dharshini chimba
Saha Writer
- Messages
- 308
- Reaction score
- 228
- Points
- 43
35
செல்வி வந்து சென்றதன் தாக்கம்... வர்ஷினி தான் தன் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறாள் என்றாலும் சரவணன் விழிகளுக்கு அவள் செல்வியாகவே தெரிந்தாள்.அவள் வேண்டாம் என்று கூறியும் சரவணன் கேட்காமல் ஹாஸ்பிட்டல் கூட்டிச்சென்று சிகிச்சை அளித்தபின் வீடு வந்தனர்.
சற்றுமுன்பு இருந்த தயக்கம் இப்போது இல்லை அவனுக்கு.
இதுவரை விருப்பமில்லாததால், வர்ஷினி செல்வி போல் இருப்பாள் என்று மட்டும் தெரியும் மற்றபடி இப்பொழுது தான் அவளை இவ்வளவு நெருக்கத்தில் பார்ப்பதால் ஓரவிழியில் அவளை பருகியபடி வாகனத்தை ஓட்டி கொண்டிருந்தான்.
"என்னை மன்னித்துவிடு வர்ஷினி. உன்னை ரொம்ப கஷ்டபடுத்திவிட்டேன்" என்றான் வண்டியை ஒட்டியபடி.
வீட்டின்முன் இறங்கியவுடன் ஆரத்தி எடுத்து உள்ளே அனுப்ப, தூங்கிகொண்டிருக்கும் குழந்தையை எங்கு படுக்கவைப்பது என்று யோசித்தபடி இருக்க, அவள் எண்ணம் புரிந்தவனாக சரவணன்.
"வர்ஷினி பாப்பாவ கொடு, உள்ளே தூங்க வச்சிடறேன்" என்று குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டு சென்றான்.
சில சடங்குகளை செய்து முடித்த பின் வந்திருந்த அனைவரும் கிளம்பிவிட, வீட்டில் சரவணனும் வர்ஷினியும் மட்டும் தனித்துவிடப்பட்டனர்.
குழந்தையின் அருகில் அமர்ந்திருந்தவளிடம்”வர்ஷினி" என்றான்.
"என்ன மாமா?"
"கைல காயத்துடன் இருப்பதால் எதையும் ரொம்ப ஸ்ட்ரேயின் பண்ணிக்காத. உனக்கு எது வேணும்னாலும் என்னை தயங்காம கேளு" என்றான்.
"சரி மாமா"
"அப்புறம் ..."
"ஹ்ம்ம்.. சொல்லுங்க"
"இல்ல. நேத்து உன்கிட்ட ரொம்ப ஹார்ஷா பீகேவ் பண்ணிட்டேன். ஐ ஆம் சாரி." என்றான் தயங்கியவாறு.
"விடுங்க மாமா. எல்லாம் எதிர்பாத்து தான் உங்களை கல்யாணம் பண்ணனும்னு முடிவு பண்ணேன்" என்றாள் மெதுவாய் சிரித்து.
"உன்னோட திங்க்ஸ் ஏதாவது எடுத்துட்டு வரணும்னா உங்க வீட்லர்ந்து எடுத்துட்டு வந்துக்க. நான் எதுவும் சொல்ல மாட்டேன்" என்று கூற,”சரி” என்று சிரித்தாள்.
"எங்க அக்கா வந்து பேசினவுடனே ஆளே மாறிட்டிங்க" என்று கேட்டதும் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாய் ஜன்னலோரத்தில் சென்று வெளியே வெறித்தபடி நின்றான்.
"சரி விடுங்க மாமா. அக்கா எப்பவும் நம்ம கூட தான் இருப்பாங்க" என்று அவன் தோளை தொடவும் திரும்பியவனின் விழிகளில் கண்ணீர் வழிந்தது.
"செல்வி எனக்கு மனைவியாய் மட்டும் இல்லாமல் இந்த உலகத்துல இருக்க எல்லா உறவுகளுமாய் இருந்தா... அவளும் நானும் வாழ்ந்த காலம் கொஞ்ச நாள் தான். ஆனால் அதிலே எங்களின் முழு வாழ்கையும் வாழ்ந்திருந்தோம். நீ வந்த பின்புகூட என்னால அவளை மறக்கமுடியாது எதுவாய் இருந்தாலும் செல்விக்கு பின் தான் எல்லோருமே" என்றான்.
இதை கேட்டு முகம் வாடுவாள் என்று அவளை நோக்க, பிரகாசமாய் சிரித்து கொண்டிருந்தாள் வர்ஷினி.
"நான் என்னைக்குமே அதுக்கு தடையா இருக்க மாட்டேன்" என்று அவன் அருகில் நெருங்க”ஹக்க்கும்... வர்ஷினி" என்றான் மெதுவாக”சொல்லுங்க” என்று மேலும் நெருங்க.
"அது வந்து இப்போதைக்கு ..." என்று இழுக்க.
"இப்போதைக்கு என்ன?" என்று நின்றாள்.
