1. ஆரம்பம்:
குளிர்ந்த காற்றுடன் முகத்தில் விழுந்த மெல்லிய மழைச்சாரலை மனதிற்குள் ரசித்தபடியே ரயில்பெட்டியின் கதவோரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான் நம் கதையின் நாயகன் வருண்சுந்தர்.
"என்ன டா? இங்க வந்து நின்னுட்ட?" என்று தன்னருகே வந்த நண்பன் விஷ்வாவை பார்த்து புன்னகைத்து கொண்டே,
”இந்த மழைச்சாரலை பாரேன். ஆசையாய், உன்னை தொட வரும் என்னை தடுக்காதேன்னு சொல்ற மாதிரி இருக்குல்ல" என்று சிரித்தான்.
வருண், பெயரில் காற்றின் சுகம் இருப்பது போல மென்மையானவன். ச்செக்க சிவந்த நிறத்தில் பார்ப்பவர்களை திரும்பி பார்க்க வைக்கும் ஆறடி ஆணழகன்.
ரேவதி, வருணின் செல்ல தங்கை. பி.எட்., படித்துக்கொண்டு இருக்கிறாள்.
லட்சுமி, வருணின் அம்மா. வீட்டிற்குள் மங்களகரமாய் வளைய வரும் மஹாலக்ஷ்மி. அவள் இன்றி ஒரு அணுவும் அங்கே அசையாது.
சென்னையில் இருக்கும் கார்மெண்ட்ஸ் கம்பெனிகளில் இரண்டு பெரிய கம்பெனி வருணுடையது. மிக குறுகிய காலத்தில் வளர்ந்தவன் என்றாலும் அனுபவம் நிறைய.
வருண் பள்ளி படிப்பின் போது, சுந்தர் சின்ன துணிக்கடை வைத்திருந்தார். நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தது.
வருண் எம்.பி.ஏ., முடித்துவிட்டு அப்பாவுக்கு உதவியாய் கடையை பார்த்துக்கொண்டே வெளியில் வேலை தேடி கொண்டிருந்த சமயம்.
ஒரு நாள், தன் அப்பாவிடம் வந்து,”அப்பா! விஷ்வா, ஒரு கார்மெண்ட்ஸ் பாதி விலைக்கு வருதுன்னு சொன்னான். நான் விசாரிச்சதுல நல்லா போயிட்டு இருந்த கம்பெனி தான். திடீர் பணத்தேவையால் பாதி விலைக்கு தராங்க, நாம துணிஞ்சி வாங்கினா, நல்லா இருக்கும் பா" என்றான்.
"எவ்வளவு பா சொல்றாங்க?" என்று யோசனையாய் சுந்தர் கேட்க.
"ஆக்சுவலி, அதோட ரேட் நாற்பது லட்சம்பா. பட் வி ஆர் கோயிங் டு பை ஒன்லி ட்வென்டி லாக்ஸ்பா" என்ற வருணை பார்த்து,”எப்படி டா? அவ்ளோ பணத்துக்கு ஏற்பாடு பண்றது?" என்றார் கையாகளி பிசைந்தபடி.
"அப்பா! இந்த கடையை வித்துட்டு வர காசோட லோன் ட்ரை பண்ணி அதை வாங்கிடலாம்ப்பா." என்றான் வருண்.
"சரியா வருமா வருண்?" என்றார் சுந்தர் பெரிய தூகஐ தேவைப்படுவதால்.
"வி கேன் ட்ரை அவர் பெஸ்ட். நான் உங்க கூட இருக்கேன் பா. நான் பார்த்துகிறேன்" என்றான் வருண் நம்மால் முடியும் என்ற நம்பிக்கையில்.
"சரி பா" என்று ஆரம்பித்த பயணம் ஆறு வருஷத்துல வருணின் கடின உழைப்பால் லோன் தீர்ந்தது மட்டும் அல்லாமல், இன்னொரு கார்மெண்ட்ஸும் ஆரம்பித்து வெற்றிகரமாக தொடர்கிறது.
(அவ்ளோ தான் ஹீரோக்கு இன்ட்ரோ போதும் இதுவே ரொம்ப ஜாஸ்தி).
*********
வாங்க இப்போ ஹீரோயின் பார்க்கபோலாம்,
காலை கதிரவன், பட்டொளி போல் தன் கதிர்கள் வீசி, மதுவின் முகத்திலே ஒளிக்கற்றையாய் வீசினான். சூடான வெயில் பட்டவுடன், கண் விழித்து முகத்திற்கு முன் இரு கைகளையும் கூப்பி கடவுளை வேண்டினாள்.”கடவுளே! இன்னைக்கு பொழுது இனிமையா இருக்கனும். எல்லாருமே நல்லா இருக்கனும்." என்று நெட்டி முறித்தாள்.
