உள்ளூர மகிழ்ந்து கொண்டாலும் துவாரகா மனதில் பயத்தின் பொறி பரவி கொண்டு இருந்தது. கழுகு மூக்கை உறிஞ்சி கொண்டு கைகளை மார்புகளுக்கு நடுவே கொடுத்த படியே பலத்த யோசனையில் இருந்தவன் திடீரென விழிகளை விரித்து இரண்டு பெண்களையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்தான். துவாரகா அவனை கண்டும் காணாமல் அறையின் ஒருபக்கம் சுவற்றுக்கு பதில் இருந்த அந்த சன்போர்ட் விண்டோஸ் கிளாஸ் வழியே பரந்து கிடக்கும் சாலையில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த வாகனங்கள் மேலே கவனத்தை செலுத்தி இருந்தால். குருதி கொதிநிலைக்கு சென்றது பரசுக்கு. துவாரகா கவனம் இல்லாமல் இருப்பதை கண்டதும் இன்னும் சீற்றம் கொண்டு அருகே சென்று துவாரகா கழுத்தை நெறித்து அத்திரபிரயோகித்தான். துவாரகா மூச்சு விட சிரமப்பட்டதை கண்ட உபேதா தாமதிக்காமல் அருகே இருந்த பேப்பர் வெயிட்டால் பரசுவின் கைகளில் பலமாக தாக்கினாள். வலி தாங்காதவன் துள்ளி துடித்தான். "ஏய்.. இரண்டு நாயும் சாகபோறிங்க. இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல அந்த மந்திரியோட பி. ஏ வந்திடுவான். ஆ... " ஆவேசமாக எச்சரிக்கை செய்து கர்ஜித்தான் சுவரில் தொங்கும் கடிகாரத்தின் நொடி முள் சத்தம் துவாரகாவின் இதய துடிப்பு போல எகிறியது. "வருவானுங்கடி உன் மாமன் மச்சான்லாம் ஆட்டு தலைய அறுக்குற மாதிரி அறுத்து ஆ... " மீண்டும் மீண்டும் பயமுறுத்தும் பேச்சு இரு பெண்களையும் சற்று ஆடிபோக செய்தது. பரசு பெரிய புள்ளிகளின் பிணாமியென்று பல நேரங்களில் துவாரகா காதுபட சகபணியாளர்கள் பேச கேட்டிருக்கிறாள். இவனின் நம்பர் ஒன் சேனல் உண்மைக்கும் உழைப்புக்கும் கிடைத்தது இல்லை. அந்த பணக்கார முதலைகள் இந்த பிணம்திண்ணி கழுகுக்கு போடும் மாமிச துண்டுகள். எத்தனை நல்லவர்கள் பத்திரிகை துறையில் உயிரைக் பணயம் வைத்து உண்மைக்கு உழைக்கிறார்கள் அதில் இவன் கேவலமான ரகம் துவாரகா மனம் அனுங்கியது. உபேதா பயந்த சுபாவம் வேறு "ஸார்... பிளிஸ்... சே சம்திங்" பதறினாள். புசுபுசு வென்று கனமான மூச்சு விட்டால். நொடிக்கு நொடி கடிகாரத்தை பார்த்து கொண்டாள். தயவு தாட்சண்யம் பார்ப்பவன் போலவும் நிறைந்த மனதுகாரன் போலவும்
"ஸ்டேஷன் போய் உங்க லேப்டாப் காணும்னு கம்பிளைண்ட் கொடுங்க. எந்த காரணத்தாலும் இந்த மந்திரி பெயர் இம்மி அளவுக்கும் கசிய கூடாது. காக்கி சட்டையிலயே நிறைய பேர் நேரம் கிடைக்கட்டும்னு காத்துருக்காங்க. " உபேதா விழிகள் அச்சத்தில் பெரிதாக துவாரகாவிடம் எந்த சலனமும் இல்லை.
"பொருள் தொலைந்து போவது சாதாரண நிகழ்வு. நீங்களே சென்றால் இன்னும் சீக்கிரம் கிடைக்கும் அல்லவா எங்களை எப்படியும் ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்கமாட்டார்களே" துவாரகா நேரம் காலம் தெரியாமல் அந்த முரடனிடம் ஆகாத்தியம் செய்தாள்.
"இப்படியே பேசு உனக்கு ஒருநாள் தான் டைம். அவனுங்க என்கிட்ட கேட்டா நான் உங்க ரெண்டு பேரையும் தான் சொல்லுவேன்" மேலும் பேசி துவாரகாவையும் பயம்கொள்ள வைத்துவிட்டான். துவாரகா வேலைக்கு வந்த புதிதில் தன் அறைக்குள் அழைத்தவன் 'என்ன எடிட் செய்திருக்கே.. எத்தனை மிஸ்டேக்.. 'என கடிந்தவன் சற்று நேரத்திலேயே அவள் அருகில் நெருங்கி கன்னத்தை தடவிய படி 'என்ன சோப் குளிக்கிற வளவளன்னு இருக்கு' என்று சீண்டல் செய்த போதே பிரித்திவியிடம் அழுகாத குறையாக நடந்ததை கூறாமல் வேலைக்கு போகல என்று விடாபிடியாக நின்றவளை எதேதோ பேசி மீண்டும் போக வைத்தான். அந்த நாளில் இருந்து பரசுவிடம் அவள் நெருங்குவதே இல்லை. சில நேரங்களில் அவன் முகத்தின் மேலேயே பேசி விடுவாள்.' அந்த கோபத்தை இப்போது பழிதீர்க்க பார்க்கூறான் அயோக்கியன்' மனம் கண்டவாறு தூத்தது.
