வசீகரனின் யாழ் நீ!

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-9
"உச்சி குளிர்ந்ததடீ! - சகியே!
உடம்பு நேராச்சு,
மச்சிலும் வீடுமெல்லாம் - முன்னைப்போல்
மனத்துக் கொத்தடீ!
இச்சை பிறந்ததடீ! - எதிலும்
இன்பம் விளைந்ததடீ!
அச்சமொழிந்ததடீ! - சகியே!
அழகு வந்ததடீ! "
போனின் ஒலியை கேட்டதும் "ஓகே அண்ணா. போன் வருது யார்னு பொய் பாரு" என்று அண்ணனிடம் சொல்லிவிட்டு தனது அறைக்கு செல்ல ஓரடி எடுத்து வைத்தாள் யாழினி. திடீரென திரும்பியவள், "அண்ணா, அந்த பையன் பேர் என்ன?" என கேட்டாள். அதிர்ச்சியுடன் அவளை பார்த்தான் மாதவன்."வசீகரன்" என்றான். அவனை பார்த்து விரக்தியாக சிரித்தவள், "எனக்கு பிடிச்ச பெயர்" என்றாள். "அவரையும் கூடிய சீக்கிரத்தில் உனக்கு பிடிக்கும் " நம்பிக்கையாக சொன்னான் மாதவன். அமைதியாக அவள் அறைக்கு சென்றாள் யாழினி.
தனது மொபைலை எடுத்து பார்த்த மாதவன் முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது. வசீகரன் தான் அழைத்து இருந்தான். மறுபடியும் அவனிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது.ஆன் செய்து ஹலோ சொல்வதற்குள் மறுமுனையில் "ஹாய் மாதவன். ஹவ் ஆர் யூ?"என்று உற்சாக குரலில் பேசினான் வசீகரன். "நல்லா இருக்கேன் மாப்பிள்ளை. நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?"
"இதுவரை படபடப்பா இருந்தேன். நீங்க 'மாபிள்ளை'னு கூப்பிட்டதும் ஹாப்பி ஆகிட்டேன்.உங்க வீட்டுல எல்லாரும் ஓகே சொல்லிட்டங்களா?முக்கியமா உங்க தங்கைக்கு சம்மதமா?" தயக்கமாக கேட்டான் .
"எல்லாருக்கும் ஓகே தாங்க. நீங்க எப்போ வரிங்க எங்க வீட்டுக்கு?"
"எப்போனாலும் நா ரெடி மாதவன்"
"இன்னிக்கி சாயங்காலம் வரீங்களா? யாழிக்கும் லீவ் தான்"
"சூப்பர் மாதவன். அம்மா அப்பாகிட்ட பேசிட்டு உங்களுக்கு கால் பண்றேன். ஈவ்னிங் பாக்கலாம்" என்று போனில் சொல்லியபடி அவனது அறை சுவற்றில் ஒருபுறம் முழுக்க ஒட்டப்பட்டு இருந்த யாழினியின் புகைப்படத்தை பார்த்து கண் சிமிட்டினான் அந்த கள்வன்.
போனை அணைத்து பேண்ட் பாக்கெட்டில் போட்டவன் தன் பெற்றோர் அறைக்கு சென்றான். காலிங் பெல்லை அழுத்தியதும் அவனது அப்பா பரந்தாமன் கதவை திறந்தார்.இவனை கண்டு புருவத்தை உயர்த்தியவர், "வா வசீகரா " என்று அழைத்தார். அவன் உள்ளே நுழைகையில் அவன் தாய் பார்வதி சத்துமாவு கஞ்சி கிண்ணத்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு நின்றிருந்தார். பரந்தாமனின் காலை உணவு அது. வசீகரனை கண்டதும் கையில் இருக்கும் கிண்ணத்தை மேசைமேல் வைத்துவிட்டு இறுகிய முகத்துடன் அருகில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
மெதுவாக தாயிடம் சென்றவன் அவர் முன்பு மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். "அம்மா" என அழைத்தபடி அவரது கைகளை பற்றினான். சிங்கமென கம்பீரமாக நிற்கும் தன் செல்லமகன் தன் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, மெதுவான குரலில் 'அம்மா'என்றதும் அவரின் தாய்மை உணர்வு பொங்கியது. இருப்பினும் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார்.கண்கள் கலங்கியது. வசீகரனின் இந்த திடீர் திருமணம் அவருக்கு அதிர்ச்சி. தன்னிடம் கூட சொல்லவில்லையே என்ற தாயின் ஏக்கம் வலியைத் தந்தது. கோவிலில் இருந்து வந்ததில் இருந்து இப்படி தான் இருக்கிறார். மகனிடம் ஏன் என்று ஒரு கேள்வி கேட்கவில்லை, பேசவில்லை. அவனாக பேசப்போனாலும் அறை கதவை மூடி கொண்டு சென்றுவிடுகிறார்.தந்தையிடம் மட்டும் தன் நிலையை விளக்கிவிட்டான். அவரும் அவனை உணர்ந்துக்கொண்டார்.அவனை மன்னிக்கும்படி பார்வதியிடம் பேச முயன்றார். பார்வதி அவரை ஒரு முறைப்பில் தள்ளி நிறுத்திவிட்டார். மகன் பேசினால் தான் மனைவியை சரி செய்ய முடியும் என்பதை உணர்ந்து இருந்தவர், மகன் தங்கள் அறைக்கு வரவும் உள்ளே அழைத்துவிட்டார்.
