Lavanya Dhayu
Saha Writer
- Messages
- 56
- Reaction score
- 43
- Points
- 18
யாழ்-28
"வெண்ணிலவு நீயெனக்கு, மேவு கடல் நானுனக்கு;
பண்ணுசுதி நீயெனக்குப் பாட்டினிமை நானுனக்கு;
எண்ணியெண்ணிப் பார்த்திடிலோர் எண்ணமிலை நின்சுவைக்கே;
கண்ணின் மணி போன்றவளே! கட்டியமுதே! கண்ணம்மா!"
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் வசீகரனின் பள்ளித்தோழன் அஷ்வின் திருமணத்திற்கு நண்பர்களுடன் காரில் பெங்களூர் சென்றுக்கொண்டு இருந்தான். ஆஷா-கோகுல் திருமணம் முடிந்து மூன்று மாதங்கள் தான் ஆகி இருந்தது. அவர்களும் யஷ்வந், வசீகரனுடன் வந்தனர்.
"ஏண்டா வசீ, நீ எப்போ மேரேஜ் பண்ணிக்க போற?"என்றான் யஷ்வந்.
"என்னடா திடீர்னு இப்படி கேள்வி கேக்குற?" என்றான் வசீகரன்.
"இல்லடா நீ மட்டும் பிரீயா வெளியூர், வெளிநாடுனு சுத்துற.நா குடும்பஸ்தன் ஆகிட்டு, பிரென்ட் மேரேஜ்க்கு கூட ஒய்ப் கிட்ட கெஞ்சி பர்மிசன் வாங்கிட்டு வரேன். அதான் கொஞ்சம் பொறாமையா இருக்கு" என்றான் யஷ்வந்.
"இரு ஓவியாக்கு கால் பண்ணி சொல்றேன். மேரேஜால பொண்ணுங்களுக்கு தான்டா அதிகம் பொறுப்பு. நீ ஒன் இயர் பையனை விட்டுட்டு பிரென்ட் மேரேஜ்க்கு வர. பட் உன் ஒய்ப் அப்படி எங்கேயும் போக முடியுமா? அவங்களே மேரேஜ் பத்தி குறை சொல்லல. நீ ஏண்டா குதிக்கிற?"என்றான் வசீ.
"சூப்பர் வசீ. இவனுங்க எல்லாம் ஏதோ பார்வ்ர்ட் மெசேஜ் பாத்திட்டு காமடின்ற பேர்ல மேரேஜை கிண்டல் பண்றானுங்க. வீட்ல ஒய்ப் உதவி இல்லாம இவனுங்க ஒன்னும் செய்ய மாட்டானுங்க. இவன் ட்ரெஸ்ஸையே இவன் ஒய்ப் தான் எடுத்து தரணும்!" முறைத்தபடி சொன்னாள் ஆஷா.
"ஹே நா சும்மா சொன்னேன். உரிமைக்குரல் எல்லாம் கொடுக்காத. முக்கியமா இத ஓவியாகிட்ட சொல்லிடாத. ப்ளீஸ்" கெஞ்சினான் யஷ்வந்.
"பொழச்சி போ. நீ பேசின மேட்டர் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. சோ மன்னிச்சிட்டேன்" என்றாள் ஆஷா.
"ரொம்ப நன்றிமா. பட் நா அப்படி என்ன பேசிட்டேன்?" என்றான் ஆர்வத்துடன்.
"நம்ம வசீ மேரேஜ் பத்தி பேசினியே. எனக்கும் வசீ மேரேஜ் பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. எப்போ வசீ எங்களுக்கு மிசஸ்.வசீய காட்டுவ?"என்றாள் உற்சாகமாக.
"இன்னும் நா பிசினஸ்ல அச்சீவ் பண்ண வேண்டியது நெறைய இருக்கு ஆஷ். இன்னும் 5 இயர்ஸ்க்கு எந்த பிளானும் இல்ல"என்றான் தீர்மானமாக.
