Completed தீயாய் சுடும் என் நிலவு!

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 19:

19

“அவ சொல்ல வந்த நேரத்துல நடந்த பிரச்சனையால தான் இப்போ இங்க வந்து நிக்கறிங்க.” என்றான் அமுதன் மெதுவாக.

“என்ன?” என்றான் தீரன் அதிர்ச்சியாய்.

’என்ன இவ்ளோ அதிர்ச்சியாகுறார்?’ என்று நினைத்தவன்.

“என்ன என்ன?” என்றான் அமுதன்.

“இல்ல..” என்ற தயங்கிய தீரனை ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்த அமுதன், “என்ன ஸார் ஏன் தயங்குறீங்க? நீங்க கொஞ்சம் தெளிவா பேசினா தான் திகூட உங்களை சேர்த்து வைக்க எங்களால ஹெல்ப் பண்ண முடியும்.” என்றான் அமுதன்.

“இல்ல அமுதன். அன்னைக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரியாம தான் இந்த மூணு வருஷமா ரொம்ப நொந்து போய்ருக்கேன்.” என்றான் தீரன்.

“என்ன சொல்றீங்க தீரன்?” என்றான் அமுதன் அதிர்ச்சியாய்.

“ஆமா. அன்னைக்கு ஓவரா குடிச்சிருந்ததால... என்ன நடந்ததுன்னு.. எனக்கே தெரியலை. விடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்து மிருதியை காணாம தேடினேன். யாருமே எதுவுமே சொல்லலை. அவங்க அப்பா அம்மாகிட்ட போயி கேட்டேன். அவங்களுக்கும் எதுவும் தெரியலை. உங்கக்கூட தானே என் பொண்ணு இருந்தா திடீர்னு வந்து எங்கன்னு எங்ககிட்ட கேக்குறிங்கன்னு பெரிய பிரச்சனை ஆகிட்டு. அதுக்கப்புறம் எவ்வளவோ ட்ரை பண்ணியும் மிருவ கண்டுபிடிக்க முடியலை. ரொம்ப நாள் அவங்க அப்பா அம்மாகிட்ட மன்னிப்புக்காக அவங்க வீட்டு வாசல்ல போயி நின்னுருக்கேன். ஆனா கடைசி வரைக்கும் அவளை பத்தி ஒரு தகவலும் எனக்கு கிடைக்கல. உங்ககிட்ட கண்டிப்பா மிருதி எல்லாத்தையும் சொல்லிருப்பா. தயவு செஞ்சு என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுங்க” என்றான் தீரன் உருக்கமாக.

“நான் ஒரு விஷயம் சொல்லியே ஆகணும். உங்களை என் திகூட சேர்த்து வைக்கணும்னு நான் இப்போ நினைக்கிறேன். ஆனா, அன்னைக்கு நான் ... எப்படி சொல்றதுன்னு எனக்கு தெரியலை. நைட் 3 மணிக்கு போன் பண்ணி ஹாஸ்பிடல் வர சொன்னா. தி என்னைக்குமே எவ்ளோ பிரச்சனை வந்தாலும் நைட் 8மணிக்கு மேல போன் பண்ண மாட்டா. காலேஜ் படிக்கும் போது எவ்ளோ பசங்க அவ பின்னாடி சுத்திருக்காங்க தெரியுமா? ஆனா அவளோட ஒரே பதில். எனக்கு உலகமே எங்க அப்பா அம்மா தான். அவங்க யாரை கை காட்றாங்களோ அவங்க தான் என் கழுத்துல தாலி கட்ட முடியும்னு சொன்னவ. அவளோட கனவே வேற. ரொம்ப பெருசு. அவளுக்கு கனவெல்லாம் எம்.எஸ்.டபல்யு படிச்சு அதுலயே ஹெச்.ஆர் முடிக்கனும். அவங்க அப்பாக்காக இந்த கல்யாணதுக்கு சம்மதிச்சா.

அவ எதுவுமே என்கிட்ட சொன்னதில்லை. அன்னைக்கு நான் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்த நிலமைல நீங்க என் முன்னாடி இருந்திருந்தீங்க சத்தியமா சொல்றேன். கண்டிப்பா அடிதடில தான் போய் முடிஞ்சிருக்கும்.” என்றான் அமுதன் கோபத்தை அடக்கி.

அவனின் வார்தைகள் தீரனுக்கு அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

“இங்க கூட்டிட்டு வந்தப்புறம் அவ எங்கக்கூட சகஜமா பேசுறதுக்கு முழுசா மூணு மாசம் ஆச்சு. எப்படி சொல்றது அவ வந்தப்ப சித்த பிரம்மை பிடிச்ச மாதிரி இருந்தா. ரெண்டு நாள் எதுவுமே சாப்பிடலை. அபார்ஷன் ஆன பொண்ணு சாப்பிடாம மூணு நாள் இருந்தா என்ன ஆகுணும்னு யாரும் சொல்லா தேவை இல்ல உங்களுக்கு. அதிக ரத்த போக்கு காரணமா மயக்கமாய் அடுத்த ரெண்டு நாள் ஹாஸ்பிட்டல்ல அட்மிட் பண்ணி அதுக்கப்புறம் அவளை சாப்பிட வைக்க ஒரு ஒரு வேளையும் போராட்டம் தான். நாங்க செஞ்சோம்னு சொல்லி காட்டலை. ஆனா அந்த அளவுக்கு மிருதி உங்களால காயபட்ருக்கா. ரெண்டு மாசம் கழிச்சி தான் அவ வயதுள்ள இன்னொரு கரு வளருதுன்னு எங்களுக்கு தெரியும். அதுக்கப்புறம் அவளை ஒரு வழியா தேற்றி கொஞ்ச கொஞ்சமா பழைய நிலைக்கு கொண்டு வந்தோம்.

