BK NOVEL மந்தகாச மந்தாரகையே - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[anuchandran]

தாரகை 1

மாயைகள் புதிதல்ல

மாயாஜாலங்களும் புதிரல்ல

உன் முன் நிற்கும்

அந்த நிமிடங்களே

எனக்கு இவையனைத்தையும்

புலப்படாத

மர்மங்களானது…

இரவு ஒன்பது மணியளவில் அவ்விடத்தில் ஆள் நடமாட்டம் முற்றாய் அடங்கியிருக்க சூழ்ந்திருந்த இருளின் பரவலை மட்டுப்படுத்திருந்திருந்தது மின்கம்ப விளக்குகள். இரவின் பனித்தூறலும் அவ்விடத்திற்கே பிரத்யேகமான சீதோஷண காலநிலையும் குளிரின் வீரியத்தை நிமிடத்திற்கு நிமிடம் அதிகரித்தபடியிருக்க அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாது அங்கிருந்த நிமிடங்களை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தது ஐவரை கொண்ட அந்த நால்வர் குழு.

விறகுகளை கொத்தாய் அடுக்கி அதில் தீமூட்டி அதன் செந்தணல் உமிழ்ந்த வெப்பத்தில் குளிர்காய்ந்தபடியே கதை பேசிக்கொண்டிருந்தனர் அந்த நால்வரும்.

“டேய் ஆகாஷ் எப்படிடா எங்க போனாலும் உன்னை தேடி வந்தே எல்லாரும் கலாய்க்கிறாங்க?” என்று பிரவீன் தன் கேலியை ஆரம்பிக்க ரக்ஷிதாவோ

“ இன்னைக்கு யாருகிட்ட மொக்க வாங்குனான்?” என்று கேட்க

“அது ரச்சு…” என்று தொடங்கிய பிரவீன் ஆகாஷை குறுகுறுவென பார்த்தபடியே ஏதோ கூறவர அவன் திட்டத்தை புரிந்து கொண்ட ஆகாஷ் பாய்ந்து வந்து பிரவீனின் வாயை மூடினான்.

பிரவீனோ தன் வாயினை அரணிட்டிருந்த ஆகாஷின் கையை கடித்திட அவனோ கையை உதறியபடியே வலியில் அலறியபடி பிரவீனை திட்டினான்.

“மனிஷனாடா நீ… இப்படி கடிக்கிற?”

“நீ ஏன்டா என் வாயை மூடுன?”

“அது நீ ரச்சுகிட்;ட அந்த அட்டுபிகர் என்னை கலாய்ச்சதை சொல்லிடுவனு தான்.” என்றவனுக்கு அப்போது தான் தன் வாயால் உளறியது புரிந்தது.
மானசீகமாய் தலையில் அடித்தபடியே ஈயேன்று பல்லை காட்டியபடியே ரக்ஷிதாவை பார்த்தான் ஆகாஷ். அவள் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தபடியிருக்க பிரவீனோ சத்தமாக உருண்டுபிரண்டு சிரித்தான்.

பிரவீனின் செய்கையை கண்டு ஆகாஷிற்கு அவனை ஏறிமிதிக்க தோன்றிய போதிலும் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலையில் இருந்ததால் அவனை முறைக்கமட்டுமே முடிந்தது அவனால்.

ஆகாஷ் எதிர்பார்த்தது போல் அவன் காதலியும் தோழியுமான ரக்ஷிதா பல்லை கடித்தபடியே பிரவீனிடம்
“என்ன நடந்தது பிரவீன்?”

“ அது எப்பவும் போல உன்னை முன்னுக்கு போகச்சொல்லிட்டு பின்னாடி வந்த அத்தனை பொண்ணுங்களையும் வரிசையாக ஜொள்ளு விட்டுட்டே வந்தான். அதுல ஒரு பொண்ணு இவனை ரொம்ப பயங்கரமா கலாய்ச்சிட்டு கடைசில கைலாசா போய் ட்ரெயினிங் எடுத்துட்டு வானு ப்ரீ அட்வைசும் கொடுத்துட்டு போனா ரச்சு.” என்று சின்ன விஷயத்தை பெரிதாய் கூறி ரக்ஷிதாவின் கோபத்திற்கு பிரவீன் தூபம் போட அவள் கோபத்தில் அங்கிருந்து எழுந்து சென்றுவிட்டாள்.

நடப்பதை சுவாரசியமாய் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பவித்ரா ரக்ஷிதாவை சமாதானப்படுத்த முயல அவளோ நின்று கேட்டிடவில்லை. ஆகாஷ் பிரவீனை திட்டியபடியே ரக்ஷிதாவை அழைத்துக்கொண்டே அவள் பின்னாடியே ஓடினான்.

அவர்கள் இருவரும் சென்றதும் பவித்ரா பிரவீனிடம்
“ஏன்டா இப்படி?”

“நமக்கு டைம் பாஸாக வேணாமா பவி?”

“அதுக்குனு இப்படியா கொளுத்தி போடுவ?பாவம்டா அவன்.”

“நீ நினைக்கிற அளவுக்கு எதுவும் நடக்காது. இந்நேரம் அவன் ரச்சு கால்ல விழுந்து சரண்டராகியிருப்பான்.”

“அது என்னமோ உண்மை தான். இந்த நவீன் எங்க போயிட்டான்?ஆளையே காணோம்.” என்று நெடுநேரமாய் காணாமல் போயிருந்த அந்த ஐவர் கூட்டணியின் ஐந்தாவது நபரான நவநீதனை பவித்ரா தேட
கால்களை முன்னால் நீட்டி கைகளை பின்னுக்கு முட்டுக்கொடுத்தபடி ஒய்யாரமாய் அமர்ந்த ஆகாஷ்

“அவன் தான் ஒன்பது மணியானாலே காணாமல் போயிடுறானே.”

“என்னடா சொல்லுற?”

“ஆமா பவி. இரண்டு நாளா அந்த லேக்குக்கு பக்கத்துல இருக்க மரத்தை பார்க்க போறேன்னு கிளம்பி போயிடுறான். இரண்டு நாளாக ஏதோ வேண்டுதல் போல அதையே சுத்திவந்துட்டு இருக்கான்.”

“இவன் எப்ப இருந்துடா மண்ணை நோண்டுறதை விட்டுட்டு மரத்தை சுத்த ஆரம்பிச்சான்?”

“அதான் சொன்னேனே இரண்டு நாளானு. ஏதோ கேர்ள ;ப்ரெண்டை பார்க்க போறமாதிரி நைட்டு ஒன்பது மணிக்கு கிளம்பிபோயிட்டு நடுச்சாமம் 12 மணிக்கு திரும்பி வரான். எனக்கென்னவோ ஏதோ பேயை கரெக்ட் பண்ணிட்டான்னு தோனுது.” என்று கூற தலையில் அடித்துக்கொண்டாள் பவித்ரா.

“எப்படிடா உனக்கு மட்டும் இப்படியான சந்தேகமெல்லாம் வருது?”

“ஒரு சிங்கிளோட பிரச்சினை இன்னொரு சிங்கிளுக்கு தான் புரியும். அதனால நான் சொன்ன மாதிரி தான் நடந்திருக்கும்.” என்றவனை என்ன செய்வதென்று தெரியாது பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் பவித்ரா.
இவர்களது உரையாடலின் காரணகர்த்தாவான நவநீதனோ அந்த மரத்தடியில் அமர்ந்து யாரையோ எதிர்பார்த்தபடியிருந்தான்.

இருளின் ஆக்கிரமிப்பை முழுநிலவின் ஒளி தடைசெய்திருக்க உடுக்களும் அதற்கு வலு சேர்க்கும் வகையில் இருளின் படையெடுப்பை தன் சிறு ஒளியினால் தடுத்தபடியிருந்தது. வானில் இவ்வாறானதொரு யுத்தம் நடந்தபடியிருக்க மண்ணிலோ அதற்கு நேரெதாய் சுற்றம் முழுதும் மயான அமைதியால் தத்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது.

ஏரியின் நீரோட்டமும் பச்சைவண்ண மரங்களின் அசைவும் சூழல் அடங்கியதும் பூத்துக்குலுங்கி மணம் பரப்பும் புஷ்பங்களின் நறுமணமும் மட்டுமே அவ்விடத்தில் உயிர்ப்புடன் இருந்தது. ஆனால் இவை எதையும் உணரும் நிலையிலோ அனுபவிக்கும் நிலையிலோ நவநீதன் இல்லை. அவன் எண்ணம் முழுதும் இரண்டு நாட்களாய் அவன் எண்ணங்களில் குடிகொண்டு அவனை ஆட்டிப்படைக்கும் அந்த மஞ்சளாடை அழகியிடமே ஸ்தம்பித்து நின்றது. இத்தனை நாட்களில் எந்த பெண்ணும் அவனை இத்தனை தூரம் இம்சித்ததில்லை. அவன் அவளை பார்த்தது இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே. அதுவும் சில விநாடிகள் மட்டுமே. எதை கண்டு அவள் மீது இத்தனை பித்தானான் என்று அவனுக்கு புரியவில்லை. ஆனால் இது வெறும் ஈர்ப்பில்லையென்று மட்டும் அவனுக்கு நன்றாய் புரிந்தது. நேற்று அந்த மஞ்சளாடைப்பெண் ஏதோவொரு செடியை ஏக்கமாக பார்த்திருப்பதை கண்டவன் அந்த பெண் அங்கிருந்து சென்றதும் அது என்ன செடியென்று ஆராய்ந்து கண்டுகொண்டான்.

நவநீதனின் தாய் காத்யாயினியும் தந்தை அமரேந்திரன் இருவரும் தாவரவியல் நிபுணர்கள். பல இடங்களுக்கு சென்று பல அறியவகை தாவர இனங்களை கண்டறிந்து அதற்காக பல விருந்துகளும் பட்டங்களும் பெற்றுக்கொண்ட புத்திஜீவிகள். அவர்கள் மூலம் நவநீதனுக்கும் தாவரங்கள் பற்றி நல்ல புலமை உண்டு. என்ன தான் புலமை இருந்தபோதிலும் அவனுக்கு அதில் நாட்டமிருக்கவில்லை. அவன் மூளையோ வரலாற்றின் பழமையினை அறிவதில் ஆவலைக்காண்பிக்க அவன் மனமும் அகழ்வாராய்ச்சி நிபுணத்துவத்திற்கு பலத்த ஆதரவு வழங்கிட அத்துறையிலேயே தன் பயணத்தை தொடர்ந்தான். இன்றுவரை அவன் பயணம் அவன் எதிர்பார்த்தது போல் பல சுவாரஸ்யமான அனுபவங்களை அள்ளி வழங்கியிருக்க இன்றோ அதற்கு நேர்மாறான ஒரு சூழ்நிலையில் சிக்கியிருந்தான் நவநீதன்.

ஆண்டு முழுவதும் அகழ்வாரய்ச்சி கண்டுபிடிப்புகள் என்று இருப்பவன்
வருடத்திற்கு ஒரு முறை மூன்று வாரங்கள் விடுமுறையில் தன் பள்ளி நட்புக்களுடன் சுற்றுலா சென்றுவிடுவான். இப்போதும் மூன்று வாரவிடுமுறையிலேயே நிலையூருக்கு தன் நட்புக்களுடன் வந்திருந்தான். இயற்கையின் மொத்த அழகையும் வரமாய் பெற்றிருப்பதாய் அவ்வூரை அவனது பெற்றோர் அடையாளப்படுத்த தன் படையை கிளப்பிக்கொண்டு அங்கு வந்திருந்தான் நவநீதன்.

விடுமுறையை கொண்டாட வந்தவனுக்கு விடுகதையானது அந்த மஞ்சளாடை அழகியின் வருகை. முதல்முறை அவளை பார்த்தபோது இந்தநேரத்தில் இந்த பெண் இங்கென்ன செய்கிறாள் என்ற கேள்வியே அவன் மனதில் எழுந்தது.

அவளை கவனித்தபடியே அவளருகே சென்றபோது அவளது ஏக்கம் தோய்ந்த முகமும் ஏமாற்றத்தை தாங்கிய கண்களுமே அவன் கண்களில் பட்டது. அவை இரண்டும் அந்த நிலவின் பிரகாசத்தில் அத்தனை கவர்ச்சியாகவும் ரசிக்கும் விதமாகவும் இருந்தது. அவளது வாட்டமே நவநீதனை சிந்தை குலையச்செய்துவிட அவளிடம் ஏதேனும் உதவி வேண்டுமா என்று விசாரிக்க வந்தவனின் கால்கள் அசைய மறுத்து அங்கேயே வேரோடிநின்றுவிட்டது. புதுமணப்பெண்ணின் தயக்கத்தை போல் அவளிடம் பேச மறந்து தயங்கி நின்றதை நினைக்கையில் நவநீதனுக்கே சற்று ஆச்சரியமாக தான் இருந்தது.

இந்த தயக்கத்திற்கான காரணத்தை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவன் தயக்கம் புதிதாயிருக்க அதைபற்றி என்ன முடிவெடுப்பதென்று தெரியாது அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான். ஆனால் அவள் நினைவுகள் அவனை விட்டு விலகியபாடில்லை. பார்பதனைத்திலுமே அவள் முகம் தான் தெரிந்தது. அவன் எண்ணம் முழுதும் அவள் நிறைந்திருக்க மறுநாள் இரவு அவள் நிச்சயம் அவ்விடத்திற்கு வருவாளென்ற நம்பிக்கையுடன் அந்த மரத்தடியில் மறைவாக அவளுக்காக காத்திருந்தான்.

அவன் நம்பிக்கையை பொய்யாக்காமல் அன்றும் அந்த அழகி அங்கு வந்தாள். இன்று அவள் மென்சிவப்பாடையில் வந்திருந்தாள். அங்கு வந்தவள் முதல்நாள் போல் அந்த செடியையே ஏக்கமாக பார்த்துவிட்டு அருகிலிருந்த மரத்தின் பொந்தினுளிருந்த மரத்தாலான ஒரு வயலினை எடுத்து அதை மீட்டத்தொடங்கினாள்.

