என்னடி மாயாவி நீ - Exclusive Tamil New Novel

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 22

இத்தனை வருடத்தில் வசந்தா வர்ஷித்திடம் பாராமுகம் காட்டியதே இல்லை. இன்று காட்டியவுடன் அவன் மிகவும் வருத்தப்பட்டு போனான். அதனால் அம்மாவிற்கு பிடிக்காத மதுவையும் அவன் அருந்தாமல் வீட்டிற்கு வந்தான். மனதளவில் அவனுக்கு ஆறுதல் தேவைப்படும் நேரத்தில் ஆதிகா கைநீட்ட அவளுக்குள் சென்று தஞ்சம் அடைந்துகொண்டான். பிணியும் அவளே மருந்தும் அவளே என்பது போல.

இருவரிடமும் காதல் இருக்கிறது. அவன் அதனை ஒதுக்க நினைக்கிறான், அவளோ அதற்கு ஏங்கி நினைக்கிறாள்.

அவளிடம் சென்றவனை பெட்டில் உட்கார்ந்து மடியில் தாங்கிக்கொண்டாள். இருவரும் மாறி மாறி முகத்திலே முத்தமிட்டு கொண்டனர். இது எதற்கு என இருவருக்குமே தெரியவில்லை. நேற்றைய ஒரு நாளின் பிரிவாக கூட இருக்கலாம் என இருவருக்கும் தோன்றியது.

இருவரின் பார்வையும் ஒன்றோடு ஒன்று கவ்வி நின்றது. இம்மோன நிலையை ஆதிகாவே கலைத்தாள். "நீங்க குடிக்காம வரணும்னு தான் நேத்து என் பிரண்ட் வீட்டுக்கு போனேன் அவளும் கூப்பிட்டா, அத்தையும் போக சொன்னாங்க, எல்லாமே உங்களோட நலனுக்கு தான் என்னோட மனசை கல்லாக்கிகிட்டு இதை செய்தேன். இப்போ நானே வருந்தும்படி ஆகிட்டு, சாரி நான் பண்ணது தப்புனா என்ன மனிச்சிடுங்க" என்றாள் ஆதிகா. "பரவால நானே எவ்ளோ பெரிய தப்பு பன்னேனு நேத்துதான் புரிஞ்சது, அம்மா பேசல, அப்பா செம்ம திட்டு அட்வைஸ்ல இனிமேல் அந்த கருமத்தை எடுக்கவே கூடாதுனு இருக்கேன்" என உறுதியுடன் வர்ஷித் கூற, "பரவால கடைசியில உங்க வாயாலே அதை கருமம்னு சொல்ல வச்சிட்டேன்" என மின்னலாய் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். அக்கணம் தோன்றியது, இவளில்லாமல் தான் இல்லையென்று வர்ஷித்திற்கு.சில நிமிடம் அவளது மடியிலே கண்மூடி படுத்திருந்தான்.

சில நிமிடம் கழித்து வர்ஷித் கண்மூடி இருக்க ஆதிகாவின் விரல் அவனது முகத்தில் கோலமிடும்போது அவனது நெற்றி சுருங்குவதை பார்த்து, "வருமாமா வருமாமா" என எழுப்ப அவனும் விழித்தான்.

"உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை எதையோ ரொம்ப யோசிக்கிறீங்க சொல்லுங்க மாமா அப்போதானே தெளிவு பிறக்கும்" என ஆதிகா அவனது பிரச்னையை ஆராய, வர்ஷித், "முதலில் நீ ஏன் என்னைய வருமாமானு கூப்பிடுற சொல்லு?" என கேட்டவுடன், அவள் "ஈஸியாக நீங்க எதுக்கு ஆதிமானு கூப்பிடுறிங்களோ அதுக்கு தான்" என கூறி அவனது வாயை அடைத்துவிட்டு, "இப்போ இதுதான் உங்களுக்கு குழப்பமா?"என கேட்க அவனோ இல்ல இன்னும் இருக்கு என சொல்ல ஆரம்பித்தான். "ஆதிமா நம்ம எதுக்கு ஊருக்கு போனோம்னு இருக்கு, அதிலிருந்து ஒரு கோபம் வெறுப்பு எல்லாமே என்னை பாடாய் படுத்துது" என வர்ஷித் கூற அவன் சொல்ல வருவதை புரிந்துகொண்டவள், "தெரியும் மாமா, நீங்க அம்மா பாசம் இல்லனு ஏங்குறீங்க, அப்பா பேசலானு வருத்தப்படுறீங்க, இதுலேயே இருந்துட்டு உங்களுக்குனு இருக்குற அம்மா அப்பாவை மறந்துட்டீங்க. அப்படி நினைக்காதீங்க அவுங்ககிட்ட கிடைக்காத பாசம் தான் இங்க உங்களுக்கு ரெண்டு மடங்காக கிடைக்குது. அத்தை மாமாவை நினைச்சு பாருங்க முன்னாடி நீயும் விஷ்ணுவும் இருந்திங்க இப்போ நீங்க மட்டும்தான் இருக்கீங்க நீங்கதான் அவுங்கள பாத்துக்கணும். நீங்க இத போட்டு வருத்திக்கிறிங்கனு தெரிஞ்சா அத்தை மாமா கஷ்ட படுவாங்க நம்ம நல்லா பாசம் வைக்கலையோன்னு வருத்தப்படுவாங்க பாத்து நடந்துகோங்க உங்க மேல அவ்ளோ உசுரா இருகாங்க" என அவள் உரைத்தபின்னே தான் அப்பா அம்மாவை யோசிக்காம விட்டுட்டோமே இல்லாத ரெண்டு பேருக்காக அப்பா அம்மாவை இழக்க பாத்தோமே என மனதில் ஆதிகாவை மெச்சிக்கொண்டான். ஒரு நொடியில் என் இந்த துயரத்தை தீர்த்துவிட்டாளே என.

அவளிடமே, "ஆமாமா இத நான் நினைச்சி பாக்கவே இல்ல இது அப்பா அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சா உடைஞ்சு போய்டுவாங்க, அவுங்க ரெண்டு பேரும் காட்டுன அன்பு பாசம் என்னோட சொந்த அப்பா அம்மா கூட காமிச்சு இருக்க மாட்டாங்க" என கூறினான். இருந்தும் அவனது முகத்தில் குழப்ப ரேகை மறையாததால், "அப்புறம் என்ன பிரச்சனை மாமா" என்றவளிடம் அவளின் முகம் பார்க்காமல் திரும்பி சுவரை வெறித்துக்கொண்டு ஆரம்பித்தான். "எனக்கு குற்ற உணர்ச்சியாக இருக்கு, விஷ்ணு இருக்குற இடத்துல நான் இருக்கேனு தோணுது அவனோட இடத்த நான் அபகரிச்சிக்கிட்டது போல தோணுது"என அன்று தந்தையின் அலுவலகத்தில் நடந்ததை கூறிவிட்டு, "இதற்கு தான் உன்னையையும் என்ன விட்டு போக சொல்றேன் தன் காதல் அவளுக்கு தெரியாது என நினைத்துக்கொண்டு கூறினான். எங்கே அவள் கண்களை பார்த்தால் தன்னை மீறி காதல் வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் பார்வையை சுவற்றிலே பதித்திருந்தான்.

இந்த சொல்லை கேட்டு அவனின் கேசத்தை அளந்துகொண்டிருக்கும் விரலை தடை செய்துகொண்டாள், அவளின் கண்ணீர் வர்ஷித்தின் கன்னத்தில் பட்டு தெறித்தது. இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் தான் நினைத்ததை சொல்லி முடிக்க வேணும் எனும் உறுதியில் தொடர்ந்தான் "நீ எதுக்கு எனக்காக உன்ன மாத்திக்கிற நீ நீயா இரு, எனக்காக உன்னைய நீயே வருத்திக்காத, அது எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு" என கூறியவனின் வாயை அடுத்து பேச முடியாமல் தடுத்தவளின் கண்கள் குளம் கட்டின.

ஆதிகா கண்ணில் ஏமாற்றம், வலி, ஏக்கம் மட்டுமே தெரிந்தது. கண்ணை அழுந்த துடைத்து அவனிடம் "சரிமாமா, நீங்க எனக்காக கஷ்டப்படவேணாம், நீங்க இப்படி இருக்குறத பார்க்க கஷ்டமா இருக்கு அதனால நான் டிவோர்ஸ்க்கு சம்மதிக்கிறேன்.பத்திரத்துல சைன் போட்டு தரேன். நீங்க மேல ஏற்பாடு செய்ங்க நீங்க நிம்மதியா இருக்கணும்" என உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூறி பின் ஆற்றாமை கலந்த கோபத்துடன், "நானும் உங்கள விரும்புறேன் அத நீங்க எப்படி வேணா எடுத்துக்கோங்க பரிதாபம் எக்ஸ்ஸட்றா அதான் உங்க அதிகாரத்துல நெறய பேரு வச்சி இருக்கீங்களே. எனக்கு உங்க சந்தோசம்தான் முக்கியம், நீங்க எந்த கஷ்டமும் பட கூடாது" என முழு மூச்சாக கூறி விட்டு அதே வேகத்துடன் கையெழுத்தை இட்டு பத்திரத்தை வர்ஷித்திடம் கொடுத்து விட்டு அவனை மேலும் பேசவிடாமல் படுத்துக்கொண்டு காலிலிருந்து தலை வரை போர்வையை போத்தி கொண்டு அழுதாள். அழுவது தெரிந்தும் அவளை சமாதானம் செய்ய அவன் முற்படவில்லை. இந்த சிறுவலியை ஏற்றுக்கொண்டால், பெரிய மகிழ்வை அவள் அனுபவிக்கலாம் என நினைத்து மேலும் அவளுக்கு துன்பத்தையே கொடுத்தான். எல்லா விஷயத்திலும் அவள் படும் வேதனையை அறிந்தவன் இதில் அவள் படும் வேதனையை அவன் உணரவே
இல்லை. அவள் சொன்ன வார்த்தையில் உதிர்ந்த காதலின் அர்த்தத்தை தேட மறந்தான், அவனது காதலே பெரிது என எண்ணி அவளது காதலை கண்கொண்டு பார்க்காமல் போனான்.

காலையில் வழக்கம் போல் தன் கை அவனிடம் சிக்கிருப்பதை உணர்ந்தவள் வெடுக்கென உதறிவிட்டு எழுந்தாள். இவள் கோபமாக இருப்பதை உணர்ந்தவன் சரி ஆகிடும் என விட்டு விட்டான்.

அன்று ஏதோ எல்லாவற்றிகும் ஆதிகாவையே தேடி போனான். மாமியாரும் மருமகளும் சேர்ந்தே ஒதுக்கம் காட்டினர். இதில் கூடவா ஒற்றுமை என நினைக்க அவனுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது.

இருவரும் சாப்பிட அமரும்போது வசந்தாவே பரிமாறினார். ஆதிகாவிற்கு இரவு இருந்த கோபம் கூட இப்போ இல்லை லேசாக வருத்தம் தான் இருந்தது. வர்ஷித்தின் முகம் சுருங்கி இருந்ததால், 'அய்யோ ரொம்ப பண்ணிட்டோமோ' என யோசித்து சரி கொஞ்சம் வம்பிழுப்போம் என முடிவெடுத்தவளாய் அத்தை, " ஒரு கதை சொல்லவா"என ஆரம்பித்தாள். "சொல்லுமா" என வசந்தா கூற வர்ஷித், "ஆமா வேணாம்னா சொல்லபோறிங்க" என முணுமுணுத்தவனுக்கு தெரியவில்லை தனது கதையை தான் அங்கு ஆதிகா ஓட்டப்போகிறாள் என்று.