அது மட்டுமில்ல, எங்களுக்கு பாரமா இருக்க கூடாதுன்னு வேலைக்கு போறேன்னு அடம் பிடிச்சு வெளிய போய் எவ்ளோ கஷ்டபட்டான்னு சொல்ல முடியாது. புருஷன் கூட இல்லன்னா அது அவளோட தப்புன்னு சொல்லி இந்த சமுதாயம் அவளை ஒதுக்கி வைக்குது. அதோட அவகிட்ட முடிஞ்ச வரைக்கும் ஒரு சில ஆண்கள் தப்பா நடக்க முயற்சியும் செய்றாங்க. அப்படி பட்ட ஒருத்தங்கிட்ட மாட்டி உடைஞ்சு போய் வந்தா. அப்போ முடிவு பண்ணி வெளிய அனுப்பாம என்கூடயே கேப்ல ஒரு வேலை கொடுத்து பார்த்துக்க சொன்னேன். இன்னும் நிறைய இருக்கு. உங்களால அவ நிறைய பட்ருக்கா. அதனால அவகிட்ட மன்னிப்பு உடனே கிடைக்கும்னு எதிர் பார்க்காதீங்க. முயற்சி பண்ணுங்க.மாறிட்டிங்கன்னு அவளுக்கு புரிய வைங்க. உங்க உண்மையான அன்பை அவளுக்கு காட்டுங்க. அப்போ தான் தி உங்கக்கூட சேரதுக்கு வழி இருக்கு. என்னடா இவன் இவ்ளோ பேசுறானேன்னு நினைக்காதீங்க. நான் அவளோட ஃப்ரெண்ட் நிச்சயமா நா கேட்பேன். அப்புறம் ஸ்ரீஷா என்னோட வருங்கால மனைவி. நாங்க அஞ்சு வருஷமா விரும்பறோம். இன்னும் ரெண்டு மாசதுல கல்யாணம். அதனால என்னையும் தியும் தப்பாலாம் யோசிக்காதீங்க.” என்றான் அமுதன் ஒரே மூச்காய்.

அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஈட்டியாய் இறங்கியது தீரனின் நெஞ்சத்தில்.

“அப்புறம் அன்னைக்கு என்ன நடந்ததுன்னு நாங்க எதுவுமே கேட்டதில்லை. மூணு மாசம் கழிச்சி அவளே எங்ககிட்ட சொன்னா. ஆனா, அதைபத்தி என்னால சொல்லமுடியாது. அது நீங்க அவகிட்ட கேட்டு தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய விஷயம்.” என்றான் அமுதன்.

விழிகளில் நீரோடு தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த தீரனை, “மாமா! அவர் பேசுனது எல்லாமே உண்மை தான். ஆனா எல்லாம் முடிஞ்சு போனது. இனி நடக்க போறதை பத்தி யோசிங்க. நீங்க பண்ண தப்பை எப்படி சரி செஞ்சு எப்படி அக்கா கூட சேரதுன்னு யோசிங்க. எல்லாம் சரி ஆகிடும்” என்றாள் ஆறுதலாக. .

.

 

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 20:

20

“இப்போ நான் சொல்றதை கொஞ்சம் கவனமா கேளுங்க” என்றான் அமுதன்.

“சொல்லுங்க” என்று அமுதனை பார்த்தான் தீரன்.

நீங்க போய் நின்னவுடனே நிச்சயமா தி எவ்ளோ முடியுமோ அவ்ளோ இன்சல்ட் பண்ணுவா உங்களை. அவளும் அதுக்கு கஷ்ட படுவா. ஆனா அவளோட டார்கெட் நீங்க அவ லைஃப்ல திரும்பி வரக்கூடாது அவ்ளோதான்.”; என்றான் அமுதன்.

“ஏன்? எனக்கு ஒரு சந்தேகம், எதுக்கு உங்களை வருங்கால கணவர்னு என்கிட்ட சொன்னா? அவளுக்கு என்னை பிடிக்கலையோ?” என்றான் தீரன் மெதுவாக இதயத்துடிப்பு எகிற.

“உங்களை அவளுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். எவ்ளோனா அவளோட சந்தோஷத்தைவிட வாழ்க்கையைவிட உங்களை தான் பிடிக்கும். ஏன்னா அவளுக்கு இப்போ ஹெல்த் சரி இல்ல.” என்றான் அமுதன்.

மெல்ல சிரித்தவன் உடனே “நான் கூட கேட்டேன் உனக்கு அவர்கூட சேர்ந்து வாழ ஆசை இல்லையா? ஏதோ ஒரு தடவை நடந்த தவறால இப்போவும் அவரை அந்த அளவு வெறுக்குறியா?” என்றான் அமுதன்.

“மிருதிக்கு என்னா ஆச்சு?” என்றான் பதற்றமாய்.

“இருங்க சொல்றேன். அதுக்கு அவ என்ன சொன்னா தெரியுமா? “ என்று அவன் விழிகளில் சிரிப்பு மின்ன தொடர்ந்தான்.

“ஏற்கனவே மூணு வருஷம் அவர் அனுபவிக்கிற தண்டனையே போதும். திரும்பி அவர்க்கூட வாழ போனா அவருக்கு தேவையில்லாம இன்னும் கஷ்டம் அதிகம். இப்போ போலவே முகம் கொடுத்து பேசாம இருந்துட்டா அவர் பொண்ணு கூட மட்டும் அடுத்த கட்டத்துக்கு போகணும்னு நினைக்கிறேன். அவருக்குன்னு வேற வாழக்கைய தேடிக்கிட்டு சந்தோஷமா இருக்கணும்” என்றான் அமுதன் தன் தோழியை நினைத்து கண்கள் பனிக்க.

இந்த நிலையிலும் மிருதி தனக்காக கவலை படுவதை எண்ணி நெகிழ்ந்து போனான்.

“பிளீஸ் மிருதிக்கு என்ன ஆச்சு?" என்றான் தீரன் மீண்டும்.

“இது .. எப்படி நான் சொல்றது? நீங்க தான் மிருதிக்கிட்ட பேசி கேட்டு தெரிஞ்சிக்கணும்.” என்றான் அமுதன்.