இவையனைத்தையும் பார்த்திருந்தபோது நவநீதனுக்கு ரவிவர்மனின் ஓவியங்கள் நினைவிற்கு வந்தது. பெண்களுக்கே உரித்தான சில நளினமான உணர்வுகளை ரவிவர்மனின் ஓவியங்கள் எப்போதுமே வெளிப்படுத்த தவறியதில்லை. பெண்களுக்கே உரித்தான குணங்களான அச்சம்,மடம்,நாணம்,பயிர்ப்பு ஆகிய குணங்கள் வெவ்வெறு சந்தர்ப்பங்களில் வெளிப்படும் நளினத்தை அவரது ஓவியங்கள் வர்ணங்களின் துணையோடு வர்ணித்திடும். இன்று இந்த மஞ்சளாடைப்பெண்ணை பார்த்தபோது அவனுக்கு ரவிவர்மனின் ஓவியங்கள் இவளளவு உணர்வுகளை பிரதிபலிக்கவில்லையென்றே தோன்றியது.

இருள் சூழ்ந்திருந்த ஆகாயத்திற்கு வெளிச்சத்தினை அள்ளிக்கொடுக்கும்
நிலவினை போல் இராப்பட்சிகளின் இரைச்சலாலும் இலைச்சருகுகளின் சலசலப்பினாலும் கனத்திருந்த அந்த சூழலிற்கு கவர்ச்சியை வழங்கியிருந்தது அவளது இருப்பு. அதிலும் அவள் அந்த மரத்தாலான வயலினை மீட்டியபோது அதிலுண்டான இசை நம்பவே முடியாத அளவிற்கு அத்தனை இனிமையாயிருந்தது. மரத்தாலான வயலினிலிருந்து அத்தனை இனிமையான ஒலி வருமென்று அவன் இதுவரை கேள்விபட்டதில்லை. ஆனால் இன்று நேரில் கண்ட பிறகு அவனால் நம்பாமல் இருக்கமுடியவில்லை.

அந்த இரவின் தனிமைக்கு அவளது தரிசனமும் அவள் மீட்டிய வயலினின் ஒலியும் இதமாயிருந்தது. இதையெல்லாம் ரசித்தபடியிருந்தவனுக்கு அவளருகே செல்லும் எண்ணம் மறந்துபோனது. இயற்கையின் மாயையும் அவள் இசைத்த இசையின் மாயையும் அவனை உலகம் மறந்திடச்செய்தது. கண்விழித்திருந்தபோதிலும் அவன் மூளையில் பல காட்சிகள் ஓடியது. அந்த காட்சிகள் மனதில் பல எண்ணவோட்டங்களுக்கு அஸ்திவாரமிட அவன் ஆழ்மனம் வேறொரு உலகத்தில் சஞ்சரிப்பதை உணர்ந்த மூளை அதற்கு தடையிடுவதற்கான முயற்சியிலிருக்க அந்த வயலின் இசையோ அதற்கெல்லாம் இடம் கொடுக்கவில்லை. இவ்வாறு பல விநாடிகள் கடந்திருக்க நடுச்சாமம் ஒருமணியளவிலேயே தன்னிலையடைந்தான் நவநீதன்.

தன்னிலையடைந்தவன் அந்த மஞ்சளாடை பெண்ணைத்தேட அவள் அங்கிருப்பதற்கான தடயமே இருக்கவில்லை. சுற்றும் முற்றும் தேடியவனுக்கு குழப்பமே மிஞ்சிட அப்போது அவன் கண்ணில் பட்டது அரும்புவிடத்தொடங்கியிருந்த அந்த செடி. அதை பார்த்தவனுக்கு அப்போதுதான் அந்த பெண் இந்த செடியை ஏக்கமாய் பார்த்தது நினைவில் வந்தது. அதை உற்று கவனித்தவனுக்கு அது எந்தவகை செடியென்று தெரியவில்லை. உடனடியாக அதனை தன் மொபைலில் புகைப்படமாக பதிந்து கொண்;டவன் அதன் இலையை பறித்து பத்திரப்படுத்திக்கொண்டு அந்த பெண் இருக்கிறாளா என்று நோட்டம் விட்டபடியே அங்கிருந்து
சென்றான்.

இரவோடிரவாக அது எந்தவகை செடியென்று கண்டு கொண்டவன் அதைபற்றி தெரிந்துகொண்டான். இன்று எப்படியேனும் அந்த பெண்ணிடம் பேசிட வேண்டுமென்று காத்திருந்தவனது கண்களுக்கு விருந்தானது அவளது வருகை. இன்றும் நேற்று போல் அந்த பெண் அந்த செடியை ஏக்கமாய் பார்த்திருக்க அவளருகே வந்தான் நவநீதன்.

“இன்னைக்கு இந்த நிஷாகாந்தி பூ கண்டிப்பா பூக்கும்.” என்;றவனது வார்த்தைகளை கேட்டு திரும்பிப்பார்த்தாள் அந்த மஞ்சளாடைப்பெண்.
அவனை அந்த பெண் ஒருவித அச்சத்துடன் பார்க்க அதை புரிந்து கொண்ட நவநீதன்

“பயப்படாதீங்க. நீங்க இரண்டு நாளாக இங்க வருவதையும் அந்த செடியை ஏக்கமாக பார்க்கிறதையும் பார்த்தேன். உங்களுக்காக இது என்ன வகையான செடினு தேடும் போது தான் இது நிஷாகாந்திப்பூனு தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். ரொம்ப நன்றிங்க. உங்களால தான் ரொம்ப அரிதாக பூக்கின்ற இந்த நிஷாகாந்திப்பூ மலர்வதை பார்க்கிற சந்தர்ப்பம் எனக்கு கிடைத்திருக்கு.” என்று நவநீதன் பேசிக்கொண்டே போக அந்த பெண்ணின் முகத்தில் எந்தவித மாற்றமும் இல்லை.

நிஷாகாந்தி பூ ஆங்கிலத்தில் நைட் குயின் (Night Queen) என்றழைக்கப்படும் கள்ளி இனத்தை சேர்ந்த தாவர வகையாகும். இது இரவில் மிக அரிதாக பூக்கும் தாவர வகையை சேர்ந்தது. அதாவது வருடத்திற்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு முறைமட்டுமே பூக்கக்கூடியது. இதன் சிறப்பே இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் மலர்ந்து விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு முதல் உதிர்ந்துவிடும். அதன் இந்த இயல்பினால் பலருக்கு இப்படியொரு பூ இருப்பது தெரியாது. அதனாலேயே இதனை இரவின் ராணி என்று அழைக்கின்றனர். அதோடு இந்த பூ தொடர்பான பல மூடநம்பிக்கைகளும் உண்டு.

சட்டென்று எழுந்த அப்பெண் எதிர்திசையில் நடக்க ஆரம்பிக்க நவநீதனோ எதுவும் புரியாது அவளை நிறுத்தமுற்பட அந்த பெண்ணோ நின்றபாடில்லை.

அப்போது திடிரென அவனெதிரே கண்களை கூசச்செய்யும் ஒரு ஒளி விழ நவநீதனோ கண்களை மூடி கைகளை அதற்கு கவசமாக்கி நிலைதடுமாறியபடியே பின்னே நகன்றான்.

பௌர்ணமி நிலவிலிருந்து தோன்றிய அந்த வெள்ளொளி நேராக அந்த நிஷாகாந்தி செடியில் விழ மொட்டாயிருந்த நிஷாகாந்தி இப்போது மலராய் உருவெடுத்திருந்தது. அது வழமைபோலில்லாது அந்த பூவினை சுற்றி தங்கநிறத்தாலான ஒரு வளையம் இருந்தது.

எதிர்திசையில் நடந்துசென்றுக்கொண்டிருந்த அந்த பெண் ஏதோ தோன்ற பின்னால் திரும்பி பார்த்தாள்.

அப்போது நிலவொளி பட்டு அந்த பூ பூத்திருப்பதை கண்டவளின் வதனத்தில் அத்தனை மகிழ்ச்சி. உலகை வென்ற உவகையுடன் அந்த மலரருகே ஓடிவந்தவளின் முன் வெள்ளை நிற புகையில் தோன்றி அதில் ஒரு பெண்ணின் முகம் தென்பட்டது.

அது அவளிடம்
“மும்டிம்க்ம்கும்ரிம்யம் மம்ன்ம்னம்வன் கைம்சேம்ர்த்ம்து வாம்ங்கும்கைம்யில் கிம்ட்டும் பம்லம்மம்னைத்தும் ஜெம்ய் ஜெம்ய்.” என்று கூறிவிட்டு மறைந்து போக இப்போது ஸ்தம்பித்து போனாள் அந்த மஞ்சளாடை அழகி.

அந்த புகையில் தோன்றிய பெண் கூறிய வார்த்தைகள் அவளை நிலைகுலையச்செய்தது. இத்தனை நேரம் அவள் மனதில் தாண்டவமாடிய மகிழ்ச்சி உருத்தெரியாமல் போனது. அடுத்து என்ன செய்வது என்று புரியாது நின்றவளது கண்ணில் பட்டான் அந்த ஒளியின் பிரகாசத்தை ச

அந்த மஞ்சளாடை பெண் அவன் கரம் பற்றி அவனை அந்த நிஷாகாந்தி செடியினருகே அழைத்து சென்றாள். அவனை அந்த செடியை தொடச்செய்தாள். அவனும் தொட்டான். அப்போது தான் அவள் மனதில் ஒரு நிம்மதி பரவியது. அடுத்து தன் கையின் மேல் அவன் கையை வைத்தவள் வாயில் ஏதோ முணுமுணுத்தபடியே பளபளத்துக்கொண்டிருந்த அந்த நிஷாகாந்தி பூவை பறித்தாள். அவர்கள் கை பட்டதும் அந்த பூ முழுவதும் தங்கநிறமாய் மாறியது. அதை பறித்ததும் அந்த நிலவிலிருந்து வெளிபட்ட வெள்ளொளியும் காணாமல் போனது. பூ அவர்கள் கைக்கு வந்ததும் அது சுடர்விட்டெரியும் விளக்கின் ஒளியை போன்றதொரு பிரகாசத்தை உமிழ்ந்துவிட்டு பழைய நிலைக்கு திரும்பியது. நவநீதனின் கையை தன் கையிலிருந்து விலக்கிய அந்த மஞ்சளாடைப்பெண் வாயில் ஏதோ முணுமுணுத்துவிட்டு அந்த பூவை கண்ணிரண்டிலும் ஒற்றிக்கொண்டவள் தன் அருகில் இருந்தவனை பார்த்தாள்.

அவன் முன் சொடக்கியதும் ஏதோ கனவிலிருந்து விழித்தவன் போல் மலங்க மலங்க விழித்தான் நவநீதன். அவன் செயல் அந்த மஞ்சளாடை பெண்ணிற்கு புன்னகையை உண்டாக்க லேசாக சிரித்தாள் அந்த பெண். அது அவன் கண்ணில் பட அப்போது தான் சற்று நேரத்திற்கு முன் நடந்தது அனைத்தும் நினைவில் வந்தது. வானை நோக்கி எதையோ தேடியவன் அந்த பெண்ணிடம் திரும்பி

“ஏங்க ஒரு வெளிச்சம் வந்துச்சே அது எங்கங்க?” என்று அவன் கேட்க மீண்டும் புன்னகையையே பதிலாக கொடுத்தாள் அப்பெண்.

அப்போது அந்த பெண்ணின் கையிலிருந்த நிஷாகாந்தி பூவை பார்த்தவன்
“பூத்திடுச்சாங்க? நான் சொன்னேன்ல? ரொம்ப அழகா இருக்குங்க.” என்று அவன் கூற அவளோ அவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு அந்த பூவை ஏந்தியபடியே நடக்கத்தொடங்கினாள்.

அவள் திடிரென நடக்கத்தொடங்கியதும் என்னானது என்று புரியாமல் அவளை அழைத்தபடியே பின்தொடர்ந்தான் நவநீதன்.

வேகக்கதியில் நடந்தவள் கடைசியில் நின்றது ஒரு ஆலமரத்தினடியில். அந்த ஆலமரத்தின் தோற்றமே ஆளை மிரட்டுவதாய் இருந்தது. இரவின் வீரியம் வேறு அதற்கு வலு சேர்க்க அது பார்ப்பவரின் மனதில் மிரட்சியை அதிகப்படுத்துவதாயிருந்தது. அந்த ஆலமரத்தின் பொந்தின் முன் சென்று சம்மணமிட்டு அமர்ந்த அந்தப்பெண் கைகளில் அந்த நிஷாகாந்திப்பூவினை ஏந்தியபடியே கண்மூடி ஏதோ முணுமுணுத்தாள். அப்போது அந்த ஆலமரம் திடிரென தங்கமாய் மினுமினுக்கத்தொடங்கியது. அந்த திடிர் மாற்றத்தை அதிர்ச்சியுடனும் குழப்பத்துடனும் பயத்துடனும் பார்த்தபடியிருந்த நவநீதனுக்கோ ஏதோ மாயாஜால நிகழ்ச்சி பார்ப்பது போல் இருந்தது. கண்முன்னால் நடந்ததனைத்தையும் உண்மையில்லையென்று அவனால் புறந்தள்ளமுடியவில்லை.

அப்போது அந்த மரத்திலிருந்து ஒரு ஜோதி வெளிப்பட்டது. அதை உணர்ந்தது போல் அப்பெண்ணும் கண்திறந்து எழுந்து நின்று தன் கைகளிலிருந்த அந்த மலரினை உயர்த்திப்பிடித்தாள். அப்போது மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த ஜோதி காற்றில் மிதந்து வந்து அந்த பூவில் ஐக்கியமானது. அந்த ஜோதி ஐக்கியமானதும் தன் கையிலிருந்த அந்த பூவை தலையில் சூடிக்கொண்டாள் அந்தப்பெண்.
அவள் தலையில் சூடிய மறுகணம் அந்த பூ சிறிதாகி அவள் கூந்தலில் மறைந்து தன் அடையாளத்தை மறைத்துகொண்டது.

இவையனைத்தையும் வாய்பிளந்து பார்த்திருந்த நவநீதனுக்கு தான் காண்பது கனவோவென்றொரு சந்தேகம் எழுந்திட தன்னை ஒருமுறை கிள்ளிப்பார்த்துக்கொண்டான். ஆனால் அனைத்துமே நிஜம். ஒரு நிமிடம் அடுத்து என்ன செய்வதென்று புரியாத நிலையிலிருந்தான் நவநீதன். அப்படியே நின்றிருந்தவனது அருகில் வந்தாள் அந்தப்பெண்.

