18
‘அப்போ இதுதான் உன் முடிவா..’ பிரியா எரிச்சலாக கேட்டாள். அருகில் குரு அமர்ந்திருந்தான். ஆமாம் என்பது போல தலையசைத்தாள் ஓவியா.
‘வர்ற கோபத்துக்கு உன்னை பளார் பளார்னு அறைஞ்சிடலாம் போல இருக்கு. அக்காவா பொறந்து தொலைச்சிட்டியே?’ ரத்தம் சூடேறியது பிரியாவுக்கு.
‘பிரியா கூல் டவுன். ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுற..?’ சமாதானபடுத்தினான் குரு.
‘பின்ன என்ன குரு, செல்வா குடும்பம் மாதிரி ஒரு நல்ல இடம் இவளுக்கு கனவுல கூட கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. பணத்துக்காக சொல்லலை, செல்வா மாதிரி ஒரு ஜென்டில்மேன் வேறு எங்கேயும் கிடைக்க மாட்டாங்க. அவர் இவ மேல உயிரையே வெச்சிருக்காரு. இவ்வளவு நாள் அப்பாவ கொன்னவன் கூட வாழ என் மனசு உறுத்தும்னு சொல்லி ஒரே ரகளை பண்ணினா. இப்போ அது இல்லைன்னு தெரிஞ்சவுடன் அவங்க அம்மா என்னை மனப்பூர்வமா மருமகளா ஏத்துக்க மாட்டாங்க, அப்படி இப்படின்னு இவளே ஒரு முடிவு எடுத்துட்டா.. இதுல செல்வாவோட எதிர்காலமும் இருக்கும்னு கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பார்க்கிறாளா?’
‘அவர் எதிர்காலம் என்ன ஆச்சு..? வேற பெண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கட்டும்,. நானா விழுந்து மறிச்சேன்....?’ வெடுக்கென கேட்டாள் ஓவியா.
‘ஏதாவது பேசின பல்ல உடைச்சிடுவேன்...’ கத்தினாள் பிரியா.
இப்போது குரு பேசினான். ‘சரி ஓவியா.. செல்வாவுக்கு தாராளமா வேற ஒரு பெண்ணை கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம். அதுதான் நியாயம். நான் தரகருக்கு போன் போடறேன்...’ செல்லை எடுத்தான் குரு.
‘வேண்டாம் சார். ப்ளீஸ் வேண்டாம்..’ பதறினாள் ஓவியா.
‘வலிக்குதுல்ல ஓவியா.. மனசுல செல்வாவை வெச்சுக்கிட்டு வேற ஒருத்தரை மணக்க மனம் இடந்தரலைதானே. அப்புறம் செல்வாவை மட்டும் பண்ணிக்க சொல்றீங்க. இது எந்த வகைல நியாயம். இப்பவும் செல்வா எங்கிட்ட என்ன சொன்னான் தெரியுமா?’
‘டேய் குரு, ஓவியாவை கட்டாயப்படுத்தாதீங்கடா. அவள் மனசுக்கு ஒப்பாம என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா வாழ்க்கை இனிக்காது... எனக்கு நம்பிக்கையிருக்குடா. என் அம்மா ஓவியா தனக்கு ஒரு நல்ல மருமகள் என்று கண்டிப்பா சொல்லுவாங்க. அதுவரை நான் காத்திருப்பேன்னு’
‘இப்படி ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை ஏன் ஓவியா கெடுத்துக்கறீங்க. உங்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கையை அமைச்சு தருவதில் எனக்கும் பங்கு உண்டுன்னு நான் நினைக்கிறேன்...’ முடித்தான் குரு
‘எல்லோரும் என் மனசை புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்கறீங்க. நீங்க ஏதாவது பேசி என்னை கல்யாணம் செய்ய சம்மதிக்க வெச்சாலும் செல்வா தாலி கட்டப் போறது ஒரு பிணத்துக்குத்தான்...’ வேகமாக சென்று கதவை அடைத்து கொண்டாள்.
‘பாத்தீங்களா குரு, இவ பண்றதை..?’தவித்தாள் பிரியா
‘விடு பிரியா.. இதுக்குமேல அவங்களை கட்டாயப்படுத்துவது மிகப்பெரிய தப்பு. இனிமே அந்தக் கடவுள்தான் கண் திறக்கணும்...’ குரு எழுந்து கொண்டான்.
