கருப்பொருள்

[Ramcharan sundar]

மறுநாள்

நந்தினி விழித்தெழுந்து நடு கூடத்திற்கு வரும் போது நிச்சயதார்த்த நிகழ்ச்சியால் அந்த வீடு பரபரப்பாக இருந்தது. நந்தினியை தவிர அவளின் வீட்டார் அனைவரும் ஆடம்பரமான உடை அணிந்திருந்தனர். பிரகாஷும் அவரின் தாயாரும் இணையதளம் மூலமாக நடுக்கூடத்தில் மாட்டப் பட்டிருந்த பெரிய திரையில் தங்கள் குடும்ப நண்பர்களோடு உரையாடி கொண்டிருந்தார்கள்.

'தங்களுடைய மருமகள் எங்கே?... அவளை பார்க்க நாங்கள் ஆர்வமாக இருக்கிறோம்...' என்று ஒரு ஆங்கிலேய பெண்மணி கேட்க

'இன்னும் சில நிமிடங்களில் எங்கள் தேவதையை நீங்கள் நிச்சயமாக பார்க்க போகிறீர்கள்...'என்று புன்னகைத்தவாறே கூறினார் பிரகாஷின் தாயார் அவந்திகா.

நந்தினியின் குடும்பத்தாரின் தரப்பில் சங்கீதாவும், யாழினியின் நெருங்கிய தோழிகளும், வெங்கடேசனின் நெருங்கிய தோழர்களும் வந்திருந்தனர். இந்த சம்மந்தம் அமைந்ததிற்கு காரணமான நந்தினியின் தோழி நித்யாவும் இணைய தளம் மூலமாக அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வதாக கூறியிருந்தாள்.

நடுக்கூடத்திற்கு வந்த நந்தினியை பார்த்து அவந்திகா

'டார்லிங் கெட் ரெடி சூன்...' என்றார்.

நந்தினி

'ஓகே ஆன்டி...' என்று கூறிவிட்டு தன் அறையினுள் சென்றாள்.

பத்து நிமிடங்களுக்கு பிறகு வெளியே வந்த நந்தினியை பார்த்து அனைவரும் அதிர்ச்சியுற்றனர். காரணம் அவள் தன் உடுப்பு பெட்டியை ஏந்தியவாறு சாதாரண உடையில் இருந்தது தான்.

'அக்கா... என்ன கா... என்னாச்சு... எங்க கிளம்பிட்ட?... எல்லாரும் ஒரு மாதிரி பாக்கறாங்க... போய் நிச்சய தார்த்தத்துக்கு ரெடி ஆகு.' - யாழினி.

'உன் வேலைய பாரு.' என்று அவளிடம் அழுத்தமாக கூறினாள் நந்தினி.

அவளிடம் பதட்டமாக நெருங்கிய பத்மாவதி

'என்ன பண்ற?... தயவு செஞ்சு எங்களை அவமான படுத்தாத... போய் ஒழுங்கா நிச்சயதார்தத்துக்கு ரெடி ஆகு.' என்றாள். பக்கத்தில் வெங்கடேசன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நந்தினியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

மூவரிடமும் தனது பார்வையை படரவிட்டு நந்தினி

'நான் இன்னும் கர்ப்பமா தான் இருக்கேன்... பிரகாஷ் கிட்டேயும் அவர் அம்மா கிட்டேயும் மன்னிப்பு கேட்டுட்டு ரவி கிட்டேயே போகலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.' என்றாள்.

'என்ன பைத்தியமா உனக்கு?... இவ்வளவு நாள் அமைதியா இருந்துட்டு அதென்ன கரெக்ட்டா நிச்சயம் பண்றப்போ திடீர் ஞானதோயம் உனக்கு?' என்று வெங்கடேசன் அவளிடம் கத்த,

'ஆமாம்... இவ்வளவு நாள் என்னோட சித்தாந்தத்தை மறந்துட்டு பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி தான் இருந்தேன்... இப்போ தான் தெளிவா இருக்கேன்... இனிமேல் என் சித்தாந்தத்தை விடறதா இல்லை' என்று நந்தினி கூறியவுடன் வெங்கடேசன் தன் குரலை உசத்தி

'என்ன பெரிய பொடலங்கா சித்தாந்தம்... மண்ணாங்கட்டி... இப்போ எங்க பேச்சை கேக்காம போனேன்னா அப்படியே போயிட வேண்டியது தான்... இனிமேல் என் வீட்ல உனக்கு இடம் இல்ல... எங்களுக்கு ஒரே பொண்ணு யாழினி தான்' என்று கோபமாக பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த பத்மாவதி வெங்கடேசனிடம்

'ரொம்ப கோவ படாதீங்க... உங்களுக்கு ப்ரெஷர் அதிகமாயிட போகுது.' என்று கையமர்த்தி அவரை ஆசுவாச படுத்தினாள்.

'என்னை எல்லாரும் தனியா ஒதுக்கி நான் எது பண்ணினாலும் ஒரு கேலி கூத்தா எடுத்துக்கற கூட்டத்துக்கு மத்தியில என்னை மேல உசத்தி, அவங்களை என்கிட்ட அடி பணிய வெச்சது என்னோட சித்தாந்தம் தான்... என்னை ரவி கிட்ட கொண்டு போனதும் என்னோட சித்தாந்தம் தான்... அந்த சித்தாந்தத்தோட விதையே "நியாயமா நேர்மையா மத்தவனுக்கு துரோகம் செய்யாம இருந்தாலே போதும் கடவுள் நமக்கு நல்லது தான் செய்வார்... யார் உதவியையும் எதிர் பாத்து வாழ வேண்டாம் "னு நீ உன் ப்ரண்டு ஒருத்தர் கிட்ட சொன்னது தான்... இப்போ அந்த சித்தாந்தம் தான் என்னை இயக்குது... இப்போ நான் உறுதியாவும் தைரியமாவும் இருக்கேன்.' என்று நந்தினி கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது

'வாட் ஹாபேண்ட்? எனி ப்ராப்லம்?' என்று வினவிக் கொண்டே பிரகாஷின் தாயார் அவந்திகா அவர்களை நோக்கி நடந்து வர தொடங்கினார். உடன் பிரகாஷும் வந்து கொண்டிருந்தார். அவர்கள் வருவதை பார்த்த வெங்கடேசன் பதட்டத்துடன் நந்தினியிடம் தன் குரலை தாழ்த்தி கெஞ்சுகிற தொனியில்

'ஐயோ அத எப்போ சொன்னேனே தெரியலையே... ஏதாவது படத்தை பாத்து எவன்கிட்டயாவது உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசிருப்பேன்... அதெல்லாம் நீ அவ்வளவு சீரியஸா எடுத்துக்க கூடாது மா... பட்டு இல்ல... என் செல்லம் இல்ல... சொல்றத கேளும்மா... அப்பா அம்மா உன் நல்லதுக்கு தானே செய்யறோம்... பாரு அவங்க பக்கத்துல வந்துகிட்டே இருக்காங்க... தயவு செஞ்சு டக்குனு மனச மாத்திக்கமா...' என்று கெஞ்சும் போது நந்தினி அதை சற்றும் பொருட் படுத்தாமல்

'சாரி பா... என்னை மன்னிச்சிருங்க... என்னால என் சித்தாந்தத்தை மீறி இனிமேல் நடக்க முடியாது...' என்று கூறிவிட்டு பிரகாஷின் தாயாரிடம் அவளே சென்றாள். வெங்கடேசன் ஒரு பெரு மூச்சுடன் அவளை முறைக்க தொடங்கினார்.

அவந்திகாவிடம் நந்தினி சென்று

'சாரி ஆன்டி... உங்க கிட்ட ஒரு விஷயத்தை மறைச்சிட்டேன்... நான் ப்ரெக்னென்ட்டா இருக்கேன்... எனக்கு அதை அபார்ட் பண்ண மனசு வரலை... அதனால என்னால உங்க பையனை கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது...' என்றாள். இதை சிறிதும் எதிர்பாக்காத பிரகாஷின் தாயார் அவந்திகா திடுக்கிட்டவாறு பிரகாஷை பார்த்தார். பிரகாஷும் அந்த சூழ்நிலையால் பாதிக்கப்பட்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மெளனமாக அவரின் தாயை பார்த்தார். சில நொடிகள் அங்கே நிசப்தம் பரவியது. அப்போது பிரகாஷின் தாயை இணைய தளம் மூலமாக ஒலிபெருக்கியில்

'தங்கள் தேவதையை நேரில் சீக்கிரம் காட்டுங்கள்... நாங்கள் ஆவலாக எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் அவந்திகா...' என்று ஒரு குரல் அழைத்தது.

அவந்திகா ஒரு நீண்ட உள் மூச்சை இழுத்து விட்டு நந்தினியை பார்த்து

'சரி... அந்த குழந்தையை நீ அபார்ட் பண்ண வேண்டாம்... நான் அதை வளத்துக்கறேன்... இப்போ உனக்கு பிரகாஷை கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுல ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கா?' என்று கேட்டார்.

அவர் கூறியதை கேட்டவுடன் அவளின் மனம் அவளின் சித்தாந்தத்தை விட்டு வெளியில் உள்ள சூழலோடு இணைந்தது. தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு சில நொடிகள் கழித்து கண்களை திறந்து அவந்திகாவிடம்

'என்னை மன்னிச்சிருங்க மா... இனிமேல் நான் என்னை குழப்பிக்கறதா இல்லை... என் மனசுக்கு பிடிக்குதோ இல்லையோ நான் என்னோட ஐடியாலஜியை மாத்திக்கறதா இல்லை... கஷ்டமோ நஷ்டமோ நான் என் பழைய வாழ்க்கையையே வாழ்ந்துக்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்... உங்க பையனுக்கு வேற நல்ல பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணி வைங்க.' என்றாள். அந்த இடத்தில் இருந்த அனைவரும் அவளை முறைக்க தொடங்கினர். அதே நிசப்தம் தொடர்ந்தது. மறுபடி இணைய தளத்திலிருந்து

'யாரும் அங்கு இல்லையா...' என்று கூறிவிட்டு பிரகாஷின் தாயாரின் பெயரை அழைத்தது ஒரு ஆங்கிலேயரின் குரல். குரல் வந்த திசையில் திரும்பிய அவந்திகா இணைய தளத்தில் நேரடியாக ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கும் திரையின் முன் நின்றார்.

'தங்கள் தேவதை எங்கே?' என்று அவரின் ஆங்கிலேய நண்பர்கள் கேட்டவுடன் அமைதியாக சில நொடிகள் திரையையே பார்த்து, சட்டென்று ஒரு புன்னகையை சிந்தி விட்டு

'பொறுமையாக இருந்ததற்கு மிக்க நன்றி... இன்னும் சில நொடிகளில் உங்கள் முன் எங்கள் தேவதையை காட்டுகிறேன்.' என்று கூறிவிட்டு நந்தினியிடம் பார்வையை திருப்பினார். நந்தினி தன்னை கட்டுப் படுத்தி கொள்வதற்காக தன் பார்வையை வேறு திசையில் திருப்பிக் கொண்டாள். நந்தினியை பார்த்து புன்னகைத்த அவந்திகா அவளை பார்த்துக் கொண்டே

'யாழினி இங்க வந்து என்னோட ப்ரண்ட்ஸுக்கு ஒரு ஹை சொல்லு' என்றார்.

அனைவரும் திடுக்கிட்டு யாழினியை பார்த்தனர். யாழினியும் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை.

'சீக்கிரம் வாம்மா.' என்று மறுபடி அவர் கூப்பிட

யாழினி தயக்கமாக அந்த திரையின் முன் நின்று

'ஹை...' என்று ஒரு செயற்கை புன்னகையை சிந்தினாள்.

அவளை பார்த்தவுடன் இணையதளத்தில் அனைவரும்

கோலாகலமாக கொண்டாடி மகிழ்ந்தனர். அப்போது அந்த கூட்டத்தில் ஒருவர்

'ஹை நந்தினி... தங்களுடைய முகம் இவர் அனுப்பிய புகைப்படத்தில் வித்யாசமாக இருந்தது...' என்று ஆங்கிலத்தில் கூற

உடனே அவந்திகா குறுக்கிட்டு

'நோ... ஷி ஐஸ் யாழினி... நந்தினி ஐஸ் ஹெர் சிஸ்டர்... ' என்று கூறிவிட்டு 'கல்யாண சந்தோஷம் என் தேவதையின் அழகை மெருகூட்டியிருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்... அந்த புகைப்படத்தை மறந்துவிட்டு நேரொளியை கண்டு மகிழுங்கள்...' என்று அவர் ஆங்கிலத்தில் கூறி சமாளித்தார்.

பிறகு திரையை விட்டு விலகி அவர் யாழினியிடம்

'சாரி... உங்க அக்கா அப்படி சொன்னவுடனே எனக்கு என்னை பண்றதுன்னு தெரியலை... அங்க அந்த ஸ்க்ரீன் முன்னாடி நின்னவுடனே தான் உன் ஞாபகம் வந்துச்சு... நிச்சயமா நீ இதுக்கு சம்மதிப்பேனு தோணுச்சு... அதான் உன் கிட்ட பெர்மிஷன் கேக்காமலே என் ப்ரண்ட்ஸ்கிட்ட உன்னை என் மருமகள்னு சொல்லிட்டேன்... உனக்கு இதுல ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கா?' என்று கேட்டார்.

யாழினி இல்லை என்று தலையசைக்க, அவளை கட்டி அணைத்து பிரகாஷை பார்த்து

'ரெண்டு பேரும் ஜோடியா ஸ்க்ரீன் முன்னாடி நில்லுங்க.' என்று கூறிவிட்டு மற்றவர்களிடம்

'சீக்கிரம் நிச்சய தார்த்த பங்க்ஷனை ஆரம்பிங்க.' என்று கூறினார்.

நந்தினி அமைதியாக நின்று கொண்டிருக்க, வெங்கடேசனும் பத்மாவதியும் அவளின் வாழ்க்கையை எண்ணியவாறு அவளையே அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது பிரகாஷின் தாயார் அவந்திகா அங்கே வந்து

'என்ன ரெண்டு பேரும் அமைதியா நிக்கறீங்க... போங்க... பங்க்ஷனுக்கு நடக்க வேண்டிய வேலைய பாருங்க...' என்று வெங்கடேசனிடமும் பத்மாவதியிடமும் கூறிவிட்டு, நந்தினியை சில நொடிகள் பார்த்தார். சட்டென்று மாறிய சூழ்நிலையை நந்தினியின் மனம் ஏற்க மறுத்தது.

'நல்ல வாழ்க்கையை தவற விட்டுவிட்டாயே...' என்று அவளின் மனம் குத்திக் கொண்டே இருந்தது. அதனால் அவந்திகாவினுடைய பார்வையை அவளால் பார்க்க முடியவில்லை. மெதுவாக தன் தலையை குனித்தாள். சட்டென்று தன் மனதை கட்டுப் படுத்தி அதை விழிப்புணர்வு மூலமாக தன் சித்தாந்தத்தோடு இணைத்து, தன் தலையை குனித்த அடுத்த நொடியில் தலையை நிமிர்த்தி, அவந்திகாவினுடைய பார்வையோடு தன் பார்வையை பதித்தவாறே,

'அப்பா... அம்மா... இனிமேல் உங்களுக்கு ஒரு பொண்ணு தான் ... அது யாழினி தான்... நான் கிளம்பறேன்... என்னை பத்தி கவலை பட்டு உங்க நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம்... நான் நம்புற என்னோட ஐடியாலஜி என்னை நல்லபடியா வெச்சுக்கும்...' என்று கூறிவிட்டு அந்த வீட்டை விட்டு செல்ல முற்படும் போது சங்கீதா அவளை தடுத்து அங்கேயே இருப்பதற்கு சமாதானம் செய்ய முயற்சி செய்து தோற்று போனாள். ரவியின் வீட்டிற்கு சென்று கொண்டிருக்கும் போது அவளின் அலைபேசியிற்கு அவளின் தந்தையும் சங்கீதாவும் மாறி மாறி அழைப்பு விடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அது அவளிற்கு மிகவும் தொந்தரவாக இருந்ததால் அவளின் கைபேசியை அமர்த்தினாள்.

ரவியினுடைய வீட்டை நெருங்கும் போது அந்த வீட்டின் வளாகம் பரபரப்பாக காணப்பட்டது. என்னவாயிருக்கும் என்ற பயத்தோடு வீட்டின் வளாகத்தினுள் நுழைந்தாள். அப்போது வெளியே அமர்ந்து கொண்டிருந்த ரவியின் தாயார் வாசுகி நந்தினியை பார்த்தவுடன் அவளை நோக்கி கோபமாகவும் வேகமாகவும் நடந்து வர, ரவியின் தங்கை சுமதி அவளை தடுத்து நிறுத்த முயற்சித்தவாறே உடன் நடந்து வந்தாள். நந்தினியை நெருங்கிய வாசுகி அவளை முறைத்தவாறே ஆக்ரோஷத்தோடு

'எங்க வந்த?... எல்லாரையும் கொன்னுட்டு போகலாம்னு வந்திருக்கியா?' என்று கேட்க, நந்தினி ஒரு நீண்ட உள் மூச்சை இழுத்துவிட்டு

'நான் மறுபடி ரவி கூடவே வாழலாம்னு வந்திருக்கேன்.' என்றாள்.

உடனே சுமதி குறுக்கிட்டு

'நந்தினி... பேசாம அமைதியா உங்க வீட்டுக்கே போயிடு...' என்றாள்.

நந்தினி தன் பார்வையை சுமதியிடம் திருப்பி

'நீ உன் வேலைய பாரு... அதை ரவி சொல்லட்டும் நான் போறேன்.' என்றாள்.

வாசுகி நந்தினியிடம்

'ரவி வந்து சொல்லனுமா உனக்கு?... அவன் தற்கொலை பண்ணிகிட்டான்... இப்போ திருப்தியா?' என்று கோபமாக கத்தினாள்.

வாசுகியின் வார்த்தைகளை ஏற்க மறுத்தது நந்தினியின் மனது.

'நான் நம்பமாட்டேன்.' என்று அவர்கள் இருவரையும் மீறி

'ரவி... ரவி...' என்று கத்தி கொண்டே வீட்டை நெருங்கினாள். அப்போது ரவியின் தந்தை அவளின் முன் நின்று

'நந்தினி... நீ உன் வீட்டுக்கே போயிடுமா... போய் வேற கல்யாணம் பண்ணி புது வாழ்க்கையை ஆரம்பி...' என்றார்.

'அப்பா நான் கர்பமா இருக்கேன்... இனிமேல் ரவி கூட தான் நான் வாழுவேன்னு எங்க வீட்ல சொல்லிட்டு வந்திட்டேன்... இனிமேல் நான் ரவியை விட்டு பிரிய மாட்டேன்... ப்ளீஸ் என்னை உள்ள விடுங்க...' என்றாள்.

சில நொடிகள் யோசித்த தேசிகன்

'ரவி இங்க இல்ல மா…' என்றார்.

'ஏன் அவர் எங்க போயிருக்கார்?' - நந்தினி.

அவள் கேள்விக்கு உடனே பதில் சொல்லாமல் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த அருணை சில நொடிகள் பார்த்து விட்டு, மறுபடி நந்தினியை பார்த்து அமைதியாக நின்றார்.

அவர் அமைதியாக நிற்பதை பார்த்தவுடன் ரவியிற்கு ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்து விட்டதா என்ற பயம் அவளினுள் தோன்றியது.

பயத்தை கண்ணீராய் வெளிக்காட்டியவாறே

'ரவிக்கு என்னாச்சு?' என்று கேட்டாள்.

'உங்க அப்பா அம்மா வந்துட்டு போன ரெண்டாவது நாளே அவன் தற்கொலை பண்ணிக்கறதா லெட்டர் எழுதி வெச்சிட்டு போயிட்டான்... நாங்க போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல கம்ப்லைன் கொடுத்திருந்தோம்... கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் எங்களுக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன்லெருந்து கால் வந்துச்சு... அதான் நானும் அருணும் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு கிளம்பறோம்.' என்றார் தேசிகன்.

'போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல அவரை பத்தி ஏதாவது சொன்னாங்களா?' - நந்தினி.

அமைதியாக அவர் தலையை பக்கவாட்டில் அசைத்தவாறே

'"உங்க பையன் விஷயமா ஒரு தகவல் கிடைச்சிருக்கு"னு சொன்னாங்க மேற்கொண்டு கேட்டதுக்கு அவங்க சரியா பதில் சொல்லல...' என்றார்.

நந்தினியும் அவர்களோடு காவல் நிலையத்திற்கு புறப்பட எத்தனித்தாள்.

உடனே தேசிகன் கையமர்த்தி

'நந்தினி நீ வர வேண்டாம்... நீ கர்பமா வேற இருக்க... உனக்கு அங்க வர்றது உடல் வலியை மட்டுமில்ல மன வலியையும் கொடுக்கும்... அது உன்னுடைய கருவுக்கு நல்லதில்லை' என்று தேசிகன் கூறினாலும்

'என்ன நடந்தாலும் பரவயில்லை...' என்று தன்னை திடப் படுத்திக் கொண்டு அவர்களோடு காவல் நிலையத்திற்கு சென்றாள்.