கோகுலும்,"ஹே இவன் பிசினஸ காதல் பண்ணிட்டு இருக்கான்டா. எந்த பொண்ணையும் பார்க்கவும் மாட்டேங்குறான், ஏதாவது பொண்ணு இவனை பார்த்தாலும் மொறச்சி துரத்தி விட்டுடுறான். எனக்கு என்னவோ இவனுக்கு கல்யாணம் பண்ற ஐடியா இருக்க மாதிரி தெரியல. பேசாம பார்வதி அம்மா கிட்ட இதை பத்தி சொல்லி வைக்கலாம்னு தோணுது",என்றான்.
"கரெக்ட் டா. முன்னாடி ஸ்போர்ட்ஸ் காதல், இப்போ பிசினஸ் காதல். இப்படியே போனா, இவன் பேச்சிலராவே இருந்துடுவான். இவனுக்கு மேரேஜ் பண்ணா தான் இவன் அடங்குவான்"என்றான் யஷ்வந்.
"நீங்க வேற,சும்மா இருங்க. இப்படி இருக்குற ஆளுங்க தான் காதல்ல சட்டுனு விழுந்து ஒய்ப் பின்னாடியே சுத்திகிட்டு இருப்பாங்க. நீங்க வேணும்னா பாருங்க"என்றாள் ஆஷா.
அவர்களை பார்த்து கிண்டலாக சிரித்து விட்டு, காரை பெங்களூர் நோக்கி ஓட்டினான் வசீகரன்.
பெங்களூரில் அவர்களுக்காக அறைகள் முன்பதிவு செய்திருந்த ஹோட்டலில் காரை பார்க் செய்துவிட்டு உள்ளே சென்றனர். இரவு அங்கு தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலை முகூர்த்தத்தில் திருமணத்தில் கலந்துக்கொள்ள முடிவு செய்து இருந்தனர்.
விடியற்காலையில் எழுந்து அவசரமாக கிளம்பி திருமண மண்டபம் சென்றனர்.
"என்னடா இவன் இவ்ளோ சீக்கிரம் முகூர்த்த நேரம் வச்சிருக்கான்? நீ உன் மேரேஜை கொஞ்சம் லேட் முகூர்த்தத்தில வைடா வசீ"என்றான் யஷ்வந்.
"ஓகேடா. உனக்காக 10 மணி முகூர்த்தத்தில வச்சிடுறேன்"என்றான் வசீகரன்.
பேசியபடியே உள்ளே சென்றவர்களை மணமகனின் பெற்றோர் ஓடிவந்து வரவேற்றனர். மணமகனின் அறைக்கு அழைத்து சென்றனர். அஷ்வின் அன்போடு இவர்களை அணைத்துக் கொண்டான். அஷ்வினை மணமேடைக்கு அனுப்பி விட்டு வந்திருந்த நண்பர்களுடன் தங்கள் பள்ளிக்கால நினைவுகளை பேசி மகிழ்ந்தனர்.
திருமணம் முடிந்து புகைப்படம் எடுத்துவிட்டு அனைவரும் சாப்பிட சென்றனர். வித விதமான உணவு வகைகளுடன் காலை உணவை முடித்துவிட்டு கை கழுவ உணவுகூடத்தின் பின்புறம் சென்ற போது வசீகரனுக்கு அவன் அம்மாவிடம் இருந்து போன் வந்தது.
மற்றவர்கள் மணமக்களிடம் விடைபெற சென்றுவிட அவன் மட்டும் போனில் பேசியபடி நின்றுவிட்டான். பேசிவிட்டு போனை அணைத்தபடி உணவு பரிமாறும் அறைப்பக்கமாய் வரும்போது முன்னாள் நின்றிருந்த இரண்டு இளைஞர்களின் பேச்சுக்குரல் கேட்டது.
"ரொம்ப ஓவர் ஸீன்டா அந்த பொண்ணு. எங்க அண்ணியோட பிரெண்டா இருக்கா, பார்க்கவும் அழகா இருக்காளேனு போன் நம்பர் கேட்டா, மொறச்சிட்டு போகுது. பெரிய பேரழகினு நெனப்பு" என்றான் அஷ்வினின் தம்பி ஆர்யன் அவர்களின் எதிர்திசையில் வாசலருகே நின்றிருந்த பெண்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்தபடி.