“பிளீஸ் தீரன். அவ என் மேல ரொம்ப கோபமா இருக்கா. இப்ப போய் நான் கேட்டா சொல்லுவாளா? பிளீஸ் என்ன ஆச்சு சொல்லுங்க?” என்றான் தீரன் கெஞ்சலாய்.

“அது தீரன்..” என்று மீண்டும் அமுதன் தயங்க, “பிளீஸ் அமுதன். உங்க ஃப்ரெண்ட் தி மேல பிராமிசா கேக்குறேன் சொல்லுங்க”? என்றான் தீரன்.

“சரி சொல்றேன். அன்னைக்கு நீங்க பலமா மிருதி வயிற்றுல தாக்கினதுனால அவளுக்கு கர்பப்பைக்குள்ளையே பிளீடிங்க் அதிகமாகிடுச்கு. இது ரொம்ப றார் கேஸ்னு டாக்டர் சொல்றாங்க. பிளட் ஹீமோரேஜ் ன்னு சொல்றாங்க. எங்களுக்கு இதை பத்தி முதல்ல எதுவும் தெரியலை. மிதிஷா பிறந்தப்புறம் கூட எங்களுக்கு தெரியலை. அப்போகூட தி நல்லா தான் இருந்தா. தீடிர்ன்னு ஒரு நாள் ரொம்ப வயிறு வலிக்குது துடிச்சு போயிட்டா. அவளால நிக்க கூட முடியலை. ஹாஸ்பிட்டல்ல சேர்த்து ட்ரீட்மெண்ட் பார்த்தோம். இப்போ இந்த ஏழு மாசமா ரொம்ப கஷ்டபட்றா” என்றான் அமுதன்.

 

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 21

மிகவும் அதிர்ச்சியாக அமுதனை பார்த்த தீரன்.

“என்ன சொல்றிங்க நீங்க? நான் அடிச்சேனா? அதுவும் மிருதிய? சான்ஸே இல்ல..” என்றான் மிகவும் சாந்தமான அடக்கிய கோபத்தோடு.

“அப்படியா?” என்று அவனை நம்பாத தோரணையில் நெஞ்சிற்கு குறுக்கே கரங்களை கட்டிக்கொண்டு நின்றான் அமுதன்.

“ஹ்ம்.. அப்படின்னா தி எதுக்கு உங்களை விட்டு போனா தெரியுமா?” என்றான்.

‘இல்லை’ என்று தீரன் தளர்வாக தலையாட்ட.

“இதுவும் ஒரு முக்கிய காரணம்” என்றான் அமுதன்.

“இல்ல. அப்படி நடக்க வாய்ப்பே இல்ல. மனசால கூட நாம பேசுற வார்த்தையால யாரும் பாதிக்க கூடாதுன்னு நினைக்கிறவன். அதனால தான் என் சோகத்தை கூட வெளிய காட்டாம மிருதிய விட்டு விலகி போனேன். பொண்ணுங்க நம்மளைவிட உடலவலிமை குறைஞ்சவங்களா இருந்தாலும் மனசால நம்மளைவிட நூறு மடங்கு தைரியம் நிறைஞ்சவங்கன்னு நம்புறவன் நான். ஆண்களை படைச்சதே பெண்களை பாதுகாக்க தான்னு ஆழமா நம்புறேன். அபப்டி இருக்கும்போது நான் என் மிருதிய காயப்படுத்துவேணா?” என்றான் தீரன் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் உணர்ச்சி பெருக்கில்.

அவனின் பேச்சில் வாயடைத்து போய் நின்ற அமுதன்.

“சரி. உங்களுக்கு நான் சொல்றதுல நம்பிக்கை இல்லைன்னா இப்போவே தியை வர சொல்லி கேளுங்க?” என்றான் அமுதன்.

சிறிதுநேரம் அமைதியாக இருந்த அமுதன் அமைதி பெருமூச்சுவிட்டபடி தனக்குள் உடைந்து போய் துளிர்க்கும் கண்ணீரை துடைக்காமல் அமர்ந்திருக்கும் தீரனை பார்த்தான்.

“இங்க பாருங்க தீரன். உங்ககிட்ட பொய் சொல்லி எனக்கென்ன ஆகபோகுது? என் தி உங்கக்கூட சந்தோஷமா இருக்கணும் எனக்கு அவ்ளோதான்” என்றான் அமுதன்.

கண்ணீரை துடைத்த தீரன் “இப்போ நான் என்ன செய்யனும்?” என்றான்.

“நீங்க நேரா வீட்டுக்கு போங்க. தி உங்களை உள்ள விடமாட்டா. ஏன்னா உங்கமேல கோபமா இருக்கேன்னு சொல்றதெல்லாம் கண்துடைப்பு. உண்மை என்னன்னா கொஞ்சம் நேரம் உங்ககூட இருந்தாக்கூட எங்க தன் மனசு மாறி உங்ககூட சேர்ந்து வாழ சம்மதிச்சிடுவாளோன்னு அவமேலயே அவளுக்கு பயம்.” என்று சிரித்தான் அமுதன்.

விழிகள் விரிய தீரன் ஆச்சர்யமாய் அமுதனை நோக்க, “என்ன அப்படி பார்க்கறிங்க? அவ ஸ்கூல்ல அடிஎடுத்து வெச்ச நாள்ல இருந்து எனக்கு ஃப்ரெண்ட். அவளை பத்தி நல்லா தெரியும் எனக்கு” என்று சிரித்தான்.

“சோ, நீங்க நான் என் பொண்ணுக்காக வந்துருக்கேன்னு சொல்லுங்க. தேவைபட்டா என் டார்லிங்க ஹெல்ப்புகு கூப்பிட்டுக்கோங்க பிச்சி உதறுவா. இங்க தான் கொஞ்ச நாள் தங்க போறதா சொல்லுங்க” என்றான் அமுதன்.

“முடியுமா?” என்றான் தீரன்.

“கண்டிப்பா முடியும். ஆனா நாங்க உங்ககிட்ட பேசினதை திகிட்ட எந்த காரணத்துக்காவும் சொல்ல கூடாது.” என்றான் அமுதன்.