காவல் நிலையத்திற்கு சென்று விசாரித்த போது, இந்த வழக்கை கையாண்டு கொண்டிருக்கும் அதிகாரி

‘ஆனைமலை பகுதியில ஒருத்தர் சூசைட் பண்ணிகிட்டாராம்... அவரோட போஃட்டோவை அனுப்பியிருக்காங்க... உங்க பையன் முகமான்னு பாருங்க' என்று கூறிவிட்டு ஒரு புகைப்படத்தை காட்டினார்.

அந்த புகைப்படம் ரவியின் முகத்தோடு ஒத்திருந்தது.

உடனே தேசிகன் பதட்டமாக

'பாக்கறதுக்கு என் பையன் ரவி மாதிரி தான் இருக்கு... இப்போ இவரோட நிலைமை என்ன?... உயிரோட இருக்காரா?'

'தெரியலை... நீங்க வந்து கண்பர்ம் பண்ண பிறகு ஆனைமலை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போஃன் பண்ணலாம்னு இருந்தேன்... இப்போ போஃன் பண்றேன்...' என்று அந்த அதிகாரி கூறிவிட்டு, தன்னுடைய மேஜையில் இருந்த தொலைபேசியிலிருந்து ஆனைமலை காவல் நிலையத்தை தொடர்பு கொண்டு சில நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு, அந்த தொடர்பை துண்டித்தவுடன் அவர்களைப் பார்த்த அதிகாரி சற்று தயக்கமாக

'அங்க பேசுனதுல போட்டோல இருக்கற ஆளோட நிலைமை பத்தி சரியான தகவல் கிடைக்க மாட்டேங்குது... இந்த கேஸ் சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரி நாளைக்கு மார்னிங் ஷிப்ட் வருவாரு... ஒன்னு பண்ணுங்க நீங்க நாளைக்கு வாங்க...' - அதிகாரி.

உடனே நந்தினி குறுக்கிட்டு

'இல்ல பரவாயில்ல சார்... ஆனைமலை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு நானே போய் இந்த கேஸ் சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரியை கேட்டு விசாரிச்சுக்கறேன்... நீங்க அந்த போலீஸ் ஸ்டேஷனோட அட்ரஸை மட்டும் கொடுங்க... ' என்றார்.

ஆனைமலை சென்னையிலிருந்து 500 கிலோமீட்டருக்கு அப்பால் உள்ளது. மூவரும் அந்த காவல் நிலையத்தின் முகவரியை பெற்றுக் கொண்டு ஆனைமலைக்கு ஒரு வாடகை சொகுசு வாகனத்தில் பயணித்தனர்.

பயணத்தின் போது நந்தினியிற்கு உறக்கம் வரவில்லை.

'கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி கிடைக்க இருந்த நல்ல வாழ்க்கையை உதறி தள்ளிட்டு வந்தேன்... நான் போற பாதை சரியா தப்பா... ' என்று தன் வாழ்கையை பற்றி சிந்தித்து கொண்டே வந்தாள்.

அப்பொழுது தேசிகன் நந்தினியிடம்

'நீ ஏன் மா அவனை விட்டுட்டு போன?... ஒரு வேளை நீ போகாம இருந்திருந்தா அவன் தற்கொலை பண்ணிக்கற அளவுக்கு போயிருக்க மாட்டான்னு தோணுது.' என்றார்.

அமைதியாக சில நொடிகள் யோசித்த நந்தினி

'உங்க கிட்ட ஒரு விஷயத்தை கேக்கணும்?' என்று தேசிகனிடம் வினவினாள்.

'என்னமா?' - தேசிகன்.

​

 

[Ramcharan sundar]

'ஏன் யாரும் ரவியை ஒழுங்கா நடத்த மாட்டேங்கறீங்க?... அவர் தான் உங்க குடும்பத்துக்கே மூத்த பிள்ளை அவருக்கு தர வேண்டிய மரியாதையை ஏன் கொடுக்கல?... நீங்களும் உங்க மனைவியும் உங்க ரெண்டாவது பையனுக்கும் பொண்ணுக்கும் தான் முக்கியத்துவம் தரீங்க... ஏன் இந்த பாகுபாடு?... சரி அவரோட தம்பி தங்கச்சியாவது அவருக்கு அண்ணான்னு மரியாதை கொடுக்கறாங்களா?... அதுவும் இல்லை... அவரை ரொம்பவும் இளக்காரமா நடத்தறாங்க... அவங்க எனக்கு அண்ணி ன்ற மரியாதையும் கொடுக்கலை... மனசுக்கு பிடிச்சு கல்யாணம் பண்ணிகிட்ட ரவியை நான் விட்டுட்டு போனதுக்கு முக்கிய காரணமே நீங்க எல்லாரும் தான்... இப்படி இருக்கும் போது நீங்க என்னை மட்டும் கேள்வி கேக்கறது நியாயமா ?... அவர் தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்கு காரணம் நான் மட்டும் இல்ல நீங்க, உங்க மனைவி, அருண், சுமதி எல்லாரும் தான் காரணம்.' என்றவுடன் அருண் குறுக்கிட்டு

'நீங்க வேற ஒருத்தரோட மனைவியா இருந்திருந்தா நிச்சயமா உங்களுக்கு மரியாதை கொடுத்திருப்பேன்... நீங்க ரவியோட மனைவின்றதுனால எனக்கு இயற்கையாவே உங்கள மதிக்கணும்னு தோன மாட்டேங்குது.' என்றான்.

நந்தினி தன் பார்வையை அருணிடம் திருப்பி

'ஏன்?' என்று வினவினாள்.

அருண் முகத்தில் வெறுப்பை காட்டியவாறே

'ஏன்னா அவன் ஒரு பொறுக்கி... உலகத்துல வாழ தகுதியே இல்லாத ஒரு ஜந்து... அவனால என் அப்பா அம்மா எவ்வளவு அவமான பட்டிருக்காங்க தெரியுமா?... என்னோட பாசத்தையும் என் தங்கச்சியோட பாசத்தையும் புரிஞ்சிக்க தெரியாத ஒரு மிருகம்.' என்று கோவமாக பேசும் போது தேசிகன் அவனை கையமர்த்தினார்.

அருண் தேசிகனை பார்த்து

'அப்பா... நீங்க அமைதியா இருங்க பா...' என்று கூறிவிட்டு நந்தினியை பார்த்து

'நான் சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதிங்க... அவனுக்கு இல்லாத கெட்ட பழக்கங்களே இல்லை... திருடறது, கண்ட பொறுக்கிங்களோட சேர்ந்துக்கிட்டு பொறுக்கி தனம் பண்றது, பொண்ணுங்கள பாஃலோவ் பண்றதுன்னு ஏக பட்ட கெட்ட பழக்கங்கள்... வெளியில ஏதாவது பெரிய பிரச்னையை உருவாக்கிட்டு அதை வீடு வரைக்கும் எடுத்துட்டு வந்துருவான்... கொஞ்சம் கூட தகுதியே இல்லாத கண்ட கண்ட புறம்போக்கேல்லாம் என் அப்பா அம்மாவுக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டு போவாங்க... இப்படி பட்டவனை நான் எப்படி அண்ணனா ஏத்துக்கறது?' என்றான்.

'சின்ன வயசுல அப்படி இருந்திருக்கலாம்... நான் அவரோட பழகினவறைக்கும் அவர் கிட்ட நீ சொல்ற இந்த குணங்களெல்லாம் பாத்ததே கிடையாது... அவர் திருந்துனதுனால தான் அவரால பத்து வருஷம் ஒரு கம்பெனில வேலை செய்ய முடியுது...' - நந்தினி.

'கம்பெனிக்கு போயிட்டு இருக்கும் போதும் அதே மாதிரி பிரச்சனைகளை பண்ணிட்டு தான் இருந்தான்... இப்போ தான் ஒரு ரெண்டு மூணு வருஷமா அமைதியா இருக்கான்... அவனை நம்பறதுக்கு இல்லை... இப்படி தான் திடிர்னு "நான் திருந்திட்டேன்... இனிமேல் நான் எந்த வம்பு தும்புக்கும் போக மாட்டேன்"னு சொல்லுவான்... நாங்களும் அதை நம்பி அவனுக்கு மரியாதை கொடுப்போம்... அப்புறமா போக போக அவன் அவனோட சுய ரூபத்தை காட்டுவான்... எங்களோட சின்ன வயசுல தினமும் காலைல எழுந்திருக்கும் போது ஏதாவது பிரச்சனை இருந்துகிட்டே இருக்கும்... அதுக்கு காரணம் அவனா தான் இருப்பான்... வீட்ல நிம்மதியே இருக்காது... வீட்ல இருக்கற பொருளையெல்லாம் தூக்கி போட்டு உடைப்பான்... ஒரு வாட்டி என் அப்பாவை அடிச்சிருக்கான்... என்னையும் என் தங்கச்சியையும் அடிச்சிருக்கான்... என் அம்மாவை கழுத்த நெறிச்சு கொல்ல முயற்சி பண்ணிருக்கான்... அப்போ நானும் என் தங்கச்சியும் வெளியில போய் சத்தம் போட்டோம்... பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க எல்லோரும் உள்ளே வந்து அவனை அடிச்சு வெளிய தள்ளினாங்க... போலீஸ் கிட்டேயும் கம்ப்லைன் பண்ணி அவனை அடி வாங்க வெச்சோம்... அப்புறம் என் அம்மா தான் அவனை விடுங்கன்னு சொல்லி கூட்டிகிட்டு வந்தாங்க... அக்கம் பக்கத்துல எங்களுக்கு ரொம்ப அவமானம் ஆயிட்டதுனால நாங்க இருந்த சொந்த வீட்டை வித்துட்டு வேற வீட்டுக்கு வாடகைக்கு மாறினோம்... எங்க போனாலும் அவன் அடங்குன மாதிரி தெரியலை... அவனால இதோட ஏகப்பட்ட வீட்டை மாத்திட்டோம்... அவனுக்குள்ள இருக்கற காட்டு மிராண்டி தனம் எப்போ வேணும்னாலும் வெளிய வரலாம்ன்ற பயம் எங்க எல்லாருக்கும் இருந்து கிட்டே தான் இருந்துச்சு... நான் எவ்வளோவோ வாட்டி என் அப்பா அம்மாவுக்கு "அவனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வெச்சு ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையை கெடுக்காதிங்க"னு எடுத்து சொன்னேன்... என் அம்மா தான் கேக்கவே இல்ல... இப்போ கூட அவன் தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டது எந்த வருத்தத்தையும் எனக்கு தரலை... எனக்கு உங்கள நெனச்சா தான் பாவமா இருக்கு... நீங்க உங்க வயத்துல இருக்கற கருவை அபார்ட் பண்ணிட்டு பேசாம வேற நல்ல வாழ்க்கையை அமைச்சுக்கோங்க.' - அருண்.

அவன் கூறியதை கேட்டவுடன் நித்யா தனது கணவர் கூறியதாக சொன்ன ரவியை பற்றிய விஷயங்கள் ஞாபகத்திற்கு வந்து போனது.

'இப்படி பட்ட ஒரு ஆளை ஏன் என் மனசு நேசிக்கணும்?... நான் ஏன் அவரை கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்?... நான் போற பாதை சரியா இல்ல நான் என்னோட ஐடியாலஜியை பாஃலோவ் பண்றேன்ற பேர்ல பைத்தியக்காரதனத்தை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேனா?' என்று தன்னை தானே வினவிக் கொண்டு பயணித்தாள்.

ஆணை மலை பகுதி காவல் நிலையத்தை அடைந்தது அந்த வாகனம். மூவரும் இறங்கி சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரியை சந்தித்தனர்.

'மலை பகுதில மலைவாசி மக்கள் யாரோ ஒருத்தன் மலைலேருந்து குதிக்கறதை பாத்துட்டு அவன் விழுந்த இடத்துக்கு ஓடி போய் பாத்திருக்காங்க... அங்க தலைல பலமா அடிபட்டு ரத்தவெள்ளத்துல இருந்த ஒரு ஆளை உடனே ஹாஸ்பிடலுக்கு கூட்டிகிட்டு வந்து அட்மிட் பண்ணிட்டாங்க... தலைல அடிபட்டதுனால இன்னும் மயக்கமா தான் இருக்கார்... மேற்கொண்டு நீங்க டாக்டர் கிட்ட தான் பேசணும்... வாங்க நாம அந்த ஹாஸ்பிடலுக்கு போகலாம்...' என்று அந்த அதிகாரி அவர்களை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்றார்.

மருத்துவமனையினுள் அவர்கள் மூவரையும் ஒரு பெண் மருத்துவரிடம் அறிமுக படுத்திவிட்டு அங்கிருந்து விடைபெற்று நகர்ந்தார் அந்த அதிகாரி.

'பேஷண்ட் தலைல அடிபட்டதுனால இன்னும் எந்த மூவ்மென்ட்ஸையும் நான் அப்செர்வ் பண்ணல... இன்னும் அவரோட ஹார்ட் பீட் துடிச்சிகிட்டு தான் இருக்கு... வாங்க மொதல்ல அந்த பேஷண்ட் நீங்க தேடுற ஆளானு கஃன்பெர்ம் பண்ணலாம்...' என்று அவர்களிடம் பொதுவாக சொல்லிவிட்டு, அவர்களை தீவிர சிகிச்சை பிரிவினுள் அழைத்து சென்று ஒரு நோயாளியை காண்பித்தார்.

நந்தினி அந்த நோயாளியை உற்று பார்த்தாள். அது ரவி என்று ஊர்ஜிதமாகியது. அவனை அந்த நிலைமையில் பார்த்தவுடன் அதிர்ச்சியை வெளி படுத்தி அழுதாள். பக்கத்தில் இருந்த பெண் மருத்துவர் நந்தினியை ஆசுவாச படுத்தினார்.

'ரவிக்கு எப்போ சரியாகும்... உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லையே ?' என்று மருத்துவரிடம் வினவினார் தேசிகன்.

'உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை... அவர் ஏன் மயக்கமா இருக்கார்னு இன்னும் டயக்னோஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கோம்... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ரிப்போர்ட் ரெடி பண்ணிடுவோம்... நீங்க இங்கேயே ட்ரீட்மெண்ட் பண்றீங்களா? இல்ல உங்க சொந்த ஊருக்கு கொண்டு போறீங்களா?' என்று கேட்டார் மருத்துவர்.

நந்தினி கர்பமாக இருக்கும் காரணத்தால் சென்னையில் இருக்கும் மருத்துவ மனையில் ரவியை அனுமதித்து அங்கேயே சிகிச்சை தர முடிவெடுத்தார் தேசிகன். அன்றே ரவியை சென்னையில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு இடமாற்றம் செய்தனர்.

இரவு 10 மணி அளவில் சென்னையில் ஓர் மருத்துவமனையில் ரவி அனுமதிக்கப்பட்டான். அந்த இடத்தில பரவியிருந்த நிசப்தத்தை அருண் தேசிகனிடம் பேச ஆரம்பித்து கலைத்தான்.

'நீங்களும் நந்தினியும் வீட்டுக்கு போங்க பா... நான் இங்க இருந்து ரவியை பாத்துக்கறேன்...' என்றான்.

உடனே தேசிகன்

'இருப்பா அம்மா கிட்ட ஒரு வார்த்தை கேட்டுடுவோம்...' என்று தேசிகன் அருணிடம் கூறிவிட்டு வாசுகியின் அலைபேசியை தொடர்பு கொண்டார்.

மறு முனையில் தொடர்பை ஏற்றுக் கொண்டதிற்கான சப்தம் கேட்டது.

'வாசுகி... தேசிகன் பேசறேன்... அருண் இங்க இருந்து ரவியை பாத்துக்கறானாம்... என்னையும் நந்தினியையும் கிளம்ப சொல்றான்...' - தேசிகன்.

நிசப்தமாக இருந்த அறையில் தேசிகனின் அலைபேசியில் வாசுகி பேசும் சத்தமும் தெளிவாக கேட்டது.

'அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்... நந்தினியே அங்க இருந்து பாத்துக்கட்டும்... நீங்க ரெண்டு பேரும் உடனே கிளம்பி வாங்க...' என்று வாசுகி கூறியது அருண் மற்றும் நந்தினி காதிலும் விழுந்தது.

உடனே அருண் அலைபேசியை தேசிகனிடமிருந்து பறித்து

'அம்மா... அவங்க ப்ரெக்னென்ட்டா இருக்காங்க... நான் ரவியை பாத்துக்கறேன்...' என்றான்.

'இது அவளோட வாழ்க்கை பிரச்சனை... அவளே தான் பாத்துக்கணும்... அப்பாவும் நீயும் கிளம்பி வாங்க...' என்று அலைபேசியின் தொடர்பை துண்டித்தாள் வாசுகி.

அருண் மெளனமாக நந்தினியை பார்த்துவிட்டு, தலையை சில நொடிகள் கீழ் நோக்கி குனித்து, பிறகு

'அப்பா நான் வெளியில வெயிட் பண்றேன்... வாங்க...' என்று அந்த அறையை விட்டு கிளம்பினான்.

தேசிகனும் நந்தினியை பார்த்து

'சரிம்மா... நான் கிளம்பறேன்...' என்று அவரும் அமைதியாக கிளம்பினார்.

நந்தினியிற்கு வாசுகி பேசியதும் தேசிகன் மற்றும் அருணின் நடத்தையும் மிகுந்த அதிர்ச்சியை கொடுத்தது.

'தான் பெத்தெடுத்த பையன் ஹாஸ்பிடல்ல சீரியஸ் கண்டிஷன்ல இருக்கான்... அந்தம்மாவுக்கு வந்து பாக்கணும்னு கூட தோணலை... அதுவுமில்லாம நான் கர்ப்பமா இருக்கேன்னு அருண் சொல்லும் போதும் அவங்க ஏன் கொஞ்சம் கூட இறக்கமே இல்லாம நடந்துக்கிட்டாங்க...' என்று யோசித்தவாறே ரவியை பார்த்தாள். அவன் மயக்க நிலையில் இருந்தான். ரவியின் பக்கத்தில் ஒரு மெலிதான இரும்பு கம்பம் சத்துநீர் நிரம்பியிருந்த ஒரு கொள்கலனை ஏந்தி இருந்தது. அந்த கொள்கலனில் இருந்த குழாயில் இணைக்க பட்டிருந்த ஊசியின் மூலம் ரவியிற்கு சத்துநீர் உட்செலுத்தப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

'இதெல்லாம் ஏன் நடக்குது?... எனக்கு ஏன் ரவியை பிடிக்கணும்... நான் ஏன் அவரை விட்டு போகணும்?... நான் ஏன் எனக்கு கிடைக்க இருந்த வாழ்க்கையை தவறவிட்டுட்டு மறுபடி ரவி கிட்டயே வரணும்... எல்லாத்துக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கா?... இல்ல இதெல்லாம் என்னோட முட்டாள் தனத்தோட விளைவா?' என்று சில நிமிடங்கள் யோசித்தவாறே தன்னை அறியாமல் உறங்கினாள்.

அவளின் உறக்கத்தில் ஒரு கனவு வந்தது. அந்த கனவில் மெல்லிய குளிர் காற்றின் வருடலில் எங்கும் மகரந்தம் சூழ்ந்து பச்சைபசேலென்றிருக்கும் ஒரு அழகிய பூஞ்சோலையில் நந்தினியும் ரவியும் ஒரு குழந்தையுடன் ஊஞ்சலில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் காட்சி தெரிந்தது. சட்டென்று யாரோ தன்னை எழுப்புவதை போல உணர்ந்தாள் நந்தினி. எழுத்து கண்களை மூடி கைகளால் அதை மெதுவாக அழுத்தி நீவினாள். நந்தினியிற்கு தான் எப்போது உறங்க ஆரம்பித்தோம் என்பதே நினைவில் இல்லை. கண்களை மெதுவாக திறந்தாள். அவள் கண் முன் அவளின் தந்தை வெங்கடேசன், தாய் பத்மாவதி மற்றும் தோழி சங்கீதா ஆகியோர் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களை சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு ரவியிடம் பார்வையை திருப்பினாள்.

இப்போது அவன் கண்கள் திறந்திருந்தது. உடனே நந்தினி அவர்களை பொருட்படுத்தாமல்

'ரவி...ரவி....' என்று அவன் அருகில் சென்றாள். அவன் கண்களின் ஓரத்தில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. ரவியின் கருவிழிகள் அசைந்தனவே தவிர மற்றபடி அவனிடமிருந்து எந்த அசைவும் இல்லை.

'ரவி...ரவி... நான் பேசுறது கேக்குதா ?...' என்று மறுபடி ரவியை பார்த்து வினவினாள். ரவியிடம் எந்த பதிலும் வரவில்லை. ஆனால் அவனின் பார்வை நந்தினியின் மீது மட்டும் இருந்தது. அவன் கண்களின் ஓரங்களில் நீர் வருவதை பார்த்தாள். உடனே வெளியே சென்று மருத்துவரை கூட்டிவந்தாள். அவரும் ரவியை சில நொடிகள் பரிசோதித்துவிட்டு நந்தினியிடம்

'இவரோட ரிப்போர்ட்ஸ் எல்லாத்தையும் ஸ்டெடி பண்ணிட்டேன்...' என்று கூறினார். பிறகு

அங்கிருந்த அனைவரிடமும் பொதுவாக

'எல்லோரும் கொஞ்சம் வெளிய வெயிட் பண்றீங்களா?... நான் இவரை கொஞ்சம் செக் பண்ணனும்...' என்று கூறிவிட்டு, தன் அலைபேசி மூலமாக செவிலியர்களை அழைத்தார்.