"டேய் நீ வந்ததுல இருந்து அந்த பொண்ணு பின்னாடியே சுத்திட்டு இருந்த, அவ ட்ரெஸ் கலரை வச்சி 'பச்சை நிறமே பச்சை நிறமே'னு பாடி கிட்டு இருந்த. அதிலிருந்தே உன் பிளான் என்னனு அவளுக்கு புரிஞ்சிருக்கும். அதான் உஷாரா மொறச்சிட்டா. நீ மட்டும் அமைதியா இருந்திருந்தா போன் நம்பர் வாங்கி இருக்கலாம்" என்றான் அவன் நண்பன்.
"இப்போ மட்டும் என்னடா? அவ கிளம்பறதுக்குள்ள நா போன் நம்பர் வாங்கி காட்டுறேன். எவ்ளோ பெட்?" என்றான் ஆர்யன்.
"அவ்ளோ அவசியமா அந்த பொண்ணு நம்பர்?" என்றபடி அவர்களின் தோள்களின் மேல் கை போட்டான் வசீகரன்.
பட்டென திரும்பிய ஆர்யன்,"வசீ அண்ணா, சும்மா ஜாலியா பேசிட்டு இருந்தோம் அண்ணா"என்றான் சமாளிப்பாக.
"ஆர்யா, இது உன் அண்ணன் மேரேஜ். நீ தான் பொறுப்பா எல்லாத்தையும் கவனிக்கணும். கெஸ்ட் எல்லாரையும் பாதுகாப்பா வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கணும். நீயே ப்ராப்ளம் கிரியேட் பண்ண கூடாது"என்றான் அழுத்தமாக வசீகரன்.
"இல்லணா அது என் அண்ணி பிரென்ட். அதான் சும்மா பேசலாம்னு..." இழுத்தான் ஆர்யா.
"அந்த பொண்ணு உங்க அண்ணியோட பிரென்ட். நீ விளையாட்டா நினைச்சி
செய்றது அந்த பொண்ணுக்கு ஹர்ட் ஆகிட்டா என்ன பண்றது? பிரென்ட் மேரேஜ்க்கு ஆசையா வந்து இருப்பாங்க. அவங்க வருத்தத்தோடு போற மாதிரி செய்யலாமா? அதோட வேற ஏதும் பிரச்சனை ஆகிட்டா உன் அண்ணன் மேரேஜ் டென்ஷன்ல எல்லாருக்கும் தேவையில்லாத தொல்லை தான? ஒழுங்கா போய் அம்மா கிட்ட கேட்டு ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணு போ" என்று சிரித்தபடி அவர்கள் தோளை அழுத்தி அங்கிருந்து தள்ளினான் வசீ.
தன் தோளை தேய்த்துவிட்டபடி,"சாரிணா" என்று விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து உணவு பரிமாற சென்றனர் இருவரும்.
அவர்களை பார்த்து சிரித்தவன், அங்கிருந்து திருமண மண்டப மணமேடைக்கு செல்ல வாயில்புறம் திரும்பினான். அந்த உணவுக்கூட நுழைவாயிலின் வரவேற்பு பொம்மையின் அருகே நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு இருந்தனர் சில பெண்கள்.
அங்கே அவர்களின் நடுவில் பச்சையும் வெள்ளையும் கலந்த சின்ன கரையிட்ட பட்டுப்புடவையில் சிரித்தபடி போஸ் கொடுத்து கொண்டு இருந்தாள் அந்த அழகி.
ஆடம்பரமில்லாத அலங்காரம் , மனதை சாந்தப்படுத்தும் குழந்தை சிரிப்புடன் இருந்தாள் அவள். 'இவள் தான் ஆர்யா சொன்ன பச்சை நிறமா இருக்கும்'என்று நினைத்துக்கொண்டான். அவன் எண்ணம் உண்மை தான் என்பது போல அவன் போன் ஒலி கேட்டது.