"என்னோட பிரண்ட் ஒருத்தன் அத்தை, அவன் ஒரு நல்ல அக்மார்க் நல்ல பையன், அவன் ஒரு பொண்ண சின்ன வயசுல உருகி உருகி லவ் பண்ணிருக்கான் அந்த பெண்ணுக்கே தெரியாமல்" என்றவள் நிறுத்தி ஓரக்கண்ணால் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்தபோது அவனும் அவளை தான் பார்த்திருந்தான். மேல தொடர்ந்தாள், "அப்பறம் சேர முடியாதுனு நிலைமை வந்து கடைசியில ஏதோ கடவுளா பாத்து அவன் லவ் பண்ண பொண்ணையே புடிச்சி அவன் கைல கொடுக்குறாரு" என நிறுத்த வசந்தாவோ ஆர்வத்துடன் கவனித்து, "இது நல்ல விஷயம் தனே" என்றார். அதற்கு ஆதிகா, "அத்தை இனிமேல் தான் கதையே இருக்கு. அந்த பொண்ண அந்த பையன் ஏதோ குற்ற உணர்வாய் இருக்கு நம்ம பிரிஞ்சுரலாம்னு சொல்லிருக்கான்" என சொல்லி முடித்தவள் குற்றவுணர்வு அந்த சொல்லிற்கு மட்டும் அழுத்தத்தை கூட்டினாள். அத்தையிடம், " இது நியாயமா? " என கேட்டாள் வர்ஷித்தை பார்த்துக்கொண்டே. "அந்த புள்ளைக்கு புத்தி ஏதும் பேதலிச்சிட்டா, வாழ தெரியாத புள்ளையா இருக்கும் போல, கிடைச்சத விடணும்னு நெனைக்கிது" என கூற வர்ஷித்திற்கு புரை ஏறியது.இவ பார்வையே சரி இல்லையே ஒரு வேளை நம்மளாதான் சொல்லுவாளோ என சந்தேகம் வர, தன் காதல் எப்படி இவளுக்கு என அவன் யோசிக்கும்போதே அவனது தலையை தட்டி தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

அன்று அவன் காரை சர்வீஸ்க்கு விட்டதால், அலுவலகம் செல்ல பைக்கினை ஸ்டார்ட் செய்தவனை தடுத்தாள் ஆதிகா. "என் ஸ்கூட்டில பெட்ரோல் இல்ல, இன்னைக்கு மட்டும் என்ன ஆபீஸ்ல விட்டுட்டு போறிங்களா? " என கேட்டவளிடம் சரி என கூறி பைக்கில் அமரவைத்து அழைத்து சென்றான். அவளும் பற்றுக்கோளுக்காக அவனின் தோள்களை கையால் பற்றிக்கொண்டாள். அது அவனுக்கு இன்பமாக இருந்தாலும் வெளி காட்டிக்கொள்ளவில்லை. 'இதுக்கு ஏதாவுது சொல்ல போக அப்புறம் சாமி ஆட்டம் ஆடுவா தேவையா நமக்கு' என பயணத்தில் கவனத்தை செலுத்தினான். அவளுக்குமே இந்த பயணம் மகிழ்ச்சியை தந்தது. இது தொடராதா என பேதை மனம் ஏங்கியது.

அவனின் சந்தேகம் மனதை அரித்துக்கொண்டிருந்தது. அதை தெளிவுபடுத்தும் வகையில் இறங்கும்போது அவளே, "நீ லவ் பண்ண அம்முவும் இல்ல விஷ்ணு லவ் பண்ண ஆதிகாவும் நான் இல்ல, உன்ன மட்டுமே நினைச்சுகிட்டு இருக்கும் உன்னோட ஆதிமா தான் நான் இப்போவும் இனிமேலும் ரொம்ப போட்டு குழப்பிக்காத" என அவன் பதில் பேசும் முன்னே ஆபிஸ்க்குள் சென்றுவிட்டாள்.

அலுவலகம் சென்றும் உறுத்தும் கேள்வியை கேட்க முதல் முதலாக போனில் மெசேஜ் போட்டான், "ஆதிமா என்னோட டைரியை படிச்சியாடி?" என அதற்கு அவளோ அவனின் அழைப்பில் இருந்த டி அழைப்பை ரசித்து, "படித்தேன்" என பதில் அனுப்பினாள்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 23

தன் காதல் தனக்குரியவளிடம் சேர்ந்து விட்டது எனும் நிம்மதியும் இவள் எப்படி டைரியை படித்தாள் எனும் அதிர்ச்சியும் ஒருங்கே இருந்தது வர்ஷித்திற்கு.

இருவரும் வெவ்வேறு எண்ண ஓட்டங்கள் பின்னால் ஓட, வர்ஷித் அலுவலக வேளையில் ஈடுபடும் போது தான் கவனித்தான், தன்னோடு வேலை செய்யும் ஒருவர் சில நாட்களாக வரவில்லையென, இதை அறிந்துகொள்ளும் பொருட்டு, நண்பனிடம் கேட்க, "அவன் கதையா கேக்காதடா கஷ்டமா இருக்கு" என வேதனை குரலுடன் கூற ஆரம்பித்தான். "அவருக்கு லவ் மேரேஜ்டா, ரெண்டு பெரும் நல்லா தான் இருந்தாங்க, ஏதோ கருத்து வேறுபாடு போல இதுல நான் சொல்றதுதான் கேக்கணும்னு சொல்லி அவன் அந்த பொண்ணுகிட்ட டிவோர்ஸ் பேப்பர நீட்டிருக்கான் மிரட்டி, நான் சொல்றத கேக்க வைக்குற நோக்கத்துல தான் டிவோர்ஸ் வரையும் போனான். ஆனால் அந்த பொண்ணு, எனக்குன்னு யாருமே இல்ல, டிவோர்ஸ் கிடைச்சிட்ட அநாதை ஆகிருவேன் அதனால தற்கொலை பண்ணிக்கலாம்னு முடிவு செய்து இறந்துட்டாங்கடா. ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு, மனுஷன் இப்போ துடிக்கிறாரு அத டிவோர்ஸ்க்கு அப்ளை பண்ணும்போதே யோசிச்சுருக்கணும். ஒரு பொருள் பக்கத்துல இருந்தா அதோட அருமை புரியாதுடா , அது இல்லனா தான் புரியும்" என வருத்தம் கொண்டு அவன் முடித்தான். வர்ஷித் அந்த கதையை கேட்டு உருக்குலைந்து போய் விட்டான். அவனது நண்பன் சொல்லிய கடைசி வரிகள் அவனுக்காகவே சொல்லியது போல இருந்தது. அவனாலும் டிவோர்ஸ் கிடைத்துவிட்டால் ஆதிகாவை விட்டு பிரிய முடியாது என தோன்றியது. அவளுக்கு பிறகு எனது வாழ்க்கையில் என்ன இருக்கப்போகுது என யோசிக்க அவனுக்கு சொல்ல அளவில்லாத துயரம் தான் மிஞ்சும். அப்போதுதான் அவனது முட்டாள் தனத்தை உணர்ந்தான். 'கையில் கிடைச்சும் விட பாத்துருக்கேனே' என அவனே அவனை சாடிக்கொண்டான். 'டிவோர்ஸ் வேணும்னு துடிக்கிறேன் அவ இல்லாம நான் இருப்பேனா, அவ சந்தோசம்னு சொல்லி சொல்லி நம்ம சந்தோசத்தை மறச்சிட்டு செய்றேனே' என முதல் முறை அவன் அவனுக்காக யோசித்தான். ஆனால் 'அவளே இது வேணாம்னு தானே கொடி புடிச்சா, அவளுக்குள்ள என் மேல இருக்குறது அக்கறை தாண்டி உண்மையான லவ் போல நாம தான் தெரியாமல் அதை அழித்து விட துணிந்து விட்டோமே. நேத்து கூட டிவோர்ஸ்ல பேப்பர்ல சைன் போடும்போது அழுதாளே, அந்த கண்ணீர்ல அவ்ளோ வலி தெரிஞ்சதே ரொம்ப தப்பு பண்ணிட்டோம். அவளுக்கும் பேச ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கணும். அவ சந்தோசத்திற்குத்தான் எல்லாம் என சொல்லி இத்தனை நாளா அவள கூறு போட்டு கொன்னுருக்கோமே, நான் டிவோர்ஸ்னு சொல்லும்போது எவ்ளோ துடிச்சிருப்பா. உனக்கு பெரிய தியாகினு நெனப்புடா. அதான் நீ தியாகம் பன்றேன்னு அவளை பண்ணவச்சிட்ட, இதுல பரிதாப காதல் வேறன்னு சொல்லி அவளை காயப்படுத்தியாச்சி சரியான அவசர புத்திக்காரன்டா நீ' என தான் தவறுகளை உணர்ந்து தன்னையே திட்டிக்கொண்டு அவளிடம் இப்பவே மன்னிப்பு கேட்க வேணும் என நினைத்தவன் இல்லை சர்ப்ரைஸ்ஸா இருக்கட்டும் என இரவில் சீக்கிரமாக வீட்டிற்கு சென்று அவளிடம் மனசு விட்டு பேசணும் என உறுதி கொண்டு காதல் கைகூடும் எனும் ஆனந்தத்தில் இருந்தான் வர்ஷித். அவனது காதல் என்று வரும்போது குற்ற உணர்வை எல்லாம் பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டது. அவனது மனதில் ஆதிகா ஆதிகா ஆதிகா மட்டுமே ஆக்கிரமித்திருந்தாள்.

அங்கு ஆதிகாவிற்கு உதறல் எடுத்தது, புரிஞ்சிப்பான் என்று தானே சைன் போட்டோம். இப்போ அதுவே எவ்ளோ பெரிய தப்பா போச்சு என பயம் பற்றி கொண்டு எரிந்தது அவளுக்குள். இந்த முறையும் என் வாழ்க்கை தோற்கப்போகிறது என எண்ணம் தொடங்கி அவளை அழ வைத்தது. சோகத்தை மறைக்க கஷ்டப்பட்டு தோற்று அரைநாள் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு போனாள். அத்தையின் மடியில் தலைவைத்து படுத்து கதறி அழுதாள். வாழ்க்கை பற்றின பயத்தில் உணர்வற்று கிடந்தாள். வசந்தா அவளிடம், என்னமா ஆச்சு சொல்லுடா என அவளை ஆசுவாச படுத்தி கேட்டார். இதற்கு மேல் இதை சுமந்தால் எங்கு மூச்சு முட்டி விடுமோ என்ற பயத்தில் "அத்தை என்ன மன்னிச்சிருங்க" என ஆரம்பித்து எல்லாமே கூறினாள் விஷ்ணுவின் காதல், பிறகு இந்த கல்யாணம், அவன் கூறிய பரிதாப காதல், விவாகரத்து, அவனின் குற்ற உணர்வுகள் என அவள் தீர்த்து வைத்த ஊருக்கு போன குழப்பத்தை தவிர்த்து எல்லாவற்றையும் கூறினாள். கூறிய பின்னே சீராக மூச்சு விடுவது போல் இருந்தது ஆதிகாவிற்கு.

"நான் அவன்கிட்ட பேசுறேன்மா நீ கவலைப்படாத" என அவளுக்கு சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டு மடியிலே படுக்க வைத்து உறங்க வைத்தார். "போனது போகட்டும் இருக்கிற வாழ்க்கையை வாழாம இந்த பையன் ஏன் இப்படி செய்கிறான்? " என அவரும் வருந்திக்கொண்டார். எவ்வளவு பயம் இவளுக்கு இந்த பையனை நினைத்து இன்னைக்கு வரட்டும் பேசிக்கிறேன் என தீர்மானித்துக்கொண்டார்.

காலையில் தான் சீக்கிரமாகவே போக வேண்டும் என நினைத்தாலும் வேலை கொஞ்சம் அதிகமாவே இருந்தது அவனுக்கு. செய்வதறியாது வேலையை முடித்த பின்பே வீட்டிற்கு சென்றான்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்து அறைக்கு போகும்போது ஒரு கோப குரல் அவனை தடுத்தது. இரண்டு மூன்று நாள் பேசாமல் போனதால் அவனும் அம்மாவின் குரலுக்கு பயம் கொண்டு அவரை நோக்கி நடந்தான். "என்னடா ஓடி ஒளியிறியா? எங்க கத்துகிட்ட இந்த பழக்கத்தை இது மட்டுமா ஏதோ குற்றஉணர்வாமே குற்ற உணர்வு எங்கிருந்து வந்தது அந்த குற்ற உணர்வு பாவம் அந்த குழந்தை உன்னால ஆபிசில் பாதி நேரம் லீவ் போட்டு வந்து ஒரே அழுகை" என கோபத்தில் திட்டினார். வர்ஷித்தும் சோகமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கண்களாலே மன்னிப்பு கேட்டான்.

