உயிர் துடிப்பாய் நீ !
அத்தியாயம் 2
இளங்காலைப் பொழுது ! கிழக்கு வானம் சிவந்து பகலவன் கீழ் வானில் பவனி வந்து கொண்டிருந்தான்.ஆதவனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் பறவைகள் தங்களது கூட்டை விட்டுப் பறந்து இரை தேடச் சென்றது.
சூரியனின் செங்கதிர்கள் சாளரத்தின் வழி சென்று ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த மிகனின் கன்னம் தொட்டு எழுப்பியது.
மிகனோ, மெல்ல கண்களை சுருக்கி விழித்தவன், தன் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு, பிஞ்சு பாதங்களை தன் வயிற்றின் மீது சுகமாக போட்டுக் கொண்டு, பூங்குவியலாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த 'மகிழியின்' உறக்கம் கலையாமல் , மெல்ல அவளை நகர்த்தி படுக்க வைத்து விட்டு, எழுந்து சென்று சாளரத்தின் வழியே எதிர்வீட்டை பார்த்துக் கொண்டு நின்றான்.
கடந்த நான்கு வருடங்களாக ஊருக்கு வந்தாலே, எழுந்தவுடன் முதலில் சென்று எதிர்வீட்டை பார்ப்பது தான் அவன் வழக்கம். அதற்கு முன்பும் பார்ப்பான் .
ஆனால், அப்பொழுதெல்லாம் பெரும்பாலும் அவளையும், அவள் கைவண்ணத்தில் அழகாய் மின்னும் கோலத்தையும் பார்ப்பதற்காகவே நேரமாக எழுந்து விடுவான்.
காலைப் பொழுதில் அவளையும், அவள் கோலத்தையும் ரசித்தால் தான் அவனுக்கு அன்றைய நாள் அழகாக இருக்கும்.
ஒரு நாள் அவளை பார்க்கவில்லை என்றால் கூட அன்று முழுவதும் எதையோ இழந்ததை போல் சுற்றுவான்.
அது எல்லாம் ஒரு காலம். ஆனால், இப்பொழுது பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டபடி சில நிமிடங்கள் நிற்பது அவன் வாடிக்கை.
நான்கு வருடங்களாக அவளின் நினைவுகளை மனதிற்குள் பிடித்து நிறுத்தி இருப்பது இது போல் சின்ன..சின்ன விஷயங்கள் தான்.
அவள் மேல் தீராத கோவமோ?வன்மமோ? எது என்று அவனுக்கே தெளிவு இல்லை. இருந்தாலும், அவளை நினைக்காமல் அவனுக்கு ஒரு விடியலும் விடிந்தது இல்லை.
அவர்கள் சொந்த வீட்டை விற்று விட்டு, போன பின்பு அவனும் அதிகமாக இங்கே இருந்தது இல்லை. வெளியூர் வாசம் தான் அவன் வாழ்க்கை.
மிகன் , இளங்கலை டெக்ஸ்டைல்ஸ் இன்ஜினியரிங் படித்து இருக்கிறான்.(ஜவுளி துறையில் பொறியியல் ) அது சம்பந்தமான வேலையில் இரண்டு வருடம் புனேவிலும், இரண்டு வருடம் மும்பையிலும் வேலை பார்த்தான்.
தன் தந்தை உலகமாறன், சென்னைக்கு மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டு வரச்சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டே இருந்ததால் , தன் மும்பை கார்மண்ட் கம்பெனியின் சென்னை கிளைக்கு மாற்றல் வாங்கி கொண்டு இப்போது சென்னை வந்து இருக்கான்.அடுத்த வாரம் புது வேலையில் சேர வேண்டும்.
சின்ன வயதிலேயே தன் தாயை இழந்தவனுக்கு அவனின் தந்தை தான் எல்லாம்.
உலகமாறன் மோட்டார் வாகன உதிரி பாகம் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையில் கணக்கராக பணிபுரிகிறார் .தன் மனைவியை இழந்தும், வேறு மணம் புரியாமல் மகனுக்காகவே வாழ்கிறார். மனைவி இறப்புக்கு பிறகு தன் மகன் தாய் பாசத்திற்கு ஏங்க கூடாது என்று, தன் தங்கை மணியரசியை குடும்பத்துடன் அழைத்து வந்து தன்னுடனே வைத்துக் கொண்டார்.
