Completed தீயாய் சுடும் என் நிலவு!

[vaishnaviselva@]

hero heroin name selection nice sis
🤩😃😃

 

[dharshini chimba]

semma akka story 👌 😍😍😍😍😍........i think so theeran yethaiyo maraikkuraan nu eva yethacham solli mruthi kasta paduvala nu therila .............ippa sidu moonja yaru kalyanam panna sonna ...............ugga yella story sum spr sis ............waiting for next epi sis😍😍😍😍🤩🤩🤩🤩🤩🤩

நன்றிம்மா

 

[dharshini chimba]

hero heroin name selection nice sis
🤩😃😃

Thank you dr

 

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 3:

கூறிய நேரத்திற்கு அரைமணி நேரம் முன்னதாகவே வந்துவிட்டிருந்தாள் மிருதி.

மனது ஏனோ படபடவென அடித்து கொண்டது. ஓராயிரம் முறை தனக்குள் இது சரி வருமா என்று கேட்டுக்கொண்டாள்.

'வேறவழி இல்ல.' என்று மனது உறுதி செய்ய சிலையாக அமர்ந்திருந்தாள்.

கைகடிகாரத்தை நோக்க மணி 3.00 என்றது.

வருடங்கள் இரண்டாய் கடந்து சென்றிருக்க, அவனின் வருகையை எண்ணி பரபரத்து உயிர் சிலிர்த்தெழுந்தது.

'எதுக்கு இப்போ ஓவரா எக்ஸைட் ஆகார? என்ன பேசனுமோ அதை மட்டும் பேசிட்டு கிளம்பிட்டே இரு. ' என்றது மூளை.

அவளின் எண்ணங்களை கலைக்கும் விதமாக போன் அடிக்க எடுத்தாள்.

"ஹெலோ" என்றாள்.

"ஹலோ" என்ற மென்மையான குரலை கேட்டவுடன் உள்ளுக்குள் ஒரு உணர்வு தோன்ற, ஒரு நிமிடம் தடுமாறி அமைதியானாள்.

"ஹலோ. மிரு லைன்ல தான இருக்க?" என்றான் மீண்டும் மென்மையாய் தீரன்.

"ஹ்ம்ம்.. இருக்கேன் சொல்லுங்க" என்றாள் குரலில் எந்த உணர்வுகளையும் வெளி காட்டாமல்.

"சாரி மிரு" என்றான் மிருதுவான குரலில்.

இந்த அக்கறை நிறைந்த பாசமான விசாரிப்புகளுக்காக ஏங்கி ஒரு காலத்தில் தவம் கிடந்தது பொய் இன்று பாறையாய் இருக்கும் மனதுக்குள் வேரிட நினைக்கும் செடியை முளையிலேயே கிள்ள நினைத்தாள்.

"எக்ஸ்கியூஸ் மீ. மிஸ்டர். தீரன் என்னோட பேரு மிருதி. சோ கால் மீ மிருதி. தட்ஸ் இட். எனக்கு நெருக்கமானவங்க தான் என்னை பெட் நேம்ல கூப்பிட முடியும்" என்றாள் காட்டமாய்.

"சாரி மிருதி. என்னை மன்னிக்கவே மாட்டியா? இந்த ரெண்டு வருஷமா உன்னோட மன்னிப்புக்காக காதோடு இருக்கேன்." என்றான் உடைந்த குரலில்.

'என் உயிர் இருக்கிற வரைக்கும் உங்களை காதலிச்சிட்டே தான் இருப்பேன். ஆனா நீங்க எனக்கு ஏற்படுத்தின காயத்துக்கு மருந்தே கிடையாது . மன்னிப்பும் கிடையாது' என்று நினைத்தவள்.

"நான் இறந்தப்புறமும் என் ஆத்மாகூட உங்களை மன்னிக்காது." என்றாள் மிருதி.


“மிருதி” என்றான் அவனுக்கே கேட்காத குரலில்.


