Your browser does not support JavaScript!

லாகின் செய்வதில் சிரமம் இருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய மின்னஞ்சல் - sahaptham@gmail.com


RD NOVEL முகவரியற்றவை - Tamil Novel

Status
Not open for further replies.
அத்தியாயம் -14

‘போருக்குப் போகும் போது ஆயுதத்தைத் தொலைச்சா என்ன கிடைக்குதோ அதை ஆயுதமா மாத்திக்கனும். அதை வச்சு யாரவது ஒருத்தர வீழ்த்தி ஆயுதத்தை எடுத்துகனும்.’ டைரியில் உள்ள கேள்விக்கு தன் மனதில் தேவ் பதில் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

‘சரி இப்ப எதுக்கு போர் பத்தி மேடம் பேசறாங்க? என்ன பிரச்சினையில் மாட்டிகிட்டாங்க? ‘ யோசனையுடன் அடுத்த பக்கத்தைப் புரட்டினான்.

பெக்கி காமன் எக்ஸாம் எழுதும் முன் மூன்று திருப்புத் தேர்வு நடைபெறும். திருப்புத் தேர்வுனா என்னனு கேட்கறியா? ரிவிஷன் டெஸ்ட் பெக்கி.

எங்களுக்கு செகண்ட் ரிவிஷன் டெஸ்ட் நடக்கறதுக்கு சிறிது நாட்கள் முன்னாடி பள்ளியைச் சீரமைக்கும் வேலை தொடங்கினார்கள். மாலை நேரத்தில் தீடிரென்று ஆட்கள் வந்து விட்டனர். எங்களை வேறு கிளாசில் மாற்றி அமரவைத்தனர். பள்ளியின் மேற்கூரையைப் பிரிக்கும் வேலை ஒரு பக்கம் நடக்க நாங்களும் வகுப்பில் இருந்தனர். பள்ளி முடிய ஆனந்தமாக நானும் கிளம்பி விட்டேன். பேருந்து நிறுத்தம் செல்லும் பாதி வழியில் அனைத்துக் கணக்குகளும் அடங்கிய கணக்கு நோட்டை சீரமைப்பு நடக்கும் கட்டிடத்தில் வைத்தது நினைவு வந்தது.

உடனே அரக்க பரக்க பள்ளிக்கு திரும்பிச் சென்றேன். ஓடினேன் என்றே சொல்லலாம். அந்தக் கட்டிடத்தில் தேடிப் பார்த்தேன். எனக்கு அங்கே வைத்தது நினைவில் சரியாக இருந்தது. உள்ளே வெளியே என எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. பள்ளி முழுவதும் தேடினேன். பலனில்லை. நோட் மாயமாக மறைந்திருந்தது. மிகவும் வருத்தத்துடன் வீட்டுக்கு நேரமாகிவிட்டதால் கிளம்பி விட்டேன். அன்று இரவு முழுவதும் வருத்தத்தில் இருந்தேன். எனக்கு எல்லாப் பாடமும் நன்றாக படிக்க வரும். ஆனால் கணக்கு மட்டும் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

‘புரியுது. கண்டிப்பா மேத்ஸ் எக்ஸாம்னா போர்தான்.’

தேவ் பரிதாபப்பட்டான்.

இருந்தாலும் காலை பள்ளியில் விசாரித்தால் ஏதாவது

தெரியும் என்று ஒரு நம்பிக்கை. ஆனால் அது பொய்யாகி விட்டது. அடுத்த நாள் தேடியும் கிடைக்கவில்லை.

தேர்வுக்கு கொஞ்ச நாள் இருந்தது. இந்த நேரத்தில் யாரிடமும் நோட் கேட்க முடியாது. கண்ணன் சார் வகுப்பில் ‘யாழரசி நோட் காணாம போயிட்டதால் அவ கிளாஸ் ரூமில் யார் கிட்ட நோட் கேட்டாலும் கொடுத்து ஹெல்ப் பன்னுங்க.’ இப்படி அறிவிப்பு செய்துவிட்டார்.