உள்ளே செவிலியர்கள் நுழைந்தவுடன் மற்ற அனைவரும் வெளியே சென்றனர்.

அனைவரும் வெளியே வந்தவுடன்

'ஏன் நீங்க எல்லாருக்கும் இங்க வந்தீங்க?... இந்த இடம் உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?' என்று அவர்களை பார்த்து பொதுவாக வினவினாள்.

உடனே வெங்கடேசன்

'ஏன் வந்தீங்களா?... நீ பாட்டுக்கு வீர வசனம் பேசிட்டு வீட்டை விட்டு போயிட்ட... உனக்கு போஃன் பண்ணா நீ எடுக்கவும் இல்ல... கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு கால் பண்ணா ஸ்விச்ட் ஆஃப்னு வந்துது... உங்க மாமனார் வீட்டுக்கு கால் பண்ணினா உன் மாமியார் என் குரலை கேட்ட உடனே லைனை கட் பண்ணிடுது... அங்க எங்களால உன் நிலைமை தெரியாம பங்க்ஷனை ஒழுங்கா நடத்தவே முடியலை... இன்னிக்கு காலங்கார்த்தால சங்கீதாவை உன் மாமியார் வீட்டுக்கு கால் பண்ண சொன்னேன்... உன் மாமனார் தான் நடந்ததை சொல்லி இந்த ஹாஸ்பிடல் அட்ரஸை கொடுத்தார்... சரி கிளம்பு வீட்டுக்கு போகலாம். ‘ என்றார்.

'எதுக்கு வீட்டுக்கு வரணும்... அதான் உங்களுக்கு ஒரே பொண்ணு யாழினினு சொன்னேனே... நீங்க கிளம்புங்க.' - நந்தினி.

'முன்னாடியாவது பரவாயில்ல ஏதோ வேலைக்கு போயிட்டிருந்தான்... இப்போ தலைல அடிபட்டு என்னவோ மாதிரி இருக்கான்... கிளம்பு.' - வெங்கடேசன்.

'என்னால ரவியை இந்த நிலைமைல விட்டுட்டு வர முடியாது...' - நந்தினி.

'அவனோட அப்பா அம்மாவுக்கே இல்லாத அக்கறை உனக்கென்ன?... கிளம்பி வா.' - வெங்கடேசன்.

'ரவியோட இந்த நிலைமைக்கு நாம தான் காரணம்... இப்போ உங்களோட வந்தா அந்த குற்ற உணர்ச்சி என்னை நிம்மதியாவே வாழ விடாது.' - நந்தினி.

பத்மாவதி நந்தினியிடம்

'நந்தினி நீ வேற கல்யாணம் பண்ணிக்க வேணாம்... அந்த கருவையும் கலைக்க வேணாம்... கடைசி வரைக்கும் எங்க கூடவே இரு... நானும் உன் அப்பாவும் உன் குழைந்தையை வளர்த்து தரோம்... நீ இவனை அவங்க வீட்ல விட்டுட்டு வந்திரு... அவ்வளவு தான்.' என்றாள்.

நந்தினி 'முடியாதும்மா...' என்றாள்.

உடனே வெங்கடேசன்

'சரி... அவனையும் வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு வா... போதுமா?' என்றார்.

'இல்ல... நான் தனியா கூட வாடகை வீடு எடுத்து இருந்துக்கறேன்... இப்போ என்னால உங்க வீட்டுக்கு வர முடியாது... ' - நந்தினி.

கடுப்பாகிய வெங்கடேசன்

'சுத்தமா லாஜிக்கே இல்லாத பிடிவாதமா இருக்கு.' என்று தனக்கு தானே பேசி கொண்டே சங்கீதாவை பார்த்து

'அம்மா... அவளுக்கு நல்லபடியா புத்திமதி சொல்லி கூட்டிகிட்டு வாம்மா... எனக்கு வர கோவத்துக்கு இனிமேல் நான் இங்க இருந்தேன்னா எதாவுது ஏடாகூடமா நடந்துருமோ னு பயமா இருக்கு... நாங்க கிளம்பறோம்...' என்று பத்மாவதியை கூட்டிக் கொண்டு கிளம்பினார் வெங்கடேசன்.

அவர்கள் சென்றவுடன் சங்கீதா நந்தினியிடம்

'நந்து... உன் மனசுல என்ன தான் ஓடுது?... யாரவது தனக்கு கிடைக்க இருந்த நல்ல வாழ்க்கையை தூக்கி எறிஞ்சிட்டு வருவாங்களா?... வாழ்க்கைல எவ்வளவு பெரிய முட்டாள் தனம் பண்ணிருக்க தெரியுமா?... நீ பாட்டுக்கு பாதியிலேயே அந்த நிச்சய தார்த்த பங்க்ஷனை விட்டுட்டு வந்துட்ட... அங்க நடந்ததை கேட்டு நித்யாவுக்கும் அவளோட ஹஸ்பண்டுக்கும் பிரச்சனை ஆயிடுச்சு... நல்ல வேளை அந்த பிரச்சனை கொஞ்ச நேரத்துலியே சுமூகமா முடிஞ்சு போச்சு... இனிமேல் நித்யா உன்னோட பேசவே கூடாதுன்னு அவளோட ஹஸ்பண்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்டா சொல்லிட்டாரு... அவளை கூட விடு... உன் அப்பா அவ்வளவு தூரம் சொல்றாரு... அவரையும் இன்சல்ட் பண்ற மாதிரி பேசுற... இப்போ நீ ரவியை உங்க வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு போறது தான் சேஃப்...' என்று சொன்னாள்.

'அதெல்லாம் இருக்கட்டும்... சரி... ஏன் யாழினி வரலை?' - நந்தினி.

'அவ சரியான கேடி டி... அவளும் பிரகாஷும் எங்க கூட வர்றதா தான் இருந்திச்சு... கிளம்பும் போது கரெக்ட்டா "எனக்கு தலை வலிக்குது பிரகாஷ்... என்னை விட்டு எங்கேயும் போகாதீங்க"னு சொல்லி இங்க வர்றத அவாய்ட் பண்ணிட்டா... நிச்சயம் முடிஞ்ச உடனே அமைதிப்படை படத்துல அம்மாவாசை நாகராஜ சோழனா மாறின மாதிரி யப்பா அவளோட தோரணையை பாக்கணுமே... அவளுக்கு அக்காவா இருந்துகிட்டு நீ இப்படி இருக்கியேன்னு தான் எனக்கு வருத்தமா இருக்கு.' என்று சங்கீதா கூறினாள்.

'இப்போ தெரியுதா நான் ஏன் எங்க வீட்டுக்கு போக விரும்பலைன்னு?... அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகி அந்த வீட்டை விட்டு போகட்டும்... அப்புறம் நான் ரவியை கூட்டிகிட்டு எங்க வீட்டுக்கு போறேன்...' - நந்தினி.

அவள் கூறியதை கேட்டு சில நொடிகள் யோசனையில் மூழ்கினாள் சங்கீதா.

'என்ன யோசிக்கற?' - நந்தினி.

'நீ புத்திசாலியா?... இல்ல முட்டாளானே தெரிய மாட்டேங்குது...' என்று சங்கீதா சொல்லி கொண்டிருக்கும் போது அங்கு ரவியை பரிசோதித்த மருத்துவர் வந்து நந்தினியிடம்

'மேடம்... நான் அவரோட ஸ்கேன் ரிபோர்ட்ஸை செக் பண்ணி பாத்தேன்... அவருக்கு தலைல அடிபட்டதுனால மூளைல பஸல் கேங்க்லியா (BASAL GANGLIA) னு ஒரு பகுதி பார்ஷியலா அஃபெக்ட் ஆயிருக்கு... இதனால அவருக்கு க்ராஸ் மோட்டார் ஸ்கில்ஸ் இருக்காது...' என்று கூறினார்.

'க்ராஸ் மோட்டார் ஸ்கில்ஸ் னா என்னது?' என்று புரியாமல் வினவினாள் நந்தினி.

'அப்படினா வாலண்டரி மூவ்மென்ட்ஸ் லைக்... அவரால நடக்க முடியாது, முழுமையா சாப்பிட முடியாது, கை காலை எக்ஸ்டெர்னல் புஷ் மூலமா மெதுவா அசைக்க முடியும் அவ்வளவுதான்... அவரோட வோகல் மஸில் மூவ்மெண்டும் பங்ஷன் ஆகலை... அதனால அவரால பேச முடியாது... உணவை விழுங்கும் போது மூணு ஸ்டெஐஸ் இருக்கு... ஓரல் பேஃஸ் (ORAL PHASE), பைரிஞ்சியால் பேஃஸ்(PHARYNGEAL PHASE), ஈஸோபாகள் பேஃஸ் (ESOPHAGEAL PHASE) ... இதுல பர்ஸ்ட் பேஃஸ் பார்ஷியலா அஃபெக்ட் ஆயிருக்கு... அதாவது அவரால உணவை மெல்ல முடியாது ஆனா முழுங்க முடியும்... அவரோட கண்ணு காது மூக்கு எல்லாமே வேலை செய்யும்... அவரால சுத்தி நடக்கற விஷயங்களை கிரகிக்க முடியும் ஆனா அவரால ரியாக்ட் பண்ண முடியாது... அதவாது அவர்கிட்ட நீங்க ஒரு பொருளை எடுக்க சொன்னீங்கன்னா அது அவர் காதுல விழும்... அதை எடுக்கறதுக்கான உந்துதலும் அவர் கொடுப்பார் ஆனா செயல் படுத்த முடியாது... நீங்க அவரை மெதுவா பின்னாடி இருந்து உந்துதல் குடுத்தீங்கனா கொஞ்சம் நகருவாரு... சாலிட் புஃட் அவருக்கு கொடுக்காதீங்க... உணவை நல்லா அரைச்சு ஊட்டுங்க... அவருக்கு உணவை ஊட்டும் போது அவரோட தாடையை ரெண்டு பக்கத்துலேருந்து மெதுவா உங்க விரலால அழுத்தம் குடுங்க... அவர் வாய் திறக்கும்... தொண்டை குழி பக்கத்துல அந்த உணவை கொண்டு போனீங்கன்னா தான் அவரால முழுங்க முடியும்... அவருக்கு ப்ரகபாலின் (PREGABALIN) ன்ற மருந்து சாப்பிடத்துக்கு அப்புறம் மூணு வேளை குடுக்கணும்... அவருக்கு என்ன தான் மருந்து குடுத்தாலும் தினமும் அவரோட கை காலுக்கு அரைமணிநேரம் காலைல மாலைல ரெண்டு வேளை மூவ்மெண்ட் குடுத்துகிட்டே இருக்கணும்... இது மஸ்ட்... முடிஞ்சா அளவுக்கு வீல் சேர் யூஸ் பண்றதை அவாய்ட் பண்ணுங்க... நான் முன்னாடி சொன்ன மாதிரி அவரை முன்னாடி உந்தி உந்தி நடக்க வெயிங்க... இவர் சூசைட் அட்டெம்ப்ட் பண்ணதுனால அஸ் பெர் ரூல் நீங்க சைகேட்ரிஸ்டையும் கன்சல்ட் பண்ணனும்... நீங்க அவருக்கு இங்க வெச்சு ட்ரீட்மெண்ட் குடுக்கறதைவிட உங்க வீட்டுக்கு கூட்டிகிட்டு போய்டுங்க... நான் வேற பேஷண்டை அட்டென்ட் பண்ணனும்... ஈவ்னிங் வந்து மறுபடி பாக்கறேன்...' என்று கூறிவிட்டு அந்த மருத்துவர் அங்கிருந்து விடை பெற்று சென்றார்.

அவர் சென்றவுடன் சங்கீதா நந்தினியை பார்த்து ஒரு பெரு மூச்சைவிட்டு

'இதோ பார் நந்து... உனக்கு என்ன அட்வைஸ் பண்றதுனு தெரியலை... என்னால என்னை உன்னோட நிலைமைல பொருத்தி பாக்க முடியலை... ' என்று சில நொடிகள் மெளனமாக யோசித்துவிட்டு

'சரி எனக்கு ஆபிஸ்க்கு டைம் ஆச்சு நான் இப்போ கிளம்பணும்... ஈவ்னிங் எனக்கு கால் பண்ணு..' என்று சங்கீதாவும் விடைபெற்று கொண்டு நகர்ந்தாள்.

ரவியின் நிலைமை அவளினுடையே மனநிலையை பாதித்தது. அவளின் சித்தாந்தத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கை மெதுவாக குறைய தொடங்கி தான் செய்தது முட்டாள்தனம் என்று அவளிற்கு தோன்ற ஆரம்பித்தது. அவளின் சித்தாந்தத்தால் பெற்ற வெற்றிகள் நினைவிற்கு தானாக வந்து மறுபடி அவளின் நம்பிக்கையை புதுப்பித்தது. அப்போது ஒரு செவிலியர் அவளிடம் வந்து

'சைகேட்ரிஸ்ட் வந்திருக்காங்க... நீங்க ப்ரெஷ் அப் பண்ணிட்டு அவங்கள போய் பாத்துட்டு வந்துருங்க.' என்று கூறிவிட்டு சென்றாள்.

சங்கீதாவும் அவளிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு சென்றாள்.

நந்தினி மன நல மருத்துவர் இருக்கும் அறைக்குச் சென்றாள்.

அந்த அறையில் உள்ள மேஜையில் "தேவி, எம். டி சைக்கியாட்ரிஸ்ட் " என்று ஒரு பெயர் பலகை இருந்தது. உள்ளே நுழைந்த நந்தினியை பார்த்த பெண் மருத்துவர்

'உட்காருங்க....' என்றார்.

நந்தினி இருக்கையில் அமர்ந்தவுடன்

'ஐ யம் தேவி...' என்று கூறிவிட்டு ஒரு புன்னகையை சிந்தினார்.

'என் பேரு நந்தினி... ' - நந்தினி.

'உங்க கணவர் தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்கான காரணம் என்னனு உங்களால கணிக்க முடிஞ்சுதா?... ' - தேவி.

நந்தினியும் நடந்த விஷயங்களை தேவியிடம் கூறிவிட்டு

'ரவி மேல ஏன் அவரோட குடும்பம் அக்கறை இல்லாம நடந்துக்கறாங்கனு தெரியலை... ரவி தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்கு நான் தான் காரணம்... என்னோட குழப்பம் தான் காரணம்.' - நந்தினி.

'அப்போ நீங்க தான் என்கிட்ட கவுன்சிலிங் எடுத்துக்கணும்... முடிஞ்சா உங்க கணவரோட அப்பா அம்மாவையும் அடுத்த செஷனுக்கு கூட்டிகிட்டு வாங்க... இப்போ உங்க குழப்பத்துக்கான காரணம் என்னனு சொல்லுங்க...' - தேவி.

"நியாயமா நேர்மையா மத்தவனுக்கு துரோகம் செய்யாம இருந்தாலே போதும் கடவுள் நமக்கு நல்லது தான் செய்வார்... யார் உதவியையும் எதிர் பாத்து வாழ வேண்டாம் "னு என் அப்பா சொன்னதை என்னோட சின்ன வயசுல வாழ்க்கை சித்தாந்தமா எடுத்துக்கிட்டேன்... என்னோட சொல் செயல்களுக்கு பின்னாடி இருக்கற என்னோட எண்ணங்களோட கருவே என் அப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் தான்... நான் என் வாழ்க்கைல தேர்ந்தெடுக்கற விஷயங்கள் எல்லாமே என் மனசுக்கு ரொம்ப பிடிச்சதா தான் இருக்கும்... அப்படி மனசுக்கு பிடிச்ச விஷயங்களை தேர்ந்தெடுக்கறதை என்னோட சித்தாந்தம் என்னை சரியான பாதைல வழி நடத்துதுன்றதுக்கான அறிகுறினு நம்பினேன்... நான் தேர்ந்தெடுத்த விஷயங்கள் எல்லாமே என்னோட வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையா தான் இருந்திருக்கு... நான் எடுக்குற ஒவ்வொரு முடிவும் அந்த கருவிலிருந்து வந்தது தான்னு நம்பறேன்... இன்னும் நம்பிகிட்டு இருக்கேன்... என்னோட கணவர் எனக்கு மனசுக்கு பிடிச்சவறா இருக்கணும் அதே சமயத்துல அவர் ஒரு நிறுவனத்துல முக்கிய பொறுப்புல இருக்கற ஆளாவோ இல்லை பெரிய பிசினெஸ் மேனாகவோ இருக்கணும்ன்றது தான் என்னோட ஆசை... எனக்கு ரவியை பாக்கும் போது மனசுக்கு பிடிச்சது... நான் எதிர்பாத்த மாதிரி ரவிக்கு உத்தியோகம் இல்லைனாலும் என்னோட வரவு அவர் வாழ்க்கைல பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வரும்னு நம்பினேன்... அதனால தான் என் அப்பா அம்மா மறுத்தாலும் நான் விடாப்பிடியா ரவியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்... நான் ரவியை கல்யாணம் பண்ணிக்கற வரைக்கும் எனக்கு சந்தோஷத்தை கொடுத்துக்கிட்டு இருந்த என்னோட நம்பிக்கை அப்புறம் எனக்கு கஷ்டத்தையும் மன வேதனையையும் குடுக்க ஆரம்பிச்சுது... நான் எடுத்த முடிவு சரியா தவறா ன்ற குழப்பம் வர ஆரம்பிச்சுது... சுயமா முடிவெடுக்கற நான் என்னோட ப்ரண்ட் பேச்சை கேட்டு என்னோட சித்தாந்தத்துக்கு மாறா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்... ஒரு கட்டத்துல ரவியை விட்டு பிரிஞ்சு நான் எதிர்பாத்த தகுதிகள் இருக்கற வேற ஒருத்தரை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு முடிவெடுத்து ரவியை விட்டுட்டு வந்துட்டேன்... என்னோட இந்த நடத்தை தான் ரவியை தற்கொலை பண்ண தூண்டியிருக்கும்னு நினைக்கறேன்... - நந்தினி.

'அவரை விட்டுட்டு போன நீங்க ஏன் திரும்பி வந்தீங்க?' - தேவி.