உலகமாறனின் தங்கை கணவர் காஞ்சித்துரை சொந்தமாக மருந்து கடை வைத்து நடத்தி வருகிறார் . மிக நல்ல விதமான குணம். மாறன் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டவர். அதனாலேயே, மனைவியின் அண்ணன் வீட்டில் வந்து மகிழ்ச்சியாகவே தங்கிக் கொண்டார்.
தங்கை மகன் நீரனும்,மிகனும் கிட்டதட்ட ஒரே வயது என்பதால் இருவரும் இரட்டையர்கள் போலவே பாசமாக வளர்ந்தார்கள்.
மணியரசி தன் அண்ணன் மகனை தன் குழந்தை போலவே பாசத்துடன் வளர்த்தார். மிகனும் , நீரனும் ஒருவர் மீது ஒருவர் அளவுகடந்த அன்பு வைத்திருந்தார்கள்.
உறவை தாண்டி உயிர் நண்பர்களாக இருந்தார்கள். கடந்த நான்கு வருடம் முன்பு வரை எல்லாம் நன்றாகத் தான் இருந்தது. ஆனால் இப்பொழுது எல்லாமே தலைகீழ்.
மிகன் பழைய நினைவுகளை அசைபோட்ட படி, தன்னை மறந்து சாளரத்தின் பக்கம் நின்றிருந்தவனின் அருகில் வந்து , அவனின் தோள்களில் ஆதரவாக கை போட்ட மாறன், " தம்பி எழுந்துட்டீயா? என்னப்பா இங்கே நின்னு யோசனை? போய் குளிச்சுட்டு வா ! இன்னைக்கு நீயூ இயர் ! கோயிலுக்குப் போய்ட்டு வரலாம்.." என்றவரிடம்..
" அப்பா அவசியம் கோவிலுக்கு போகனுமா? எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை போய் இரண்டு வருசத்துக்கு மேல்லாச்சு.."
மகன் எதை நினைத்து இப்படி பேசுகிறான் என்று புரிந்தாலும், அதை காட்டிக் கொள்ளாமல்.."தம்பி நல்ல நாளும் அதுவா இப்படி எல்லாம் பேசாதே.. அப்பா சொல்றேன் இல்லே, போய் குளிச்சுட்டு வா ! பாப்பாவையும் கூட்டிட்டு கோவிலுக்கு போய்ட்டு , நீ ஏதோ வாங்கனும்ன்னு சொன்னீயே அப்படியே கடைக்கும் போய்ட்டு வரலாம்.." என்றவரிடம் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் துண்டை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்குள் புகுந்தான்.
உலகமாறனோ, மகன் போவதையே பார்த்துக் கொண்டு அசையாமல் சில நொடிகள் நின்றார்.
அவர் மனதிற்குள் எப்படியாவது இவன் மனதை மாற்றி விரைவாக திருமணம் செய்து வைக்கனும்.இப்படியே அவன் போக்கில் இனியும் விட்டால் சரிப்படமாட்டன் என்று நினைத்தபடியே தானும் குளிக்கச் சென்றார்.
மிகன் குளித்து வந்து உடை மாற்றி தயாரான பின்பு, தூக்கம் கலையாமல் உறங்கி கொண்டிருந்த மகிழியை மெல்ல எழுப்பி, அவளுடன் சிறிது நேரம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து மகிழியை தூக்கி சென்று பல் துலக்கி விட்டுக் கொண்டிருந்தவனிடம் "மிகா அண்ணா கோவிலுக்கு போகனும்ன்னு சொன்னார். நான் பாப்பாவை குளிக்க வைத்து, ரெடி பண்றேன். நீ போய் சாப்பிடுப்பா.." என்று அவன் அத்தை மணியரசி சொல்லவும், இவனும் குழந்தையை அத்தையிடம் கொடுத்து விட்டு சாப்பிடச் சென்றான்.
மாமா காஞ்சித்துரை பேப்பர் படித்துக் கொண்டு இருந்தார் . இவனைப் பார்த்ததும் "வா மிகா , அப்பாவும் வரட்டும் எல்லாரும் சேர்ந்தே இன்னைக்கு சாப்பிடலாம்.." என்றவரிடம், அவர் படித்து முடித்திருந்த பேப்பரை வாங்கிக் கொண்டு, பேப்பரை படிக்க அவர் அருகில் அமர்ந்தான்.
