வசீகரனின் யாழ் நீ!

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-4
"தூண்டிற் புழுவினைப்போல் - வெளியே சுடர் விளக்கினைப்போல்,
நீண்ட பொழுதாக - எனது நெஞ்சம் துடித்ததடீ!
கூண்டு கிளியினைப்போல் - தனிமை கொண்டு மிகவும் நொந்தேன்;
வேண்டும் பொருளையெல்லாம் - மனது வெறுத்து விட்டதடீ!"
அந்த சிறிய கிருஷ்ணர் கோவிலை ஒட்டி இருந்த சிறிய மண்டபத்தில் யாழினியும் அவள் குடும்பமும் அமர்ந்து இருந்தனர். அது கோவிலுக்கு சொந்தமான இலவச மண்டபம். சிறிய அளவில் விசேஷங்கள் நடத்திக்கொள்ள கோவில் நிர்வாகம் அனுமதி தந்து இருந்தது. தனியாருக்கு சொந்தமான அந்த கோவில் இந்த நல்ல செயலை செய்து வந்தது. மண்டப வாடகை கொடுக்க முடியாதவர்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதம் இது. திருமண செலவுகள் அதிக அளவில் இருப்பதால் யாழினி வீட்டில் நிச்சயம் செய்ய இந்த கோவில் மண்டபத்தை பயன்படுத்தி கொண்டார்கள். அவர்கள் வீடு இருக்கும் இடத்தை விட்டு தூரம் இருந்தாலும் இதனையே தேர்ந்தெடுத்தார்கள். அதில் ஆகாஷின் குடும்பத்திற்கு தான் கோபம். யாழினியின் அண்ணன் மாதவன் தான் பேசி சம்மதிக்க வைத்தான்.
ஆகாஷின் குடும்பம் வந்துவிட்டது. எல்லாரும் அவர்களை வரவேற்க எழுந்து வர, அவர்கள் வேறு யாரையோ வாயெல்லாம் பல்லாக வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆகாஷின் தாய் மணிமேகலை பூரணியிடம் ஏதோ சொல்ல அவரும் அவர்களை வரவேற்று இருக்கையில் அமர செய்தார். பின் உள்ளறையில் இருந்த யாழினியிடம் சென்று "பாரு குரூப் எம்.டி மாப்பிள்ளை பிரண்டாம். குடும்பத்தோடு வந்திருக்காங்க" என்று காதில் சொன்னார். யாழினியோ அதை கவனிக்கும் நிலையில் இல்லை. அங்கும் இங்கும் அலைந்து ஓடியாடி வேலை செய்யும் தன் அண்ணனைப் பார்த்து கொண்டே இருந்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில் அவளை அறையில் இருந்து அழைத்து வந்து சாமி கும்பிட கோவிலுக்குள் அழைத்து போனார்கள். நிச்சயத்திற்கு முன் சிறப்பு அலங்காரத்தில் இறைவனை தரிசிக்க வேண்டும் என்று ஏற்பாடு. சாமிக்கு அலங்காரம் செய்து ஆரத்தி காட்ட,அனைவரும் கண் மூடி வணங்கினர். கண்ணனை மனமுருகி வேண்டினாள் யாழினி." இன்று உன் அருளால் தொடங்கும் இந்த புது உறவு என்றென்றும் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.எங்கள் வாழ்வில் குறையாத அன்பும் நிம்மதியும் நிறைந்திருக்க வேண்டும்." என கண்களை மூடி பிரார்த்தனை செய்தவள், ஏதோ குறுகுறுப்பு உணர்வு தோன்ற கூப்பிய கரங்களுடன் கண்களை திறந்தாள். அங்கு வெகுஜாக்கிரதையாக அவளை தீண்டாமல் அவள் கழுத்தில் புதுத்தாலியைக் கட்டியபடி இருந்தன இரு வலிய கரங்கள்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-5
"பாயின் மிசை நானும் - தனியே
படுத் திருக்கை யிலே,
தாயினைக் கண்டாலும் - சகியே!
சலிப்பு வந்த தடீ!
வாயினில் வந்ததெல்லாம் - சகியே!
வளர்த்துப் பேசிடுவீர்;
நோயினைப் போலஞ் சினேன்; - சகியே!
நுங்க ளுறவை யெல் லாம்."
மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற அதிர்வில் நிமிர்ந்து பார்த்தாள் யாழினி. எதிரில் நின்று யாழனியை தீர்க்கமான பார்வை பார்த்தபடி அவளுக்கு மாங்கல்யம் அணிவித்து கொண்டு இருந்தான் அவன். ஆகாஷின் நண்பன் என்று அவன் தாய் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டு இருந்த பாரு குரூப் கம்பெனி முதலாளி. யாழினி சுதாரித்து வாய் திறக்கும் முன், சாமி தரிசனம் காண கண் திறந்த பூரணி "என்ன இது?" என அலறிய சத்தத்தில் அனைவரும் கண் திறந்தனர்.
"ஏய்!!!" என்று கூவியபடி அந்த நெடியவனின் சட்டையைப் பிடிக்க பாய்ந்த மாதவனை தடுத்தான் யஷ்வந்த். அந்த இடமே பரபரப்பானது. நிச்சயத்திற்கு வந்த இடத்தில் ஒரு திருமணமே நடந்ததால், விருந்தினர்கள் தங்களுக்குள் ஏதோ பேச தொடங்கினர். கோவிலில் கூட்டம் சேர தொடங்க, ஆகாஷின் தந்தை முதலில் சுதாரித்தார். "எதுவானாலும் மண்டபத்தில் போய் பேசலாம்" என அனைவரையும் அழைத்து சென்றார். "என்ன தம்பி இப்படி பண்ணிட்டிங்க?" என்று அவனிடம் கேட்டார். "என்னப்பா விசாரணை நடத்துறீங்க? இவன் நம்ம ஆகாஷ் மேல ஏதோ கோவம் வாச்சிருக்கான். அதுக்கு பழிதீக்க தான் இப்படி அவன் நிச்சயத்தை நிறுத்தி இருக்கான்" என்று ஆனந்தி குதித்தாள். "பெண்ணுக்கும் இந்த பையனுக்கும் முன்னமே பழக்கம் இருக்கா?" என்று ஒரு பெண்மணி கேட்டார்.கோபம் பொங்கும் முகத்துடன் "பார்த்துக்கோங்க , எல்லாரும் என்ன பேசிக்கிறாங்க தெரியுதா? என் தங்கச்சி பேர கெடுக்கதான் இந்த நிச்சயத்திற்கு வந்தீங்களா?" கத்தினான் மாதவன். அனைவரின் கேள்விகளையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாலும், அதிர்ந்து நின்றிருந்த யாழினியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அவன். அவள் கண்ணீர் விடவில்லை, பதறவில்லை, அமைதியாக தலை குனிந்து இருந்தாள். பின் மெதுவாக திரும்பி அவன் தாயைப் பார்த்தான். அவரும் உணர்வு எதையும் முகத்தில் காட்டாமல் அதிர்வுடன் நின்றிருந்தார். குற்ற உணர்வு தோன்றினாலும் அதை தனக்குள் விழுங்கிவிட்டு பூரணியை நோக்கி இருகரம் குவித்தான்."இங்க பாருங்க அத்தை, எனக்கு உங்க மகளை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு, முறைப்படி பெண் கேட்டு கல்யாணம் பண்ண எனக்கு அவகாசம் கிடைக்கல. அவளை வேற யாருக்கும் விட்டு கொடுக்கவும் என்னால முடியாது. அதான் என் பேரெண்ட்ஸ் கிட்ட கூட உண்மையை சொல்லாம இங்க கூட்டிட்டு வந்து என் கல்யாணத்தை நடத்திட்டேன். அவளை இனி எப்பவும் சந்தோஷமா நா பாத்துப்பேன். என்னை நம்பி என் மனைவியா அவளை என்கூட அனுப்பி வைங்க" என்றான். அரை மணி முன்பு வரை ஏதோ கதாநாயகன் போல் மணிமேகலையால் புகழப்பட்டவன், உறவுகளால் ஆச்சரியமாக பார்க்கப்பட்டவன், தன் முன் கைகூப்பி நிற்பதையும், அவர் மகளை மனைவியாக ஆக்கிக்கொண்டதையும் எண்ணி திகைத்து நின்றார். என்ன பதில் சொல்வது என குழப்பமாக இருந்தது.