"இப்போதைக்கு உன் கை முழுவதும் குணமாகட்டும். பின் நம் வாழ்கையை ஆரம்பிக்கறது பத்தி யோசிக்கலாம்" என்றான்.
"அவ்ளோ தானா?" என்று புருவம் உயர்த்தி கேட்டாள்.
"ஹம்..” என்று தோளை குலுக்கி தலை ஆட்டினான் சரவணன்.
"உங்களுக்கு சுத்தமா பொய் சொல்லவராது. நமக்கு கல்யாணம் நடந்துருச்சி. இனி, எப்போ வேணா நம்ம வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கலாம். நானா என்னைக்கும் உங்களை தொந்தரவு செய்யமாட்டேன். எப்போ என்னை உங்க மனைவியாய் மனசார நினைக்கிறிங்களோ அன்னைக்கு மத்தத் பத்தி யோசிப்போம். நேரமாச்சு தூங்குங்க" என்று சர்வதாவின் அருகில் சென்று படுத்துக்கொண்டாள்.
இப்படியே இரண்டு மாதங்கள் ஓடிவிட்டன சரவணனும் வர்ஷினியும் ஒளிவு மறைவு இன்றி மனம் விட்டு பேச ஆரம்பித்தனர்.
"அம்மா.. அம்மா..” என்று வர்ஷினியை தேடி கொண்டு சமையலறை ஓடினாள் சர்வதா.
"என்னடா குட்டி" என்று தூக்கி கொண்டு அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்தாள்.
"அம்மா பசிக்குது" என்றாள்.”எனக்கும் தான் அம்முகுட்டி. ஆனா, என்ன செய்யறது நம்ம சமையல்காரர் இன்னும் சமையலை முடிக்கலையே.” என்று பெருமூச்சிவிட்டாள்.
"என்னது சமையல்காரனா? உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இதோ வரேன். வாய் ரொம்ப ஜாஸ்தி ஆயிடுச்சு. கல்யாணம் மட்டும் அடம்பிடிச்சி பண்ணிகிட்டா... ஆனா சமைக்க தெரியல... வாய்மட்டும் பாரு எட்டு ஊருக்கு கிழியுது. என் தலை எழுத்து ரெண்டு கல்யாணம் பண்ணேன். ரெண்டுத்துக்குமே சமைக்க தெரியல. நான் தான் சமைக்கக் வேண்டியிருக்கு" என்று கத்திக்கொண்டிருக்க.
"செல்வி எங்க இருக்க நீ? உன் புருஷன் சொன்னத கேட்டியா? உனக்கு சமைக்க தெரியலைன்னு திட்றாரு. எங்கடி இருக்க? செல்வி.." என்று கத்தினாள் வர்ஷினி.
"அடிப்பாவி. என் செல்வி இந்த உலகத்துல இல்லனாலும் நீ சொன்னத கேட்டா என்கிட்டே சண்ட போட்துறக்காகவே வருவாடி." என்று அவள் வாயில் ஒரு ஆப்பிள் துண்டை வைத்து அடைத்தான்.
"ஒன்னாவது நம்மளுக்கு அடங்குதுங்களா பாரு?" என்று தன்னை நொந்து கொள்வதை போல் சொல்ல வர்ஷினி விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.
"அம்மா எனக்கு பசிக்குது... நீ.. பா...து . சிதி...கி...த” என்று இடுப்பில் இரண்டு கைகளையும் வைத்து முறைத்துக்கொண்டு சர்வதா நிற்க.
"சர்வதா குட்டி பேசாம மூணாவதா ஒரு அம்மாவை நல்லா சமைக்க தெரிந்த அம்மாவை கூட்டிட்டு வரேன்டா தங்கம்' என்று சொல்லவும்.
"என்னது நான் இங்க இருக்கும்போது இன்னொரு அம்மாவா உங்களை...” என்று வர்ஷினி துரத்த, சரவணனும்”சும்மா சொன்னேன்டா வர்ஷும்மா.. பேய் இருக்கும் போது யாராவது பிசாசு கூட்டிட்டு வருவார்களா?" என்று பாவமாய் கேட்டான்.
"உங்களை...” என்று காதை பிடித்து திருகினாள்.
"தூப்பர் மம்மி ..." என்று கை தட்டி துள்ளி குதித்தது சர்வதா குட்டி.
"செல்லகுட்டி. இங்க வாங்க அப்பா உங்களுக்கு ஐஸ்கிரீம் செஞ்சிருக்கேன். உங்க ரூம்ல போய் சாப்பிடுங்க யாருக்கும் கொடுக்கக்கூடாது" என்று அவளுக்கு கொடுத்து அனுப்பினான்.
"அப்போ எனக்கு.. திஸ் இஸ் டூ பேட்" என்று மெதுவாக நடந்தவள் அவனிடம் இருந்த இன்னொரு பெரிய கப்பை பிடுங்கி கொண்டு ஓடினாள்.
"ஏய் நில்லு. பிடுங்கிட்டா ஓடற?" என்று அவள் பின்னாலே ஓடினான்.