அதை பார்த்து நிதானமாக அவனை கை நீட்டி அழைத்து உட்காரவைத்து அவனிடம் "அந்த பொண்ணு நம்மல முக்கியமா உன்ன மட்டும் நம்பி வந்த பொண்ணு. ஏதாவுதுன்னா பேசி சரி செய்" என பேசும்போதே அம்மா "உங்களுக்கு எல்லாமே தெரியுமாம்மா" என இழுத்தவனிடம் "ஒன்னு விடாம அவ சொல்லிட்டா. அவளாவுது எங்கிட்ட சொன்ன ஆனால் நீங்க ரெண்டு பெரும் ஒரு வார்த்தை என்கிட்டே சொன்னிங்களா" என கோபித்து மேலும் "உனக்கு இந்த குற்ற உணர்வு வருவதற்கு விஷ்ணுவே காரணமா இருக்குறப்போ எனக்கு கஷ்டமா இருக்குப்பா" என கூறி அவனது முகத்தை வருடினார்.

"என்னமா நீங்க, நான் நீனு பிரிச்சு பேசுறீங்க அவன் இதுக்கு காரணம்னு நீங்க என்கிட்ட வருத்தப்படலாமா மா அவன் யாரு மா என்னோட உயிர் நண்பன் நீங்க என்னோட அம்மா. இந்த சமூகத்துல நல்ல நிலைமைல நான் இருக்க காரணம் நீங்க தான்மா. நான் உங்க புள்ளமா ஏதோ சில பேர் ஏதேதோ பேசுனத காதுல ஏத்திக்கிட்டு நான்தானே தப்பு பண்ணிட்டேன்மா" என அவரின் கையை பிடித்துக்கொண்டு மன்னிப்பு வேண்ட அவர் அழுது விட்டார்.

"அம்மா அழுகாதீங்க நீங்க அப்படியெல்லாம் மனச போட்டு குழப்பிக்காதீங்க. விஷ்ணு இறப்பு, ஆபீஸ்ல பேசுனதுனு எல்லாத்தையும் போட்டு நானே குழப்பிக்கிட்டேன். நானே குழம்பி இருந்தபோது எனக்கு சிலதை புரிய வச்சதே ஆதிகாதான். நானே அவகிட்ட பேசணும்னு தான் வந்தேன் நான் பாத்துக்கிறேன் நீங்க கவலபடாதிங்கமா" என எழ போனவனை தடுத்து 'அவ்ளோ அவசரமா பொண்டாட்டிய பார்க்க' என நினைத்தவர் "அவ இப்போதான் நார்மலா மேல போனா உன்னைய விரும்பாமலா அவ்ளோ வேதனை படுறா எல்லாத்தையும் யோசி மறுபடியும் அவகிட்ட போயிட்டு லூசுத்தனமா பேசாம ரெண்டு பெரும் பேசி புரிஞ்சி வாழ ஆரம்பிங்க. சீக்கிரமா ஒரு பேர குழந்தையை பெத்து கொடுத்து எங்களுக்கு போர் அடிக்காம பாத்துக்கோங்க" என கூறி மகனை அருகில் அழைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டார். "நீ எனக்கு எப்பவுமே பிள்ளைதான், யார் என்ன சொன்னாலும் இதை மட்டும் நியாபகத்துல வச்சிக்கோ அப்படி பேசுறவன்கிட்ட இருந்து தான வெளில வந்துருவ" என கூற அவனும் சரிம்மா என்றான்.
மேலும் நான் உன்கிட்ட ஒன்னு கேக்கணும் என கேட்டான் உங்களுக்கு ஆதிகாவை மருமகளா புடிச்சிருக்கா என. ஏனென்றால், சிறு வயதில் உங்களுக்கு பிடித்த பெண் தான் எனக்கு மனைவி என கூறியிருந்தான். அவரும் அதை புரிந்துகொண்டு, "உனக்கு தெரியாதுல என் மருமகள நான் தான் தேர்வு செய்தேன் உங்க மாமா உன்னிடம் காட்டும் முன்னே என்னிடம் காட்டி என் சம்மதம் கேட்டார். அதனால், நான் தான் மருமகளை தேர்வு செய்தேன்" என சொல்ல பலநாள் மனதில் அரித்த கேள்விக்கு பதில் சொன்ன தாய்க்கு கன்னத்தில் முத்தம் கொடுக்க, அவனது அம்மாவோ "முதலில் உன் பொண்டாட்டிக்கு இத கொடுத்து அவளை சமாதானம் படுத்துடா" என கூற வெட்க சிரிப்பை உதிர்த்து விடைபெற்றான்.

அறைக்கு சென்றவன் கட்டிலில் தனக்கு முதுகு காட்டி அமர்ந்து போனை நோண்டிக்கொண்டிருந்த ஆதிகாவை பார்த்தான். அவன் வருகையை உணர்ந்து "வாங்க மாமா" என்றாள். தலையை மட்டும் அசைத்து புன்னகை தவழும் முகத்துடன் "இரு வரேன்" என கூறி மாற்றுடைக்கு மாறி வந்தான்.அவளின் முகம் கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் நிம்மதியையும் கொண்டிருந்தது. 'என்ன பேசுவது எங்கிருந்து ஆரம்பிப்பது' என்பது தெரியாமல் அவளிடம் "சாப்பிட்டாயா" என கேட்டான். அக்கேள்வியில் காதலையும் அன்பையும் தேக்கி வைத்து மென்மையாக கேட்டான். அதில் ஆச்சரியம் அடைந்தவள், "இல்ல அத்தை சீக்கிரமா சாப்பிட்டாங்க எனக்கு அப்போ பசிக்கல இப்போ சாப்பிடலாம்" என முன்னே நடந்தாள்.இன்று புதிதாகவும் தெளிவாகவும் இருந்த ஆதிகா புடவையில் அழகாக இருந்தாள். அவளை பார்த்து பார்வையை அடக்க முடியாமல் தவித்து போனான் வர்ஷித். அவனது பேச்சு, பார்வை என எல்லாவற்றிலும் மாற்றத்தை உணர்ந்த ஆதிகா வர்ஷித்திற்கு பரிமாறிவிட்டு அவளும் அமர்ந்து உண்டாள்.

அம்மா கீழே சொன்ன பேரப்பிள்ளை என்ற சொல்லுக்கும் இங்கு ஆதிகா சேலை, பூ என காணப்படுவதற்கும் அம்மாவின் எண்ண ஓட்டங்களை படித்தான். அவர்களின் ஆசையை நிறைவேற்ற இவனுக்கு ஆசை பிறந்தது. ஆதிகாவும் இதற்கு தயார் என்பது போல இருந்தது அவளது நடவடிக்கையும் சாதாரணமாக புடவை அணிவதே அவளுக்கு அபூர்வம் பிறகு என்ன ஆனாலும் அப்பா அம்மா கூடவே சேர்ந்து உண்பவள் இன்று என்னோடு சாப்பிடுகிறாள் இது எல்லாமே தனக்காக அவள் செய்வது போலிருந்தது அவனுக்கு.

வர்ஷித் ஆதிகாவை பார்வையால் அளவிட்டுக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தான். அவனின் பார்வையில் அவஸ்தையாக நெளிந்தாள் அவள். அவளை மேலும் வதைக்காமல் "நான் மேல போறேன் நீயும் சீக்கிரமா வேலை எல்லாம் முடிச்சிட்டு வா" என்றான். அவளும் வெறும் தலையை மட்டும் ஆட்டிவைத்தாள். அவளுக்கும் முதலில் "நீ வர்ஷித் கூட அமர்ந்து சாப்பிடு, இந்த புடவையை உடுத்திக்கோ" என கூறும் போது புரியாமல் தான் இருந்தது. பிறகு இவனது பார்வையை வைத்தே புரிந்துகொண்டாள் அத்தை எதுக்கு அடி போட்டிருக்கார் என்பதை.

இவனோ வந்தவன் மெத்தையில் அமர்ந்து எப்படி பேசுவது என்ன பேசுவது என யோசித்து கொண்டிருக்கையில் மின்சாரம் நின்றவுடன் அறை வெளிச்சத்தை தொலைத்து கருமையை சூடிக்கொண்டு இன்னும் அவனுக்கு வசதி செய்தது. 'இந்த கரண்ட்க்கு என வாழ்வில் விளையாடுவதே பொழப்பா போச்சு' என திட்டிக்கொண்டு அவ வேற தனியா இருப்பாளே என கீழே இறங்க எத்தனித்தவன் அவள் மெழுகுவர்த்தியின் வெளிச்ச துணையுடன் வருவதை பார்த்தவன் தன் உணர்வுகளை கட்டு படுத்திக்கொள்ள மறுபடியும் அறைக்குள் சென்று முடங்கிக்கொண்டான். அவளும் மெழுகு வர்த்தியை அறையில் வைத்து ஒளி பரவ செய்து விட்டு, பால்கனிக்கு சென்று கம்பியின் மீது கை வைத்து கொண்டு இரவின் அழகை ரசித்து கொண்டிருக்க அங்கு அவனோ 'இவகூட எப்படி பேசுறதுனு நான் இங்க ஒத்திகை பாத்துட்டு இருக்கேன் இவ பாட்டுக்கும் அங்க நின்னு வேடிக்கை பாத்துட்டு இருக்கா' என அவளை சீண்டும் நோக்கில் அவளருகில் போனவன் இரவின் அழகை ரசிப்பவளின் அழகை இவன் ரசிக்க தொடங்கினான். தொலைத்த பொம்மை மீண்டும் கிடைத்தால் ஒரு குழந்தைக்கு எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருந்தது அவனுக்கு. பௌணர்மி ஒளியில் வான ஊதா நிறத்தில் புடவை அணிந்த ஆதிகா தேவதை போல் காட்சி தந்து அவன் கண்களுக்கு விருந்து படைத்தாள். அவளின் கழுத்திலும் புடவைக்கு வெளியிலும் மார்பிலும் ஊசல் ஆடும் பொன்னும் மஞ்சளும் கலந்து மின்னும் தாலியும்,வகிட்டில் தங்கியிருக்கும் அவன் கையால் இட்ட குங்குமமும் அவளை மேலும் அழகுற செய்து அவனுக்குள் இவை எல்லாம் தனக்கானவை, இவள் தனக்கானவள் என ஏதோ ஒன்று கூறி கொண்டே இருந்தது அவனுக்குள்.

அவனின் பார்வை வீச்சுகள் தன்னை தாக்குவதை உணர்ந்தவள் அவனை பார்க்க இருவரின் பார்வையும் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டி கொண்டது. நிலமையை இளகுவாக்க "என்ன எல்லாமே புதுசா இருக்கு" என அவன் கேட்க ஆதிகாவும் "நான் மட்டுமா நீங்களுந்தான்" என அவனை கீழிருந்து மேல் வரை பார்த்தாள். அவன் வெற்று உடம்போடு கீழே ஷாக்ஸ் மட்டுமே போட்டிருந்தான். அவனின் விரிந்த மார்பும் திரண்டாலும் தோள்களும் முறுக்கேறிய புஜமும் கண்ணில் புதிதாக குடியேறிய காதல் மொழியுடன் ரசனை பார்வையும் கலந்து அவளை திக்கு முக்காட வைக்க அவளின் பார்வையை உணர்ந்து அதனால் ஏற்படும் அவஸ்தைகளை தாங்கமாட்டாமல் "அது...இதுதான் என்னோட இயல்பு. இப்படித்தான் எப்பவுமே இருப்பேன் இப்போ கொஞ்ச நாள்தான் வீட்ல இருக்கும்போது ட்ஷிர்ட்லாம் போடுறேன் இனிமேலும் இப்படி தான் இருப்பேன்" என தடுமாற்றத்துடன் கூறி "சரி இப்போ நீ சொல்லு" என்றான் "அத்தைதான் கட்ட சொன்னாங்க" என வெளியில் சொல்லிவிட்டு மனதினுள் 'உனக்கு தெரியாமலா இருக்கும் சரியான ஆளுடா நீ நடிச்சாலும் நடிப்ப கேடி அதான் பார்வையே சரி இல்லையே' என செல்லமாக திட்டினாள்.