வசீகரன் தன் தாயின் முகத்தை நோக்கி,"அம்மா நா பண்ணது தப்புதான்.பட் டிரை டு அண்டர்ஸ்டாண்ட் மை சிச்சுவேஷன், எனக்கு எதை பத்தியும் யோசிக்க கூட டைம் இல்ல மா. உங்க கிட்ட பேசி உங்க மூலமா இந்த மேரேஜ் நடக்கனும்னு தான் நா ஆசைப்பட்டேன். ஒன்னு ஞாபகம் இருக்கா மா? ஒரு நாள் உங்க கிட்ட நான் எந்த பொண்ண மேரேஜ் பண்ண ஆசைப்பட்டாலும் ஓகே சொல்லுவிங்களானு கேட்டேன்.நீங்களும் ஆமானு சொன்னிங்க.நான் யாழனியை நெனச்சிதான் அப்போ கேட்டேன் மா.உங்களை யாழினி வீட்டுல பேசவச்சி தான் கல்யாணம் பண்ணனும் னு ஆசைப்பட்டேன். பட் அதுக்கு எனக்கு லக் இல்ல.என் மேரேஜ் முடிஞ்சிதான் உங்க மருமகளை உங்களுக்கு அறிமுகம் பண்ற நிலைமை வந்துடுச்சு.யாழினி நா சூஸ் பண்ண பொண்ணுமா . என் முடிவு தப்பா இருக்குமா?உங்க பையன் மேல நம்பிக்கை வச்சி என் மேரேஜ அக்சப்ட் பண்ணுங்க மா" என்று அவர் மடியில் தலைவைத்தான்.அந்த தாயின் உள்ளம் உருகிவிட்டது.கண்களில் கண்ணீருடன் அவன் தலையை வருடியவரை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் அவரின் கண்ணீரைத் துடைத்தான்."மன்னிச்சிட்டீங்களாமா?" ஏக்கமாக கேட்டவனின் முகத்தை தன் கைகளில் ஏந்தியவர்,"மன்னிக்கும் அளவுக்கு நீ எந்த தப்பும் பண்ணல கண்ணா.அம்மாவுக்கு உன் மேல கோபம் இல்ல,வருத்தம் தான். என்கிட்ட சொல்லலையேனு வருத்தம் . மத்தபடி உன் முடிவில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்ல.நீ விரும்பும் வாழ்க்கை உனக்கு அமையனும்னு தான் நானும் ஆசைப்படுறேன்.என் மகன் எப்பவும் எதுலயும் தோற்றுப்போக கூடாது"என்றார். தாயின் இருகரங்களையும் பிடித்து முத்தமிட்டு,"யூ ஆர் மை ஸ்ட்ரென்த் மா" என்றான். மனதில் கர்வமாக உணர்ந்தாள் அந்த தாய்.
அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த பரந்தாமன்,"எப்படியோ தாயும் மகனும் ஒன்னு சேர்ந்தாச்சா?"என்று அவர்களை பாசப்பிணைப்பில் இருந்து வெளிக்கொண்டுவர முயன்றார்."நானும் என் பிள்ளையும் ஒண்ணானதுல உங்களுக்கு தான் வருத்தமில்ல?என் மகனை விட்டுட்டு உங்களுக்கு ரெண்டுநாளா சேவகம் பண்ணேன். நீங்க மட்டும் என் மகன்கிட்ட பேசுனிங்க.இனி அதெல்லாம் நடக்காதுனு பொறாமையா இருக்குமே" என்றார். இரண்டு நாட்களாக இறுக்கமாக இருந்த மனைவி சிரித்தமுகமாய் கிண்டலடிப்பதை பார்த்து பாசமாக சிரித்தார் பரந்தாமன்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-10
"உன்னை கனவில் கண்டதும்
உன் பெயரை மட்டும் உளறுகிறேன்
உன் இதழ் பட்ட சுகத்தில் உளரும் குழலினை போல!!"
கணவரை கிண்டலடித்தபடியே மகனை பார்த்த பார்வதி, "வசி கண்ணா , எப்போ மருமகளை நம்ம வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வருவோம்?"என கேட்டார். "அதை கேட்க தான் வந்தேன் மா.ஈவ்னிங் போய் பேசி கூட்டிட்டு வரலாம். மாதவன் வீட்ல எல்லாருக்கும் ஓகே தானாம்"என்று ஆர்வமாக பேசியவனைத் தடுத்த அவன் தந்தை ,"ஈவினிங் போய் பேசிட்டு வரலாம். கிராண்டா ஒரு மேரேஜ் வச்சி அப்புறம் கூட்டிட்டு வரலாம்" என்றார்.
"ஒய் பா? எப்படி நடந்திருந்தாலும் மேரேஜ் தானே? இன்னும் எதுக்கு கிராண்டா?" ,என்றான் மகன்.
"நம்ம சைடில் யாருக்கும் உன் மேரேஜ் பற்றி தெரியாது. உன் மேல எல்லாருக்கும் பொறாமை நிறையவே இருக்கு. உன்னை பற்றி தப்பா பேச சான்ஸ் கிடைக்குமானு காத்திட்டு இருக்காங்க. அவங்களுக்கு வாய்ப்பு குடுக்க நா விரும்பல. இப்பவும் பொண்ணு மிடில் கிளாஸ் னு பேச்சு வரும் தான். பையன் ஆசைப்பட்ட பொண்ணுனு சொல்ல போறோம்" , என்றவரை முகம் சுருங்க பார்த்தான். அவனுக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை என்பது பார்வையில் தெரிந்தது. எனவே பார்வதி,"அதோட உன் மேரேஜ பெருசா நடக்கணும் னு எனக்கு ஆசையா இருக்கு கண்ணா ",என்றார்.
அவன் மீது தவறு இருப்பினும் அவனுக்காக மற்றவர்களிடம் பேசி, பெண்ணின் குடும்பத்தை பற்றி விசாரித்து, தங்களை விட வசதி குறைந்தவர்கள் எனினும் தயக்கம் எதுவும் இல்லாமல் சிறப்பாக திருமணம் செய்துவைக்க ஆசைப்படும் தந்தைக்காக, குழந்தையாய் இன்னும் தன்னை கொஞ்சும் தாய்க்காக, இன்னும் ஒருமுறை யாழனியை திருமணம் செய்ய சம்மதித்தான்.மேலும் தானே முடிவெடுத்து தாலிக்கட்டியும், தன்னை ஏற்றுக்கொள்ள சம்மதம் தெரிவித்து இருக்கும் யாழினியை மகாராணி போல் வீட்டுக்கு அழைத்து வரவேண்டும் என்று அவனுக்கும் ஆசை வந்தது.
மாலை யாழினி வீட்டில் பெண்பார்க்கும் படலம் போல் தடபுடலாக ஏற்பாடு நடந்தது.யாழினிக்கு தான் கோபம்.கனத்த பட்டுசேலையை அவளிடம் தந்து அணியுமாறு சொன்ன தாயை முறைத்தாள்,"இப்போ எதுக்கு இதெல்லாம்?அவங்களுக்கு என்னை தெரியாதா?கோவிலில் பார்த்தவங்க தான?இப்போ இந்த கொலு பொம்மை அலங்காரம் எதுக்கு?"என கத்தினாள்.
"முதல் முறையாக மாப்பிள்ளை குடும்பம் நம்ம வீட்டுக்கு வராங்க. நீ இப்படி தான் இருக்கணும்" என்ற தாயை பார்த்து கும்பிட்டவள்,"நானே கிளம்பி வரேன் தாயே!நீங்க போய் கேசரி கிண்டுற வேலையை பாருங்க ",என்று சொல்லிவிட்டாள்.