கோகுல் தான் அழைத்தான்."வசீ நாங்க அஷ்வின் கிட்ட சொல்லிட்டோம்டா. நீ ஸ்ட்ரெயிட்டா கார் பார்க்கிங் வந்துடு" என்றான்.
அந்த பச்சை நிற சேலைக்காரியை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, உணவுக்கூடத்தின் இடதுபுறத்தில் இருந்த பார்க்கிங்க்கு செல்லும் மற்றோரு வாயிலின் வழியே வெளியே வந்தான்.
பார்க்கிங்கில் இருந்த மற்ற நண்பர்களிடம் விடைபெற்று காரின் அருகே வரும்போதே மெல்லிய புன்னகையுடன் வந்த வசீயை பார்த்த ஆஷா,"என்ன வசீ சிரிப்பு?"என்றாள் குறும்பாக.
"நத்திங்" என்றபடி காரை ஓட்டினான்.
கொஞ்சம் தூரம் வந்ததும்,"பங்க்சன்ஸ்க்கு வரும்போது கேர்ள்ஸ்க்கு அழகு அதிகமாயிடுது இல்லடா?"என்றான் வசீ.
மற்ற மூவரும் அவனை ஆச்சர்யமாக பார்த்தனர்."என்னடா பொண்ணுங்க அழகை பத்தியெல்லாம் பேசற? எனிதிங் ஸ்பெஷல்? காரை மறுபடியும் மேரேஜ் ஹாலுக்கு திருப்பலாமா?"என்றான் கோகுல்.
"ஹேய் நத்திங் டா. மேரேஜ்ல எல்லா கேர்ள்சும் நல்லா ட்ரெஸ் பண்ணி இருந்தாங்க. அத தான் சொன்னேன்" என்று சிரித்துவிட்டு பேச்சை மற்றினான்.அவர்களும் அவன் பேச்சில் இணைந்துக்கொண்டனர்.
அவன் மனக்கண்ணில் அந்த பச்சை நிற சேலை அழகி சிரித்தபடி தோன்றினாள்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ
"வெண்ணிலவு நீயெனக்கு, மேவு கடல் நானுனக்கு;
பண்ணுசுதி நீயெனக்குப் பாட்டினிமை நானுனக்கு;
எண்ணியெண்ணிப் பார்த்திடிலோர் எண்ணமிலை நின்சுவைக்கே;
கண்ணின் மணி போன்றவளே! கட்டியமுதே! கண்ணம்மா!"
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் வசீகரனின் பள்ளித்தோழன் அஷ்வின் திருமணத்திற்கு நண்பர்களுடன் காரில் பெங்களூர் சென்றுக்கொண்டு இருந்தான். ஆஷா-கோகுல் திருமணம் முடிந்து மூன்று மாதங்கள் தான் ஆகி இருந்தது. அவர்களும் யஷ்வந், வசீகரனுடன் வந்தனர்.
"ஏண்டா வசீ, நீ எப்போ மேரேஜ் பண்ணிக்க போற?"என்றான் யஷ்வந்.
"என்னடா திடீர்னு இப்படி கேள்வி கேக்குற?" என்றான் வசீகரன்.
"இல்லடா நீ மட்டும் பிரீயா வெளியூர், வெளிநாடுனு சுத்துற.நா குடும்பஸ்தன் ஆகிட்டு, பிரென்ட் மேரேஜ்க்கு கூட ஒய்ப் கிட்ட கெஞ்சி பர்மிசன் வாங்கிட்டு வரேன். அதான் கொஞ்சம் பொறாமையா இருக்கு" என்றான் யஷ்வந்.
"இரு ஓவியாக்கு கால் பண்ணி சொல்றேன். மேரேஜால பொண்ணுங்களுக்கு தான்டா அதிகம் பொறுப்பு. நீ ஒன் இயர் பையனை விட்டுட்டு பிரென்ட் மேரேஜ்க்கு வர. பட் உன் ஒய்ப் அப்படி எங்கேயும் போக முடியுமா? அவங்களே மேரேஜ் பத்தி குறை சொல்லல. நீ ஏண்டா குதிக்கிற?"என்றான் வசீ.