"மது! ஹாஸ்பிடலுக்கு டைம் ஆச்சு. எந்திரி டி." என்று
கிச்சனில் இருந்து குரல் கொடுத்தாள் மோஹனா, மதுவின் அண்ணி.
"ஆஹ! தோ எழுந்துட்டேன் அண்ணி" என்றாள் மது.
குரல் வந்த திசையில் ஓடிவந்து, அண்ணியின் கழுத்தை கட்டிகொண்டாள்.
"மது. உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது?அந்த மீனு வாலு கூட சேர்ந்து விளையாடிட்டு, நைட் லேட்டா தூங்காதன்னு? இப்ப பாரு. அவ நல்லா தூங்குறா. உன்னால தூங்க முடியுதா?" என்று கேட்ட மோஹனாவை பார்த்து.
"விடுங்க அண்ணி. அவகூட விளையாடறதுதான், எனக்கு புடிச்ச ஹாபினு உங்களுக்கு தெரியும்ல? டூட்டிக்கு இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல ரெடியாகிடுவேன். என் செல்ல அண்ணி இல்ல கோவிச்சிக்காதிங்க!" என்று அவளின் மூக்கை பிடித்து கிள்ளினாள்.
மோஹனா திரும்பி ஏதோ சொல்வதற்குள். டவெல் எடுத்துட்டு பாத்ரூம் ஓடியே போய்ட்டா மது.
"ஓடிட்டியா! வெளிய வா. உதை வாங்குற." என்று சிரித்துக்கொண்டு சமையலை கவனித்தாள்.
தன் அம்மா இறந்தபிறகு அப்பா, அண்ணன் அன்பிலே வளர்ந்தவள். அன்னையின் பாசத்திற்கு ஏங்கினாள். கடவுள் கொடுத்த வரமாய், அண்ணன் மனைவி அமைந்தாள். அம்மாவிற்கு இணையாக பார்த்துக்கொண்டாள் மோஹனா.
"மது எங்க?" என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்து, மோஹனாவை பின்புறமாய் இறுக்கி கட்டியணைத்து கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான் நந்தகுமார், மதுவின் அண்ணன்..
"விடுங்க... மது ரெடியாகுறா. வந்துடபோறா" என்றவளை முன்புறமாய் திருப்பி பேசவிடாமல் இதழில் ஒரு முத்தம் பதிக்க.
"வந்தா வரட்டும்! என் பொண்டாட்டிக்கு, நான் முத்தம் தரகூடாதா? என்ன ஒரு கொடுமை சார்?" என்று பாவமாய் பார்த்தவனை காதை பிடித்து செல்லமாய் திருகினாள்.
"எத்தனை தடவை சொல்றது? உங்க ரொமான்ஸ் எல்லாம் பெட்ரூம்குள்ள வச்சுக்கோங்கன்னு? வயசு பொண்ணு வீட்ல இருக்கா. இப்படியா நடந்துக்கறது?" என்றாள் செல்லமாய் கோபத்துடன்.
"அப்ப பெட்ரூம்க்கு போலாமா?" என்று கண்ணடித்தவனை. ”முதல்ல போய் ஆபீஸ்க்கு ரெடியாகுங்க" என்று டவல் எடுத்து அவன் தோளில் போட்டு, இரண்டு கைகளையும் முதுகில் வைத்து சிரித்துக்கொண்டே மெதுவாய் தள்ளிவிட்டாள்.
"மது! மது! எங்க இருக்க?" என்று கூப்பிட்ட அண்ணன், கண்களை பின்னாலிருந்து சிரித்து கொண்டே மூடினாள் மது.
"ஏய் வாலு! இங்க தான் இருக்கியா? சாப்பிட்டியா? நான் உங்க ஹாஸ்பிடல் வழியா தான் போறேன். ஷால் ஐ டிராப் யு?" என்று நந்தகுமார் பேசிக்கொண்டே கார் சாவியை எடுத்தான்.
"இல்லண்ணா. நான் என் ஸ்கூட்டியிலேயே போய்க்கிறேன். போற வழியில என் பிரென்ட் சுமியை பார்க்கணும்" என்றாள் மது.
‘ஓஹ் சாரி இவ்ளோ சொன்னேன் நா மதுவை பத்தி மறந்துட்டேன்.