''நான் எவ்வளவு முயற்சி பண்ணினாலும் என்னால என் சித்தாந்தத்தை மீறி நடக்க முடியலை...' - நந்தினி.​

 

[Ramcharan sundar]

''நான் எவ்வளவு முயற்சி பண்ணினாலும் என்னால என் சித்தாந்தத்தை மீறி நடக்க முடியலை...' - நந்தினி.
'"நியாயமா நேர்மையா மத்தவனுக்கு துரோகம் செய்யாம இருந்தாலே போதும் கடவுள் நமக்கு நல்லது தான் செய்வார்... யார் உதவியையும் எதிர் பாத்து வாழ வேண்டாம் " ன்ற உங்களோட சித்தாந்தம் உங்களுக்கு நல்லது செஞ்சிருக்கலாம்... ஆனா நாம வளர வளர ரியாலிட்டியை புரிஞ்சுகிட்டு நம்மளோட சித்தாந்தத்தை காலத்துக்கும் சூழ்நிலைக்கும் தகுந்த மாதிரி மாத்திக்கற பக்குவத்தையும் வளத்துக்கணும்... கண் மூடி தனமான நம்பிக்கையோட செயல் பட கூடாது... அப்படி பண்ணினா உங்களோட கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை ஏதாவது ஒரு கட்டத்துல உங்கள ஏமாற வைக்கும்... நியாயமா நேர்மையா மத்தவனுக்கு துரோகம் பண்ணாம வாழ்ந்தா கடவுள் வந்து உங்களுக்கு உதவி செய்யமாட்டார்... இன்பாஃக்ட் கடவுள்னு ஒருத்தர் கிடையவே கிடையாது... ஆதிகால மனுஷன் தன்னோட அறிவுக்கு புலப்படாத விஷயங்கள் தனக்கு நல்லது செஞ்சுதுனா அதை கடவுள்னு வணங்க ஆரம்பிச்சான்... தனக்கு கெட்டது செய்யற விஷயங்களை பாத்து சைத்தான்னு பயந்து ஓட ஆரம்பிச்சான்... இந்த அறியாமையை பயன்படுத்தி சில ஆதிக்க வர்க்கம் கடவுள் பேர்ல மக்களை அடிமை படுத்தி தன்னோட ராஜ வாழ்க்கைக்கு அவங்களை பயன் படுத்த ஆரம்பிச்சாங்க... இந்த ஆதிக்க வர்கத்தால தான் ஜாதி மதங்கள் உருவாச்சு... உதாரணத்துக்கு நீங்க நம்மளோட சமூக கட்டமைப்பை எடுத்துக்கோங்க... சூத்திரர்கள் கடவுளோட கால்லேருந்து வந்தாங்க, வைஷியர்கள் கடவுளோட வயிறுலேருந்தும் தொடையிலேருந்தும் வந்தாங்க, சத்ரியர்கள் கடவுளோட மார்புலேருந்தும், தோள்பட்டையிலேருந்தும் வந்தாங்க, பிராமணர்கள் கடவுளோட தலையிலிருந்து வந்தாங்கனு இருக்கு... இப்படி பாரபட்சம் காட்டுற நம்ம ஊரு கடவுள் தான் உங்களுக்கு வந்து உதவி செய்ய போறாரா?... சத்தியமா அல்லாஹ்வும் ஏசுநாதரும் இல்ல வேற எந்த கடவுளும் கூட வந்து உதவி பண்ண மாட்டாங்க... நியாயமா நேர்மையா நடக்கறது உங்களோட தன்மை... அந்த தன்மை நீங்க செய்யற வேலைல வெளிப்படும்... உங்களோட வேலையை பார்த்து உயர் பதவில இருக்கறவன் உங்களை உயர்த்துவான்... அதே சமயத்துல உங்களை பார்த்து பொறாமை படுறவன் உங்களை ஒழிக்க நினைப்பான்... அப்போ வெறும் நியாயமா நேர்மையா நடந்தா மட்டும் போதாது கொஞ்சம் பகுத்தறிவையும் சேத்துக்கணும்... மனசு அறிவு எல்லாமே உங்க மூளைல தான் இருக்கு... உங்களால கண்ட்ரோல் பண்ண முடிஞ்ச உணர்வுகளை அறிவுன்னும் உங்களால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாத உணர்வுகளை மனசுன்னும் நீங்க பிரிச்சு வெச்சிருக்கீங்க... இப்படி தான் நான் நினைக்கறேன்... எல்லாத்துக்கும் பின்னாடி சயின்ஸ் தான் இருக்கும்... கடவுள் இருக்க மாட்டார்... உளவியல் ரீதியா இளமை பருவத்துல ஆண் பெண் ரெண்டு பேருக்கும் எதிர் பாலின ஈர்ப்பு இருக்கும்... சினிமா பாத்தோ இல்ல வேற ஏதாவது கலை நிகழ்ச்சிகளை பாத்தோ இது தான் அழகுன்னு உங்க மனசு அதாவது யுவர் அன்கண்டரோல்ட் இமோஷன்ஸ் உங்க மூளைல பதிய வெச்சிருக்கும்... அந்த பதிவுக்கு பொருத்தமான ஆளை பாத்தவுடனே உங்களுக்கு பரவச நிலை உண்டாகுது... அவன் நம்மளோட வாழ்க்கைக்கு கடைசி வரைக்கும் பொருத்தமானவனா இல்லையான்னெல்லாம் ஆராய்ச்சி பண்ணாம உங்க கடவுள் சொல்றாருனு நம்பிகிட்டு கல்யாணம் பண்ணினா இப்படி தான் கஷ்ட படணும்... கூச்ச படமா எதிர் பாலினத்தோட பேசி பழகுனா தான் யார் நம்மளோட எண்ண அலைகளுக்கு ஒத்து வராங்கனு தெரியும்... உங்க மனசுக்கு பிடிச்சவன் கூட உங்க வேவ் லென்துக்கு மேச் ஆகாம இருப்பான் ஆனா சுமாரா உங்க கண்ணனுக்கு தெரியுற பையன் உங்க வேவ் லென்துக்கு மேச் ஆவான்.... அவனோட பேசி பழக பழக உங்க மனசு அவனை ஏத்துக்க ஆரம்பிக்கும்... இப்படி தான் நம்மளோட அண்டர்ஸ்டாண்டிங்கா இருக்கற துணையை தேர்ந்தெடுக்கணும்... இப்படி அவசர பட்டு சமுதாயத்துல கீழ் மட்டத்துல இருக்கற பொண்ணுங்க வீட்டை விட்டு வெளிய ஓடிவந்து அவங்க வாழ்க்கையையே நாசம் பண்ணிக்கறாங்க... உங்க புருஷன் குணமாயிட்டாருன்னா இட் இஸ் வெல் அண்ட் குட் அப்போ கூட ஒரு பிஸ்னஸ் மேனாகவோ இல்ல ஒரு கம்பெனில பெரிய பொருப்புல இருக்கற ஒரு ஆளாகவோ உங்க புருஷன் ஆகமாட்டார்... இவர் மூலமா அமையற வாழ்க்கையை ஏத்துக்கிட்டு தான் வாழ்ந்தாகணும் ன்ற எதார்த்தை நீங்க ஏத்துக்கிட்டு தான் ஆகணும்... ஒருவேளை உங்க புருஷன் கடைசி வரைக்கும் குணமாகலைன்னா உங்களோட விரக்தி தன்மை அதிகமாகும்... அந்த விரக்தி மிக பெரிய மன அழுத்தத்தை கொடுத்து உங்களை தற்கொலை பண்ணிக்கற சூழலுக்கு தள்ளும்... இல்லனா இந்த சமூகத்துக்கு தெரியாம உங்க மனசுக்கு பிடிச்ச யார் கூடவோ கள்ள உறவு வெச்சிக்க தூண்டும்...' என்று மருத்துவர் தேவி கூறியது நந்தினியின் குழப்பத்தை மேலும் அதிகப் படுத்தியது.
சில நொடிகள் யோசித்த நந்தினி
'நான் தற்கொலையும் பண்ணிக்க கூடாது... நான் தவறான பாதையிலேயும் போக கூடாது... இதுக்கு ஏதாவது வழி இருக்கா?' என்று வினவினாள்.
'இதுக்கு ஒரே வழி இந்த குழந்தையை அபார்ட் பண்ணிட்டு நீங்க எதிர் பாக்கற க்வாலிட்டிஸ் இருக்கற ஆளை மறுமணம் பண்ணிக்கறது தான்...' - தேவி.
தன் மூச்சை இழுத்து விட்டு சில நொடிகள் யோசனையில் மூழ்கிய நந்தினி
'நானே நினைச்சாலும் என்னோட சித்தாந்தத்தை மீறி என்னால நடக்க முடியாது... அப்படியே நான் இந்த குழந்தையை கலைச்சிட்டு வேற கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாலும் எனக்குள்ள கருவா இருந்து என்னை செயல் படுத்தற என்னோட சித்தாந்தம் எனக்கு குற்ற உணர்ச்சியை குடுத்துகிட்டே இருக்கும்... என்னால அந்த புது வாழ்க்கையையும் நிம்மதியா வாழ முடியாது...' என்று மருத்துவர் தேவியிடம் கூறினாள்.
'நீங்க சொல்ற மாதிரி உங்களுக்கு கிடைச்ச புது வாழ்க்கைல குற்ற உணர்ச்சி ஏற்பட்டு மன அழுத்தம் உண்டாகுதுன்னு வெச்சிக்குவோம்... அந்த மன அழுத்தத்தை போக்கறதுக்கு நிறைய பில்ஸ் இருக்கு... சித்தாந்தம் சித்தாந்தம்னு உங்கள நீங்களே ரெஸ்ட்ரிக்ட் பண்ணிக்காதிங்க... சுதந்திர பறவை மாதிரி பறக்க ஆசை படுங்க... டு பீ ப்ராங்க் சரியில்லாத புருஷனோட சகிச்சிக்கிட்டு வாழறதைவிட மனசுக்கு பிடிச்ச ஒருத்தனோட கள்ள தொடர்பு வெச்சிக்கறது தப்பே கிடையாது...' என்று நந்தினியிடம் அழுத்தமாக கூறினார் மருத்துவர் தேவி.
சில நொடிகள் நந்தினி தேவியை பார்த்துவிட்டு வேறு புறம் தன்னுடைய பார்வையை திருப்பிக் கொண்டாள். இப்பொழுது மருத்துவர் தேவி நந்தினியிடம் நிதானமாக
'ஸீ... சில சமயம் விஷம் கூட மருந்தா மாறும்... உங்களை தப்பான வழில போக நான் வற்புறுத்தலை... சின்ன வயசுலேருந்து உங்க ஐடியாலஜி மேல நம்பிக்கை இருக்கறதுனால அவ்வளவு சீக்கிரமா அதை மாத்திக்கறது ரொம்ப கஷ்டம்னு எனக்கு தெரியும்... ஒன்னு இப்போ இருக்கற வாழ்க்கைக்கு ஏத்த மாதிரி உங்க மனச மாத்திக்க முயற்சி பண்ணுங்க... இல்ல உங்க வாழ்க்கை துணையை மாத்த முயற்சி பண்ணுங்க... எப்படி இருந்தாலும் ரெண்டு சூழ்நிலையுமே உங்களுக்கு மன அழுத்தத்தை குடுக்கும்... உங்க மூளைல செரோடோனின் கம்மியா சுரக்கறதுனால தான் மன அழுத்தம் ஏற்படும்... நீங்க இந்த செரோடோனின் பில்ஸை எடுத்துகிட்டீங்கனா உங்களுக்கு மன அழுத்தம் போய்டும்... உங்களுக்கு குற்ற உணர்ச்சியும் இருக்காது... சாய்ஸ் இஸ் யுவர்ஸ்... வார கடைசீல என்னை வந்து பாருங்க...' என்று மருத்துவர் தேவி கூறியவுடன் நந்தினி அவரிடம் விடைபெற்று கொண்டு நகர்ந்தாள்.
மறுநாள் அந்த மருத்துவமனையிலிருந்து ரவியை வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தனர். வழக்கம் போல் நந்தினி தன் வேலைக்கு சென்றாள். ரவியிற்கு மருத்துவரின் ஆலோசனை படி பரிந்துரைக்கப் பட்ட மருந்துகள் கொடுக்கப் பட்டன. வார கடைசியில் தன்னுடன் ரவியையும் மன நல மருத்துவர் தேவியிடம் அழைத்து சென்றாள் நந்தினி. சிறு வயதிலிருந்து தான் பின்பற்றிய சித்தாந்தம் தனக்கு கஷ்டத்தை கொடுப்பதால் நந்தினியிற்கு அந்த சித்தாந்தத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கை குறைய தொடங்கியது. இதுவே தேவியின் பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் நந்தினியின் மனதினுள் புகுவதற்கு வழியமைத்தது. தேவியின் பகுத்தறிவு சிந்தனைகள் நந்தினியின் மனதில் பதிய தொடங்கியதால் அதற்கு நேர் எதிரான அவளினுடைய சித்தாந்தத்திற்கும் பகுத்தறிவிற்கு போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கும். இந்த மன போராட்டம் நந்தினியை குழப்ப நிலையிலேயே வைத்துக் கொண்டிருக்கும். கருவுற்றிருக்கும் நந்தினியிற்கு ஏதாவது பக்க விளைவு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற காரணத்தினால் மன அழுத்தத்தை போக்கும் மாத்திரைகளை கொடுக்காமல் அந்த ரசாயனம் இருக்கும் இயற்கை உணவை எடுத்துக்கொள்ள பரிந்துரைத்தார் மருத்துவர் தேவி.
இப்படியே ஆறு மாதங்கள் கழிந்தன. நந்தினி எட்டு மாத கருவை சுமந்திருந்தாள். இந்த ஆறு மாதங்களில் இப்போது ரவியிற்கு ஒரு வித தோல் நோய் வர ஆரம்பித்து அவன் உடம்பில் ஒரு வகை துறுநாற்றம் அடிக்கத் ஆரம்பித்தது. நந்தினியை தவிர வீட்டில் உள்ள யாரும் அவன் அறைக்கு செல்வதில்லை.
இதனிடையில் யாழினியின் கடைசி ஆண்டு பொறியியல் படிப்பு முடிவடைந்து பிரகாஷுடன் திருமணமும் நடந்து முடிந்தது. திருமணம் முடிந்த உடனே யாழினியும் பிரகாஷும் அமெரிக்காவிற்கு சென்றனர். எங்கே மறுபடி தன் சித்தாந்தத்தை பின் பற்றலாமா வேண்டாமா என்ற குழப்பம் அதிகமாகிவிடுமோ என்ற பயத்தால் தன் தங்கையின் எந்த வித நிகழ்வுகளுக்கும் நந்தினி செல்லவில்லை. ரவியின் தம்பியிற்கு திருமணம் நடப்பதாக இருப்பதால் வாசுகியின் தூண்டுதலின் பெயரில் தேசிகன் ரவியையும் நந்தினியையும் தனி குடித்தனம் போகுமாறு வற்புறுத்தினர். வேறு வழியில்லாமல் தன் தந்தையிடம் வாடகை வீட்டை தேடுவதற்கு உதவியை நாடினாள் நந்தினி. அவளினுடைய தந்தை வெங்கடேசன்
'நீ என் வீட்டுக்கு வந்துடு... ரவியை ஒரு நல்ல காப்பகத்துல சேத்துடுவோம்...' என்று கூறிய யோசனைக்கு உடன்படாமல் தான் தனியாக வாழ்வதாக கூறினாள். வேறு வழியில்லாமல் ரவியையும் தங்க வைத்துக் கொள்ளலாம் என்றும் அவனை கவனிப்பதற்கு தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு செவிலியரை ஏற்பாடு செய்து தருவதாகவும் வெங்கடேசன் கூறியவுடன் இருவரும் வெங்கடேசன் வீட்டிற்கு குடி புகுந்தனர். தன் பணிக்கு சென்று வரும் போது அக்கம் பக்கத்தினர் தன்னை பரிதாபமாக பார்ப்பதும் ரவியை பற்றி விசாரிப்பதும் அவளிற்கு ஒரு விரக்தி நிலையை கொடுத்தது. இதனால் அவளால் தன் பணியிடத்தில் ஒழுங்காக வேலை செய்ய முடியவில்லை. ஒரு நாள் நந்தினி பணி புரியும் அலுவலகத்தின் மனித வள அதிகாரி
'நிறுவனம் நட்டத்தில் ஓடுவதால் சிலரை தற்காலிகமாக பணி நீக்கம் செய்கிறோம்... அந்த சிலரில் நீங்களும் ஒருவர்... நிறுவனம் ஸ்திர நிலையை அடைந்தவுடன் தங்களை மறுபடி பணியில் சேர்த்துக் கொள்வோம்... ' என்று கூறி அவளை வேலையை விட்டு நீக்கினர். இந்த விஷயம் அவளிற்கு மிக பெரிய அதிர்ச்சியை கொடுத்தது. தான் கருவுற்று இருப்பதால் அவளால் வேறு வேலையை கூட தேட முடியவில்லை. வேறு வழியில்லாமல் வெங்கடேசன் இருவரையும் தன் செலவில் பார்த்துக் கொண்டார். இந்த நிலைமை நந்தினியிற்கு தர்மசங்கடமாக இருந்தது.
அந்த குடும்பத்தின் சூழலில் சோகம் மற்றும் விரக்தியின் அளவு அதிகமாகியது. சந்தோஷம் அற்ற அந்த சூழலில் அனைவருக்கும் மன நிலை பாதிக்க பட்டிருந்தது. பத்மாவதி தன் முதல் பெண்ணின் நிலைமையை பார்த்து அழுது புலம்பத் தொடங்கினாள், அவ்வப்போது மன அழுத்தம் அதிகமாவதால் மயக்கமுற்றாள். அவளை வெங்கடேசன் மருத்துவரிடம் கூட்டிச்சென்று ஆலோசித்த போது
'அவங்களுக்கு பிரச்சனையே மன நிலைமை சரியில்லாதது தான்... அவங்களுக்கு தேவை ஒரு சேஞ் ஆஃப் ப்லேஸ் ... ஊட்டி கொடைக்கானல்னு அவங்களை டூர் கூட்டிகிட்டு போங்க... அவங்க மைண்ட் ரிலாக்ஸ் ஆயிடுச்சுனா தென் ஷி வில் பி நார்மல்...' என்று கூறினார் மருத்துவர்.
வெங்கடேசனுக்கும் பத்மாவதிக்கும் இருக்கும் ஒரே ஆறுதல் அமெரிக்காவில் இருக்கும் தன் இரண்டாவது பெண்ணோடு வலைதள நேரலையில் பேசுவது தான். ஒரு நாள் யாழினியோடு நேரலையில் பேசிக் கொண்டிருக்கும் வெங்கடேசன் பத்மாவதியின் நிலைமையை கூறி வருந்தினார். உடனே யாழினி
வெங்கடேசனிடம்
'அப்பா... நீயும் அம்மாவும் இங்க வந்து கொஞ்ச நாள் தங்கிட்டு போங்கப்பா... இந்த சேஞ் ஆஃப் ப்லேஸ் உங்களுக்கு பாசிட்டிவ் எனெர்ஜியை குடுக்கும்.' என்றாள்.
'இல்லமா... உங்க அக்கா எட்டு மாசம் கர்பமா இருக்கா... இன்னும் ஒன்றரை மாசத்துல குழந்தை பிறக்கும்னு அவளை செக் பண்ற டாக்டர் சொல்லிருக்காங்க… அதான் இப்போ எங்களால வர முடியாத சூழ்நிலை... அதுவுமில்லாம உடனே டிக்கெட் அரேஞ் பண்றதுக்கு அதிகமா செலவாகும்... உனக்கு ஏன் மா தேவை இல்லாத செலவு?' - வெங்கடேசன்.
'அப்பா செலவை பத்தி எல்லாம் கவலை படாதீங்க... விசா கூட சீக்கிரமா அரேஞ் பண்ணிக்கலாம்... அட்லீஸ்ட் ஒரு டூ வீக்ஸ் இங்க வந்து தங்கிட்டு போங்க...' - யாழினி.
இவர்களின் உரையாடலை கேட்டுக் கொண்டிருந்த நந்தினி தன் தந்தையிடம்
'டூ வீக்ஸ் தானே... போயிட்டு வாங்க... நான் சமாளிச்சுக்கறேன்...' என்றாள்.
இரண்டு வாரங்கள் கழித்து அமெரிக்காவின் நுழைவு சான்று வெங்கடேசனிற்கும் பத்மாவதியிற்கும் கிடைத்தது. யாழினி அவர்களுக்கு பயண சீட்டை ஏற்பாடு செய்தாள்.
நந்தினியிற்கும் ரவியிற்கும் காலையிலிருந்து மாலை வரை சமைத்துக் கொடுத்து அவர்களை பார்த்து கொள்வதற்கு ஒரு பெண்மணியை ஏற்பாடு செய்துவிட்டு இருவரும் அமெரிக்காவிற்கு புறப்பட்டனர். இப்போது ரவியும் நந்தினியும் மட்டும் தனியாக இருந்தனர்.
ஒரு வார கடைசி சனிக்கிழமையில் தன் வீட்டில் பணிபுரியும் பெண்மணியையும் ரவியை கவனித்துக் கொள்ளும் செவிலியரையும் சீக்கிரமே அனுப்பிவிட்டு மதியம் ஒரு மணியளவில் மன நல மருத்துவரிடம் ஆலோசிக்க ரவியை அழைத்து சென்றாள்.
'நீங்க ஏன் இந்த நிலைமைல இவரை தனியா கூட்டிகிட்டு வரீங்க... உங்க அப்பா வரலையா?' - மன நல மருத்துவர்.
'எனக்கு டெலிவரிக்கு இன்னும் த்ரீ வீக்ஸ் இருக்கு... அம்மாவும் அப்பாவும் லாஸ்ட் வீக் தான் யு. எஸ் போயிருக்காங்க... இன்னும் ஒரு நாலு நாள்ல திரும்பி வந்துடுவாங்க...' - நந்தினி.
'பட்... இருந்தாலும் திஸ் இஸ் க்ரிட்டிக்கல் டைம் பார் யூ... இப்போ உங்க மன நிலை ரொம்ப சென்ஸிட்டிவா இருக்கும்... கோவம் வரும், திடிர்னு மன அழுத்தம் ஏற்படும்... பழைய ஞாபகங்கள் ஏதாவது மன உளைச்சலை குடுக்கும்... இந்த மாதிரி நிறைய மூட் சுவிங்ஸ் இருக்கும் ... கூட ஒரு ஆள் ஆறுதலா துணைக்கு இருக்கறது எப்பவுமே சேஃப் மா...’ – மருத்துவர் தேவி.
'இப்போ எங்க குடும்பத்துல சூழ்நிலை சரியில்லை... இதனால என் அம்மாவோட மன நிலைமை ரொம்ப பாதிக்க பட்டிருச்சு... இன்னும் என் டெலிவரிக்கு டைம் இருக்கறதுனால தான் ஒரு சேஞ்சுக்கு அவங்க யு. ஸ் போயிட்டு வரட்டும்னு முடிவு பண்ணினேன்... காலைலேருந்து ஈவ்னிங் வரைக்கும் எங்களை பாத்துக்கறதுக்கும் எங்களுக்கு சமைச்சு போடறதுக்கும் ஒரு ஆள ஏற்பாடு பண்ணிட்டு தான் அவங்க போயிருக்காங்க... நைட் டைம் பக்கத்துக்கு வீட்டு பொண்ணு எங்களுக்கு துணையா எங்க வீட்டுக்கு வந்து ஸ்டே பண்ணுவா.' - நந்தினி.
‘ஓ... அப்போ சரி... எனி இம்ப்ரூவ்மென்ட்ஸ் இன் ரவி.' - மன நல மருத்துவர்.
'இல்ல எந்த இம்ப்ரூவ்மெண்ட்ஸும் இல்ல... அவரை நைட் டைம் பாத் ரூமுக்கு நான் தான் கூட்டிகிட்டு போறேன்... அவருக்கு இருக்கற ஸ்கின் டிசீஸ்... அவர் மேல வர துர்நாற்றம் ... எதுவும் சரி ஆகலை ... மெடிக்கல் டாக்டர்ஸும் என்னென்னமோ மருந்து கொடுக்கறாங்க... ஆனா அவரோட நிலைமைல எந்த முன்னேற்றமும் இல்ல... அவருக்கு ஏன் இன்னும் சரியாகல?' - நந்தினி.
'தெரியலையே மா... உங்க கணவரோட நடவடிக்கைலேருந்து என்னால அவரோட பிரச்சனைக்கான கருவை பிடிக்க முடியலை... பாக்கலாம்... நிச்சயமா ஏதாவது வழி பிறக்கும்…' - மன நல மருத்துவர்.
மன நல மருத்துவரிடம் விடைபெற்று கொண்டு ரவியுடன் வெளியே வந்தாள். மருத்துவமனையின் வெளியே ஒரு வழி சாலை என்பதால் அவர்கள் வந்த வாடகை வாகனத்தை அடைய சிறிது தூரம் நடக்க வேண்டியிருந்தது. ரவியை கூட்டிக் கொண்டு போக்குவரத்து சாலையில் நடந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது அவளின் கைபேசி ஒலித்தது.
கைபேசியின் அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டு
'ஹலோ...' என்றாள்.
'ஹலோ... நந்தினி நான் யாழினி பேசறேன்.' என்று யாழினியின் குரல் கேட்டது.
இவ்வளவு காலம் அக்கா என்று மரியாதையோடு கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த யாழினி தன்னை நந்தினி என்று பெயரிட்டு கூப்பிட்டது நந்தினியின் நிதானத்தை உலுக்கி ஒரு வித கோவத்தை எழுப்பியது.
'என்ன விஷயம்?' என்று கூறும் போது தன் குரலில் கோவத்தை வெளிப் படுத்தினாள்.
'அம்மா பேசணும்னு சொன்னா... லைன்ல இரு...' என்று யாழினியின் குரல் கேட்டது. சில நொடிகள் கழித்து
'நந்தினி எப்படிம்மா இருக்கே... தனியா உன்னால சமாளிக்க முடியுதா?' என்று பத்மாவதியின் குரல் கேட்டது.
மறுபடி தான் பின்பற்றும் சித்தாந்தம் சரியா?... கிடைத்த நல்ல வாழ்க்கையை கோட்டை விட்டு விட்டு இப்படி கஷ்டப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேனே என்று நந்தினியின் மன நிலையில் குழப்பம் ஏற்பட்டது. இந்த மன நிலையில் அவள் தாயிடம் பேச பிடிக்காமல்
'அம்மா நான் அப்புறம் பேசறேன்.' என்று அந்த அழைப்பை துண்டித்தாள்.
அப்போது அவள் வயிற்றில் ஒரு அசைவை உணர்ந்தாள். தன் வயிற்றை தடவி பார்த்துவிட்டு பக்கத்தில் இருக்கும் ரவியை பார்த்தாள். அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவளினுடைய சோகம் உச்சத்தை எட்டியது. பீறிட்டு அழ தொடங்கினாள். அழுது கொண்டே ரவியை பார்த்து
'இப்படி வாழவும் முடியாம சாகவும் முடியாம ஆக்கிட்டியேடா?... நான் எப்படியெல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையை கற்பனை பண்ணி வெச்சிருதேன் தெரியுமா?... எல்லாத்தையும் பொய் ஆக்கிட்டியேடா...' என்று கூறிவிட்டு சாலையில் வேகமாக சென்று கொண்டிருக்கும் வாகனங்களை பார்த்தாள்.
'என் பாவ கணக்கு அதிகமானாலும் பரவாயில்ல ... என்னால இந்த குழந்தையை சுமந்துக்கிட்டு இப்படி ஒரு வாழ்க்கையை வாழ முடியாது... நான் சாகறேன்...' என்று வேகமாக சாலையின் நடுவே நடந்தாள். அப்போது வேகமாக வந்த கனரக வாகனம் அவளை நோக்கி வந்தது. என்னதான் அந்த கனரக வாகனத்தின் ஓட்டுநர் அந்த வாகனத்தை நிறுத்த முயன்றாலும் அதன் வேகத்தின் கணம் காரணமாக அந்த வாகனம் அவளை நோக்கி ஓடியது. தன்னை நோக்கி வரும் வாகனத்தை பார்த்து கண்களை மூடினாள் நந்தினி. அப்போது சட்டென்று ஒரு கை அவளை பிடித்து இழுத்தது. நந்தினி மயிரிழையில் உயிர் தப்பினாள். யார் தன்னை காப்பற்றியது என்பதை தெரிந்துகொள்ள தன் பக்கம் பார்த்தாள். அங்கு ரவி பதட்டமாக
'நந்தினி கொஞ்சம் மிஸ் ஆயிருந்ததுனா உன் உயிரே போயிருக்கும்...' என்றான்.
நந்தினியிற்கு தான் காண்பது கனவா நினைவா என்றே தெரியவில்லை. ஆச்சரியமாய் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளை இடிக்க வந்த வாகனம் நின்றது.
அதிலிருந்து இறங்கி வந்த ஓட்டுநர் கோபமாக அவளை நோக்கி நடந்து வந்து அவள் கருவுற்றிப்பாதை பார்த்தார். அவர் கோபம் சற்றே தளர்ந்தது.
'ஏம்மா நீ சாகரத்துக்கு என் வண்டியாம கிடைச்சது?' என்று கேட்டுவிட்டு பக்கத்தில் இருந்த ரவியை பார்த்து
'நீ தான் இவங்களோட புருஷனா?' என்று கேட்டார்.
'ஆமாம்...' என்றான் ரவி.
அவன் பேசியதை கேட்டவுடன் ஆச்சரியமாய் ரவியை பார்த்தாள் நந்தினி.
'நல்ல வேளை கரெக்ட்டான சமயத்துல காப்பாத்துன... என்ன குடும்ப பிரச்சனையா?' - ஓட்டுநர்.
அவர் அப்படி கேட்டவுடன் ரவி சில நொடிகள் யோசித்துவிட்டு
' ஆமாம்...' என்றான்.
அங்கு கூட்டம் கூடியது போக்குவரத்து காவலர் ஒருவர் அங்கு வந்து கூட்டத்தை விலக்கி விட்டு அந்த ஓட்டுனரை அனுப்பினார்.
பிறகு ரவியை பார்த்து
'யோவ்... ஏற்கனவே பீக் ஹவர்... ஏன் யா உயிரை வாங்கறீங்க...' என்று ரவியை பார்த்து கூறிவிட்டு நந்தினியை பார்த்து
'இவன் தான் உன் புருஷனா?... என்ன உன்ன கொடுமை படுத்தறானா?' என்று கேட்டார்.
உடனே நந்தினி
'அவரை அவன் இவன்னு மரியாதை இல்லாம பேசாதீங்க.' என்று கோவமாக கூற, அந்த போக்குவரத்துக்கு காவலர் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் நந்தினியை சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு, பிறகு ரவியை பார்த்து செயற்கையாக புன்னகையை சிந்தி
'சார்... பாத்து கூட்டிகிட்டு போங்க சார்.' என்று அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தார்.
அவர் சென்றவுடன் ரவி அவளின் கையை பிடித்து மெதுவாக அவள் எழ உதவி செய்தான். அவள் எழுந்தவுடன்
நந்தினி ஆச்சரியமாய்
'ரவி... நீ பேசற ரவி... வா நாம டாக்டரை போய் பாக்கலாம்.' என்று அவன் கையை பிடித்துக் கொண்டு அந்த மன நல மருத்துவரை போய் பார்த்தாள்.
அந்த மன நல மருத்துவர் முன் அமர்ந்து
'டாக்டர் அவர் க்யூர் ஆயிட்டாரு...' என்று பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருக்கும் ரவியை காண்பித்தாள்.
மருத்துவர் தேவியும் ரவியை பார்த்தார். அவன் வழக்கம் போல் நந்தினியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
நந்தினி ரவியை பார்த்து
'ஏதாவது பேசுங்க ரவி... கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பேசுனீங்களே ...' என்று ரவியை உலுக்கினாள். அவனிடம் எந்த பதிலும் வரவில்லை.
சில நொடிகள் ரவியை பார்த்த மன நல மருத்துவர், நந்தினியிடம் பார்வையை திருப்பி
'அவர் அப்படியே தான் இருக்காரு... இது உங்களோட ஹாலுசினேஷன்...' என்றார்.
நந்தினி வேகமாக அவரினுடைய கூற்றை மறுத்து
'இல்ல டாக்டர்... இப்போ என்கூட வேகமா நடந்து வந்தாரே... அவரால அப்படி நடக்க முடியாதே... கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி மன விரக்தில தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்கு முயற்சி பண்ணினேன் அப்போ என்னை ரவி தான் காப்பாத்தினார்... இது உண்மை... நீங்க நம்பலைனா நீங்க என்னோட வெளிய வந்து கேட்டு பாருங்க... ' என்றவுடன் மன நல மருத்துவர் சிறிய யோசனைக்கு பிறகு தனது உதவியாளரை கூப்பிட்டு வெளியே நந்தினியை உடன் அழைத்து சென்று விசாரிக்க சொன்னார். சில நிமிடங்களில் உள்ளெ நுழைந்த உதவியாளர் மன நல மருத்துவரிடம்
'ஆமாம் டாக்டர்... வெளிய ஒரு டிராபிக் கான்ஸ்டபிள் கிட்ட விசாரிச்சேன்... இவங்க சொல்றது சரி தான்.' என்றார்.
சில மணி துளிகள் யோசனையில் மூழ்கிய மருத்துவர் தேவி
அலைபேசியில் ஒரு மருத்துவரை தொடர்பு கொண்டு நடந்தவைகளை விளக்கினார். அந்த மருத்துவரிடம் ஆலோசித்துவிட்டு நந்தினியிடம்
'இப்போ தான் ரவியோட மெடிக்கல் டாக்டர்கிட்ட பேசுனேன்... அவர் ஒரு இன்ஜெக்ஷன் போட சொல்லிருக்காரு... லெட் அஸ் செக்.' என்று கூறிவிட்டு தன் உதவியாளரிடம்