மகளை ஒருவழியாக சமாளித்து வெளியே வந்த பூரணியிடம்,"அம்மா மாப்பிள்ளை வந்துட்டே இருக்காராம்,10 நிமிஷத்தில் வந்துடுவார்,நா போய் கூட்டிட்டு வரேன்" என நேரலை வாசித்தான் மாதவன். பரபரவென இனிப்புகள் தட்டுகளில் பரிமாறப்பட்டது. கேட் திறக்கும் ஓசைக்கேட்டது. இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட தனிவீடு அது. கோடீஸ்வர குடும்பம் வருகிறது என்று பரபரப்பில் இருந்த பூரணி அதை தன்னால் முடிந்த அளவு அலங்காரம் செய்திருந்தார்.வசீகரனின் குடும்பம் வந்ததும் கைக்கூப்பி வரவேற்றார்.சிரித்தமுகமாக வந்த பார்வதி, கூப்பி இருந்த பூரணியின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தார். ஆறுதலாக உணர்ந்தார் பூரணி.
ஹாலில் இருந்த யாழினியின் தந்தை மேகநாதன் ,"உட்காருங்க" என்று உபசரித்தார்.யாழனியை கூப்பிட சொன்ன மாதவனிடம் தானே உள்ளே சென்று பார்ப்பதாக சொன்ன பார்வதி யாழினியின் அறையை கேட்டு கதவை தட்டி விட்டு சென்றார். அவரை கண்டதும் மரியாதை நிமித்தம் எழுந்தாள் யாழினி.தாயின் அறிவுரையை கேட்காமல் சிம்பிளாக சில்க் காட்டன் சேலை கட்டி,எப்போதும் போடும் நகைகள், தாலிக்கயிறுடன் இருந்தாள் யாழினி.அந்த எளிமை பார்வதிக்கு பிடித்திருந்தது. மகனின் தாலி அவள் கழுத்தில் இருப்பதை பார்த்ததும் ஏதோ ஒரு பந்தம் தோன்றியது. சோகமாக இருந்த அவள் முகம் அவளின் நிலையை அவருக்கு சொன்னது. எந்த பெண்ணாலும் இப்படி ஒரு அதிரடி திருமணத்தை எளிதில் ஏற்க முடியாது என உணர்ந்தவர் அவர்.
"மருமகளே, எப்படியிருக்கமா?",என்றார் அன்போடு. அவரின் அழைப்பு சிலிர்ப்பை உண்டாக்க, விலுக்கென நிமிர்ந்தவள்,"நல்லா இருக்கேன் அம்மா",என்றாள்.'அம்மா என்ற அழைப்பு அவருக்கு ஆனந்தம் தந்தது. இருகரம் கொண்டு யாழினியின் கன்னத்தை பற்றி அவள் உச்சியில் முத்தமிட்டார்.அவரது அன்பு யாழினிக்கு தைரியம் அளித்தது."வா டா",என கைப்பிடித்து ஹாலுக்கு அழைத்துச்சென்று சோஃபாவில் அமரவைத்தார். வசீகரனின் பார்வை தன் மனைவியை தழுவியது. கண்களை அவள்புறமிருந்து திருப்பவில்லை. அறையிலிருந்து வெளிவரும் போதே ஓரவிழியில் வசீகரனின் இருப்பிடத்தை கவனித்த யாழினியோ அவன்புறம் திரும்பவில்லை.
பரந்தாமன் மேகநாதனிடம் பேசினார்,"ரெண்டு நாளில் எங்களை பற்றி விசாரித்து இருப்பிங்க. நானும் உங்கள பற்றி விசாரிச்சேன்.எல்லாம் திருப்திகரமா இருக்கு.என்னதான் கல்யாணம் கோவிலில் நடந்திருந்தாலும் கிராண்டா ஒரு மேரேஜ் பண்ணலாம்னு நினைக்கிறேன்",என்கிறார். மேகநாதனும் 'சரி' என தலையாட்டினார். 'இவர் மகன் முடிவெடுத்து ஒரு கல்யாணம் பண்ணுவான், இவர் முடிவெடுத்து ஒரு கல்யாணம் நடத்திவைப்பாரு. சரியான தான்தோன்றித் தனமாக முடிவெடுக்கும் ஆணாதிக்க பணத்திமிர் பிடிச்சவங்க', என மனதுக்குள் புலம்பினாள் யாழினி.
அவர்கள் வரும்போதே திருமணத்திற்கு மூன்று நல்ல முகூர்த்த நாட்கள் பார்த்து வந்திருந்தனர். யாழினியின் மாதக்கணக்கை விசாரித்து அதன்படி பொருந்தி வரும் நாளை பார்வதி தேர்வு செய்தார். அந்த நாள் இருபது நாட்கள் கழித்து வரும் நாளாக இருந்ததால், திருமணத்திற்கான வேலைகளை உடனே துவங்கவேண்டும் என முடிவெடுத்து விட்டு, இனிப்புடன் சிற்றுண்டி உண்டுவிட்டு கிளம்பினர் வசீகரனின் குடும்பம்.

உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-11


"சின்னக் குழந்தைகள் போல் விளையாடிச்
சிரித்துக் களித்திடுவான் - நல்ல
வன்ன மகளிர் வசப்படவே பல
மாயங்கள் சூழ்ந்திடுவான் - அவன்
சொன்னபடி நடவாவிடிலோ மிகத்
தொல்லையிழைத்திடுவான் - கண்ணன்
தன்னையிழந்துவிடில், ஐயகோ! பின்
சகத்தினில் வாழ்வதிலேன்"
வசீகரனுக்கு ஆனந்தமாக இருந்தது. தொழிலில் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் போட்டுவிட்டு வரும் போதும் தோன்றாத உற்சாகம் அவனை தொற்றிக்கொண்டது. யாழினியின் சம்மதத்தை பெற்றதை விட பெரிய வெற்றி வேறெதுவும் இல்லை என எண்ணினான். உடனே வசீகரனின் திருமண செய்தி அவனது அக்கா வந்தனாவிற்கு தெரிவிக்கப்பட்டது.
பரந்தாமன்-பார்வதி தம்பதிக்கு இரு பிள்ளைகள். மூத்தவள் வந்தனா, திருமணம் முடிந்து கணவர் வெங்கட் மற்றும் மகன் ஆதித்யாவுடன் பெங்களூரில் வசிக்கிறாள். இளையவன் தான் வசீகரன். தொழிலில் ஸ்ட்ரிக்ட் ஆபிசராக இருந்தாலும் தாயிடமும் அக்காவிடமும் அதிக அன்பு கொண்டவன். நேரடியாக அன்பை சொல்லாவிட்டாலும் அவன் செய்யும் எல்லா செயலிலும் அது வெளிப்படும். அக்காவின் பிறந்தநாள்,திருமண நாள்,பண்டிகைகள் வந்தால் வசீகரன் எங்கு இருந்தாலும் அவன் பரிசுகள் பெங்களூர் பறக்கும்.