எல்லாவற்றையும் மறைத்து கொண்டு "சார்... நாங்க போய் கம்பிளைண்ட் கொடுக்குறோம்" திடமாக வந்த அவள் பதிலை கேட்டபோது 'போடி.. போ.. உன்ன என்ன செய்யணும்னு எனக்கு தெரியும்'பரசுவின் பாலாய் போன மனது ஒரு திட்டம் போட்டது.
மதியம் இரண்டு மணி வடபழனி ஆர்2 போலிஸ் ஸ்டேஷன். 'வந்து எத்தனை நேரம் ஆகிறது. யாரும் என்ன ஏது என்று கூட கேட்கவில்லை ' துவாரகாவிற்கு நிலைபொறுக்கவில்லை. பன்னிரண்டு மணி வாக்கில் இருவரும் வந்ததும் நேராக ஹேட்கான்ஸ்டபிளிடம் நடந்ததை கூறினார்கள். அவர்' சப் இன்ஸ்பெக்டர் வரட்டும்மா. உட்காருங்க!' என்று கையமர்த்தினார். பின் அரைமணி நேரம் கழித்து சப் இன்ஸ்பெக்டர் வந்தார். அவர் தன் பங்கிற்கு கேள்விகளை கேட்டார். 'உட்காருமா! இன்ஸ்பெக்டர் வரட்டும்'என்றார். இப்படி ஆள் ஆளுக்கா நேரத்தை பொக்கி கொண்டு இருக்கிறார்களே தவிர இன்னும் எதுவும் நடந்த பாடில்லை. இருக்க இருக்க துவாரகா முகம் கோபத்தில் கன்னியது. ஒரு வழியாக இன்ஸ்பெக்டர் வந்தார்.
கான்ஸ்டபிள் இருவரையும் அழைத்தார். இரண்டு பெண்களும் இன்ஸ்பெக்டர் அறைக்குள் சென்றனர். அங்கு சப் இன்ஸ்பெக்டரும் அமர்ந்து இருந்தார்.
"வாங்கமா வந்து சொல்லுங்க சார்கிட்ட நடந்தது ஒன்னு விடாம" நாற்காலி பக்கமாக கையை நீட்டி கனிவோடு சொன்னவரை பார்க்கும்போது 'மறுபடியும் முதலயிருந்தா'என்று தான் தோன்றியது உபேதாவிற்கு.
"சார் காலையில ஒன்பது மணி இருக்கும் கிண்டில இருந்து வடபழனி வரும் போது என்னோட லேப்டாப் மிஸ் ஆகிட்டு"
"ஏன்மா வேறும் கிண்டின்னு சொல்ற தெளிவா வரிசையா சொல்லுமா? எந்த இடம் பேக் கலர் லேப்டாப் நேம் என்ன இப்படி எல்லாம் சொல்லனும். பத்திரிக்கையில மட்டும் சின்ன புள்ளி கிடைச்சா போதும் சுத்தி சுத்தி சிக்குகோலமே போட்டுவிங்க" சொல்லி விட்டு கடாமீசை குலுங்க தொப்பை வயிறு அதிர சிரித்த போது. ஹேட் கான்ஸிடபிளும் சேர்ந்து பல்லை காட்ட அந்த நிகழ்வு துவாரகாவிற்கு எரிச்சலை மூட்டியது இருந்தாலும் அவர் உண்மையை தானே சொல்கிறார் முடிவுக்கு வந்தவள். ஒவ்வொரு டீட்டைலாக சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.
"கிண்டி தேர்ட் கிராஸ் சிடிரிட்ல இருந்து வடபழனி வந்தேன் சார். பிளாக் கலர் லேதர் பேக் சார் அதுல ஆப்பிள் லேப்டாப் வச்சிருந்தேன். "கையை ஆட்டி உணர்வு பொங்க தொடங்கியவளை கை வீசி பேச்சை நிறுத்தி மீசை போலிஸ் ஒற்றை கேள்வியை முன்வைத்தது.
"செத்த பொறுமா நீ வெறும் எடிட்டர்னு தானே சொன்ன? ஏன்யா அப்படி தானே சொன்ன"
"ஆமாமங்கய்யா அதுவும் ஆறு மாதம் தான் ஆகுதாம் சீஎம்எம் பத்திரிகை" கையை விரித்து அலட்டல் தோணியில் சொன்னவரை பார்த்து உபேதாவிற்கு 'ஆஹா.. மண்டைமேல இருக்க கொண்டைய மறந்துட்டியே பாடிசோடா' என உள்ளூர தோன்றியது.
"ஏன்யா அவன் என்ன ஒருலட்சமா சம்பளம் கொடுக்கிறான். இது எங்கயோ இடிக்குதே" புருவங்களை உயர்த்தி துவாரகாவை வைத்த கண் வாங்காமல் கேட்டார்.
உபேதா முகம் வெளிரி போனது பயம் நெஞ்சை நெறித்தது'அய்யோ மாட்டிகிட்டோமா? ' அவள் மனம் குமுறியது.
"தொலைந்து போனது உங்க லேப்டாப் தானாமா? " ஆட்காட்டி விரலை காட்டி ஒரு விதமாக மேஜையில் சாய்ந்து கொண்டு ரகசிய தோணியில் கேட்ட சப் இன்ஸ்பெக்டரை பார்க்க திக்கென்று ஆனது இரண்டு பெண்களுக்கும்.