மின்சாரமும் தனிமை வழங்க, அவளை நெருங்கி தன் பக்கம் திருப்பி வர்ஷித் அவளின் முகத்தில் ஒரு விரல் நுனியால் கோலமிட அவளின் கண்கள் அந்த சுகத்தில் தானாக மூடி கொண்டன. காதருகில் போனவன், "அன்னைக்கு கரண்ட் போன போது விட்டுட்டு போனத இப்போ தொடரவா" என மெதுவாக அவன் குரல் தென்றலோடு கலந்து அவளது காதுக்குள் நுழைய அவளுக்கு வெட்கம் படர ஆரம்பித்தது. அந்நேரம் அவனது ஆராய்ச்சி முகத்தை தாண்டி கழுத்துக்கு கீழ போகும்போது அவளின் பெண்மை விழித்து கையை தடுத்து நிறுத்தினாள். "அப்போ பதில் சொல்லு தொடரவா" என காதில் கிசுகிசுக்க அவளின் வெட்கத்தையே பதில் என எடுத்துக்கொண்டு அவளை மேலும் நெருங்கி கையில் அவள் மதி முகத்தை ஏந்தி மென்மையாக இதழ் போர் நடத்தினான் அவள் இதழுக்குள். மெல்ல மெல்ல தன் வாசம் இழந்தவள் அவனின் செய்கையின் சுகம் அறிந்து அதற்கு தானும் ஈடு கொடுக்க அவனின் பின்னந்தலைக்குள் கையை விட்டு அலைபாய விட்டிருந்தாள்.

இவர்களின் செயலை கண்டு நாணி நிலாமகளும் தன் காதலன் நினைவில் தன்னை தொலைத்து மேகங்களை அள்ளி தன்னை மூடி வெட்க பட்டுகொண்டாள்.

காற்றே இவர்களுக்கு மூச்சு வழங்க வரிசை கட்டி நிற்க, தன்னவள் மூச்சுக்கு சிரம படுவதை உணர்ந்தவன் மனமில்லாமல் விடுவிக்க அவளது முகமோ செம்பருத்தி பூவென சிவந்து இருந்தது. அன்று குறைபாடு கூறிய அவளது இதழ்கள் இன்று நிறைவானது போல ஒரு எண்ணம் அவனுக்கு. மேலும் அவனை பார்க்க முடியாமல் தன்னவனின் மார்புக்கூட்டுக்குள் தன்னை பொதித்துக்கொண்டாள். அவனும் இறுக்கி அணைத்திருந்தான். இந்த ஏகாந்த நிலையை இருவரும் கலைக்க விரும்பவில்லை. இருவருக்குள்ளும் பேச வேண்டியது நிறைய இருந்தாலும் இதை இப்போது மனமார ஏற்றுக்கொண்டனர்.

அவளது பிரத்யேக நறுமணத்தை மூச்சால் சுவைத்த படியே அவனது விரல்கள் அவளது வெற்றிடையில் விளையாட, அவள் தடுக்க நினைத்தும் அவளால் தடுக்க முடியாமல் அவனது தொடுகையை விரும்பி ஏற்றது அவளின் அகமும் புறமும். அவன் குனிந்து தன்னவளின் கழுத்து வளைவில் முகம் பதித்து முத்தம் வைத்து காதில் "மேல தொடரட்டுமா? " என அவனது வசீகரம் பொழியும் வார்த்தைகளால் கிசுகிசுக்க அவள் பதற்றத்தில் என்ன சொல்வது என தெரியாமல் "கரண்ட் வரட்டும்"என்றாள். தேவையே இல்லாத கரண்ட்க்கு இருவரும் காத்திருந்தனர்.

இதுவும் சில நொடிகளே என்பது போல இந்த காத்திருப்பும் சில நொடிகள் தான் நடைபெற்றது. தன்னவளை கையில் ஏந்தினான். பதறியவளை கண்டு, "நாம ரெடியா இருப்போம் வந்தவுடனே ஆரம்பிக்கலாம்" என கண்ணடித்து சிரிப்போடு கூற அவள் அவனின் சிரிப்பில் மதி மயங்கி போனாள். அவளை பூ போல் தூக்கியவன் உள்ளே சென்று பெட்டில் கிடத்திய நேரம் அவர்கள் எதிர்பாத்து காத்திருந்த மின்சாரமும் வந்தது. அவளின் பொன்னிறம் கலந்த மேனியை பார்வையால் மீண்டும் ஒரு முறை அளந்துவிட்டு விளக்கை அணைத்தான். அருகில் சென்று படுத்தவன் படபடப்புடன் படுத்திருந்தவளின் நெற்றியில் முத்த அத்தியாயத்தை ஆரம்பித்தான். அப்போது "சிறிது நேரம் பேசலாமே" என அவளும் கொஞ்ச நேரத்திலிருந்து முயற்சித்து இப்போதான் அந்த குரல் அவனின் செவி அறையை எட்டியது. சரி என விலகி, அவளை தன் வெற்று மார்பின் மேல் போட்டுகொண்டு அவனே கேட்டான். "நீ உனக்கு என்ன புடிக்கும்னு சொல்லு" என கூற அவள் சகஜம் நிலைக்கு சென்று கூற ஆரம்பித்தாள். கொஞ்சம் நிறுத்தி மீண்டும் தொடர போனவள் அவனை பார்த்து அதிர்ந்தாள். அவனோ அவளது சொல்லை கேக்காமல் அவளின் கண்கள் பேசும் மொழியையும் அவள் பேசுவதற்கு ஏற்றார் போல நடனமாடும் ஜிமிக்கியையும் மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கடைசியில் இதழுக்கு வந்தான். அதரமோ பேசி பேசி வறண்டு கோடுகாள் தெரிய அதை ஈரப்படுத்தி குளிர்விக்கும் எண்ணத்திற்கு உயிர் கொடுத்து இதழை சிறை செய்தான். அவள் எதிர்பாக்காததால் விழி விரிய இருந்தாள். அவன் எல்லைகளை மீற அவளோ கண்களாலே "வேண்டாம் வேண்டாம்" என இறைஞ்ச, அதை படித்தவன் அவளிடம் கேட்க அவளும் "இப்போ வேணாமே" என கூற அவளை விட்டு விலகி அவளுக்கு முதுகு காட்டி படுத்துகொண்டான்.

இனி தொடர்வது ஊடலா அல்ல கூடலா என்பதை அடுத்த பகுதியில் பாப்போம்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 24

ராகேஷ் அந்த இரவில், 'நாம் பழி தீர்க்க வேண்டிய கடமை இன்னும் முடியல' என நெஞ்சில் வஞ்சகம் புதைத்து கொண்டிருந்தான். அவனது அப்பா, "என்னடா என்ன ஆச்சு ஏன் இவ்ளோ கோபமாக இருக்க?" என கேட்க அவனோ, "எல்லாம் உங்க தம்பிதான் டாட்" என கூற அவரோ அவன் 'என்ன செய்தான் அவன் நம்ம டீலுக்கு ஒத்துக்கலயா?" என வன்மத்துடன் கேட்டார். நான் அவரிடம் சென்று, 'உங்க சொத்துக்கு வாரிசு நானாக இருக்க ஆசைப்படுகிறேன்" என கூறியபோது அவர் "நான் இருக்கும் வரையில் இந்த சொத்து உனக்கும் இல்லை உங்கப்பனுக்கும் இல்லை. விஷ்ணு இல்லனா என்ன என்னோட வாரிசா நான் வளர்த்த புள்ள என்னோட புள்ள வர்ஷித் இருக்குறவரைக்கும் உனக்கு அந்த கவலை வேணாம் நாங்களே பாத்துக்குறோம் எனக்கு அப்பறம் என்னோட வர்ஷித் பாத்துக்குவான் கூடிய சீக்கிரமா என்னோட சொத்துக்கு அவன்தான் வாரிசுன்னு அறிவிப்பேன்" என திமிராகவே பதிலளித்தார்.

ஏற்கனவே சுப்பிரமணியனிடம் ராகேஷ் வந்து துக்கம் விசாரித்து சென்றான். எந்த ஒரு நல்ல கெட்ட விஷயத்திலும் பங்கெடுக்காதவன் எதற்கு இப்போ வந்தான் என குழப்பமாய் இருந்தவருக்கு வர்ஷித் வந்து விஷ்ணுவின் இறப்புக்கு ராகேஷ் தான் காரணம் என சொன்னபிறகுதான் புரிந்துகொண்டார் அவன் இப்படி நடிக்கிறான் என. என்ன ஆனாலும் சொத்து மட்டும் அவனிடம் போகவே கூடாது வர்ஷித்தை வாரிசாக அறிவிக்க வேண்டும் அவன் சம்மதிக்கவில்லை என்றாலும் ஒத்துக்கொள்ள வைக்கணும் என முடிவு கொண்டார். இதனால் வர்ஷித்தை பழி வாங்க அடி போட்டான் ராகேஷ். அவனையும் அவன் குடும்பத்தையும் அழிக்கவேண்டும் என திட்டம் தீட்டினர் ராகேஷும் அவனது அப்பாவும் அந்த அடர்ந்த இரவில்.

அங்கு ஊடலில் முடிந்த அவர்களது ஆரம்பமே இல்லாத கூடலை நினைத்து இருவரும் விலகி படுத்தனர். ஆதிகா அவளுக்கு முதுகுகாட்டி படுத்திருக்கும் வர்ஷித்தின் முதுகை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். 'ஐயோ சற்று நேரத்திற்கு முன் எப்படி எல்லாம் நடந்து கொண்டான், சாமியார் என்ற எனது கணிப்பை பொய்யாக்கி விட்டானே. ரொமான்டிக்கா பேசுறான், ஆசையா முத்தம் எல்லாம் கொடுத்தானே' என அவனின் செயலை நினைத்துக்கொண்டே அவன் முத்தமிட்ட தனது இதழை வருடி பாத்தாள், வெட்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. 'புள்ள ரொம்ப ஏமாந்து போயிட்டே, அத்தை இதுக்குத்தான் புடவை கட்ட சொன்னாங்க போல' என நினைத்து சிரித்துக்கொண்டாள். 'ரொம்ப ஆசையா வந்தானே சொன்ன ஒரே வார்த்தையிலே இப்படி திரும்பி படுத்துட்டான்' என அவனுக்கு வருத்தம் கொண்டாள். 'நான் ஏதோ ஒரு பதட்டத்துல, அடுத்து எப்படி எதிர்கொள்ள போகிறோம்னு ஒரு பயத்துல தானே இப்படி சொன்னேன், அதுக்கு பொசுக்குன்னு திரும்பி படுத்துக்குவானா ஐயோ இது என்ன, இப்போ நாமளே அவதி படுகிறோமே'. இவன் முன்னாடியே சொல்லிருந்தா அதுக்கு தயார் ஆகியிருப்போமோ... என ஒரு பக்கம் நினைக்க ச்ச இது என்ன பரிச்சையா தயார் ஆக என மறு பக்கம் தன் நிலையை எண்ணி மானசீகமா தலையில் அடித்து இதுக்குமே அவனை குற்றம் சாட்டினாள்.

முடிவுக்கு வந்தவளாக சரி அவன்கிட்ட பேசுவோம் கோபப்பட்டா என ஒரு கணம் யோசித்தவள் பரவாயில்லை பேசி சமாளிப்போம் என உறுதியாக வரு மாமா என கூப்பிட அவளின் பரிதாபம் வார்த்தை வெளி வாராமல் சதி செய்தது. மீண்டும் அவள் அழைக்க அவனுக்கு அவள் ஏதோ முணுமுணுப்பது போல் தோன்றியது. அவளை தீண்டி அவனுக்குள் இருந்த உணர்வுகள் எழும்பி பாதி நேரத்தில் அது கிடைக்காமல் போக உணர்வுகள் எல்லாம் பேயாட்டம் போட அதை அடக்க முடியாமல் அவன் திணறவே அவளுக்கு முதுகு காட்டி படுத்து கொண்டான்.