சற்று நேரத்திற்கு முன் வரை அவளை காதலுடன் ரசித்த அவன் கண்கள் இப்போது மிரட்சியை உமிழ்ந்தது. ஆனால் அது அப்பெண்ணை பாதித்ததாக தெரியவில்லை. அவனை பார்த்து அழகாயொரு புன்னகையை சிந்தியவள்

“நடந்ததை கண்டு நா கட்டுண்டு இருக்கிறீரோ?” என்று கேட்க

“நீங்… நீ யாரு?”

“தம்மை தேடியலைந்த பட்சி நான்”

“நீ நீ என்ன சொல்ற?”

“நான் தற்சமயம் உரைப்பது தமக்கு புரிவதற்கு வாய்ப்பில்லை. காலச்சக்கரம் அதை தமக்கு விளக்கிடும் காலமும் வெகு தொலைவில் இல்லை.”

“நீ சொல்லுறது எதுவும் புரியலை. நீ இவ்வளவு நேரம் பண்ணது ப்ளாக் மேஜிக்கா?” என்று தன் மனதில் எழுந்த சந்தேகத்தை நவநீதன் கேட்க அந்த பெண்ணோ குழப்பமாய் பார்க்க

“ அதாவது இந்த ஏவல் பில்லி சூனியம்னு சொல்லுவாங்களே அதுவா?” என்று கேட்க மீண்டும் சிரித்தாள் அந்த பெண்.

“எம்மை பார்த்தால் தமக்கு சூனியக்கிழவி போலா தெரிகிறது?” என்று ஆளை வசியம் செய்யும் புன்னகையுடன் கேட்டவளை பார்த்தவனது மனது

“ஆமா நீ எனக்கு ஏதோ சூனியம் வைத்து தான் இரண்டு நாளாக உன்னை நினைச்சிட்டே அலைஞ்சிட்டிருந்தேன்.” என்று கூக்குரலிட அதை அடக்கியவன்

“அது… அது… நீ இப்படியெல்லாம் பண்ணவும்…”

“இவை எதையும் யான் செய்திடவில்லை. இவையனைத்தும் இறைசித்தத்தின் படி நடந்தேறிய சம்பவங்கள். இவையனைத்திலும் நாமிருவரும் பார்வையாளர்கள் மட்டுமே.”

“நான் பார்வையாளர்னு சொல்லுங்க ஒத்துக்கிறேன். ஆனா நீங்க?” இவ்வளவு நேரம் அவளை ஒருமையில் விளித்திருந்தவன் இப்போது அவளை மரியாதையாய் விளிக்கத்தொடங்கியிருந்தான்.

“யானும் பார்வையாளர் மட்டுமே… அதனாலேயே எமக்கான கட்டளையை மட்டும் செய்தோம்.” என்று தெளிவாகவும் புதிரோடும் பேசியவளை குழப்பத்தோடு பார்த்தவன்

“சரி இவ்வளவு நேரம் நீங்க என்ன செய்தீங்க? எப்படி மரம் தங்கமாக மினுமினுத்துச்சு? மரத்துல இருந்து ஒரு ஜோதி வந்திச்சே அது என்ன? அந்த பூ எப்படி சின்னதாக மாறி உங்க தலைக்குள்ள மறைந்து போனது?” என்று தன் சந்தேகங்கள் அனைத்தையும் நவநீதன் அடுக்கிக்கொண்டே போக

“ அதனை நாடகத்தின் கதாசிரியரிடமல்லவா தாங்கள் வினவ வேண்டும்? பார்வையாளரான என்னிடம் வினவுவதில் எவ்வித உபகாரமும் இல்லை.”

“என்னது நாடகமா? அது யாரு கதாசிரியர்? நீங்க சொல்றது எதுவுமே புரியலைங்க?”

“நான் முன்னமே கூறியது போல் இவையனைத்தும் இறைசித்தத்தின் படி நடந்தேறியவை. இதில் நாம் வெறும் பார்வையாளர்கள் மட்டுமே. எனக்கிடப்பட்ட கட்டளையை நான் சரிவர நிறைவேற்றினேன் அவ்வளவே. இதில் தங்கள் பங்கு சற்று இருந்ததையும் மறுக்கமுடியாது.” என்றவளை மீண்டும் குழப்பமாக பார்த்தவன்

“நீங்க சொல்றது எதுவும் எனக்கு சுத்தமாக புரியலைங்க. முதல்ல இதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்க. நீங்க யாரு?எங்க இருக்கீங்க? இங்க எதுக்கு வந்தீங்க? எதுக்காக அந்த பூ எப்போ பூக்கும்னு எதிர்பார்த்திட்டிருந்தீங்க?இந்த கேள்விகளுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்க.” என்று நடப்பை தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடன் கேட்டவனது கேள்வியில் மெலிதாய் புன்னகைத்தவள்

“தம் தொழில்பற்றை இப்போது என்னால் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது.” என்று அந்தப்பெண் கூற இப்போது அதிர்ந்து நின்றான் நவநீதன்.

“நீங்க… நீங்க… உங்களுக்கு எப்படி என்னை பற்றி?உங்களுக்கு நிஜமாகவே என்னை பற்றி தெரியுமா?”

“ஓரளவுக்கு கணித்துவிட்டேன். கணித்தவரை உரைக்கவா அல்லது முழுதாய் கணித்துவிட்டு உரைத்திடவா?” என்று மாறாபுன்னகையுடன் கேட்டவளை ஒரு சந்தேகப்பார்வையோடு பார்த்தவன் அவளை பார்த்து

“ம்ம்ம் சொல்லுங்க.” என்று கூற அவனது மொத்த ஜாதகத்தையும் ஒப்புவிக்கத்தொடங்கினாள் அந்த பெண்.

 

[anuchandran]

“மழையை வரமாய் பெறுவதற்காகவே உலகில் நிலைத்திருக்கும் பச்சை விருட்சங்களையும் அதன் சந்ததியினையும் பாதுகாப்பதற்காகவென பிறப்பெடுத்த ஜீவன்களின் சந்தானம் தாம். ஈன்றவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாய் மண்ணில் புதைந்திருக்கும் ரகசியங்களை கண்டறியும் தொழிலை தேர்ந்தெடுத்து அதற்காய் வாழ்நாளை கழித்திட எண்ணியிருந்தவரின் மனதில் ஒரு சலனம் முளைத்திருக்கிறது. நான் உரைத்தது சரியா?” என்று கேட்க சற்று அதிர்ந்தவன் தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொண்டு

“இதெல்லாம் என்னை உளவு பார்த்திருந்தாலோ கண்டுபிடிக்கக்கூடிய விஷயங்கள். வேற ஏதாவது சொல்லுங்க.” என்றவனை அதே மாறாப்புன்னகையுடன் பார்த்தவள்

“தம் பத்தாவது அகவையில் தாம் கடலன்னையின் சதிவலையில் சிக்கி மரணத்தின் உச்சத்தை தொட்டு திரும்பி வந்தது தமக்கு நினைவிலுள்ளதா?” என்று கேட்க இப்போது நிஜமாய் அதிர்ந்து போனான் நவநீதன். ஆனால் எப்போதும் அவனில் இருக்கும் எதையும் நம்பமறுக்கும் குணமானது

“இப்படியொரு சம்பவம் நடந்ததா இல்லையானு நான் சொல்றதுக்கு முதல்ல நீங்க அது எங்க எத்தனை மணிக்கு யார்கூட இருக்கும் போது நடந்ததுனு எல்லா விவரத்தையும் சரியாக சொல்லுங்க.” என்று கேட்க எதிரிலிருந்தவளோ கண்களை ஒரு கணம் மூடித்திறந்துவிட்டு

“தமக்கு ஜோதிட கணிப்பில் உள்ள அவநம்பிக்கை பற்றி தெரியாமல் தம்மை இந்த விளையாட்டிற்கு அழைத்துவிட்டேன். ஜோதிட கணிப்பென்பது எதிர்கால ஆபத்துக்கள் பற்றிய ஒரு அரைகூவல் மட்டுமே. அதனால் விதிப்பயனையோ கர்மபலனையோ மாற்றமுடியாது. விதிக்கப்பட்டவை அனைத்தும் நடந்தேறுமென்பது காலசக்கரத்தின் சூட்சுமம். அதன் தாக்கத்தினை கையாளமட்டுமே ஜோதிடம். ஜோதிடத்தை துல்லியமாக கணிக்கும் வல்லமை பெற்ற மகாமுனிகளால் கூட எதிர்காலத்தில் நடக்கப்போவதை காட்சிபிழைக்காமல் எடுத்துரைக்கமுடியாது. தாம் சந்தித்த சந்திக்க போகின்ற ஆபத்துக்களை பட்டியல் படுத்தமுடியுமே தவிர அதை தெளிவாய் வரையறுக்கும் ஞானஷக்தியை இறைசக்தி என்வசப்படுத்த அனுமதியளிக்கவில்லை. இதை தாம் சரியாக உணர்ந்துகொள்வீரென நம்புகின்றேன்.” என்று தன்மையாய் பதிலளித்தவளின் பதில் அவனை பெரிதாய் திருப்திபடுத்தவில்லை.

“இல்லைங்க. நீங்க சொல்றதுல எனக்கு நம்பிக்கை வரலை.”

“சரி. தம் சந்தேகத்தை தீர்பதற்காக ஒரு யோசனை கூறவா?”

“சொல்லுங்க.”

“நாளை தாங்கள் சந்திக்க போகும் ஒரு முக்கிய நபர் பற்றி ஒருவிடுகதை கூறுகிறேன். அதற்கான பதில் தாம் அவரை சந்திக்கும் வேளைதனில் கிட்டும். அப்போதாவது தமக்கு என் கணிப்பின் மீது நம்பிக்கை எழுந்திடுமா?”

“பார்க்கலாம். நீங்க சொல்றது நடக்குதானு?”

“பட்சி பார்த்திட பர்வதம் ஏறியவன் கண்களுக்கு வரமாய் தென்பட்ட ஒரு புஷ்பம் மண்ணடியில் புதைந்திட அதை நோக்கி நகர்ந்த கால்கள் இடறி தொட்டது பர்வதத்தின் உச்சியை.” என்று விடுகதையை தொடுத்திட அதை மனதில் நன்றாய் பதிப்பித்துக்கொண்டவன்

“இது உண்மையாக இருந்தா நான் என்ன பண்ணனும்?”

“இது சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில் நாளை தாம் தம் நட்புக்களோடு இதே நாழிகையில் இங்கு வந்திட வேண்டும்.”

“அவங்க எதுக்கு?”

“தாம் அச்சம் கொள்ள தேவையில்லை. என்னால் தமக்கோ தம்மை சார்ந்தவர்களுக்கோ எந்தவித இடரும் நேராதென்பதை நான் வணங்கும் இறைசக்தியின் ஆணையாய் இங்கு எடுத்தியம்புகிறேன். நான் மேற்கொண்ட பிரமாணத்தை நான் மீறும் தருணத்தில் என் ஆன்மா உன் உடல் விட்டு நீங்குமென்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.” என்று குரலில் அளவுக்கதிகமான உறுதியுடன் கூறியவளை இப்போதும் சந்தேகத்துடனே பார்த்தான் நவநீதன்.

“அப்படி நீங்க சொன்னது பொய்யாக இருந்தா என்ன பண்ணலாம்?”

“அவ்வாறிருக்கும் பட்சத்தில் இதுவே யான் தங்களை இறுதியாய் சந்திக்கும் கடைசி நாழிகையாயிருக்கும்.” என்றவளின் முகம் அதே வாடா புன்னகையை தாங்கியிருக்க அதை பார்த்தவனது மனமோ அவனை அறியாமலோ நாளை அவளை சந்திப்பதற்காகவாவது அவள் கூறிய ஆருடம் பலித்திடவேண்டுமென எண்ணிக்கொண்டான்.

அவன் எண்ணங்களின் பிடியில் சிக்கியிருக்கையில் அவன் கவனத்தை கலைக்காதவகையில் அங்கிருந்து காணாமல் போனாள் அந்த மஞ்சளாடை அழகி.

தன்னிலை திரும்பியவன் அவளை தேட அவளை காணவில்லை. பல வகையான குழப்பங்களின் பிடியில் சிக்கியிருந்தவனுக்கு அப்போது அவளை தேடும் எண்ணம் இல்லாமலிருக்க அந்த ஏரிக்கரையருகே வந்து தான் மறைத்து வைத்திருந்த தன் மொபைலை எடுத்தவன் அதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த காணொளியை நிறுத்தி அதை சேமித்துவிட்டு தன் இருப்பிடம் நோக்கி சென்றான்.

தன் அறைக்கு வந்து உடைமாற்றிவிட்டு படுக்கையில் விழுந்தவனை கேள்விகளால் துளைத்தெடுத்த பிரவீனை சமாளித்துவிட்டு கண்களை மூடியவனுக்கு உறக்கம் எதிர்பாராவிதமாய் உடனடியாக வந்து ஆக்கிரமித்திட அந்த நொடியிலிருந்து பல கனவுகள் அவன் மூளையில் படையெடுத்து அவன் ஆழ்மனதிலிருந்த சில உண்மைகளை அவனுக்கு உணர்த்திடும் பணியில் இறங்கியது.

 

[anuchandran]

அத்தியாயம் 2

ஒற்றை கமலத்தில்
ஓராயிரம்
மர்மங்கள் புதைந்திருக்க
அதன் ரகசியங்கள்
கண்டறிவது கூட
ஒரு வகை மர்மமே…

மறுநாள் அதிகாலையிலேயே எழுந்த நவநீதன் முதலில் தேடியது அவன் மொபைலை தான். இரவு முழுதும் பல கனவுகள்அவன் மூளையை குழப்பியிருக்க அவனது மனமோ எதையோ கண்டறிந்திட ஆர்பரித்துக்கொண்டிருக்க அதற்கு பதில் தெரிந்துகொள்ள எத்தனித்தவனின் மூளை நேற்று பதிவு செய்த காணொளியை ஆராய்ந்திட கூறியது. விரைந்து தன் மொபலை எடுத்தவன் அந்த காணொளியை ஓடவிட்டான். முதல் நாள் அந்த பெண் வந்ததும் அந்த வெளிச்சம் வந்தது என்று அனைத்தும் பதிவாகியிருந்தது. கடைசியாக அவள் அவனை தொட்டதும் இருவரும் சேர்ந்து நிஷாகாந்தி மலரை பறித்தது என்று அனைத்தும் பதிவாகியிருக்க
அதை பார்த்திருந்தவனுக்கு சற்று அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

அந்த காணொளியின் பிற்பாதியில் நடந்த சில விஷயங்கள் எதுவும் அவன் நினைவில் இல்லை. இதை பார்த்தவனுக்கு குழப்பம் மட்டுமே மேலிட மீண்டும் காணொளியை ஓடவிட்டு பார்த்தான். அதில் அந்த வெளிச்சம் வரும் காட்சி வந்ததும் அதன் வேகத்தை குறைத்து ஒவ்வொரு காட்சியையும் நுன்னிப்பாய் கவனித்தான். அப்போது அந்த பெண் யாருடனோ பேசுவது போல் இருக்க தன் ஹெட்செட்டை எடுக்க படுக்கையில் இருந்து எழுந்தான் நவநீதன்.