இத்தகைய கேள்வி தாக்குதலை அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை ' கிடுக்குபிடி கேள்விகளை இன்ஸ்பெக்டர் கேட்கிறார்? என்ன சொல்வாள்? ' உபேதாவிற்கு மண்டை குடைச்சல் கொடுத்தது ஆனால் துவாரகாவோ தெளிந்த நீரோடையை போல மனதை வைத்திருந்தாள். எதுவாக இருந்தாலும் ஒரு கை பார்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கை அவளுக்குள் மேலோங்கி இருந்தது. இந்த நாள் போல் அவள் எந்த நாளும் இருந்ததில்லை துணிவு என்பது அவள் அகராதியிலேயே கிடையாது.
பிரித்வி கூட அடிக்கடி கிண்டல் செய்வான் 'அட! தொடை நடுங்கி உன்னை போய் பத்திரிகை துறையில் எடுத்தார்களே' அப்போதெல்லாம் அவளுக்கு அது அவனின் மேம்போக்கான காமெடி கருத்திகவே தோன்றும். ஏனோ அதே கருத்தை பல்வேறு கோணங்களில் பலதரப்பட்ட மனிதர்களிடம் இருந்து பெறும்போது சலித்து போனது ஏனோ துவாரகா கேட்ட அவமதிப்பான வார்த்தைகள் அவளுக்கு பயம் என்பதை மரக்க செய்து தெளிவான நம்பிக்கையை பாய்ச்சியது. 'பரசு போன்ற குள்ளநரிகளை சமாளிக்க இன்னும் துணிச்சலான மங்கையாக அல்லவா மாறவேண்டும்.' என்பதையும் சில நேரங்களில் நினைத்து கொள்வாள்.
அந்த நிமிடம் அவள் பெரிதும் தாமதிக்கவில்லை அவளிடம் ராக்கெட் வேகத்தில் பதில் இருந்தது. "சார், இந்த பொருள் இவர் தான் வைத்திருக்க வேண்டும். இதோ இந்த பொருள் பணக்காரர்களுக்கு மட்டும் தான் உரித்தானது? ஏதும் நிபந்தனைகள் இருக்கிறதா சார். லேப்டாப் ஒரு கொடி ரூபாய் இல்லை சார் ஒரு லட்சம் ரூபாய் தான் குரோம்பேட்டை, சைதாப்பேட்டை பக்கம் போய் பாருங்கள் மலிவான விலையை கேட்டு அசந்து விடுவீர்கள். இது நான் சிறிது சிறிதாக சேமித்து என் உழைப்பில் வாங்கியது" துவாரகாவின் பதில் இன்ஸ்பெக்டரை உறுத்த தான் செய்தது. மீண்டும் சூழல் நாற்காலியில் ஒய்யாரமாக சாய்ந்த படி"சரியம்மா, உனக்கு தான் இது விலை பொருட்டு இல்லையே. அப்பறம் ஏன் அது அத்தனை அவசியம்? " நக்கல் பார்வையும், ஏளன சிரிப்பும் எட்டி பார்த்தது அதில் என்னையா கேள்வி கேட்கிறாய் இரு! என்பதை போல் இருந்தது.
'யாரடா இவன் இத்தனை லூசு தனமான கேள்விகளை கேட்கிறான்' உபேதா மனம் உள்ளார திட்டிக் கொண்டே இருந்தது. துவாரகா எதுக்கும் அசரவில்லை "சார், நான் அவசியத்திற்கு தை தேடவில்லை? அவசரத்தில் தேடுகிறேன், என் எதிர்காலமே அதில் தான் இருக்கிறது நான் பிஹச்டி செய்து கொண்டு இருக்கிறேன் என்னுடைய முழு திசிசூம் அதில் தான் வைத்து இருக்கிறேன். இன்னும் இரண்டு நாட்களில் அதை சமீட் செய்ய வேண்டும் இல்லையெனில் என் வாழவே கேள்விகுறி ஆகிவிடும். எந்த காபியும் இல்லை மொத்தமும் அதில் தான் வைத்து தொலைத்து விட்டேன்"
பச்சை பிள்ளை போல அவள் முகத்தை வைத்து தளதளத்து பேசும் போது எதிரே இருப்பவர்கள் சற்று உடைந்து தான் போவார்கள். 'இது என்ன புது கதையாக விடுக்கிறாள். சாவித்திரி போலே நடிக்கிறாளே' உபேதா எண்ணிக் கொண்டாள்.
"தணிகாச்சலம் அந்த ஏட்டு இராவணன வர சொல்லுங்க" பெண் கண்ணீருக்கு பேயும் இறங்கும் என்று சும்மாவா சொன்னார்கள். 'சாதித்து விட்டாய்டி'தன்னை தானே மெட்சி கொண்டாள் துவாரகா. சற்று நேரம் பொருத்து "சார்.. " என்ற பரப்பரப்புடன் சல்யூட் அடித்தபடி வந்து நின்றான் அந்த தூண் உயர வாலிபன். போலிஸ்கே உரித்தான உடல்வாகு அளந்த மீசை , படிந்த கேசம் 'ஹாண்ட் சம் ஆளு நீ! சூப்பர் குளு நீ! ' உபேதா மனம் ஒரு நிமிடம் பாடி முடித்தேவிட்டது.
"யப்பா..இராவணா இதோ இவங்க லேப்டாப் மிஸ்ஸிங் கூட போ. டீட்டைல் கேட்டுக்கோ? எங்க ஏறுனாங்க எங்க இறங்குனாங்க? எந்த பஸ்?அப்பறம் அந்த பஸ் டிப்போல போய் விசாரிச்சிட்டு வந்துடு. சரிதான! "நெஞ்சில் விரைப்பு குறையாமல் " யேஸ் சார்.. " நிமிர்ந்து நேராக நின்று கம்பீரமாக சல்யூடோடு சொன்னான்.