*****
காலம் யாருக்காகவும் நிற்கவில்லை. ஆறு மாத காலம் கண் மூடித் திறப்பதற்குள் பறந்து விட்டது. இடையில் செல்வா, ஓவியாவை பார்க்க முயற்சிக்கவில்லை.
வேலையில் மூழ்கியிருந்த ஓவியாவை குருவின் குரல் கலைத்தது.
‘சொல்லுங்க சார்..’
‘இன்னிக்கு ஈவினிங் நீங்க பஸ்ல போக வேண்டாம். எனக்கு உங்க வீட்ல கொஞ்சம் வேலையிருக்கு. கார்ல போயிடலாம்’ அவளின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சென்றுவிட்டான்.
குழம்பினாள். இருப்பினும் எப்படியும் தெரியத்தான் போகிறது என்று நினைத்தபடி தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
‘சொல்றதுக்கே கஷ்டமா தான் இருக்கு ஓவியா. ஆனா சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துல இருக்கேன்...’ என்று பேரும் பீடிகை போட்டான் குரு.
அவன் எதிரில் இருந்த ஓவியாவின் நெற்றி சுருங்கியது. என்ன சொல்ல போகிறான்?
கற்பகம் சுவற்றில் சாய்ந்தபடி நின்று ஆர்வமாக குருவின் முகத்தை பார்த்தாள்.
பிரியா தன் ரூமை விட்டு வெளியே வரவில்லை.
சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தான் குரு.
‘ஓவியா.. நான் சொல்ல வந்ததை தயவு செய்து புரிஞ்சிக்க முயற்சி செய்யுங்க. என் அப்பாவின் உடல்நிலைபற்றி உங்களுக்கே நல்லாத் தெரியும். எனக்கு ஒரு கல்யாணம் பண்ணிப் பார்க்கணும்னு அவங்க ஆசைப்படறது நியாயம்தானே ஓவியா. என் விருப்பத்துக்கு பெண்ணை ஒத்துக்கிட்டவங்ககிட்ட கல்யாணம் நடக்க ஒரு வருஷம் ஆகும்னு சொன்னா ஒத்துப்பாங்களா...?’
‘ஏன் ஒத்துக்கணும். அடுத்த மாசமே கல்யாணத்தை வெச்சுக்கலாம் சார். நான் எல்லா ஏற்பாட்டையும் பண்ணிடறேன்.. இதுக்குப் போய் ஏன் சார் இப்படி பயமுறுத்தறீங்க?’ நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.
‘இருங்க ஓவியா.. நான் இன்னும் முடிக்கலை. வீட்டுக்கு மூத்தப் பொண்ணு நீங்க இருக்கும் போது பிரியாவுக்கு கல்யாணம் பண்றது சரியில்லை. இது சொசைட்டிக்காக சொல்லலை, உங்க பிரியாவுக்கு நான் கொடுத்த வாக்குறுதி இது. உங்க கல்யாணம் முடிஞ்சாதான் எங்க கல்யாணம்னு நாங்க எப்பவோ முடிவெடுத்தாச்சு. அதுல எந்த மாற்றமுமில்லை. இப்போ நான் சூழ்நிலைக் கைதியாக இருக்கேன். அப்பா, அம்மாவோட நியாயமான ஆசையை என்னால ஒதுக்க முடியலை, வாக்குறுதியையும் மீற முடியலை. எங்கே என் பிரியாவை இழக்க நேரிடுமோன்னு ரொம்ப பயமா இருக்கு ஓவியா’
முகம் வெளிறி போய் அமர்ந்திருந்தாள் ஓவியா. அங்கே கனத்த அமைதி நிலவியது.
‘முடிவு உங்க கையில்தான் இருக்கு ஓவியா. எந்த முடிவானாலும் சீக்கிரம் சொல்லுங்க..’ என்று முடித்தவன் எழுந்து கொண்டான். மிகவும் சோர்வாக நடந்து வாசலைக் கடந்தான்.
பேச நா எழவில்லை அவளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. என் முடிவு என்றால், நான் விரைவில் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்க வேண்டுமென்று தானே பொருள். அப்போது தான் குரு பிரியா கல்யாணம் நடக்கும் என்று மறைமுகமாக கூறிவிட்டு செல்கிறான். சிந்தனை அலைமோதியது. அம்மாவை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அம்மா முந்தானையில் வாய் பொத்தி உள்ளே சென்றாள். குற்ற உணர்வில் துடித்தாள். மெல்லச் சென்று பிரியாவின் தோளைத் தொட்டாள். மேஜை மீது படுத்திருந்தவள் திரும்பி அக்காவின் இடுப்பை கட்டிக்கொண்டு கதறியழுதாள் பிரியா. செய்வதறியாது துடித்தாள் ஓவியா.