“சரி சொல்லமாட்டேன்” என்றான் தீரன்.

“அப்படி தெரிஞ்சுது. எங்ககிட்ட கூட சொல்லாம வெளிய போய்டுவா. அதனால கவனமா இருங்க” என்றன தீரன்.

“கண்டிப்பா. ரொம்ப நன்றி அமுதன்” என்று அமுதனை கட்டிக்கொண்டான் தீரன்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா இருந்தா போதும்.” என்று கிளம்பினான் அமுதன்.

இருவரும் வெவ்வேறு திசையில் பயணிக்க அவர்களின் எண்ணங்கள் மட்டும் ஒரே புள்ளியில் வந்து நின்றது அது... மிருதி.”

**

பேசியபடி மறுநாள் காலை மிருதியின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான் கையில் பெட்டியுடன் தீரன்.

வெளியே வந்த ஸ்ரீஷா அவனை கண்டு நகைத்தாலும் மிருதி வருவதை கண்டு, “யாரு சார் நீங்க? உங்களுக்கு யார் வேணும்?” என்றாள்.

‘என்னை மறந்துட்டாங்களா அதுக்குள்ள?’ என்று தீரன் யோசிக்க, அவளின் பின்னே வந்து நிற்கும் மிருதியை கண்டுகொண்டவன்.

‘ஒஹ்... நம்ம சிலுசிலு தான் நிக்குறாளா? சரி நாமளும் சேர்ந்து ஆக்டிங் கொடுப்போம்’ என்று உள்ளுக்குள் சிரித்தவன்.

“இங்க மிஸஸ். மிருதி இருக்காங்களா?” என்றான் தீரன்.

“நீங்க யாருங்க சார்?” என்றாள் ஸ்ரீஷா மீண்டும்.

அவளை பார்த்து கொண்டே வந்த மிருதி.

“யாரு வாசல்ல ஸ்ரீ? யாருக்கூட பேசிட்டு இருக்க?’ என்றாள் மிருதி.

“யாருன்னு தெரியலைக்கா உங்களை கேக்குறாங்க? அதான் யாருன்னு கேட்டுட்டு இருக்கேன்” என்றாள் ஸ்ரீ.

வாசலில் தீரணை பார்த்த மிருதி அதிர்ச்சியில் வாயடைத்து போய் நிற்க. இருவரின் விழிகள் மட்டும் வார்த்தைகள் இல்லாமல் போர் நடத்தி கொண்டிருந்தன.

“அப்பா” என்ற மழலையின் குரலில் இருவரின் சிந்தனையும் திசை திரும்ப இருவரும் ஒரு சேர மிதிஷாவை கண்டனர்.

“மிஷா குட்டி. வாங்க எப்டி இருக்கீங்க?’ என்றான் தீரன்.

“அப்பா... அப்பா” என்று குதித்தது குழந்தை.

“இங்க என்ன பண்றிங்க?” என்றாள் மிருதி கடுமையான குரலில்.

“நான் வந்த வேலை இன்னும் முடியலை. இன்னும் கொஞ்ச நாள் இழுக்கும் போல.. அதான் அதுவரைக்கும் எதுக்கு ஹோட்டல்ல இருக்கணும்? என் பொண்ணுகூட இருக்கலாம்னு வந்துட்டேன்.” என்றான் சாதாரணமாக.

“என்ன?” என்றாள் மிருதி அதிர்ச்சியாய்.

“என்ன என்ன? நான் ஒண்ணும் உன்கூட இருக்க வரலை என் பொண்ணுகூட இருக்க போறேன்” என்றான் தீரன் வெடுக்கென்று.

அவனின் வார்த்தைகள் சுருக்கென்று தைத்தாலும் உடனே மறைத்துகொண்டவள்.

“நீங்க பாட்டுக்கு உங்க இஷ்டத்துக்கு இங்க வந்து இருக்க முடியாது.” என்றாள் மிருதி.

எதுவும் பேசாமல் அவளையே ஆழமாக பார்த்தவன். “உன் கழுத்துல இருக்க தாலிக்கு சொந்தக்காரன் நான் தானே? இந்த குட்டி தேவதையும் நமக்கு பிறந்தவ. வேறேன்ன வேணும் நான் இங்க தங்க?” என்றான் தீரன்.

அவனின் வார்த்தைகளில் ஒரு நொடி பின்வாங்கியவள் “இருக்கலாம் அதுக்காக எல்லாம் இங்க தங்க வைக்க முடியாது” என்றாள் மிருதி.

“அம்மா.. பிளீஸ்... அப்பா... வேணும்..” என்றது.

‘அப்படி சொல்றா என் செல்ல குட்டி’ என்று தனக்குள் சிரித்து கொண்டான் தீரன்.

 

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 22

“அம்மா அப்பா வேதும்..” என்றது குழந்தை மீண்டும் மிருதியின் புடவையை லேசாக இழுத்தபடி.

மிருதி தீரனை முறைக்க, அவனோ ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி கள்ள சிரிப்பு சிரித்தான்.

‘லேசா சிரிக்கும் போதுகூட எவ்ளோ அழகா இருக்கார்?’ என்று மனம் சொல்ல

‘தப்பு தப்பு இது மாதிரி நீ யோசிக்கவே கூடாது. அவனை தூரமா வைக்க தானே இத்தனை நாளா நீ கஷ்டபட்ற? அப்புறம் இப்படி சைட் அடிச்சா வெலங்குன மாதிரி தான்’ என்றது மூளை.

‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை... சரி.. தப்பு தான். ஆனாலும் என் புருஷன் அழகு தான்.’ என்றது மனம்.

‘மக்கு மனமே. மக்கு மனமே... உன்னை ... இப்போ கொல்ல போறேன் பாரு’ என்றது மூளை.

‘என்னை கொன்னா நீயும் செத்து போய்டுவ’ என்று சிரித்தது மனம்.

‘அய்யோ! உன்னை எல்லாம் கூட வச்கிக்கிட்டு ஒரு வேலையும் செய்யமுடியாது. நான் என்ன பண்ண போறேனோ?’ என்றது மூளை.