அவள் கூப்பிடும் அவன் திரும்பவில்லை என்றதும் செய்வதறியாமல் திகைத்து கடைசியில் அவனை சமாதானம் செய்து தன்னை கொடுக்க முடிவு செய்தவள் அவனின் வெற்று முதுகை கட்டிக்கொண்டு நடுமுதுகில் முகம் புதைத்து முத்தம் கொடுத்தாள். அவளின் தளிர் விரல் அவனது மார்பில் விளையாட அவனுக்கு பெரும் சோதனையாக இருந்தது. "என்ன" என்றான் மொட்டையாக, "என்ன என்னனு கேட்டா நான் என்ன சொல்றது" என அவளும் பதிலுக்கு கேட்டாள். தீடிரென்று ஆதிகாவை தனக்கு முன் பக்கம் கொண்டு வந்து அவளை கைவளைவுக்குள் வைத்துக்கொண்டு காதில் மீசை முடி உரச "என்ன" என்று மெதுவாக கேட்டான். பெண்ணவளோ மெல்ல மெல்ல சுயத்தை தொலைக்க ஆரம்பித்தாள். "சாரி" என்றாள் இருவரது முகமும் உரசும் அளவில் அருகில் இருந்தது. இருவருக்கும் எதிர்திசையில் உள்ளவரின் வெப்பம் சுமந்த மூச்சு காற்றும் இருவரையும் தொல்லை செய்தது.

எதற்கு என அவன் கேட்க "நீங்க கோச்சிக்கிட்டிங்கள அதுக்கு தான்" என கூறும்போதுதான் தெரிந்தது தான் கோபித்துக்கொண்டுள்ளதாக நினைத்துள்ளாள் என்று அவனுக்கு. 'சரி இதையே மைண்டைன் பண்ணுவோம்' என எண்ணி "இது சாரியெல்லாம் பத்தாது" என்றான் ஒரு கள்ள சிரிப்புடன் அவளோ, 'என்ன செய்ய' என முழிக்க, "நீ ஏன் நான் சொன்னவுடனே விட்டுட்டு தள்ளி போன? " என கேட்க வர்ஷிதோ, "இது என்னடி வம்பாக இருக்கு நீதான வேணானு சொன்ன" என அவன் மறு கேள்வி கேட்டான். "ஆமா நான் சொல்வதை அப்படியே கேட்பது போல் சொல்கிறாய். ஏற்கனவே என்கிட்ட கேக்காமதான டிவோர்ஸ்க்கு அப்ளை பண்ண இதுல மட்டும் என்ன நான் சொல்றத கேட்டேனு சொல்ற" என அவனையே குற்றம் சொல்லி பேசினாள். வர்ஷித் "இப்படி மாறி மாறி பேசும் உனக்கு தண்டனை கொடுக்கணும்" என வேற அர்த்தத்தில் சிரிப்புடன் கூற அவளோ "குடு குடு" என அதே அர்த்தத்தில் பதில் தந்தாள் அவனை பார்த்த படியே. காதல் காமத்தை தூண்டும் காமம் காதலுக்கு வழி வகுக்கும் என்பதை மனதில் வைத்து அவனுக்கு தன்னை கொடுக்க முடிவு செய்துவிட்டாள் வருவின் ஆதிமா.

என்ன தண்டனை கொடுக்கலாம் என யோசிப்பது போல பாவனை வர்ஷித் பாவனை செய்ய, அவள் சட்டென்று எம்பி உதட்டில் முத்தம் பதித்துவிட்டு அவனது மார்பில் அப்பிக்கொண்டாள். அவள் விட்ட குறையை அவன் தொடர்ந்தான்.

இதழை சிறையில் எடுத்து அவளின் உயிரை அவன் உயிரினும் விலங்கில் பூட்டி காதலே தீர்ப்பு சொல்லி காமத்தை தண்டனையாய் வழங்கியது.

அவன் வலிய கரம் கொண்டு மென்மையே உருவான பூவை பதம் பார்த்தான். அந்நேரத்தில் அவள் இவ்வுலகிலே இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டான். தென்றல் தீண்டுவது போலவும் காற்று மெல்ல அறைவதை போலவும் அவனின் சித்தம் பித்து புடிக்க காரணமானவளை தீண்டினான். ஈருடல் ஒர் உயிர் என்ற இலக்கிய வரிக்கு சான்றாக மாறினார் இருவரும். ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஆதிமா என்ற பெயரையே வேதம் போல ஜெபித்து கொண்டிருந்தான். இருவரும் இருளில் அதிசயத்தை தேடி ஒருவர் தன் இணைக்குள் மாயமென மறைந்து தங்களை தொலைத்து இரவை இனிதாக்கினர்.

பிறகு அவளுக்கு தன்னால் வந்த சோர்வை எண்ணி உணர்வுகளையும் அவள் வேண்டுமென்ற அணுக்களின் கூச்சல்களையும் அடக்கி நெற்றியில் இதழ் பதித்து அவள் சிகையினை கோதி அதன் வழி வரும் நறுமணத்தை தன்னுள் பரப்பிகொண்டிருந்தான். கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்து முத்தங்களை வாரி இறைத்து, அவளை தன் மார்பு மேல போட்டுகொண்டு தூங்க வைத்தான். அவள் தூங்கவில்லை என்பதை அவளின் தளிர் விரல்கள் தன் மார்பில் சுரண்டிக்கொண்டிருப்பதை மூலம் அறிந்து கொண்டான்.

"ஆதிமா எனக்கு ஒரு கேள்வி" என சொல்ல அவளோ, "சொல்லுங்க மாமா" என கூறியவள் மறந்தும் அவனது முகத்தையும் கண்களையும் பார்க்கவில்லை வெட்கத்தால். "என்ன ஏன் வருமாமானு கூப்பிடுற? குறிப்பா மாமான்னு ஏன் கூப்பிடுற உங்க வீட்ல அத்தை அப்டி மாமாவை கூப்பிடுவாங்களா?"என கேட்டான். ஏனால் வசந்தாவின் பழக்கமும் இல்லை, 'இவளை யாராவுது மாமா எனதான் அழைக்க சொன்னார்களா?' என கேள்வி வரவே இதை கேட்டான். "உங்க ஊருக்கு போனபோது உங்க அக்கா அப்படித்தானே அண்ணாவை கூப்பிட்டாங்க எனக்கும் ஆசையா இருந்துச்சு சரி நீங்க ஆசைப்பட்டாலும் சொல்ல மாட்டீங்க அதான் நானே கூப்பிட்டேன் என்றாள்". அவனோ நெற்றியில் முத்தம் பதித்தான் தன் ஆசையை சொல்லாமலே செய்த அவனது ஆதிமாவிற்கு "இனிமேல் இப்படியே கூப்பிடு எனக்கும் புடிச்சிருக்கு" என கூறினான். "எப்போ மனசு மாறினீங்க மாமா? "என கேட்க அவளிடம் இன்று நடந்ததை கூறினான். "ஓஹ் அப்போ என்ன எவ்ளோ லவ் பண்றீங்க மாமா? " என சிறுபிள்ளை கணக்கில் கேட்க முழிப்பது அவன் செயலாகிப்போனது. 'எப்படி சொல்வது இதை அளக்க கருவியா உள்ளது? 'என யோசிக்கும் வேளையில் சொல்லுங்க என நச்சரித்தாள்.

முடிவுக்கு வந்தவனாய் 'உனக்கு படிக்கிறதுல தியரி புடிக்குமா இல்ல பிராக்டிக்கல் புடிக்குமா? "என கேட்க அவளோ, "என்ன மாமா நான் என்ன கேக்குறேன் நீங்க சம்மந்தமே இல்லாம இப்படி கேக்குறீங்க? " என பதில் வினாவை வைத்தவளிடம் "நீ சொல்லு நான் சம்பந்தம் இருக்கானு சொல்றேன்" என கள்ள சிரிப்புடன் கூற அவளிடமிருந்து பிராக்டிகல் என பதில் வந்தவுடன் "அப்போ என்னோட காதல ப்ராக்டிக்கலா உன்கிட்ட காட்டுறேன்டி" என மறுபடியும் அவளிடம் காதல் விளையாட்டை ஆரம்பித்தான். மீண்டும் மீண்டும் அவளை நாடி விடியும் தருவாயில் அவளை தூங்காவிட்டான். அவனின் காதல் செயல் முறையில் தன்னை முழுதும் தொலைத்திருந்தாள் பெண்ணவள்.

விடிந்து இருவரும் அப்பா அம்மாவிடம் ஆசி வாங்கிக்கொண்டு இருவரின் கூற்று படி கோவிலுக்கு சென்றனர் இந்த நாளை செலவழிக்க பல திட்டங்களை தீட்டிய படி. ஆனால் இவை யாவும் நடக்காமல் கோவிலுக்கு சென்று தரிசனம் முடித்தவுடன் ஆதிகாவை வீட்டில் விட்டு கோபமாக ஆதிகாவின் பெற்றோர் வீட்டிற்கு சென்றான்.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 25

கூடலும் காதலுமாய் இனிதே ஆரம்பித்தது அவர்களின் வாழக்கை. விடிந்தும் சில பல செல்ல தொந்தரவு வர்ஷித் செய்ய ஆதிகா தான் செய்வதறியாமல் போனாள். அந்த அழகான நாளின் தொடக்கத்தில் ஆதிகாவும் வர்ஷித்தும் பெற்றோரிடம் ஆசி வாங்கி கொண்டு, இன்று ஊர் சுற்றலாம் எனும் திட்டம் தீட்டி முதலில் கோவிலுக்கு சென்றனர். கோவில் என்றதால் வர்ஷித்தின் சிலுமிச வேலைகள் கொஞ்சம் மட்டு பட்டிருந்தது. சாமி தரிசனம் முடித்துவிட்டு இருவரும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அங்கு இருவர் ஆதிகா வர்ஷித்தை பார்த்து பதுங்கி ஒளிந்து மறைந்து செல்வது போல இருந்தது வர்ஷித்திற்கு. இதனால் யோசனையில் சிக்கினான். ஏன் இவர்கள் தங்களை பார்த்து ஒதுங்கி சென்றனர். அவர்கள் யாரென்று வர்ஷித் அறிந்துகொண்டான். மேலும் அவர்களின் தோற்றமே மாறி உள்ளதே என அவன் யோசிக்கும்போது ஆதிகாவின் பேச்சு இவனை யோசிக்க தடுத்தது.

சரி இவளை வைத்துக்கொண்டு எதுவும் யோசிக்க இயலாது. அதனால், அவசர வேலை என இவளை வீட்டில் விட்டு நாம் அவர்களை கவனிப்போம் என எண்ணி அவளை வீட்டிற்கு கூட்டி சென்றான். அவள் கோபப்பட்டாலும் சரி என ஒத்துக்கொண்டாள். வீட்டிற்கு போகும்போது அவளிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டான், "நீ அத்தை மாமாகிட்ட டெய்லி பேசுறியா? " என அதற்கு ஆதிகா, "பேசுவேன். ஆனால், ஒருவாரமா நல்லா பேசல என்ன ஆச்சுன்னு தெரியல ஒருநாள் அவுங்க வீட்ல போய் பாத்துட்டு வரலாம்" என ஆதிகா சொல்ல அவன் வெறும் ம்ம் மட்டுமே பதிலை தந்தான்.

அது கூடிய சீக்கிரம் நடக்கும் என நினைத்துக்கொண்டான். வண்டியை வேகமாக செலுத்தி ஆதிகாவை வீட்டில் விட்டு அவர்களை சந்திக்க சென்றான். அவர்களின் வீடு பூட்டி கிடந்தது. அதுவுமில்லாமல் வாடகைக்கு விடப்படும் என பலகை இருக்க அதை பார்த்ததும் அவனுக்கு ரத்தம் கொதித்தது. அக்கம் பக்கம் வீட்டினரிடம் விசாரித்து, அவர்களின் தற்போதைக்கு இருக்கும் விசாலம் கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு புறப்பட்டான்.