இரவு படுக்கையில் படுத்த ஓவியாவிற்கு குருவின் சோகமான முகமும், பிரியாவின் அழுது வீங்கிய முகமும், அம்மாவின் பாராமுகமுமே மாறி மாறி வந்தது. இடையில் செல்வா கை கட்டி சிரிக்கும் காட்சி வேறு. மனம் பெரிதாக அலறியது. கடவுளே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்னால் இந்த வீட்டு நிம்மதி சிதைந்துவிட்டதே. பிரியாவின் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகிவிட்டதே என்ன செய்வேன்? இதற்கு எப்படி பிராயசித்தம் செய்வேன். கண்களில் நீர் அருவியாய் கொட்டியது. அதிகம் குழம்பிய மனது இறுதியில் ஒரு தெளிவான முடிவை எடுத்தது.
குருவின் செல்போன் சிணுங்கியது. அதையெடுத்து காதுக்குக் கொடுத்தான்.
‘குரு, நான் ஓவியா பேசறேன்...’
‘பிரியா விஷயமா நான் ஒரு முடிவெடுத்துட்டேன்...’
‘எனக்கு புரியலை ஓவியா...’
‘நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற முடிவுக்கு வந்துட்டேன்...’
இதைக் கேட்ட குரு மகிழ்ச்சியின் உச்சகட்டத்துக்கே போய்விட்டான்.
‘சூப்பர்ப் ஓவியா. அடுத்த நல்ல நாளிலேயே செல்வாவை பெண் கேட்டு உங்க வீட்டுக்கு வரச் சொல்றேன்..’ என்று உற்சாகமாக பேசிக் கொண்டே சென்ற குருவை இடைமறித்தாள்.
‘ஒரு நிமிடம் குரு. நான் கல்யாணத்துக்குத்தான் சம்மதம் சொன்னேன். செல்வாவை கல்யாணம் பண்ணிக்க இல்லை. செல்வாவைத் தவிர வேற எந்த பையனா இருந்தாலும் பரவாயில்லை. நான் பண்ணிக்கத் தயார்...’
அதிர்ச்சியில் உறைந்தான் குரு.
‘என்ன ஓவியா இது. இப்படிப் பேசறீங்க. பிரியாவுக்காக உங்க வாழ்க்கையை தியாகம் பண்றீங்களா? கல்யாணங்கிறது தியாகத்துக்காக பண்ணிக்கிறது இல்ல. மனப்பூர்வமா பண்ணிக்கிறது.
‘ப்ளீஸ் குரு. இதுக்கு மேல எந்த அட்வைசும் வேண்டாம். நான் முடிவெடுத்துட்டேன். ஒரு நல்ல பையனா பார்த்து பெண் பார்க்க ஏற்பாடு பண்ணுங்க. நான் போனை வைக்கிறேன். தொடர்பைத் துண்டித்தாள். மனம் ஓவென்று அலறியது. கதறி அழ வேண்டும் போல் தோன்றியது. இந்த உலகத்தில் தான் மட்டும் தனித்து வாழ்வது போல் பிரமை ஏற்பட்டது.ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள். வெறித்த பார்வையும் சிவந்த கண்களுமாக உலாவரும் அக்காவைப் பார்க்க வேதனையாக இருந்தது பிரியாவுக்கு.
வீட்டு வாசலில் காரை நிறுத்திவிட்டு வேகமாக உள்ளே நுழைந்தான் குரு. கற்பகம் தான் அவனை வரவேற்றார்.
‘அம்மா ஒரு நல்ல விஷயத்தோட வந்துருக்கேன். வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை நம்ம ஓவியாவை பெண் பார்க்க மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வராங்க’
‘அப்படியா தம்பி, ரொம்ப நல்ல விஷயம்பா, பையன் எப்படின்னு சொல்லுங்களேன்’
‘என் மேலே நம்பிக்கையில்லையா அம்மா. ஓவியாவுக்கு பொருத்தமான வரனைத் தான் பார்த்திருக்கேன்’
‘அதுக்கில்லை தம்பி. சும்மா தெரிஞ்சக்கலாமேன்னு கேட்டேன். உங்க மேல முழு நம்பிக்கையிருக்கு. எத்தனைப் பேர் வராங்கன்னு சொன்னீங்கன்னா, நான் டிபன் ஏற்பாடு பண்ணிடுவேன்’
‘ஒரு ஐந்து பேருக்கு மட்டும் ஏற்பாடு பண்ணுங்கம்மா போதும். பிரியா எங்க?’