“போதும் நிறுத்துங்க தீரன். இப்போ எதுக்கு போன் பண்ணிங்க? அதை சொல்லுங்க. எனக்கு வேலை இருக்கு.” என்றாள் சுற்றி முற்றி காலியாக இருந்த அந்த காப்பி ஷாப்பை பார்த்துக்கொண்டு.


“அது வந்து மிருதி. நம்ம ஷாப் இங்க பெங்களூர்ல புதுசா ஒண்ணு ஓபன் பண்ண போறோம்.” என்றான் தீரன்.


“ஹலோ! உங்க ஷாப். உங்களுக்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்ல. “ என்றாள் மிருதி வெடுக்கென்று.

உள்ளுக்குள் தீராமல் இருந்த ரணம் அவளின் வார்த்தைகளில் மேலும் கிழிந்து குருதி கொப்பளித்து கொட்டுவது போல் இருந்தது தீரனுக்கு.


“மிருதி. எதுக்கு இப்படி பேசுற? என் மேல அவ்ளோ வெறுப்பா?” என்றான் வலிகளை மறக்காமல்.


“அதுக்கும் மேல சொல்ல வார்தைகள் இல்லான்னு நினைக்கிறேன்.” என்றாள் மிருதி வழிந்த கண்ணீரை துடைக்க கூட மனமில்லாமல்.


“ஷாப் ஓபன் பன்றத்துக்காக ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்” என்றான் தீரன்.


“ஓஹ் ஓகே! அப்போ நாம இன்னொரு நாள் பார்க்கலாம்” என்றாள் மிருதி.


‘எதையும் முழுசா கூட கேட்க மாட்றா. முந்திரிக்கொட்டை.’ என்று மனதுக்குள் திட்டியவன்.


“இல்ல... முடிஞ்சுது. வந்துட்டு இருக்கேன். இன்னும் பார்ட்டி 40 மினிட்ஸ் ஆகும். அதை சொல்ல தான் கூப்பிட்டேன்.” என்றான் தீரன்.


“ஹிம்.. பரவால்ல வாங்க. எனக்கும் இங்க பக்கத்துல ஒரு வேலை இருக்கு முடிச்சிட்டு வரேன்” என்றாள் மிருதி.


“சரி” என்றான் தீரன்.


போனை கட் செய்தவள்.


‘ஆயிரம் தான் அவன் மேல கோபமிருந்தாலும் வருசத்துக்கு அப்புறம் பார்க்க போறதால நீ அரை மணி நேரம் முன்னாடியே வந்துட்ட. ஆனா அவன் வார இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கு என்ன பண்ணலாம்.?’ என்று மனது கேட்க.


போனில் அடித்த பெயரை பார்த்தவுடன் முகம் மலர்ந்தது மிருதிக்கு.


சிரித்துகொண்டே போனை எடுத்தவள்.


“என்ன அம்மு உன் டார்லிய சாமாளிக்க முடியலையா?” என்றாள் குறும்பு மின்ன.


“யார் சொன்னது? நானும் என் டார்லியும் செம பெட். நாங்க பயங்கரமா எஞ்சாய் பண்றோம். நீ தான் இல்லை.” என்று சிரித்தான் அவளின் உயிர் தோழன் அம்மு என்கிற அமுதன்.


“சொன்னாங்க. அங்க வீட்டு வாசல் முன்னாடி பக்கத்து வீடு காரங்க எல்லாரும் வந்து நிக்கறாங்களா பாருங்க. உதைக்க” என்று சிரித்தாள் மிருதி.


“அப்படியெல்லாம் யாரும் இல்ல. எங்களை வீடு. நீ உங்க அவரை பார்த்துட்டியா?” என்றான் கிண்டலாக.


“போதும் நிறுத்துறியா?” என்றாள் விழிகளை சிரிப்புடன் உருட்டியபடி.


