dharshini chimba
Saha Writer
- Messages
- 308
- Reaction score
- 228
- Points
- 43
25. வாழக்கையின் இன்னொரு பயணம்...
தன் வாழ்க்கையின் இறுதிவரை உடன் இருப்பாள் என்று நினைத்தவள் பாதியிலேயே விட்டுச்செல்ல சரவணத்தமிழன் மிகவும் நொறுங்கி போனான். இருந்தும் அவள் விட்டு சென்ற பொக்கிஷம். அவளுக்கு நிகரான தங்களின் குழந்தையின் சிரிப்பிலும் அணைப்பிலும் அவளையே காண்கின்றான்."குழந்தையை தனியாக உன்னால் பார்த்து கொள்ள முடியாது. என்னிடம் கொடுத்து விடு நான் என் மகளாக வளர்கிறேன் நீயும் இங்கேயே வந்துவிடு" என்று அவன் அக்கா கூறியும்”இல்லைக்கா. அது என்னால் முடியாது இன்று நான் மூச்சுவிட்டு கொண்டிருப்பதும் இவளால் தான். இனி வாழபோவதும் இவளுக்காக தான். இவளுக்காக என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்ய நான் தயாராக இருக்கிறேன்" என்று தன் குட்டி இளவரசியை அள்ளி ஆசை தீர முத்தமிட்டான்.
"சரி. அப்போ உனக்கும் வேணாம் எனக்கும் வேண்டாம். வாரத்தின் ஐந்து நாட்கள் நீ பார்த்துக்கொள் மீதி இரண்டு நாளும் நீங்கள் இருவரும் அங்கே நம் வீட்டிற்கு வந்துவிடுங்க. உங்கள் இருவரையும் நான் பார்த்துகொள்கிறேன். சரியா?" என்று ஆர்வமாய் கேட்க, சிறிதுநேரம் யோசித்தவன்.
'இவள் என் அன்பை மட்டுமில்லாமல் எல்லோர் அன்பையும் பெறவேண்டும் அதற்க்கு இதுவும் நல்ல வழி தான்' என்று யோசித்து”சரிக்கா! நீ சொன்ன மாதிரியே செஞ்சுருலாம்" என்று ஒத்துக்கொண்டான்.
"டேய் சரவணா! அப்படியே இதுக்கு ஒத்துக்கிட்ட மாதிரியே நான் சொல்லப்போற விஷயதுக்கும் ஒத்துக்கடா" என்று தயங்கியபடி கூறினாள்.
"அக்கா. நீ என்ன சொல்ல போறன்னு எனக்கு தெரியும். ப்ளீஸ் அதுமட்டும் என்னால முடியாது. அதனால என்ன கம்பெல் பண்ணாத" என்று கூறி உள்ளே சென்றுவிட்டான்.
"டேய் சரவணா! நான் சொல்றத கேளுடா. எவ்ளோ நாள் தான் நீ இப்படியே இந்த சின்ன குழந்தைய வச்சிக்கிட்டு கஷ்ட்டபடுவ? உனக்கு பிடிச்சமாதிரி ஒரு பெண்ணை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கடா. எங்களுக்கு நீ சந்தோஷமா இருந்தாலே போதும்" என்று முடிக்க.
"அக்கா அவள் என் கூட வேணா ஒரு வருஷம் தான் வாழ்ந்துருக்கலாம். ஆனா, அந்த ஒரு வருஷத்துல என் ஜென்மம் முழுக்க வாழவேண்டிய எல்லா சந்தோசத்தையும் தந்துட்டு தான் போயிருக்கா. அவளை மறக்கனும்றது நான் இறந்தா தான் நடக்கும்" என்று கூறினான்.
"டேய் என்னடா? இப்படி சொல்லிட்ட. சரி நான் இதை பத்தி எதுவும் சொல்லல. போதுமா" என்று குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.
"சாரிக்கா. உன்கிட்ட இப்படி பேசணும்னு என் எண்ணம் இல்லை. ஆனா, உங்க எல்லாருக்கும் பொய்யான நம்பிக்கைய கொடுக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. அதனாலதான்..." என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
இப்படியே அலுவலகம் செல்ல ஆரம்பித்து ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது.
உடையிலும் தோற்றத்திலும் முன்னர் இருந்த துடிப்புடன் கூடிய மாற்றம் தெரிந்தது.
ஷேவ் செய்யாத தலையும் அயன் பண்ணாத சட்டையும், எதையோ இழந்த முகமும் என வலம் வந்து கொண்டிருந்தவன். இப்பொழுது அலுவலகம் செல்ல ஆரம்பித்தபின் உடையும் முகத்திலும் ஒரு பொலிவுடன் கூடிய மிடுக்கு தெரிந்தது.