நான்கு வயது தன்னை விட சிறியவன் ஆனாலும் படிப்பு, விளையாட்டு,தொழில் என அனைத்திலும் முதன்மை பெற்று விளங்கும் தம்பியை கண்டு எப்போதும் பெருமை உண்டு.சிறுவயது முதல் அமைதியான ஆளுமை குணம் கொண்டவன் வசீகரன். உறவினர்கள் அனைவரும் அவனிடம் மரியாதையாக இருப்பர்.எப்போதும் எந்த தீயப்பழக்கமும் இல்லாமல், பெண்களை ஓரடி தள்ளி நிறுத்தியே பழக்கப்பட்டவன்.
கணவனிடம் கூட தம்பியின் புகழ் தான் பாடுவாள் வந்தனா. வெங்கட்டிற்கு மனைவி மீது நிறைய அன்பு உண்டு. வசீகரனின் ஆளுமையை ரசிப்பான். வந்தனா தனது மகனுக்கு தம்பியை தான் உதாரணமாக சொல்லுவாள். அத்தகையவள் தம்பியின் திருமணம் நடந்தது தெரிந்ததும் அதிர்ச்சியடைந்தாள். கணவனிடம் மட்டும் உண்மையை சொல்லிவிட்டு, இரு தெருக்கள் தள்ளியிருந்த மாமியாருக்கு, "தம்பிக்கு பொண்ணு பார்த்து இருக்காங்க. போய் பார்த்திட்டு வரேன்" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு மகனுடன் சென்னை கிளம்பிவிட்டாள்.
ஏர்போர்ட்டில் இருந்து வந்ததும் அம்மாவிடம் மகனை கொடுத்துவிட்டு நேரே தம்பி அறைக்கு சென்றாள். அங்கு ஆபிஸ் பைலில் ஏதோ ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டு இருந்தவனின் பின்னால் நின்று,"டேய் உன் ஏஞ்சலை கடத்திட்டு வர முழு பிளான் நான்தானே போட்டு தருவேன்னு சொன்னேன்.நீயே தாலி வரைக்கும் கட்டிடியா பிராடு? " என்றாள்.
வசீகரனின் மனதில் காதல் இருப்பது வந்தனாவிற்கு தெரியும். ஆறுமாதம் முன்பு கோடை விடுமுறையில் சென்னை வந்திருந்தாள் வந்தனா. அப்போது வந்தனாவும் பார்வதியும் வசீகரனின் திருமணம் பற்றி பேசினார்கள். அந்நேரம் வீட்டுக்குள் வந்த வசீகரனிடம், "வசீ கண்ணா, சீக்கிரம் உனக்கு கல்யாணம் பண்ண காலம் வந்துடுச்சி.அக்கா சொந்தத்தில் கூட பொண்ணுங்க இருக்காங்களாம். பாக்கலாமா? நீ பொண்ண மட்டும் செலெக்ட் பண்ணு போதும். அம்மா மேரேஜ் பண்ணி வச்சுடுறேன்" என கேட்டார் பார்வதி.
உடனே தாயின் அருகில் வந்து அமர்ந்தவன்,"நா எந்த பொண்ணை செலெக்ட் பண்ணாலும் உங்க மருமகளா ஏத்துபிங்களா மா?"என்றான். திருமணம் என்ற வார்த்தையை கேட்டாலே ஓடும் மகன் இதனை கேட்டதும் மகிழ்ச்சியடைந்த பார்வதி,"கண்டிப்பா நீ பெஸ்ட் பொண்ண தான் செலெக்ட் பண்ணுவ, பெண் யாரா இருந்தாலும் மனப்பூர்வமாக எத்துப்பேன் செல்லம்"என்றார். இதனை கேட்ட வசீகரன் தாயின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு அறைக்கு சென்றுவிட்டான்.
பார்வதி அவனைப் பார்த்து ஆனந்தமாக புன்னகைத்தபடி அவனுக்கு டிபன் எடுத்து வைக்க சமையலறைக்கு சென்றார். வந்தனாவிற்கு ,'தம்பி ஏதோ லவ்ல மாட்டிட்டான்' என்று தோன்றியது. அவனை தேடி அவன் அறைக்கு சென்றாள். அவன் பால்கனியில் நின்று கொண்டு நிலவை ரசித்தபடி,"ஒரு காதல் தேவதை பூமியில் வந்தாள்" என்று பாடிக்கொண்டு இருந்தான்.இன்று போல் அன்றும் அவன் பின்னால் போய் நின்று,"வசீ யாருடா உன் ஏஞ்சல்?"என்றாள். அவளது குரலை கேட்டு திரும்பியவன் மெல்லிய புன்னகை செய்தான்."உன்னையே காதல் பாட்டு பாட வச்ச உன் காதல் தேவதையை நா பார்க்கணும்டா" என்றாள். "கண்டிப்பா காட்டுறேன்.நீ தான் அவளை நம்ம வீட்டுக்கு கடத்திட்டு வர பிளான்ல ஹெல்ப் பண்ணனும்" என்றான்.
அவனது வெளிப்படையான பதிலில் இன்ப அதிர்ச்சியுடன்,"அப்போ நிஜமாவே ஏஞ்சல் ரெடியா?" என்றாள். "ஹ்ம்ம் பட் யார்கிட்டயும் சொல்லாத. நேரம் வரும்போது பாத்துக்கலாம்" என்றுவிட்டு வேறு ஏதோ பேசினான். தம்பியின் தேர்வு சோடை போகாது என்ற நம்பிக்கையில் இத்தனை நாள் யாரிடமும் சொல்லாமல் காத்திருந்தாள். ஆனால் அவன் இப்படி கல்யாணமே செய்துவிடுவான் என எதிர்பார்க்கவில்லை. இருந்தாலும் அவன் மீது கொண்ட நம்பிக்கையில் இப்படி அவனிடம் கேள்வி கேட்கிறாள்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-12
"சோலை மலரொளியோ - உனது
சுந்தரப் புன்னகை தான்
நீலக் கடலலையே - உனது
நெஞ்சிலலைகளடீ!
கோலக் குயிலோசை - உனது
குரலினிமையடீ!
வாலைக்குமரியடீ - கண்ணம்மா!
மருவக் காதல் கொண்டேன்"
சகோதரியின் கேள்வியில் திரும்பி பார்த்தவன் ,"உன் ஹெல்ப் கேக்க டைம் இல்ல.உனக்கு பதிலா உன் தம்பிகள் யஷ்வந், கோகுல் ஹெல்ப் பண்ணாங்க.மாமா வரலையா?"என்றான். "மாமா மேரேஜ்கு ஒன் வீக் முன்னாடி வருவார்.என் தம்பி பொண்டாட்டியை நா பார்க்கணும் கூட்டிட்டு போ" என்றாள்.யாழனியை பார்க்க சான்ஸ் கிடைத்ததும் ,"போய் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ ,சாயங்காலம் கூட்டிட்டு போறேன்" என்று அக்காவை அனுப்பினான்.