அப்போது அவனருகில் படுத்திருந்த ப்ரவீன்

“டேய் இந்த நேரத்துல என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க?”

“ஒன்னும் இல்லை நீ தூங்கு.”

“ஒன்னும் இல்லாமலா போனை நோண்டிட்டு இருக்க?”

“டேய் தயவு செய்து பேசாமல் தூங்கு. ஒரு முக்கியமான வேலையில் இருக்கேன்.”

“இப்போ நீ என்னனு சொல்லலைனா மத்தவங்களையும் போன் பண்ணி இங்க வரவச்சிடுவேன்.” என்று மிரட்டியவனுக்கு நவநீதனின் செயல்களை பார்த்து சற்று பயமாகவே இருந்தது. என்ன தான் மற்றவர்களிடம் அவனது செயல்களை சாதாரணமாக சொன்னபோதிலும் ப்ரவீனுக்குமே அவனது இந்த நடவடிக்கைகள் சற்று விசித்திரமாகவே இருந்தது. அதற்கு காரணமும் இருந்தது.

நவநீதன் என்ன தான் தன் தொழிலில் முழு மூச்சாக இருந்தாலும் இதுநாள் வரை இவ்வாறு விடுமுறைக்கு வரும் போது அவன் இப்படி எப்போதும் இருந்ததில்லை. இந்த மாதிரி நேரத்தில் வேலை விஷயமாக போன் வந்தால் கூட அவன் அதை ஏற்பதில்லை. இவர்கள் எடுக்கச்சொன்னால் கூட

“351 நாளும் அதை தானோடா செய்றேன். ஒரு இரண்டு கிழமை செய்யலைனா ஒன்னும் ஆகாது. அப்படியே அவசரம்னாலும் என்னோட குழு பார்த்துக்கும். நாம வந்த வேலையை பார்க்கலாம்.” என்பவன் இப்படி திடிரென காணாமல் போவதும் ஏதோ யோசனையில் இருப்பதுமாயிருப்பது அவனுக்கும் சற்று குழப்பமாகவே இருந்தது.

அவன் தொழிலே தேடல் தொடர்பானது தான் என்றபோதிலும் ஏதோ கனவுலகத்தில் சஞ்சரிப்பவன் போன்ற பாவனையுடன் வலம் வருபவனை எண்ணி அவனுக்கு சற்று கலக்கமாய் தான் இருந்தது. அத்துடன் நேற்று இரவு வேறு உறக்கத்தில் ஏதேதோ உளறியவனின் உளறல்கள் அனைத்தும் சற்று விசித்திரமாகவே இருந்தது.
அவனை ஒருவாறு அமைதிப்படுத்தி உறங்க வைத்தவன் கண்களில் தலைமாட்டிலிருந்த நவநீதனின் மொபைல் தென்பட்டது.

ஏதோ தோன்ற அதை எடுத்து பார்த்தவன் கடைசியாக அவன் பார்த்த செயலிகளை பார்வையிட்டான். அதில் அவன் கேலரி திறந்ததாய் காண்பிக்க அதை திறந்து பார்த்தவனுக்கு கடைசியாய் ஒரு வீடியா எடுக்கப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது. அதை திறந்து பார்த்தவனது கண்கள் நொடிக்கு நொடி விரிந்தது.

அதில் அவன் பார்த்த காட்சிகள் அனைத்தும் அவன் பயத்தை அதிகரிப்பதாகவே இருந்தது. ஒரு நொடி அவனால் அவன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. அந்த காணொளியை அணைத்தவன் நினைவில் ஒருநாள் அவனை வலுகட்டாயமாய் வழிமறித்து ஒரு பிச்சைக்காரன் சொன்ன மர்ம வார்த்தைகள் நினைவில் வந்தது.

“மழையும் இருக்கும் வெயிலும் இருக்கும் மண்ணும் இருக்கும் மரமும் இருக்கும் நீயும் இருப்ப. உன்னை சார்ந்தவங்களும் இருப்பாங்க. இதெல்லாம் சாத்தியமாகிற சந்தர்ப்பம் ஒரு பூ உனக்கு புதிராகும். அது பூவா பூம்பாவையானு நீ தெரிஞ்சுக்கும் போது ஒரு மர்ம பயணத்துக்கு நீ தயாராகுற சந்தர்ப்பம் வரும். அதை நீ முடிச்சிட்டு வந்தா நீ சிரஞ்சீவி.” என்று அந்த பிச்சைக்காரன் கூறிய வார்த்;தைகளுக்கும் இந்த காணொளிக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருப்பது போல் இருந்தது. ஆனால் இதை நம்புவதற்கு அவன் மனம் தயாராக இல்லை. நாளை இதற்கு ஏதேனும் முடிவுகட்ட வேண்டுமென்று எண்ணியன் உறங்கச்சென்றிருந்தான்.

நேற்று இரவு அனைத்தையும் பார்த்தவன் நவநீதனிடம் அனைத்தையும் கேட்டு தெளிவுபடுத்த வேண்டுமென்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தான். பதில் கூறாமல் மழுப்பமுயன்றவனிடம்

“டேய் நான் அந்த வீடியா பார்த்துட்டேன். இப்போ சொல்லு என்ன நடந்தது?யாரு அந்த பொண்ணு?நேத்து நைட்டு என்ன நடந்தது? நீ எப்படி அங்க போன?” என்று ப்ரவீன் கேட்க தனக்கு தெரிந்த அனைத்தையும் ஒப்புவித்தான் நவநீதன்.

இதை அனைத்தையும் கேட்டிருந்த ப்ரவீனுக்கு ஏதோ மாயாஜால கதை கேட்பது போல் இருக்க

“இப்ப என்ன தான்டா பண்ண போற?”

“அந்த பொண்ணு யாருனு கண்டுபிடிக்கனும். அதுக்கு தான் இந்த வீடியாவை பார்த்திட்டு இருந்தேன். அப்போ தான் ஒரு தடயம் கிடைத்தது.”

“தடயமா?”

“ஆமாடா. இதை கொஞ்சம் நல்லா பாரு. அந்த வெளிச்சம் வந்ததும் அந்த பொண்ணு திரும்பி வந்து யாருகிட்டயோ பேசுற மாதிரி தெரியல?” என்று கூறி அந்த காட்சியை நவநீதன் சூம் செய்து காட்ட அதை பார்த்த நவநீதனும்

“ஆமாடா. அந்த பொண்ணு எதையோ பார்த்துட்டு இருக்கமாதிரி தான் இருக்கு. ஆனா எப்படி பேசுறானு உறுதியாக சொல்லுற?”

“அவ ரியாக்ஷன்ஸை கொஞ்சம் கவனமாக பாரு. யாரோ பேசுறதை கவனிச்சிட்டு பதில் சொல்ல முயற்சி பண்ணுறமாதிரி தெரியல?” என்று நவநீதன் கூற அதை உற்று கவனித்த ப்ரவீனும்

“ஆமாடா. பார்க்க அப்படி தான் தெரியிது. ஆனா இது சாத்தியம்னு நீ நம்புறியா?”

“இரு அதை கன்பார்ம் பண்ண தான் இன்னொரு வேலை பார்க்க போறேன்.” என்றவன் அந்த வீடியோவினை ஆடியோவாக மாற்றி அதனை கூகுள் டைரைவில் சேமித்துவிட்டு அதன் இணைப்பை தன் நண்பன் ஒருவனுக்கு அனுப்பிவிட்டு அவனை தொடர்பு கொண்டான்.

“ஹாய் ப்ரணீத். எப்படி இருக்க? இப்போ அங்க பகல்ல?”

“….”

“ஆமாடா. நீ எனக்கு ஒரு சின்ன உதவி பண்ணனும். நான் உனக்கொரு ஆடியோ கூகுள் ட்ரைவில் அனுப்பியிருக்கேன். அதோட ஆடியோ க்ளியர் இல்லாமல் இருக்கு. எனக்கு அதோட க்ளியர் ஆடியோ வேண்டும். அதாவது ரொம்ப சின்ன ப்ரீக்குவென்சில உள்ள வோக்கலோட க்ளியர் ஆடியோ
வேண்டும்.”

“….”

“இன்னைக்குள்ள முடியாதா? ரொம்ப அர்ஜென்ட்டா.”

“….”

“தேங்க்ஸ்டா. அன்ட் சாரி. சரிடா. பாய்.” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்தான்.
நவீன் பேசிவிட்டு அழைப்பை வைத்ததும் ப்ரவீன் அவனிடம்

“யார்கிட்டடா பேசுன?”

“என்னோட ப்ரெண்ட் ஒருத்தன் அப்ரோட்ல சவுண்ட் என்ஜினியராக வர்க் பண்ணுறான். அவன்கிட்ட அந்த ஆடியோவை அனுப்பியிருக்கேன். அவன் அந்த ஆடியோவோட க்ளியர் ரெக்கார்ட்டை அனுப்ப சொல்லியிருக்கேன். அவன் அனுப்;புனதும் ஏதாவது தெளிவு கிடைக்;குதானு பார்ப்போம்.”

“சரிடா. ஆ கேட்க மறந்துட்டேன். அந்த பொண்ணு ஒரு விடுகதை சொன்னதாக சொன்னியே அது என்னது?

“பட்சி பார்த்திட பர்வதம் ஏறியவன் கண்களுக்கு வரமாய் தென்பட்ட ஒரு புஷ்பம் மண்ணடியில் புதைந்திட அதை நோக்கி நகர்ந்த கால்கள் இடறி தொட்டது பர்வதத்தின் உச்சியை.”

“இது என்னடா விடுகதை… இதுக்கு எப்படி விடை கண்டுபிடிக்கப்போற…”

“இன்னைக்கு நான் சந்திக்கப்போற யாரோ ஒருத்தர் தான் இந்த விடுகதையோட விடை…”

“ஆனா இது நிஜம்னு நம்புறியா?நிச்சயமாக ஏதும் இருக்கும்னு நினைக்கிறியா?”

“ஆமானும் சொல்ல முடியாது இல்லைனும் சொல்ல முடியாது. இப்போ அந்த பொண்ணு நமக்கு ஒரு மர்ம முடிச்சை போட்டுட்டு போயிருக்கா. அதை தேடனுங்கிற எண்ணம் தான் நம்ம மனசுல இருக்கு. இது பார்க்கிற எல்லாத்தையும் அந்த மர்மத்தோட தொடர்புபடுத்தி தான் பார்க்கச்சொல்லும். இது தொடர்ந்தா நிச்சயம் நம்ம மனசும் அதை உண்மைனு நம்ப தொடங்கிடும். அப்படி மட்டும் நடந்திடுச்சுனா அந்த பொண்ணு என்ன சொன்னாலும் நம்ம மனசு நம்ப ஆரம்பிச்சிடும்.”

“இப்ப என்ன சொல்லுற? அந்த பொண்ணு நம்மளை எதுக்கோ டார்கெட் பண்றானு சொல்லுறியா?”

“ஆமா… அவளுக்கு ஏதோ ஒரு விஷயத்துக்கு நம்ம உதவி தேவை. நம்ம உதவியை பெறனும்னா நாம அவளை நம்பனும். அதுக்காக கூட அவ இப்படி ஏதோ சொல்லி குழப்பியிருக்கலாம்.”

“இப்போ என்னடா பண்ணலாம்னு சொல்லுற?”

“தெரியல பார்ப்போம். இன்னைக்கு அவ சொன்னபடி அந்த விடுகதைக்கு விடை கிடைக்குதான்னு பார்ப்போம். அதுக்கு பிறகு மற்றதை யோசிப்போம்.”

“எனக்கு என்னமோ அந்த பொண்ணுகிட்ட பல ரகசியங்கள் ஒளிஞ்சிருக்குனு தோனுது. எது செய்றதுனாலும் கொஞ்சம் யோசித்து செய். உன்னோட தொழில் இது என்னன்னு தெரிஞ்சிக்க சொல்லி ஆர்வப்படுத்தும். ஆனா இதனால வேற எந்த பிரச்சினையும் வந்திடக்கூடாது.”

“சரி பார்த்துக்கலாம் விடுடா.” என்றவன் மீண்டும் அந்த காணொளியை பார்க்கத்தொடங்கினான்.

அவனை பார்த்தபடியே தன் படுக்கையில் விழுந்த ப்ரவீனிற்கோ மனதில் பல குழப்பங்கள்.

சரியாக ஒரு மணிநேரம் கழித்;து நவநீதனின் போன் ஒலித்தது. அழைப்பை ஏற்றவன் பேசிவிட்டு உடனடியாக தன் மெயிலை திறந்து அவன் நண்பன் அனுப்பியிருந்த ஆடியோவை டவுன்லோட் செய்து அதனை ஹெட்செட்டியின் உதவியோடு கேட்டான்.

அதை கேட்டவனுக்கு குழப்பம் அதிகரிக்க நெற்றியை சுருக்கியபடி எதையோ யோசிக்கத்தொடங்கினான்.

அலைபேசி அலறியதிலிருந்து அவனையே பார்த்தபடியிருந்த ப்ரவீன்

“என்னடா ஆச்சு? ஏதாவது தெரிஞ்சதா?” என்று கேட்க

“ஏதோ பேசுறாங்கடா… ஆனா என்ன பேசுறாங்கனு தான் புரியலை.”

“என்னடா சொல்லுற?”

