அத்தியாயம் 3:
கண் விழித்தபோது ஒரே வெளிச்சமாக இருந்தது வெங்கிக்கு. அந்த மாயப் பெண் நம்மைக் கொன்று விட்டாள். இதோ சொர்க்கத்தில் இருக்கிறோம் போல என நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால் சற்று நேரம் பொறுத்து பறவையின் ஒலிகள், காற்றுச் சத்தம் இவை கேட்டன. அதோடு நண்பர்கள் மிக்கேல் மற்றும் வினோவின் குரல் கேட்டது. என்னவோ கவலையோடு பேசிக்கொள்வது போல இருந்தது. ஆனால்...பாலா எங்கே? அவன் இருக்கிறானா இல்லையா? சட்டென முழு உணர்வும் வர எழுந்து அமர்ந்தான்.
"டேய்! பாலாவுக்கு என்ன ஆச்சுடா? அவன் எங்கே?" என்று கத்தினான்.
மிக்கேல் அருகில் வந்தான்.
"அப்பா! நீ முழுச்சுக்கிட்டியா? பயந்தே போயிட்டோம்." என்றான்.
"என்னடா உளறுற? நான் எப்படி இங்கே வந்தேன்? பாலா எங்கே?" என்றான் மீண்டும்.
"உன் பக்கத்துல தானே இருக்கான். ஏன் இப்படிக் கத்துற?" என்றான் வினோ.
அருகில் ஒரு மாதிரியான கோணத்தில் படுத்திருந்தான் பாலா. மூச்சு வந்து கொண்டிருந்தது. சற்றே நிம்மதியானது வெங்கிக்கு. ஆனால் அவர்கள் காட்டு பங்களாவில் அல்லவா இருந்தார்கள்? எங்களை இங்கே பத்திரமாகக் கொண்டு சேர்ந்த அந்தப் பெண் எங்கே?
"அந்தப் பொண்ணு எங்கே?" என்றான் அவசரமாக.
"எந்தப் பொண்ணு? இங்கே ஏதுடா பொண்ணு?" என்றான் வினோ. அவனது பார்வையே துளைத்தது.
"எங்களை இங்க யாரு கொண்டு வந்து சேர்ந்தாங்க?" என்றான் வெங்கி. இப்போது பாலாவிடமும் மெல்ல அசைவு தெரிந்தது. அவனும் எழுந்து அமர்ந்து கொண்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். விழிகளில் குழப்பம்.
"நாம இங்கே எப்படி வந்தோம் வெங்கி?" என்றான்.
"அதாண்டா எனக்கும் புரியல்ல. இவங்களைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்." என்று வினோவையும், மிக்கேலையும் கை காட்டினான்.
"நித்யா?" என்றான் பாலா.
"தெரியல்ல"
"டேய்! என்னடா? ரெண்டு பேரும் சேர்ந்துக்கிட்டு டிராமா போடுறீங்களா? யாரு நித்யா? என்ன விஷயம்?" என்றான் மிக்கேல் எரிச்சலாக.
"நித்யாவை விடு. முதல்ல நாங்க இங்கே எப்படி வந்தோம்? எங்களை கூட்டிக்கிட்டு வந்தது யாரு?" என்றான் பாலா.
மிக்கேலும் வினோவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.
"உங்களை நாங்க தானே கூட்டிக்கிட்டு வந்தோம். அதோ நிக்குதே அந்த வண்டியில தானே நாம பிக்னிக் வந்தோம் . மறந்து போயிரிச்சா உங்களுக்கு?" என்றான் வினோ பரிகாசமாக.
"ம்ச்! நாம பாவநாசம் கன்னிமார் துறைக்கு எப்படி வந்தோம்னு கேக்கல்ல. கன்னிமார் துறைக்கு எப்படி வந்தோம்னு தன் கேக்கறேன்" என்றான் பாலா.
"உனக்கு என்ன லூசாடா? கன்னிமார் துறைக்கு எப்படி வந்தோம்னு கேக்கல்ல, கன்னிமார்துறைக்கு எப்படி வந்தோம்னு கேட்டா என்னடா அர்த்தம்? என்றான் மிக்கேல் கோபமாக.
சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தான் வெங்கி. எங்கோ குழப்பம் இருக்கிறது. ஒரு கண்ணி விடுபட்டிருக்கிறது. நாங்கள் இப்போது பத்திரமாக கன்னிமார் துறையில் தான் இருக்கிறோம். ஆனால்? காட்டு பங்களாவில் நடந்தது? எங்களைக் காப்பாறிய பெண் நித்யா? முதலிலிருந்து தான் கேட்க வேண்டும்.
"வினோ! நான் விளக்கமாச் சொல்றேன். நாம இங்க வந்தோமா? சாப்பாடு பத்தல்லன்னு மிக்கேலும் நீயும் சொன்னீங்களா? நாங்க தள்ளித் தெரியுற ஒரு குடிசையை நோக்கிப் போனோமா?"
"ஆங்! இங்க தான் குழப்பம் ஆரம்பிக்குது. தலையில அடிபட்டதுல உங்களுக்கு கொஞ்சம் சரியா நினைவு இல்லேன்னு நினைக்கிறேன்" என்றான் மிக்கேல்.
தலையில் அடிபட்டதா? இது என்ன புது குண்டு?
"தயவு செஞ்சு என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லேன்" என்றான் பாலா கெஞ்சலாக.
"சரி சொல்றேன். நீயும் வெங்கியும் தூரத்துல இருக்குற குடிசையை நோக்கிப் போறேன்னு சொல்லிட்டு போனீங்க. நானும் மிக்கேலும் தாமிரபரணியில மீன் பிடிக்கலாம்னு தூண்டிலை எடுக்க கார் கிட்டப் போனோம். அப்ப திடீர்னு பெரிய சத்தம் தொம்முன்னு யாரோ கீழே விழுறா மாதிரி கேட்டது. ஓடி வந்து பார்த்தோம். நீயும், வெங்கியும் மயக்கமா இருந்தீங்க. கல்லுல அடி பட்டு காயம் வேற. நாங்க பயந்து போயிட்டோம். " வினோ நிறுத்த மிக்கேல் தொடர்ந்தான்.
"ஆனா நல்லவேளை மூச்சு வந்துக்கிட்டு இருந்தது. தண்ணி தெளிச்சுப் பார்த்தோம். ம்ஹூம் பிரயோஜனமில்லை. அப்ப அந்த வழியா ஒரு வயசான அம்மா வந்தாங்க. இது வெறும் மயக்கம் தான் தம்பி. கவலைப் பட ஒண்ணுமில்ல. அவங்களே கொஞ்ச நேரத்துல எழுந்துருவாங்கன்னு சொன்னாங்க"
"யாரு அந்த அம்மா?" என்றான் வெங்க்கி ஆர்வமாக.
"தெரியல்ல! இங்க இருக்குற காணிங்கள்ல ஒருத்தங்களா இருக்கலாம். நாடி பிடிச்சுப் பார்த்துட்டு தான் சொன்னாங்க. உங்க தலையில சில பச்சிலையை கூட வெச்சாங்க." என்றான்.
"அப்படீன்னா? நாங்க இங்க இருந்து போகவே இல்லியா?" என்றான் வெங்கி. அவனுக்கு குழப்பம், வியப்பு என எல்லாம் கலந்திருந்தது.
"ஆமாடா! கடந்த மூணு மணி நேரமா நீங்க மயக்கமா இருந்தீங்க. இப்ப மணி அஞ்சு. முதல்ல வீட்டுக்குக் கிளம்பலாம்" என்றான் மிக்கேல்.
மனதுக்குள் பயம் தோன்றியது வெங்கிக்கு. இவர்கள் என்ன சொல்கிறர்கள்? நாங்கள் மூன்று மணி நேரமாக மயங்கிக் கிடந்தோமா? அப்படியானால் நான் அங்கே பார்த்தது? பேசியது? எல்லாமே கனவா? மயக்கத்தில் தோன்றிய மாயமா?
"என்ன யோசிக்குற வெங்கி? இந்த மலையே சரியில்ல. வந்ததுல இருந்து என்னவோ மாதிரி இருக்கு. அந்த வயசான அம்மா சொன்னா மாதிரி கீழே இறங்கிருவோம். இனிமே இந்தப்பக்கமே வரக் கூடாது" என்றான் வினோ.