"வாங்க மேடம்" இரண்டு பெண்களும் எழுந்து இன்ஸ்பெக்டர், சப்இன்ஸ்பெக்டர் இருவருக்கும் சேர்ந்தார் போல் பணிவு கலந்த நன்றியை வைத்து விட்டு கிளம்பினார்கள்.
மூன்று பேரும் வெளியில் வந்தனர் "இரண்டு பேர்ல யாரு மிஸ் பண்ணுனது" அவன் கேட்டதும் போதும். அத்தனை வேகம் உபேதா துவாரகாவை கையைகாட்டி விட்டாள்.
"சரி.. நீங்க வாங்க மேடம்" எதோ சொந்தகார பெண்ணை வீட்டுக்கு அழைப்பது போல அழைத்தான். "எங்க? " துவாரகா விழித்தாள்.
"ஆங்.. சினிமாவுக்கு. மேடம் மிஸ்ஸிங் ஸ்பாட்ட வந்து காட்டுங்க, ஸ்டேட்மெண்ட் எழுதனும். "சற்று தள்ளி நின்ற பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினான் பின் அவள் அருகே வந்து உர்உர்.. என்று அதைவேற உறும செய்து கொண்டே இருந்தான். உஷ்ணம் தலைகேறியது துவாரகாவிற்கு. " சேத்த போறப்பா" கடுப்பாக தான் சொன்னாள். அவன் செய்வதையெல்லாம் ரசித்த படி நின்றாள் உபேதா.
"உபேதா நீ இதே ஸ்டிரீட்ல இருந்ததுல காபி ஷாப்ல அதுல வெயிட் பண்ணு நான் போயிட்டு உடனே வந்திடுறேன்" அவனுடன் போக அவளுக்கு ஏனோ பெரும் தயக்கமாக இருந்தது. தயங்கி தயங்கி நின்று கொண்டிருந்தாள் "ஏம்மா.. ஏறுமா எனக்கு வேலையிருக்கு" என்று சலித்து கொண்டான். 'ஏம்மா.. ஏறுமா.. கிழவியை அழைப்பது போல அழைக்கிறானே' துவாரகா சங்கடபட்டாள்.
எப்படியோ ஒரு வழியாக இருவரும் அவ்விடத்தில் இருந்து கிளம்பினார்கள்.
சாலையில் சத்தமே இல்லாமல் போய் கொண்டிருந்த பைக்கில் துவாரகா மனம் அலைகடல் போல குமுறி கொண்டு இருந்தது. 'காலையில் இருந்து நேரம் சரியில்லை! அந்த பரசுவிடம் தப்பித்து இந்த பத்து தலைகாரனிடம் அகபட்டு கொண்டேனே. '
"மேடம்.. பஸ்ல யாராவது உங்கள நோட்பண்ற மாதிரி ஏதும்??" காற்றின் சத்தத்தில் அவன் கேட்டது இவள் காதில் ஏறவில்லை. "என்ன? " காட்டுகத்தலாக கத்தினாள். அவன் காதுக்குள் உஊ.. உஊ.. என்று சத்தம் கேட்டது. காதை ஒற்றை கையால் போத்தியபடி"ஏம்மா மெதுவா தான் சொல்லேன். "மீண்டும் ஒருமுறை அவன் அப்படி அழைத்ததை துவாரகாவினால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை" கொஞ்சம் நிறுத்துங்க! " பைக்கை ஓரம் கட்டினான்.
"என்ன சார் சும்மா ஏம்மா ஏம்மான்னு சந்தையில கூவுற மாதிரி" மூஞ்சிக்கு நேராக பேசி விட்டாள்.
"ஓஓ..உங்க லேப்டாப் வேணுமா இல்ல பேச்சுல மரியாதை வேணுமா! "அவன் அப்படி கேட்டபோது துவாரகா மனம் நினைத்தது'திமிர் பிடித்தவன், எல்லாம் அந்த பரசு பரதேசியால் வந்தது. ' நெளிந்து கொண்டு மீண்டும் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்தாள். சகஜமாக பேசுவோம் "சார் அந்த ஸ்டேஷன்லயே நீங்க தான் யங்கா இருக்கிங்க? ஆர்வமாவும், ஸ்பீடாவும் இருக்கிங்க அதனால தானே இந்த கேஸ உங்ககிட்ட ஒப்படைச்சிட்டாங்க" அப்படி என்னத்தை சொன்னாள் இத்தகைய சிரிப்பு சிரிக்கிறான். துவாரகாவிற்கு ஒரு நிமிடம் சந்தேகம் வந்தது 'என்ன சொன்னேன்? காக்கா பிடிப்பதை கண்டுபிடித்துவிட்டானா ஸ்டாபெர்ரி மூக்கன்' தனக்குள்ளேயே கேள்வி எழுப்பி கொண்டாள்.
"மேடம்.. மேடம்.. மேடம்.. போலிஸ் ஸ்டேஷனுக்கு ஒருநாளைக்கு இருநூற்றுக்கும் மேல கேஸ்வருது. பெரும்பாலானது காணமல் போன கேஸ் தான். அந்த கேஸ்ல இருந்து சிலத தேர்ந்தெடுத்து என்கிட்ட கொடுப்பாங்க! ஏன் தெரியுமா? "
'எனக்கு எப்படி தெரியும் லூசு போல கேட்கிறான். ' மெளனமாக பேசி கொண்டு உதட்டை மட்டும் தெரியாது என்பது போல பிதுக்கி காட்டினாள். சைடு மிரரில் பார்த்தவனுக்கு மீண்டும் சிரிப்பு போத்து கொண்டு வந்தது.