‘வேற வழியே இல்லை உனக்கு. நீ எனக்கு தான் வாழ்க்கை பட்ருக்க. அதனால என் கூட தான் இருக்கணும்.’ என்றது மனம்.

‘என்னது நான் உனக்கு வாழ்க்கை பட்ருகேனா? உன்னை’ என்று மனதை துரத்த.

‘புடிச்சிக்கோ முடிஞ்சா’ என்று சிறிது ஓடியது மனம்.

‘என்ன எதிர்ல இருக்கவனை நிக்க வச்சிக்கிட்டு இவங்க ரெண்டு பேரும் இப்படி ஓடிட்டு இருக்காங்க.’ என்று ‘போதும் நிறுத்துங்க உங்க சண்டைய. எதிர்ல இருக்கவர் உங்களையே வச்ச கண்ணு வாங்காம பார்த்துட்டு இருக்கார். நீங்க என்னடான்னா ஓடி புடிச்சி விளையாடிட்டு இருக்கீங்க. உங்க பஞ்சாயத்த அப்புறம் வச்சிக்கோங்க’ என்றது மேனி.

‘இப்போ என்ன பண்றது? அவர்கிட்ட இருந்தா என்னால எதுவும் செய்ய முடியாதுன்னு தான் தூரமா இருந்தேன். இப்போ என்கூட ஒரே வீட்ல இருந்தா நிச்சயமா அவரை மன்னிச்சு வாழ எண்ணம் வரும்.’ என்றது மனம்.

‘அதுக்கு தான் திருப்பி அனுப்பிடுன்னு சொல்றேன்’ என்றது மூளை.

இவளுக்குள் இப்படி போராட்டம் நடக்க, எதிரில் நிற்கும் தீரனுக்கு

‘அப்படி அந்த சின்ன மூளைக்குள்ள என்ன தான் ஒடிட்டு இருக்கும்? ரொம்ப யோசிக்கிறா என்ன யோசிக்கிறான்னு தெரியலையே? இவளை யோசிக்க விடக்கூடாது அது நமக்கு ஆபத்தா முடியும். அதனால தீரா அவளுக்கு யோசிக்க இடம் கொடுக்காம உள்ள போய்டு’ என்று கூறியது அவனின் மனம்.

‘ஆமா ஆமா’ என்றது மூளை.

மீதிஷாவை பார்த்து சிரித்தவன்.

“மீஷாகுட்டி உங்க அம்மா ஏதோ கனவுலகத்துக்கு போயிட்டாங்க போல. நாம உள்ள போலாமா? எனக்கு உன்னோட ரூம் காட்றியா?” என்று மீஷாவை தூக்கி கொண்டு சட்டென வீட்டினுள் நுழைந்தான் தீரன்.

அவன் உள்ளே போவதை பார்த்த மிருதி அவன் பின்னே செல்ல போக, அவளின் கையை பிடித்து நிறுத்தி, ‘இவர் தான் மாமாவா? செம ஹான்ட்ஸமா இருக்கார்.’ என்று சிரித்தாள் ஸ்ரீ.

ஸ்ரீயை முறைத்த மிருதி, ‘ஆமா. ஆனா மாமா கீமான்னு அவர்கிட்ட சிரிச்சு பேசுன உன்னை தொலைச்சிருவேன்.” என்று உள்ளே சென்றாள்.

‘ஹிம்.. வர்க் அவுட் ஆகுது’ என்று உள்ளுக்குள் சிரித்தவள்.

“அக்கா இது மாமாகூட நான் பேசுறேன்னு போறாமையா? இல்ல அவர் மேல கோபமா இருக்கிங்கன்னு பேசக்கூடாதா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே அவளின் பின்னால் சென்றாள் ஸ்ரீ.

நேராக அவளுக்கு முன்னாள் மிருதியின் நுழைந்தவள் மிகவும் மெதுவான குரலில், “மாமா சூப்பர்.” என்று ஹைபை அடித்துகொண்டு.

“அக்கா வரா.” என்று மெதுவாக முணுமுணுத்து, பின் அவனை முறைத்து, “இங்க பாருங்க. எங்க அக்காக்கு நீங்க இங்க இருக்கிறது பிடிக்கலை. அப்புறம் ஏன் இங்க தங்கறிங்க. இந்த மூணு வருஷம் உங்களால எங்க அக்கா எவ்ளோ கஷ்ட பட்டாங்க தெரியுமா? இப்போ திடீர்னு வந்து பொண்ணு பொண்டாட்டின்னு இருக்கீங்க?’ என்று திட்டிக்கொண்டே விழிகளால் மன்னித்து விடும்படி கெஞ்சினாள்.

அவளை பார்த்து உள்ளுக்குள் சிரித்தவன்.

‘இந்த புள்ள சும்மா மிருதி முன்னாடி திட்றாளா? இல்ல உண்மையாவே இவ மனசுல இருக்கிறதை இப்படி திட்றாளா?’ என்று யோசித்தான்.

அவளின் பின்னே வந்த மிருதி ஸ்ரீ தீரணை திட்டுவதை கண்டு மனம் கலங்க, ‘என்னாலயே அவரை திட்ட முடியலை அதனால தான் கண்காணாத இடத்துல வந்து இருக்கேன். இவ இப்படி திட்றாளே’ என்று அவர்களின் அருகே சென்று.

“மிருதி விடு. அவர் ஒண்ணும் என்னை பார்க்க வரலை. அவர் பொண்ணுகூட இருக்க தானே வந்துருக்கார். இருந்துட்டு போகட்டும். முடிஞ்சத பத்தி பேசி இப்போ எதுவும் நடக்க போறதில்லை.” என்றாள் வேதனையாக.

அந்த வார்த்தைகளில் அவளின் வலி இருந்தாலும் அவள் தனக்காக ஸ்ரீயிடம் பரிந்து பேசுகிறாள் என்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்கி அடைந்த தீரனுக்கு அவளுடன் சேர்ந்து வாழவேண்டும் என்ற ஆசையோடு முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் வந்தது.