"இன்னும் அந்த அம்மா என்னென்ன சொன்னாங்கடா?" என்றான் வெங்கி. அவனுக்கு எப்படியாவது தனது மர்மத்துக்கு விடை தெரிய வராதா என்ற வேகம்.
"வேற ஒண்ணும் சொல்லல்ல! அவங்க இங்க எதைச்சையா வந்தா மாதிரி தெரியல்லடா! எங்களைப் பார்த்து தான் வந்தாங்க. அதுவும் நீயும் பாலாவும் மயக்கமா இருக்குறதை எதிர்பார்த்தது போலவே தான் பேசினாங்க" என்றான் மிக்கேல்.
எழுந்து நண்பர்கள் அருகே சென்றான் வெங்க்கி. இன்னமும் எழுந்திருக்கும் தெம்பு இல்லாதவனைப் போல அப்படியே அமர்ந்திருந்தான் பாலா.
"மிக்கேல்! தயவு செஞ்சு முழுசாச் சொல்லு! அந்த அம்மா எப்போ? எப்படி? எந்த வழியா வந்தாங்க? என்ன சொன்னாங்க? ஒரு வார்த்தை விடாமச் சொல்லுடா" என்றான் வெங்க்கி. அவன் குரலில் ஆர்வம்.
"சொல்றோம்டா! ஆனா நீங்க சொல்லி முடிச்சதும் அவங்களைத் தேடிக்கிட்டுக் கிளம்பக் கூடாது. எங்க கூட கீழே இறங்கிரணும். சம்மதமா?" என்றான் மிக்கேல்.
பாலாவைப் பார்க்க அவன் தலையாட்டினான். அப்படியே செய்வதாக வெங்க்கியும் ஒப்புக்கொண்டான்.
"நாங்க தூண்டிலை எடுக்க கார் கிட்டப் போனோம்னு சொன்னேன் இல்ல? அப்பத்தான் ஏதோ சத்தம் கேட்டது. நாங்க பயந்து போயி நீங்க போன வழியில ஓடினோம். அப்ப நீயும் பாலாவும் பைத்தியம் பிடிச்சவங்க மாதிரி எங்கேயோ பார்த்துக்கிட்டு எதையோ பேசிக்கிட்டு உக்காந்திருந்தீங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமாப் போச்சிடா" என்று கண்களில் நீரோடு பேசினான் மிக்கேல்.
தொடர்ந்தான் வினோ.
"உங்களை அந்த நிலையில பார்த்ததும் எங்களுக்கு என்ன செய்யன்னு தெரியல்ல. கூப்பிட்டுப் பார்த்தோம், தட்டிப் பார்த்தோம். ஏன் மிக்கேல் உன்னை முதுகுல அடிக்கக் கூடச் செய்தான். ஆனா நீங்க எங்களைப் பார்க்கவும் இல்ல, பேசவும் இல்ல. எதையோ பார்த்து பேசிக்கிட்டு இருந்தீங்க" என்றான். அவனது குரலிலிருந்து எவ்வளவு பயந்திருக்கிறார்கள் எனப் புரிந்தது.
"ஒரு நிமிஷம் வினோ. நாங்க பேசினதுல ஏதாவது உங்களுக்குப் புரிஞ்சதா?"
"ம்ஹூம்! வார்த்தைகளே குழறலாத்தான் இருந்தது. ஆனால் ஒரு சில வார்த்தைகள் மட்டும் ஓரளவு தெளிவா இருந்தது. காஞ்ச பூ, மதில் சுவர், எரிக்கணும்னு இப்படி ஒரு சில வார்த்தைகள் ஒண்ணுக்கொண்ணு சம்பந்தமில்லாம இருந்தது.
"உம்! அப்புறம்?"
"மிக்கேல் சொன்னபடி பேசாம உங்களை வண்டியில ஏத்தி ஊருக்குக் கூட்டிக்கிட்டுப் போயிரலாம்னு தான் நெனச்சோம். ஆனா உங்களை அசைக்கக் கூட முடியல்ல. நீங்க ஒத்துழைக்கவும் இல்ல. அப்பத்தான் அந்த அம்மா வந்தாங்க." என்றான் வினோ.
"அவங்க பார்க்குறதுக்கு எப்படி இருந்தாங்க?"
"சாதாரணமாத்தான் இருந்தாங்க. புடவை மட்டும் கொஞ்சம் பழங்கால டைப்புல கட்டியிருந்தாங்க. நெத்தியில பொட்டு, கழுத்துல கருப்பா ஏதோ செயின். அவ்வளவு தான். மத்தபடி குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாக இல்லை. இந்த மலையில இருக்குற சாதாரணக் கிழவியைப் போலத்தன் இருந்தாங்க. ஆனா அவங்க கிட்ட இருக்கும் போது மனசுக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருந்தது. அவங்களைப் பார்த்ததுமே இவங்க உங்களை சரி பண்ணிருவாங்கன்னு நம்பிக்கை வந்தது" என்றான் மிக்கேல்.
"உம் அப்புறம் அவங்க என்ன செஞ்சாங்க?" என்றான் பாலா. அவனும் எழுந்து இப்போது அருகில் வந்து விட்டான்.
"உங்களைக் கூப்பிட்டாங்க. உன்னைக் குறிப்பா கூப்பிட்டாங்க. வெங்கடேசான்னாங்க. எங்களுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். உன் பேர் இவங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்னு. அதை வினோ கேட்டான். ஆனா அவங்க ஒண்ணும் பதில் சொல்லல்ல."
திகைப்புக்கு மேல் திகைப்பு வெங்க்கிக்கும் பாலாவுக்கு. எங்கோ காட்டில் இருக்கும் ஒரு வயோதிகப் பெண்மணிக்கு என் பெயர் எப்படித் தெரியும்? என.
"உம்" என்றான் பாலா. ஏனோ அவனுக்கு இப்போது பயம் போய் விட்டது.
"அவங்க வாய்க்குள்ள பேசினது எங்களுக்குக் கொஞ்சம் கேட்டது. நித்யமல்லி முந்திக்கிட்டா. இவங்கள்ல ஒருத்தனை பிடிச்சிருவா. எப்படியாவது மீட்கணும். அப்புறமா நித்தியமல்லியைப் பார்த்துக்கலாம்னு சொன்னாங்க. எங்களுக்கு எதுவும் புரியல்லன்னாலும் சரின்னு தலையாட்டினோம். உங்க தலையில ஏதோ ஒரு மூலிகை வெச்சு மந்திரம் சொன்னாங்க. அப்பத்தான் திரும்பவும் பயங்கரமான சத்தம் கேட்டுது. கறுப்பா ஏதோ ஒண்ணு புகை மாதிரிப் போச்சு. அந்த அம்மாவே கொஞ்சம் ஆடிப் போயிட்டாங்க. கீழே விழப்பார்த்தவங்களை மிக்கேல் தான் பிடிச்சுக்கிட்டான்.
"ஆமாண்டா! அப்ப அந்தம்மா என்னை ஆசீர்வதிச்சாங்க. சரியான நேரத்துல எனக்கு உதவுனப்பா. உன்னை நான் ஆசீர்வதிக்கிறேன்னு சொல்லி என் தலையில கை வெச்சாங்க. அப்படியே மனசுக்குள்ள உற்சாகமும், மகிழ்ச்சியும் பொங்குச்சு எனக்கு." என்றான் மிக்கேல். அவன் குரலில் இன்னமும் பரவசம்.
"அப்புறம் தன் நாங்க சத்தம் வந்த திசையை பார்த்தோம். நீயும் பாலாவும் ஒரு மரத்தடியில மயங்கிக் கிடந்தீங்க. உங்க கிட்ட ஒரே புகை வாடை. கிட்ட வந்தா நீங்க உயிரோட இருக்கீங்களா? இல்லையா? எதுவும் தெரியல்ல. நாங்க அந்த அம்மா கிட்ட என்னம்மா செய்யன்னு கேட்டோம். அதுக்கு அந்தம்மா, கவலைப் படாதீங்க தம்பிங்களா! உங்க நண்பர்கள் பிழைச்சுட்டாங்க. ஆனா இனிமே அவங்களை இங்க வர விடாதீங்க. மயக்கம் தெளிஞ்சதும் கீழே கூட்டிக்கிட்டுப் போயிருங்க. கவனமாப் பார்த்துக்குங்கன்னு சொன்னாங்க"
பேச்சே வரவில்லை இரு நண்பர்களுக்கும். இது என்ன அதிசயம்? நாங்கள் பைத்தியம் பிடித்தவர்களைப் போல இருந்தோமா? மிக்கேல் சொல்வதை வைத்துப் பார்க்கும் போது நாங்கள் செய்ததற்கும் உளறியதற்கும் கட்டாயம் சம்பந்தம் இருக்கிறது. ஆனால் நாங்கள் பங்களாவுக்குள் இல்லையா? அங்கே தான் இருந்தோம் என்றால், இங்கயும் எப்படி எங்களால் இருக்க முடியும்? எல்லாம் ஒரே மாயமாக இருக்கிறதே?