'இபின்ப்ஃரெயின் (EPINEPHRINE) ட்யூப் அண்ட் சிரஞ் எடுத்துக்கிட்டு வாங்க...' என்றார். அந்த உதவியாளர் மருத்துவர் கூறியதை எடுத்து வந்தார். மருத்துவரும் அந்த மருந்தை சிறிய அளவு ஊசியில் எடுத்து ரவியின் இடுப்பில் செலுத்தினார்.​

​

சில மணி துளிகள் கழித்து ரவி சட்டென்று தன்னை சுற்றி முற்றி பார்த்தான். நந்தினியை பார்த்தவுடன்
'நந்தினி நீ ஏன் தற்கொலை பண்ணிக்க முயற்சி பண்ணினே... என்னோட இந்த கஷ்டங்களுக்கு காரணமான கருவை கண்டுபிடிச்சு அதை சரி செஞ்சிட்டோம்னா நீயும் நானும் சந்தோஷமா வாழ்க்கையை வாழுவோம்னு ரமேஷ் சொன்னான்...' என்று பதட்டமாக கூறினான்.
நந்தினி ரவியின் அருகில்
'யாரு ரமேஷ்?... என்ன கரு?' என்று புரியாமல் வினவினாள் .
'ரமேஷ் என்னோட கம்பெனில வேலை பாத்தான்... எனக்கு போரிங் மெஷினை ஓட்ட கத்து கொடுத்தவன் அவன் தான்... என்னால ரொம்ப நேரம் பேச முடியாது... நான் மலை மேலேருந்து கீழ விழுந்தவுடனே என்னோட கை காலெல்லாம் துண்டு துண்டா செதறிடுச்சு... எனக்கு கனவா நினைவானே தெரியலை என்னோட உடம்பு கீழ செதறி கிடைக்கறத நான் மேலேருந்து பாக்கற மாதிரி ஒரு உணர்வு... அப்போ ரமேஷ் சந்திரன் சாமியை கூட்டிகிட்டு வந்தான்... அவர் தான் எதோ மூலிகைகளை கொண்டு வந்து துண்டு துண்டா செதறின கை கால்களை ஓட்ட வெச்சார்... அப்புறம் மேலேருந்து பாத்துகிட்டு இருந்த என்னை என் உடம்புக்குள்ள நுழைச்சார்... ரமேஷ் என்கிட்டே வந்து "நாங்க ரெண்டு பேரும் இங்க ரொம்ப நேரம் இருக்க முடியாது... சந்திரன் சாமி சுயம்புலிங்கேஸ்வரர் கோயிலுக்கு போகணும்... நான் என்னோட இடத்துக்கு போகணும்... உன்னோட கஷ்டங்களுக்கெல்லாம் காரணமா ஒரு கருப்பொருள் இருக்கு... இப்போ உனக்கு அமைஞ்சிருக்கற பிறவியோட சூழ்நிலை அமைப்பு உன் கஷ்டத்துக்கான கருவை அடையறதுக்கு சாதகமா இருக்கு... உன்னோட அடுத்த பிறவில உன் கஷ்டத்தோட கருவை தேடறது ரொம்ப சிக்கலான விஷயம்... இதை நீ சரி செய்யலைன்னா மறுபடி மறுபடி பிறவி எடுத்து கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டே இருப்பே... இங்க எல்லாமே விதிப்படி தான் நடக்கும்... உன்மேல உண்மையிலேயே அன்பும் பாசமும் இருக்கறவங்களால தான் உன்னை அந்த கருப்பொருள் கிட்ட கூட்டிகிட்டு போக முடியும்... ஆனா உன் மேல அக்கறை வெக்கிறவங்க சீக்கிரமா உன்னை வெறுத்து ஒதுக்குவாங்க... இல்ல அவங்க இறந்து போயிடுவாங்க... இல்லனா நீ இறந்து போயிடுவ... இது தான் உன்னோட இந்த பிறவிக்கான விதி... உனக்காக நான் விதியை மீறி உன்னை காப்பாத்தியிருக்கேன்... நான் விதியை மீறினதுனால உன்னோட விதியில ஒரு சின்ன திருத்தம் ஏற்பட்டிருக்கு... இந்த பிறவியோட விதியோட சேர்த்து இன்னும் புதுசா ஒரு விதி இணைஞ்சிருக்கு... ஒரு முனிவர் குடுத்த சாபத்துனால ராஜேந்திரன் கல்லா மாறிடுவான் அப்புறம் அவனோட மனைவி முனிவர் கிட்ட கெஞ்சி கேட்டதுனால அந்த முனிவர் அவனால ஆறுவாட்டி மனுஷனா செயல்பட முடியும்... அவன் முழுமையா செயல் படறதுக்கான மருந்து ஒரு இடத்துல இருக்கு... நீ நேர்மையாவும் நியாயமாவும் நடந்து சுயமா யோசிச்சு உனக்கு வர பிரச்சனைகளை எதிர்கொண்டா மட்டும் தான் அந்த மருந்துக்கான பாதை கிடைக்கும்னு அந்த முனிவர் அவனோட மனைவி கிட்ட சொல்லுவார்... நான் சொன்ன கதைகள்லியே உனக்கு பிடிச்ச கதை இதுதான்... இப்போ உன்னோட நிலைமையும் இந்த கதைல வர ராஜேந்திரன் மாதிரி தான்... உன்னால சுத்தி நடக்கற விஷயங்களை கிரகிக்க முடியும் ஆனா செயல் பட முடியாது... எப்போவெல்லாம் சுத்தி நடக்கற விஷயங்கள் உனக்கு பதட்டத்தையோ கோவத்தையோ குடுக்குதோ அப்போ தான் உன்னால செயல் பட முடியும்... அதுவும் வெறும் ஆறு தடவை தான்... அதே மாதிரி நீ அனுபவிக்க வேண்டிய கஷ்டங்களோட கால அளவும் குறைஞ்சிருக்கு... ஆனா கஷ்டங்கள் குறையலை... இனிமேல் நீ சந்திக்க போற கஷ்டங்களோட கணம் ரொம்ப அதிகமா இருக்கும்... இதோட சேர்த்து நிறைய ஆபத்துகளையும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்... உன் மனைவிக்கு வர கஷ்டங்களை அவ நேர்மையாகவும் நியாயமாகவும் முக்கியமா சுயமா சிந்திக்க கூடிய ஆற்றல் மூலமா எதிர் கொள்ளும் போது தான் அந்த கருவை அடையறத்துக்கான பாதை கிடைக்கும்... எனக்கும் நேரம் ஆச்சு"னு சொல்லிட்டு அவனும் சந்திரன் சாமியும் கிளம்பிட்டாங்க... அப்புறம் எனக்கு மயக்கம் வந்துச்சு... மயக்கம் தெளிஞ்சு கண்ணை விழிச்சு பாக்கும் போது நான் ஒரு ஹாஸ்பிடல்ல இருந்தேன்... நீ உங்க அப்பா அம்மாவோட பேசிகிட்டு இருந்த சத்தம் கேட்டுச்சு... என்னால பாக்க கேக்க முடியுதே தவிர என்னால என்னோட கை கால்களை அசைக்க முடியலை... பேச முடியலை’ என்று ரவி கூறிக்கொண்டிருக்கும் போதே அவன் பேசுவதை நிறுத்தினான். இப்பொழுது பழைய படி அவனால் செயல் பட முடியவில்லை.
நந்தினி குழப்பமாக மன நல மருத்துவர் தேவியிடம்
'டாக்டர் அவருக்குள்ள என்ன நடக்குது?... எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை?' என்று கேட்டாள்.
'ரொம்ப ஸ்ட்ரெஞ்சா இருக்கு... அவருக்கு அட்ரினலின் ஓவர் டோஸேஜ் குடுத்தா சுய நினைவு திரும்புது... இந்த சுரப்பி நாம கோப படும் போதோ இல்ல நம்மளை சுத்தி பதட்டமான சூழ்நிலைல இருக்கும் போதோ அதிகமா சுரக்கும்... இது நமக்கு ஒரு எக்ஸ்டரா எனெர்ஜியை குடுக்கும்... நமக்கு கோபம் கரஞ்சிட்ட பிறகு இல்ல அந்த பதட்டமான சூழ்நிலைலேருந்து தப்பிச்சிட்ட பிறகு அந்த அட்ரினலின் சுரப்பி நார்மல் ரேட்ல சுரக்க ஆரம்பிச்சுரும்... அதுக்கப்புறம் நீங்க ரொம்ப சோர்வாயிடுவீங்க... உதாரணம் கோயில்ல சில பேருக்கு சாமி வந்து ஆடுவாங்க இல்ல அப்போ அவங்களோட உச்ச பட்ச பக்தி மன நிலை இந்த அட்ரினலின் சுரப்பியை அதிக படுத்தும்... அப்புறம் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு அவங்க நார்மலாயிட்ட பிறகு அவங்க அப்படியே சோர்வா படுத்துருவாங்க... இந்த அட்ரினலின் சுரப்பி தான் ஒரு திருடனை போலீசை விட அதிகமான வேகத்துல ஓட வைக்கும்... ' - மருத்துவர் தேவி.
'அவர் நார்மலா இருக்கும் போது என்னென்னமோ பேசறாரு... அதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?' - நந்தினி.
ரமேஷ் கூறியதாக ரவி சொன்ன வார்த்தைகள் நந்தினியிற்கு அவளின் சித்தாந்தத்தின் மீது நம்பிக்கையை வளர்த்தது.
'இத உடனே கடவுளோட செயலாவோ இல்ல மாயாஜாலமாவோ நினைக்க வேண்டாம்... இதை பகுத்தறிவு சிந்தனைகளை பயன்படுத்தி பாக்கணும்... நம்ம உடம்புக்கு பிரச்சனை ஏற்பட்டதுனா அது தன்னை தானே சரி பண்றதுக்கு முடிஞ்ச அளவுக்கு முயற்சி பண்ணும்... அப்படி தான் இயற்கை எல்லா உயிரினங்களையும் படைச்சிருக்கு... உங்க மைண்டை கான்ஷியஸ் மைண்ட், சப்கான்ஷியஸ் மைண்ட் அண்ட் அன்கான்ஷியஸ் மைண்ட்னு மூணு வகையா பிரிக்கலாம்... உங்களுக்கு ஏதாவது விபத்து நடந்துச்சுனா உங்களோட விழிப்புணர்வு கான்ஷியஸ் ஸ்டேஜிலேருந்து படி படியா இறங்கி அன் கான்ஷியஸ் ஸ்டேஜுக்கு வரும்... அப்படி வந்ததுனா உங்க உடம்புக்குள்ள இருக்கற இயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நின்னுரும்... அப்படி நிக்காம இருக்கறதுக்கு உதவி பண்றது தான் சப் கான்ஷியஸ் மைண்ட்... கான்ஷியஸ் ஸ்டேட்ல இருக்கும் போது நீங்க நினைக்கற விஷயங்கள் எதெல்லாம் உங்க மனசை திருப்தி படுத்துதோ இல்ல பிடிச்சிருக்கோ இல்ல எது உங்க மனசை பாதிச்சதோ அதெல்லாம் மட்டும் தான் உங்க மூளைல இருக்கற நியூரோன்ஸ் ஸ்டோர் பண்ணி வெச்சுக்கும்... உங்க மூளைல பதிவான ஒவ்வொரு சம்பவங்களுக்கும் இல்ல நபர்களுக்கும் எந்த சம்மந்தமும் இருக்காது... ஒவ்வொன்னும் வேற வேற கால கட்டத்துல நடந்ததா இருக்கலாம்... கான்ஷியஸ்னஸ் இல்லாததுனால சப் கான்ஷியஸ் நம்ம மூளைல பதிவாகியிருக்கற சம்மந்தமே இல்லாத நினைவுகளை கோர்வையா ஒரு கதை மாதிரி அசெம்பிள் பண்ணி ஒரு கற்பனை சூழ்நிலையை நம்ம மனசுக்கு உருவாக்கி நம்ம உடம்புக்குள்ள இருக்கற இயக்கங்களை செயல் பட வைக்கும்... அதாவது உடம்புல இருக்கற சுரப்பிகளை சுரக்க வைக்கும்... ஒரு கனவு மாதிரி வெச்சுக்கோங்களேன்... அதாவது உங்களோட சுய நினைவை நீங்க இழந்துட்டாலும் உங்களோட சப் கான்ஷியஸ் உங்களை இயக்க முயற்சி செய்யும்... தூக்கத்துல பேசுறது அப்புறம் மயக்கநிலைல பேசுறது எல்லாமே சப் கான்ஷியஸ்னால தான்... இது தான் ரவி அப்படி பேசறதுக்கு காரணமா இருக்கும்... இப்போ மறுபடி அந்த மருந்தை குடுத்து பாத்து ரவி எப்படி ரியாக்ட் பண்றாருனு பாப்போம்...' - மன நல மருத்துவர் தேவி.
மறுமுறை அந்த மருந்தை முன்பு கொடுத்த அதே அளவில் ஊசியின் மூலமாக ரவியிற்கு செலுத்தினார்கள்.
இந்த முறை ரவியிடமிருந்து எந்த அசைவும் இல்லை.
நந்தினி யோசனையாய் மருத்துவரை
'ஏன் இப்போ பேச மாட்டேங்கறாரு?' என்று வினவினாள்.
மருத்துவரும் சில நொடிகள் ரவியை பார்த்துவிட்டு நந்தினியை பார்த்து
'முன்னாடி குடுத்த அதே அளவு தான் மருந்தை குடுத்துருக்கேன்... ஏன் இதுக்கு ரவி ரெஸ்பாண்ட் பண்ண மாட்டேங்கறாருனு தெரியலை... என்னால சரியான காரணத்தை கண்டு பிடிக்க முடியலை... எல்லாருடைய மூளையும் அவங்களோட வாழ்க்கையின் புரிதலுக்கும் அவங்க பின் பற்றுற சித்தாந்தத்துக்கும் ஏத்த மாதிரி ஒரு குறிப்பிட்ட செயல்முறை வடிவத்தை பின்பற்றும்... ஒரு வேளை ரமேஷுன்றவர் சொன்ன கதை இவர் மைண்ட்ல ஆழமா பதிஞ்சிருக்கலாம்... அதன் படி ரவி ஆறு தடவ மட்டும் பதட்டமான சூழ்நிலையை சந்திக்கும் போது செயல் படலாம்... அப்படி அடுத்த தடவ செயல் படும் போது அவர் நிரந்தரமா செயல் படறதுக்கான தீர்வை கண்டுபிடிச்சிறலாம்... நான் ஒன்னு பண்றேன்... உங்களுக்கு இந்த மருந்தை பில்ஸ் பார்ம்ல தரேன்... டெய்லி ஒரு மாத்திரை குடுங்க... நெக்ஸ்ட் வீக் கூட்டிட்டு வாங்க... ஏதாவது இம்ப்ரூவ்மென்ட் இருக்கானு பாப்போம்.' என்றார்.
நந்தினியும் ரவியை அழைத்துச் சென்றாள்.
வெளியில் வந்து வாடகை வாகனத்தில் பயணித்து கொண்டிருக்கும் போது '"நீ அனுபவிக்க வேண்டிய கஷ்டங்களோட கால அளவும் குறைஞ்சிருக்கு... ஆனா கஷ்டங்கள் குறையலை... இனிமேல் நீ சந்திக்க போற கஷ்டங்களோட கணம் ரொம்ப அதிகமா இருக்கும்... உன் மனைவிக்கு வர கஷ்டங்களை அவ நேர்மையாகவும் நியாயமாகவும் முக்கியமா சுயமா சிந்திக்க கூடிய ஆற்றல் மூலமா எதிர் கொள்ளும் போது தான் அந்த கருவை அடையறத்துக்கான பாதை கிடைக்கும்... " என்று ரமேஷ் கூறியதாக ரவி சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது. தேவி விதைத்த பகுத்தறிவு சிந்தனை நந்தினியிற்கு தெளிவை கொடுத்தாலும் தனக்கு மன நிம்மதியை கொடுக்காததால் மறுபடி தன் சித்தாந்தத்தின் படியே நடக்க முடிவெடுத்தாள்.
'யாரு அந்த ரமேஷ்?' என்று அவளினுள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. "இப்படி தான் ரமேஷ்னு ஒருத்தன் இப்போ வொர்க் பண்ற கம்பெனில இன்டர்வ்யூ க்ளியர் பண்றதுக்கு உதவி செஞ்சான்... போரிங் மெஷினை எப்படி ஓட்றதுன்னு சொல்லி குடுத்தான்... நான் ஏதாவது மனக்கஷ்டத்தோட வரும் போது குட்டி குட்டி கதைகள் சொல்லி என் மனச தேத்துவான்... அப்புறம் பாதியிலியே என்னை தனியா தவிக்க விட்டுட்டு போயிட்டான்..." என்று ரவி கூறியது அவளிற்கு நினைவிற்கு வந்தது.
தன் மனதில் என்ன எண்ணம் உதிக்கிறது என்று சில நொடிகள் கண்களை மூடி எண்ண ஓட்டங்களை கவனித்தாள். ரமேஷை பார்த்தால் பிரச்சனைக்கான தீர்வு கிடைக்கலாம் முயற்சி செய்து பார் என்பதே அந்த எண்ணத்தின் வெளிப்பாடு. வாகன ஓட்டுனரை ரவி பணிபுரிந்த வோல்கா நிறுவனத்தின் தொழிற்சாலையை நோக்கி ஒட்டச் சொன்னாள். ஒரு மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு வாகனம் அந்த நிறுவனத்தை அடைந்தது.
தொழிற்ச்சாலையின் வெளியே மக்கள் சிலர் கூடி "எங்கள் குடிநீரை நச்சுப் படுத்தாதே... வெளியேறு வெளியேறு வெளிநாட்டு நிறுவனமே வெளியேறு..." என்று பதாகைகளை ஏந்திய வாரும், ஆக்ரோஷமாக கூச்சல் போட்டவாறும் போராட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த போராட்டக்காரர்களை சுற்றி காவல்துறை அதிகாரிகள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். நந்தினி அந்த வாடகை வாகனத்தை விட்டு இறங்கி ஓட்டுனரின் உதவியுடன் ரவியையும் இறக்கினாள். வாகன ஓட்டுனருக்கு வேறு ஒரு சவாரி இருக்கும் காரணத்தால் நந்தினியிடம் கட்டணத்தை பெற்றுக் கொண்டு விடைபெற்றார்.