அவனது தந்தை அவனின் தோள்தட்டி நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்பது போல் தலையாட்டினார். பின் அனைவரையும் பார்த்து"இங்க பாருங்க. என் மகன் இப்படி பண்ணுவானு எதிர்பாக்கல. அவன் பன்னது தப்புதான். பட் எப்படி இருந்தாலும் திருமணம் முடிஞ்சிடுச்சி. வாழ்த்திட்டுபோய் எல்லாரும் சாப்பிடுங்க" என்றார். அனைவரும் மெதுவாக சாப்பிட சென்றனர். ஆகாஷின் குடும்பத்திடமும் பேசி அனுப்பிவைத்தார்.ஆகாஷின் அம்மாவும் அக்காவும் கோபப்பட்டாலும் பாரு குரூப் குடும்பத்தின் உயரம் தெரிந்ததால் அங்கிருந்து கிளம்பினர். ஆகாஷ் உச்சப்பட்ச கோபத்திலும் இயலாமையாலும் ஓடி சென்று காரில் அமர்ந்தான்.
இப்போது இரு குடும்பம் மட்டும் தனித்து மண்டபத்தில் இருந்தனர்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-6
"வருவாய், வருவாய், வருவாய் - கண்ணா !
வருவாய், வருவாய், வருவாய் !
உருவாய் அறிவில் ஒளிர்வாய் - கண்ணா !
உயிரின் னமுதாய்ப் பொழிவாய் - கண்ணா !
கருவாய் என்னுள் வளர்வாய் கண்ணா !
கமலத்திருவோ டிணைவாய் - கண்ணா !"
அவன் தந்தை இப்போது யாழினியின் தந்தையைப் பார்த்தார். "இங்க பாருங்க, என் பையன் செஞ்சது பெரிய தப்புன்னு எங்களுக்கே தெரியும். க்ளோஸ் பிரென்ட் எங்கேஜ்மெண்ட் டாடி, கண்டிப்பா நீங்களும் மம்மியும் வரணும் னு சொன்னான். திடீர்னு மேரேஜ் பண்ணிப்பான்னு நங்களுமே எதிர் பாக்கல. எங்களுக்கும் அதிர்ச்சி தான். ஆனா முடிஞ்சத பத்தி பேசி ஒன்னும் ஆக போறது இல்ல. எங்க குடும்பம் பத்தி எல்லாருக்கும் தெரியும் . எங்க தொழில் ஆடை உற்பத்தி. என் மகன் அவன் அம்மா பேர்ல சொந்தமா கன்ஸ்ட்ரக்ஸன் பண்றான். எப்படி நடந்திருந்தாலும் இது எங்க பையன் திருமணம். உங்க மக தான் அவன் மனைவினு நாங்க நினைக்கிறோம் . ரெண்டு நாள் டைம் எடுத்துக்கோங்க . எங்களை பத்தி விசாரிங்க, பிறகு எங்க வீட்டுக்கு உங்க பொண்ண அனுப்புங்க போதும்"என்றார். மேகநாதன் குழம்பிப் போய் நின்றார். மாதவன் தான் வாய் திறந்தான்."நாங்க இப்போ இந்த திருமணத்தால் குழம்பி போய் இருக்கோம். வீட்டுக்கு போய் பேசிட்டு சொல்றோம்." என்றான்.
இத்தனை கலவரத்திற்கும் காரணகர்த்தா இப்போது மறுபடியும் வாய் திறந்தான். "பாருங்க மச்சான்,யாழினி என் மனைவி, இப்பவே இப்படியே கூட்டிட்டு போக நா ரெடி. ஆனா என்ன பத்தி விசாரிக்க உங்களுக்கு டைம் வேணும்னு டாடி சொல்றதால ஒத்துக்குறேன். பேசி முடிவு பண்ணிட்டு எனக்கு கால் பண்ணுங்க" என்று தன் மொபைல் எண்ணை கொடுத்தான். மாதவன் எண்ணையும் வாங்கிக்கொண்டான். அவனது நிதானம் மாதவனையும் நிதானிக்க செய்தது.மாதவன் அனைவரையும் அனுப்பிவைத்தான்.தங்கையிடம் வந்தான். "யாழி வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம் வா" என அழைத்துக்கொண்டு போனான். வீட்டுக்கு வந்ததும் சாமி கும்பிட்டு, உடை மாற்றி வந்து அமர்ந்த மகளின் தலையை வருடினாள் பூரணி. மகளின் திருமணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த அந்த தாய் இந்த திடீர் திருமணத்தால் வேதனைப்பட்டாள்.