அங்கு சென்று ஆதிகாவின் பெற்றோர் இருக்கும் வீட்டை பார்த்தவன் மனமுடைந்து போனான். கஷ்டப்படுகிறார்களே என வேதனை கொண்டான். "மாமா அத்தை" என கோபத்தோடு கத்தினான். அவர்கள் பயந்தது போலவே வர்ஷித் வந்து நின்றான். வெளியே சென்று இருவரும் வர்ஷித்தை அழைத்து வந்தனர். உள்ளே கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு "என்ன மாமா நடந்துச்சு? " என கேட்க அவரும் நடந்த அனைத்தையும் சொன்னார். "இத என்கிட்ட கூட சொல்ல வேணாம் ஆதிகாகிட்டயாவது சொல்லிருக்கலாம்ல மாமா" என ஆதங்கத்தோடு கேட்க "இல்ல மாப்பிள்ளை அது முறை இல்ல" என சொல்ல அவனோ, "அப்போ நாங்க எதுக்கு இருக்கோம் இதுக்குகூட வந்து நிக்கலனா" என பேசி உதவி வேண்டாம் என மறுத்தவர்களிடம் பேசி உதவி செய்தான்.

நடந்த எல்லாவற்றையும் கேட்ட வர்ஷித் உச்சக்கட்ட கோபத்தில் இருந்தான் ஏனென்றால் அதற்கு முழு காரணம் ராகேஷ் தான். ராகேஷ் அப்பாவிடம் ஆதிகாவின் பெற்றோர் திருமணத்திற்காக பணம் கடனாக வாங்கியிருந்தனர். அதற்கு வட்டி அதிகமாகவே போட்டு தேதி கேடு வேறு கொடுத்து இதற்குள் தர வேண்டும் என விதிமுறைகள் வேறு. இவருக்கு மட்டுமில்லை அவரிடம் பணம் தேவை என போய் நின்றாலே இது தான். ஆதிகாவின் பெற்றோரால் தேதி கடந்தும் பணம் தர முடியாமல் போக வீட்டை எழுதி வாங்கிக்கொண்டனர்.

இதற்கு வர்ஷித் பண உதவி செய்தான் வீட்டையும் மீட்டனர். "கொஞ்ச நாள் கழித்து திருப்பி தருகிறோம் மாப்பிள்ளை" என கூறிய மாமாவிடம் "உங்க வீட்டுப்பிள்ளை இதற்கு உதவி செஞ்சா நீங்க கணக்கு பாப்பிங்களா மாமா" என கேட்டான். அவர்களும் அவனது குணத்தை எண்ணி மகிழ்ந்தனர். "சரிங்க மாப்பிள்ளை திருப்பி தரல" என அவர்களையும் இவனது வழிக்கு கொண்டு வந்து விட்டான்.

அன்றே வீட்டையும் மாற்றினர். எல்லா பொருளையும் வீட்டிற்கு கொண்டு வர வர்ஷிதே அவர்களுக்கு பக்க பலமாக இருந்து உதவி செய்தான். மாறனும் அவரது தாரமும் முன்பு இருந்த வர்ஷித்திற்கும் இப்போது உள்ள வர்ஷித்திற்கும் உள்ள மாற்றத்தை உணர்ந்து மகிழ்ந்தனர். வர்ஷித் ஆதிகாவின் அறைக்கு வந்தபோது அவர்களின் முதல் விழிகள் சந்திப்பை நினைவு கூர்ந்து நேத்து நிகழ்ந்த கூடலை எண்ணி வெட்க பட்டுப்போனான்.

அவனின் உரிமையான அத்தை மாமா என்ற அழைப்பும் அவன் செய்த உதவி மூலம் நீங்கள் எனது அப்பா அம்மா போல என கூறிய மருமகனை பார்த்து பூரிப்பு அடைந்தனர்.

"அத்தை மாமா நான் போய்ட்டு ஆதிகாவ இங்க அழைச்சிட்டு வரேன், அவ உங்கள பார்க்கணும்னு சொன்னா, அவ வரதுக்குள்ள வீட்ட பழைய மாதிரி மாத்திடுங்க, அவளுக்கு இங்க நடந்தது எதுவும் தெரிய வேணாம் தெரிஞ்சா வேதனை படுவா" என கூற மகளை மருமகன் தாங்குவதை பார்த்த பெற்றோரின் மனசு குளுந்து போனது.

வர்ஷித் வீட்டுக்கு வந்தபோது ஆதிகா கோபத்தின் உச்சியில் இருக்க "முக்கியமான இடத்துக்கு போகணும்" என அவளை கிளப்பி அவளுக்கு மட்டும் தெரியாமல் அம்மா அப்பாவிடம் ஆதிகா வீட்டில் நடந்ததை கூறி அங்கு தங்கி வருவதாக கூறி ஆதிகாவை அழைத்து சென்றான். கோபத்தில் இருந்தவளை கார் ஓட்டுவதை ஒரு இடத்தில் நிறுத்தி அவசரமாக இதழ் முற்றுகை இட்டு சமாதானம் படுத்தினான். மாமியார் வீட்டில் முத்தம் தர முடியாது என்பதால் இங்கயே கொடுத்தான் அந்த கள்வன். அங்கு சென்றவளுக்கு ஆச்சரியம் தான். வர்ஷித் தன்னை இங்கு அழைத்து வருவான் என அவள் எதிர்பாக்கவே இல்லை. அங்கு அவளுக்கு கிடைத்த கவனிப்பை விட வர்ஷித்திற்கே அதிகம்.

அன்று இரவு சாப்பாட்டை முடித்த பிறகே வர்ஷித்தை பார்க்க சென்றாள் ஆதிகா. நாள் முழுதும் வர்ஷித் மாமனார் கூடவே பேசி பொழுது கழித்தான். ஆதிகா அம்மாவிடம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் சந்தோசமாக வாழ்வதாக சொன்னபோது ஆதிகாவின் அம்மாவிற்கு எல்லையில்லா ஆனந்தம். யாருமே ஆதிகாவிடம் அங்கு நடந்ததை பற்றி கூறவில்லை. அறைக்கு வந்தவள் அவனிடம் சென்று அமர்ந்து, "என்ன பண்ண மாமா? " என கேட்க அவன் முழித்தான். "முழிச்சி ஏமாத்ததே, அப்பாவும் அம்மாவும் உன்னைய நன்றியா பாக்குறாங்க என்ன நடக்குது அப்பா அம்மாவை பத்தி எனக்கு தெரியாதா" என துருவி துருவி ஆதிகா கேட்டும் அவனிடத்தில் பதில் இல்லை. "என்கிட்டே எல்லாரும் எதையோ மறைக்கிறீங்க" என அழ தொடங்கும் மனையாளை சமாளிக்க வழி தெரியாமால் அவன் இந்த வீட்டை பற்றி மட்டும் நடந்ததை கூறினான். கூறி முடித்தபின் அவனுக்கு எந்த வகையில் நன்றி கூறுவது என தெரியாமல் போனாள் ஆதிகா அவனின் பாசத்தில் மூழ்கினாள். அவன் சொன்னவுடனே அமைதியாய் அவனது மார்பு மேல படுத்துக்கொண்டு அவன் கண்களையே நன்றியோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சட்டென அவனது கன்னத்தில் முத்தமிட்டு கழுத்தை கட்டிக்கொண்டாள். "என்ன வேணும்னு சொல்லு மாமா நான் செய்றேன்" என காதலுடன் மொழிந்தவளின் புடவையை விளக்கி அவளது வெற்று வயிற்றில் கை பதிக்க அவனுக்குள் கரைய தொடங்கினாள் பெண்ணவள். வர்ஷித், "ஆதிமா இந்த வயித்துல என்னோட உயிரு வளரனும். எனக்கு என்னோட அம்மா மாதிரி குழந்தை வேணும். என்னோட குழந்தைனு நான் உரிமை கொண்டாடணும். ஒரு அப்பாவா என்னோட குழந்தையை உள்ளங்கையில தாங்கணும்" என காதலுடன் உணர்ச்சி பெருக்கில் கூறியவன் மறந்தான் அது இருவரின் உரிமை இருவருக்கும் சொந்தம் என்பதை.

அவள் வெட்கத்தோடு சம்மதம் என கூறி அதற்கான வேலை பாடுகளில் இருவரும் இறங்கினர்.

நடுராத்திரியில் தன் மேல் தூங்குபவளை எழுப்பி, "ஆதிமா எப்போடி என்ன காதலிக்க ஆரம்பிச்ச?" என கண்களில் ஆர்வம் மின்ன கேட்டான். அந்த கேள்வியில் தூக்கமெல்லாம் தொலைந்து போக அவளும் தன் காதல் பூத்த கதையை கூற ஆரம்பித்தாள். "விஷ்ணு இறந்ததிற்கு அப்பறம் எனக்கு வாழவே புடிக்கல, வாழ்க்கையே வெறுத்து போச்சு. அத மறக்குறதுக்குள்ளே நம்ம கல்யாணம் ஏற்பாடு நடந்து எல்லாமே நடந்துருச்சு. எனக்கு பியூச்சர் நெனச்சி ரொம்பவே பயமா இருந்துச்சு. அப்போதான் உன்கிட்ட என்னோட பாஸ்ட் பத்தி சொல்ல வரப்போ நீயே தெரியும்னு சொன்ன, எனக்கு அப்பவும் பயமா இருந்துச்சு மத்தவங்க போல அதையே சொல்லி காட்டுவியோன்னு நீ அத பத்தி ஒரு வார்த்தை கூட என்கிட்ட கேக்கல, எனக்கு அது ரொம்ப பெரிய சந்தோசமா இருந்துச்சு, கொஞ்சம் நிம்மதியாவும் இருந்துச்சு. அப்பவே உன்மேல ஒரு நல்ல அபிப்ராயம் வந்துச்சு. என்னோட சம்மதம் இல்லனா கூட எனக்காக என்னோட சந்தோசத்திற்காகணு செஞ்சது என் மனசுக்கு இதமா இருந்துச்சு இப்படி உன்ன மாதிரி நான் யாரையும் பாத்ததும் இல்ல. ஆனால், நீ டிவோர்ஸ் தரேன்னு சொன்னப்போ மறுபடியும் என் சந்தோசத்திற்கு யோசிக்கும் ஒருத்தரை இழக்க போறோம்னு அவளது நெஞ்சை காட்டி இங்க வலிச்சது மாமா. சரி என்ன புடிக்கமாத்தான் டிவோர்ஸ் தர போறான்னு நெனச்சப்போ தான் தோணுச்சு நீ யாரையாவது லவ் பன்னிருப்பியோனு. அப்பறம் அதுக்கு ஒரு ஆதாரம் போல டைரி என் கைக்கு வந்தப்போ என்னோட உயிரே என்கிட்ட இல்லடா நாளைக்கு என்ன விட்டு நீ போய்ட்டா என்னோட வாழ்க்கையை நெனச்சி பயத்தோட தா அத படிச்சேன்.அப்போதான் நீ எனக்குள்ள வந்துட்டன்னு எனக்கு தெரிஞ்சது. உன்னோட காதலுக்கும் நான்தான் சொந்தக்காரிணு தெரிஞ்ச உடனே எனக்கு சொல்ல முடியாத சந்தோசம்டா வாழ்க்கையில ஒரு பிடித்தமும் வந்துச்சு உன்னைய விட கூடாதுனு முடிவு பண்ணேன் உன்கூட இருக்கும்போது பாதுகாப்பா நான் உணர்வேன்டா. நீதான் இனிமேல் என்னோட நிகழ்காலம் எதிர்காலம், எல்லாமே உன்னோடதான்டா என உணர்ச்சிபெருக்கில் கூறி முடித்தவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு "லவ் யூ ஆதிமா" என்றான் வர்ஷித். அவனது இரு கன்னத்திலும் முத்தமிட்டாள் அவன் காதல் கூறியதற்கு பரிசாக.

