Erode Karthik
Active member
- Messages
- 315
- Reaction score
- 71
- Points
- 28
அத்தியாயம்16
தன்னால் கொல்லப்பட்ட கரிகாலன் திரும்ப வருவது சாத்தியமல்லவென்று கருணாகரனின் மூளை சொன்னாலும் மனம் நம்ப மறுத்தது.சிவப்பு முகமூடி அணிந்த இந்த மனிதன் கரிகாலனாக இல்லாவிட்டாலும் அவனது ஆப்த நண்பர்களில் ஒருவனாகவோ அல்லது புரட்சி படை வீரர்களில் யாராவது ஒருவராகவும் இருக்க கூடும் என்று கருணாகரன் மனசாந்தி அடைந்தான்.குதிரையின் மீது உட்கார்ந்திருந்த ஆதித்தனின் தோரணையும், உடல்மொழியும் கனகச்சிதமாக கரிகாலனை நினைவுபடுத்தியதுதான் கருணாகரனை குழப்பியது.ஒருவாறு தெளிவடைந்தவன் வில்லில் அம்பை பொருத்தி இருவரில் ஒருவரை குறி பார்க்க தொடங்கினான்.
அதே நேரம் சமவெளிக்குள் பிரவேசித்த ஆதித்தன் கையை அசைத்து தன் அண்ணனை நிறுத்தினான்.”என்ன ஆதித்தா? ஏன் பயணத்தை தடை செய்கிறாய்? “
காரணமாகத்தான்! இதுவோ சமவெளி பகுதி.எதிர் நிற்கும் மேட்டு பிரதேசத்திலிருந்து நம்மை தாக்குவது எளிது.நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்! “
“ஆம்! அந்த மேட்டு பகுதி எதிரிக்கு சாதகமான அம்சம்! நாம் முள் மரத்திற்கு பலியாகி இருப்போம் என்று நண்பர் நினைத்திருந்தால் எந்த தடையுமின்றி தன் பயணத்தை தொடர்ந்திருப்பார்.!”
“நம் எதிரி விரியனை விட விசம் மிகுந்தவன்.தன் குதிரையின் தடத்தை அழிக்காமல் அவன் பயணிக்கும்போதே நாம் தொடர்ந்து வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறானென்றும் அந்த விருப்பத்தின் மையமாக நம் மரணத்தை எதிர் நோக்குகிறானென்றும் பொருள்! “
“அப்படியானால் வழியில் இன்னும் சில அபாயங்களை உருவாக்கி வைப்பான் இல்லையா? “
“கண்டிப்பாக! அப்படி உருவாக்கி வைக்கும் அபாயத்தில் இதுவும் ஒன்று.நாம் தொடர்ந்து பயணித்தால் மறைந்திருக்கும் எதிரி கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நம்மை வீழ்த்தி விடுவான்.பிறகு நம் தொந்தரவின்றி பயணித்து இலக்கை அடைந்து விடுவான்.!”
“இக்கட்டான நிலைமை! இதை எப்படி சமாளிப்பது? “
“யோசித்த பின் அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்போம்! “
சமவெளிப் பகுதியில் சகோதரர்கள் இருவரும் தங்களின் குதிரைகளை நிறுத்தி விட்டு சம்பாஷணையில் ஈடுபட்டதை பார்த்த கருணாகரன் குழப்பமடைந்தான்.ஏன் முன்னேறி வராமல் தேங்கி நிற்கின்றனர்? தான் பதுங்கி இருப்பதை அவர்கள் கண்டு கொண்டிருப்பார்களோ என்று பயந்தான்.இருவரில் ஒருவனை வீழ்த்தினாலும் போதும்.தனித்திருப்பவன் பயத்தில் வழி தவறி விடுவான் என்பது கருணாகரனின் கணக்கு! அந்த கணக்கு சில நாழிகைகளில் தூள் தூளானது.
அதே நேரம் ஆதித்தன் அரிஞ்சயனிடம் உரையாடி கொண்டிருந்தான்.
“எதிரி மேட்டு பகுதியில் நம்மை எதிர்பார்த்து காத்து கிடப்பது நிச்சயம்.அம்பெய்யும் தொலைவுக்குள் நாம் வரவில்லை என்பதால் காத்திருக்கிறான்! “
“நாம் அவனுக்கு பயந்து தாமதிக்கவும் முடியாது.முன்னால் சென்று பலியாகவும் முடியாது.எதாவது கண் கட்டி வித்தை நடந்தால்தான் உண்டு!”
ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்த ஆதித்தன் “அப்படி ஒரு வித்தையை இப்போது நடத்தி காட்டுவோமா? “என்றான்.
“கருணாகரனின் கழுகு கண்களை கட்டுவது சாத்தியமா? “
“கருணாகரனை குருடனாக கூட மாற்ற இயலும்! “
“அது எப்படி இயலும்? “
“வானத்தில் சுட்டெரிக்கும் சூரியன் நமக்கு உதவுவான்! “
அரிஞ்சயனுக்கு ஆதித்தனின் திட்டம் தெள்ள தெளிவாக புரிந்தது.அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஆதித்தனும் அரிஞ்சயனும் செய்து காட்டிய அந்த கண் கட்டி வித்தை மறைவிடத்திலிருந்து கருணாகரனை வெளி கொண்டு வந்தது மட்டுமல்லாமல் அவனை குதிரையில் ஏறி ஓடவும் வைத்தது!