உணவு உண்ணாமல் இருந்த அம்மாவையும் தங்கையையும் வற்புறுத்தி உணவூட்டி ஓய்வெடுக்க சொல்லி அனுப்பிய மாதவன் , தன் செல்போனில் யாரிடமோ பேசினான்.
தனது அறையில் ட்ரஸ்சிங் டேபிள் கண்ணாடியில் தன் உருவத்தை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த யாழினி பிரம்மை பிடித்தவள் போல் இருந்தாள். அவளது கழுத்தில் இருந்த தாலி நடந்த எதுவும் கனவல்ல என்றது. அவன் இதனை கழுத்தில் கட்டியதை நினைத்தாள். அவளது திருமணம் நடந்து இருக்கிறது, அவள் அனுமதியின்றி, பெற்றோர் சம்மதமின்றி, அறிமுகமில்லா ஒருவனுடன். ஆனால் அவனை எங்கோ பார்த்தது போல் தோன்றியது. அவன் மேல் கோபம் வந்தது. 'எவ்வளவு துணிச்சல் அவனுக்கு? என் வாழ்வை முடிவு செய்ய அவன் யார்?பிடித்தால் தாலிக்கட்டுவானா? அவனை கேட்க ஆளில்லையா? அவளது பெற்றோரும் கூட ஒன்றும் சொல்லவில்லையே! அவன் பணக்காரன் என்பதாலா? நான் எதற்கும் அடிபணிய மாட்டேன்' என்று உள்ளுக்குள் முடிவெடுத்தவள் அதை செயலிலும் காட்டினாள்
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-7
"பெண்ணென்று பூமிதனில் பிறந்துவிட்டால் - மிகப்
பீழையிருக்குதடி தங்கமே தங்கம்;
பண்ணொன்று வேய்ங்குழலில் ஊதி வந்திட்டான் - அதைப்
பற்றி மறக்குதில்லை பஞ்சை யுள்ளமே. "
மறுநாள் காலை எப்போதும் போல் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பினாள். காலர் வைத்த சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். ஆச்சரியமாக பார்த்த பெற்றோரிடம் விடைபெற்று அண்ணனுடன் அலுவலகம் வந்துவிட்டாள். மாதவனுக்கு தங்கை உடனே மனமாற்றம் அடைந்ததில் மகிழ்ச்சியே. அலுவலகத்தில் யாருக்கும் அவள் நிச்சயம் பற்றி சொல்லாததால் யாரும் கேள்வி கேட்கவில்லை. யாழினியின் தோழி லக்ஷாக்கு மட்டும் பெண் வீடு பார்க்க வருவதாக சொல்லி இருந்தாள். எனவே அவள் மட்டும் "வாட் அபௌட் எஸ்டர்டே?" என கேட்டு கண் அடித்தாள். "குட்" என்று ஒரு வார்த்தையில் பதில் சொல்லி விட்டு வேலையை தொடங்கினாள்.
யாழினி யாரிடமும் அதிகம் ஒட்டமாட்டாள். வேலையில் இறங்கிவிட்டால், ஓரிரு வார்த்தைகளை தவிர்த்து பேசவே மாட்டாள். எனவே லக்ஷாவும் அமைதியாக வேலை செய்தாள். இப்படியே இரண்டு நாட்கள் சென்றது. எப்போதும் திங்கள் அன்று தான் யாழினிக்கு விடுமுறை என்பதால் யாழினி தலைக்கு குளித்து விட்டு ஹாலில் அமர்ந்து சாம்பிராணி போட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். அப்போது அங்கு டிசர்ட், டிராக் அணிந்தபடி ஹால் சோஃபாவில் மாதவன் வந்து அமர்ந்தான். "அண்ணா ஆபிஸ் போகல?" என்று கேட்டாள் யாழி.
"இல்லடா ஒரு முக்கியமான வேலை.அதான் லீவ் போட்டுட்டேன்"
"அப்படி என்ன முக்கியமான வேலை உமக்கு?"