"ஆனால், அத்தை மட்டும் இல்லனா நாம இந்தளவுக்கு சேர்ந்துருப்போமான்னு தெரியல" எனும் ஆதிகா கூற்றை வர்ஷித்தும் ஆமோதித்து "உண்மை தான் அம்மா யோசிச்சு தான் நம்மகிட்ட பேசிருக்காங்க சாதாரணமாவே அம்மா ரொம்ப ஜாலியான டைப், விஷ்ணு இருக்கும்போது காமெடியா இருக்கும் அப்பாவும் அம்மாவும் எங்ககூட பிரண்ட்ஸ் மாதிரி பழகுவாங்க" என அந்த நினைவுகளில் சிரித்தவன் சட்டென கண்ணீர் சிந்தி "அந்த கிரதாக போனதிலிருந்து பழைய அம்மாவ பாக்கவே முடில இப்போதான் நார்மலா இருக்காங்க" என அழ ஆரம்பித்தான். அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல மொழியற்று நின்றாள் அவள். ஏனெனில், வர்ஷித் வாழ்க்கையில் இதுபோல ஒரு நல்ல பெற்றோர் குடும்பம் என எல்லாமே அமைந்தது விஷ்ணுவால் மட்டுமே. இன்று அவன் இல்லாத வாழ்க்கையை வர்ஷித் எப்படி எதிர்கொள்வான். அவனுடைய வலியை எந்த மருந்தாலும் சரி செய்ய இயலாது என்பதை அறிந்து கொண்டாள். வாழ காத்துக்கொடுத்தவனின் வாழ்வே இல்லாமல் போக இதனை வர்ஷித்தால் ஏற்கவே முடியவில்லை. இதற்கு காலம் தான் மருந்து தர வேண்டும். அவளே அவனுக்கு ஆறுதலாக மாறினாள். தாயாய் மாறி சேயாக அவனை தாங்கி கொண்டாள். இருவரும் கண்மூடி படுத்திருக்க வர்ஷித் சகஜ நிலைக்கு மாறி அவளது கையை இறுக்கமாக பற்றி கழுத்தடியில் வைத்திருந்தான். "நானே உன்னோட கைக்குள்ள இருக்கேன் இதுல ஏன் மாமா என்னோட கையை புடிச்சி வச்சிருக்க? " என கேட்க "நீ எங்க இருந்தாலும் உன்னோட கை இருக்க வேண்டிய இடம் இதுதான்" என அவளிடம் பதில் தந்து, "நான் சொன்ன மாதிரி எப்போ என்கிட்டே உன்னோட லவ்வ உன் வாயால சொல்ல போற? " என கேள்வி கேட்டான். அவளோ, "இன்னும் உன்ன நிறைய லவ் பண்ணனும் மாமா, அதுனால நேரம் வரும்போது சொல்றேன்" என புதிர் போட்டாள்.

இருவரும் நெறய மனம் விட்டு பேசினார். விடியற்காலையில் எழ போனவளை தடுத்து, "இப்போதானடி தூங்கவே ஆரம்பித்தோம் அதுக்குள்ள எந்திரிக்கிற? " என தூக்க கலக்கத்தோடு கேட்க, "பொதுவா பொண்ணுங்க அம்மா வீட்டுல தான் பிரீயா இருப்பாங்க. ஆனால், எனக்கு அப்டியே வேற மாதிரி மாமியார் வீட்ல தான் நான் சுதந்திரமா இருக்கலாம். இங்க அப்படி இல்ல, இங்க கொஞ்சம் சீக்கிரமா எழும்பனும்" என கூற சிரித்து விடுவித்தான். இருவரும் தங்கள் வீட்டுக்கு போகும்போது வர்ஷித் ஆதிகாவிடம், " நீ எத்தனை நாளைக்கு லீவு எடுத்திருக்கடி?" என கேட்டான். அவளோ, "நான் வேலைய விட போறேன் மாமா" என சொல்ல வர்ஷித், "ஏன்டி விடுற? " என கேட்டான். "இனிமேல் என்னோட முழு வேலை உன்ன பாத்துக்குறது தான் மாமா"என கூறி கண்ணடித்து அவன் மனதில் என்றும் அழியா காதல் மனைவி ஆனாள் வர்ஷித்தின் ஆதிமா.

 

[Aarthi murugesan]

என்னடி மாயாவி நீ

அத்தியாயம்: 26

நாட்கள் வேகமாகவும் காதலாகவும் கரைந்து ஓடின வர்ஷித் ஆதிகாவிற்கு. சுப்பிரமணியன் எவ்வளவோ யோசித்து பார்த்தார் 'சொத்துக்கு உன்னை வாரிசாக அறிவிக்கப்போகிறேன்' என வர்ஷித்திடம் எப்படி சொல்வது என. ஏனென்றால், பள்ளி படிக்கும்போதே கொஞ்சம் விவரம் அறிந்த வயதிலேயே வர்ஷித் சொல்லிவிட்டான் நான் வளர்ந்து வரும்போது என்கையில் சொத்து எதுவும் நீங்க கொடுக்கக்கூடாது என. அன்றைக்கு விஷ்ணுக்கும் வர்ஷித்திற்கும் பெரிய வாக்கு வாதமே நடந்தது.

அன்று இரவு அனைவரும் சாப்பிடும்போது சுப்பிரமணியன், "சாப்பிட்டு எல்லாரும் இங்கயே கொஞ்ச நேரம் இருங்க பேசணும்" என்றார். எல்லாரும் சாப்பிட்டு முடித்து நடுக்கூடத்திற்கு வந்தனர். வர்ஷித்தை அழைத்து அருகில் அமரவைத்துக்கொண்டார் அவனது தந்தை. "என்னப்பா?" என அவன் கேட்க அவனின் கரம் பிடித்து "உனக்கு இது புடிக்காதுனு எனக்கு தெரியும்பா ஆனால் எனக்கு வேற வழி தெரில" என அவர் கூறும்போதே கொஞ்சம் யூகித்திருந்தான். "இனிமேல் என்னோட பொறுப்பெல்லாம் நீங்க ஏத்துக்கப்பா கம்பெனியை இனிய நீ பாத்துக்கோப்பா சொத்துக்கும் இனி நீ தான் வாரிசு" என அவர் கூற அவன் கையை அவரிடமிருந்து வெடுக்கென பிடுங்கி கொண்டு எழுந்தான். அவனின் வேகத்தை கண்டனர் திகைத்து போனர். "முடியவே முடியாதுப்பா" என கோபத்தில் கூறி பின் ஒரு நொடி எடுத்தவன் "இந்த ஊருல உள்ளவங்க உங்க பிரண்ட்ஸ் ஆபீஸ்ல உள்ளவங்க எல்லாருமே இதான் சொல்றாங்கப்பா நான் பணத்துக்காகத்தான் உங்ககிட்ட பழகுறேன்னு, இதுல நீங்க வேற இப்படி செய்தா எல்லாரும் சொன்னது உண்மைன்னு ஆகிரும்ப்பா இது எனக்கு வேணாம்ப்பா ப்ளீஸ்" என வேதனை நிறைந்த குரலில் கூறினான். "நீ கண்டவர்களுக்கு யோசிக்கிறத விட்டுட்டு உன்னோட அப்பாவுக்காக யோசி, எனக்கும் வயசாகிட்டே போகுது என்னால பிசினஸ்லாம் பாக்க முடியல இனிமேல் நீதான் இதெல்லாம் பாக்குற. என்னோட பிள்ளைக்கிட்ட தான இப்படியெல்லாம் சொல்ல முடியும் நீ எங்கள அப்பா அம்மாவா நினைச்சா இதுக்கு ஓத்துக்கோ" என சுப்பிரமணியும் கோபத்துடன் தீர்க்கமான முடிவாய் சொன்னார். அவனுக்கோ கோபம் தலைக்கேற, மடமடவென மாடி படியேறி சென்றான். அறைக்கு சென்று பால்காணியில் இரவு காற்றின் இனிமையை ரசிக்க முடியாமல் கோபம் முகத்தில் கொப்பளிக்க நின்றான். ஆதிகா இவற்றை பார்த்தவள் அத்தை மாமாவிடம் சென்று "அவர்கிட்ட நான் பேசி புரிய வைக்கிறேன் நீங்க கவலைப்படாம தூங்குங்க" என அவர்களை அனுப்பிவிட்டு மேல அறைக்கு வந்தாள். வர்ஷித் அருகில் சென்று நின்றுகொண்டாள். அவனோ, "நீ போய் படுமா நான் வரேன்" என கூறியும் அவள் நகராமல் நிற்க வேதனை நிறைந்த குரலில் "நீயாவது நான் சொல்றத கேளு ஆதிமா" என்றான்.

அவனை சமாதானப்படுத்த தண்ணீர் கொடுத்து அறைக்குள் உட்காரவைத்து வர்ஷித் கைகளை எடுத்து தன் கரங்களுக்குள் பொதித்து வைத்து, "உன் பேச்சை கேட்காமல் வேறு யாரு பேச்சை கேட்பேன், நான் சொல்றதையும் சிறிது பொறுமையாக கேளு மாமா" என கூற அவன் ஆதிமாவின் முகத்தை பார்த்து அமர்ந்திருந்தான். "அத்தை மாமா சொன்னதுபோல நானும் சொல்ல வரல. ஆனா, அவுங்க சொல்றதையும் கொஞ்சம் யோசிச்சு பாரு மாமா. உன்னோட முடிவுல யாரையும் கஷ்டப்படுத்திடாத" என அவள் கூற அவனோ "அப்படி நான் பார்த்தா அது எனக்கே கஷ்டம்டி எத்தனை பேரு என் காதுபட பேசிருக்காங்க தெரியுமா பணத்துக்காகதான் இந்த வீட்ல இவன் இருக்கான்ணு இதுனாலயே விஷ்ணுவோட சொந்தகாரங்ககூடெல்லாம் சண்டை, அப்பவே சொன்னேன் என்ன மறுபடியும் ஹாஸ்டல்ல விட்டுருங்கனு, அதுக்கு இங்க யாருமே ஒத்துக்கல அப்பவே சொல்லிட்டேன் சொத்துல எனக்கு பங்கு கொடுக்கக்கூடாதுனு ஆனால் இப்போ மறுபடியும் இப்படி பேசினா" என அவன் கூற ஆதிகா "இங்க யாருக்கும் நீ நல்லவன்னு நிரூபிக்க தேவை இல்லை மாமா. இப்போ மத்தவங்கள பத்தி யோசிச்சு அத்தை மாமாவ கஷ்டப்படுத்திடாத மாமா. சரி நீ முதல இந்த பிரச்சனையை பக்கத்துல வச்சி பாக்காம
கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகிட்டு அப்பறம் பாரு மாமா இதற்கான பதில் கண்டிப்பா கிடைக்கும்" என கூறி அவன் நெற்றியில் இதழ் பதித்தாள். அவனது நெஞ்சில் பலபேரின் பேச்சு வேதனையாய் உருமாறி அவனை வருத்த அவன் நிம்மதியை தேடி "எனக்கு நிம்மதி தரனும்னா அது உன்னால மட்டும்தான் முடியும் ஆதிமா" என கூறினான். அதன் அர்த்தத்தை புரிந்துகொண்டவளுக்கு முகம் சட்டென சிவந்து அவளின் வெட்கத்தை வெளியே காட்டி சம்மதத்தை தானாக வர்ஷித்திடம் கூறியது.

மஞ்சத்தில் சரிந்தவள் மீது தானும் சரிந்து பெண்ணவளை வேறு உலகிற்கு கொண்டு செல்ல தயாராகினான். இங்கு காதலும் காமமும் தாண்டி ஒரு வித ஆறுதல் இருந்தது. தனது மன காயத்திற்கு தன் காதலை மருந்தாக்கி கொண்டிருந்தான். காதலில் இன்பம் மட்டுமில்லை தன் இணைக்கு ஒரு துன்பம் என்றால் அதை குணப்படுத்தும் ஆற்றல் காதலுக்கே உடையது. அதுவே இங்கு நிகழ்ந்தது.

