இதயம் - 1
" பெண்ணறத்தினை ஆண்மக்கள் வீரந்தான்
பேணுமாயிற் பிறகொரு தாழ்வில்லை!
கண்ணைக் காக்கும் இரண்டிமை போலவே
காதலின்பத்தைக் காத்திடுவோமடா" - மகாகவி பாரதியார்
ஒளி வெள்ளத்தை தன் செங்கதிர்களால் உலக உயிர்களுக்குப் பாய்ச்சியப்படி சூரியன் உதிக்கத்தொடங்கிய அந்த காலை வேளையில் தன் அன்பு கணவனை எழுப்பிக்கொண்டு இருந்தாள் அருந்ததி.
"வருண், எழுந்திருங்க"
அவளின் ஒரு அழைப்புக்கே கண்களைத் திறந்த வருண், குளித்து முடித்து புத்துணர்ச்சியுடன் எதிரில் நின்ற மனைவியைப் பார்த்து, "என்ன அரு? இன்னிக்கு சண்டே தானடா? ஏன் இவ்ளோ சீக்கிரம் எழுந்துட்ட? நைட்டெல்லாம் பாப்பா உன்னை தூங்கவேவிடல. இப்போவாவது கொஞ்சம் தூங்கக் கூடாதா?" என்றான் அக்கறையும் கண்டிப்புமாக.
சிறு சிரிப்புடன் கணவனைப் பார்த்தவள், "இப்போ இன்னொரு பாப்பா என்னை தூங்காவிடாமப் பண்ணிடுச்சி. அவளப் போய் பார்த்துட்டு வந்தா தான் எனக்கு தூக்கமே வரும்" என்றாள்.
"யாரு அந்த பாப்பா?"
"வேற யாரு? எனக்குனு ஒரு பிரெண்ட் இருக்காளே, அவ தான். நேத்தில இருந்து அவ ஞாபகமாவே இருக்கு, போய் பார்த்துட்டு வந்துடுறேன், நீங்க பாப்பாவைப் பார்த்துக்கோங்க" என்று சொல்லி விட்டு கிளம்பத் தொடங்கினாள்.
அவள் நினைவு முழுக்க தன் உயிர் தோழியின் மீது இருந்தது. அருந்ததியின் ஒரே உண்மையான தோழி 'அனுபமா'.
'எதுக்குடி பயப்படுற? உனக்கு நிறைய டேலண்ட் இருக்கு. பயந்து பயந்து எல்லாத்தையும் உள்ளே போட்டு புதைச்சிடாத!'
'லைஃப்ல நாம பார்க்க வேண்டியது நெறைய இருக்கு, தைரியமா இரு'
என தனக்கு அறிவுரைகள் சொன்ன அனுபமாவின் நினைவு வந்தது.
அதே அனுபமா தான் இப்போது தன் வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ளும் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறாளாம், அவளைக் கேள்விக்கேட்கும் அதிகாரம் கொண்ட பெற்றோரை பயமுறுத்தி வைத்திருக்கிறாளாம். அன்புத்தோழியான அருந்ததியின் அழைப்பைக்கூட ஏற்க மறுக்கிறாள். அவளை நேரிலேயேப் பார்த்துக் கேள்விக்கேட்டுவிட கிளம்பிவிட்டாள் அருந்ததி.
எல்லோர் வாழ்விலும் கல்லூரிக் கால நட்பு ஏதோ வகையில் நெருக்கமாக இருக்கும். பள்ளிவாழ்வு முடிந்து குழந்தையும் அல்லாத, வளர்ந்த பருவமும் அல்லாத இரண்டும் கெட்டான் வயதில் யாரோவாக அறிமுகமாகி, ஒன்றாகவே வளரும் உறவு அது. அந்த நட்பு மட்டும் சரியான நட்பாக அமைந்துவிட்டால் அதை விட சிறந்தது எதுவும் இல்லை.