“நீ சும்மா இருக்கா. இந்த மூணு வருஷமா நீ எவ்ளோ கஷ்ட பட்ருக்க. மெண்டல் ஹாஸ்பிட்டல்ல கொண்டு போயி சேர்க்கலை அது மட்டும் தான். எவ்ளோ உடைஞ்சு போயிருந்த.. உன்னை திருப்பி கொண்டு வரதுக்குள்ள நாங்க எவ்ளோ பாடுபட்டோம். அவ்ளோ ஏன் உன் முகத்தில சிரிப்புங்கறதே மிதிஷா உன் வாழ்க்கைல வந்தப்புறம் தானே? இவரை இன்னும் நாலு வார்த்தை நல்லா கேட்டா தான் என் ஆத்திரம் அடங்கும்.” என்றாள் ஸ்ரீ.

வார்த்தை எழாமல் மிருதியையே பார்த்து கொண்டிருந்தான் தீரன்.

“ஸ்ரீ. நான் தான் சொல்றேன்ல இதைபத்தி பேசி எந்த பிரயோஜணுமும் இல்ல. நானே எதுவும் கேக்கலை. நீ எதுக்கு அதைபத்தி பேசிட்டு இருக்க.” என்றாள் மிருதி.

ஸ்ரீ விழிகளால் தீரனை பார்த்து சிரித்து கொண்டே, “சரிக்கா. நீ சொல்றதால நான் அமைதியா போறேன்” என்று வெளியேறினாள்.

“மிரு..” என்று ஆரம்பிக்க அவனை ஒரு முறை பார்த்தவள் வெளியேறினாள்.

உடைந்து போய் அமர்ந்தவன் ‘கடவுளே! நானே அறியாம என் மிருவை ரொம்ப கஷ்ட படுத்திருக்கேன். இதை நானே தான் சரி பண்ணனும். அவகூட சேர்ந்து வாழனும். தொலைஞ்சு போன இந்த மூணு வருஷத்தை அவளுக்கு என் அன்பால சந்தோஷத்தை திருப்பி தரணும்.

மிருதியும் மிஷாவும் மெத்தையில் உறங்க, தீரனோ தரையினில் படுத்திருந்தான்.

ஒரே அறையில் தன்னவளுடன் இருந்துகொண்டே அவள் சுவாசிக்கும் காற்றை தானும் சுவாசிக்கிறோம் என்ற சுகமே போதுமானதாக இருந்தது தீரனுக்கு அந்த நிலையில்.

இரண்டு நாட்கள் கழிந்தது.

“அக்கா ஆபிஸ்ல நாளைக்கு டூர் போறோம். ஒன் வீக். பத்திரமா இருங்க” என்றாள் ஸ்ரீ.

“என்னடி திடீர்னு டூர்னு வந்து சொல்ற?’ என்றாள் மிருதி.

“ரெண்டு நாள் முன்னாடியே சொல்லிட்டாங்க அக்கா. நான் டென்ஷன்ல மறந்துட்டேன்.” என்றாள் ஸ்ரீ.

“சரி எங்க?” என்றாள்மிருதி.

“மூணார்” என்றாள் ஸ்ரீ.

“அமுதன் கிட்ட சொல்லிட்டியா?’ என்றாள் மிருதி.

“சொல்லிட்டேன். அவன்தான் உங்கக்காகிட்ட சொல்லிட்டு பெர்மிஷன் வாங்கிட்டு போன்னு சொல்லிட்டான்.” என்றாள் ஸ்ரீ.

“ஸ்ரீ பார்த்து பத்திரமா போகணும். புது இடம் யாரையும் நம்பக்கூடாது. தினமும் ரெண்டு தடவை போன் பண்ணனும். சரியா?” என்றாள் மிருதி.

“சரிக்கா.. உங்களை தனியா விட்டுட்டு போக முதல்ல யோசனையா இருந்தது. ஆனா இப்போ நீங்க தனியா இல்லை. கூட ஒரு ஆள் துணைக்கு இருக்கிறதால தான் போறேன்” என்றாள் ஸ்ரீ.

“நான் பார்தூக்குறேன் ஸ்ரீ. நீ போய்ட்டு வா.” என்றாள் மிருதி.

“சரிக்கா” என்று மிருதியை கட்டிக்கொண்டு கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள் ஸ்ரீ.

எதிரில் மிஷாவுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த தீரனுடம் வந்தவள்.

“நான் ஒரு வாரம் இருக்க மாட்டேன். உங்களால அக்காவ பார்த்துக்க முடியுமா? இல்லை அமுதனை வர சொல்லடா?” என்றாள் ஸ்ரீ.

“நான் பார்த்துக்குறேன். இப்போ எனக்கு அதை விட முக்கியம் எதுவுமில்லை” என்றான் மிருதியை பார்த்துகொண்டே.

மிருதி உள்ளே சென்றுவிட, “மாமா அக்காவை பத்திரமா பார்த்துகோங்க. உங்க ரெண்டு பேருக்கும் பேசுறதுக்கு இப்போ தனிமை தேவை அதான் நான் வெளிய போறேன். உங்களுக்கு புரியும்னு நினைக்கிறேன்” என்றாள் மெதுவாக.

‘சரி’ என்று தலையாட்டி சிரித்தான் தீரன்.

 

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 23

மிருதி கேப்க்கு கிளம்ப மிஷாவும் தான் வருவதாக அடம் பிடித்தாள்.

"மிஷா குட்டி அம்மா சொன்னா கேட்பல்ல. நீ வீட்ல இருடா." என்றாள்.

"இல்ல. நான் வீட்டுல இருக்க மாட்டேன். உன்கூட தான் வருவேன்" என்றாள் மீண்டும் மிதிஷா.

தன் லேப்டாப்பில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த தீரன், அம்மா மகளின் பேச்சை கேட்டு சிரித்து கொண்டிருந்தான்.