தன்னால் கொல்லப்பட்ட கரிகாலன் திரும்ப வருவது சாத்தியமல்லவென்று கருணாகரனின் மூளை சொன்னாலும் மனம் நம்ப மறுத்தது.சிவப்பு முகமூடி அணிந்த இந்த மனிதன் கரிகாலனாக இல்லாவிட்டாலும் அவனது ஆப்த நண்பர்களில் ஒருவனாகவோ அல்லது புரட்சி படை வீரர்களில் யாராவது ஒருவராகவும் இருக்க கூடும் என்று கருணாகரன் மனசாந்தி அடைந்தான்.குதிரையின் மீது உட்கார்ந்திருந்த ஆதித்தனின் தோரணையும், உடல்மொழியும் கனகச்சிதமாக கரிகாலனை நினைவுபடுத்தியதுதான் கருணாகரனை குழப்பியது.ஒருவாறு தெளிவடைந்தவன் வில்லில் அம்பை பொருத்தி இருவரில் ஒருவரை குறி பார்க்க தொடங்கினான்.
அதே நேரம் சமவெளிக்குள் பிரவேசித்த ஆதித்தன் கையை அசைத்து தன் அண்ணனை நிறுத்தினான்.”என்ன ஆதித்தா? ஏன் பயணத்தை தடை செய்கிறாய்? “
காரணமாகத்தான்! இதுவோ சமவெளி பகுதி.எதிர் நிற்கும் மேட்டு பிரதேசத்திலிருந்து நம்மை தாக்குவது எளிது.நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்! “
“ஆம்! அந்த மேட்டு பகுதி எதிரிக்கு சாதகமான அம்சம்! நாம் முள் மரத்திற்கு பலியாகி இருப்போம் என்று நண்பர் நினைத்திருந்தால் எந்த தடையுமின்றி தன் பயணத்தை தொடர்ந்திருப்பார்.!”
“நம் எதிரி விரியனை விட விசம் மிகுந்தவன்.தன் குதிரையின் தடத்தை அழிக்காமல் அவன் பயணிக்கும்போதே நாம் தொடர்ந்து வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறானென்றும் அந்த விருப்பத்தின் மையமாக நம் மரணத்தை எதிர் நோக்குகிறானென்றும் பொருள்! “
“அப்படியானால் வழியில் இன்னும் சில அபாயங்களை உருவாக்கி வைப்பான் இல்லையா? “
“கண்டிப்பாக! அப்படி உருவாக்கி வைக்கும் அபாயத்தில் இதுவும் ஒன்று.நாம் தொடர்ந்து பயணித்தால் மறைந்திருக்கும் எதிரி கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நம்மை வீழ்த்தி விடுவான்.பிறகு நம் தொந்தரவின்றி பயணித்து இலக்கை அடைந்து விடுவான்.!”
“இக்கட்டான நிலைமை! இதை எப்படி சமாளிப்பது? “
“யோசித்த பின் அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்போம்! “
சமவெளிப் பகுதியில் சகோதரர்கள் இருவரும் தங்களின் குதிரைகளை நிறுத்தி விட்டு சம்பாஷணையில் ஈடுபட்டதை பார்த்த கருணாகரன் குழப்பமடைந்தான்.ஏன் முன்னேறி வராமல் தேங்கி நிற்கின்றனர்? தான் பதுங்கி இருப்பதை அவர்கள் கண்டு கொண்டிருப்பார்களோ என்று பயந்தான்.இருவரில் ஒருவனை வீழ்த்தினாலும் போதும்.தனித்திருப்பவன் பயத்தில் வழி தவறி விடுவான் என்பது கருணாகரனின் கணக்கு! அந்த கணக்கு சில நாழிகைகளில் தூள் தூளானது.
அதே நேரம் ஆதித்தன் அரிஞ்சயனிடம் உரையாடி கொண்டிருந்தான்.
“எதிரி மேட்டு பகுதியில் நம்மை எதிர்பார்த்து காத்து கிடப்பது நிச்சயம்.அம்பெய்யும் தொலைவுக்குள் நாம் வரவில்லை என்பதால் காத்திருக்கிறான்! “
“நாம் அவனுக்கு பயந்து தாமதிக்கவும் முடியாது.முன்னால் சென்று பலியாகவும் முடியாது.எதாவது கண் கட்டி வித்தை நடந்தால்தான் உண்டு!”
ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்த ஆதித்தன் “அப்படி ஒரு வித்தையை இப்போது நடத்தி காட்டுவோமா? “என்றான்.
“கருணாகரனின் கழுகு கண்களை கட்டுவது சாத்தியமா? “
“கருணாகரனை குருடனாக கூட மாற்ற இயலும்! “
“அது எப்படி இயலும்? “
“வானத்தில் சுட்டெரிக்கும் சூரியன் நமக்கு உதவுவான்! “
அரிஞ்சயனுக்கு ஆதித்தனின் திட்டம் தெள்ள தெளிவாக புரிந்தது.அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஆதித்தனும் அரிஞ்சயனும் செய்து காட்டிய அந்த கண் கட்டி வித்தை மறைவிடத்திலிருந்து கருணாகரனை வெளி கொண்டு வந்தது மட்டுமல்லாமல் அவனை குதிரையில் ஏறி ஓடவும் வைத்தது!