போன் போட்டு மாதவனிடம் சொல்லிவிட்டு மாலை யாழினியின் வீட்டுக்கு போனார்கள்.
பூரணியின் உபசரிப்பை ஏற்று கொண்டு யாழனியை வந்தனா தேட, கடுப்பான மனநிலையில் ஹாலுக்குவந்தாள் யாழினி. யாழனியை தனக்கும் வசீகரனுக்கும் இடையில் அமர்த்திய வந்தனா அவளுடன் நன்றாக பேசினாள். வந்தனாவின் குணம் யாழினிக்கு பிடித்துப்போனது. தாயைப் போல மகள் என எண்ணினாள். யாழனியை மொட்டைமாடிக்கு தனியாக அழைத்து சென்று சிறிது நேரம் பேசிகொண்டு இருந்தபோது, அங்கு வசீகரனும் வந்தனாவின் மகன் ஆதியும் வந்தனர். யாழினியின் இனிமையான மனநிலை மாறிவிட்டது. மொட்டைமாடி சுவரைப் பிடித்தபடி கீழே பார்த்தாள்.அவளுக்கு வசீகரனின் வருகை பிடிக்கவில்லை. சில நிமிட அமைதிக்கு பின் ,"யாழி" என்று வசீகரனின் குரல் கேட்டு திரும்பியவள் வந்தனாவையும் ஆதியையும் காணாமல் திகைத்தாள். வசீகரன் ஆழ்ந்த பார்வையுடன் ஏதோ பேச தொடங்க, சட்டென்று கீழே வந்துவிட்டாள்.
வசீகரன் கொதிநிலைக்கு போய்விட்டான். அவனுக்கு இது போன்ற உதாசீனங்கள் பழக்கமில்லை. எல்லோரும் அவன் பேசுவானா?என காத்திருக்க, 'இவளுக்கு எவ்வளவு திமிர்? நான் இவளை என்ன செய்தேன்? இப்படி மரியாதை இல்லாமல் ஓடுகிறாள்? இவள் கையை பிடித்தா இழுத்தேன்?' என்று எண்ணிய நொடி அவனுக்கு ஒரு ஐடியா வந்தது.சின்ன சிரிப்புடன் 'இருடி உன்னை வச்சிக்கிறேன்'என்று சொல்லிக்கொண்டவன் அக்காவுடன் வீடு திரும்பினான்.
வரும் வழியில் யாழனியை பற்றியே பேசிக்கொண்டு வந்தாள் வந்தனா. தனக்கும் அக்காவுக்கும் ஒரே மாதிரி எண்ணம் என எண்ணிக்கொண்டான். பின் தான் வாங்கிவந்த யாழினியின் மொபைல் எண்ணை வசீகரனிடம் தந்தாள். உடனே தனது அறைக்கு சென்றவன் அவளது எண்ணை 'மிசஸ். வசீகரன்' என சேமித்தான். பின் அவளுக்கு 'யாழ் டார்லிங், ஐ லவ் யூ டி' என வாட்ஸ் அப்பில் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.
ஓய்வாக அமர்ந்திருந்த யாழினி மெசேஜ் ஒலியை கேட்டதும் போனை எடுத்து பார்த்தவள் அதிர்ச்சியுடன் டிபி போட்டோவை பார்க்க அதில் வசீகரனின் முகம் தெரிந்தது. உடனே அவன் எண்ணை பிளாக் செய்தாள்.
அவள் மெசேஜ் படித்ததை நீல நிற டிக் சைன் காட்ட சிரித்துக்கொண்டு உணவருந்த போனான். இரவு தூங்குவதற்கு முன் ஹாலில் அமர்ந்து ஆதியுடன் விளையாடிக்கொண்டு இருந்த வசீகரன், வந்தனா போனில் ஏதோ சாட் செய்வதைப் பார்த்து,"என்னக்கா மாமாவா?' என சிரிப்புடன் கேட்டான். வந்தனா அவனை ஆச்சர்யமாக பார்த்தாள். வசீகரன் இப்படி பேசுபவன் அல்ல. எப்போதும் வேலையே கதி என இருப்பவன். அவன் மாற்றத்தை ரசித்தபடி ,"இல்ல டா, உன் ஆள் கூட பேசறேன் "என கண்ணடித்தாள்.
அதை கேட்டதும் சிரித்தவன் போனை எடுத்து யாழினிக்கு,"என் பேபி சாப்டாச்சா?" என மெசேஜ் அனுப்பினான். ஆனால் மெசேஜ் ரிசீவ் குறிக்கும் டபுள் டிக் வரவில்லை. அவள் ஆன்லனிலும் இல்லை. ஒருவேளை தூங்க போய் விட்டாலோ என எண்ணி வந்தனாவை பார்க்க அவள் இன்னும் சாட்டிங்கில் இருந்தாள். அவளின் அருகில் போய் அமர்ந்து கொண்டு பார்க்க, அவள் யாழினியிடம் தான் பேசிக்கொண்டு இருந்தாள். யாழினியின் புகைப்படம் தெரிந்தது. அவனுக்கு அவள் தன்னை பிளாக் செய்திருக்கிறாள் என்பது புரிந்தது. பல்லை கடித்தான். 'எவ்ளோ கொழுப்புடீ உனக்கு! நான் என்ன ரோட் சைடு ரோமியோவா? எப்படி என்னை பிளாக் பண்ணலாம்' என்று எண்ணியவன்,அடுத்த நாள் அவளுக்கு அதிர்ச்சி வைத்தியம் தந்தான்.
மறுநாள் காலை வேகமாக அலுவலகத்திற்கு கிளம்பி கொண்டிருந்த யாழினி, மாதவன் யாரையோ வரவேற்கும் ஒலிகேட்டு எட்டிப்பார்த்தாள். அங்கு வந்தனாவும் வசீகரனும் அமர்ந்திருந்தனர். அதிர்ச்சியுடன் வெளியே வந்தவள்,"வாங்க அண்ணி" என வந்தனாவை மட்டும் வரவேற்க, வசீகரன் முறைத்தான். அவனை யாழினி கண்டுக்கொள்ளவேயில்லை.வந்தனா பூரணியிடம்,"அத்த கெளம்பலாமா?" என கேட்க பூரணியும் "போகலாம்" என்றபடி வந்தார். 'எங்கே எல்லாரும் கெளம்பறாங்க?'என யோசிக்க ,"உனக்கு நகை,புடவை,எல்லாருக்கும் ட்ரெஸ் எடுக்கணும். சீக்கிரம் கிளம்பு" என்றார் பூரணி. "மா எனக்கு ஆபிஸ்ல நெறைய வேலை இருக்கு. நீங்க போய் வாங்கிட்டு வாங்க "என்றாள். "நீ இல்லாம உனக்கு எப்படி நகை வாங்குறது?"என்ற வந்தனா அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு போனாள்.