"மிஷாகுட்டி எதுக்கு அம்மாகிட்ட சண்டை போடறிங்க?" என்று மகளுருகில் வந்து மகளை தூக்கி கொண்டான்.

"அப்பா நான் அம்மாகூட போகணும்." என்றாள் மிஷா.

"இங்க பாரு மிஷா. அம்மாக்கு கொஞ்சம் டயர்டா இருக்கு. நீ அங்க வந்தா உன்னை அம்மாவால பார்த்துக்க முடியாது. அதனால நீ உங்கப்பா கூட இரு. அம்மா மதியம் வந்துடுவேன்." என்றாள் மிருதி.

"என்னாச்சு மிரு. உடம்புக்கு என்ன? டாக்டர் கிட்ட போகலாமா?" என்று பதறி அவளிடம் நெருங்கினான்.

"போதும் உங்க அக்கறைக்கு. உங்க அக்கறையை உங்க பொண்ணோட நிறுத்திக்கோங்க எனக்கு வேணாம். இத்தனை நாள் எப்படி இருந்தேனோ அப்படியே இருந்துக்குறேன்." என்றாள் கோபமாக மிருதி.

"மிரு ப்ளிஸ். நான் பண்ணது தப்பு தான். ஆனா நான் எதுவும் வேணும்னே செய்யலை. அன்னைக்கு இருந்த என்னோட மனநிலைல தான் அப்படி நடந்துருச்சு. அதுக்காக நான் பண்ணது தப்பு இல்லைன்னு சொல்லலை. தப்பு தான். ப்ளிஸ் என்னை மன்னிச்சு எனக்காக ஒரு வாய்ப்பு தரக்கூடாதா?" என்றான் தீரன் உடைந்து கெஞ்சும் குரலில்.

மனம் உருகினாலும், "இப்போ இதை பற்றி குழந்தை முன்னாடி எதுவும் பேச வேண்டாம். எதுவா இருந்தாலும் அப்புறம் பேசிக்கலாம். எனக்கு டைம் ஆச்சு நான் கிளம்பனும்" என்றாள் மிருதி.

"இன்னைக்கு லீவ் கேட்டா அமுதன் கொடுக்கமாட்டாரா என்ன? லீவ் சொல்லிட்டு வீட்ல ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்ல?" என்றான் தீரன்.

"அமுதன்கிட்ட லீவ் கேட்க நான் அவர்கிட்ட வேலை செய்யலை. இது என்னோட கேப் நான் தான் பார்த்துக்கனும்" என்றாள் மிருதி.

சொந்தமாக மிருதி தொழில் செய்கிறாள் என்று தற்பொழுது தான் தெரிவதால் வாயடைத்து போனான்.

"அப்போ சரி. நாங்களும் வரோம்" என்றான் தீரன்.

"இல்ல வேணாம்" என்றாள் மிருதி.

"உனக்கு ரெண்டு சாய்ஸ் தான். ஒன்னு நீ வீட்ல ரெஸ்ட் எடு. இல்ல நாங்களும் வரோம்." என்றான் தீரன்.

எதுவும் செய்யமுடியாதென்ற நிலையில் தன் வீழ்ச்சியை ஏற்றுக்கொண்டு. "சரி வாங்க" அவர்களையும் கூட்டி சென்றாள்.

"ஹை ஜாலி போலாம்?" என்று கை தட்டி குதித்தது குழந்தை.

ஒரு மணி நேரம் கடந்திருக்கும் மிருதி வேலை செய்து கொண்டிருக்க, தீரன் லேப்டாப்பில் தன் வேலையில் மூழ்கியிருக்க, மிஷா அங்கே விளையாடி கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென்று மயக்கம் வருவதை போல் இருக்க மிருதி ஒரு நொடி சாய்ந்து அமைதியாக கண் மூடினாள்.

தீரன் தன் வேலையில் இருந்தாலும் அவ்வபொழுது அவனின் பார்வை மிருதியின் மேல் இருந்தது.

அவள் உடல்நிலையை பற்றி அமுதன் கூறி இருந்ததால் அவனுக்குள் ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு இருந்து கொண்டே இருந்தது.

மிருதியின் முகமாற்றத்தை கண்டவன் உடனே அவளிடம் நெருங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து சாய்ந்த நிலையிலேயே விழிகள் மூடிருக்க, கைகள் மட்டும் தானாக தன் வயிற்றை அழுத்தி பிடித்தது.

வேகமாக எழுந்து அவளிடம் ஓடியவன். "மிரு என்னம்மா பண்ணுது?" என்று அவளின் தோளை தொட்டு உலுக்கினான்.

"விடுங்க என்னை" என்று அவன் கைகளை தட்டி விட்டாள்.

சுருக்கென்று தைத்தாலும் கோபமாக, "உன் கோபத்தை காட்ட இது நேரமில்லை" என்று முறைத்தான்.

பெருமூச்சு விட்டவன், "சாரி டா. மிரு நாம வீட்டுக்கு போகலாம்" என்று அவளை கைத்தாங்கலாக கூட்டி சென்றான்.

அவனிடம் மேலும் வாதிட தெம்பு இல்லாததால் மிருதியும் கிளம்பினாள்.ஆனால் வீட்டிற்கு செல்லும் முன்பே வழிலேயே வலியில் துடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

தீரனுக்கு மிகவும் கவலையாக இருக்க மருத்துவமனை செல்லலாம் என்று கூற மிருதி வேண்டாம் வீட்டுக்கு செல்லலாம் என்று ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அறையில் சென்று மெத்தையில் விழுந்தவள் வலியில் மிகவும் துடிக்க என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அமுதனுக்கு பொன் செய்தான்.

"பயபடாதீங்க. அவளுக்கு மாத்திரை கொடுங்க. வெந்நீர் ஒத்தடம் கொடுங்க நான் வந்துட்டே இருக்கேன்." என்று போனை வைத்துவிட்டான்.