"எம் தங்கையுடன் பேசும் வேலை தான்"
இப்போது யாழினி விளையாட்டு தனம் இன்றி அவனை கூர்ந்து பார்த்தாள்."சொல்லு" என்றாள். "என்ன முடிவு பண்ணியிருக்க?" கேட்டான் மாதவன்.
"எதை பற்றி?"
"உன் கல்யாணம் பற்றி"
"நான் என்ன முடிவு பண்ணனும் னு நீ நினைக்கிற?"
"மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு போகும் முடிவை எடுப்பேன்னு"
"எந்த மாப்பிள்ளை?"
யாழினியின் இந்த கேள்வியில் மாதவனுக்கு கோபம் வந்தது. தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டவன் "பாரு யாழி,மாப்பிள்ளை பி.இ. சிவில், எம்.எஸ். ஆர்கிடெக்சுரல் இன்ஜினியரிங். அப்பா தொழில் கடல் போல இருந்தும், சொந்தமா அவங்க அம்மா பேர்ல தொழில் பண்றார். இந்த 2 நாள்ல நான் நல்லா விசாரிச்சிட்டேன். தொழில் உலகத்துல அவருக்கு இளம்சிங்கம் னு பேராம் . பெண்களை தூரத்திலேயே நிறுத்தி வைக்கிறவராம்.அழகு, அறிவு, குணம் எல்லாமே உள்ள தகுதியான பையன்.நீ பயப்படாம அவரை ஏத்துக்கலாம்" என்றான்.
அமைதியாக அவன் சொன்னதைக் கேட்டவள், "எல்லாம் இருக்கலாம் அண்ணா. ஆனா ஒரு பொண்ணோட உணர்வுகளை மதிக்கலையே. ஏதோ ரோட்டோர செடியை பிடுங்கிட்டு போவது மாதிரி என் அனுமதி இல்லாமல் தாலியைக் கட்டிட்டாரே. ஒருவேளை நா ஆகாஷ் மேல ஆசை வைத்திருந்தால் என்னாவது? பிறப்பினால் வரும் உறவுகளை நாம் முடிவு செய்ய முடியாது. ஆனால் வாழ்க்கை துணையும், நட்பும் நாம முடிவு பண்ணவேண்டிய உறவு இல்லையா? குறைந்த பட்சம் என் குடும்பம் முடிவு செஞ்சதா இருக்கலாமே. இங்கு அதுவும் இல்லையே. தாலிக்கட்டிட்டா கணவனே கண் கண்ட தெய்வம் னு நா அவன் பின்னாடி போகனுமா? உண்மைய சொல்லணும்னா அவன் பண்ணது குற்றம். நா அவனை போலீஸ்ல புடிச்சி குடுத்து இருக்கணும், அதிர்ச்சியில இருந்ததால் அதை செய்யல. நீங்களும் அவனை ஏதும் செய்யாம விட்டுட்டிங்க. இப்போ என்னடான்னா அவன் வீட்டுக்கு போக சொல்றிங்க. என்ன நியாயம் இது? " என்று குமுறிய தங்கையை அணைத்துக்கொண்டான் மாதவன்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-8
"தந்திரங்கள் பயிலவுஞ் செய்குவான்;
சவுரியங்கள் பழகவுஞ் செய்குவான்;
மந்திரத் திறனும் பல காட்டுவான்;
வலிமையின்றிச் சிறுமையில் வாழ்வான்.
காலம் வந்து கைகூடும் அப்போதில் ஓர் கணத்திலேடதிதாக விளங்குவான்;
ஆல கால விடத்தினைப் போலவே,
அகில முற்றும் அசைந்திடச் சீறுவான்."