அலுவலகத்திற்கு கூட தன் குழந்தையை கூட்டி செல்வான். அங்கே இருக்கும் எல்லா பெண்களுக்கும் சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கினான். யாராலும் அவனை அவர்கள் பக்கம் இழுக்க முடியவில்லை.
அங்கே உள்ளே தன் பெரிய அறையை இரண்டாக பிரித்தபின், அதில் தன் குழந்தை விளையாடுவதற்கு என ஏற்பாடுகளையும் கூறி செய்து முடித்தான்.
அவன் அறையின் உள்ளேயே குழந்தையின் அறையும் இருந்தது.
குழந்தைக்கு தேவையான எல்லா விளையாட்டு பொருட்களும் அத்யாவசிய பொருட்களும் கொண்டு வந்து குவிக்கப்பட்டன.
சரவணத்தமிழன் முக்கியமான மீட்டிங் தவிர மற்ற எல்லா நேரங்களிலும் குழந்தையை தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டான். மீட்டிங் நேரத்தில் தன்னால் குழந்தையுடன் இருக்க முடியாது என்பதால், குழந்தைக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எடுத்து கூறினான்.
"பேபி! அப்பா ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்க அட்டென்ட் பண்ணப்போறேன். சோ, நீங்க சமத்தா விளையாடிட்டு இருக்கனும். இங்க பாருங்க, இதுல டைம் செட் பண்ணிருக்கேன். இந்த அலாரம் அடிக்கிறதுக்குள்ள நான் கண்டிப்பா உங்க முன்னாடி இருப்பேன். சோ, நீங்க அழக்கூடாது சரியா? இங்க எல்லா பொம்மையும் இருக்கு. ஹரி அங்கிள் உங்ககூட இருக்க போறாரு. உங்களுக்கு என்ன வேணும்னாலும் கேளுங்க. சரியா, அப்பா போட்டா?" என்று பதிலுக்காக பொறுமையாக காத்திருப்பான்.
"ச....தி..... ப்பா....போ ........" என்று அதன் மழலை மொழியில் கொஞ்சியபடி கூறும். அதன் கன்னத்தில் மெல்லிய புன்னகையுடன் முத்தமிட்டுவிட்டு செல்வான்.
இதோ ஆறு மாதங்கள் சென்றதே தெரியவில்லை கம்பனிக்கு வந்து ....
இப்பொழுது அவனுக்கு மிக பெரிய ப்ராஜெக்ட் ஒன்று கிடைப்பதற்காக தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறான்.
நாளை காலை மீட்டிங்... தங்கள் கம்பனிக்கு நிகரான மிக பெரிய கம்பெனி அதனுடன் டை-அப் வைத்து கொள்ள இன்னொரு கம்பெனியை தேடிக்கொண்டிருகிறது.
போன் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு குழந்தை எழக்கூடாதென்று வேகமாக எடுத்து”ஹலோ!" என்றான்.
"ஹலோ! மிஸ்டர்.சரவணன்" என்று குரல் கேட்டது.
"யா ஆன் தி லைன். வ்ஹூ இஸ் இட்?" என்று கேட்டான்.
அவனின் உயர்அதிகாரி கிரைம் பிரான்ச்சில் இருந்து பேசியவர்.
"சரவணன் எப்போ ஜாயின் பண்ண போறீங்க" என்று கேட்க.
"சார் நான் இந்த வேலையே வேணாம்னு எழுதி கொடுத்துட்டேன் பட் நீங்க அதை அக்செப்ட் பண்ணாம ஸ்லீப்பிங் மோடில் வைத்திருக்கிறீர்கள்."
"எஸ் சரவணன். உங்களை மாதிரி சின்சியர் ஆபிசர நாங்க இழக்க விரும்பலை. சோ, நீங்க எப்போ வேணாலும் திரும்பி வந்து ஜாயின் பண்ணிக்கலாம்" என்றார்.
"ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார். பட் நான் திரும்பி வந்து ஜாயின் பண்ற மாதிரி ஐடியா இல்லை." என்றான் தெளிவாக.
"வி வில் வெய்டிங் பார் யூ" என்று வைத்துவிட யோசனையில் இருந்தான்.
தனக்கு மிகவும் பிடித்த வேலை தான் என்றாலும் தன் மகளுக்காக அதில் போக வேண்டாம் என்று முடிவுசெய்தான்.
மறுநாள் மீட்டிங் அப்பாவும் மகளும் ரெடி ஆகிவிட்டார்கள்.
"ஹலோ சொல்லுங்க அக்கா" என்றான் போனை காதில் வைத்தபடி.
"சரவணா பாப்பாவ போகும் போது இங்க கூட்டிட்டு வந்து விட்டுட்டு போடா... நான் பார்த்துக்குறேன்..." என்று கூறினாள் அவன் அக்கா.