காரில் இருந்து இறங்கி வந்தனாவும் பூரணியும் கடைக்குள் போய்விட, மாதவன் போனில் பேசியபடி நின்று விட, தனியாக படிக்கட்டில் ஏற காலடி வைத்தவளின் கால் வழுக்கிவிட, கீழே விழப்போனவளின் கையை இறுக்கி பிடித்து நிலையாக நிற்க வைத்தது வசீகரன் கை.தடுமாறி விழ இருந்தவள் மாதவன் காப்பாற்றியதாக எண்ணி "தேங்க்ஸ்" என்றபடி நிமிர்ந்து பார்த்தாள். வசீகரனின் முகத்தை பார்த்ததும் பட்டென அவனிடமிருந்து விலக முயன்றவளை தோளோடு சேர்த்து அணைத்தவன், "என் நம்பரை ஏன்டி பிளாக் பண்ண? "என்று கேட்டான். அவனை முறைத்தவள்,"டி போட்டு பேசற உரிமையை உங்களுக்கு நான் குடுக்கல" என்றாள். "நீ என்னடி குடுக்கறது. என் உரிமை. நானே எடுத்துப்பேன்."என்றான். நக்கலாக "சரிடா" என்றாள் யாழி.
கோபத்திற்கு பதில் அவன் கண்ணில் சந்தோஷம் வந்தது,"ஹேய்!!! சூப்பர்டி . நான் இதை எதிர்பார்க்கவே இல்ல. நீ "டா" சொல்லும்போது ரொம்ப நல்லா இருக்குடி. இனிமே இப்படியே கூப்பிடு டார்லிங்" என்று கூறி கண்ணாடித்தான்.
அவன் கண்சிமிட்டலில் தன்னை மறந்து அவன் முகத்தையே பார்த்தபடி இருந்தவளைப் பார்த்து மீண்டும் கண்சிமிட்டியவன்,"என்ன டார்லிங், இதுதான் அழகுல மயங்குறதா?" என்றான். பட்டென தலையை திரும்பியவள் ,'சே என்ன நான் இப்படி பண்ணிட்டேன். இவன்கிட்ட போய் மயங்கி நின்னுட்டேன். இவ்ளோ பலவீனமானவளா நான்?'என குழம்பியபடி கடைக்குள் சென்றாள்.அனைத்தும் வாங்கிவிட்டு வீட்டிற்கு வந்து, பூரணி சமைத்து தந்த உணவை சாப்பிட்டுவிட்டு வசீ குடும்பம் கிளம்பினர்.
களைப்பாய் படுத்திருந்த யாழிக்கு சிறிது நேரத்தில் புது எண்ணிலிருந்து போன் வந்தது. எடுத்து "ஹலோ"என்றாள். "யாழி டார்லிங்" வசீகரனின் குரல் கேட்டது. பட்டென போனை அணைக்க போனவளை அவன் குரல் தடுத்தது. "போனை கட் பண்ண, என்னை நீ நேரடியாக பார்க்க ஆசைப்படுறனு முடிவு பண்ணி, உன் ஆசைய நிறைவேத்த உங்க வீட்டுக்கு வந்துடுவேன். எப்படி வசதி?"என்றான். பல்லைக் கடித்தவள்,
"உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?" என்றாள்.
"என் வொய்ப் கிட்ட பேசணும்"என்றவனிடம்
"அவங்க எங்க இருக்காங்க?" என்று குதர்க்கமாக கேட்க , அவனும்
"அதை எங்க பூரணி அத்தை கிட்ட கேக்க தான் உனக்கு கால் பண்ணேன், கொஞ்சம் போனை அவங்க கிட்ட குடுக்கிரியா?" என்றான். வேறே வினையே வேணாம். பூரணி மாப்பிள்ளை மேல் பெரிய மரியாதை வைத்திருக்கிறாள்.
யாழினி அவனிடம் இப்படி எடுத்தெரிந்து பேசுவது தெரிந்தால் பேசியே கொன்றுவிடுவார். எனவே அவள் அமைதியாக இருக்க,"என்ன டார்லிங், பேச்சையே காணும்?" என நக்கலாக கேட்டான் அவன்.
பின் அவனே,
"ஒழுங்கா என் நம்பரை அன்பிளாக் பண்ற, அப்புறம் 'ஹாய் செல்லம்' னு ஒரு மெசேஜ் போடு. ஓகே?" என்றான். "மெசேஜ் எல்லாம் பண்ண முடியாது"என்றாள் வெடுக்கென.
"ஓகே நீ வெட்கப்படுற, அன்பிளாக் மட்டும் பண்ணு. மத்ததெல்லாம் நா பார்த்துக்கிறேன்.பை டார்லிங்" என்று போனை அணைத்தான் அவன். "ஆமா பெரிய வள்ளல், பெருந்தன்மையா விட்டு குடுக்குறான். என்ன டார்ச்சர் பண்ண எங்க இருந்து தான் வந்தானோ? சரியான கோட்டான்"என்று திட்டிக்கொண்டே அவன் எண்ணை அன்பிளாக் செயதாள்.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ

 

[Lavanya Dhayu]

யாழ்-13
"சாத்திரம் பேசுகிறாய் - கண்ணம்மா!
சாத்திர மேதுக்கடீ!
ஆத்திரங் கொண்டவர்க்கே - கண்ணம்மா!
சாத்திர முண்டோடீ!
மூத்தவர் சம்மதியில் - வதுவை
முறைகள் பின்பு செய்வோம்;
காத்திருப் பேனோ டீ? - இதுபார்,
கன்னத்து முத்த மொன்று! "
வசீகரனுக்கு அலுவலகத்தில் இருந்து போன் வர, சிறிது நேரம் பேசியவன் பேசி முடித்ததும் போனில் வாட்ஸ்அப் திறந்து யாழினி அன்பிளாக் செய்து இருப்பதை அவளின் "லாஸ்ட் ஸீன்" இவனுக்கு காண்பிப்பதிலிருந்து அறிந்தவன் ,"நம்ம டார்லிங் நம்ம பேச்சை கேட்டுட்டா போல இருக்கே"என்று எண்ணி, சிரித்தபடியே "வெரி குட் செல்லம்"என ஒரு மெஸேஜ் அனுப்பினான்.