"உன்னால பிடிக்க முடியாது மாம்ஸ்." என்று அவர்கள் அறைக்குள் சென்று கட்டிலின் மேல் அம்ர்ந்து வேகவேகமாக சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.
பின்னாலேயே ஓடிவந்தவன் அவள் ருசித்துசாப்பிடும் அழகை கண்டு வாசலிலேயே கைகளை கட்டிக்கொண்டு நின்றான்.
சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தவள் தன் அருகில் நிழல் ஆடுவதை பார்த்து தலை தூக்கினாள்.
"ஐஸ்கிரீம் ரொம்ப நல்லா இருக்கு மாமா" என்று தலையை தாழ்த்தி கொண்டாள்.
அவனும் எதுவும் பேசாமல் கிழே சென்றுவிட்டான்.
"என்ன அமைதியா போய்ட்டாரு. இந்நேரத்துக்கு ஏதாவது சண்ட நடந்திருக்கணுமே" என்று யோசித்தபடி கிழே வந்தாள்.
"கோவிலுக்கு போகணும் புடவை ஏதாவது கட்டிக்கிட்டு ரெடி ஆகிடு" என்று அவளை பார்க்காமல் சொல்லிவிட்டு போய்விட்டான்.
மாலை இருவரும் கோவிலுக்கு சென்று வீடு வந்த பின்னர் இரவு உணவு அமைதியாக முடிந்தது.
சர்வதா தூங்கிவிட அவளின் அறையில் தூங்கவைத்துவிட்டு வந்தவன்.
"நான் உன்கிட்ட பேசணும்” என்றான் வர்ஷினியை பார்த்து.
டி.வி பார்த்து கொண்டிருந்தவள்,” சொல்லுங்க மாமா.. எதாவது முக்கியமான விஷயமா?" என்றாள்.
அவர்களின் அறை நோக்கி சென்று கொண்டே”ஆமா" என்றான் ஒற்றை வரியில்.
டி.வி யை ஆப் செய்துவிட்டு உள்ளே சென்றவள்.
"சொல்லுங்க” என்றாள்.
எதுவும் பேசாமல் அவள் அருகினில் சென்று நின்றவன் மெல்ல,”நான் உன்னை என் மனசார மனைவியா ஏத்துகிட்டேன்" என்றான்.
அவன் கூறியதன் அர்த்தம் புரியவே சில நொடிகள் தேவைப்பட்டது வர்ஷினிக்கு.
"அப்படினா நீங்க என்கூட சேர்ந்து வாழணும்னு நினைக்கிறிங்களா?" என்றாள் நம்பாமல்.
தலையை மட்டும் ஆட்டி மெல்ல சிரித்து அவளை தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டான்.
ஆயிரம் தான் அவனின் அன்புக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தாலும் திடிரென்று இப்படி ஒரு அரவணைப்பு அவளின் உடலை லேசாக நடுங்க செய்தது.
"உனக்கும் என்கூட சேர்ந்து வாழ சம்மதம் தானே?" என்று கேட்ட நொடி அவன் நெற்றியில் தன் இதழினை பதித்து தங்களின் வாழ்கையை இனிதாய் தொடங்கினர் இந்த தம்பதியினர் .
நாட்களும் இனிமையாய் நகர இப்பொழுது சர்வதாகுட்டிக்கு இன்னொரு குட்டிப்பாப்பா வரப்போகும் சந்தோஷம். ஆம் வர்ஷினி இப்பொழுது எட்டு மாதம் சரவணன் அவளை கண்ணும் கருத்துமாய் பார்த்துக்கொண்டான்.
"அம்மா அம்மா எனக்கு குட்டி பாப்பா வேணும்" என்று அவள் பின்னாலேயே அலைந்து கொண்டிருந்தாள் சர்வதா.
"சரிடா குட்டி. உன்கிட்டே கொடுத்துட்றேன். நீ தான் பாப்பாவ பத்திரமா பார்த்துக்கணும் சரியா?" என்று வர்ஷினி கேட்க.
"ஒஹ் நான் ந...த்தா... பா...து..பே..னே” என்றது தன் கையில் இருக்கும் பொம்மையை அணைத்தபடி.
சரவணனும் போலீஸ் வேலையில் சேர்ந்துவிட்டான். பிசினெஸ்ம் பார்த்துக்கொண்டான்.
இனிதே அவர்களுக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறக்க சர்வதாவுக்கு தான் மிகவும் மகிழ்ச்சியானது.
இருவரும் வீட்டில் எந்நேரமும் ஒரே ரகளை செய்தனர்.
சமயலறையில் சத்தமில்லாமல் பின்னால் சென்று வர்ஷினியின் இடுப்பை கிள்ள, ”ஆ .." என்று அலறியவளின் இதழை மூடினான்.
"இப்ப எதுக்குடி இப்படி கத்தற" என்று கேட்க, ”எதுக்குடா என்னை கிள்ளுன?" என்றாள்.
"என்னது டாவா உன்னை" என்று துரத்த இவர்களின் வாழ்வும் இவ்வாறே இனித்து கொண்டிருந்தது.