சிறிதுநேரம் அமைதியாக தங்கையை அணைத்தபடி இருந்த மாதவன் "யாழிமா அண்ணன் சொல்றத கோபப்படாம கேளுடா. நீ பேசுறது எல்லாமே சரி தான். எவனோ ஒருத்தன் தாலிக்கட்டியதும் உடனே நாங்க உன்னை அவன் கூட அனுப்பலடா. நல்லா விசாரிச்சி எல்லா வகையிலும் சரியான பையன்னு தெரிஞ்சதால அனுப்பறோம். தப்பானவனா இருந்தா நீ சொன்னபடி அவனுக்கு தண்டனை கொடுக்கலாம், ஆனா இப்போ அந்த அவசியமே இல்லடா. யோசிச்சி பாரு , உன் நிச்சயம்னு நம்ம சொந்தம் எல்லாம் வந்தாங்க. அவங்க முன்னாடி தான் உன் கல்யாணம் நடந்து இருக்கு. மாப்பிள்ளையோட தகுதி தெரிஞ்சதால தான் எல்லாரும் அமைதியா போய்ட்டாங்க. இல்லனா, பெரிய பஞ்சாயத்தே நடந்து இருக்கும். இப்போ நீ கல்யாணமான பொண்ணு. மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு போக மாட்டேன்னு சொன்னா, எல்லாரும் நம்மள தான் குறை சொல்வாங்க. பெரிய இடம் கெடச்சி இருக்கு. வீண் பிடிவாதம் பண்றோம்னு நெனைப்பாங்க. நாங்க பாத்த பையன்னா உனக்கு சம்மதம் தான? இவரை நாங்க தான் பார்த்திருக்கோம்னு நெனச்சிக்கோ" என்று இதமாக பேசினான்.
தலைகுனிந்து அண்ணன் சொன்னதை கேட்டுக்கொண்டு இருந்தவள், "இப்போவே நா அட்ஜஸ்ட் பண்ணவும், மனச தேற்றிக்கொள்ளவும் பழகனுமா? இன்னும் வரும் காலங்களிலும் அவன் இப்படியே இருந்தா, அதுவே என் வாழ்க்கைன்னு ஆகிடாதா? இப்போ பிடிச்சிருக்குனு தாலிக்கட்டிட்டான். நாளைக்கு பிடிக்கலனா விரட்டி விட்டுடுவானா?" என்றாள். மாதவன் தங்கையின் தலையை வருடினான் . "யாழி மாப்பிள்ளை உன் மேல ரொம்ப அன்பா இருக்கார். நா அவர்கிட்ட போனிலும் நேரிலும் பேசினேன். அப்போ உன் மேல எவ்ளோ ஆசையா பேசுறார் தெரியுமா? என் மேல உனக்கு நம்பிக்கை இல்லயாடா?" என்று கேட்டான்.
கண்ணில் வலியுடன் அண்ணனை பார்த்தவள் "இப்படியெல்லாம் பேசாத அண்ணா. உன் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாம போகுமா? எனக்கு அந்த பையன் மேல தான் நம்பிக்கை வரல"என்றாள். "பயப்படாத யாழி, மாப்பிள்ளை உன்னை நல்லா பார்த்துப்பார்னு எனக்கு தோணுது. எதிர்காலத்தில் உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனைனா 'அண்ணா'னு ஒரு குரல் குடு. நா பார்த்துக்கிறேன்" என விளையாட்டாக பேசியபடி மீசையை முறுக்கினான் அவன். இறுக்கம் தளர்ந்து லேசாக புன்னகைத்து " உம்மை போல புல்தடுக்கி பயில்வானை எதுக்கு கூப்பிட போறேன்? நானே பிச்சிடுவேன்" என்றாள்."அப்போ உனக்கு மாப்பிள்ளையை ஏத்துக்க சம்மதம் தானடா?" தயக்கமாக கேட்டவனை கூர்ந்து பார்த்தவள் ,"நீ எனக்கு எப்பவுமே நல்லது தான் செய்வேனு எனக்கு தெரியும். நீயே இவ்ளோ சொல்றனா சரியாதான் இருக்கும். அதனால சம்மதிக்கிறேன்" என்றாள். தங்கையின் மனம்மாறிவிட்டதை எண்ணி மகிழ்ந்தவன் "அப்போ மாப்பிள்ளைக்கு போன் போடவா?" காரியமே கண்ணாக கேட்டான் மாதவன். "எதுக்கு?"என்று கோபமாக கேட்டாள் தங்கை. "உன் சம்மதத்தை சொல்ல தான்" என்றவனை முறைத்தவள் ,"அவனே தான தாலிக்கட்டினான், அவனே மறுபடியும் கேட்கட்டும்" என்றாள். மாதவனும் சரி என தலையாட்டியபோது அவனது அறையில் இருந்து போன் ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டது.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