‘மாடில இருக்கா தம்பி, நீங்க போங்க. நான் காபி எடுத்துட்டு வர்றேன்’
‘சரிம்மா..’ இரண்டிரண்டு படிகளாக தாவி ஏறினான்.
‘ஹேய் பிரியா, இங்க என்ன பண்ற?’
‘சும்மாதான் காத்து வாங்கலாம்னு. நீங்க எப்ப வந்தீங்க’ குரலில் சுரத்தே இல்லை.
‘இப்பத்தான் ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கே, உடம்புக்கு ஏதும் முடியலையா?’
‘அதெல்லாம் இல்ல குரு. என்ன திடீர்னு இந்தப் பக்கம்’
‘வருகின்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை ஓவியாவை பெண் பார்க்க வராங்க பிரியா. அதைச் சொல்லத்தான் வந்தேன்’
‘அப்படியா...’ ஆச்சர்யமேயில்லாமல் கூறினாள்.
‘என்னாச்சு பிரியா?’
‘இல்ல குரு நாம தப்பு செய்யறோமோன்னு தோணுது. உங்ககிட்ட கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொன்ன நாள்லயிருந்து அவ தினம் அழுதுக்கிட்டே இருக்கா. அவ மனசு பூரா செல்வாதான் இருக்கார். ஆனா அவ அதை மறைக்கிறா, அவளால வேற ஒருத்தரை கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டு நிம்மதியா இருக்க முடியுமா. நம் கல்யாணம் மட்டும் முடிஞ்சா போதும்னு என்னால சுயநலமா இருக்க முடியல குரு’
‘புரியுது பிரியா. ஆனா இது ஓவியவே எடுத்த முடிவு. நாம எதுவும் செய்ய முடியாது. அவங்க மனசு மாறுவாங்கன்னு எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. எல்லாம் விதிப்படி தான் நடக்கும். நம்ம கைல எதுவுமில்லை. நீ மனசை போட்டு குழப்பிக்காம இரு’ அவளை சமாதானப்படுத்தி விட்டு சென்றுவிட்டான்.
பட்டுபுடவையில் தேவதை மாதிரி இருந்தாள் ஓவியா. ஆனால் அவள் கண்களின் சோகத்தை மட்டும் எந்த ஒப்பனையாலும் சரி செய்ய முடியவில்லை. எப்போது கண்களில் மடை உடையுமென்று சொல்லவே முடியாமலிருந்தது.
மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க வந்துட்டாங்க என்றவாறு பரபரத்தது அம்மா கற்பகம் தான். வாசலுக்கு ஓடிச் சென்று அவர்களை வரவேற்று கூடத்தில் அமர வைத்தாள். பிரியா எல்லோருக்கும் தண்ணீர் வழங்கினாள்.
இது எதுவுமே பிடிக்காமல் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தாள் ஓவியா. இப்பவும் ஒன்னும் கெட்டுப் போய்விடவில்லை. செல்வாவிடம் தன் விருப்பத்தை வெளியிட்டு விடலாமா என்று கெஞ்சிய மனதை அடக்கினாள். எல்லாம் என் தலைவிதி என்று ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதுதான். விழிகளில் தேங்கிய நீர் சிந்திவிடாமல் துணியால் ஒத்தி எடுத்தாள்.
‘அக்கா உன்னை கூப்பிடுறாங்க’ என்றபடி அறையினுள் நுழைந்தாள் பிரியா.
இயந்திரமாய் எழுந்து நடந்தாள் ஓவியா.
தரையை பார்த்தபடி கூடத்தில் வந்து நின்றாள். ஏனோ யாரையும் நிமிர்ந்து பார்க்கும் சக்தியில்லாமல் தரையை அளவெடுத்தாள். ‘நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ ஓவியா’ என்ற தாயின் குரலுக்கு, எந்தவொரு சலனமில்லாமல் நமஸ்கரித்து எழுந்தாள். ’நல்லா இரும்மா’ என்ற பெண்ணின் குரல் மட்டும் கேட்டது.
‘சரி நீ உள்ளே போ ஓவியா’ என்றார் கற்பகம்.
தரையைப் பார்த்தப்படியே தன்னறைக்குள் நுழைந்தாள்.
‘ஏன் ஓவியா நீ மாப்பிள்ளையை பார்க்கவேயில்லை’ உள் மனம் வேலையை ஆரம்பித்து.