சற்றுநேரத்தில் உலகமாறன் வரவும், டைனிங் டேப்பில் மீது மணியரசி சமைத்து வைத்திருந்த உணவு பதார்த்தங்களை எடுத்து மூவரும் தட்டில் வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்து உண்டனர்.
மணியரசியும் மகிழியை கிளப்பி, அவளுக்கும் உணவு கொடுத்து, அவளை மட்டும் கோவிலுக்கு அனுப்பினார்.
தந்தை ,மகன் இருவரும் வற்புறுத்தி கோவிலுக்கு அழைத்தும், கணவன், மனைவி இருவருமே தாங்கள் கோவிலுக்கு வரவில்லை என்று பிடிவாதமாக மறுத்து விட்டனர்.உலகமாறனும் அவர்கள் போக்கிலேயே விட்டு விட்டார்.
அன்று புத்தாண்டு என்பதால் , கோவிலில் கூட்டம் அதிகமாகவே இருந்தது. மகிழி கொஞ்சம் கூட நடக்காமல், " அப்பா தூக்கு, தாத்தா தூக்கு.." என்று இவர்களை மாற்றி, மாற்றி தூக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
கூட்டமும் அதிகமாக இருந்தால் , இருவரும் குழந்தையை கீழே விடாமல் தூக்கிக் கொண்டே சுற்றினார்கள்.
உலகமாறன் தன் மகனுக்கு இந்த வருடமாவது நல்லது நடக்கனும் என்று மனம் உருகி மனதார கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டார்.
மிகனோ, கடமைக்கு கடவுளை வணங்கிவிட்டு , மகிழியை மடியில் வைத்துக் கொண்டு, கிடைத்த இடத்தில் அமர்ந்து வருவோர், போவோரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.
உலகமாறனுக்கு மகனின் செயல் வருத்தம் கொடுத்தாலும் , காட்டிக் கொள்ளாமல் அவனிடம் வந்து அமர்ந்துகொண்டார்.
எப்படி மகனிடம் பேச்சை ஆரம்பிப்பது என்று யோசித்தபடியே சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தவர் , ஒரு வழியாக தைரியத்தை கூட்டிக் கொண்டு பேச்சை ஆரம்பித்தார்.
"மிகா உனக்கும் வயசு ஏறிட்டே போகுது .. எப்ப தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்ன்னு இருக்கே.."
" அப்பா ப்ளீஸ் ! எனக்கு இப்போதைக்கு கல்யாணம் பற்றிய எண்ணமே இல்லை.."
"அப்ப எப்ப தான் எண்ணம் வரும்.."
"அது வரும் போது சொல்றேன் .. எனக்கு இப்போதைக்கு மகிழி போதும். நான் கொஞ்ச நாளைக்கு இப்படியே இருந்துக்கிறேன்.."
" என்ன விளையாடுறீயா? தம்பி இத்தனை நாள் பழசை மறந்து நீ மாறி வருவேன்னு நான் வெய்ட் பண்ணுனேன்.. ஆனால் , உனக்கும் வயசாகிட்டே போகுது.எனக்கும் வயசாகிட்டே போகுது . நானும் இன்னும் இரண்டு வருடத்தில் ரிட்டெயர்டு ஆகப்போறேன்.அதுக்குள்ளே உன் திருமணத்தை முடிக்கனும் என்றவரை அமைதியாக பார்த்தான்.
அவரோ தொடர்ந்து "மிகா உங்க அம்மா போனபின் நான் வாழ்வதே உனக்காக தான்.இத்தனை நாள் உன் இஷ்டப்படி விட்டுட்டேன் .இனி என்னால் அப்படி முடியாது.சீக்கிரம் ஒரு நல்ல முடிவு எடு! என் கடமையை முடிக்கனும்.." என்று அழுத்தமாக சொன்ன தந்தையை மிகனோ திகைப்புடன் பார்த்தான்.
'இத்தனை நாள் அவர் சொல்வது போல் அவன் விருப்பத்திற்கு மாறாக எதையும் செய்தது இல்லை தான்.ஆனால், இந்த ஒரு மாதமாக சுற்றி வளைத்து தன்னிடம் திருமணத்தை பற்றி பேசியவர் , இன்று நேரடியாகவே கேட்டு விட்டார். தந்தையை இனி எப்படி சமாளிப்பது என்று அவனுக்கு கவலையாக இருந்தது.'