“போதும் உன் கண்ணை உருட்டாத. என் டார்லி பயபட்றா பாரு. நீ சொன்னாலும் சொல்லலைன்னாலும் அதானே உண்மை. அவரை பார்க்க தானா அரமணி நேரம் முன்னாடியே போயி யாரும் இல்லாத காபி ஷாப்ல உக்கார்ந்துருக்க?” என்றான் நக்கலா கலந்த கிண்டலுடன்.


“யாரு சொன்னா? இந்த மாச அக்கௌண்ட்ஸ் பார்க்கவே இல்ல. சரி அக்டையும் ஒரெடியா பார்த்துடலாம்னு தான் வந்தேன்.” என்றாள் மிருதி.


“உனக்கு பொய் சொல்ல வராது தி” என்றான் அமுதன் கலகல்வென சிரித்து.


“போதும் டா. என்னை ஒட்றதுக்கு தான் போன் பண்ணியா? மரியாதையா வை.” என்றாள் மிருதி.


“ஏய் இல்லம்மா. இப்போ பேச போற விஷயதோட உன்னை பத்தியும் அவர்கிட்ட சொல்ல முடிவு பண்ணிருக்கியா இல்லையா? “ என்றான் அமுதன் விளையாட்டுதன்மான பேச்சை நிறுத்தி அக்கறையுடன்.


“இல்ல அமு. இப்போதைக்கு இல்ல எப்பவுமே சொல்ல போறதில்லை.” என்றாள் மிருதி முடிவாய்.


“தி நல்லா முடிவு யோசிடி. அவர் செஞ்ச தப்புக்கு மூணு வருஷ தண்டனை போதும் டி. பாவம். “ என்றான் அமுதன்.


“அதான் நானும் சொல்ட்றேன் அமு. அவருக்கு இந்த மூணு வருஷம் போதும். இனியும் என்னை பத்தி சொல்ல என்ன இருக்கு?” என்றாள் குரல் கம்ம.


“சரி. நான் அப்புறம் பேசுறேன் அம்மு. பை” என்று வைத்தவள் மனது லேசாகும் வரை அழுது தீர்த்தாள்.


என்றோ ஒரு நாள் அவனிடம் இருந்து எதிர்பார்த்து ஏங்கிய அதே புன்னகையுடன் அழகுடனும் எதிரில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான் தீரன்.


‘மிரு உஷாரு. மாமா லேசு பட்ட ஆள் இல்ல. உன் வாழ்க்கைல மட்டும் இல்ல உன் மனசுலையும் முதல்ல இருந்து எப்பவுமே இருந்தவன் இருக்கபோறவன் இவன் தான். அதனால உன் மனசுல இருக்கறதை வெளிய காட்டாம பொறுமையா பேசு. வந்த காரியம் மட்டும் முடிஞ்சா போதும். வேற எதுவும் வேணாம்.’ என்று நினைத்தவள் அவனிடமிருந்து விழிகளை பிரித்து வேறெங்கோ செலுத்தினாள்.


அவளின் முன் வந்து நின்றவன், கன்னத்தில் குழிவிழ சிரித்து “ஹாய் மிருதி” என்று கை குலுக்க கரம் நீட்டினான்.


கரம் நீட்டாமல் தனக்குள்ளேயே மனபோராட்டம் நடக்க, 'கை குலுக்குடி. முடியாது. அவன் ஸ்பரிசம் என்னை இன்னும் வீக் ஆக்கிடும்' என்று நினைத்தவள்.


இறுதியில் கரம் குலுக்காமல் கரம் கூப்பினாள் மிருதி.


மனது வலித்தாலும் வெளியே காட்டி கொள்ளாமல் அமர்ந்தான் தீரன்.


"சொல்லு மிருதி." என்றான்.


எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல் தவித்தவள் விழிகளை மூடி உள் ஸ்வாஸம் இழுத்து விட்ட பின், தான் வார கூரியத்தின் காரணம் கூறினாள்.


அதை கேட்டபின் அதிர்ச்சி என்பதை பேரதிர்ச்சியில் இருந்தான் தீரன்.