 

[Ramcharan sundar]

வெளியில் இருந்த அந்த தொழிற்சாலையின் பாதுகாவலர்களை தொடர்பு கொண்டு தான் இந்த தொழிற்சாலையின் மனிதவள அதிகாரியை பார்க்க வேண்டும் என்று வேண்டுகோளை விடுத்தாள்.
போராட்டம் நடந்து கொண்டிருப்பதால் அந்த நிறுவனத்தின் பாதுகாவலர்கள் நந்தினியை உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்தனர். தன் பிரச்சனைக்கான தீர்வு உள்ளே தான் இருக்கிறது என்று நந்தினி தீவிரமாக நம்பியதால் கண்களில் நீருடன் கெஞ்சினாள். அந்த பாதுகாவலரும் வேறுவழியில்லாமல் மனிதவள அதிகாரியை தொடர்பு கொண்டு விவரத்தை கூறினார். தொலைபேசியில் பேசிவிட்டு பிறகு அந்த பாதுகாவலர் நந்தினியிடம் எதற்க்காக என்ற அந்த பாதுகாவலனுடைய கேள்வியிற்கு இங்கு ரமேஷ் என்று ஒருவரை பற்றி விவரங்கள் தெரிந்து கொள்வதற்காக என்று சொன்னாள். முறையான அனுமதி பெற்று அந்த தொழிற்சாலையின் மனித வள அதிகாரியை சந்திக்க அந்த தொழிற்சாலையின் உள்ளெ ரவியை அழைத்து சென்றாள். உள்ளே மனித வள அலுவலகத்தை நோக்கி நடந்து கொண்டிருக்கும் போது வழியில் பெரிய சரக்கு வண்டி நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் பக்கத்தில் பாரந்தூக்கும் வண்டி பெரிய பெரிய இயந்திரங்களை தூக்கி அந்த சரக்கு வண்டியுனுள் வைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதை பார்த்துக் கொண்டே நந்தினி ரவியை மனிதவள அலுவலகம் பக்கம் அழைத்து சென்றாள். மனிதவள அலுவலகத்தை நெருங்க நெருங்க ரமேஷை பார்த்தால் தன்னுடைய பிரச்சனைக்கான தீர்வு நிச்சயமாக கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை நந்தினியின் மனதில் வலுக்க தொடங்கியது. ரவியை மட்டும் அந்த அலுவலக வாசலில் உள்ள நாற்காலியில் அமர வைத்துவிட்டு நந்தினி மட்டும் அலுவலகத்தினுள் நுழைந்தாள். மனிதவள அதிகாரி பதட்டமாக காணப்பட்டார். அவர் நந்தினியிடம்
'இப்போ உள்ள வர்றது ரிஸ்குமா... வெளியில வேற போராட்டம் பண்ணி எங்க உயிரை வாங்கிட்டு இருக்கானுங்க... சீக்கிரம்... உங்களுக்கு யாரை பத்தி டீடைல்ஸ் வேணும்?' என்று கேட்டார்.
நந்தினி ரமேஷை பற்றி விசாரித்தாள்.
அந்த மனிதவள அதிகாரியும் தனது கணிப்பொறியில் ரமேஷ் பற்றிய விவரங்களை தேடி பார்த்து
'மொத்தம் பத்து பேர் ரமேஷுன்ற பேர்ல இருக்காங்க... உங்களுக்கு எந்த ரமேஷ் வேணும்?' என்று கேட்டார்.
'என்னோட கணவர் ரவி டூல் ரூம்ல வேலை செஞ்சாரு... அந்த டிபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கற ரமேஷ்...' - நந்தினி.
'அந்த டிபார்ட்மெண்ட்ல ரமேஷ்ன்னு யாருமே இல்லையே... ரிசைன் பண்ணவங்க லிஸ்ட்ல தேடிபாக்கறேன் ' என்று மறுமுறை கணினியில் தேடி பார்த்தார் மனிதவள அதிகாரி. சில நொடிகள் கழித்து
'இல்லையே ... நீங்க சொல்ற டிபார்ட்மெண்ட்ல பாஸ்ட் த்ரீ இயர்ஸ்ல ரமேஷ்ன்னு யாரும் வேலை பாக்கல... மே பி ஓல்டர் ரிகார்டஸ் ல தேடி பாத்தா கிடைக்கும்... இப்போ உடனே அதுல தேட முடியாது... நீங்க நேர்ல வரணும்னு கூட அவசியம் இல்லை... வெளிய போராட்டம் நடக்கறதுனால இப்போ கம்பெனியை க்ளோஸ் பண்ணனும்... நீங்க திங்கள்கிழமை எனக்கு கால் பண்ணுங்க... நான் தேடி சொல்றேன் ...' என்றார்.
'ப்ளீஸ்... நான் ரமேஷை பாக்கறதை ஏதோ ஒரு நெகட்டிவ் போஃர்ஸ் தடுக்குது... நான் அவரை பார்த்தா தான் பிரச்சனை தீரும்... ப்ளீஸ்...' என்று அழுதாள்.
அந்த மனிதவள அதிகாரி வேறு வழியில்லாமல் மூன்று வருடத்திற்கு முன் ராஜனாமா செய்தவர்களுடைய பட்டியலில் தேடி பார்த்தார். சில நொடிகள் கழித்து
'டூல் ரூம்ல ரமேஷ்ன்னு ஒரு பேரு ரெஸிக்னேஷன் லிஸ்ட்ல இருக்கு...' என்று அந்த மனிதவள அதிகாரி கூறும் போது நந்தினியின் நம்பிக்கை வலுத்தது. ரமேஷினுடைய விவரங்களை பார்த்துவிட்டு நந்தினியிடம்
'சாரி... ரமேஷோட டீடைல்ஸை செக் பண்ணி பாத்ததுல ரீஸன் பாஃர் ரெஸிக்னேஷன் டெத்ன்னு போட்டிருக்கு... மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஒரு லாரி ஆக்சிடெண்ட்ல அவர் இறந்துருக்காரு...' என்று மனிதவள அதிகாரி கூறியவுடன் நந்தினி மெளனமாக யோசனையில் மூழ்கினாள்.
"கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை ஏதாவது ஒரு கட்டத்துல உங்கள ஏமாற வைக்கும்... நியாயமா நேர்மையா மத்தவனுக்கு துரோகம் பண்ணாம வாழ்ந்தா கடவுள் வந்து உங்களுக்கு உதவி செய்யமாட்டார்... இன்பாஃக்ட் கடவுள்னு ஒருத்தர் கிடையவே கிடையாது..." என்று தேவி கூறியது நினைவில் வந்தது. இப்பொழுது நந்தினியிற்கு தான் பின்பற்றிய சித்தாந்தத்தின் மீது நம்பிக்கை குறைந்தது. இவ்வளவு நேரம் தான் போராடியது அனைத்தும் பயனற்றது, பைத்தியக்காரத்தனமானது என்றும் இனிமேல் தன் பிரச்சனைக்கான தீர்வு கிடைக்கும் அதிசயம் நிகழப் போவதில்லை என்றும் எண்ணத் தோன்றியது நந்தினியிற்கு. விரக்தியுடன் அந்த அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
வெளியே வந்த நந்தினியிற்கு அதிர்ச்சி. ரவி அந்த நாற்காலியில் இல்லை. சுற்றும் முற்றும் தேடினாள்.
ரவி ஒரு பாரந்தூக்கும் இயந்திரம் பக்கம் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனை நோக்கி மெதுவாக நடந்தாள்.
ரவியை அவள் நெருங்கியவுடன்
'ரவி... என்ன பேச மாட்டேங்கறீங்க?... என்னாச்சு?' என்று ரவியிடம் அந்த பாரந்தூக்கும் கருவியை ஓட்டுபவர் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். உடனே நந்தினி குறுக்கிட்டு
'அவரால நடக்கவோ பேசவோ முடியாது...' என்றாள்.
அந்த ஓட்டுநர் சந்தேகமாய் நந்தினியிடம் பார்வையை திருப்பி
'இல்லையே... இப்போ இவர் தான் இங்க ஓடிவந்து "ஏன் இந்த மெஷினை ஸ்க்ராப் பண்றீங்க"னு கேட்டார்... அப்புறம் கொஞ்ச நேரம் தேம்பி அழுதார்... நான் ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்... இப்போ திடிர்னு ஒண்ணுமே பேச மாட்டேங்கறாரு...' என்றார்.
'அவருக்கு அதிர்ச்சி தர கூடிய விஷயங்கள் நடந்ததுனா தான் அவரால இயங்க முடியும் ... அவர் எதுக்காக இந்த மெஷினை பத்தி கேட்டார்னு சொல்ல முடியுமா?' - நந்தினி.
'எனக்கு இவரை தெரியும்... இவர் இந்த மெஷின்ல ரொம்ப வருஷமா வேலை செஞ்சதுனால இது மேல அவருக்கு ஒரு பிணைப்பு ஏற்பட்டுடுச்சுனு நினைக்கறேன்...' - ஓட்டுநர்.
நந்தினி ரவியை வெளியே போராட்டக்காரர்கள் பக்கமாக அழைத்து செல்லும் போது
"சாரி... ரமேஷோட டீடைல்ஸை செக் பண்ணி பாத்ததுல ரீஸன் பாஃர் ரெஸிக்னேஷன் டெத்ன்னு போட்டிருக்கு... மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஒரு லாரி ஆக்சிடெண்ட்ல அவர் இறந்துருக்காரு..." என்று மனிதவள அதிகாரி கூறியதும்
"உன் மேல அக்கறை வெக்கிறவங்க சீக்கிரமா உன்னை வெறுத்து ஒதுக்குவாங்க... இல்ல அவங்க இறந்து போயிடுவாங்க..." என்று ரமேஷ் கூறியதாக ரவி சொன்னதும் நினைவிற்கு வந்தது. அப்போது திடீரென்று ஒரு கல் நந்தினியின் தலையை உரசி சென்றது. நந்தினி அப்படியே சாய்ந்தாள். சட்டென்று ரவி அவளை பிடித்தான். இதை பார்த்த காவல் அதிகாரிகள் போராட்டம் செய்பவர்களை தாக்க தொடங்கினர். போராட்ட காரர்களுக்கும் காவலர்களுக்கும் இடையே மோதல் அதிகமாகியது. ரவி பதட்டமாக 'யாரவது வாங்க ப்ளீஸ்...' என்று கத்தினான். அப்போது காவலர்கள் சிலர் ரவியையும் நந்தினியையும் பாதுகாப்பாக சூழ்ந்தனர். ஒரு காவலர் நந்தினியையும் ரவியையும் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு அழைத்து சென்றார். அங்கு நந்தினியிற்கு முதலுதவி கொடுக்கப்பட்டது.
அப்போது அங்கு வந்த உயர் காவல் அதிகாரி ஒருவர் ரவியிடம்
'சார் நீங்க ஒரே ஒரு கம்ப்லைன் மட்டும் கொடுங்க... இந்த போராட்டம் பண்றவங்களோட கதையை முடிச்சிடறேன்...' என்று சொன்னார்.
ரவியிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. அந்த உயர் அதிகாரி சந்தேகமாய்
'ஹலோ சார்... என்ன ஆச்சு?... ஏன் பேச மாட்டேங்கறீங்க...' என்று கேட்டார்.
ரவியின் நிலைமையை அவரிடம் விளக்கினாள் நந்தினி.
'ஓ… அப்போ நீங்க ஒரு கம்ப்லைன் கொடுங்கம்மா...' - உயர் அதிகாரி.
சில நொடிகள் யோசித்த நந்தினி
'இல்ல சார்... ஏற்கனேவே எங்க நிலைமை சரியில்ல... இதுல வேற போலீஸ் கேஸ்னு எங்களால அலைய முடியாது... இது இன்னும் எங்க நிலைமையை ரொம்ப மோசமாக்கும்...' - நந்தினி.
'என்னமா இது... மக்கள் நீங்க எல்லாரும் தைரியமா இருந்தா தானமா எங்களால உங்களுக்கு உதவி செய்ய முடியும்...' - உயர் அதிகாரி.
'என்ன மன்னிச்சிருங்க... நான் கம்ப்லைன் குடுக்கற மனநிலைமைல இல்ல... தலையில எனக்கு ஒன்னும் பெரிய அடி இல்ல... நான் கிளம்பறேன்... எனக்கு ஒரே ஒரு உதவி மட்டும் பண்ணுங்க... என்னையும் என் புருஷனையும் ஒரு ஆட்டோ ல ஏத்திவிடுங்க... அது போதும்...' என்றாள்.
உடனே அந்த உயர் அதிகாரி ஒரு காவலரை அழைத்து நந்தினியையும் ரவியையும் ஒரு வாடகை வாகனத்தில் ஏற்றி விட சொன்னார். இப்போது நந்தினியின் மனதை தேவியின் பகுத்தறிவு சிந்தனை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தது. எப்பொழுதெல்லாம் தேவியின் பகுத்தறிவு சிந்தனையின் மீது நந்தினியிற்கு நம்பிக்கை பிறக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் "கண்மூடி தனமாக தான் அமைத்துக் கொண்ட வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட முடியாது... அதனால் தன் பழைய சித்தாந்தத்தினால் உருவான கனவை மறக்க முயற்சி செய்து சூழ்நிலைக்கு தகுந்த மாதிரி மன நிலையை மாற்றிக் கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும்..." என்ற எண்ணம் உருவாகும்.
ரவியும் நந்தினியும் வாகனத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அந்த வாகன ஓட்டுனரின் அலைபேசி ஒலித்தது. அந்த தொடர்பை ஏற்றுக் கொண்ட ஓட்டுநர் அலைபேசியின் ஒலி பெருக்கியை அமர்த்தினார். மறுமுனையிலிருந்து ஒரு குரல்
'மச்சி எங்க இருக்க?' என்று கேட்டது.
'பிக் அப் ஒன்னு இருக்கு... திருமழிசை சுயம்புலிங்கேஸ்வரர் கோயில் பக்கத்துல இருக்கேன்... ஒன் ஹவர் ஆவும் வர்றதுக்கு...' என்று ஓட்டுநர் பேசியதை கேட்டவுடன் நந்தினியிற்கு " ரமேஷ் சந்திரன் சாமியை கூட்டிகிட்டு வந்தான்... அவர் தான் எதோ மூலிகைகளை கொண்டு வந்து துண்டு துண்டா செதறின கை கால்களை ஓட்ட வெச்சார்... அப்புறம் மேலேருந்து பாத்துகிட்டு இருந்த என்னை என் உடம்புக்குள்ள நுழைச்சார்... ரமேஷ் என்கிட்டே வந்து "நாங்க ரெண்டு பேரும் இங்க ரொம்ப நேரம் இருக்க முடியாது... சந்திரன் சாமி சுயம்புலிங்கேஸ்வரர் கோயிலுக்கு போகணும்..."" என்று ரமேஷ் கூறியதாக ரவி சொன்னது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. இப்பொழுது மறுபடி நந்தினியின் மனம் அவளின் சித்தாந்தத்தின் மீது சாய்ந்தது.
'கடைசியா ஒரு தடவ முயற்சி செஞ்சு பாப்போம்.' என்று முடிவெடுத்த நந்தினி ஓட்டுநர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது குறுக்கிட்டு அந்த கோயிலில் தங்கள் இருவரையும் இறக்கி விடுமாறு கூறினாள். ஓட்டுனரும் வண்டியை அந்த கோயில் நோக்கி திருப்பினார். சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு வாகனம் அங்கு அவர்களை இறக்கிவிட்டு சென்றது. ஆள் அரவமற்ற அந்த கோயில் மூடப் பட்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய விடு இருந்தது. அந்த வீட்டிற்கு சென்று அதன் கதவை தட்டினாள்.
கதவை திறந்த ஒரு பெண்மணி நந்தினியையும் ரவியையும் சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு
'வணக்கம் ... உங்களுக்கு என்ன வேணும்?' என்று கேட்டாள்.
'என் பேரு நந்தினி... நாங்க கோயில்குள்ள போகணும்.' -நந்தினி.
'என் பேரு உமா... இந்த கோயிலோடு ஆபிஸ் இன்ச்சார்ஜ் என்னோட கணவர் தான்... அவர் வெளிய போயிருக்காரு... இது நீங்க நினைக்கற மாதிரி குடும்பத்தோட வந்து பாக்கற கோயில் கிடையாது... இந்த கோயில் மனநலம் பாதிக்க பட்டவங்களை பாத்துக்கற இடம்... உள்ள சுத்தாமாவே இருக்காது... நீங்க வேற கோயில் போயிட்டுவாங்க...' - உமா.
'இல்ல.... இங்க சந்திரன் சாமின்னு யாராவது இருக்காங்களா?' - நந்தினி.
'ஆமாம்... உள்ள இருக்கற மன நோயாளிகளை பாத்துக்கறவரே அவர் தான்... ஏன் அவரை பாக்கணும்?' என்று கேட்டாள் உமா.
நந்தினியும் காரணத்தை விளக்கினாள்.
உடனே அவள்
'இன்னிக்கு சனிக்கிழமைன்றதுனால ஆஃபிஸ் வேற க்ளோஸ் பண்ணிட்டாங்க... என் புருஷனும் வெளியே போயிருக்காரு... வர்றதுக்கு நைட் ஆயிடும்... நீங்க திங்கள்கிழமை வாங்க... இந்தாங்க எங்க கோயில் ஆஃபிஸோட கார்ட்... வரும் போது கால் பண்ணிட்டு வாங்க...' என்றாள் உமா.
அந்த முகவரி அட்டையை பெற்றுக் கொண்டு அதை ரவியின் காற்சட்டை பையினுள் நுழைத்துவிட்டு, நந்தினி
'இல்ல... என்னால மறுபடி அலைய முடியாது... இன்னிக்கே பாத்துடறேன்...' என்று கூறியவுடன், சில நொடிகள் யோசித்த உமா தன் அலைபேசியை எடுத்து தன் கணவரின் அலைபேசியை தொடர்புகொள்ள முயற்சித்தாள். ஆனால் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை.
'என் புருஷனோட மொபைலுக்கு தான் கால் பண்ணினேன்... ஆனா சிக்னல் கிடைக்க மாட்டேங்குது ...' என்று கூறிவிட்டு சில நொடிகள் யோசித்த உமா
'சந்திரன் சாமிக்கு மட்டும் கோயிலுக்கு பின்னாடி ஒரு வழியிருக்கு... ஆனா அந்த பக்கம் போனோம்னா மனநலம் பாதிக்க பட்டவங்க இருப்பாங்க... எனக்கு பயம் நான் உள்ள போகமாட்டேன்... உள்ள இருக்குற சந்திரன் சாமிகிட்ட மொபைல் கிடையாது... நான் வேணும்னா முன் வாசல் கதவை திறந்து விட்டு கொஞ்ச தூரம் வரைக்கும் வரேன்... அதனால நீங்க தனியா தான் போய் பாக்கணும்... பரவாயில்லைங்களா?' என்று கேட்டாள்.
பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையினால் நந்தினியும் அதற்கு சம்மதித்தாள்.
'சரி... வாங்க...' என்று நந்தினியை அழைத்து சென்றாள் உமா. நந்தினியும் ரவியை மெதுவாக உந்தி உந்தி அந்த கோயிலின் வாயிலை நோக்கி நகர்த்தினாள். வாயிலை அடைந்தவுடன் உமா வாயில் கதவை திறந்தாள். ஆள் நடமாட்டமின்றி அமைதியாக காட்சியளித்தது அந்த கோயில். சில அடி தூரம் நடந்த பிறகு படிக்கட்டுகள் இருந்தன. ரவியால் ஏறுவது கடினம் என்பதால் நந்தினி உமாவிடம்
'இவரால ஏற முடியாது... நீங்க இவரை இங்க பாத்துக்கோங்க... நான் மட்டும் போயிட்டு வந்துடறேன்...' என்றாள். உமாவும் பதட்டத்துடன்
'சீக்கிரம் வந்திருங்கமா... எனக்கு பயமா இருக்கு... பாத்து போயிட்டுவாங்கம்மா...' என்றாள்.
'சீக்கிரம் வந்துடறேன்...' என்று அந்த படி கட்டுகளில் மெதுவாக ஏற தொடங்கினாள்.
படிக்கட்டுகளை ஏறி கடந்தவுடன் ஒரு கோபுரம் தெரிந்தது. அந்த கோபுரத்தின் வாயிலை அடைந்து அதனின் மறுபக்க வாயிலை அடைந்தாள். அவள் கண்களுக்கு ஒரு சமவெளி தெரிந்தது. அதை தாண்டி ஒரு கோபுரம் இருந்தது. அங்கு தான் சந்திரன் சாமி இருக்க வேண்டும் என்பதை அவள் யூகித்தாள். அந்த சமவெளியில் நிறைய மன நல பாதிக்க பட்டவர்கள் அரை நிர்வாணமாகவும் சிலர் முழுநிர்வாணமாகவும் சுதந்திரமாகவும் நடமாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஆங்காங்கே அவர்களின் கழிவுகள் இருந்தன. இந்த காட்சி ஒரு அருவெறுப்பான மன நிலையை நந்தினியிற்கு கொடுத்தது. திரும்பி செல்லலாம் என்று நினைக்கும் போது
'இவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டாய்... கொஞ்ச தூரம் தானே... சகித்துக் கொண்டு இந்த பாதையை கட... உன் பிரச்சனைக்கான தீர்வு அந்த கோபுரத்தினுள் இருக்கிறது...' என்று நந்தினியின் சித்தாந்தத்தினால் முளைத்த எண்ணம் அவளை அதன் படி செயல் பட உந்தியது. வேறுவழியில்லாமல் அந்த நம்பிக்கையோடு முன்னே நகர்ந்தாள். அந்த வாயிலிற்கு பிறகு கீழ இறங்க படிக்கட்டுகள் இருந்தன. அந்த படிக்கட்டுகளில் மெதுவாக கீழே இறங்கி அந்த சமவெளியில் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது அங்கிருந்த மன நோயாளி ஒருவர் ஓ வென கூச்சல் போட்டார். இப்பொழுது சாதாரணமாக நடமாடிக் கொண்டிருந்த அந்த மனநோயாளிகள் அனைவரது பார்வையும் நந்தினியின் மீது பதிந்தது. இதை கவனித்த நந்தினியிற்கு பயம் அதிகமாகியது. அனைவரும் ஒன்று கூடி அவளை நோக்கி வேகமாக நடந்து வந்தனர். பயந்த நந்தினி திருப்பி சென்றுவிடலாம் என்று திரும்பினாள். அப்போது ஒரு மன நோயாளி ஆக்ரோஷமாக ஓடி வந்து அவளின் பாதையை வழி மறைத்தார். இப்பொழுது அனைத்து மனநோயாளிகளும் நந்தினியை சூழ்ந்தனர். பயத்தினால் நந்தினியிற்கு மூச்சுவாங்கியது. அவளை சூழ்ந்த மன நோயாளிகள் இன்னும் அவளை நெருங்கி கொண்டிருந்தனர். நந்தினி செய்வதறியாமல் அலறினாள். அப்போது