"புரியல.. " என்றவள் சற்று அவனின் வார்த்தைகளை ரிவைன்ட் செய்திள் எத்தனை பெரிய அதிர்ச்சி 'அய்யோ!! ' தலையில் அடித்து கொண்டாள். மனம் பயத்தில் படபடத்தது அதே நேரத்தில் ஹாண்ட் பேக்கில் இருந்த மொபைல் போன் ஒலி எழுப்பியது.
துவாரகா முகமே மாறியது பதற்றம் வியர்வை அவளை பற்றி கொண்டது. போனை எடுக்கலாமா வேண்டாமா என்ற சிந்தனை நடுவே விடாமல் ஒலித்து கொண்டே இருந்தது மொபைல் போன்.
"என்ன மேடம் போன் அடிச்சு கிட்டே இருக்கு எடுக்கவே மாட்டைங்கிறீங்க. அட்டன் பண்ணுங்க" இராவணன் வேறு நச்சரித்தான் அதுவும் அவளுக்கு எரிச்சலை மூட்டியது. " மேடம்.. " இரண்டாம் முறையாக முழுமையாக ரிங் வந்து கட்டானது. மூன்றாம் முறை அட்டன் செய்தாள் காதில் ஒற்றினாள் எதிர் பக்கம் இருந்து " என்னாச்சு லேப்டாப் கிடைச்சதா" மிரட்டல் தோணியில் கேட்டது ஆணின் குரல்.
'இது அந்த பாலாய் போன பரசு இல்லையே' துவாரகா மனம் யோசனையில் மூழ்கிய நொடி மீண்டும் அந்த குரல் மிரட்டியது "பொண்ணுங்கல்லாம் பார்க்க மாட்டேன் கழுத்த அறுத்து போட்டுட்டு போயிகிட்டே இருப்பேன். இன்னும் இருபத்தி நாலு மணி நேரம் தான் டைம்" டூடூடூ.. லைன் கட்டானது.
துவாரகாவின் தற்போதைய நிலை என்ன என்பதை கூட கேட்கவில்லையே பேசியவன் அவன் விஷயத்திலேயே குறியாக இருந்தான். துவாரகா முகம் இருள் படிந்தது போல் ஆனது. இராவணன் வேறு விடாமல் கேட்டு கொண்டு இருப்பது எரிச்சலை மூட்டியது.
"என்ன மேடம் ஆச்சு, ஏதாவது சொல்லுங்க? "வந்த கோபத்தில் தன் சுயத்தை இழந்தவளாக " பேசாம போங்க சார் நீங்க எதுவும் சரி செய்து விட போறீங்களா " ஆவேசமாக பேசினாள்.
மாலை மங்கும்வேளை வாகனங்கள் அங்கும் இங்குமாக அலைந்து கொண்டு இருந்தன. வாகனங்களின் கூச்சல் ஊடே இவர்கள் மெளனம் காத்தனர் "மேடம்...இவன் எதுக்கும் லாயக்கு இல்லாதவன்னு முத்திரை குத்தி தான் ஸ்டேஷன்ல பேப்பர், நோட்டீஸ் போர்டு..டேலிபோனு..லாக்கப்பு..ன்னு பத்தோட பதினொன்னா என்னையும் வச்சிருக்காங்க. 'அதிர்ஷ்டகாரன்டா ரொம்ப ஈஸியா வேலைய வாங்கிட்டானே', 'லக்குடா அவனுக்கு', 'டேய் டெய்லி வேலைக்கு வா ஆனா உனக்கு ஒரு வேலையும் கிடையாது? என்ஜாய்.. 'கேன பு**" சொல்ல வந்த வார்த்தையை மென்று முழுங்கினான். "ஸாரி.. என்னோட வலி யாரு கண்ணுக்கு தெரியும் சதை இரத்தம்.. ஆ.. மரண ஓலமிட்ட என் மனச அன்று தேற்ற யாரும் வரவே இல்ல. என் அப்பா செத்து இந்த வேலை இதோ உடபெல்லாம் தினமும் இரத்தமா இருக்கதாவே தோணுது. பத்து வயசுல இருந்து என் அப்பா அம்மாவாவும் இருந்து எனக்கானத பார்த்து பார்த்து செஞ்சவர ஒரு நாள் பிணமா பார்த்த போது நானும் அப்படியே உலக விட்டு போகிட கூடாதான்னு நினைச்சேன் நடக்கல.. கம்னாட்டி பசங்க என் கண் முன்னாடியே வெட்டி வீசுனப்போ வீரம் வரல விசும்பல் தான் வந்தது. என் கையாலாகாததனத்துக்கு நான் நடைபிணமா தான் அழையனும் இது தண்டனை எல்லோராலும் தூற்றபடுவதும் ஆயுள் தண்டனை தான் "சிறுபிள்ளைபோல மூக்கை உறிஞ்சி கைகளை வைத்து தேய்த்து கொண்டான். துவாராகிவிற்கு முள்ளை வைத்து நெஞ்சில் அழுத்தியது போல இருந்தது. அவன் தோள்களை பற்றி அந்த காக்கி சட்டையை இந்த கவி நிலா தேற்றியது. பெறும் ஆறுதல் வருடங்களாக கிடைக்காத இந்த அன்பு தன் அப்பாவிடம் மட்டுமே கிடைத்த அந்த அழகான அன்பு இப்போது இவள் இடத்தே கிடைப்பதை போல உணர்ந்தவன் " தவறாக எண்ணாதீர்கள் அவர்கள் பார்வையில் இது ஒன்றுக்கும் ஆகாத வழக்கு அவர்கள் ஆதாயம் இல்லாத எதற்கும் ஆதரவு தரமாட்டார்கள்" அவன் சொன்ன போது துவாரகா விடம் இருந்த கொஞ்சநஞ்ச நம்பிக்கையும் நசுங்கியது."நான் உயிர் போகிற பிரச்சனையில் இருக்கிறேன் "கலக்கத்துடன் கூறினாள்.