அருந்ததி வாழ்வில் அவள் பெற்ற ஒரே உண்மையான தோழி அனுபமா. அருந்ததி கோடீஸ்வரக் குடும்பத்தில் அன்பான பெற்றோர், அண்ணனுடன் பிறந்தவள். அதிக பாதுகாப்புடன் வளர்ந்ததாலோ என்னவோ எல்லாவற்றுக்கும் பயப்படுவாள். அவளுக்கு பள்ளிக்காலம் முதல் பல தோழிகள் இருந்தனர். யாரும் அருந்ததிக்காக அவளுடன் பழகவில்லை. அவள் வசதியான வீட்டு பெண் என்பதால், அவள் தினம் ஒரு காரில் பள்ளிக்கு வருவதால், பள்ளியில் அவள் அண்ணனுக்கு இருந்த ரசிகையர் கூட்டத்தால் நண்பர்கள் போல் பழகினர். ஆனால் உண்மையான நட்புடன் இருக்கவில்லை. அவளது பயந்த சுபாவத்தை மற்றவர்களிடம் சொல்லி சிரித்தனர்.
பள்ளி முடிந்து கல்லூரியில் சேர வேண்டும் என்றதும் அருந்ததி பயந்தாள். அதனால் தன் அண்ணன் படிக்கும் கல்லூரியிலேயே சேர்ந்தாள்.
முதல் நாள் கல்லூரியில் அவள் தயக்கத்துடன் விழித்தபடி இருந்தபோது, அனைவரிடமும் கலகலப்பாக பேசிய அனுபமா அவள் கவனத்தைக் கவர்ந்தாள்.தொடர்ந்த நாட்களில் அவளது தைரியமும் கல்வியில் அவளுக்கு இருந்த நாட்டமும் அருந்ததிக்குப் பிடித்துவிட்டது.
அனுபமா நடுத்தரக் குடும்ப பெண், எளிமையான சுடிதாரிலும் அழகாகத் தெரிவாள். சிரித்த முகம் அவளுக்கு கூடுதல் அழகு.
பொய்யில்லாத அவளின் இயல்பான குணம், தன்னை மற்றவருடன் ஒப்பிடாமல் தன்னிடம் இருப்பதில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் தன்மை ஆகியவற்றால் அவளின் ரசிகையாகிப் போனாள் அருந்ததி.
ஒருமுறை ஆங்கில வகுப்பில் அனைவரும் கொடுக்கப்பட்டத் தலைப்பில் இரண்டு நிமிடம் வகுப்பில் எல்லோர் முன்பும் பேச வேண்டும் என விரிவுரையாளர் சொல்லி இருந்தார்.
அப்போது கல்லூரித் தொடங்கி ஒருமாதம் தான் ஆகி இருந்தது.
அருந்ததி எப்போதும் தனியாகவே இருப்பாள். யாருடனும் அதிகம் பேசுவது இல்லை. இயல்பான பயந்த குணமும் முன்பு இருந்த தோழிகளால் ஏற்பட்டு இருந்த காயங்களும் அவளை யாருடனும் பழகவிடவில்லை. திடீரென எல்லோர் முன்பும் பேசவேண்டும் என்றதும் படபடப்புடன் இருந்தாள்.
அனுபமா தமிழ்வழியில் பள்ளியில் படித்தவள். அவளுக்கு ஆங்கிலத்தில் பேசுவது கடினமாக இருந்தபோதும் தைரியமாகப் பேசினாள்.
"என் இங்கிலீஷ் ஸ்கில்ல இம்ப்ரூவ் பண்ண நீங்க தான் ஹெல்ப் பண்ணனும் மேம்" என்று சொல்லி அந்த விரிவுரையாளரின் மனதில் இடம் பிடித்தாள்.
அருந்ததியின் முறை வந்தது. "குட் மார்னிங், ஐ அம் அர் அர் அருந்ததி. மை... டாபிக் இஸ்..." என்று தொடங்கும் போதே குரல் நடுங்கி கண்கலங்கிவிட்டாள்.
விரிவுரையாளர் அவளை அடுத்த வகுப்பில் பேசுமாறு சொல்லிவிட, அழுதபடியே ஓடிவந்து தன் இடத்தில் அமர்ந்துவிட்டாள். அந்த வகுப்பு முடிந்ததும் இடைவேளை வந்தது. கேண்டீன் சென்று புத்துணர்ச்சிக்காக டீ வாங்கி கொண்டு ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்தவளின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள் அனுபமா.