"சூப்பர் வசீ. இவனுங்க எல்லாம் ஏதோ பார்வ்ர்ட் மெசேஜ் பாத்திட்டு காமடின்ற பேர்ல மேரேஜை கிண்டல் பண்றானுங்க. வீட்ல ஒய்ப் உதவி இல்லாம இவனுங்க ஒன்னும் செய்ய மாட்டானுங்க. இவன் ட்ரெஸ்ஸையே இவன் ஒய்ப் தான் எடுத்து தரணும்!" முறைத்தபடி சொன்னாள் ஆஷா.
"ஹே நா சும்மா சொன்னேன். உரிமைக்குரல் எல்லாம் கொடுக்காத. முக்கியமா இத ஓவியாகிட்ட சொல்லிடாத. ப்ளீஸ்" கெஞ்சினான் யஷ்வந்.
"பொழச்சி போ. நீ பேசின மேட்டர் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. சோ மன்னிச்சிட்டேன்" என்றாள் ஆஷா.
"ரொம்ப நன்றிமா. பட் நா அப்படி என்ன பேசிட்டேன்?" என்றான் ஆர்வத்துடன்.
"நம்ம வசீ மேரேஜ் பத்தி பேசினியே. எனக்கும் வசீ மேரேஜ் பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு. எப்போ வசீ எங்களுக்கு மிசஸ்.வசீய காட்டுவ?"என்றாள் உற்சாகமாக.
"இன்னும் நா பிசினஸ்ல அச்சீவ் பண்ண வேண்டியது நெறைய இருக்கு ஆஷ். இன்னும் 5 இயர்ஸ்க்கு எந்த பிளானும் இல்ல"என்றான் தீர்மானமாக.
கோகுலும்,"ஹே இவன் பிசினஸ காதல் பண்ணிட்டு இருக்கான்டா. எந்த பொண்ணையும் பார்க்கவும் மாட்டேங்குறான், ஏதாவது பொண்ணு இவனை பார்த்தாலும் மொறச்சி துரத்தி விட்டுடுறான். எனக்கு என்னவோ இவனுக்கு கல்யாணம் பண்ற ஐடியா இருக்க மாதிரி தெரியல. பேசாம பார்வதி அம்மா கிட்ட இதை பத்தி சொல்லி வைக்கலாம்னு தோணுது",என்றான்.
"கரெக்ட் டா. முன்னாடி ஸ்போர்ட்ஸ் காதல், இப்போ பிசினஸ் காதல். இப்படியே போனா, இவன் பேச்சிலராவே இருந்துடுவான். இவனுக்கு மேரேஜ் பண்ணா தான் இவன் அடங்குவான்"என்றான் யஷ்வந்.
"நீங்க வேற,சும்மா இருங்க. இப்படி இருக்குற ஆளுங்க தான் காதல்ல சட்டுனு விழுந்து ஒய்ப் பின்னாடியே சுத்திகிட்டு இருப்பாங்க. நீங்க வேணும்னா பாருங்க"என்றாள் ஆஷா.
அவர்களை பார்த்து கிண்டலாக சிரித்து விட்டு, காரை பெங்களூர் நோக்கி ஓட்டினான் வசீகரன்.
பெங்களூரில் அவர்களுக்காக அறைகள் முன்பதிவு செய்திருந்த ஹோட்டலில் காரை பார்க் செய்துவிட்டு உள்ளே சென்றனர். இரவு அங்கு தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலை முகூர்த்தத்தில் திருமணத்தில் கலந்துக்கொள்ள முடிவு செய்து இருந்தனர்.
விடியற்காலையில் எழுந்து அவசரமாக கிளம்பி திருமண மண்டபம் சென்றனர்.
"என்னடா இவன் இவ்ளோ சீக்கிரம் முகூர்த்த நேரம் வச்சிருக்கான்? நீ உன் மேரேஜை கொஞ்சம் லேட் முகூர்த்தத்தில வைடா வசீ"என்றான் யஷ்வந்.