"இல்ல அக்கா. உங்களுக்கு வேணும்னா ஈவனிங் கூட்டிட்டு வந்து காட்றேன் பட் என்க்கூட மீட்டிங்க்கு என் லிட்டில் பிரின்சஸ் வரணும். அவ என்னோட லக்கி பிரின்சஸ்." என்று சிரித்தான்.
"சரிடா. அப்ப ஈவனிங் இங்க வந்துருங்க ரெண்டு பேருக்கும் டின்னர் இங்க தான்."என்றாள்.
"ஓகே. டன் அக்கா." என்று சிரித்துக்கொண்டு போனை வைத்தான்.
"பேபி பிரின்சஸ் கேன் வி கோ?" என்று கேட்க, அவனையே பார்த்து கொண்டிருந்த சர்வதா குட்டி”ஹ்ம்ம்” என்று தலை ஆட்டி சிரித்தது.
சர்வதாவிற்க்கு இப்பொழுது ரெண்டே மூக்கால் வயது தன் அப்பாவுடன் மிகவும் ஒட்டி கொண்டாள். ஓரளவுக்கு நன்றாக பேச ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
"அ...ப்பா... அ...ம்மா... சோ...ட்டோ...” என்று தன் அம்மாவின் போட்டோவை காட்ட.
"இதோ போலாம் டியர் வாங்க" என்று இருவரும் செல்வியின் படத்திற்கு முன் நின்று கண்களை மூடி பிராத்தித்தனர்.
"போலாமா குட்டிம்மா?" என்று அவளை தூக்கி கொண்டு காருக்கு போனான்.
அந்த பெரிய கட்டிடத்தின் முன் சரவணனின் கார் நின்றது.
இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் இருந்தது மீட்டிங் ஆரம்பிக்க. தன் மகளை தூக்கி கொஞ்சியவன்”சர்வா குட்டி! அப்பாக்கு இந்த மீட்டிங் ரொம்ப முக்கியமானது. அரைமணி நேரம் ஆகும் இது முடிய. அதுவரைக்கும் நீங்க ஹரி அங்கிள்கூட இருங்க" என்றவன் எப்பவும் போல அந்த மொபைலில் அரைமணி நேரம் ஐந்து நிமிடம் என்று செட் செய்து கொடுத்தான்.
"இந்தாங்க.. இதுல அப்பா டைம் செட் பண்ணிட்டேன். அதுவரைக்கும் நீங்க ஏதாவது விளையாடிட்டு இருங்க. பசிச்சா அங்கிள் உங்களுக்கு ப்ரூட்ஸ் ஸ்நாக்ஸ் எல்லாம் தருவாங்க சாப்பிடுங்க. நான் வந்திடுவேன். நீங்க மை டியர் கியூட் லிட்டில் பிரின்சஸ் தான சமத்தா இருப்பிங்க தான? அப்பா போகட்டா? கிவ் மீ அ ஆல் தெ பெஸ்ட் கிஸ்" என்று கன்னத்தை காட்டினான்.
சின்னசிறு இதழ்களால் தன் அப்பாவின் கண்களில் முத்தமழை பொழிந்தது அந்த குழந்தை.
"பொ...ய்த்து ... வா... பா.... டைம் ... க்கு ... வ...ந்து...டு..." என்றது மழலை மொழியில்.
"சரிடா" என்று வாட்சை பார்த்தவன் நேரம் ஆகியதால் ஹரிக்கு கண்ஜாடை காட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றான்.
ஹரி சரவணனின் ப்.ஏ சில சமயம் சர்வதாவின் ப். ஏவாக மாறிடுவான்.
உள்ளே செல்லும் தன் வாழக்கை இதோடு மாற போகிறது என்பது தெரியாமல் செல்கிறான் நம் சரவணன்.
அந்த பெரிய கான்பிரென்ஸ் ஹாலில் இந்த மீட்டிங்கிற்காக இன்னும் பத்து கம்பனிகளில் இருந்து வந்திருந்தனர்.
எல்லோருக்கும் ஒரு சிநேகமான சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு தனக்காக ஒதுக்கப்பட்ட சேரில் அமர்ந்தான். அது சரியாக அந்த கம்பெனி சி.இ.ஒ சேருக்கு வலது பக்கத்தில் இருந்தது.
அந்த பெயர் பலகையில்”யவர்ஷினி எம்.பி.ஏ., எம்.எஸ்.டபிள்யூ.," என்று இருந்தது.
அந்த பெயரே வித்யாசமாக இருந்தது அவனுக்கு.
எல்லோரும் வந்துவிட அந்த கம்பெனி சி.இ.ஒ மட்டும் வருவதற்காக காத்து கொண்டிருந்தனர் அனைவரும்.
சில நிமிடம் கழித்து”குட்மார்னிங் எவ்ரிஒன்” என்று குரல் வந்த திசையில் எல்லோரின் பார்வையும் திரும்ப நம் சரவணனின் விழிகளில் அதிர்ச்சி அப்பட்டமாய் தெரிந்தது..