நிமிர்ந்துப் பார்த்தவளைப் பார்த்து சிரித்த அனுபமா, "நா அனுபமா. உன் கிளாஸ் தான். ரோல் நம்பர் ஒன். என்னை பார்த்து இருக்கியா?" என்றாள்.
"ம். உங்களத் தெரியாம யாராவது நம்ம கிளாஸ்ல இருப்பாங்களா?" என்றாள் அருந்ததி.
வியப்பாக இவளைப் பார்த்தபடி,"உனக்கு இவ்ளோ பேச தெரியுமா அர் அர் அருந்ததி?" என்றாள்.
பட்டென்று முகம் சோர்ந்துவிட்டவளைப் பார்த்து மென்மையாக சிரித்தவள்,"காலேஜ் முடிஞ்சி வெளியேப் போனதும் எதிர்கால வாழ்க்கையில நாம பல பிரச்சனைகளப் பார்க்க வேண்டிவரும். இவ்ளோ சின்ன விஷயத்துக்கே பயந்துப்போய்ட்டா எப்படி? நெக்ஸ்ட் கிளாஸ்ல உனக்கு தெரிஞ்சத தைரியமா பேசு, பயப்படக்கூடாது. சரியா?" என்று ஏதோ குழந்தைக்கு சொல்வது போல் சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டாள்.
அன்று முழுவதும் சிந்தனையுடன் இருந்த அருந்ததி, அடுத்த நாள் வகுப்பில் மனதில் பயம் இருந்தாலும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் அனுபமாவைப் பார்த்தபடியேப் பேசினாள். பேசி முடித்ததும் அனுபமாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்துவிட்டாள்.
விரிவுரையாளர் சென்றதும், "ஹே சூப்பர்... அழகா பேசிட்ட" என்று ஆச்சர்யத்துடன் சொன்னவளின் கரத்தைப் பற்றி," தேங்க்ஸ். நீ சொன்னதால தான் எனக்கு தைரியம் வந்தது" என்றாள்.
"ஹோ... நீ நல்லா இங்கிலிஷ் பேசற. எந்த ஸ்கூல்ல படிச்ச?" என்றாள்.
அருந்ததி பள்ளியின் பெயரை சொன்னதும்,"அவ்ளோ பெரிய ஸ்கூல்ல படிச்சிருக்க, நல்லா பேசற.அப்புறம் ஏன் பயப்பட்ட? நா கூட உனக்கு என்ன பேசறதுனு தெரியல போலனு நெனச்சேன். உனக்கு ஸ்டார்ட்டிங் ட்ரபுள் போல" என்று சொல்லிவிட்டு அவளின் இன்னொரு பக்கம் அமர்ந்திருந்தப் பெண்ணிடம் திரும்பிப் பேசத்தொடங்கினாள். அருந்ததி அவள் இடத்திற்கு சென்றுவிட்டாள்.
அவளுக்கு அனுவிடம் பேச வேண்டும் போல இருந்தது. ஒருவாரம் தயங்கியவள், ஒருநாள் கல்லூரி வளாகத்தில் மரத்தடியில் அமர்ந்து ஏதோ புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டு இருந்த அனுபமாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள்.
திரும்பி பார்த்தவளிடம், "நா அருந்ததி. ரோல் நம்பர் டூ. என்னை உன் பிரெண்டா அக்சப்ட் பண்ணிக்கிரியா?" என்றாள் தன் கையை அவள்புறம் நீட்டியபடி.
ஆச்சர்யமாகப் பார்த்த அனுபமா, பின் லேசான சிரிப்புடன் அருந்ததியின் கரத்தைப் பற்றினாள்.
அன்று பற்றிய கரத்தினை இன்றுவரை அவர்கள் விடவேயில்லை. அவர்களின் நட்பு உயிர்த்தோழமையாக இன்றும் தொடர்கிறது.
உங்கள் அன்பு சகோதரி,
லாவண்யா தயூ