"ஓகேடா. உனக்காக 10 மணி முகூர்த்தத்தில வச்சிடுறேன்"என்றான் வசீகரன்.
பேசியபடியே உள்ளே சென்றவர்களை மணமகனின் பெற்றோர் ஓடிவந்து வரவேற்றனர். மணமகனின் அறைக்கு அழைத்து சென்றனர். அஷ்வின் அன்போடு இவர்களை அணைத்துக் கொண்டான். அஷ்வினை மணமேடைக்கு அனுப்பி விட்டு வந்திருந்த நண்பர்களுடன் தங்கள் பள்ளிக்கால நினைவுகளை பேசி மகிழ்ந்தனர்.
திருமணம் முடிந்து புகைப்படம் எடுத்துவிட்டு அனைவரும் சாப்பிட சென்றனர். வித விதமான உணவு வகைகளுடன் காலை உணவை முடித்துவிட்டு கை கழுவ உணவுகூடத்தின் பின்புறம் சென்ற போது வசீகரனுக்கு அவன் அம்மாவிடம் இருந்து போன் வந்தது.
மற்றவர்கள் மணமக்களிடம் விடைபெற சென்றுவிட அவன் மட்டும் போனில் பேசியபடி நின்றுவிட்டான். பேசிவிட்டு போனை அணைத்தபடி உணவு பரிமாறும் அறைப்பக்கமாய் வரும்போது முன்னாள் நின்றிருந்த இரண்டு இளைஞர்களின் பேச்சுக்குரல் கேட்டது.
"ரொம்ப ஓவர் ஸீன்டா அந்த பொண்ணு. எங்க அண்ணியோட பிரெண்டா இருக்கா, பார்க்கவும் அழகா இருக்காளேனு போன் நம்பர் கேட்டா, மொறச்சிட்டு போகுது. பெரிய பேரழகினு நெனப்பு" என்றான் அஷ்வினின் தம்பி ஆர்யன் அவர்களின் எதிர்திசையில் வாசலருகே நின்றிருந்த பெண்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்தபடி.
"டேய் நீ வந்ததுல இருந்து அந்த பொண்ணு பின்னாடியே சுத்திட்டு இருந்த, அவ ட்ரெஸ் கலரை வச்சி 'பச்சை நிறமே பச்சை நிறமே'னு பாடி கிட்டு இருந்த. அதிலிருந்தே உன் பிளான் என்னனு அவளுக்கு புரிஞ்சிருக்கும். அதான் உஷாரா மொறச்சிட்டா. நீ மட்டும் அமைதியா இருந்திருந்தா போன் நம்பர் வாங்கி இருக்கலாம்" என்றான் அவன் நண்பன்.
"இப்போ மட்டும் என்னடா? அவ கிளம்பறதுக்குள்ள நா போன் நம்பர் வாங்கி காட்டுறேன். எவ்ளோ பெட்?" என்றான் ஆர்யன்.
"அவ்ளோ அவசியமா அந்த பொண்ணு நம்பர்?" என்றபடி அவர்களின் தோள்களின் மேல் கை போட்டான் வசீகரன்.
பட்டென திரும்பிய ஆர்யன்,"வசீ அண்ணா, சும்மா ஜாலியா பேசிட்டு இருந்தோம் அண்ணா"என்றான் சமாளிப்பாக.
"ஆர்யா, இது உன் அண்ணன் மேரேஜ். நீ தான் பொறுப்பா எல்லாத்தையும் கவனிக்கணும். கெஸ்ட் எல்லாரையும் பாதுகாப்பா வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கணும். நீயே ப்ராப்ளம் கிரியேட் பண்ண கூடாது"என்றான் அழுத்தமாக வசீகரன்.
"இல்லணா அது என் அண்ணி பிரென்ட். அதான் சும்மா பேசலாம்னு..." இழுத்தான் ஆர்யா.