 

[dharshini chimba]

தீயாய் சுடும் என் நிலவு 4:

"என்ன சொல்ற மிருதி?" என்றான் தீரன் நம்பாமல்.

"உண்மையை தான் சொல்றேன். உங்க பொண்ணு என்கிட்ட தான் இருக்கா. அதனால, நீங்க அவளை கூட்டிட்டு போய்டுங்க? இனி என்னால பார்த்துக்க முடியாது." என்றாள் மிருதி உள்ளுக்குள் உடைந்தாலும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல்.

"இல்ல... நான் நம்பமாட்டேன். குழந்தை இறந்துடுச்சுன்னு தான சொன்னாங்க? அதனால தான நீ என்னைவிட்டு பிரிஞ்சிருக்க? அப்புறம் எப்படி என் குழந்தை உயிரோட இருக்க முடியும்?" என்றான் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமல்.

'நான் எதுக்காக பிரிஞ்சிருக்கேன்னு கூட உன்னால யோசிக்கமுடியல இல்ல? நீ என்ன பண்ணுவ? உனக்கே தெரியாது அன்னைக்கு என்ன நடந்துதுன்னு?' என்று தனக்குள் புகைந்தவள்.

"இப்போ என்ன சொல்ல வரிங்க? எனக்கு வேற வேலையில்லாம சும்மா உங்களை கூட்பிட்டு பொய் சொல்றேனா?" என்றாள் கோபமாக.

"இல்லல்ல... நான் அப்படி சொல்லலை. குழந்தை இறந்துடுச்சுன்னு தான சொன்னாங்க. அதான் எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணும் புரியலை. இப்பவும் சரியா புரியலை. பிளீஸ் கோவிச்சிக்காம கொஞ்சம் என்ன நடந்ததுன்னு சொல்றியா?" என்றான் தீரன் தயக்கமாக.

அவனை பார்க்க மிருதிக்கும் பாவமாக தான் இருந்தது. குழந்தை பிறந்ததை கூட அவனுக்கு சொல்லாத பொழுது அவனுக்கு எப்படி தெரியும்? என்று யோசித்தவள்.

மெல்ல மூச்கை இழுத்துவிட்டவள், "உண்மை தான். அன்னைக்கு நடந்ததுல எனக்கு அபார்ஷன் ஆனது உண்மை தான். ஆனா, இது தான் என் வாழ்க்கைன்னு ஏதோ நடை பிணமா வாழ ஆரம்பிச்சப்ப தான் எனக்குள்ள குழந்தை இருக்க மாதிரி ஒரு உணர்ச்சி இருந்துகிட்டே இருந்தது. அதே ஸிம்ப்டம்ஸ் இருந்தது. என்னன்னு ஹாஸ்பிடல் போயி பார்த்தப்புறம் தான் தெரிஞ்சது. எனக்கு..." என்று நிறுத்தியவள் அவனை காணாமல் "நமக்கு இரட்டை குழந்தை உருவாகி அதுல ஒரு குழந்தை தான் இறந்ததுன்னு" என்று பேச முடியாமல் நா குழறி அழத்தொடங்கினாள்.

இவையெல்லாம் தன்னால் தான் நடந்தது என்று இன்னும் மனம் நொறுங்க தொடங்கினான் தீரன்.

ஒரு பிள்ளை மீண்டாலும் தாய்க்கு இரு பிள்ளையும் ஒன்று தானே. இன்னொரு பிள்ளையை பறிகொடுத்த வேதனையில் அழும் மிருதியை எப்படி சமாதானம் செய்வது என்று தெரிய்மால் திண்டாடினான் தீரன்.

"மிருதி! ஐ ஆம் சாரி. இதுக்கு நான் தான் காரணம்" என்று அவளின் தோளை ஆறுதலாக தொட, அவனின் ஸ்பரிசதில் உடல் தீயாய் எரிய விழிகளில் அக்னியின் கோபம் கொண்டு முறைத்தாள்.