அவளிடம் கொஞ்சம் முரட்டு தனமாகவே நடந்துகொண்டான். அவனால் வலி ஏற்பட்டாலும் அதை பொருட்கொள்ளாமல் அவனது காயத்திற்கு மருந்தாகவே இருந்தாள். நடு இரவில் விடுவித்து தன்னவள் தன்னை விட்டு அகலாதவாறு தன் மீது போட்டுக்கொண்டு மன்னிப்புக்கோரி தூங்கவைத்தான்

விடிந்தும் தூங்குபவளை எழுப்ப மனம் வராமல் மெத்தையில் சீராக படுக்கவைத்து போர்வையை போர்த்திவிட்டு நெற்றியில் இதழ் பதித்து குளிக்க சென்றான். குளித்து வந்து பார்க்கும்போது விழித்திருந்தும் எழாமல் இருந்தாள். இரவு முழுவதும் தனக்கு ஆடையாக இருந்தவனை காணும் என்ற தவிப்பிலும் தனது ஆடை ஏதும் அருகில் இல்லை எனும் கோபத்திலும் போர்வைக்குள் படுத்திருந்தாள். அவன் வெளியே வந்தவுடன் "டேய் கடன்காரா! என்னைய எழுப்பிவிடாம எங்கடா போன ட்ரெஸ்ஸ கூட பக்கத்துல எடுத்து போடல" என கோபத்தில் கத்தியவளின் நிலைமையை பார்த்து விஷம சிரிப்புடன் நின்றான். 'பார்வைய நொண்டிப்புடுவேன்' என செய்கை செய்து முறைத்தாள். "சரியான ராட்சசி" என முணுமுணுத்து விட்டு அவசரத்தில் ஏதும் கிடைக்காததால் அவன் நேற்று அணிந்திருந்த ஆடையையே எடுத்து கொடுக்க அதில் வெட்கமடைந்தவள் அவனை தவிர்த்து செல்ல எத்தனித்தவளை இழுத்து நன்றி என கிசுகிசுத்து இதழில் மென்முத்தமிட்டு அவளை விடுவித்தான். அவள் முகமெங்கும் குங்குமம் போல ஆனது வெட்கத்தில்.

வர்ஷித் அம்மா அப்பா ஆதிகா என எல்லோரின் கூற்றை கொண்டு எல்லோரின் ஆசை படி நானே எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என முடிவெடுத்து எல்லோரிடமும் கூறினான். இதில் அனைவர்க்கும் மகிழ்ச்சியே. சுப்பிரமணியன் நிம்மதியாக உணர்ந்தார். ஆதிகா தன்னவனை காதலுடன் பார்க்க, வர்ஷித் அப்பா அம்மாவிடம் ஆசி பெற்று பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான். இதனால் ராகேஷ் தன்னிடம் கண்டிப்பாக மோதுவான் என யூகித்து வைத்திருந்தான்.

நாட்களும் செல்ல இருவருக்கும் காதல் வாழ்க்கை அழகோவியமாய் இருந்தது.அன்று, ஒரு பிசினஸ் பார்ட்டி நடக்கவிருந்தது. அதற்கு, சுப்பிரமணியன் வர்ஷித்தை போக சொன்னார்.அவனது மறுப்பு அவரிடம் எடுபடவில்லை. ஆதிகாவையும் அழைத்து சென்றிருந்தான். அங்கு எல்லாம் சுமூகமா செல்ல, ராகேஷ் உருவத்தில் சோதனை ஒன்று வந்தது. ராகேஷ் அங்கு மது அருந்தி, அது போடும் தாளத்திற்கேற்ப தள்ளாடி வர்ஷித் அருகில் வந்தான். வர்ஷித்தும் ஆதிகாவும் ஜோடியாக நிற்க இதனை கண்ட ராகேஷ் அதிர்ச்சி அடைந்தான். "ஏன்டா நண்பனு சொல்லி உள்ள வந்து அப்பா அம்மாவ உரிமை கொண்டாடின, விஷ்ணு போனதுக்கு பிறகு சொத்துக்கு பொறுப்பெடுத்து கடைசியில அவனோட காதலியை கூட நீ விட்டுவைக்கலயா என்ன ஜென்மம்டா நீ உனக்கு அசிங்கமா இல்ல", "ஏன்மா உன் காதலன் தான் இவன்கிட்ட ஏமாந்தான் நீயும் ஏமாந்துட்டியா சரியான ஏமாத்துக்காரன்டா நீ"1 என கேவலமான பார்வையோடு இருவரிடமும் கூற வர்ஷித்திற்கு கோபம் தலைக்கேறியது. ஆதிகாவிற்கு அழுகையும் பயமும் முட்டிக்கொண்டது. வர்ஷித் கோபமாக ராகேஷின் சட்டையை பற்ற அவனும் தள்ளாடிக்கொண்டே வர்ஷித்திடம் சண்டைக்கு வந்தான். சண்டையிட்ட இருவரையும் பிரித்து கோபத்தில் கர்ஜிக்கும் வர்ஷித்தை கூட்டி போனாள் ஆதிகா.

காரில் வரும்போதும் கோபமாகவே காணப்பட்டான். ஒரு வார்த்தை கூட பேசிக்கொள்ள வில்லை. ஆதிகா ராகேஷை சந்தித்த நாளுக்கு சென்றாள். அன்றுதான் ஆதிகாவும் விஷ்ணுவும் கடைசியாக சந்தித்தது. விஷ்ணு சென்னை போவதற்கும் முதல் நாள் இருவரும் சந்தித்து பேசி கொண்டிருக்கும்போது அங்கு ராகேஷ் வந்தான். அப்போ விஷ்ணு ஆதிகாவிடமிருந்து விலகி ராகேஷை கொஞ்சம் தூரம் கூட்டி சென்று பேசினான். என்ன பேசினார்கள் என ஆதிகாவிற்கு தெரியவில்லை. ஆனால் ராகேஷின் மிரட்டல் பாவனை செய்ய விஷ்ணு கோபத்துடன் அவனிடம் கத்திவிட்டு வந்தான். கடைசியாக ராகேஷ் ஆதிகாவை பார்த்து ஏளன பார்வையை வீச அவள் கூனிக்குறுகி நின்றாள். அவளுக்கு அர்த்தமறியா பயம் தொற்றிக்கொண்டது. விஷ்ணுவிடம் அவன் யாரென கேட்டாள் அவன் அதற்கு "ராகேஷ்" என்றான். அப்பதிலே இனிமேல் அவனை பற்றி கேக்காதே என எச்சரிக்க அவள் மேல எதுவும் கேட்க வில்லை. நினைவிலிருந்து மீண்டவள் வீடு வர அறைக்குள் செல்ல அவளை தொடர்ந்து வந்த வர்ஷித், "ஏண்டி என்ன தடுத்த ஏன் என்ன தடுத்த இன்னைக்கு அவன கொன்னு போட்டுருப்பேன்டி" என கோப உச்சியில் கத்த "ஆமா மாமா விட்டுருந்தா நீ கொன்னுருப்ப, அப்பறம் ஜெயிலுக்கு போவ நான் மட்டும் இங்க தனியா கிடக்கணும்" என புலம்ப வர்ஷித் சற்று அமைதியாக இருந்தான். "உனக்கும் ராகேஷிற்கும் என்ன பிரச்சனை? " என ஆதிகா கேட்க அவனோ அதிர்ச்சியில், "அவன உனக்கு தெரியுமா?" என பதில் கேள்வி கேட்டான். அதற்கு அன்று நடந்ததை கூறினாள். அவளே "இருவருக்கும் என்ன பிரச்சனை?" என கேட்க வர்ஷித் "ஒன்றுமில்லை" என சமாளித்தான். "ஒண்ணுமே இல்லாமதான் இவ்ளோ சண்டை போட்டிங்களா எனக்கு இப்பவே உண்மை தெரியணும்" என விடாப்பிடியாக கேட்க, வர்ஷித் பலமுறை இல்லை என சொல்லி ஓய்ந்து போன பிறகு சொன்னான் எல்லாவற்றையும் விஷ்ணு இறப்பு, சொத்து பிரச்சனை, ஆதிகாவின் பெற்றோர் கடன் பிரச்சனை என எல்லாமே கூறினான். அவளோ அதிர்ச்சியிலும் கோபத்திலும் அவனின் சட்டையை பிடித்து உலுக்க ஆரம்பித்தாள். "ஏன்டா இத என்கிட்டே மறச்ச, இவ்ளோ நடந்திருக்கு என்கிட்ட சொல்ல தோணாலய உனக்கு, ஏன் விஷ்ணு மேல மறுபடியும் பீலிங் வரும்னு நெனச்சி சொல்லலையா, என்ன சந்தேக படுறியா, என்னோட காதல சந்தேக படுறியா" என ஆக்ரோஷத்திலும் ராகேஷ் ஏதும் வர்ஷித்தையும் செய்திடுவானோ என்ற பயத்திலும், இத்தனை நடந்தும் என்கிட்டே சொல்லலையே என ஆற்றாமையிலும் நிதானமில்லாமல் தான் என்ன பேசுகிறோம் என்பதுகூட தெரியாமல் பேச, இதுக்கு மேல் விட்டால் பெரிய பிரச்சனை வந்துவிடும் என ஆதிகாவை இழுத்து அனைத்து இதழால் சிறையிட்டான் அவளது கோபத்தையும் இதழையும். முதலில் திமிறினாலும் பிறகு அவனுள் அடங்கி போனாள். சில நொடிகளில் விடுவித்தவன் ரத்தம் கசியும் வாயோடு நின்றவளை மெத்தையில் பிடித்து தள்ளிவிட்டு அங்கையே தலையை கையால் தாங்கிக்கொண்டு அமர்ந்துவிட்டான். அடுத்தடுத்து எல்லாம் உணர்வதற்குள் நடந்து முடிய அப்போதே ஆதிகா தான் பேசியதை உணர்ந்து தான் இப்படி தவறாக பேசிவிட்டோமே என வர்ஷித்திடம் மன்னிப்பு கூற நகர்ந்து வருபவளின் இரு தோள்களையும் அழுத்தி பிடித்து "நான் உன்ன சந்தேக படுறேனாடி சொல்லு சந்தேக படுறேனா" என அழுத்தமாக கேட்டு உலுக்க தான் விட்ட வார்த்தையின் வீரியம் அறிந்து அவனின் கேள்வியில் குற்றம் உணர்ந்து அழுக, "உனக்கு தெரிஞ்சா வேதனை படுவ, கஷ்டப்படுவ, அதுமட்டுமில்லாம பயப்புடுவ அதான்டி நான் உன்கிட்ட சொல்லல" என கூற அவளோ அவனை அணைத்தபடி "என்னைய மன்னிச்சிருங்க மாமா ஏதோ ஒரு பயத்துலயும், நீ என்கிட்டே சொல்லாம இத்தன நாளா உள்ள கஷ்டப்பட்டிருப்பியே அந்த ஆற்றாமை தான்டா இப்படி இந்த மாதிரி வார்த்தையா வெளில வந்துருச்சு என்னைய அறியாமலே சொல்லிட்டேன் மாமா என்ன மன்னிச்சிரு மாமா" என அழுதபடியே சொன்னாள்.

"எனக்கு தெரியாதாடி உன்ன பத்தி, அழுகாத நீ என்ன தப்பு பண்ண சாரி கேக்குறதுக்கு, நான்தானே உன்கிட்ட மறச்சி தப்பு பண்ணிட்டேன் நீ தான் என்ன மன்னிக்கணும்" என கூறியவனின் மனதில் நிம்மதி பரவியது, இத்தனை நாள் இதனை ஆதிகாவிடம் மறைக்கிறோமே என உள்ளுக்குள் வேதனை அடைந்தான் இப்போது அது இல்லை. "நீ பத்திரமா இரு மாமா, உனக்கேதும் ஆக கூடாது அவன் ஒரு கொடிய விஷம் ஜாக்கிரதையா இரு மாமா" என அவனின் முகத்தை வருடி சொன்னாள். இதுபோல் ஒரு துணை இருக்கும் துணைவி அமைந்தால் வாழ்வில் இது போல் எத்தனை விஷம் வந்தாலும் முறிக்கலாம் என நம்பிக்கை பிறந்தது வர்ஷித்திற்கு ஆதிமாவின் காதல் மீது.