யாழினி அப்போது போனில் பாட்டுக்கேட்டுகொண்டு இருந்தாள். மெசேஜ் வந்ததை பார்த்தவள் வசீகரனின் பெயரைப் பார்த்ததும் கடுப்பாகி போனாள்.வசீகரனோ விடாமல் காதல் கணையை மெசேஜ் வழியே அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தான்.யாழினிக்கு அவனை வெறுப்பேற்ற வேண்டும் என தோன்ற வாட்ஸ் அப்பை திறந்து தன் தோழிக்கு மெசேஜ் அனுப்ப தொடங்கினாள்.
யாழினி ஆன்லைன் வந்ததில் இருந்து அவள் தனக்கு ஏதேனும் பதில் கொடுப்பாள் என எதிர்பார்த்தவன் அவள் தனது மெசேஜை பார்க்கக்கூட செய்யாமல் இருப்பதை கண்டதும் எப்போதும் போல பல்லைக் கடித்தான்.
உடனே அவளுக்கு போன் போட்டான்.அவளோ இவன் எண்ணை கண்டதும் எடுக்கவேயில்லை. சிறிதுநேரத்தில் யாழினியின் அறைக்கதவு தட்டபட, யாழினி வந்து கதவை திறந்தாள். வெளியே மாதவன் தான் நின்றுகொண்டு இருந்தான் கையில் போனுடன். "மாப்பிள்ளை லைன்ல இருக்கார். உன் கிட்ட பேசனுமாம்"என்று போனை தந்துவிட்டு போனான்.
யாழினி கோபத்துடன் ,"ஹலோ"என்றாள்."ஏன்டி நான் போன் போட்டா எடுக்க மாட்ற?" அவளை விட கோபமாக கேட்டான் அவன்."ஒழுங்கா என் மெசேஜ் படிச்சி, எனக்கு ரிப்ளை பண்ற.இல்லனா, அடுத்த முறை என் மாமியாருக்கு கால் பண்ணி உன்கிட்ட குடுக்க சொல்வேன்"என்றான் மிரட்டலாக.
எதுவும் பேசாமல் போனை அணைத்து மாதவனிடம் கொடுத்துவிட்டு வந்தாள். அவளது போனை எடுத்து வசீகரனின் மெஸேஜைப் படித்தாள். அவன் கொஞ்சல்களை கொண்ட மெசேஜைப் பார்த்தவள்,"இதற்கு என்ன பதில் அனுப்ப முடியும்? போடா மெண்டல்னு அனுப்புவோமா?"என எண்ணியவள், உடனே "அச்சோ இவன் என் மெஸேஜை ஸ்கிரீன் ஷாட் எடுத்து அண்ணனுக்கு அனுப்பி வச்சிடுவான். எதுக்கு வம்பு?" என யோசித்துகொண்டு இருக்க,இவள் மெசேஜ் படித்ததை அறிந்தவன்"ஹாய் டார்லிங், இப்படியே நா சொல்றதெல்லாம் கேட்டு நடந்துக்கோ, அதுதான் எனக்கு பிடிக்கும்"என அடுத்த மெசேஜ் போட்டான்.
இதில் கோபமான யாழினி,"மத்தவங்களுக்கு பிடிச்சதெல்லாம் நா செய்ய முடியாது"என ரிப்ளை செய்தாள்.அவள் பதிலை படித்த வசீகரன் உற்சாகமானான்."மத்தவங்க சொல்றதெல்லாம் கேக்காத செல்லம். உன் ஹஸ்பண்ட் நா சொல்றத மட்டும் கேளு போதும்"என்றான்
"நீங்க சொல்லிட்டு தான் எல்லாம் செய்றீங்களா? நா கேட்டுக்க. கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருக்கும்போது சொல்லாம கொள்ளாம தாலிக்கட்டின ஹீரோவாச்சே நீங்க" என்று நக்கலாக பதில் தந்தாள் யாழினி. அந்த மெஸேஜை படித்தவனின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தது. உடனே வாட்ஸ் அப்பிலிருந்து வெளியேறினான். யாழினி சிரித்துக் கொண்டாள். "என்னையே டார்ச்சர் பண்றியா நீ? கோட்டான். அப்டியே ஓடி போய்டு" என தனக்கு தானே சொல்லிக்கொண்டாள்.
இரவு சீக்கிரம் தூங்கி காலை சீக்கிரமே எழுந்த யாழினி அவள் போனில் வசீகரன் மெசேஜ் உள்ளதா? என பரர்த்தாள். எதுவும் இல்லை. அவன் அதற்கு பிறகு வாட்ஸ் அப் வந்த அடையாளமே இல்லை. தனக்கு தானே இடது கையால் 'ஹைபை' கொடுத்துக்கொண்டாள். "இனி அவன் யாருக்குமே மெசேஜ் பண்ண மாட்டான்" என்று எண்ணி சிரித்தபடியே அலுவலகம் கிளம்பினாள்.
காலை உணவை உண்டுகொண்டு இருக்கும்போது வெளியே கார் சத்தம் கேட்டது. யாரென பூரணி எட்டிப்பார்க்க வசீகரன் உள்ளே வந்துகொண்டு இருந்தான். பூரணி பரபரப்புடன்,"மாதவா, மாப்பிள்ளை வந்திருக்கார்டா" என குரல் கொடுத்துவிட்டு ,"வாங்க தம்பி"என வரவேற்றாள்.
யாழினிக்கு உணவு உண்ணவே முடியவில்லை. அவன் உள்ளே வந்ததும் எழுந்தவள்,அவனை முறைப்பாக பார்க்க,அவன் ஆழ்ந்த பார்வையுடன் அவளை பார்த்தபடி வந்தான்.வசீகரனின் பின்னால் வந்துகொண்டு இருந்த பூரணி,'வாங்க னு சொல்லு' என்று அபிநயம் பிடித்துக்காட்டி கொண்டிருந்தார். அவரின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு ,"வாங்க"என்று தலைகுனிந்தபடி வரவேற்றாள் யாழினி.
அவளின் அருகில் வந்தவன் பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து,"நா தான் வந்துட்டேனே.உக்காந்து சாப்பிடு"என்றான். "நா என்ன இவனை வரவேற்கவா எழுந்தேன்? என எரிச்சல்பட்டவள் அமர்ந்து சாப்பிட தொடங்கினாள். பூரணி,"மாது குளிக்கிறான்.இப்போ வந்துடுவான். டிபன் சாப்பிடுங்க"என உபசரிக்க,"இப்போ தான் சாப்பிட்டு வந்தேன் அத்தை, காபி மட்டும் குடுங்க" என்றான். அவனது தயக்கமில்லாத அணுகுமுறையில் ஆனந்தமாக காபி போட போனார்.