“அவங்க பேசுற பாஷை என்னனு தெரியலடா... ஆனா சில வார்த்தைகள் எங்கயோ கேட்ட மாதிரி இருக்கு.” என்று கூற அவனிடமிருந்து ஹெட்செட்டை வாங்கி அணிந்துகொண்டு தானும் அந்த ஆடியோவை கேட்டான் ப்ரவீன்.
அவனிற்கும் இதற்கு முன் சில வார்த்தைகள் எங்கயோ கேட்டது போல் இருக்க அவனும் யோசிக்கத்;தொடங்கினான்.

சற்று நேரம் யோசித்தனுக்கு மூளையில் ஏதோ பளிச்சிட நவநீதனிடம்

“டேய் நான் சொல்லுறதை அப்படியே போனில் தமிழில் டைப் பண்ணு சீக்கிரம்.” என்று கூற நவநீதனும் அவன் அந்த ஆடியோவில் கேட்டு கூறியவற்றை தன் மொபைலில் டைப் செய்தான்.

அதை டைப் செய்ததும் அதை வாங்கி பார்த்த ப்ரவீன்

“நவீ இது தமிழ் தான்டா. நாம ஸ்கூல் படிக்கும் போது நம்ம தமிழ் சார் ஒரு விளையாட்டு சொல்லிக்கொடுத்தாரே உனக்கு நியாபகம் இருக்கா?ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கு இடையிலேயேயும் ஒரு எழுத்தை போட்டு பேசனும்னு. அதாவது இங்க வா அப்படினா இடையில் ல் ல னு இரண்டு எழுத்தையும் சேர்த்து இல்லங்கல்ல வால்ல அப்படி சொல்லனும்னு ஒரு கேம் விளையாடினோமே… நான் கூட இதை வச்சி திட்டுறேன்னு நம்ம பக்கத்து கிளாஸ் பையனை வம்பு பண்ணேனே… உனக்கு நியாபகமில்லையா?” என்று கேட்க அப்போது தான் நவநீதனுக்கு நினைவில் வந்தது.

இந்த வார்த்தை கோர்வைகளை நன்றி உற்று கவனித்தவனுக்கு ஒவ்வொரு வார்த்தைகளின் நடுவிலும் ம் என்ற வார்த்தை புகுத்தப்பட்டிருப்பது புரிய அதை ஒவ்வொன்றாக நீக்கினான்.

இப்போது அந்த வாக்கியத்தை வாசித்தான்.

“முடிக்;குரிய மன்;னவன் கைசேர்த்து வாங்குகையில் கிட்டும் பலமனைத்தும் ஜெய் ஜெய்” என்று வாசித்தான் நவநீதன்.”

இதை கேட்டிருந்த ப்ரவீன்
“பார்த்தியா இது தமிழ் தான்.”

“ஆமாடா… ஆனா இந்த வார்த்தைகளுக்கான உண்மையான அர்த்தம் என்ன?அது தான் குழப்பமாக.”

“இந்த வார்த்தைகளை மனசுல வச்சிக்கிட்டு மறுபடியும் அந்த வீடியோவை பாரு. ஏதாவது க்ளு கிடைக்கும்.” என்று ப்ரவீன் கூற நவநீதனும் அவன் கூறியபடியே மீண்டும் அந்த காணொளியை பார்த்தான்.
அப்போது அவனுக்கு ஏதோ புரிவது போல் இருந்தது.

“ப்ரவீன். அந்த பூவை வைத்து தான்டா ஏதோ மர்மம் இருக்கு. அந்த குரல் பேசிய அடுத்த நிமிஷம் இந்த பூ பறிக்கிற சீன் தான் நடந்திருக்கு. அப்படினா இந்த பூ தான் இந்த மர்மத்துக்கெல்லாம் ஆரம்பபுள்ளி.”

“ஆனா பூவை வைத்து என்ன மர்மம் இருக்க போகுது. நீ தான் அது ஒரு சாதாரண பூனு சொன்னியே…”

“ஆமாடா… விஞ்ஞான ரீதியாக அது சாதாரண பூ தான். ஆனா நம்ம சமூகத்தில் அந்த பூ பற்றிய சில மர்மக்கதைகள் இருப்பதாக கேள்வி பட்டிருக்கேன்.”

“என்னடா புதுசு புதுசா ஏதேதோ சொல்லுற?”

“ஆமாடா. நீ தான் ஐடி புலியாச்சே. உன் பாஸ் கூகுள் ஆண்டவர்கிட்ட கேட்டு பாரு.”

“ஏன்டா கூகுளில் வேலை செய்றேங்கிற ஒரே காரணத்துக்காக என்னென்ன வேலையெல்லாம் பார்க்கச்சொல்லுற…” என்று புலம்பியபடியே தன் மொபைலை எடுத்து அந்த பூவை பற்றி தேடத்தொடங்கினான்.

ப்ரவீன் கடந்த ஐந்து வருடங்களாக கூகுளில் ஆன்ரொயிட் செயலி பிரிவில் உதவி மேலாளர் பொறியியலாராக பணிபுரிகிறான். பல பேரின் கனவாயிருந்த அந்த வேலை அவனது திறமையால் அவன் வசமாகியிருக்க அதை சிறப்பாகவும் பொறுப்பாகவும் புத்திசாதூர்யத்துடனும் செய்து வருகிறான்.

தொழில் நிமித்தமாக ப்ரவீன் தொழில்நுட்ப தொழிற்பாடு சற்று அதிகமாக உள்ள அலைபேசியையே பயன்படுத்துவதுண்டு. அதுவும் தற்போது வர்ச்சுவல் மொபைலுக்கான திட்;டங்கள் கூகுளால் பரிட்சிக்க படுவதால் அதன் தொழிற்பாட்டினை ஆராய்வதற்காக பணியாளர்கள் அந்த கண்டுபிடிப்பை பயன்படுத்துவதற்கு கூகுள் நிறுவனம் அனுமதிக்கும். அதன் விளைவாகவே ப்ரவீனும் தன் மொபைலாக அந்த வர்ச்சுவல் மொபைலை உபயோகித்திருந்தான்.

தன் மொபைலை ஆன் செய்தவன் அதன் திரையை அழுத்தி தன் முன்னே கொண்டு வந்து அதனை பெரிதாக்கி நவநீதனிடம்

“டேய் அந்த பூவோட பெயரை சொல்லு.” என்றுவிட்டு அந்த வர்ச்சுவல் ஸ்க்ரீனிலிருந்த வாய்ஸ் கமாண்ட் ஆப்ஷனை அழுத்தினான் ப்ரவீன்.

ப்ரவீன் கூறியபடியே நவநீதன் அந்த பூவின் பெயரோடு அது தொடர்;பான மூடநம்பிக்கைகள் என்று கூற மறு கணமே பல லட்ச இணைப்புகள் வந்தது. அதில் முதல் இருபது இணைப்புக்களை மட்டும் வெவ்வேறு இணைப்புக்களாக திறந்து பெரிதாக்கினான்.

அதை பார்த்த நவநீதன்
“ஏன்டா இந்த லிங்குகளை மட்டும் ஓபன் பண்ண?”

“இந்த லிங்க்ஸ்ல உள்ள தகவல்;கள் மட்டும் தான் அதிகளவான ஆட்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல்கள். இதெல்லாம் பொய்யான தகவல்களாக இருப்பதற்கான சதவீதம் 0.01. இதுவும் இந்த வர்ச்சுவல் மொபைலோட ஒரு முக்கிய தொழிற்பாடு. பொதுவாக கூகுளில் அதிகம் பார்க்கப்படுகின்ற இணைப்புக்கள் தான் நாம தேடும் போது முன்னாடியே வந்து நிற்கும். அந்த தகவல்கள் உண்மையா இல்லையானு நம்மால சொல்ல முடியாது. ஆனா இதுல அப்படி இல்லை. முதல் இருபது இணைப்புக்கள் முற்றும் முழுதான உண்மையான தகவல்கள் மட்டும் தான். அதற்கு பிறகு அந்த உண்மைத்தன்மையோடு சதவீதம் குறையும். அது தான் இந்த இணைப்புக்களை மட்டும் திறந்திருக்கேன். இது பிக் டேட்டாவோட உதவியால உருவான லேட்டஸ்ட் கண்டுபிடிப்பு. இப்போதைக்கு எங்களோடு குழு ஆட்களுக்கு மட்டும் இதை பயன்படுத்த அனுமதிச்சிருக்காங்க. இதோட தொழிற்பாடு எப்படி இருக்கு… இன்னும் என்னென்ன முன்னேற்றங்கள் செய்யலாம்னு ஆராய்ந்து எல்லாரும் சொன்ன பிறகு தான் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைக்கு போறதை பத்தி நிர்வாகம் யோசிக்கும்.” என்று விளக்கிக்கொண்டே ப்ரவீன் முதல் லிங்கை திறக்க நவநீதன் ஒவ்வொன்றாக படிக்கத்தொடங்கினான்.

அந்த இணைப்புக்கள் அனைத்திலும் சில பொதுவான விஷயங்களே இருக்க அதை படித்துக்காட்டினான் நவநீதன்.

அதை கேட்டிருந்த ப்ரவீனோ

“இந்த பூ வருஷத்துக்கு ஒருதடவை பூக்கும். அதோட ராத்திரி பூக்கும்ங்கிறதை தானே எல்லாரும் பொதுவாக சொல்லுறாங்க. விஞ்ஞான ரீதியாக உரிய காலநிலையும் உகந்த மண் வளமும் இருந்தா மட்டுமே இந்த கள்ளியின செடியில் பூ பூக்கிறதாக சொல்லுறாங்க. அதோடு இதன் வாசம் ஆளை தூக்கிற மாதிரியானதும் அதுக்கு காரணம் அந்த மலர்ல இருக்கிற பென்சைல் செலிஸிலேட் னு ஒரு வேதிப்பொருள்னும் சொல்லியிருக்காங்க. அதோடு இந்த பூக்கள் இரவில் பூப்பதால் இதோடு மகரந்த சேர்க்கையை இரவில் உலாவும் பட்சிகளுக்கு தெரியப்படுத்துறதுக்காக பெரிதாக இருப்பதாகவும் சொல்லுறாங்க. இதோட பரம்பல் முறை இலைத்தண்டுகள் மூலம்னும் இது கள்ளி இனத்தை சேர்ந்ததால் தண்ணீர் தேவை அதிகம் இல்லைனு சொல்லியிருக்காங்க. இதை தவிர வேற ஏதும் முக்கியமாக சொல்லலையேடா. நீ சொன்ன மாதிரி மர்மக்கதைகள் எதுவும் யாராலும் உறுதிப்படுத்தப்படல. அதெல்லாம் அவங்கவங்களோட கற்பனைகள் தான்.” என்று கூற

“டேய் இதெல்லாம் எனக்கு ஆல்ரெடி தெரியும். இந்த பூவை பற்றி தேடும் போதே இதெல்லாம் தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். எனக்கு வேண்டியது இந்த பூ பற்றிய கட்டுக்கதைகள் தான். அது மூலமாக கூட நமக்கு ஏதாவது தகவல் கிடைக்கலாம்.” என்று நவநீதன் கூற மற்றைய தகவல்களை ஆராயத்தொடங்கினான் ப்ரவீன்.

“டேய் இங்க பாருடா விஷ்ணுவோட தொப்புள் கொடியிலிருந்து வந்த ப்ரம்மா குடியிருக்க பூ தான் இதுனு சொல்லியிருக்காங்க. அதனால இதுக்கு நிறைய மருத்துவ குணங்கள் இருக்குனு சொல்லியிருக்காங்க. வெட்டுக்காயங்கள், மலட்டுத்தன்மை, உயர் ரத்த அழுத்தம்னு நிறைய நோய்களுக்கும் காயங்களுக்கும் மருந்தாக பயன்படுத்தியிருக்காங்க. இந்த பூவை பற்றி நிறைய மலையாள இலக்கியங்களில் சொல்லிருக்கதாகவும் சங்ககால இலக்கியங்களில் இந்த பூ பற்றிய குறிப்புக்கள் இருக்கிறதாகவும் சொல்லியிருக்காங்க. அதோடு இந்த பூவை மகிழ்ச்சியோட சின்னமாக சொல்லுறாங்க.

கேரளாவில் இந்த பூவோட பெயரில் ஒரு திருவிழா கூட நடக்குதாம். ஜனவரி மாசக்கடைசியில் ஏழு நாட்கள் திருவனந்தபுர மாளிகையில் சுற்றுலாத்துறை சார்பில் நடக்கிறதாகவும் சொல்லியிருக்காங்க. இந்த கொண்டாட்டத்தோட மெயின் தீமே ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் தான்.அதவாது அந்த திருவிழா முழுவதும் மகிழ்ச்சி மட்டுமே நிறைந்திருக்கனும்னு தான் அதுக்கு நிஷாகாந்தி திருவிழானு பெயர் வச்சிருக்காங்களாம். அதுமட்டும் இல்லடா இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. இந்த பூவுக்கு குலேபகாவலி பூனு ஒரு பெயரும் இருக்காம். இந்த பெயரை புரட்சித்தலைவர் எம்.ஜி.ஆர் நடித்த குலேபகாவலிங்கிற படத்தை நினைவுபடுத்துறதுக்காக வச்சதாகவும் ஒரு தகவல்.”

“இது என்னடா புதுசா?”

“அந்த படத்துல எம்.ஜி.ஆர் சார் அரசரான தன்னோட அப்பாவோட கண்பார்வையை திரும்பப்பெற ஒரு அதிசய பூவை தேடி பகாவலினு ஒரு நாட்டுக்கு போவாறாம். அந்த படம் அரபு மொழியை தழுவி எடுக்கப்பட்டதால் அதுக்கு குலேபகாவலினு பெயர் வச்சாங்கலாம். குல்னா அரபு மொழியில பூனு அர்த்தமாம். அந்த படத்துல அவர்; ஒரு அதிசய பூவை தேடி பகாவலினு ஒரு நாட்டுக்கு போறதால அந்த பெயரை வச்சாங்கலாம். இந்த பூவும் தென்னாபிரிக்காவில் இருந்து நம்ம நாட்டை தேடி வந்ததால அதுக்கும் இதே
பேரை பட்ட பெயரா வச்சிருக்காங்க. பார்த்தியா நம்ம பயலுகளோட அறிவை…”

“அப்போ இந்த பூவோட பூர்விகம் இமயமலை இல்லையா?”

“இங்க பெயரோ இன்னும் முடிவாகல… நீ பூர்வீகத்தை பத்தி ஏன்டா கவலைப்படுற?”