" அதை தான் சொல்ல வருகிறேன் என் அப்பாவை இழந்தது போல உங்க.."எதையோ சொல்ல நினைத்தவன் அப்படியே நிறுத்தி விட்டான்.
"என்னது... " என்றவளிடத்தில் "என்னை நம்புங்கள்.. "என்ற நொடி அவன் விழிகளிடத்தே அந்த வார்த்தைகளில் எழுந்த அந்த நம்பிக்கை மின்னிட்டது.
" இவனை நம்பு என்று ஏன் உள் மனம் போராடுகிறது. திடீரென்று தோன்றிய இவன் இராவணன் என்ற பிரதியில் இராமனோ"
இளைபாரும் பறவைகளுக்கு நேரம் வந்துவிட்டது, விடாபிடியாக வானை பிடித்த சூரியன் கூட விட்டு விலக தொடங்கிவிட்டது துவரகாவின் யோசனை மட்டும் தெளிந்தபாடில்லை. இந்த இராவணன் இத்தகைய தாமதத்திற்கு ஒன்றும் கோபம் கொள்ளவில்லை நிதானமாக ’‘உங்கள் ஊரில் உயிர் போகும் பிரச்சனைக்கு கூட இத்தனை தாமதமாக தான் முடிவு எடுப்பீர்களா“ அவன் நகைச்சுவையாக கேட்கும் கேள்வி கூட அவளுக்குள் கோபத்தை தான் உண்டுபண்ணுகிறது ஆனாலும் ‘அவன் சொல்வது சரிதான் துவாரகா இத்தனை நாளிகையாய் எத்தனை சிந்தனை ஒருவனை நம்பினால் அவனிடம் எல்லாவற்றையும் கூறவேண்டும் நீயோ சிந்தனைஆடிய படியே நிற்கிறாய்‘ மனம் ஒரு பக்கம் அவளை பாடாய்படுத்துகிறது.
“இப்போது மணி ஐந்து ஆகபோகிறது நான் மூன்று மணிக்கு ஸ்டேசன் விட்டு வந்தவன். எனக்கு போன் மேல் போன் வந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது அப்படியும் நான் உங்களுடம் நேரத்தை செலவிடுகிறேன் என்றாள் அதில் எனக்கே தெரியாத அக்கறை இருக்கிறது.“ அவன் சிலநேரங்களில் புதிராக பேசுவது இப்படி தான் அவளை நினைக்க வைக்கிறது ‘இவனுக்கு அப்படியென்ன நம்மேல் இத்தனை அக்கறை‘ என்று.
பைக்கின் கிக்கரை உதைத்து அவசரமாக ஸ்டார்ட் செய்தான். பைக்கை ஆன் செய்தவன் அதனில் இருந்து உர்..உர்…என்று சத்தம் எழுப்பினான்.
‘அவன் சொல்வதும் சரிதான் இப்போது நமக்கு இதை தவிர வேறு வழியில்லை, அவன் செயலுக்கு ஒத்துழைக்க தான் வேண்டும்.‘ முரண்டுபிடிக்கவில்லை அமைதியான சிந்தனையோடு பைக்கில் அமர்ந்துக்கொண்டாள்.
பைக்கின் முகப்பு கண்ணாடி வழியே துவாரகாவை பார்த்தவன் மெல்லமாய் தன் உதடுகள் சுருங்க சிரித்தான் ‘அவள் வந்ததும் அப்பாவின் பழைய ஆர் எக்ஸ் 100 புதியதாகியதே‘ அவன் உள்ளத்தினோரம் கவிதை ஒன்று குறுகுறுத்தது. காற்றில் ஆடிய நீண்ட குழலில் அவன் இதயம் தொலைந்து போவதில் தவறேதும் இல்லையே. அவனை பார்த்து அவள் முறைப்பது கூட ஏதோ காதல் அம்புகள் ஏவி விடுவது போலல்லவா சமயங்களில் ரசிக்கிறான்.
ஏன் இத்தனை பற்றுதல் அவளிடத்தே இது முதல் முறை பார்த்ததும் தோன்றும் சினிமாதனமான காதல் இல்லை ஆழமான ஒன்று அவனுக்குள்ளும் ஒளிந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. அது துவாரகாவின் செவிகளை செரும் போது என்ன நிகழும்.
“ஒன்று உங்களை கேட்கலாமா“ எறும்பு புற்றில் விழுந்த ஒற்றை மழை துளியாய் சிந்தனைகள் களைந்தோடியது. ‘என்ன கேட்க போகிறாள்‘ என்ற இன்னொரு கேள்வி வேறு அவனுக்குள்.
“என்..ன??“ அச்சத்தோடு இழுத்தான்.
“ஏன் இத்தகைய தளதளப்பு நான் ஒன்றும் ராணுவரகசியம் கேட்கபோவதில்லை உங்கள் பெயரின் இரகசியத்தை கேட்கிறேன். சொல்லமுடியாத காரணம் என்றாள் கூற வேண்டாம்“ அவள் அப்படி கேட்டபோது அவனை அறியாமல் சிரிப்பு வந்தது நின்ற மூச்சும் வந்தது.