 

[Ramcharan sundar]

அப்போது

'ஹே... ஹே... எல்லாரும் அங்கிருந்து போங்க... போங்க...' என்று காவி உடை அணிந்த ஜடாமுடி முதியவர் ஒருவர் நந்தினி செல்லவிருந்த கோபுரத்திலிருந்து கூச்சல் போட்டார். அவர் குரல் கேட்டவுடன் அனைத்து மன நோயாளிகளும் விலகி சென்றனர்.

'வாங்க... இனிமேல் அவங்க உங்க கிட்ட வர மாட்டாங்க' என்று அந்த நபர் கூறினார். அந்த கோபுரத்தை அடைந்தவுடன் நந்தினி தன்னுடைய பிரச்சனைக்கான தீர்வு நிச்சயமாக கிடைக்கப்போகிறது என்று நினைக்க தொடங்கினாள். அந்த நபரை பார்த்து

'நீங்க தான் சந்திரன் சாமியா?' என்று கேட்டாள்.

அவரும் 'ஆமாம்' என்றார்.

உடனே நந்தினி ரமேஷ் கூறியதாக ரவி சொன்ன விஷயங்கள் அனைத்தையும் கூறிவிட்டு

'எங்களுக்கு இருக்கற பிரச்சனைக்கான கருவை நாங்க தேடி கண்டுபிடிச்சு சரி செய்யணும்... அதனால தான் நாங்க ரமேஷை தேடி போனோம்... ஆனா அவர் இறந்துட்டாரு... ரவி சுயநினைவு அடைஞ்சு பேசும் போது நீங்க தான் அவரை காப்பாத்துனாதா சொன்னாரு... அதான் உங்களை தேடி வந்தேன்...' என்று சந்திரனிடம் கூறினாள்.

சில நொடிகள் நந்தினியையே மெளனமாக பார்த்த சந்திரன்

'எனக்கு புரியலை... இப்போ நான் என்ன பண்ணனும்?' என்று கேட்டார்.

அவரின் இந்த கேள்வி நந்தினியின் நம்பிக்கையை தளர்த்தி தான் செய்வது அனைத்துமே ஒரு முட்டாள் தனமான காரியம் என்று எண்ணத் தோன்றியது நந்தினியிற்கு.

சந்திரன் பேசுவதை தொடர்ந்தார்.

இந்த கோயிலுக்கு யாரும் வர மாட்டாங்க... ' என்று சொல்லிவிட்டு சில நொடிகள் யோசித்த அவர்

'ம்ம்ம்... இப்போ ஞாபகத்துக்கு வருது... மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ரவின்னு ஒருத்தன் உள்ள வந்து அழுதுகிட்டு இருந்தான்... அப்போ நான் எதேர்ச்சியா ஆபிஸ் ரூமுக்கு வந்தேன்... அவன் அழறத பாத்துட்டு என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டேன்... "என்னோட உயிர் தோழன் ஒரு விபத்துல இறந்துட்டான்... இந்த உலகத்துல அவன் மட்டும் தான் எங்கிட்ட அன்பா பாசமா நடந்துப்பான்... இப்போ அவனும் இல்ல... விரக்தியா கால் போன போக்குல நடந்துகிட்டு இருக்கும் போது இந்த கோயிலை பாத்தேன்... கோயிலுக்கு போனா மனசுக்கு ஆறுதல் கிடைக்கும்னு அவன் சொல்லுவான்... எனக்கு முன்கோபம் அதிகம்... என்னை நிறைய கோயிலுக்கு கூட்டிகிட்டு போயிருக்கான்... இந்த கோயிலுக்கு வந்து உள்ள உக்காரும் போது அவன் ஞாபகம் வந்துடுச்சு... என்னால அழறத கட்டு படுத்த முடியலை..."னு சொன்னான்... அப்புறம் அவன்கூட கொஞ்ச நேரம் நான் ஆறுதலா பேசிட்டு அவனை அனுப்பி வெச்சுட்டேன்...' என்றார்.

அவர் பேசும் போது

"கான்ஷியஸ்னஸ் இல்லாததுனால சப் கான்ஷியஸ் நம்ம மூளைல பதிவாகியிருக்கற சம்மந்தமே இல்லாத நினைவுகளை கோர்வையா ஒரு கதை மாதிரி அசெம்பிள் பண்ணி ஒரு கற்பனை சூழ்நிலையை நம்ம மனசுக்கு உருவாக்கி நம்ம உடம்புக்குள்ள இருக்கற இயக்கங்களை செயல் பட வைக்கும்... அதாவது உடம்புல இருக்கற சுரப்பிகளை சுரக்க வைக்கும்" என்று மருத்துவர் தேவி கூறியது அவளின் நினைவிற்கு வந்து அவளின் சித்தாந்தத்தின் மீது நம்பிக்கையை இழக்க செய்தது. அமைதியாக யோசித்த படி சந்திரனிடம் எதுவும் மேற்கொண்டு பேசாமல் எழுந்து நடக்க தொடங்கினாள். அவள் போவதை பார்த்த சந்திரன்

'உனக்கு என்ன பிரச்சனைன்னு தெரியலை... கடவுளை நம்பு அவர் கை விட மாட்டார்' என்று கூறினார். அவர் கூறியதை கேட்டவுடன் நந்தினியிற்கு கோபம் உச்சத்தை எட்டியது. திரும்பி அவரை பார்த்து

'மண்ணாங்கட்டி... கடவுள் காப்பாத்துவாருன்றதெல்லாம் பொய்... முட்டாள் தான் அப்படி நினைப்பான்... பகுத்தறிவோடு சிந்திச்சு செயல் படுறது தான் சரி... இந்த உலகத்துல நடக்கற எல்லா விஷயத்துக்கும் பின்னாடி சயின்ஸ் தான் இருக்கு... சத்தியமா கடவுள் இல்லை... இப்படி கடவுள் வந்து உதவி செய்வாருன்னு நம்பி தான் என் வாழ்க்கையை தொலைச்சிட்டு வந்து நிக்கறேன்... என்னோட கடவுள் நம்பிக்கைக்கும் நான் நல்லா படிச்சு பாஸ் பண்ணதுக்கும் எந்த சம்மந்தமும் கிடையாது எல்லாமே தற்செயலா நடந்தது தான்னு இப்போ புரியுது...' என்று நந்தினி கோபமாக கத்துவதை மெளனமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த சந்திரன்

'எல்லாமே சயின்ஸ் தான்... ஒத்துக்கறேன்... பகுத்தறிவும் தேவை தான்... அதோட உங்க மனசுக்கு தோதா ஒரு கடவுள் நம்பிக்கையை கலக்கறது நல்லது... வெறும் பகுத்தறிவும் சயின்ஸும் கொடுக்கற நம்பிக்கை கொண்டு போய் முட்டு சந்துல தான் உங்கள நிறுத்தும்... ஆனா கடவுள் நம்பிக்கை தான் அந்த முட்டு சந்துல சின்ன வழியை காட்டும்... அந்த வழி தான் உங்க பிரச்னையை தீர்க்கறதுக்கான வழியா இருக்கும்...' என்றார்.

'பிரச்சனைக்கு காரணமே உங்க கடவுள் நம்பிக்கை தான்... நம்ம சமுதாயத்துல சூத்திரர்கள் கடவுளோட கால்லேருந்து வந்தாங்க, வைஷியர்கள் கடவுளோட வயிறுலேருந்தும் தொடையிலேருந்தும் வந்தாங்க, சத்ரியர்கள் கடவுளோட மார்புலேருந்தும், தோள்பட்டையிலேருந்தும் வந்தாங்க, பிராமணர்கள் கடவுளோட தலையிலிருந்து வந்தாங்கனு இருக்கு... இங்கனு இல்ல உலகத்துல எந்த மதத்துலையும் இந்த மாதிரி பல ஏற்ற தாழ்வுகளை உருவாக்குனதே கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கறவனுங்க தான்... இப்படி பாரபட்சத்தை வளக்கற கடவுள் நம்பிக்கை நமக்கு தேவைதானா?' - நந்தினி.

'அதை நீ அப்படி எடுத்துக்க கூடாது... நம்ம சமுதாயம் என்பது ஒரு மனிதனின் உடல் போன்றது... கால்கள் இல்லாமல் ஒரு மனிதனால் எப்படி முன்னேறி செல்ல முடியாதோ அது போல உழைக்கும் வர்க்கம் என்பது ஒரு சமுதாயத்தின் கால் போன்றது... நம் சமுதாயத்திற்கு உணவுகள் மற்றும் அடிப்படை தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் பொருட்களை ஏற்பாடு செய்து தரும் வைஷியன் என்பவன் இந்த சமுதாயத்தில் நம் உடம்பிற்கு தேவையான சத்துக்களை பகிர்ந்து தரும் வயிற்றை போன்றவன்... சத்ரியன் நம்ம சமுதாயத்துக்கு பாதுகாப்பா இருக்கறவன்... அதே சமயத்துல நெஞ்சுல ஈரம் இருக்கறவனாகவும் இருக்கணும்... அதுக்கு தான் சத்ரியனை இந்த சமுதாயத்தின் தோள்பட்டை மற்றும் மார்பு போன்றவன்னு உவமையா சொன்னாங்க.... காலங்களையும் சூழ்நிலைகளையும் கணித்து நம் சமுதாயத்தை நல் வழி நடத்தும் பிராமணன் சமுதாயத்தின் மூளைக்கு சமானமானவன்... இது பிறப்பின் அடிப்படையில உருவான வர்க்கங்கள் கிடையாது... பிராமணனாக இருக்கற ஒருத்தனோட பையன் சூத்திரனாக மாறலாம்... அதேமாதிரி சூத்திரனோட பையனும் பிராமணன் ஆகலாம்... இதெல்லாம் ஒவ்வொருத்தரோட விருப்பத்தை பொறுத்தது... இந்த நாலு வர்கமுமே சமமானது... இப்படி தான் மொதல்ல இருந்துச்சு... அப்புறம் போக போக அதிகார ஆசை, பொன் பொருளாசை எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா முளைச்சு இந்த அமைப்பு முறையை இப்படி திரிச்சு மாத்திட்டாங்க... அதே மாதிரி கடவுள் படைக்கும் போது யாரையும் ஏற்ற தாழ்வோட படைக்கலை... எல்லாரையும்...' என்று சந்திரன் கூறி முடிப்பதற்குள் நந்தினி குறுக்கிட்டு

'தெரியும் எல்லாரையும் சமமா படைச்சாரு... மனுஷங்க தான் ஏற்ற தாழ்வை அவர் பேர்ல உருவாக்குனாங்க... அதானே சொல்ல போறீங்க...' என்று கேட்டாள்.

'நான் பேசி முடிக்கறவரைக்கும் பொறுமையா கேளு... கடவுள் யாரையும் சமமாகவும் படைக்கலை... இங்க யாரும் உயர்ந்தவனும் கிடையாது தாழ்ந்தவனும் கிடையாது சமமும் கிடையாது...' - சந்திரன்.

நந்தினி புரியாமல் யோசனையாய்

'அப்புறம்?' என்று கேட்டாள்.