அவன் முன்பு சாப்பிட தயங்கியபடி இட்லியை பிட்டு சாம்பாரில் தொட்டுக்கொண்டு இருந்தவள் கையைப் பிடித்து தன் புறம் இழுத்தவன் அவள் கையில் இருந்த இட்லியை சாப்பிட்டான். அவன் சட்டென செய்த செயலில் கண்கள் விரிய அவனை பாரத்தவளை பார்த்து கண்சிமிட்டி,"சாப்பிடு"என்றான்.
அப்போது அங்கே காபியுடன் வந்த பூரணியிடம்,"அத்தை டிபன் சூப்பர்" என்று வேறு சொல்லிவைத்தான். வசீகரனின் கையையும் அவனை முறைத்த மகளையும் பார்த்தவர் ஏதோ புரிந்தவராய் சிரித்தபடி காபியை அவனிடம் கொடுத்தார்."நீ ஏண்டி வேடிக்கை பாக்குற? சீக்கிரம் சாப்பிடு"என்றவரிடம் "போதும் மா டைம் ஆச்சு" என்று எழுந்துவிட்டாள் யாழி. வசீகரன் சிரித்தபடி,"யாழினியை நானே ஆபிஸ்ல டிராப் பண்ணிடுறேன் அத்தை "என கூறி அவளை மேலும் கோபமாக்கினான்.மாதவன் பூரணியிடம் பேசிவிட்டு யாழினியின் மறுப்பையும்,முறைப்பையும் கண்டுக்கொள்ளாமல் அவளை அழைத்துக்கொண்டு போனான்.
காரில் கிளம்பியதும் அருகில் அமர்ந்திருந்தவளிடம்,"ஜாப் எப்போ ரிசைன் பண்ண போற?"என்றான். "ரெசிக்னேஷன் குடுத்தாச்சு, நெக்ஸ்ட் வீக் ரிலீவ் ஆகிடுவேன்"என்றாள். "அதெப்படி இவ்ளோ சீக்கிரம் ரிலீவ் பண்றாங்க? நோட்டீஸ் பீரியட் இருக்குமே" என்றான். "எனக்கு எங்கேஜ்மெண்ட் பிக்ஸ் பண்ணதுமே, பேப்பர் போட்டுட்டேன்.எங்கேஜ்மெண்ட் முடிஞ்சு 2 மன்த்ல மேரேஜ், மேரேஜ் முடிஞ்சதும் ஆகாஷ் ஆபீஸ்லயே ஜாப் ட்ரை பண்ணலாம்னு அவங்க வீட்ல சொல்லி இருந்தாங்க" என்று ரோட்டை பார்த்தபடியே சொன்னவள், வசீகரனிடம் பதில் வராமல் போகவே திரும்பி பார்க்க பயந்தே போனாள். கண்ணில் கொலைவெறியுடன் வண்டியை ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தான் அவன்.
'இவனுக்கு என்ன ஆகி தொலைத்தது? முனி பார்ட் 3 ஆ? இப்படி வண்டியை ஓட்டி எங்காவது கொண்டு போய் இடித்துவிட்டால் என்ன செய்வது ' என எண்ணியவள் சக்தியெல்லாம் ஒன்று சேர்த்து,"என்ன ஆச்சி?" என்று மெதுவாக கேட்டாள். பட்டென காரை ஓரமாக நிறுத்தியவன், அவள்புறம் கோபமாக திரும்பினான்.அவள் பயந்த முகத்தை பார்த்ததும் தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு ,"சாரி யாழி,ஆகாஷ் கூட உனக்கு நடக்க இருந்த மேரேஜ் பற்றி பேசினதும் கொஞ்சம் கோபம் வந்துடுச்சி" என்றான். "நீங்க தான கேள்வி கேட்டிங்க, நா அதுக்கு தான் பதில் சொன்னேன். அதோட ஆகாஷ் பற்றி பேசினா உங்களுக்கு ஏன் கோபம் வருது? நீங்க குறுக்க வராம இருந்திருந்தா அவங்க பேமிலி பிளான் பண்ணபடி தான் நடந்து இருக்கும்,எல்லாத்தையும் மாத்தினது நீங்க. அவங்களுக்கு தான் உங்க மேல கோபம் வரணும் , நீங்க ஏன் கோபப்படுறீங்க? " என்றாள்.
"ஸ்டாப் இட் யாழினி"கத்தினான் அவன். "முடிஞ்சத பற்றியெல்லாம் பேசாத. இப்போ நா உன் ஹஸ்பண்ட், நீ என் வொய்ப். அதை மட்டும் பேசு. இனி ஒரு டைம் பழைய கதை பேசின, அவ்ளோ தான்"என்று கர்ஜித்தவன் காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். தன் அலுவலகம் வரும் வரை அமைதியாக வந்தாள் யாழினி.எப்போதுமே அவள் அமைதியானவள்.கத்திபேசினால் கூட பிடிக்காது. இப்படி ஒரு கர்ஜிப்பை அவள் எங்கும் கேட்டதும் இல்லை.அதனால் அதிர்ச்சியில் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.
அலுவலக வாசலில் கார் நின்றதும் சுயஉணர்வு பெற்றவள் காரில் இருந்து இறங்க கார் கதவில் கை வைக்க,வசீகரன் அவள் கரத்தைப் பற்றினான். அவள் மிரண்டு போய் அவனைப் பார்க்க,அவன் ஆழ்ந்த பார்வையுடன்,"யாழி! நீ என்னை ஒரு வில்லன் மாதிரி பாக்காதடி.நீ என் மனைவி. எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம். உன்னை என்னால விட்டுக்கொடுக்க முடியாது. யாரோடவோ உனக்கு கல்யாணம் நடந்து இருக்கும்னு சொல்றத என்னால ஏத்துக்க முடியல.ப்ளீஸ் ட்ரை டு அண்டர்ஸ்டாண்ட்"என்றான் கனிவாக. அவன் கோபம் இல்லாமல் இருப்பதே நிம்மதியாக இருக்க அமைதியாக இருந்தாள் யாழினி.
ஒரு நிமிட அமைதிக்கு பின்,"என்ன டார்லிங்? என்னை பிரியவே உனக்கு மனசு இல்ல போல!ஆபிஸ்கு கட் அடிச்சிட்டு வெளியே போலாமா?"என்றான் பழைய குறும்புடன். சட்டென அவன் தனது நிலையை மாற்றிக்கொண்டதை கண்டவள், ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்க்க,அவளைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினான்.உடனே அவனை அவள் முறைக்க,அவள் முறைப்பை ரசித்தபடி இருந்தவன்,சட்டென குனிந்து அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.அதிர்ச்சியில் உறந்தே போனாள் யாழினி.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