“டேய் மொக்க போடாதமல் வேற ஏதும் இருக்கானு பாரு…”

“இரு பார்க்கிறேன். ஆ இங்க பாரு… இந்த பூவை இயேசு பிறந்தப்போ அவரை பார்க்க போன மூன்று அரசர்களுக்கு வழிகாட்டுன வால் நட்சத்திரத்துக்கு ஒப்பிடுறாங்க. அதோடு புத்தர் இலங்கைக்கு போனப்போ அவரை பார்க்கிறதுக்காக வான் தேவதைகள் இந்த பூவாக இந்த உலகத்துக்கு வந்ததாகவும் ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு. ஜப்பான் நாட்டுல இந்த பூவோட வரவு மகிழ்ச்சியை கொடுப்பதாகவும் இதை யார்கிட்டயாவது இருந்து பரிசாக வாங்குனா அவங்களுக்குள்ள உள்ள உறவு செழிக்கும்னு ஒரு நம்பிக்கை இருக்கதாகவும் சொல்லுறாங்க. அதோடு நிறைய புனைக்கதைகளில் இந்த பூவை ஸ்லீபிங் பியூட்டியோட ஒப்பிட்டிருக்காங்க…”

“ஸ்லீப்பிங் பியூட்டியா?”

“ஆமாடா. ஸ்லீப்பிங் பியூட்டியை எழுப்ப ஒரு இளவரசன் வருவான்ல. அதேமாதிரி இந்த பூ பூக்குறதுக்கு முழு நிலவு வரணுமாம்.”

“டேய் இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர்டா.”

“டேய் அப்படி தான்டா சொல்லியிருக்கானுங்க. அதுக்கு நான் என்னடா பண்ணுறது… இந்த பூகிட்ட யாருக்கும் தெரியாத ஒரு மர்மம் இருக்குடா…”

“எனக்கு தெரிஞ்சு அது யாரும் பார்க்ககாத போது பூத்து பார்க்கிறதுக்கு முன்னாடியே வாடுறது மட்டும் தான் அதிசயம்னு தோனுது. அதோடு அதோட அமைப்பு ரொம்ப கவர்கின்ற விதமாய் இருக்கிறதால அதை ஒவ்வொரு தெய்வத்தோடும் லிங்க் பண்ணி தற்செயலாக நடந்த விஷயங்களுக்கும் அது தான் காரணம்னு கதைகட்டிவிட்டு அதை ஏதோ அதிசயப்பூவாகவே மாத்திட்டாங்க. இதுக்கு இந்த பூ ரொம்ப அரிதாக பூக்குறதும் ஒரு காரணம்.”

“அப்போ அந்த பூவுல பெருசாக ஏதும் இல்லைனு நிச்சயமாக நம்புறியா?”

“ஆமாடா… அந்த பொண்ணு நிச்சயம் ஏதோ கண்கட்டி வித்தை பண்ணி என்னை ஏமாத்தி இருக்கு…”

“இது உனக்கு தெளிவாக இருந்தா எனக்கு அது போதும். சரி இனியாவது அந்த பொண்ணை பத்தி யோசிக்காமல் கொஞ்ச நேரம் தூங்கு…” என்ற ப்ரவீன் நவநீதனை படுக்கச்சொல்லிவிட்டு அவனும் படுக்கையில் விழுந்தான்.

ப்ரவீனை சமாளிப்பதற்காக நவநீதன் ஒன்றுமில்லையென்று கூறியபோதிலும் அவனுக்கு அதில் சிறிதளவு கூட நம்பிக்கையில்லை. நிச்சயம் ஏதோ மர்மம் இருக்கின்றதென நம்பினான். அதுவும் ப்ரவீன் கூறிட அந்த ஸ்லீப்பிங் பியூட்டி கதை ஏதோவொரு விஷயத்தை மறைமுகமாய் தெரிவிப்பது போல் இருந்தது. அது என்னவென்று யோசித்தபடியே நவநீதன் தன் நேரத்தை கடத்திக்கொண்டிருக்க ப்ரவீனும் அதே சிந்தனையிலேயே உழன்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனுக்கு தெரியும் நவநீதன் அத்தனை சுலபத்தில் எதையும் விட்டுவிடமாட்டான். அவனின் கேள்விகளுக்கு ஆதாரபூர்வமாக பதில்கள் கிடைக்கும் வரை தன் தேடலை அவன் என்றும் இடைநிறுத்தியதில்லை. தன்னை அமைதிபடுத்துவதற்காகவே அவன் அவ்வாறு சொல்கிறான் என்றும் புரிந்தது. ஆனால் அவனை தனியே எதற்கும் அனுமதிக்கக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தவன் தான் இன்று சேகரித்த தகவல்கள் அனைத்தையும் மீண்டும் அலசியபடியே அவனின் நேரத்தை கடத்தினான்.

 

[anuchandran]

தாரகை 3

நொடிக்கு நொடி

அதிகரிக்கும் சுவாரஸ்யங்கள்

விருவிருப்பான திருப்புமுனைகள்

எதிர்பாரா சம்பவங்கள் கூட

மர்மத்தின் தேடல் தான்…

காலை நவநீதனும் ப்ரவீனும் கிளம்பி மற்றவர்களுக்காக காத்திருக்க அப்போது ஆகாஷ_ம் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அவனை கண்டதும் ப்ரவீன்

“என்னடா முகம் ப்யூஸ் போன பல்ப் மாதிரி இருக்கு? நைட் கவனிப்பு ரொம்ப பலமாக இருந்துச்சோ?” என்று குரலில் கேலியுடன் கேட்க அவனை கொன்றுவிடும் வெறியோடு முறைத்தான் ஆகாஷ்.

அவன் முறைப்பே நேற்று என்ன நடந்திருக்கும் என்று தெரியப்படுத்திட பலமாய் சிரித்தான் ப்ரவீன்.

அப்போது நவநீதன்
“என்னடா ரச்சு ப்ரேக்கப்னு சொல்லிட்டாளா?” என்று கேட்க ஆகாஷ் பதில் சொல்வதற்குள் ப்ரவீன்

“எத்தனாவது ப்ரேக்கப்டா இது?” என்று வெகு சீரியஸாக கேட்க அவனை அடிக்கத்துரத்தினான் ஆகாஷ்.

ஒருவாறு இருவரையும் பிடித்து நிறுத்திய நவநீதன் ப்ரவீனிடம்

“டேய் சும்மா இருக்கமாட்டியா நீ?” என்று கடிந்துவிட்டு ஆகாஷிடம்

“சரி பீல் பண்ணாத… அவ கோபம் குறைந்ததும் போய் பேசு…” என்று கூட அதை ஆமோதிக்கும் முகமாக தலையாட்டிய ஆகாஷ் ப்ரவீனை பார்த்து முறைத்தான்.

சற்று நேரத்தில் பவித்ராவும் ரக்ஷிதாவும் அங்கு வந்திட ஐவரும் அந்த ரிசோட்டிலே தம் காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சென்றனர்.

முதலில் அவ்வூரிலிருந்த ஒரு புராதன கோயிலிற்கு சென்றனர். அக்கோயிலின் அமைவிடம் வித்தியாசமானது என்று அவ்வூரார் கூறியிருக்க தன் நட்புக்களுடன் அங்கு சென்றான் நவநீதன்.

அங்கு சென்றதும் தான் அவர்கள் அனைவருக்கும் புரிந்தது ஊராரின் கூற்று சரிதானென்று. அந்த கோவில் பல அடுக்கப்பட்ட பாறைகளின் மேல்; அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதாவது கற்பனையில் கணிக்கமுடியாத அளவு உயரமான விண்ணைத்தொடும் மாளிகையொன்றின் இடிபாடுகள் குவிந்திருக்க அதன் மேல் அமர்ந்திருக்கும் கட்டடம் போல் இருந்தது அதன் அமைப்பு.

இயற்கையாகவே அமைந்திருந்த அந்த விஸ்தரமான பாறை அடுக்குகளின் அமைப்பில் வியந்த அவ்வூரை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் ஆட்சிசெய்த ஒரு சிற்றரசன் அதன் உச்சியில் ஒரு கோவிலை அமைத்து அவ்விடத்தின் அடிப்பகுதியில் சிவலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்ததாகவும் அங்கிருந்தவர்கள் கூறினார்கள். அதோடு பல ஆண்டுகளுக்கு முன் அங்கு எழுந்திருக்கும் எம் பெருமானை தரிசிக்க வந்த நவயோகி சித்தர் அவ்விடத்திலேயே சமாதியடைந்ததாகவும் கூறினார்கள்.

அந்த கோவிலின் அமைவிடம் அவ் ஐவரையும் வியக்கச்செய்திட குறுக்கும் நெடுக்குமாக இருந்த அந்த படிக்கட்டு பாதையினூடாக கோவிலை அடைந்தார்கள் ஐவரும்.

தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் போது அவ்விடம் எவ்வளவு ப்ரம்மிப்பாயிருந்ததோ அதை விட ப்ரம்மிப்பாயிருந்தது அக்கோவிலின் உட்கட்டமைப்பு. மேற்புறம் ஒரு வட்ட வடிவான கற்களாலான ஒரு மேடை அமைக்கப்பட்டிருக்க அதன் நடுவே ஒரு பெரிய துளை வடிவிலான ஒரு இடைவெளியிருந்தது. அந்த இடைவெளியின் அடியினில் முப்பதடி உயரத்தில் ஒரு சிவலிங்கம் அமைந்திருந்தது.அந்த கற்மேடையை சுற்றியிருந்த பாறைச்சுவரில் பல தெய்வங்களின் உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டு அதற்கு மாலைகள் அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன் செதுக்கப்பட்ட சிற்பங்கள் என்றபோதிலும் மனிதர்களின் தொடுதலோ பூஜை புனஸ்காரங்களோ எவ்விதத்திலும் பாதித்ததாக தெரியவில்லை. அத்தனை நேர்த்தியாக இருந்தது அந்த சிற்பங்கள்.

இதை பார்த்திருந்த நவநீதன் யோசனையில் இருக்க பவித்ராவும் இவற்றையெல்லாம் புகைப்படங்களாய் சேமித்துக்கொண்டிருக்க ஆகாஷ் ரக்ஷிதாவை சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியில் அவளை நாய்குட்டிபோல் பின்தொடர்ந்தபடியிருக்க ப்ரவீனோ தன் மண்டையை குடைந்துக்கொண்டிருந்த கேள்விக்கான பதிலை தேடும் முயற்சியில் சுற்றியிருந்த ஒவ்வொரு கட்டமைப்புக்களையும் ஆராய்ந்தபடியிருந்தான்.

ஆனால் அவன் கேள்விக்கான பதில் கிடைக்காமல் போக நவநீதனை நாடிவந்த ப்ரவீன்

“நவீ எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியல… எப்படி இவ்வளவு நாளாகியும் அந்த சுவர் சிற்பங்கள் எந்தவித சேதாரமும் இல்லாமல் இருக்கு? எந்தவித முற்பாதுகாப்பு நடவடிக்கையும் இல்லாமலும் எப்படி இவ்வளவு நேர்த்தியாக இருக்குனு தான் புரியமாட்டேங்கிது. உனக்கு ஏதாவது ஐடியா இருக்காடா?” என்று ப்ரவீன் கேட்க நவநீதனுமே அதே யோசனையில் தான் இருந்தான்.

அப்போது அங்கிருந்த பூசாரியை அழைத்த நவநீதன் அவரிடம்

“ஐயா இந்த இடத்ததை பற்றி கொஞ்சம் சொல்லுறீங்களா? மத்த கோவில்களை விட இங்க என்ன விசேஷம் இருக்கு?” என்று கேட்க அந்த பூசாரியும் கூறத்தொடங்கினார்.

“தம்பி இந்த கோவில் பல நூற்றாண்டுகள் சிறப்பு வாய்ந்தது. இதோட முக்கிய சிறப்பே இது வருஷத்துக்கு ஒரு மாசம் மட்டும் தான் திறந்திருக்கும். அதாவது எந்த மாசம் இந்த ஊருல மழையில்லாமல் கடும் வெயில் மட்டும் இருக்கோ அந்த மாசம் மட்டும் கோவில் திறந்து பூஜை புனஸ்காரங்கள் நடக்கும். இங்க வைகாசியில மட்டும் தான் வெயில் ரொம்ப கடுமையாக இருக்கும். வைகாசி ஒன்னு காலையில உரிய பூஜைகளோட நடை திறப்போம். தொடர்ந்து முப்பது நாளைக்கு இங்க பூஜை புனஸ்காரங்கள் மட்டும் தான். இந்த பூஜை புனஸ்காரங்கள் இங்கு தவகோலத்துல வீற்றிருக்கும் எம்பெருமானை மகிழ்ச்சிபடுத்தி அவரோட அருட்பார்வை பெற்று அது இந்த ஊரிலுள்ள கெட்டதையெல்லாம் அழித்து ஊருக்கு நல்லதை செய்யுங்கிறது இங்க உள்ளவங்களோட நம்பிக்கை.

அதோடு வருஷம் முழுதும் தண்ணிக்கடியில லிங்கமாக இருக்கிற எம்பெருமான் இந்த ஒரு மாசம் மட்டும் தான் எல்லாருக்கும் காட்சி கொடுப்பாருங்கிறதும் இந்த கோவிலோட சிறப்பு. எம்பெருமானோட இருப்பிடமாக எப்பவும் இருப்பதாலேயே இங்க அடியில் இருக்க தீர்த்த நீருக்கு பல அபார சக்தி இருக்கு. இந்த நீர் இருக்க இடத்துல எந்த நோயோ தீயசக்தியோ அண்டாதுனு முன்னோர்கள் சொல்லியிருக்காங்க. இங்க உள்ள சித்த வைத்தியர்கள் இந்த தண்ணீரை மூலப்பொருளாக கொண்டு தான் அவங்க மருந்துகளை செய்றாங்க. ஆதியும் அந்தமுமான எம்பெருமானின் ஜடாமுடியிலிருந்து பாயும் கங்கையோட புனிதத்துக்கு சமனானது இந்த தண்ணீர்னு எல்லாரும் நம்புறோம்.” என்று அந்த பூசாரி முழுதாய் விளக்க ப்ரவீனும் நவநீதனும் அவர்களிடத்திலிருந்து கீழே எட்டிபார்க்க அங்கு சிவலிங்கம் நீரால் ஆக்கிரமிக்கப்படாது அமைந்திருக்க அதை பார்த்த நவநீதன்

“ஐயா கீழே தண்ணியிருக்கிற மாதிரி எதுவும் தெரியலையே…”

“தம்பி கீழே தெரியிற சிவலிங்கம் எப்பவும் தண்ணிக்கு அடியில தான் மறைந்திருக்கும். இந்த வைகாசி மாசம் மட்டும் தான் தண்ணியோட அளவு ரொம்ப கம்மியாகி லிங்கத்தோட அடிப்பாகத்துல மட்டும் இருக்கும்.”

“அப்போ வழமையாக எவ்வளவு தண்ணியிருக்கும்?” என்று ப்ரவீன் கேட்க

“நாம நிற்கிற உயரம் வரைக்கும் இருக்கும்.” என்று அந்த பூசாரி கூற நவநீதனும் ப்ரவீனும் அதிர்ச்சியில் விழி விரித்து நின்றனர்.

அவர்கள் அவர் கூறுவதை நம்பமுடியாமல்
“நீங்க சொல்லுறது நிஜமா ஐயா?”

“ஆமா தம்பி. வைகாசி ஒன்னு காலையில நாங்க நடை திறக்கும் போது இந்த உயரத்துக்கு தண்ணியிருக்கும். இங்க இருந்தே பூஜையை முடிச்சிட்டு பிரசாதமாக அந்த தண்ணியை தான் கொடுப்போம். வைத்தியர்களும் அப்போ தான் அந்த தண்ணியை வாங்கிப்பாங்க. ஆனா சாயங்கால பூஜைக்கு வரும் போது தண்ணி இருந்ததுக்கான அடையாளமே இருக்காது. அந்த நேரம் தான் இந்த லிங்கோற்பவரை முழுதாக பார்க்கமுடியும். அதற்கு பிறகு வைகாசி முப்பது காலை பூஜை முடிந்ததும் தண்ணி ஊறத்தொடங்கும். சாயங்கால பூஜைக்கு தண்ணி முழுசாக லிங்கத்தை மூடிடும்.” என்று கூற நவநீதனாலும் ப்ரவீனால் இதை நம்பமுடியவில்லை.

அந்த பூசாரியிடம் நன்றி கூறி அனுப்பிவைத்தவர்கள் அவ்விடம் முழுதும் ஆராய்ந்தார்கள். அவ்விடம் இப்போது அவர்களுக்கு விசித்திரமாக தெரிந்தது. அந்த பூசாரி கூறியதை அவர்களால் முற்றாக நம்பமுடியவில்லை. ஆனால் அவர் சொல்வது போல் நடப்பதற்கு ஏதும் வாய்ப்புள்ளதா என இருவரும் ஆராயத்தொடங்கும் போது அவர்கள் அருகே வந்த பவித்ரா

“நவீ இந்த இடத்தை பத்தி என்னென்னமோ சொல்லுறாங்கடா… இந்த தீர்த்தத்துக்கும் ஒரு கதை சொல்லுறாரு இந்த பூசாரி. அவர் கொடுத்த தண்ணியை என்னோட பாட்டில்ல பில் பண்ணியிருக்கேன். இதை லாப் டெஸ்ட் பண்ணி பார்க்கப்போறேன்.” என்று கூறினாள் லாப் டெக்னீஷியனாக வேலை பார்க்கும் பவித்ரா.

உடனே நவநீதன்
“நல்ல வேலை பண்ண பவி. நானே இதை பத்தி உன்கிட்ட சொல்லலாம்னு இருந்தேன். அந்த தண்ணியோட எல்லா ரிப்போர்ட்ஸ்சும் நாம திரும்பி போனதும் எனக்கு அனுப்பிவிடு.”

“அதை வைத்து என்னடா பண்ணபோற?” என்று ப்ரவீன் கேட்க

“என்னோட அடுத்த ரிசர்ச் இந்த கோவில் தான். . அதோடு இந்த இடம் டேம் ப்ரூப்பிங் முறையில் அமைக்கப்பட்டிருக்குனு நினைக்கிறேன். அதாவது இந்த பெரிய பாறைகளுக்கு தண்ணி புகவிடாத்தன்மை இருக்கனும். இல்லைனா இதை அமைத்தவங்க அதுக்கான வேலைகளை செய்திருக்கனும். அதோடு இந்த தண்ணியும் இதோட நிலையான தன்மைக்கு காரணமாக இருக்கலாம். இதை உறுதிப்படுத்தனும்னா இந்த இடத்தோட சேம்பிள் மற்றும் தண்ணியோட சேம்பிள் வேணும். அந்த பாறையை பற்றி தெரிஞ்சிக்க ஒரு கற்துண்டை எடுத்து பத்திரப்படுத்திட்டேன். இப்போ தண்ணியும் இருக்கு. இதை வைத்தே இந்த இடத்தை பற்றிய ஆராய்ச்சியை ஆரம்பிக்கலாம்.”
என்று கூறியவன் தன் ஆராய்ச்சி பார்வையை சுற்றிலும் மேயவிட்டான்.

இவர்கள் மூவரும் இப்படியிருக்க ஆகாஷோ தன் காதலியை சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியில் தீவிரமாக இறங்கியிருந்தான்.

வந்ததிலிருந்து தன் பின்னாலேயே நாய்குட்டி போல் அலைந்து கொண்டிருப்பவனை கண்;டு பாவமாய் இருந்தாலும் அவனுக்கு இந்த தண்டனை தேவைதான் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டாள் ரக்ஷிதா.

அதோடு அவளுக்கும் அவனை இப்படி அலையவிடுவதில் ஒரு சிறு சந்தோஷம். அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவளின் இந்த தண்டனை அவனது சேட்டைகளை எப்போதும் அடக்கிடப்போவதில்லை. ஆனால் அதற்காக அவனை அவன் போக்கிலேயே விட்டிட முடியாது அவளால்.

வேண்டுமென்றே அவனை அலைக்கழிப்பதற்காக அங்குமிங்கும் சென்றுகொண்டிருக்க ஆகாஷ_ம் அவளை பின்தொடர அப்போது ஒரு

நடுத்தர வயதான ஒருவர் வந்து ஆகாஷ_டம்
“யார் தம்பி நீ? நானும் ரொம்ப நேரமாக பார்க்கிறேன் நீ அந்த பொண்ணு பின்னாடியே சுத்திட்டு இருக்க. அந்த பொண்ணும் உன்னை அடிக்கடி திரும்பி பார்த்து முறைக்கிது.” என்று அந்த நபர் ஆகாஷை சந்தேகமாய் மேலும் கீழும் பார்த்தபடி கேட்க ஆகாஷ் ஏதோ கூற வருவதற்குள் ரக்ஷிதா முன் வந்து

“அண்ணா இவன் என்னை ரொம்ப நேரமாக…” என்று முடிப்பதற்குள்ளே அந்த நபர் ஆகாஷின் சட்டை காலரை பற்றி

“பொறுக்கி ராஸ்கல் கோவில்குள்ள வந்து உன் பொறுக்கி தனத்தை காட்டுறியா?” என்று ரக்ஷிதா தடுக்கும் முன் ஆகாஷை அடித்திட சத்தம் கேட்டு அங்கிருந்த மற்றவர்களும் அவ்விடத்தில் கூடிட சத்தம் கேட்டு பவித்ராவோடு உரையாடியபடியிருந்த ப்ரவீனும் நவநீதனும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

ரக்ஷீதாவோ அந்த நபரை தடுக்கமுயன்றபடியிருக்க அந்த மனிதனோ அதை காது கொடுத்து கேட்டிடாமல் ஆகாஷை அடித்தபடியிருந்தார்.

அங்கிருந்த மற்றவர்களோ அவரை தடுக்காமலிருக்க அங்கு வந்த நவநீதனும் ப்ரவீனும் அந்த நபரிடமிருந்து பெருத்த போராட்டத்திற்கு பிறகு ஆகாஷை காப்பாற்றினர். ஆனாலும் அந்த மனிதன் ஆகாஷை அடிக்க பாய அதற்குள்

அங்கு வந்த வயதான பெண்மணி
“மயிலா…” என்றழைக்க இத்தனை நேரமாய் பாம்பாய் சீறிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதன் சட்டென அமைதியாகி அந்த பெண்ணின் முன் சென்று தலை குனிந்து நின்றிருக்க அந்த பெண்ணோ அவனை உக்கிரமாக முறைத்துவிட்டு கோவிலை விட்டு வெளியேற அவளை பின் தொடர்ந்தான் அந்த மனிதன்.

இத்தனை நேரம் நடந்த ஆர்பாட்டம் அந்த பெண்ணின் ஒற்றை அழைப்பில் மொத்தமாய் அடங்கிட அனைவருக்கும் அப்போது தான் மூச்சே வந்தது. அந்த மனிதனின் தாக்குதலில் ஆகாஷிற்கு முன்நெற்றியிலிருந்தும் வாயிலிருந்தும் இரத்தம் வர அவனை அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தனர் மற்ற நால்வரும்.

கோவிலுக்கு வெளியே இருந்த படிக்கட்டில் ஆகாஷை நவநீதனும் ப்ரவீனும் அமர வைத்ததும் ரக்ஷிதா விரைந்து தன் பையில் எப்போதும் இருக்கும் சிறிய முதலுதவி பெட்டியை எடுத்தவள் அதிலிருந்த பஞ்சின் உதவியோடு ஆகாஷின் காயங்களை துடைக்க முயன்றாள். ஆனால் ஆகாஷோ அவளை தடுத்துவிட்டு அவள் கையிலிருந்த பஞ்சினை வாங்கி

“ப்ரவீன் நீ துடைச்சுவிடு…” என்று கூற ப்ரவீனோ இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்துவிட்டு அந்த பஞ்சினை வாங்கி துடைக்கத்தொடங்கினான். இதை பார்த்திருந்த ரக்ஷிதாவிற்கோ கண்களில் கண்ணீர் முட்டிட அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

நவநீதன் பவித்ராவிற்கு கண்ணை காட்ட அவளும் ரக்ஷிதாவை பின்தொடர்ந்தார்.

பெண்கள் இருவரும் அங்கிருந்து சென்றதும் நவநீதன்
“ஏன்டா இப்படி பண்ண? பாரு அவ அழுதுட்டே போறா…”

“டேய் அவளுக்கு பயந்து தான்டா இப்படி பண்ணேன். அவ டாக்டர் தான். ஆனா எனக்கு அடிப்பட்டா அவ ரொம்ப டென்ஷனாகி ஒரு நிலையில் இருக்கமாட்டா. அதுவும் அவளால தான் எனக்கு இப்படி நடந்துச்சுனு தன்னை தானே குத்தம் சொல்லிப்பா… அப்புறம் அவளை சமாதானப்படுத்துறது ரொம்ப கஷ்டம். உங்களுக்கே தெரியும் அவ என்னோட விஷயத்துல எவ்வளவு சென்சிட்டிவ்னு. இதனால மறுபடியும் அவளுக்கு உடம்புக்கு முடியாமல் போனா என்னால அதை தாங்கிக்க முடியாதுடா. அதனால தான் அவளை இங்கேயிருந்த அனுப்புறதுக்காக அப்படி பண்ணேன்.” என்று கூற ப்ரவீனோ

“இப்போ மட்டும் பீல் பண்ண மாட்டானு நினைக்கிறியா?” என்று ஆகாஷை முறைத்துக்கொண்டே அவன் காயத்திற்கு மருந்து போட

“பண்ணுவா தான். ஆனா இப்போ அவ மனசுல நான் கோவிச்சிக்கிட்டேங்கிற விஷயம் தான் ஓடிட்டு இருக்கும். அதை சமாளிக்கிறது ஒரு பெரிய விஷயமில்லை. இன்னை இதை வச்சே அவளை எப்படி வேலை வாங்குறேன்னு வெயிட் ஆன்ட் வாட்ச்.” என்று கூற மற்ற நண்பர்கள் இருவரும் தலையாட்டியபடியே சிரித்தனர்.

ஆகாஷ் சொன்னபடியே ரக்ஷிதாவும் அவன் கோபத்தை பற்றி தான் சொல்லி புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் அவ்வாறு அந்த மனிதர் ஆகாஷை சட்டென தாக்குவாரென எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏதோ விளையாட்டாய் செய்ய நினைத்தது இவ்வாறு முடியுமென்று அவள் கற்பனை கூட செய்யவில்லை. ஆனால் தான் செய்தது தவறு தான் என்றபோதிலும் ஆகாஷ் இப்படி முகம் திருப்புவாளென்று அவள் நினைக்கவில்லை. அவன் திட்டியிருந்தால் கூட அவள் மனம் சாதானமடைந்திருக்கும். ஆனால் அவன் அவளிடம் முகம் கொடுக்க மறுத்துவிட்டானென்பதே அவளால் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியவில்லை.

அப்போது ஆண்களுகள் நின்றிருந்த இடத்திற்கு வந்த மூன்று பெரியவர்கள் ஆகாஷை பார்த்துவிட்டு
“ தம்பி என்னாச்சு? ஏன் அந்த மயிலன் உங்களை அடிச்சான்?” என்று கேட்க ப்ரவீனிற்கோ ஆத்திரம் மேலோங்க அவர்களை பார்த்து முறைத்தபடியே

“என்னங்க இவனை அந்த ஆள் போட்டு அந்த அடி அடிக்கிறான். ஆனா நீங்க யாருமே தடுக்காமல் அமைதியாக பார்த்திட்டு இருந்துட்டு இப்போ வந்து என்னாச்சுனு விசாரிக்கிறீங்களா?” என்று சற்று காட்டமாக கேட்க அந்த
மூன்று பேரில் ஒருவர்

“உங்க கோபம் நியாயமானது தான் தம்பி. ஆனா எங்களால அந்த மயிலனை தடுக்க முடியாது. அவனை கட்டுப்படுத்தக்கூடிய ஒரே ஆள் அந்த கொள்ளித்தாய் கிழவி தான். அவளை தவிர அந்த மயிலனை தொடுறதுக்காக தைரியம் யாருக்கும் கிடையாது.”