'எல்லாரும் தனி தன்மை வாய்ந்தவர்கள்... ஒவ்வொருத்தரோட பாதையும் தேடலும் வேற வேற... ஒரே விஷயம் ஒவ்வொருத்தருக்கும் அவங்களோட தன்மையை பொறுத்து வேற வேற உணர்வை கொடுக்கும்... அதனால தான் நாம மத்தவங்களோட வாழ்க்கையை நம்ம வாழ்க்கையோட ஒப்பிட்டு பாக்க கூடாது... சில சமயம் சில பேரோட வாழ்க்கை பாதையும் நம்மளோட வாழ்க்கை பாதையும் சில தூரங்கள் ஒண்ணா அமையும்... அதெல்லாம் தற்காலிகம் தான்... அதாவது அம்மா, அப்பா, கணவன், மனைவி, சகோதரன், சகோதரி, நண்பர்கள் இதெல்லாமே தற்காலிகம் தான்... உன் பயணம் முடியற வரைக்கும் நீ மட்டும் தான் நிரந்திரம்... உனக்கு இயற்கையாவே கடவுள் மறுப்பு கொள்கை இருந்ததுனா அதை பின்பற்று... ஆனா மத்தவங்களோட கருத்தை வலுக்கட்டாயமா பின்பற்றாதே... அதே மாதிரி உன் கருத்தை வலுக்கட்டாயமா மத்தவங்களுக்கு திணிச்சு அவங்களை மூளை சலவை செஞ்சு உன்னை பின்பற்ற வெக்காதே... பிரச்சனையே இதுனால தான் வருது... இந்த மாதிரி சில தூரம் வாழ்க்கை பாதை ஒன்னா அமைஞ்ச மனிதர்களுக்கு அந்த சமயத்துல அவங்களுக்கு இருக்கற சூழல்னாலையும் மன பக்குவத்துனாலையும் உருவான சித்தாந்தங்கள் ஒன்னா தான் இருக்கும்... இயற்கையாகவே அவங்க ஒண்ணா சேர்ந்து ஒரு குழுவா செயல் படுவாங்க... அந்த குழுவோடு செயல் பாடுகள் இந்த சமுதாயத்துக்கு நல்ல விளைவை குடுக்கும்... ஆனா அந்த குழுவோட செயல் பாடுகளும் நிரந்தரம் கிடையாது... ஒரு கால கட்டத்துல அவங்களோட வாழ்க்கை பாதை மாற மாற அந்த குழு ஸ்திர நிலைமையிலிருந்து தளர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா கலைய ஆரம்பிக்கும்... அப்புறம் புதுசா ஒரு குழு உண்டாகும்... இப்படி முளைச்சது தான் ஜாதி மதமெல்லாம்... ' - சந்திரன்.

'கடவுள் தான் நம்மளை படைச்சாருன்னா அப்புறம் ஏன் மனுஷனுக்கு ஏற்ற தாழ்வை விதைக்கற சிந்தனையை உங்க கடவுள் குடுக்கணும்...? மொதல்ல கடவுள் இருக்காருன்றத உங்களால நிருபிக்க முடியுமா?' - நந்தினி

'இந்த பிரபஞ்சமே நம்பிக்கையின் அடிப்படையில தான் இயங்குதே தவிர நிருபனத்தின் அடிப்படையில இல்ல... தேர் ஆர் நோ ப்ரூஃப்ஸ் (PROOFS) ஹியர்... தேர் ஆர் ஒன்லி பிலீப்ஃஸ் (BELIEFS)... ' - சந்திரன்.

'நீங்க சொல்றது ஏத்துக்கற மாதிரி இல்லை...' - நந்தினி.

சில நொடிகள் யோசித்த சந்திரன்

'நீ சூப்பர் மார்கெட்ல வாங்கி சாப்பிடற பொருளை சொந்தமா ஒரு ஆய்வு கூடம் வெச்சு ஆராய்ச்சி பண்ணியா சாப்பிடற?... அவன் போட்டுருக்கற எக்ஸ்பயரி டேட்டை நம்பி தானே சாப்பிடற... உன் விஞ்ஞான வழியிலேயே வரேன்... இந்த பிரபஞ்சம் பிக் பாங் ல தான் உருவாச்சு... பிக் பாங்குக்கு முன்னாடி சிங்குலாரிட்டியா இருந்துச்சு... சிங்குலாரிட்டின்றது ஒரு மாசிவ் பிளாக் ஹோல் அதாவது பெருத்த கருங்குழி... இரண்டு வகையான கருங்குழி இருக்கு... சூரியனை விட இருபத்தி ஐந்து மடங்கு இருக்கக் கூடிய நட்சத்திரங்களுக்கு அதை ஒளிவிக்க கூடிய எரிபொருள் தீந்து போச்சுன்னா அது ஒரு மிகப்பெரிய சூப்பர் நோவாவா வெடிச்சி சிதறும், அதுக்கப்புறம் அது பிளாக் ஹோலா மாறிடும்... இது முதல் வகை கருங்குழி... எல்லா காலக்ஸி நடுவிலேயும் மிகப்பெரிய பிளாக் ஹோல் இருக்கு... அது எப்படி உருவாச்சுனு விஞ்ஞானிகள் ஆராய்ச்சி பண்ணிக்கிட்டு இருக்காங்க... இது இரண்டாவது வகை... என்னுடைய புரிதலின் படி பிளாக் ஹோல் என்பது ஓட்டை கிடையாது... மிக அடர்த்தியான ஒரு திடப் பொருள்... ஒரு வேளை அது தான் டார்க் மேட்டர் னு எனக்கு தோணுது... சரி இப்போ விஷயத்துக்கு வரேன்... இந்த பிளாக் ஹோல் அதை சுத்தி இருக்கற எல்லா வஸ்துக்களையும் உள்ள இழுத்துட்ட பிறகு இந்த ப்ரபஞ்சத்துல வெறும் பிளாக் ஹோல்ஸ் மட்டும் தான் இருக்கும்... அப்புறம் எல்லா பிளாக் ஹோல்சும் ஒன்னோட ஒன்னு இணைய ஆரம்பிச்சு ஒரு மிகப்பெரிய பிளாக் ஹோலா மாறிடும்... அந்த மிக பெரிய பிளாக் ஹோலோட அடர்த்தி எணிக்கையிலடங்கா நிலையில இருக்கறதுனால அது வெடிச்சு சிதறும் ... இது தான் பிக் பாங்... மறுபடி இந்த பிக் பாங் னால வேற மாதிரி ஒரு பிரபஞ்சம் உருவாகலாம்... மறுபடி அந்த கருங்குழி எல்லாத்தையும் உள்ள இழுத்து ஒரு பெரிய பிளாக் ஹோலா மாறும்... மறுபடி பிக் பாங் நடக்கும்... இது மறுபடி மறுபடி நடந்துக்கிட்டே இருக்கும்... இது ஒரு லூப்... விண்வெளி பத்தின ஆராய்ச்சியாளர்கள் சிலர் "ஸ்ட்ரிங் தியரி"னு ஒரு கான்செப்ட் சொல்றாங்க... அது என்ன சொல்லுதுன்னா, இந்த ப்ரபஞ்சத்துல இருக்கற துகள்கள் அணுக்கள் மற்றும் உப அணுக்கள் எல்லாத்தையும் வெங்காயம் மாதிரி பிரிச்சு பிரிச்சு உள்ள போனோம்னா கடைசியா இருக்கறது ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வலையை வெளிப்படுத்தற துடிப்பான ஆற்றல் தான்... இப்போ கடவுள் யாருன்னு சொல்றேன்... இந்த மாதிரி நிறைய பிரபஞ்சங்கள் இருக்கலாம்... அங்கேயும் இதே மாதிரி மறுபடி மறுபடி பிக் பாங் நடந்துகிட்டு இருக்கலாம்... இந்த இயக்கங்களுக்கு காரணமா ஒரு கரு இயக்கம் இருக்கணும்... அதை தான் நாம கடவுள்னு சொல்றோம்... எப்படி ஒரு நிறுவனத்துல அடிமட்டத்துல இருக்கற தொழிலாளி உயர் பதவி அடையணும்னு ஆசை படுவானோ அதே மாதிரி தான் பிக் பாங் அதாவது பெருவெடிப்புல உருவான ஆற்றல்கள் எப்படியாவது எல்லா ப்ரபஞ்சங்களோட இயக்கத்துக்கு காரணமான கருப்பொருளை அடைய முயற்சி பண்ணும்... அந்த ஆற்றல்கள் இருக்கற சூழ்நிலைக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு கருவியை உருவாக்கி அதன் மூலம் அந்த கருப்பொருளோட அலைவரிசைக்கு ஏத்த மாதிரி ட்யூன் பண்ணிக்க முயற்சி பண்ணும்... ஒரு ரேடியோ பெட்டி மாதிரி... நம்ம உலகத்துல நம்ம உடம்பு தான் அந்த கருவி... நம்ம ஒவ்வொருத்தரும் உள்ளேயும் ஒரு துடிப்பான கருவாற்றல் இருக்கு... அந்த ஆற்றலை தான் ஆன்மானு சொல்றோம்... வேற வேற கிரகங்கள்ல இந்த நிகழ்வுகள் வேற டைமென்ஷென்ல அதாவது வேற கால அளவுல நடந்துகிட்டு இருக்கும்... நம்மளோட ஐம்புலன்களோட இயக்கத்தின் கால அளவுனால உருவான ஆறாம் அறிவை வெச்சு இதையெல்லாம் ப்ரூவ் பண்ணவே முடியாது... அந்த கருப்பொருளோட ஆற்றலுக்கும் அது இயங்கற கால அளவுக்கும் முன்னாடி நம்மளோட ஆறாம் அறிவும் நம்மளோட ஆயுள் காலமெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை... நீங்க எல்லாரும் உக்காந்து ரேடியோ பெட்டியை ஆராய்ச்சி பண்ணி அது எப்படி இயங்குதுன்னு கண்டு பிடிச்சி எனக்கு எல்லாம் தெரியும்னு சொல்லிக்கறீங்க... ஆனா அந்த ரேடியோ பெட்டியே நாம இனிமையான பாட்டை கேட்டு இன்பம் அடையறதுக்கு தான்றத உணராம இருக்கீங்க... ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு அலைவரிசை... உங்கள ட்யூன் பண்ணி அந்த கருப்பொருளை உணர ஆரம்பிசீங்கனா உங்களை சுத்தி ஒரு பாதுகாப்பு வளையம் உருவாகும்... நீங்க சாப்பிடாம உயிர்வாழலாம்... இந்த பிரபஞ்சத்துக்கு எந்த மூலைக்கும் போயிட்டு வரலாம்... நீ கேக்கற மாதிரி இதுக்கு வேணா நிரூபணம் இருக்கு... ராக்கெட்டும் சாட்டிலைட்டும் இல்லாம எப்படி நம்ம முன்னோர்களால வானியற்பியலை கணிக்க முடிஞ்சது?... இன்னொரு விஷயம் குஜராத்ல பிரகலாத் ஜானினு ஒருத்தர் எழுபத்தி அஞ்சு வருஷமா சாப்பிடாம, தண்ணி குடிக்காம உயிர் வாழறாரு... இது எப்படி சாத்தியம்னு நம்ம உள்நாட்டிலிருந்து வெளிநாட்டு சயின்டிஸ்ட் வரைக்கும் தலையை பிச்சிகிட்டு இருக்கானுங்க... அவர் கிட்ட இது எப்படினு கேட்டதுக்கு "நான் தீவிர அம்மன் பக்தன் என்னோட பன்னிரண்டு வயசுல அம்மன் வந்து கனவுல நீ இனிமேல் எதையும் சாப்பிட வேணாம்... நான் உனக்கான சக்தியை குடுக்கறேன்னு சொல்லிட்டாங்க..." னு சொல்றாரு... விஞ்ஞான அறிவு மூலமா இந்த மாதிரி அதிசயம் நடக்க வாய்ப்பில்லை... கடவுள் நம்பிக்கை மூலமா தான் இந்த மாதிரி அதிசயங்கள் நடக்கும்... இந்த ப்ரபஞ்சங்கள்ல இருக்கற விதிகள்ல முக்கியமான ஒரு விதி இருக்கு... ஒவ்வொரு வினைக்கும் எதிர் வினை இருக்கும்... உனக்கு புரியும் படியா சொல்லனும்னா பாசிட்டிவ் வைப்ரேஷன் இருக்கற இடத்துல தான் நெகட்டிவ் வைப்ரேஷன் னும் இருக்கும்... அதே மாதிரி எங்கெல்லாம் நெகட்டிவ் வைப்ரேஷன் இருக்கோ அங்கெல்லாம் பாசிட்டிவ் வைப்ரேஷன் இருக்கும்... நீ உன் இஷ்டம் போல உன் மனசுக்கு பிடிச்ச மாதிரி நடந்தா தான் அந்த கருப்பொருளோட அலைவரிசை கிடைக்கும்... நெகட்டிவ் வைப்ரேஷன் புலனின்பத்தையும் பொருள் சார் ஆசையையும் தூண்டி விடும்... இந்த போதை ஒரு மாயையை உருவாக்கி உன் மனசை குழப்பி உன் வாழ்க்கை பயணத்தை ஒரு மாய வட்டத்துக்குள்ள சிக்க வைக்கும்... நீ மறுபடி மறுபடி பிறவி எடுத்துகிட்டே இருப்பே... கடைசி வரைக்கும் உனக்கு அந்த கருப்பொருளோட அலைவரிசை கிடைக்காது... இந்த மாயைலேருந்து வெளிய வரணும்னா உன் ஆசை எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சிட்டு அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உன்னை கட்டுப்படுத்தி அதுலேருந்து வெளிய வரணும்... இதெல்லாம் என்னோட புரிதல்... அதே மாதிரி உனக்குன்னு வர புரிதலை வெச்சு உன் வாழ்க்கையை நடத்து... உன் பிரச்சனையிலிருந்து தானா வெளிய வருவே...' என்று சொல்லி முடித்தார்.

'நீங்க பேசறதெல்லாம் நல்லா தான் இருக்கு... இப்படி நல்லா பேசறவங்க பேச்சை கேட்டு தான் கடவுள் நம்பிக்கையை வளத்துக்கிட்டேன்... நான் என்ன சொல்றேன்னா நீங்க பேசறதை நிறுத்திட்டு செயல்ல நிருபீங்க... ஒன்னு நீங்களும் சாப்பிடாம தண்ணி குடிக்காம வாழ்ந்து காட்டுங்க இல்ல கடவுள் பெயரை சொல்லி பறந்து காட்டுங்க... அப்போ நம்பறேன்...' என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நடக்க தொடங்கினாள்.

நந்தினியின் வார்த்தைகள் சந்திரனுக்கு கோபத்தை வர வைத்தது.

'நில்லு...' என்று சத்தமாக கத்தினார். நந்தினி திரும்பி அவரை பார்த்தாள்.

'நானும் ஒரு காலத்துல நாத்திக வாதி தான்... என் அம்மா நான் குழந்தையா இருக்கும் போதே இறந்துட்டாங்க... எனக்கு கல்யாண வாழ்க்கைல நம்பிக்கை இருந்ததில்லை... எனக்கு புகை மது மாதுனு பல பழக்கங்கள் இருந்துச்சு... முப்பத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி என்னோட ஆஃபிஸ் ல வேலை பாத்த விவேக்ன்னு ஒருத்தன் அவனை கல்யாணம் பணிகிட்ட பொண்ணு கொஞ்ச நாள்லியே விட்டுட்டு போயிட்டான்னு தற்கொலை பண்ணிகிட்டான்... அவன் தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்கு சில நிமிஷங்கள் முன்னாடி அவன் அழுதுகிட்டு இருந்ததை பார்த்தேன்... அவன் தற்கொலை பண்ணிக்க போறதை தடுக்கறதுக்கு தான் இயற்கை எனக்கு ஒரு எச்சரிக்கையை என்னோட சிந்தனை மூலமா கொடுத்துச்சு... நான் உடனே அவன்கிட்ட போய் பேச்சு கொடுத்து அவனை ஆசுவாச படுத்த முயற்சி பண்ணினேன்... அப்போ அவனோட அம்மா கிட்டேருந்து போஃன் கால் வந்துச்சு... விவேக் அவங்க மேல கோபமா இருந்ததுனால அவங்களோட பேச மறுத்துட்டான்... நான் அவங்க அம்மா கிட்ட பேசுனேன்... அவங்க கிட்ட கண்டிப்பா உங்க பையன் நல்லபடியா இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுக்கு நான் பொறுப்பு ... நீங்க கவலை படாதிங்கனு வாக்குறுதி கொடுத்தேன்... அவங்க கிட்ட பேசிட்டு வர்றதுக்குள்ள விவேக் அவசரப்பட்டு தற்கொலை பண்ணிகிட்டான்... ரத்த வெள்ளத்துல அவனை பாத்த உடனே எனக்கு மயக்கம் வந்துடுச்சு... ரெண்டு நாள் ஹாஸ்பிடல்ல இருந்தேன்... இந்த சம்பவம் என் மனசுக்கு பெரிய பாதிப்பை உண்டாக்குச்சு... ரத்த வெள்ளத்துல மெதந்துக்கிட்டிருந்த அவனோட முகம் அடிக்கடி தானா ஞாபகம் வந்து ஒரு பயத்தை கொடுக்கும்... அதே சமயத்துல விவேக்கோட அம்மாகிட்ட நான் குடுத்த வாக்குறுதி எனக்கு தானா ஞாபகம் வந்து எனக்கு ஒரு குற்ற உணர்ச்சியை குடுக்கும்... என்னால முன்ன இருந்த மாதிரி நார்மலா வாழ முடியலை... என்னால தூங்க முடியாது... பல வருஷமா சரியான தூக்கம் இல்லாததுனால சைக்கலாஜிக்கலா ரொம்ப அஃபெக்ட் ஆயிட்டேன்... அவனோட அம்மாவை பாக்கணும்னு என் மனசு உந்தினாலும் எங்கே அவங்கள போய் பாத்தா இந்த பயமும் குற்றஉணர்ச்சியும் அதிகமாயிடுமோன்னு பயந்து என்னை கட்டு படுத்திக்கிட்டேன்... நானும் பாக்காத டாக்டர் இல்ல... அவங்களும் என்ன்னவோ மருந்து கொடுத்தாங்க... எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை... குடி பழக்கமும் புகை பழக்கமும் அதிகமாயிடுச்சு... இப்படி என் வாழ்க்கை போய்கிட்டு இருக்கும் போது என் அப்பாவும் இறந்துட்டார்... இதெல்லாம் ஏன் நடக்குதுன்னு யோசிச்சு பாக்கும் போது தான் இந்த இயற்கையோட என்கிட்ட சொல்ல வந்த விஷயம் எனக்கு புரிஞ்சது... "விவேக்கை காப்பாத்தறதுக்கு தான் உன்னை ஏற்பாடு பண்ணினேன்... அவன் அவசர பட்டு தற்கொலை பண்ணிகிட்டான்... இனிமேல் உனக்கு அம்மா இல்லாத துயரத்தை போக்க நீ தான் விவேக்கோட அம்மாவை பாத்துக்கணும்"ன்றது தான் இயற்கை என் கிட்ட சொல்ல வந்த விஷயம்... இதை புரிஞ்சுக்காம ஒரு தற்குறி மாதிரி மாத்திரை மருந்துனு சாப்பிட்டு கிட்டு இருந்தேன்... உடனே விசாரிச்சு அவங்க வீட்டுக்கு போனேன்... "அவங்க பையன் இறந்ததுலேருந்து அவங்களுக்கு மன நோய் வந்துடுச்சு... அதனால விவேக்கோட அப்பா இந்த வீட்டை வித்துட்டு ரெண்டு பேரும் வேற இடத்துக்கு போய்ட்டாங்க"னு சொன்னாங்க... எங்க போயிருக்காங்கனு கேட்டதுக்கு “தெரியாது"னு சொல்லிட்டாங்க... நானும் ஊர் ஊரா பரதேசி மாதிரி அவங்கள தேடி அலைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்... ஒரு நாள் என் நண்பன் ஒருத்தன் என்னை மன நலம் குன்றிய குழந்தைகள் காப்பகத்துக்கு கூட்டிகிட்டு போனான்... அங்க மன நலம் பாதிக்க பட்ட ஒரு குழந்தை திடீர்னு மழலையா சிரிச்சிகிட்டே வந்து அப்பானு கூப்பிடுச்சு... அப்புறம் என் கைய பிடிச்சு அதோட ப்ரண்ட்ஸ்கிட்ட என் அப்பா என் அப்பான்னு அறிமுக படுத்துச்சு... அந்த நேரம் என் மனசு உடைஞ்சு கண் கலங்கிடுச்சு... யாரோ ஒருத்தர் அவங்க அப்பாவை மத்தவங்க கிட்ட அறிமுக படுத்தி வெச்சதை இந்த குழந்தை பாத்துட்டு இப்படி சொல்லுதுன்னு அந்த குழந்தைகள் காப்பகத்துல இருக்கறவங்க சொன்னாங்க... அன்னிக்கு நைட் ரொம்ப நாள் கழிச்சு நிம்மதியா தூங்குனேன்... அப்புறம் தினமும் அந்த குழந்தையை பாத்துட்டு வருவேன்... அதுவும் என்னை அப்பா அப்பா னு கூப்பிடும்... அப்படி பாக்க பாக்க என்கிட்டே இருந்த கெட்ட பழக்கங்கள் எல்லாம் கொஞ்ச கொஞ்சமா விட்டு விலகி போயிடுச்சு... உலகத்துல இந்த உறவே எனக்கு போதும்னு நான் நினைக்கும் போது அந்த பொண்ணு ஒரு நாள் மூளை காய்ச்சல் ல என் மடியிலேயே கடைசி மூச்சை விட்டா... அவன் உயிர் விடறதுக்கு முன்னாடி என்னை பாத்து அப்பான்னு சிரிச்சிகிட்டே கண்ணை மூடினா...' என்று மேற்கொண்டு பேசமுடியாமல் தேம்பி தேம்பி அழ தொடங்கினார். நந்தினி அவரை எவ்வளவு தான் ஆசுவாச படுத்த முயற்சித்தும் அவரால் அழுகையை கட்டு படுத்த முடியவில்லை... சட்டென்று அங்கிருந்த மன நோயாளிகள் அங்கு வந்து அவருக்கு ஒரு கோப்பை தண்ணீரை குடுத்து அவரை ஆசுவாச படுத்தினர்...