‘பிடிக்கலை’
‘எனக்கு தெரியும் செல்வாவை தவிர, அந்த இடத்தில வேற யாரையும் வெச்சு பார்க்கிற சக்தி உனக்கு கிடையாது. அதனால்தான்’
‘அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை, உன் வேலையைப் பாரு’
‘நான் என் வேலையைத்தான் பார்க்கிறேன்’
‘இன்னிக்கே உன்னால இதை ஜீரணிக்க முடியலை வாழ்க்கை பூரா எப்படி இருக்கப் போற. மனசுல செல்வாவையும், வாழ்க்கை வேறொருத்தரிடமா?’
‘நீ என்ன குழப்பாதே’
‘குழப்பலை உண்மை இதுதான். உன் மரமண்டைக்கு ஏன் ஏறல. உன்னால செல்வாவைத் தவிர. வேறு யார் கூடவும் நிம்மதியா வாழ முடியாது. மனசாட்சிக்கு துரோகம் செஞ்சீன்னா, உன்னை நிம்மதியாவே வாழ்விடமாட்டேன். தெரிஞ்சிக்கோ, அப்புறம் உன் இஷ்டம்’
‘அக்கா; என்ற பிரியாவின் குரலுக்கு சுய நினைவுக்கு வந்தாள்.
‘மாப்பிள்ளை உன் கூட ஏதோ தனியா பேசணுமாம். இங்க வர்றார் எதுவானாலும் வெளிப்படையா பேசிடு. சரியா நான் போறேன் ஓடிவிட்டாள்.
சுவரின் பக்கம் திரும்பி நின்று தன் கண்களை துடைத்து கொண்டாள்.
கதவருகில் நிழலாடியது தெரியவும் திரும்பி நின்றாள். இப்போதும் அவள் பார்வை தரையையே வெறித்தது. அந்தக் கால்கள் மெல்ல அவள் அருகில் வரவர அவனுள் என்னென்னவோ மாற்றங்கள் தோன்றியது. வேகமாக சென்ற அந்த கால்களில் விழுந்துவிட்டாள்.
‘தயவு பண்ணி என்னை மன்னிச்சிடுங்க, எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பமில்லை. என்னை பிடிக்கலைன்னு சொல்லிடுங்க. நான்.. நான் செல்வான்னு ஒருத்தரை மனதார காதலிக்கிறேன். அவரைத் தவிர வேற யாரையும் அந்த இடத்துல நினைச்சுப் பார்க்கவே எனக்கு அருவருப்பா இருக்கு. தயவு செய்து மன்னிச்சிடுங்க... என்னை பிடிக்கலைன்னு சொல்லிடுங்க, ப்ளீஸ்.. ப்ளீஸ்’ கதறியழுதாள். முதன் முறையாக தன் மனச்சாட்சி ஜெயித்துவிட்டதை உணர்ந்தாள்.
‘உன்னை எப்படி ஓவியா பிடிக்கலைன்னு சொல்வேன்’ செல்வாவின் குரல் அழுத்தமாக ஒலித்தது.
தன் காதுகளையே நம்ப முடியாமல் நிமிர்ந்து பார்த்தாள் செல்வா தான். அவரேதான் இங்கு எப்படி வந்தார். இங்க என்ன நடக்கிறது. கடவுளே தலை சுற்றுகிற மாதிரியிருக்கிறதே.
‘எழுந்திரு ஓவியா’ என்றபடி அவள் தோள்களை பிடித்து உயரத்தினான். கட்டிலில் அமர வைத்தான். அருகிலிருந்த தண்ணீரை அவளிடம் நீட்டினான்.
‘இந்தத் தண்ணீரைக் குடி.பிறகு பேசலாம்’
கடகடவென்று தண்ணீரைப் பருகினாள். என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. இவனிடமா உளறினோம். கடவுளே என்ன நினைப்பான், முகம் கன்றி சிவந்துவிட்டது. அவனை ஏறிட்டு பார்க்க தைரியமின்றி குனிந்திருந்தாள்.
அவளின் தாடையை தொட்டு உயர்த்தினான்.
‘முதல்ல அழறத நிறுத்து’ அவள் கண்களிலிருந்து வழிந்த நீரை அழுந்த துடைத்தான்.