"அந்த பொண்ணு உங்க அண்ணியோட பிரென்ட். நீ விளையாட்டா நினைச்சி
செய்றது அந்த பொண்ணுக்கு ஹர்ட் ஆகிட்டா என்ன பண்றது? பிரென்ட் மேரேஜ்க்கு ஆசையா வந்து இருப்பாங்க. அவங்க வருத்தத்தோடு போற மாதிரி செய்யலாமா? அதோட வேற ஏதும் பிரச்சனை ஆகிட்டா உன் அண்ணன் மேரேஜ் டென்ஷன்ல எல்லாருக்கும் தேவையில்லாத தொல்லை தான? ஒழுங்கா போய் அம்மா கிட்ட கேட்டு ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணு போ" என்று சிரித்தபடி அவர்கள் தோளை அழுத்தி அங்கிருந்து தள்ளினான் வசீ.
தன் தோளை தேய்த்துவிட்டபடி,"சாரிணா" என்று விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து உணவு பரிமாற சென்றனர் இருவரும்.
அவர்களை பார்த்து சிரித்தவன், அங்கிருந்து திருமண மண்டப மணமேடைக்கு செல்ல வாயில்புறம் திரும்பினான். அந்த உணவுக்கூட நுழைவாயிலின் வரவேற்பு பொம்மையின் அருகே நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு இருந்தனர் சில பெண்கள்.
அங்கே அவர்களின் நடுவில் பச்சையும் வெள்ளையும் கலந்த சின்ன கரையிட்ட பட்டுப்புடவையில் சிரித்தபடி போஸ் கொடுத்து கொண்டு இருந்தாள் அந்த அழகி.
ஆடம்பரமில்லாத அலங்காரம் , மனதை சாந்தப்படுத்தும் குழந்தை சிரிப்புடன் இருந்தாள் அவள். 'இவள் தான் ஆர்யா சொன்ன பச்சை நிறமா இருக்கும்'என்று நினைத்துக்கொண்டான். அவன் எண்ணம் உண்மை தான் என்பது போல அவன் போன் ஒலி கேட்டது.
கோகுல் தான் அழைத்தான்."வசீ நாங்க அஷ்வின் கிட்ட சொல்லிட்டோம்டா. நீ ஸ்ட்ரெயிட்டா கார் பார்க்கிங் வந்துடு" என்றான்.
அந்த பச்சை நிற சேலைக்காரியை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, உணவுக்கூடத்தின் இடதுபுறத்தில் இருந்த பார்க்கிங்க்கு செல்லும் மற்றோரு வாயிலின் வழியே வெளியே வந்தான்.
பார்க்கிங்கில் இருந்த மற்ற நண்பர்களிடம் விடைபெற்று காரின் அருகே வரும்போதே மெல்லிய புன்னகையுடன் வந்த வசீயை பார்த்த ஆஷா,"என்ன வசீ சிரிப்பு?"என்றாள் குறும்பாக.
"நத்திங்" என்றபடி காரை ஓட்டினான்.
கொஞ்சம் தூரம் வந்ததும்,"பங்க்சன்ஸ்க்கு வரும்போது கேர்ள்ஸ்க்கு அழகு அதிகமாயிடுது இல்லடா?"என்றான் வசீ.
மற்ற மூவரும் அவனை ஆச்சர்யமாக பார்த்தனர்."என்னடா பொண்ணுங்க அழகை பத்தியெல்லாம் பேசற? எனிதிங் ஸ்பெஷல்? காரை மறுபடியும் மேரேஜ் ஹாலுக்கு திருப்பலாமா?"என்றான் கோகுல்.
"ஹேய் நத்திங் டா. மேரேஜ்ல எல்லா கேர்ள்சும் நல்லா ட்ரெஸ் பண்ணி இருந்தாங்க. அத தான் சொன்னேன்" என்று சிரித்துவிட்டு பேச்சை மற்றினான்.அவர்களும் அவன் பேச்சில் இணைந்துக்கொண்டனர்.
அவன் மனக்கண்ணில் அந்த பச்சை நிற சேலை அழகி சிரித்தபடி தோன்றினாள்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ
