Srija Venkatesh
Member
- Messages
- 60
- Reaction score
- 123
- Points
- 18
அத்தியாயம் 13:
எப்படி ஒரு பெண்ணை தீய சக்தி என நிரூபிப்பார்கள்? ஏதேனும் மாய மந்திரம் வைத்திருப்பார்களோ? பாவம் அவள். இவர்களால் எத்தனை துன்பம் அவளுக்கு? அவன் நினைக்க நினைக்க மனதில் நித்யமல்லி மேல் அன்பு பெருகுவது போலிருந்தது. சட்டென கலைந்தான். அவனைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தாள் செம்மலர்.
"என்ன யோசனை அத்தான்? பெரியவுங்க சொல்றா மாதிரி அவளை தீய சக்தின்னு நிரூபிச்சுட்டா அவளைக் கட்டுவீங்களா?" என்றாள்.
"உம்! சரி! ஆனா இவங்க எந்த மாய மந்திரமும் பிரயோகிக்கக் கூடாது. அப்பத்தான் நம்புவேன். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி கட்டு கட்டுன்னு சொல்றாங்களே? அப்படீன்னா என்னன்னு எனக்கு அவங்க விவரமாச் சொல்லணும்." என்றான்.
மூன்று ஜோடி விழிகள் சித்தரம்மாவை ஏறிட்டன.
"கட்டாயம் சொல்வோம்ப்பா! உனக்குச் சொல்லாம எப்படி உன்னால அந்தக் காரியத்தை சாதிக்க முடியும்? ஆனா நீ முழுமையா நம்பணும். அப்பத்தான் சொல்ல முடியும். இன்னமும் உன் மனசுக்குள்ள நாங்க நல்லவங்களா? இல்லை அவளான்னு ஒரு குழப்பம் இருக்கு. முதல்ல அதை நீக்கணும். அப்புறமா தான் மத்தது." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
தன் மனதில் உள்ளதை எப்படி இந்த அம்மாள் அப்படியே படிக்கிறாள் என ஆச்சரியமாக இருந்தது அவனுக்கு. அதோடு எப்படி இவர்கள் ஒரு மனிதப்பெண்ணை தீய சக்தி என நிரூபிக்கப் போகிறார்கள்? எனக் காண ஆவலாக இருந்தான்.
"சரி தாயே! நீங்க சொன்னபடியே நான் கேக்குறேன். இப்ப நான் என்ன செய்யணும் சொல்லுங்க" என்றான் பணிவாக.
அவனது அந்தப் பணிவான பேச்சு சித்தரம்மவுக்குப் பிடித்துப் போனது.
"நல்லது! முதல்ல நீங்க மூணு பேரும் பின்னடி இருக்குற கிணத்துல குளிச்சிட்டு அந்த ஈரத் துணியோட எங்க கூட வனப்பேச்சியம்மன் கோயிலுக்கு வரணும். அங்க வெச்சு நான் நித்யமல்லி யாருன்னு உங்களுக்குக் காட்டுவேன்." என்றாள்.
அதன்படியே செய்து விட்டு ஈர உடை சரசரக்க ஐந்து பேரும் அந்த வனப்பேச்சியின் கோயிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். முதலில் செம்மலர், அவளைத் தொடர்ந்து வேங்கையன் அவனுக்குப் பின்னால் ஆதித்தன் என வரிசையாகச் சென்றார்கள். கடைசியாக சித்தரம்மாவும் வேம்புசாமியும் நுழைந்தார்கள். ஆதித்தன் நுழையும் போது ஏகப்பட்ட வவ்வால்கள் வந்து அவனை உள்ளே செல்ல விடாமல் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. எல்லாவற்றையும் தனது கைகளாலேயே விரட்டினான் ஆதித்தன். வேம்புசாமியும், சித்தரம்மாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
உள்ளே நுழைந்த உடன் மூவரின் மேலும் அம்மனின் குங்குமத்தை தாராளமாகத் தெளித்தாள் சித்தரம்மாள். ஈர உடையில் குங்குமம் ஒட்டிக்கொண்டு பார்க்கவே அவர்கள் ஒரு மாதிரி காட்சியளித்தார்கள். மூவரையும் வெளிப்புறம் நோக்கி இருக்கும்படி அமர வைத்து விட்டு தான் அம்மனை நோக்கி அமர்ந்து கொண்டாள் சித்தரம்மாள். வேம்பு சாமி பக்கவாட்டில் அமர்ந்து கொண்டார்.
"செம்மலர்! இப்ப உன் அன்புக்கு உண்மையான சோதனையம்மா. நீ ஆதித்தனை எந்த அளவு நேசிக்குறேன்னு காமிக்க வேண்டிய நேரம். அவனை நீ எவ்வளவு காதலிக்குறேன்னு சொல்லு." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
ஒரு வயதான பெண்மணி பேசும் பேச்சா இது? ஆண்கள் முன்னிலையில் அதுவும் அண்ணன் இருக்கும் போது ஒரு பெண் எப்படி தன் காதலைச் சொல்ல முடியும்? என எண்ணிப் பேசாமல் இருந்தாள்.
"செம்மலர்! வெக்கப்படவோ, யோசனை செய்யவோ நேரம் இல்ல. நீ அதைச் சொன்னாத்தான் நித்யமல்லிக்கு ஆங்காரம் வரும். அப்பத்தான் அவ இங்க வருவா." என்றார் வேம்புசாமி.
"ஐயா! மலர் இங்க சொல்லுறது நித்யமல்லிக்குக் கேக்குமா?"
"நீயே பார்த்துக்கோயேன்" என்று அவனிடம் சொல்லி விட்டு பேசுமாறு செம்மலரை ஊக்கினாள்.
மெதுவான குரல் தலை கவிழ்ந்தபடி பேசினாள் செம்மலர்.
"அத்தான்! நான் உங்களை எந்த அளவு காதலிக்கறேன்னு எனக்கு சொல்லத் தெரியல்ல. ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு சொல்றேன். உங்களுக்காக நான் உயிரையும் குடுப்பேன். உங்களைக் காப்பாத்த என்னால நெருப்புலயும் இறங்க முடியும். உங்களுக்குக் கெடுதல் செய்யணும்னு யாராவது நெனச்சாங்கன்னா அவங்களுக்கு முதல் எதிரி நான் தான். இதுக்கு மேல எனக்கு எதுவும் சொல்லத் தெரியல்ல அத்தான்." என்றாள். அவள் கண்களில் மெல்லிய நீர்.
அவளைத் தட்டிக்கொடுத்தாள் சித்தரம்மாள்.
"இனிமே வர ஒவ்வொரு நொடியும் ரொம்ப முக்கியம். செம்மலர். உண்மையிலேயே நீ சொன்னதை செஞ்சு காட்டுற நேரம் வந்தாச்சுன்னு வெச்சுக்கோ. எக்காரணம் கொண்டும் உன் அத்தானை விட்டுப் பார்வையை விலக்காதே! வேங்கையா நீ உன் தங்கச்சிக்குக் காவல்." என அவசரமாகப் பேசினாள் சித்தரம்மாள்.
அவள் பேசி முடிக்கு முன் வெளியில் பெரும் சுழற்காற்று வீசினாற் போல இருந்தது. ஆனால் கோயிலின் உள்ளே ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த விளக்கின் சுடர் ஆடக் கூட இல்லை. சூறைக் காற்றின் நடுவே கறுப்பாக ஏதோ தெரிந்தது. சிறிது நேரத்தில் நித்யமல்லியின் முகம் அதில் தெரிந்தது. கண்ணீர் தோய்ந்த முகம்.
"ஆதித்தா! என்னைக் காப்பாத்து! இவங்க ஏதோ மந்திரம் போட்டு என்னை உங்கிட்ட இருந்து பிரிக்கப் பார்க்குறாங்க. அப்பாவிப் பெண்ணை இப்படித் துன்புறுத்துறாங்களே! அதைப் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கியே ஆதித்தா! வா! வந்து என்னைக் காப்பாத்து" என்று கதறியது.
வசியத்திற்கு ஆட்பட்டவன் போல எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தான் ஆதித்தன். ஓடிப் போய் அவனுக்குக் குறுக்கே நின்றாள் செம்மலர்.
"விலகு! விலகு! அந்தப் பொண்ணை நான் காப்பாத்தணும்" என்றான் ஆதித்தன்.
"அத்தான்! அவ பெண்ணே இல்ல! மாயப் பிசாசு. தயவு செஞ்சு அம்மன் சன்னதியை விட்டு வெளியே போகாதீங்க" என்று தடுத்தாள்.
"வழி விடு மலர்! அவளும் உன்னை மாதிரிப் பொண்ணு தானே? உனக்கு இரக்கமே இல்லியா?" என்று கத்தியபடி வெளியில் செல்ல முயன்றான். அவனது கரங்களைப் பிடித்து இழுத்தாள் செம்மலர்.
அந்த நிமிடம் அந்த மாய வசியம் ஆதித்தனிடமிருந்து விலகியது போலத் தோன்றியது. ஆனால் மீண்டும் பேசியது நித்யமல்லியின் அழுகை தோய்ந்த முகம்.
"ஆதித்தா! என் மேல உனக்கு இரக்கமே இல்லியா? அவ தான் உனக்கு உசத்தியா? கருணையும் இரக்கமும் இல்லாம இருக்கா அவ. பெண்மையே இல்ல அவ கிட்ட. தயவு செஞ்சு என்னைக் காப்பாத்து. எனக்கு உடம்பெல்லாம் எரியுது. நீ வந்தாத்தான் நான் உயிர் பிழைப்பேன். வா ஆதித்தா! தயவு செஞ்சு வா! வந்து எனக்கு உயிர் கொடு" என்று மெல்லப் பேசியது.
இப்போது ஆதித்தனின் மன நிலை முற்றிலும் பைத்தியம் பிடித்தவன் போல மாறியது. ஓடத் தொடங்கினான். அவனை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டாள் செம்மலர். அவளுக்குத் துணையாக வேங்கையனும் வரவே திமிறினான் ஆதித்தன்.
"அவனை விட்டுடாதே செம்மலர். உனக்கு அவன் மேல உள்ள அன்பு அத்தனையும் சேர்த்து அவனைக் காப்பாத்து. எக்காரணம் கொண்டும் பிடியை விட்டுடாதே" என்று கத்தினாள் சித்தரம்மாள்.
"அம்மா! என்னால முடியல்ல! ரொம்ப திமிறுறாரு. தயவு செஞ்சு ஏதாவது செய்ங்க" என்று பதிலுக்குக் கத்தினாள் செம்மலர்.
அம்மனை நோக்கி தியானத்தில் அமர்ந்தாள் சித்தரம்மாள்.
"தாயே! இந்தக் குழந்தைகளை இக்கட்டிலிருந்து காப்பாற்று! இவர்கள் ஒரு பாவமும் அறியாதவர்கள். நித்யமல்லி என்ற கெட்ட சக்தி ஜெயிக்க விட்டு விடாதே" என பிரார்த்தித்தாள்.
இங்கேயோ நிமிடத்துக்கு நிமிடம் ஆதித்தனின் பலம் அதிகரித்தது. அதோடு நித்யமல்லியின் கதறலும் அதிகரித்தது. வேம்புசாமியும் சேர்ந்து பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருந்தார் ஆதித்தனை. மூவரின் பலமும் சேர்ந்தும் கூட அவனை தடுக்க முடியாது என்ற நிலை வந்தது. ஒரு நொடியில் இவர்கள் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு வெளியில் பாய்ந்தன் ஆதித்தன். ஓவெனக் கூச்சலிட்டாள் செம்மலர். அவனது கால்கள் கோயிலுக்கு வெளியில் செல்ல இருந்த நேரம் ஒரு அதிசயம் நடந்தது. எங்கிருந்தோ வந்த சூலம் ஒன்று நித்யமல்லியின் முகத்தை குத்தியது. அதுவரையில் கண்ணீரோடு காட்சியளித்த அந்த முகம் ஒரு வினாடி சாதாரணமாகி பின்னர் பயங்கரமானது. ஆதித்தனை சட்டென உள்ளே இழுத்து விட்டாள் செம்மலர்.
கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் அந்த சூலம் நித்யமல்லியின் உருவத்தை விரட்டியது. பெரும் சூறைக் காற்று வீசி சற்று நேரம் இலைகள் செடிகள் எல்லாம் பறந்தன. பின்னர் எங்கும் அமைதி. நித்யமல்லியைக் காணவே இல்லை.
நடந்து முடிந்த சம்பவத்தின் கனம் தாங்காமல் சட்டென அமர்ந்து கொண்டாள் செம்மலர். அவள் கண்களில் இருந்து நீர் பெருகியது. கரங்கள் அம்மனை நோக்கிக் குவிந்தன. சித்தரம்மாள் மெல்லக் கண் விழித்தாள். தூண் ஒன்றின் ஓரமாக சாய்ந்து கிடந்தான் ஆதித்தன். அவன் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறான் என்பதை முகம் உணர்த்தியது. அம்மன் பாதத்தில் இருந்த சங்கிலிருந்து நீரை எடுத்து அவனுக்குப் புகட்டினார் வேம்புசாமி. வேங்கையனுக்கு இன்னமும் பயம் தெளியவில்லை.
அம்மனின் அபிஷேக நீர் உள்ளே போனதும் சற்றே எழுந்து அமர்ந்தான் ஆதித்தன்.
"அம்மா! இப்ப இங்க என்ன நடந்தது? நித்யமல்லி அவ்வளவு மாய சக்தி உள்ளவளா? என்னால நம்பவே முடியலியே?" என்றான் மிகுந்த சிரமப்பட்டு.
"ஆமா தாயே! என் தங்கை இங்கே பேசினது அவளுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சது? எனக்கு ரொம்பக் கவலையாவும் பயமாவும் இருக்கும்மா! என் தங்கை வாழ்க்கை என்ன ஆகும்னே தெரியல்யே?" என்றான் குரலில் அத்தனை கவலை.
"முதல்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் ஆசுவாசப்படுத்திக்கோங்க! அப்புறமாப் பேசலாம். உங்களால குடிலுக்கு நடக்க முடியுமா?" என்றார் வேம்புசாமி.
"முடியும் ஐயா!" என இருவருமே எழுந்து நின்றார்கள். நடக்கும் வழியெல்லாம் பயமாகத்தான் இருந்தது செம்மலருக்கு. எப்போது நித்யமல்லி வந்து தாக்குவாளோ என எண்ணி சுற்று முற்றும் பார்த்தபடி நடந்தாள்.
"இப்போதைக்கு அவ வர மாட்டா செம்மலர். ஆனா இனிமே நமக்கு அதிகம் சமயம் இல்ல. உடனடியா வேலையை ஆரம்பிக்கணும்" என்றாள் சித்தரம்மாள். மௌனமாக குடிலை அடைந்தனர் இளைஞர்கள் மூவரும். எலுமிச்சையும் தேனும் கலந்த பானத்தைக் கொடுத்தார் வேம்புசாமி மூவருக்கும். உடம்பில் தெம்பில் மனதில் சற்றே தெளிவும் வந்தார் போல இருந்தது அவர்களுக்கு.
"தாயே! நான் முதல்ல உங்களை தவறா நெனச்சதுக்கு என்னை மன்னிக்கணும். நித்யமல்லி சாதாரணப் பெண் இல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனா அவ பெண்ணே இல்லேன்னு புரிஞ்சிக்கிட்டேன். " என்றான் ஆதித்தன்.
"செம்மலர்! உன்னோட அன்பு தான் அவனைக் காப்பாத்தினது. உன் தளராத மன உறுதிதான் காரணம்" என்றாள் சித்தரம்மாள். அவளை விழுந்து வணங்கினாள் செம்மலர். "மனம் போல மாங்கல்யம் அணிந்து பல்லாண்டு வாழம்மா" என்று மனதார வாயாற வாழ்த்தினாள் அம்மூதாட்டி. மனதில் நிம்மதி வந்தது மூவருக்கும்.
"அம்மா! இப்ப சொல்லுங்க! நித்யமல்லியை கட்டுறதுன்னா என்ன?" என்றான் வேங்கையன்.
"நான் முன்னயே சொன்னா மாதிரி வானத்துல இருக்குற சில கெட்ட கிரகங்களோட சேர்க்கையால உருவான சக்தி தான் நித்யமல்லி. அவ மனித கர்ப்பத்துல நுழைஞ்சதால அவளுக்கு சக்தி இன்னமும் அதிகமாயிடிச்சு. மனித உருவத்துல இருக்குற அவளை வெளியே நடமாட முடியாதபடி அதாவது அவ மீண்டும் புகை உருவமா மாற முடியாதபடிக்கு கட்டணும். "
"ஆமா! அதோட அவளால வெளியவே வர முடியாத மாதிரியும் செய்யணும். அவளுக்கு இன்னமும் குறைஞ்சது நாநூறு ஆண்டுகள் சக்தி இருக்கலாம்ன்றது என்னோட கணிப்பு. அதனால அத்தனை ஆண்டுகளும் அவ வெளியே வந்து தன் வேலையைக் காட்டாத மாதிரி செய்யணும்." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
"எனக்கு சில சந்தேகங்கள் இருக்கு தாயே! நித்யமல்லி ஏன் எல்லாரையும் விட்டுட்டு ஆதித்தனை பிடிச்சுக்கிட்டா?" என்றான் வேங்கையன்.
"நல்ல கேள்வி வேங்கையா! இவனோட சாதக அமைப்பு அப்படி. இவன் பிறந்த நேரம் ரொம்பவே விசேஷமான நேரம். இவனோட ஆத்மாவுக்கு அபரிமிதமான சக்திகள் உண்டு. ஆனா இவன் நல்லவங்க கூட சேர்ந்தா எப்படி நிறைய நல்லது செய்ய முடியுமோ? அதே மாதிரி கெட்ட சக்திகளோட சேர்ந்தா அதை விட அதிகமா கெடுதல் செய்ய முடியும். அதனால தான் நித்யமல்லி இவனை கூட்டு சேர்த்துக்க விரும்பினா." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
உடல் நடுங்கியது செம்மலருக்கு.
"ஆனா நீங்க ஏன் செம்மலர் தான் என்னை மீட்க முடியும்னு நெனச்சீங்க?" என்றான் ஆதித்தன்.
"உலகத்துல எல்லா சக்திகளையும் விட மிகப்பெரிய சக்தி அன்புக்கு உண்டு. தாயன்பு, காதலி காதலன் மேல வெக்கிற அன்பு இவைகளுக்கு காப்பாத்தற சக்தி உண்டு. அவளோட உடல் பலத்தால அவ உன்னைப் பிடிச்சு இழுக்கல்ல. அன்போட சக்தி. அது தான் உங்க மூணு பேருக்கும் பலத்தைக் கொடுத்தது." என்றாள்.
"தாயே! எனக்கு இன்னொரு சந்தேகம். அந்த கெட்ட சக்தியை இப்பவே அழிச்சா என்ன? நானூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அவ தன் தீய வேலையைச் செய்யமாட்டான்னு என்ன நிச்சயம்?" என்றாள்.
பதில் சொல்ல சித்தரம்மாள் வாயைத் திறக்கு முன்னர் பேசினான் ஆதித்தன்.
"அதுக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒண்ணு தெரியணும் தாயே! அவளுக்கு என்ன வேணும்? எதுக்காக இந்த பூமிக்கு வந்திருக்கா?" என்றான்.
"இதை முன்னாடியே நீங்க கேப்பீங்கன்னு எதிர்பார்த்தேன். நம்ம பூமி இப்ப நல்ல சக்திகள் அதாவது கடவுட் சக்திகளால இயங்கிக்கிட்டு இருக்கு. எல்லாமே அதோட இடத்துல இருந்து தன் வேலையைச் செய்யுது. ஆனாலும் சில சமயம் வெள்ளம் வருது, கடல் பொங்குது இது மாதிரி இயற்கை உற்பாதங்கள் நடக்குது இல்லியா? இதுக்கெல்லாம் காரணம் கெட்ட சக்திகள் தான்."
"புரியல்ல"
"வானத்துல கெட்ட சக்திகளும் இருக்கத்தான் செய்யுது. இந்த மாதிரி அஷ்டகிரக சேர்க்கை அல்லது வால் நட்சத்திரம் விழும் போது அந்த சக்திகள் பூமியில நாசத்தை விளைவிக்குது. அதுலயும் நித்யமல்லி பூமியில பெண்களே இல்லாம செய்யணும்னு நினைக்குற சக்தி. பெண்கள் இல்லாம, இனப்பெருக்கம் இல்லாம, குடும்பம், அன்பு பாசம் இதெல்லாம் இல்லாம எல்லா மக்களும் பைத்தியம் பிடிச்சி ஒருத்தரை ஒருத்தர் அடிச்சுக்கிட்டு சாகணும், அப்பத்தான் அவங்களை மாதிரி இருக்குற கெட்ட சக்திங்க பூமியை ஆக்கிரமிச்சு ஆட்டம் போட முடியும். இது தான் அவன் நோக்கம்." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
உடலெங்கும் நடுக்கம் தோன்ற மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர் அனைவரும். தொடர்ந்தாள் சித்தரம்மாள்.
"அது மட்டும் இல்ல! அந்த கெட்ட சக்தி மனித உருவத்துல இருக்கு. அது ஆதித்தனோட உறவு கொண்டு கர்ப்பமாக நினைக்குது."
"ஹக்" என்ற ஒலி வந்தது செம்மலரிடமிருந்து.
"ஆமா செம்மலர்! அப்படி மட்டும் நடந்துட்டா இந்த உலகம் இன்னும் நூறு வருசத்துக்குள்ள அழிஞ்சிரும். ஏன்னா நித்யமல்லிக்குப் பொறக்கப் போற குழந்தை ஆண் பெண் சங்கமமா இருக்கும். அது தான் நடக்கக் கூடவே கூடாது" என்றாள்.
"ஆணும் இல்லாத பெண்ணும் இல்லாத பிறவிங்களைச் சொல்றீங்களாம்மா?" என்றான் வேங்கையன்.
"இல்லப்பா! அவங்க தெய்வப்பிறவிங்க. கெட்ட சக்திங்க இல்ல. ஆனா நான் சொல்லுறது அந்த குழந்தை தனக்கு வேணும்ன்ற போது ஆணாகவும், தேவையான போது பெண்ணாகவும் மாறக் கூடிய சக்தியோட இருக்கும். இதனால என்ன ஆகும்னா, வம்சத்தை வளரவே விடாதுங்க இந்த சக்திங்க. தங்களைப் பெண்ணா ஆக்கிக்கிட்டு பிறக்குற குழந்தைகளை எல்லாம் ஆணாகவே பெற்றெடுப்பாங்க. இது இன்னும் பயங்கரம். யோசிச்சுப் பாருங்க" என்றாள் அம்மாள்.
செய்தியின் தாக்கம் பலமாக இருக்க அப்படியே அமர்ந்திருந்தனர் மூவரும்.
"இப்படி எதுவும் விபரீதம் நடக்காம இருக்குறது உங்க கையில தான் இருக்கு" என்றாள் அம்மாள்.
"சொல்லுங்க! நாங்க என்ன செய்யணும்?" என்றான் ஆதித்தன்.
"அவளைக் கட்டணும். அதாவது எப்படியிருந்தாலும் அவளுக்கு அழிவு இன்னும் நானூறு ஆண்டுகளுக்கு இல்லை. அதனால அவளை ஒரு இடத்துல கட்டி வெக்கணும். அதுக்கு நீங்க வனப்பேச்சியம்மன் கிட்ட கடுமையா விரதம் இருந்து அவளோட அருளைப் பெறணும். அப்புறம் என்ன செய்யணும்னு நான் சொல்றேன்." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
"அம்மா! நானூறு வருசத்துக்குப் பிறகு என்ன ஆகும்?"
"அப்பவும் நீங்களே தான் வருவீங்க. வந்து இவளை அழிப்பீங்க. நானும் இருப்பேன். அதுக்குண்டான ஏற்பாடுகளை நான் செஞ்சுக்கிட்டு தான் இருக்கேன். ஆனா அதெல்லாம் இப்ப எதுக்கு? முதல்ல இப்ப நீங்க செய்ய வேண்டியது என்னன்னு சொல்றேன்."
"சொல்லுங்கம்மா" என்று பய பக்தியுடன் கை கூப்பினர்.
சொல்ல ஆரம்பித்தாள் சித்தரம்மாள்.
எப்படி ஒரு பெண்ணை தீய சக்தி என நிரூபிப்பார்கள்? ஏதேனும் மாய மந்திரம் வைத்திருப்பார்களோ? பாவம் அவள். இவர்களால் எத்தனை துன்பம் அவளுக்கு? அவன் நினைக்க நினைக்க மனதில் நித்யமல்லி மேல் அன்பு பெருகுவது போலிருந்தது. சட்டென கலைந்தான். அவனைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தாள் செம்மலர்.
"என்ன யோசனை அத்தான்? பெரியவுங்க சொல்றா மாதிரி அவளை தீய சக்தின்னு நிரூபிச்சுட்டா அவளைக் கட்டுவீங்களா?" என்றாள்.
"உம்! சரி! ஆனா இவங்க எந்த மாய மந்திரமும் பிரயோகிக்கக் கூடாது. அப்பத்தான் நம்புவேன். ஆனா அதுக்கு முன்னாடி கட்டு கட்டுன்னு சொல்றாங்களே? அப்படீன்னா என்னன்னு எனக்கு அவங்க விவரமாச் சொல்லணும்." என்றான்.
மூன்று ஜோடி விழிகள் சித்தரம்மாவை ஏறிட்டன.
"கட்டாயம் சொல்வோம்ப்பா! உனக்குச் சொல்லாம எப்படி உன்னால அந்தக் காரியத்தை சாதிக்க முடியும்? ஆனா நீ முழுமையா நம்பணும். அப்பத்தான் சொல்ல முடியும். இன்னமும் உன் மனசுக்குள்ள நாங்க நல்லவங்களா? இல்லை அவளான்னு ஒரு குழப்பம் இருக்கு. முதல்ல அதை நீக்கணும். அப்புறமா தான் மத்தது." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
தன் மனதில் உள்ளதை எப்படி இந்த அம்மாள் அப்படியே படிக்கிறாள் என ஆச்சரியமாக இருந்தது அவனுக்கு. அதோடு எப்படி இவர்கள் ஒரு மனிதப்பெண்ணை தீய சக்தி என நிரூபிக்கப் போகிறார்கள்? எனக் காண ஆவலாக இருந்தான்.
"சரி தாயே! நீங்க சொன்னபடியே நான் கேக்குறேன். இப்ப நான் என்ன செய்யணும் சொல்லுங்க" என்றான் பணிவாக.
அவனது அந்தப் பணிவான பேச்சு சித்தரம்மவுக்குப் பிடித்துப் போனது.
"நல்லது! முதல்ல நீங்க மூணு பேரும் பின்னடி இருக்குற கிணத்துல குளிச்சிட்டு அந்த ஈரத் துணியோட எங்க கூட வனப்பேச்சியம்மன் கோயிலுக்கு வரணும். அங்க வெச்சு நான் நித்யமல்லி யாருன்னு உங்களுக்குக் காட்டுவேன்." என்றாள்.
அதன்படியே செய்து விட்டு ஈர உடை சரசரக்க ஐந்து பேரும் அந்த வனப்பேச்சியின் கோயிலுக்குள் நுழைந்தார்கள். முதலில் செம்மலர், அவளைத் தொடர்ந்து வேங்கையன் அவனுக்குப் பின்னால் ஆதித்தன் என வரிசையாகச் சென்றார்கள். கடைசியாக சித்தரம்மாவும் வேம்புசாமியும் நுழைந்தார்கள். ஆதித்தன் நுழையும் போது ஏகப்பட்ட வவ்வால்கள் வந்து அவனை உள்ளே செல்ல விடாமல் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன. எல்லாவற்றையும் தனது கைகளாலேயே விரட்டினான் ஆதித்தன். வேம்புசாமியும், சித்தரம்மாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
உள்ளே நுழைந்த உடன் மூவரின் மேலும் அம்மனின் குங்குமத்தை தாராளமாகத் தெளித்தாள் சித்தரம்மாள். ஈர உடையில் குங்குமம் ஒட்டிக்கொண்டு பார்க்கவே அவர்கள் ஒரு மாதிரி காட்சியளித்தார்கள். மூவரையும் வெளிப்புறம் நோக்கி இருக்கும்படி அமர வைத்து விட்டு தான் அம்மனை நோக்கி அமர்ந்து கொண்டாள் சித்தரம்மாள். வேம்பு சாமி பக்கவாட்டில் அமர்ந்து கொண்டார்.
"செம்மலர்! இப்ப உன் அன்புக்கு உண்மையான சோதனையம்மா. நீ ஆதித்தனை எந்த அளவு நேசிக்குறேன்னு காமிக்க வேண்டிய நேரம். அவனை நீ எவ்வளவு காதலிக்குறேன்னு சொல்லு." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
ஒரு வயதான பெண்மணி பேசும் பேச்சா இது? ஆண்கள் முன்னிலையில் அதுவும் அண்ணன் இருக்கும் போது ஒரு பெண் எப்படி தன் காதலைச் சொல்ல முடியும்? என எண்ணிப் பேசாமல் இருந்தாள்.
"செம்மலர்! வெக்கப்படவோ, யோசனை செய்யவோ நேரம் இல்ல. நீ அதைச் சொன்னாத்தான் நித்யமல்லிக்கு ஆங்காரம் வரும். அப்பத்தான் அவ இங்க வருவா." என்றார் வேம்புசாமி.
"ஐயா! மலர் இங்க சொல்லுறது நித்யமல்லிக்குக் கேக்குமா?"
"நீயே பார்த்துக்கோயேன்" என்று அவனிடம் சொல்லி விட்டு பேசுமாறு செம்மலரை ஊக்கினாள்.
மெதுவான குரல் தலை கவிழ்ந்தபடி பேசினாள் செம்மலர்.
"அத்தான்! நான் உங்களை எந்த அளவு காதலிக்கறேன்னு எனக்கு சொல்லத் தெரியல்ல. ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு சொல்றேன். உங்களுக்காக நான் உயிரையும் குடுப்பேன். உங்களைக் காப்பாத்த என்னால நெருப்புலயும் இறங்க முடியும். உங்களுக்குக் கெடுதல் செய்யணும்னு யாராவது நெனச்சாங்கன்னா அவங்களுக்கு முதல் எதிரி நான் தான். இதுக்கு மேல எனக்கு எதுவும் சொல்லத் தெரியல்ல அத்தான்." என்றாள். அவள் கண்களில் மெல்லிய நீர்.
அவளைத் தட்டிக்கொடுத்தாள் சித்தரம்மாள்.
"இனிமே வர ஒவ்வொரு நொடியும் ரொம்ப முக்கியம். செம்மலர். உண்மையிலேயே நீ சொன்னதை செஞ்சு காட்டுற நேரம் வந்தாச்சுன்னு வெச்சுக்கோ. எக்காரணம் கொண்டும் உன் அத்தானை விட்டுப் பார்வையை விலக்காதே! வேங்கையா நீ உன் தங்கச்சிக்குக் காவல்." என அவசரமாகப் பேசினாள் சித்தரம்மாள்.
அவள் பேசி முடிக்கு முன் வெளியில் பெரும் சுழற்காற்று வீசினாற் போல இருந்தது. ஆனால் கோயிலின் உள்ளே ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த விளக்கின் சுடர் ஆடக் கூட இல்லை. சூறைக் காற்றின் நடுவே கறுப்பாக ஏதோ தெரிந்தது. சிறிது நேரத்தில் நித்யமல்லியின் முகம் அதில் தெரிந்தது. கண்ணீர் தோய்ந்த முகம்.
"ஆதித்தா! என்னைக் காப்பாத்து! இவங்க ஏதோ மந்திரம் போட்டு என்னை உங்கிட்ட இருந்து பிரிக்கப் பார்க்குறாங்க. அப்பாவிப் பெண்ணை இப்படித் துன்புறுத்துறாங்களே! அதைப் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கியே ஆதித்தா! வா! வந்து என்னைக் காப்பாத்து" என்று கதறியது.
வசியத்திற்கு ஆட்பட்டவன் போல எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தான் ஆதித்தன். ஓடிப் போய் அவனுக்குக் குறுக்கே நின்றாள் செம்மலர்.
"விலகு! விலகு! அந்தப் பொண்ணை நான் காப்பாத்தணும்" என்றான் ஆதித்தன்.
"அத்தான்! அவ பெண்ணே இல்ல! மாயப் பிசாசு. தயவு செஞ்சு அம்மன் சன்னதியை விட்டு வெளியே போகாதீங்க" என்று தடுத்தாள்.
"வழி விடு மலர்! அவளும் உன்னை மாதிரிப் பொண்ணு தானே? உனக்கு இரக்கமே இல்லியா?" என்று கத்தியபடி வெளியில் செல்ல முயன்றான். அவனது கரங்களைப் பிடித்து இழுத்தாள் செம்மலர்.
அந்த நிமிடம் அந்த மாய வசியம் ஆதித்தனிடமிருந்து விலகியது போலத் தோன்றியது. ஆனால் மீண்டும் பேசியது நித்யமல்லியின் அழுகை தோய்ந்த முகம்.
"ஆதித்தா! என் மேல உனக்கு இரக்கமே இல்லியா? அவ தான் உனக்கு உசத்தியா? கருணையும் இரக்கமும் இல்லாம இருக்கா அவ. பெண்மையே இல்ல அவ கிட்ட. தயவு செஞ்சு என்னைக் காப்பாத்து. எனக்கு உடம்பெல்லாம் எரியுது. நீ வந்தாத்தான் நான் உயிர் பிழைப்பேன். வா ஆதித்தா! தயவு செஞ்சு வா! வந்து எனக்கு உயிர் கொடு" என்று மெல்லப் பேசியது.
இப்போது ஆதித்தனின் மன நிலை முற்றிலும் பைத்தியம் பிடித்தவன் போல மாறியது. ஓடத் தொடங்கினான். அவனை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டாள் செம்மலர். அவளுக்குத் துணையாக வேங்கையனும் வரவே திமிறினான் ஆதித்தன்.
"அவனை விட்டுடாதே செம்மலர். உனக்கு அவன் மேல உள்ள அன்பு அத்தனையும் சேர்த்து அவனைக் காப்பாத்து. எக்காரணம் கொண்டும் பிடியை விட்டுடாதே" என்று கத்தினாள் சித்தரம்மாள்.
"அம்மா! என்னால முடியல்ல! ரொம்ப திமிறுறாரு. தயவு செஞ்சு ஏதாவது செய்ங்க" என்று பதிலுக்குக் கத்தினாள் செம்மலர்.
அம்மனை நோக்கி தியானத்தில் அமர்ந்தாள் சித்தரம்மாள்.
"தாயே! இந்தக் குழந்தைகளை இக்கட்டிலிருந்து காப்பாற்று! இவர்கள் ஒரு பாவமும் அறியாதவர்கள். நித்யமல்லி என்ற கெட்ட சக்தி ஜெயிக்க விட்டு விடாதே" என பிரார்த்தித்தாள்.
இங்கேயோ நிமிடத்துக்கு நிமிடம் ஆதித்தனின் பலம் அதிகரித்தது. அதோடு நித்யமல்லியின் கதறலும் அதிகரித்தது. வேம்புசாமியும் சேர்ந்து பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருந்தார் ஆதித்தனை. மூவரின் பலமும் சேர்ந்தும் கூட அவனை தடுக்க முடியாது என்ற நிலை வந்தது. ஒரு நொடியில் இவர்கள் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு வெளியில் பாய்ந்தன் ஆதித்தன். ஓவெனக் கூச்சலிட்டாள் செம்மலர். அவனது கால்கள் கோயிலுக்கு வெளியில் செல்ல இருந்த நேரம் ஒரு அதிசயம் நடந்தது. எங்கிருந்தோ வந்த சூலம் ஒன்று நித்யமல்லியின் முகத்தை குத்தியது. அதுவரையில் கண்ணீரோடு காட்சியளித்த அந்த முகம் ஒரு வினாடி சாதாரணமாகி பின்னர் பயங்கரமானது. ஆதித்தனை சட்டென உள்ளே இழுத்து விட்டாள் செம்மலர்.
கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் அந்த சூலம் நித்யமல்லியின் உருவத்தை விரட்டியது. பெரும் சூறைக் காற்று வீசி சற்று நேரம் இலைகள் செடிகள் எல்லாம் பறந்தன. பின்னர் எங்கும் அமைதி. நித்யமல்லியைக் காணவே இல்லை.
நடந்து முடிந்த சம்பவத்தின் கனம் தாங்காமல் சட்டென அமர்ந்து கொண்டாள் செம்மலர். அவள் கண்களில் இருந்து நீர் பெருகியது. கரங்கள் அம்மனை நோக்கிக் குவிந்தன. சித்தரம்மாள் மெல்லக் கண் விழித்தாள். தூண் ஒன்றின் ஓரமாக சாய்ந்து கிடந்தான் ஆதித்தன். அவன் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறான் என்பதை முகம் உணர்த்தியது. அம்மன் பாதத்தில் இருந்த சங்கிலிருந்து நீரை எடுத்து அவனுக்குப் புகட்டினார் வேம்புசாமி. வேங்கையனுக்கு இன்னமும் பயம் தெளியவில்லை.
அம்மனின் அபிஷேக நீர் உள்ளே போனதும் சற்றே எழுந்து அமர்ந்தான் ஆதித்தன்.
"அம்மா! இப்ப இங்க என்ன நடந்தது? நித்யமல்லி அவ்வளவு மாய சக்தி உள்ளவளா? என்னால நம்பவே முடியலியே?" என்றான் மிகுந்த சிரமப்பட்டு.
"ஆமா தாயே! என் தங்கை இங்கே பேசினது அவளுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சது? எனக்கு ரொம்பக் கவலையாவும் பயமாவும் இருக்கும்மா! என் தங்கை வாழ்க்கை என்ன ஆகும்னே தெரியல்யே?" என்றான் குரலில் அத்தனை கவலை.
"முதல்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் ஆசுவாசப்படுத்திக்கோங்க! அப்புறமாப் பேசலாம். உங்களால குடிலுக்கு நடக்க முடியுமா?" என்றார் வேம்புசாமி.
"முடியும் ஐயா!" என இருவருமே எழுந்து நின்றார்கள். நடக்கும் வழியெல்லாம் பயமாகத்தான் இருந்தது செம்மலருக்கு. எப்போது நித்யமல்லி வந்து தாக்குவாளோ என எண்ணி சுற்று முற்றும் பார்த்தபடி நடந்தாள்.
"இப்போதைக்கு அவ வர மாட்டா செம்மலர். ஆனா இனிமே நமக்கு அதிகம் சமயம் இல்ல. உடனடியா வேலையை ஆரம்பிக்கணும்" என்றாள் சித்தரம்மாள். மௌனமாக குடிலை அடைந்தனர் இளைஞர்கள் மூவரும். எலுமிச்சையும் தேனும் கலந்த பானத்தைக் கொடுத்தார் வேம்புசாமி மூவருக்கும். உடம்பில் தெம்பில் மனதில் சற்றே தெளிவும் வந்தார் போல இருந்தது அவர்களுக்கு.
"தாயே! நான் முதல்ல உங்களை தவறா நெனச்சதுக்கு என்னை மன்னிக்கணும். நித்யமல்லி சாதாரணப் பெண் இல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனா அவ பெண்ணே இல்லேன்னு புரிஞ்சிக்கிட்டேன். " என்றான் ஆதித்தன்.
"செம்மலர்! உன்னோட அன்பு தான் அவனைக் காப்பாத்தினது. உன் தளராத மன உறுதிதான் காரணம்" என்றாள் சித்தரம்மாள். அவளை விழுந்து வணங்கினாள் செம்மலர். "மனம் போல மாங்கல்யம் அணிந்து பல்லாண்டு வாழம்மா" என்று மனதார வாயாற வாழ்த்தினாள் அம்மூதாட்டி. மனதில் நிம்மதி வந்தது மூவருக்கும்.
"அம்மா! இப்ப சொல்லுங்க! நித்யமல்லியை கட்டுறதுன்னா என்ன?" என்றான் வேங்கையன்.
"நான் முன்னயே சொன்னா மாதிரி வானத்துல இருக்குற சில கெட்ட கிரகங்களோட சேர்க்கையால உருவான சக்தி தான் நித்யமல்லி. அவ மனித கர்ப்பத்துல நுழைஞ்சதால அவளுக்கு சக்தி இன்னமும் அதிகமாயிடிச்சு. மனித உருவத்துல இருக்குற அவளை வெளியே நடமாட முடியாதபடி அதாவது அவ மீண்டும் புகை உருவமா மாற முடியாதபடிக்கு கட்டணும். "
"ஆமா! அதோட அவளால வெளியவே வர முடியாத மாதிரியும் செய்யணும். அவளுக்கு இன்னமும் குறைஞ்சது நாநூறு ஆண்டுகள் சக்தி இருக்கலாம்ன்றது என்னோட கணிப்பு. அதனால அத்தனை ஆண்டுகளும் அவ வெளியே வந்து தன் வேலையைக் காட்டாத மாதிரி செய்யணும்." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
"எனக்கு சில சந்தேகங்கள் இருக்கு தாயே! நித்யமல்லி ஏன் எல்லாரையும் விட்டுட்டு ஆதித்தனை பிடிச்சுக்கிட்டா?" என்றான் வேங்கையன்.
"நல்ல கேள்வி வேங்கையா! இவனோட சாதக அமைப்பு அப்படி. இவன் பிறந்த நேரம் ரொம்பவே விசேஷமான நேரம். இவனோட ஆத்மாவுக்கு அபரிமிதமான சக்திகள் உண்டு. ஆனா இவன் நல்லவங்க கூட சேர்ந்தா எப்படி நிறைய நல்லது செய்ய முடியுமோ? அதே மாதிரி கெட்ட சக்திகளோட சேர்ந்தா அதை விட அதிகமா கெடுதல் செய்ய முடியும். அதனால தான் நித்யமல்லி இவனை கூட்டு சேர்த்துக்க விரும்பினா." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
உடல் நடுங்கியது செம்மலருக்கு.
"ஆனா நீங்க ஏன் செம்மலர் தான் என்னை மீட்க முடியும்னு நெனச்சீங்க?" என்றான் ஆதித்தன்.
"உலகத்துல எல்லா சக்திகளையும் விட மிகப்பெரிய சக்தி அன்புக்கு உண்டு. தாயன்பு, காதலி காதலன் மேல வெக்கிற அன்பு இவைகளுக்கு காப்பாத்தற சக்தி உண்டு. அவளோட உடல் பலத்தால அவ உன்னைப் பிடிச்சு இழுக்கல்ல. அன்போட சக்தி. அது தான் உங்க மூணு பேருக்கும் பலத்தைக் கொடுத்தது." என்றாள்.
"தாயே! எனக்கு இன்னொரு சந்தேகம். அந்த கெட்ட சக்தியை இப்பவே அழிச்சா என்ன? நானூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அவ தன் தீய வேலையைச் செய்யமாட்டான்னு என்ன நிச்சயம்?" என்றாள்.
பதில் சொல்ல சித்தரம்மாள் வாயைத் திறக்கு முன்னர் பேசினான் ஆதித்தன்.
"அதுக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒண்ணு தெரியணும் தாயே! அவளுக்கு என்ன வேணும்? எதுக்காக இந்த பூமிக்கு வந்திருக்கா?" என்றான்.
"இதை முன்னாடியே நீங்க கேப்பீங்கன்னு எதிர்பார்த்தேன். நம்ம பூமி இப்ப நல்ல சக்திகள் அதாவது கடவுட் சக்திகளால இயங்கிக்கிட்டு இருக்கு. எல்லாமே அதோட இடத்துல இருந்து தன் வேலையைச் செய்யுது. ஆனாலும் சில சமயம் வெள்ளம் வருது, கடல் பொங்குது இது மாதிரி இயற்கை உற்பாதங்கள் நடக்குது இல்லியா? இதுக்கெல்லாம் காரணம் கெட்ட சக்திகள் தான்."
"புரியல்ல"
"வானத்துல கெட்ட சக்திகளும் இருக்கத்தான் செய்யுது. இந்த மாதிரி அஷ்டகிரக சேர்க்கை அல்லது வால் நட்சத்திரம் விழும் போது அந்த சக்திகள் பூமியில நாசத்தை விளைவிக்குது. அதுலயும் நித்யமல்லி பூமியில பெண்களே இல்லாம செய்யணும்னு நினைக்குற சக்தி. பெண்கள் இல்லாம, இனப்பெருக்கம் இல்லாம, குடும்பம், அன்பு பாசம் இதெல்லாம் இல்லாம எல்லா மக்களும் பைத்தியம் பிடிச்சி ஒருத்தரை ஒருத்தர் அடிச்சுக்கிட்டு சாகணும், அப்பத்தான் அவங்களை மாதிரி இருக்குற கெட்ட சக்திங்க பூமியை ஆக்கிரமிச்சு ஆட்டம் போட முடியும். இது தான் அவன் நோக்கம்." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
உடலெங்கும் நடுக்கம் தோன்ற மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர் அனைவரும். தொடர்ந்தாள் சித்தரம்மாள்.
"அது மட்டும் இல்ல! அந்த கெட்ட சக்தி மனித உருவத்துல இருக்கு. அது ஆதித்தனோட உறவு கொண்டு கர்ப்பமாக நினைக்குது."
"ஹக்" என்ற ஒலி வந்தது செம்மலரிடமிருந்து.
"ஆமா செம்மலர்! அப்படி மட்டும் நடந்துட்டா இந்த உலகம் இன்னும் நூறு வருசத்துக்குள்ள அழிஞ்சிரும். ஏன்னா நித்யமல்லிக்குப் பொறக்கப் போற குழந்தை ஆண் பெண் சங்கமமா இருக்கும். அது தான் நடக்கக் கூடவே கூடாது" என்றாள்.
"ஆணும் இல்லாத பெண்ணும் இல்லாத பிறவிங்களைச் சொல்றீங்களாம்மா?" என்றான் வேங்கையன்.
"இல்லப்பா! அவங்க தெய்வப்பிறவிங்க. கெட்ட சக்திங்க இல்ல. ஆனா நான் சொல்லுறது அந்த குழந்தை தனக்கு வேணும்ன்ற போது ஆணாகவும், தேவையான போது பெண்ணாகவும் மாறக் கூடிய சக்தியோட இருக்கும். இதனால என்ன ஆகும்னா, வம்சத்தை வளரவே விடாதுங்க இந்த சக்திங்க. தங்களைப் பெண்ணா ஆக்கிக்கிட்டு பிறக்குற குழந்தைகளை எல்லாம் ஆணாகவே பெற்றெடுப்பாங்க. இது இன்னும் பயங்கரம். யோசிச்சுப் பாருங்க" என்றாள் அம்மாள்.
செய்தியின் தாக்கம் பலமாக இருக்க அப்படியே அமர்ந்திருந்தனர் மூவரும்.
"இப்படி எதுவும் விபரீதம் நடக்காம இருக்குறது உங்க கையில தான் இருக்கு" என்றாள் அம்மாள்.
"சொல்லுங்க! நாங்க என்ன செய்யணும்?" என்றான் ஆதித்தன்.
"அவளைக் கட்டணும். அதாவது எப்படியிருந்தாலும் அவளுக்கு அழிவு இன்னும் நானூறு ஆண்டுகளுக்கு இல்லை. அதனால அவளை ஒரு இடத்துல கட்டி வெக்கணும். அதுக்கு நீங்க வனப்பேச்சியம்மன் கிட்ட கடுமையா விரதம் இருந்து அவளோட அருளைப் பெறணும். அப்புறம் என்ன செய்யணும்னு நான் சொல்றேன்." என்றாள் சித்தரம்மாள்.
"அம்மா! நானூறு வருசத்துக்குப் பிறகு என்ன ஆகும்?"
"அப்பவும் நீங்களே தான் வருவீங்க. வந்து இவளை அழிப்பீங்க. நானும் இருப்பேன். அதுக்குண்டான ஏற்பாடுகளை நான் செஞ்சுக்கிட்டு தான் இருக்கேன். ஆனா அதெல்லாம் இப்ப எதுக்கு? முதல்ல இப்ப நீங்க செய்ய வேண்டியது என்னன்னு சொல்றேன்."
"சொல்லுங்கம்மா" என்று பய பக்தியுடன் கை கூப்பினர்.
சொல்ல ஆரம்பித்தாள் சித்தரம்மாள்.