‘மனசு முழுக்க என்ன வெச்சுக்கிட்டு ஏன் ஓவியா உன்னை நீயே காயப்படுத்திகிற. நாம இருக்க போறது கொஞ்ச காலம்தான். இதில் நம்ம மனசுக்கு பிடிச்ச வாழ்க்கையை வாழ்ந்துட்டு சந்தோஷமா இருக்கலாமே. அதுல ஏன் இத்தனை குழப்பம்,நீ இல்லாத வாழ்க்கையை, என்னாலயும் நினைச்சு கூட பார்க்க முடியல. என் மனசுக்குள்ள ஆழமா நுழைஞ்சிட்ட கண்டிப்பா உன்ன நான் மிஸ் பண்ண மாட்டேன் ஓவியா’ என்றவன் அவள் நெற்றியில் இதழ் பதித்தான்.
அவனது ஒற்றை முத்தம் அவளுள் ஆயிரம் மாற்றங்களை நிகழ்த்தியது. உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது. மூடிய விழிகளிலிருந்து நீர் கசிந்தது.
‘உங்கம்மா..’ வார்த்தைகளை கோர்த்தாள்.
‘அம்மாவுக்கு மனப்பூர்வமான சம்மதம். அவங்க சம்மதம் தான் முக்கியம்னு நீ நினைக்கும் போது உன்னை எந்த குறையுமில்லாம, என் வாழ்க்கைத் துணையா வருவதைத் தான் நான் ஆசைப்படறேன்’
‘செல்வா உங்களுக்கு.. நான்.. எப்படி..’
‘ம்... நன்றியெல்லாம் வேண்டாம். ஐ லவ் யூ சொன்னாப் போதும். எங்க சொல்லு பார்க்கலாம்’ என்று சிரித்தான்.
குங்குமமாய் சிவந்தாள் ஓவியா.
‘உங்க அம்மாவ எப்படி சம்மதிக்க வெச்சீங்க செல்வா?’ படபடக்கும் விழிகளோடு வினவினான் .
அதை நீ அவங்கக் கிட்டேயே கேட்டுக்க’ என்றபடி இருவரும் வெளியே வந்தனர். அவனுடைய தாயின் கால்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள்.
‘நல்லாயிரும்மா, அன்னிக்கு அப்படி நடந்துகிட்டதுக்காக என்ன மன்னிச்சுடும்மா’
‘அய்யோ ஏன்மா பெரிய வார்த்தையெல்லாம் பேசுறீங்க..’
‘இல்லம்மா நான் செஞ்சது தப்புத்தான். கடவுள் புண்ணியத்துல எங்களுக்கு பணப் பஞ்சமில்லை. ஒரே மகன் தான். இப்படி இருக்க, இந்த வயசுல என் கணவர் இறந்ததை என்னால ஜீரணிச்சிக்கவே முடியலை. இந்த ஆறு மாசம் ஆறு யுகமாக தான் கரைந்தது. அப்படிப் பாத்தா ரெண்டு பெண் குழந்தைகளை வெச்சுக்கிட்டு, பணப் பற்றாக்குறையோடு உங்க அப்பாவை இழந்து நீங்க நின்னீங்கன்னு நினைச்சா மனசுக் கலங்குது. ஏதேதோ பேசிட்டேன், இதை எனக்கு மெல்ல மெல்ல புரிய வெச்சது குருவும் செல்வாவும்தான். இப்போ ஓவியாவை நான் மருமகளா மனப்பூர்வமாக ஏத்துக்கிறேன்’
கண்கள் கலங்கியது ஓவியாவிற்கு. தனக்காக இத்தனை மெனக்கெட்டு பாடுபட்டிருக்கிறார்கள். செல்வாவும், குருவும். இவ்வளவு நல்லவர்கள் சுற்றியிருக்க தான் நிச்சயம் போன ஜென்மத்தில் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். நன்றியோடு குருவைப் பார்த்தாள்.
‘கடைசி நேரத்துல எங்கிட்ட போன் பண்ணி சொன்னாருக்கா குரு. அதுவரைக்கும் எங்கிட்ட கூட சொல்லல’ குருவை முறைத்தாள் பிரியா.
‘சரி சரி அதான் எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிடுசே. உனக்கு உன் அக்கா முக்கியம்னா, எனக்கு என் நண்பன் முக்கியம்தானே, கண்ணம்மா’ என்றவன் பிரியாவின் தோள் மீது கை வைத்தான். அவன் கைகளை தட்டிவிட்டாள்.
‘போதும் அம்மா இருக்காங்க’ கிசுகிசுத்தாள்.
‘ஓகே மேடம்’ அடிப்பணிந்தான்.