அவளின் பார்வையே அவனின் கரத்தை சுட்டுவிட, பட்டென உருவிகொண்டான் தீரன். தனக்கான இடம் அவள் இதயத்தில் எந்தளவு என்பதை தவறாக உணர்ந்துகொண்டான்.

"இட்ஸ் ஓகே. இத்தனை வருஷம் இந்த வலியோடு இருந்த எனக்கு இப்பவும் இருக்க தெரியும். உங்க கருணை எனக்கு தேவை இல்லை." என்று பொரிந்தாள்.

"மிருதி. எனக்கு சுத்தி வளைச்சு பேச தெரியாது. நான் பண்ணது தப்பு தான். அதுக்கு தான் என்னைவிட்டு மூணு வருஷ பிரிஞ்சிருக்க தண்டனை போதாதா? பிளீஸ் என்கிட்ட வந்துடு என் ராணியா உன்னை வச்சு பார்த்துக்குறேன்." என்றான் தீரன்.

அவனின் வார்த்தைகள் உள்ளுக்குள் குளிர்ந்தாலும் மதி மயங்காதே என்று மூளை உரைத்துகொண்டே இருந்தது.

"இல்ல எனக்கான புது வாழ்க்கைய நான் தேர்ந்தெடுத்துட்டேன். குழந்தை அப்பாவ கேக்குறா? ஒரு கணவனா நீங்க எனக்கு சரியா இல்ல. ஆனா என் பொண்ணுக்கு அவ அப்பாகூட இருக்கிற உரிமை இருக்கு. அதனால தான் உங்களை வர சொன்னேன்." என்றாள் மிருதி.

"நீ என்ன சொல்ற?" என்றான் தீரன்.

"ஹிம்... முதல் தடவை என் அப்பாக்காக சம்மதிச்சதால என் வாழ்க்கைல நிறைய ஏமாற்றங்கள். சோ, இந்த முறை என் மனசுக்கு பிடிச்ச மாதிரி ஒருத்தரை நான் பார்த்துட்டேன். கூடிய சீக்கிரம் எங்களுக்கு கல்யாணம் நடக்க போகுது. அவருக்கும் பாப்பாவை ரொம்ப பிடிக்கும்." என்றாள் அவனின் முகத்தை நேருக்கு நேராக பார்த்து.

இதயம் சில்லு சில்லாக நொறுங்குவதை போல் உணர்ந்தான் தீரன்.

"ஒஹ். காங்கிராட்ஸ்." என்று சோக புன்னகையை இதழில் படரவிட்டவன்.

"நான் பாப்பாவை பார்க்கணும்" என்றான்.

மிருதியின் திடீர் முக மாற்றங்களை தீரன் கவனித்தான்.

"என்ன ஆச்சு? " என்றான்.

அவன் முகத்தை காணாமல் வேறுபுறம் திரும்பி கொண்டு இதழை அழுந்த கடித்து "ஒன்னுமில்லை" என்றாள்.

'விழபோகிறேன்' என்று நிற்கும் கண்ணீரை வராமல் விழிகளை இறுக மூடினாள்.

"நாளைக்கு இதே டைம் வரமுடியுமா? கூட்டிட்டு வரேன்" என்றாள் மெதுவாக.

"சரி" என்றான் அவளை உற்று பார்த்து.

"சரி. நான் கிளம்பறேன். நாளைக்கு பார்க்கலாம்" என்றாள் மிருதி.

"நான் டிராப் பண்ணவா?" என்றான் நப்பாசையில்.

"நோ தாங்கஸ். வண்டி இருக்கு" என்றவள் வேகமாக வெளியேறினாள்.

வீட்டிற்குள் வேகமாக வந்து சோபாவில் விழுந்தவளிடம் ஓடி வந்தான் தோழன்.

"என்ன ஆச்சு?" என்றான் பதற்றமாக.

"என்னால வலி தாங்க முடியல" என்று அழ ஆரம்பித்தாள் மிருதி.