அமுதன் கூறியபடி மாத்திரையை கொடுத்து, வெந்நீர் ஒற்றடம் கொடுத்தான் தீரன். முடியாத நிலையில் அவனின் உதவியை வேண்டாமென்று மிருதியால் மறுக்க நினைத்தாலும் அவனின் கெஞ்சலான பார்வையால் மறுக்க முடியவில்லை.

அரைமணி நேரம் கடந்திருக்க வலி குறைந்து உறங்க, அமுதன் பதட்டத்துடன் வீட்டினுள் நுழைந்தான்.

"இப்போ எப்டி இருக்கு? தூங்குறாளா?" என்றான் கவலையாய் அமுதன்.

எதுவும் பேசாமல் கண்கள் பனிக்க அமுதனை கட்டிக்கொண்டான் தீரன்.

"தீரன் என்னாச்சு? தி நல்லா இருக்கா இல்ல?" என்றான் நெற்றி சுருக்கி.

"நல்லா இருக்கா அமுதன்." என்று அமுதனின் கைகளை பற்றி கொண்டு "ரொம்ப தாங்க்ஸ் அமுதன். நான் இல்லாத நேரத்துல நீங்க ரெண்டு பேரும் மிருவ பத்திரமா பார்த்துக்கிட்டு இருக்கிங்க. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியலை" என்று கதறினான்.

"சரி விடுங்க தீரன். அதான் நீங்க வந்துட்டிங்க இல்ல. எல்லாம் சரியாகிடும். அவ மாத்திரை எடுத்துகிட்டு இருக்கா. நிச்சயமா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல சரி ஆகிடும்னு டாக்டர் சொல்லிருக்காங்க." என்றான் அமுதன்.

"ச்சே... நான் எவ்ளோ மோசமானவன். என்னால தான் அவளுக்கு இப்படி நடந்திருக்கு. எனக்கு இதுக்கு மன்னிப்பே கிடையாது" என்றான் தீரன்.

"தீரன் நடந்தது நடந்திருச்சு. அதுக்கு நீங்களும் மூணு வருஷம் உங்க மகளை பார்க்காம இருந்துட்டிங்க. இனி நடக்க வேண்டியதை பார்ப்போம்" என்றான் அமுதன்.

"நான் அவளுக்கு செஞ்ச கொடுமைக்கு எனக்கு மன்னிப்பு கிடைக்குமான்னு தெரியலை அமுதன்" என்றான் தீரன்.

"கண்டிப்பா... அவ மனசுல நீங்க மட்டும் இருக்கீங்க. சொல்ல போனா நீங்க தான் அவளோட உயிரே... ஆனா, அதை வெளிய சொல்ல மாட்டா. மனசுக்குள்ளயே வச்சி மறைச்சிடுவா. அழுத்தக்காரி." என்றான் அமுதன்.

"அவ என்னை மன்னிக்க என்ன வேணும்னாலும் செய்ய தயாரா இருக்கேன்" என்றான் தீரன்.

"முதல்ல பொறுமையா இருங்க. நிச்சயமா வார்த்தையால உங்களை கொல்வா. என்னா அவளோட வலிய அப்படி வெளிபடுத்துவா. நீங்க தான் கூடவே இருக்கணும்" என்றான் அமுதன்.

"அப்பா அம்மா கூப்பிட்றாங்க" என்று மிஷா சொல்ல இருவரும் உள்ளே ஓடினர்.

அவளின் அருகில் சென்ற அமுதன்.

"தி இப்போ எப்படி இருக்கு? ஆர் யு பீல் பெட்டர்?" என்றான் அமுதன் கவலையாய்.

அவன் நிற்க வேண்டிய இடத்தில் அமுதன் இருக்க, சுருக்கென்று கோபம் வந்தது தீரனுக்கு.

'முட்டாள் அவளோட நண்பன் அவன். நீ இல்லாதப்ப கண்ணும் கருத்துமா அவங்க தான் கூட இருந்து கவனிச்சிட்டு இருந்திருக்கான். அப்போ எல்லாம் எங்க போன நீ ?' என்றது.

"இப்போ பரவால்ல அமுதன்." என்றாள் மிருதி.

"நான் அப்போவே இதுக்கு தான் யோசிச்சேன் ஸ்ரீய அனுப்ப வேண்டாம்னு. இரு உடனே அவளுக்கு ஃபோன் பண்ணி வர சொல்றேன்" என்று தன் போனை எடுத்தான் அமுதன்.

"டேய் அதெல்லாம் வேணாம். அவளே இப்போ தான் அதிசயமா போய்ருக்கா. அதான் அவர் இருக்கார் இல்ல. அவ இருந்துட்டு வரட்டும்" என்றாள் மிருதி.

அமுதனின் இதழில் புன்னகை மலர்ந்தாலும் உடனே மறைத்து , "யாரு இவரா? மூணு வருசத்துக்கு முன்னாடி உன்னை விட்டுட்டு போனவர் தான? இப்போ திடீர்னு வந்து நின்னா இவரால எல்லாம் உன்னை பார்த்துக்க முடியும்னு எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல" என்றான் அமுதன்.

"அமுதன் தேவை இல்லாம் எதுக்கு இப்போ அதை பத்தி எல்லாம் பேசிக்கிட்டு. அவர் தான் இருக்கார்ல பார்த்துப்பார்" என்றாள் மிருதி.

"என்னவோ நீ தான் சொல்ற" என்று அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

அவன் பின்னே வந்த தீரனை பார்த்து சிரித்தவன்.

"நான் தான் சொன்னேன்ல? அவளால யாருக்கிட்டயும் உங்களை விட்டு தரமுடியாது. பார்த்திங்கல்ல? உங்களை திட்டினதுக்கு எப்படி சப்போர்ட்டுக்கு வரான்னு?' என்றான் அமுதன்.

"இனி அவ மனசுல இருக்கிறதை வெளிய கொண்டு வரது உங்க பொறுப்பு. சரி நான் மிஷாவை கூட்டிட்டு போறேன். எனக்கு நாளைக்கு லீவு தான் நான் பார்த்துக்குறேன். ஏதாவது வேணும்னா கூப்பிடுங்க" என்று கிளம்பினான்.