“உங்களுக்கு இராமயணத்தில் பிடித்த காதாபாத்திரம் யார்??“ அவன் மறுகேள்வி கேட்டான்.‘நான் என்ன கேட்கிறேன் இவன் என்ன கேட்கிறான்.‘ துவாரகாவிற்கு சிந்தனை தழும்பியது.
“என்ன கேள்விக்கு பதில் இல்லை இராமயணம் பற்றிய ஏதேனும் சிறிய கருத்தாவது உண்டா இல்லை புஸ்தகம் பற்றிய வாசனையே கிடையாதா“ என்றபடியே இழித்தான்.
“ஏன் எங்களை பார்த்தாள் படித்தவர் போல் இல்லையோ? திஸ்இஸ் டூ மச்..“
“அய்யோ..நான் உங்களை அப்படி சொல்லவில்லை நான் வேறு அர்த்தத்தில் சொன்னேன். டீனேஜர்கள் நிறைய போருக்கு இன்றைய காலகட்டத்தில் புத்தகவாசிப்பு இல்லாமல் போகிவிட்டது.‘‘
“உங்கள் கருத்து அப்படி? நீங்கள் அறிந்தது அத்தனை தான் இன்றைய யேங்ஸ்டர்ஸ் நிறைய பேர் கதை ஆசிரியர்களாக கூட இருக்கிறார்கள். புத்தகவாசிப்பின் ஈர்ப்பாள் தானே அவர்களால் எழுதமுடிகிறது.“
“உண்மை தான்..“
“இராவணன் கேட்டவன் இராமன் தான் கதையின் நாயகன் என்பதை தெரிந்துகொள்ள இராமாயணம் முழுவதும் கரைத்து குடித்துஇருக்க வேண்டும் போலவே உங்கள் கூற்றுபடி“
திடீரென பைக் ஸ்டாப் ஆனது. அவனுடன் பேசிகொண்டு வந்ததில் வந்து சேரும் இடத்தினை கூட மறந்தே போனாள். பைக் நின்றபின் தான் தன்னை தெளிவுபடுத்திக்கொண்டாள்.
“இதோ இந்த ஸ்டாபிங்கில் தானே நீங்கள் வந்து இறங்கினீர்கள்.“ என்றவன் பைக்கை ஆப் செய்தான். துவாரகா இறங்கி சுற்றி பார்த்துவிட்டு “ஆமாம்“ என்றாள்.
“ஹிம்..உங்கள் அருகில் யாரையும் சந்தேகபடும்படி பார்த்தீர்களா??“
சற்று கண்களை மூடி சிந்தித்தவள் “இல்லை என் நியாபகத்தில் ஏதும் இல்லை“
“ஹிம்..“அவன் நான்கடி நடந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அவன் தேடுவது எதும் பெரிய கடைகள் அந்த கடைவாசலில் சிசிடிவி கேமிராக்கள் பொருத்தபட்டுள்ளதா என்பதை மட்டும் தான்.
ஆனால் அங்கு சொல்லும்படியான பெரிய கடைகள் இல்லை சிறிய சிறிய பெட்டிகடைகள் போன்று தான் உள்ளது. இன்னும் சற்று தள்ளி நடந்தான். துவாரகா அவன் பின்னால் போகவில்லை பைக் அருகிலேயே ஏதோ சிந்தனையோடு நின்றாள். அங்கிருந்த பெட்டிகடைக்குள் நுழைந்தவன் “ஒரு பில்டர்“ என்றான். கடைகாரனும் மரியாதையோடு கொடுத்தான் உதடுகளுக்கு நடுவே பொருத்தியவன் கடைகாரனை பார்த்தான் “அதோ நிற்கிறதே அந்த பெண்ணை பார்த்துள்ளீர்களா??“
கடைகாரனும் குனிந்து எட்டடி தூரத்தில் நின்ற துவாரகாவை பார்த்தான்.
”ஆங்..சார் நியாபகம் வந்துட்டு. எப்படி மறக்கமுடியும்? இந்த பொண்ணு காலையில பஸ்ல இருந்து இறங்கி தன்னோட பைய தொலைச்சிட்டேன்னு சொல்லி அழுதுச்சி, ஏன் மயங்கி கூட விழுந்துடுச்சி நம்ப கடையில தான் தண்ணிய எடுத்து தெளிச்சி எழுப்பி விட்டு அனுப்பி வச்சோம்.“
சம்பவம் நடந்தது உண்மை தான் இவனை வேறு என்ன கேட்பது பெரிதாக இவன் என்ன அறிய போகிறான் மீண்டும் யோசனையோடு புகைத்தவன் “அப்படியா...சரி..என்ன பை ஏதும் சொன்னாங்களா, நீங்க ஏன் போலிஸ்ச கூப்பிடல? அந்த பொண்ணு எந்த பஸ்ல வந்தது எதும் தெரியுமா??“
அவன் கேள்விகளை அடுக்க கடைகாரனோ தலைக்கு மேலே ஏதோ பதில் எழுதி வைத்தவனை போல யோசித்து கொண்டே நின்றான்.
“சரியா தெரியல சார் ஆனா கம்பியூட்டர் முக்கியமானதுன்னு சொல்லி அழுதுச்சி..அந்த பொண்ணு தான் போலிஸ்ச கூப்பிட வேண்டாம்னு சொன்னுச்சி. பார்க்கவே பாவமா இருந்துச்சு..“
இப்போது அந்த சிகரேட் முழுவதுமாக கரைந்து இருந்தது.