“என்னது கொள்ளித்தாய் கிழவியா… இப்போ கோவிலுக்கு வந்தாங்களே அவங்களையா சொல்;லுறீங்க?” என்று நவநீதன் கேட்க

“ஆமா அவ தான். அவளோட வளர்ப்பு மகன் தான் இந்த மயிலன். அந்த கிழவி இந்த ஊரோட எல்லையில அதாவது சுடுகாட்டுக்கு பக்கத்துல தான் இருக்கு. அவளோட முழுநேர தொழிலே இந்த ஏவல் பில்லி சூனியம் தான். அதோட அவளுக்கு பட்சி சாஸ்திரம் தெரியும்னு ஊருக்குள்ள சொல்லுவாங்க. அதனால அவளையோ இந்த மயிலனையோ ஊருல யாரும் தொந்தரவு பண்ண மாட்டாங்க. அப்படி பண்ணா அவங்க அடுத்த நாள் உயிரோட இருக்கமாட்டாங்க. அதனால தான் அந்த மயிலன் உங்களை தாக்கினப்போ யாரும் எதுவும் பண்ணாமல் அமைதியாக பார்த்திட்டு இருந்தோம்.” என்று அந்த பெரியவர் கூற அப்போ நவநீதன் கேலியாய்

“அப்போ அந்த ஆளு இவனை அடிச்சி கொன்றிருந்தாலும் அப்படியே அமைதியாக தான் இருந்திருப்பீங்களா?”

“அப்படி இல்ல தம்பி… அந்த கொள்ளி தாய் கிழவி எப்படியும் அங்க வந்திடும்னு தெரியும். அதனால தான் நாங்க அமைதியாக இருந்தோம். அந்த மயிலன் பய எங்க பிரச்சினை பண்ணாலும் அந்த தாய்க்கிழவி எப்படியோ அங்க வந்து அவனை அழைச்சிட்டு போயிடும்.” என்று அந்த பெரியவர் கூறியதை கேட்டதும் நவநீதனால் அவர்களின் முட்டாள் தனத்தை கண்டு வியக்காமலிருக்கமுடியவில்லை.

“இதெல்லாம் அடி முட்டாள் தனம். இந்த காலத்திலயுமா இதெல்லாம் நம்புவீங்க?அந்த ஆளை பார்த்தாலே தெரியிது ஏதோ மனநிலை சரியில்லைனு. அவனை ஆஸ்பிடலில் சேர்த்து மருத்துவம் பார்க்காமல் பூதம் சாஸ்திரம்னு ஏதேதோ கதை சொல்லிட்டு இருக்கீங்க?” என்று ப்ரவீனும் தன் எண்ணத்தை கூற அதை கேட்டு மெலிதாய் சிரித்த அந்த மூவரில் ஒருவர்

“தம்பி உங்களுக்கு இதெல்லாம் முட்டாள் தனமாக தெரியலாம். ஆனா இது தான் நிஜம். பட்சி கொண்டவன்கிட்ட பகைவச்சிக்கிட்டா நம்ம சந்ததியே உருத்தெரியாமல் அழிந்து போயிடும்னு நம்ம பெரியவங்க சொல்லியிருக்காங்க. அதுவும் இந்த கிழவி இங்கயிருக்க ஆருட மலைக்கு போய் அங்கயிருக்க சித்தர்களோட அருட்பார்வையால பட்சி சாஸ்திரம் தெரிஞ்சிக்கிட்டவ. அந்த மலைக்கு போனவங்க யாருமே திரும்பி வந்ததில்லை அந்த கிழவியை தவிர… அந்த கிழவி முதல் தடவை அங்க போனப்போ ஒரு மரத்துக்கு அடியில ஒரு பூ கிடைச்சதாகவும் அந்த பூ அந்த கிழவியோட சக்தியை அதிகப்படுத்தியதாகவும் அதுக்கு பிறகு அந்த கிழவியை பகைச்சிக்கிட்ட யாரும் உயிரோடு இல்லைனும் சொல்வாங்க. மத்த விஷயங்களை கூட அந்த கிழவி மன்னிச்சு விட்டுடும். ஆனா இந்த மயிலன் பயலை யாராவது ஏதாவது சொல்லிட்டாலோ அடிச்சிட்டாலோ அவங்களை அந்த கிழவி சும்மா விடாது. அதுக்கு பயந்து தான் இந்த தம்பியை அவன் அடிக்கும் போது யாரும் தடுக்க வரல.” என்று கூற நண்பர்கள் மூவருக்கும் இந்த கதைகள் சற்றும் நம்பமுடியாதவையாகவும் எரிச்சலூட்டுவதாகவும் இருக்க

“சரி சார் நாங்க பார்த்துக்கிறோம். எதுக்கும் அந்த மனிஷனை ஏதாவது டாக்டர்கிட்ட காட்ட முடியுமானு பாருங்க.” என்ற நவநீதன் மற்றவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி படிக்கட்டுக்களில் இறங்கத்தொடங்கினான்.

அப்போது ப்ரவீன்
“ஏன்டா நவீன் இவங்க சொன்ன கதையை நான் இதுக்கு முதல்ல எங்கயோ பார்த்திருக்கேன்டா.” என்று கூற ஆகாஷோ

“என்னது பார்த்திருக்கியா?”

“ஆமாண்டா. ஒரு ஊருல ஒரு கிழவி இருக்கும் அதுக்கு ஒரு எடுபிடி மாதிரி ஒரு பைத்தியக்காரன் இருப்பான். அந்த கிழவி கேட்டு ஏதாவது கொடுக்கலைனா அந்த கிழவி அவங்களுக்கு சாபம் கொடுத்திடும். அந்த சாபமும் சரியாக ஒரு கிழமைல நடந்துடும் இப்படி ஒரு நாடகம் பார்த்ததாக நியாபகம் இருக்கு. அதுல அந்த பைத்தியகாரராக பசுபதி சார் தான் நடச்சிருப்பாரு. இந்த கதையும் அந்த பெரிய மனிஷங்க சொன்ன கதையும் முழுசாக ஒத்து போகுது. ஆனா அந்த சீரியல்ல அந்த கிழவிக்கு ஒரு அழகான பொண்ணு இருக்கும். இந்த கிழவிக்கும் அதே மாதிரி ஒரு அழகான பொண்ணு இருந்தா அந்த சீரியல்ல நடக்கிற மாதிரியே நானும் அந்த பொண்ணை கரெக்ட் பண்ணிருவேன்.” என்று ப்ரவீன் சீரியஸாக சொல்ல மற்ற இருவரும் தலையிலடித்துக்கொண்டனர்.

பெண்கள் இருவரும் முன்னே சென்று கொண்டிருந்ததால் அவர்களுக்கு இவர்கள் பேசியது கேட்கவில்லை.

இவ்வாறு பேசியபடியே அவர்கள் பாதி தூரம் சென்றிருக்க அவ்வூர் மக்களால் கொள்ளித்தாய் கிழவி என்றழைக்கப்பட்ட அந்த மூதாட்டி அவ்வழியின் ஓரமாய் அமர்ந்திருக்க நவநீதனும் ஆகாஷ_ம் ப்ரவீனும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

அவர்கள் அங்கு வருவதை கண்ட அந்த மூதாட்டி எழுந்து நின்று அவர்கள் அனைவரையும் பார்வையாலேயே அளந்துவிட்டு நவநீதனருகே வந்து அவன் முகத்திற்கு நேரே சிரித்துவிட்டு

“விதியோட விளையாட்டுக்கு உடனே விடை கிடைச்சிட்டா அதோட சுவாரஸ்யம் காணாமல் போயிடும். ஆனா அதுக்காக தேடலை விடுறது முட்டாள் தனம். பெண்ணும் மென்மையானவ தான். பூவும் மென்மையானது தான். ஆனா அதை அனுகிப்பார்க்காமல் முடிவெடுப்பது முட்டாள் தனம். சந்தேகம் சாதாரணம் தான். ஆனா அதுவே பல சம்பவங்களுக்கு முட்டுக்கட்டையாகிடக்கூடாது. போ… உன் மனசு சொல்றதை தேடிப்போ. நிச்சயம் உன்னால முடிக்கப்படவேண்டிய விஷயங்கள் நிறைய இருக்கு.” என்று கூறிவிட்டு அந்த மூதாட்டி சிரித்துவிட்டு ப்ரவீன் முன்னே வந்;து நின்றுக்கொண்டு

“தடுக்காத… துணையா நில்லு… நீ ஒரு அரண்ங்கிற விஷயத்தை மனசுல வச்சிக்கோ. அவங்கவங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை அவங்கவங்க அனுபவிச்சி தான் ஆகனும்.” என்றுவிட்டு மற்ற மூவரையும் பார்த்து

“தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் பல சோதனைகள் ஆட்கொள்ளும். ஆனால் அது தற்காலிகம் தான் . நிரந்தரமில்லைங்கிற விஷயத்தை மனசுல வச்சிங்கோங்க.” என்றுவிட்டு அந்த மூதாட்டி பவித்ராவின் கையில் ஒரு தாயத்தை திணித்தாள்.

“உயிர் நீங்கும் தேவை வரும் போது இது உனக்கு உதவும்.” என்றுவிட்டு அந்த மூதாட்டி அங்கிருந்து சென்றிட அனைவரும் அவள் செல்வதையே பார்த்தபடியிருந்தனர்.

யாருக்குமே அந்த மூதாட்டி கூறியதெதுவுமே புரியாமலிருக்க தத்தமது யோசனைகளில் உழன்றபடியே படிக்கட்டுக்களினூடாக கீழே வந்தனர். சற்று நேரத்திற்கு முன் நடந்த பல குழப்பங்கள் அனைவரையும் சோர்வடையச்செய்திருக்க அனைவரும் ரிசார்ட்டிற்கு செல்வதென்று முடிவு செய்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

உணவை முடித்துவிட்டு ஓய்வெடுப்பதற்காக ஐவரும் தத்தமது அறைகளில் அடைந்து கொண்டனர் .

அறைக்கு வந்ததும் ப்ரவீன் நவநீதனிடம்
“டேய் அந்த பாட்டி சொன்னதுல உனக்கு ஏதாவது புரிஞ்சிச்சா டா?அந்த பாட்டி சம்பந்தமே இல்லாமல் ஏதேதோ சொல்லுது. இதை தான் இந்த ஊருல ஏவல் பில்லி சூனியம்னு நம்புறாய்ங்க போல இருக்கு. எனக்கென்னவோ அந்த பாட்டிக்கும் மூளை சரியில்லைனு தான் தோனுது.” என்று கூற நவநீதனோ

“இல்லைடா.. அந்த பாட்டி ஏதோ மறைமுகமாக சொல்லியிருக்குனு தான் தோனுது. அதோடு அந்த விடுகதையோட விடை தான் தாங்கிறதை மறைமுகமாக சொல்லிட்டு போயிருக்கு.”

“டேய் நீ என்னடா புதுசா குழப்புற?”

“நான் குழப்பலடா… நீ நல்லா யோசித்து பாரு… அந்த பாட்டி ஏன் பொண்ணையும் பூவையும் பத்தி சம்பந்தமில்லாமல் பேசனும்? எதுக்காக அணுகி பாருனு சொல்லனும்?” என்று கேட்க அப்போது தான் ப்ரவீனும் அதை பற்றி யோசிக்கத்தொடங்கினான்.

“அதோடு அந்த பொண்ணு சொன்ன விடுகதையை நல்லா யோசித்து பாரு. பட்சி பார்க்க பர்வதம் ஏறியவன்… இதுக்கு அர்த்தம் யாரோ மலைக்கு ஏறியிருக்காங்கங்கிறது தானே. அந்த பெரியவர் சொன்னது உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா? இந்த பாட்டி பட்சி சாஸ்திரம் படிக்க ஆருடமலைக்கு போனதாகவும் அங்க ஒரு பூவை பார்த்ததாகவும் அது மூலமாக அந்த பாட்டி தன்னோட சக்தியை அதிகப்படுத்திக்கிட்டதாகவும் சொன்னாரே. இந்த விடுகதை படி பட்சி பார்த்திட பர்வதம் ஏறியது அந்த பாட்டி .அதோட கண்களுக்கு வரமாய் தென்பட்ட ஒரு புஷ்பம் தான் அந்த பெரியவர் சொன்ன பூ. மண்ணடியில் புதைந்திட கால்கள் இடறி தொட்டது பர்வதத்தின் உச்சியை அப்படிங்கிறது அந்த பாட்டிகிட்ட மோதுனவங்களை மொத்தமாக அழிக்கிற சக்தி அந்த பாட்டிகிட்ட இருக்குங்கிறதை தான் அந்த பொண்ணு அப்படி சொல்லியிருக்கானு நான் நினைக்கிறேன்.” என்று நவநீதன் அந்த விடுகதைக்கான விளக்கத்தை வரிவரியாய் விலக்கிட ப்ரவீனுக்குமே அவனது விளக்கம் சரி தானனென்று பட்டது.

ஆனால் அவன் மனதினுள் இது ஏதாவது சதிவேலையாக இருக்குமோ என்ற ஐயமும் இருந்தது. ஆழம் அறியாமல் எந்தவொரு செயலையும் செய்ய அவன் தயாராக இல்லை. அதனால்

“சரி அந்த பொண்ணு சொன்னபடியே அந்த பாட்டி தான் நீ சந்திக்கப்போற நபர்னு வச்சிப்போம். ஆனா அந்த பொண்ணுக்கும் பாட்டிக்கும் ஏதும் தொடர்பு இருக்காதுனு நீ நிச்சயம் நம்புறியா?”

“அதை என்னால நிச்சயமாக சொல்லமுடியாது. ஆனா இதுல நம்ம செய்ய வேண்டிய விஷயம் ஏதோ இருக்குனு என் மனசுக்கு தோனுது.”

“இப்போ நீ என்ன தான் சொல்லுற?”

“நாம இன்னைக்கு அந்த பொண்ணை சந்திக்கப்போறோம்.”

“முடிவே பண்ணிட்டியா?”

“ஆமாடா… மத்தவங்க கிட்டயும் விஷயத்தை சொல்லி அவங்க வர்றாங்களானு கேட்போம். அவங்களுக்கு விருப்பம் இல்லைனா விட்டுடலாம்.” என்று கூற ப்ரவீனும் அதை ஒப்புக்கொண்டு மற்றவர்களிடமும் அதை பற்றி தெரிவித்தான்.

அவர்களும் இதற்கு சம்மதம் தெரிவித்திட இரவு உணவை முடித்துவிட்டு
ஐவரும் அந்த ஏரிக்கரையருகே சென்றனர்.

அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போல் அந்த பெண்ணும் அங்கு வந்தாள் வெள்ளை
நிற தேவதையாய்.