இப்போதைக்கு சமாளிப்போம் என்று நினைத்தவன், "அப்பா எனக்கு இன்னும் கொஞ்ச நாள் டைம் கொடுங்க ப்ளீஸ்.." என்று அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சொன்ன மகனிடம் கொஞ்சம் கூட இளகாமல்..
"மிகா, இதுக்கு மேலேயும் என்னால் பொறுக்க முடியாது.உன்னை விட்டா நீ இப்படியே காலம் கடத்துவே.. என்னால் இனி காத்திருக்க முடியாது. நீ மனசு மாறும் வழியே பாரு.. நானும் தரகரை வரச் சொல்றேன்.." என்று கண்டிப்பாக சொன்னார்.
அவனோ , "அப்பா ப்ளீஸ்ப்பா ஒரு மூணு மாசம் வெய்ட் பண்ணுங்க.அதுக்கப்றம் நீங்க சொன்னபடி கேட்கிறேன்.." என்று தந்தையை அப்போதைக்கு சாமதானப்படுத்தினான்.
அவனின் மனக் காயத்தின் வலிக்கு மருந்தாக அவளைத் தவிர யாராலும் முடியாது. உயிர் வலி கொடுத்தவளும் அவளே ! அந்த வலிக்கு மருந்தும் அவளே! ஆனால், அவன் வலிக்கு மருந்து கிடைக்கவே கிடைக்காதே ! அப்படி கிடைத்தாலும், அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதே.. அவள் எங்கே இருக்கிறாளோ ? என்ன செய்கிறாளோ? அவளுக்கு திருமணம் நடந்து இருக்குமோ? அவளை நாம் மீண்டும் பார்ப்போமா ..?என்று அவனின் மனம் தவியாய் தவித்தது.
தன் சிந்தனையிலேயே மூழ்கிகிடந்தவனை மாறன் " சரி மூணு மாசம் தான் உனக்கு டைம் .அதன் பிறகு நான் எந்த பெண்ணக் காட்டறேனோ! அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்.." என்று கட்டளையாக சொன்னார்.
மிகனோ, தந்தை சொன்னதை கேட்டு அந்த நொடி அதிர்ந்தாலும், மனதிற்குள் அதை அப்போ பார்ப்போம் என்று நினைத்து தந்தையிடம் தலையை ஆட்டினான்.
உலகமாறன் மகன் தன் பேச்சுக்கு தலை ஆட்டியதும் நிம்மதி பெரு மூச்சு விட்டவர், "மிகா உனக்கு ஏதோ வாங்கனும்ன்னு சொன்னீயே வா போலாம்.." என்று எழுந்தார்.
அவனோ, " அப்பா அத்தையும் சில சாமான்கள் வாங்கச் சொன்னாங்க, எல்லாம் ஓரே இடத்தில் வாங்கிற மாதிரி டிபார்ட்மென்ட் ஸ்டோர் பக்கத்தில் எங்கே இருக்கு.." என்று தானும் எழுந்த படியே கேட்டவனிடம்..
மகனுடன் பேத்தியை தூக்கிக் கொண்டு நடந்தபடியே, சென்னையின் மிக பிரபலமான கடையின் பெயரைச் சொல்லி அங்கு போகலாம் என்றார்.
மிகன் சென்று தன் மகிழுந்தை எடுத்து வந்ததும், பேத்தியை தூக்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டு மகனின் அருகில் அமர்ந்து கொண்டார்.
கடைக்கு செல்லும் வழி எல்லாம், மகிழியோ பாதையில் செல்லும் வாகனங்களை காட்டி, காட்டி "அப்பா ஆட்டோ, தாத்தா பஸ் .."என்று மழலை மொழியில் பேசிய படியே வந்தாள்.
மிகனோ, மகிழியிடம் பேசினாலும், மனம் மட்டும் தந்தை சொன்னதை அசைபோட்டபடியே வந்தது. பாதையில் கவனம் இருந்தாலும், அவளை இந்த சென்னை மாநகரில் எங்கு தேடுவோம்.. அவள் இங்கு தான் இருக்காளா.?.இல்லை வேறு ஊர் எங்காவது போய்விட்டாளா..? என்ற கேள்வியே அவன் மனதை குடைந்தது.
அவனின் குழப்பத்திற்கெல்லாம் இன்று விடை கிடைக்கப் போவதை அப்போது அவன் அறியவில்லை..
தொடரும்..
(அடுத்த யூடி சனிக்கிழமை)