“ஹூம்...இங்க சிசிடிவி கமிர எதுவும் உண்டா??“சிகரெட்டை காலில் போட்டு அணைத்தபடி கேட்டான்.
“சார் இது சின்ன ஏரியா குறிப்பிட்ட பஸ் மட்டும் தான் நிற்கும். மக்கள் நடமாட்டமும் கம்மி இங்கிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் போனா தான் மெயின் ரோடு பெரிய கட்டிடம் எல்லாம் இருக்கு அங்க தான் கேமரா இருக்கும்.“
இராவணன் சுற்றும் முற்றும் மீண்டும் பார்த்தான் ‘அதுசரி இவன் சொல்வதும் சரிதான்.‘ சில்லரைகளை கொடுத்துவிட்டு கடையை விட்டு விலகி நடக்க தொடங்கினான். சற்று தொலைவில் நின்ற துவாரகா முகத்தில் சிறிய சலனம் தென்பட்டது. நெருங்கிவந்தவன் அவளை சிறிது விரிக்க பார்த்தான்.
“சரியான இடம் பார்த்து உங்கள் பொருளை தொலைத்து இருக்கிங்களே மேடம்?“
இவன் எந்த அர்த்தத்தில் உரைக்கிறான். சலிப்பு தட்டி சொல்கிறானா இல்லை?? காரணம் புரியவில்லையே
“என்ன யோசனையில் மூழ்கிவிட்டிர்கள் திடீர் திடீரென உங்களை மறந்து யோசனை செய்ய தொடங்கிவிடுகிறீர்கள்.ஹீம்..அது சரி உங்கள் பிரச்சனை அப்படி.“திரும்பி தன் பைக் அருகில் சென்றவன் நின்று துவாரகாவை பார்த்தான். அவள் முகத்தில் தெளிவு இல்லை அதற்கு பதில் அதிகமான குழப்பம் “இராமயணத்துல எல்லாருக்கும் ராமனை பிடிக்கும் ஏன் ஒட்டு மொத்த கதையின் நாயகனும் அவர்தானே பெண்களை கவர்ந்த அழகு தன் மனைவியை தவிர வேறு பெண்ணை நினைக்காதவர், எல்லோருக்கும் பிடித்தவர் ஆனால் ஏனோ என் அப்பாவை கவரவில்லை தன் வசம் இருந்தும் சீதையை தீண்டாமல் நின்றவனை அந்த வில்லனை ஏனோ அவருக்கு பிடித்து போய் இருந்தது. அவர் எண்ணத்தில் என்ன இருந்ததோ? இந்த பெயரை வைத்து விட்டார். இது தான் என் பெயர் காரணம்“
ஏன் இதை இப்போது சொல்கிறான் இவன் உண்மையில் அறிந்து கொள்ளமுடியாதவன் தான் முன்கூட்டியே அறிந்த ஞானியை போல இவன் அப்பாவும் இந்த பெயரை வைத்து விட்டார் போல. அந்த இராவணம் சீதையை கவர்ந்து கொண்டு இராமனை தவிக்க விட்டான் இவனோ இந்த கோதையை கவர்ந்து அந்த அர்ஜீனனை தவிக்க விடுகிறான். அய்யோ.. நீண்ட நேரம் ஆகிவிட்டது இன்னும் அர்ஜீனுக்கு போன் செய்யவே இல்லையே அவன் என்ன நினைப்பான்.
“என்ன சிந்தனை இந்த பதில் ஏற்புடையதாக உள்ளதா??“
வேறு யோசனையில் இருந்தவள் பலீர் பதிலை கொடுத்தாள்.
“அது உங்கள் பெயர் உங்கள் அப்பா ரசித்து ரசிகனாக இருந்து வைத்தது இப்போது அதை நான் மாற்றவா போகிறேன். சொல்லபோனால் இன்னும் அறைமணி நேரமோ ஒரு மணிநேரமோ உங்களுக்கும் எனக்குமான பேச்சுவார்த்தைகள்.“
என்ன இவள் இத்தனை அவசரபடுகிறாள் மணிநேரத்தை துள்ளியமிடுவது பெரும் கவலையில் தள்ளியது நாயகனை.
“சரி தான் அறை மணி நேரத்தில் முடிய போகும் நட்புக்கு எதற்கு என் பெயர் விளக்கம் அது தெரிந்தால் என்ன தெரியாமல் தொலைந்தால் என்ன?? ஏறுங்கள் வண்டியில்“ உதைத்து உதைத்து வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து உர்..உர்..என்று சத்தம் எழுப்பினான்.
இப்போது நிதானமாக கோபத்தை அகற்றி கேட்டாள்.
“தயவுசெய்து சொல்லுங்கள் என் உயிருக்கு பெரும் ஆபத்து இருக்கிறது என் லேப்டாப் கிடைக்குமா கிடைக்காதா“
அவனும் தலைக்கு ஏறிய கோபத்தை மறந்து பைக்கை அணைத்தான் இறங்கினான் “ ஓ..உங்கள் உயிர் மேல் அத்தனை அக்கறை இருக்கிறதா? சரிதான் உயிர் இல்லையா அப்படியென்றால் நீங்கள் சிறிது உண்மையை என்னிடம் பேசவேண்டும்.“ அவன் அப்படி சொன்ன நொடி துவாரகா பயந்து போனால் உள்ளுக்குள் பயம் தொன்ற முகமுழுவதும் அச்சம் பாலடையை போல படிந்தது அந்த பாவையிடத்தே
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