"ரொம்ப யோசிக்காதீங்கடா! முதல்ல மலை இறங்கிருவோம். அப்புறம் எவ்வளவு வேணும்னாலும் பேசுவோம்" என்று அவசரப்பட்டான் வினோ. சூரியன் வேறு இறங்கிக் கொண்டே இருக்க நண்பன் சொல்வது தான் சரி என்று முடிவு செய்து தலையாட்டினான் வெங்கி. பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக காரில் எடுத்து வைத்தனர். அப்போது மீண்டும் புகை நாற்றம் வருவதைப் போலிருக்க சற்றே நிதானித்தான் வெங்கி.
"டேய்! எல்லாரும் கொஞ்சம் கவனிங்க. திடீர்னு புகை நாத்தம் வரா மாதிரி இல்ல?" என்றான் வெங்கி. அதைக் கேட்டதும் மிக்கேலும் வினோவும் அதிர்வது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.
"ஆமாடா! அந்தம்மா சொன்னபடியே தான் நடக்குது. முதல்ல உன் கையில இருக்குற அந்த பாட்டிலைத் தூக்கிப் போடு. தயவு செஞ்சு கேள்வி கேக்காம தூக்கிப் போடுடா" என்று கத்தினான் மிக்கேல்.
கல்லாய் நின்றிருந்த வெங்கியின் கரங்களிலிருந்து பாட்டிலைப் பிடுங்கி தூர எறிந்தான் பாலா. பக்கத்தில் ஒரு பாறையில் மோதியது அது. ஆனால் கண்னாடி சிதறாமல் ரப்பர் பந்தைப் போல துள்ளி ஒரு புதரின் மேல் விழுந்தது. ஏதோ ஒரு பெரிய மிருகம் கீழே விழுவதைப் போன்ற சத்தம் கேட்டது. அதைக் கேட்டதும் மிக்கேலும், வினோவும் மின்னல் வேகத்தில் செயல் பட்டு வெங்கியை அப்படியே தூக்கி குண்டுக்கட்டாக வண்டியில் ஏற்றினர். பாலா சொல்லவே தேவையில்லாதபடி பின்னால் தாவி அமர்ந்து கொண்டான். டிரைவர் சீட்டில் அமர்ந்த வினோ கை நடுக்கத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் வண்டியை ஓட்டினான். ரிவர்ஸ் எடுத்து பாதையில் வண்டி வருவதற்குள் ஏதோ ஒரு பயங்கர மிருகம் வண்டியைத் துரத்துவது போலிருக்க பின்னால் பார்த்தான் வெங்க்கி. கணக்ளுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை என்றாலும் ஏதோ ஒன்று ஓடி வரும் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான் வினோ. யாரோ பலமாக பின்னால் இருந்து இழுப்பதைப் போல வண்டி மிகவும் கஷ்டப்பட்டுத்தான் ஓடியது. வனப்பேச்சி அம்மன் கோயில் பகுதிக்கு வந்த உடன் எல்லாம் நிசப்தமானது.
கோயிலைக் கடக்கும் போது தன்னையும் அறியாமல் கை கூப்பி வணங்கினான் வெங்க்கி. அவனைத் தொடர்ந்து பாலாவும் வணங்கினான். கோயிலில் இருந்த தூண்டா மணி விளக்கு எரிந்து அவர்களுக்கு வழி காட்டியது. ஆனாலும் ஆபத்து வர இருக்குறது என்பதாலோ என்னவோ காற்றே இல்லாத நேரத்தில் கூட தீபத்தின் சுடர் ஆடிக் கொண்டிருந்தது.