எனக்கு அஜி உமா எல்லாரும் கொடுத்தார்கள். அதில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால் வீட்டிற்கு போய் என்ன செய்வது? யாரிடமும் கையேந்தி நிற்க முடியாது.

எனக்கு ஒன்று மட்டும் உறுதியாக தெரிந்தது. நோட் காணாமல் போகவில்லை. அதை யாரோ எடுத்திருக்கிறார்கள். சீரமைப்பு செய்த வேலையாட்களிடமும் விசாரித்தோம். அவர்களும் நோட்டைப் பார்க்கவில்லை என்று கூறிவிட்டனர்.

எனக்கு வெறி. சோ எனக்கு மார்க் போகனும். நான் கொஞ்சம் மேத்ஸ்ல வீக். மனோ மாதிரி பார்மூலா பார்த்தா எனக்கு கணக்கு போட வராது. மத்த எந்த பாடத்தையும் மூணு தடவை படிச்சா எனக்கு மெமரி ஆகிரும். மேத்ஸ் வொர்க் அவுட் செஞ்சா மட்டும்தான் வரும். நோட் இல்லாட்டி என்ன? கணக்கு புத்தகம் இருந்தது. அதை வைத்து வொர்க் அவுட் செய்ய ஆரம்பித்தேன்.



கெஸ் வாட். செகண்ட் ரிவிஷன் டெஸ்ட்டில் என்னோட மொத்த மார்க் நாணூற்று எண்பத்து ஆறு. மேத்ஸ்ஸில் கிளாஸ் பர்ஸ்ட். 486 மார்க் இதுவரை யாருமே எடுத்தது கிடையாது. இரண்டு சப்ஜெக்டில் செண்டம்.

இதை நானே எதிர்பார்க்கவில்லை. என்னை யாரு பழி வாங்க நினைச்சாங்கனு தெரியல. அதுக்கு நல்ல பதிலடி கொடுத்துட்டேன். கண்ணன் சார் ‘நோட்டே இல்லாம புத்தகம் வச்சே மேத்ஸ் போட்டு இவ்ளோ மார்க் எடுத்துருக்கனு ‘ கிளாஸில் அனைவரின் முன்னும் பாராட்டி கைதட்ட சொன்னார்.

‘நீ கொஞ்சம் அமேசிங்க் தான். ஒத்துகிறேன்.’ தேவ் ஒத்துகிட்டான்.

காமன் எக்ஸாமில் நானூற்று எழுபத்தி ஆறு. ஆனால் பள்ளியில் முதலிடம். மார்க்ஸ் சீட் வாங்கிட்டு ,டீசி வாங்க அப்புச்சியுடன் வந்திருந்தேன். அவருக்கு பள்ளியில் முதலிடம் வந்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சி.

பாஸ் மிட்டாய் என்று வருடா வருடம் சிலர் மிட்டாய் எல்லாருக்கும் கொடுப்பர். நான் அதெல்லாம் செய்ய மாட்டேன். அப்புச்சி என்னை கடைக்கு கூட்டிட்டு போய் நிறைய சாக்லேட் வாங்கி என்னை ஊருக்கே கொடுக்க வச்சுட்டாரு.

அன்னிக்கு நான் ஸ்கூல் பர்ஸ்ட் எடுத்தது முக்கியம் இல்லை. அப்புச்சி முகத்தில் அவ்வளவு பெருமைய பார்த்தேன். அதுதான் சந்தோஷம். அந்த சம்பவம் அப்படியே கல்வெட்டா பதிந்து போயிருந்தது.

பெக்கி நம்மால் முடியாதுனு மத்தவங்க சொல்லலாம். ஆனால் அதை முடிவு செய்ய வேண்டியது நாம தான். நம்மளோட எதிரி எப்பவும் நாமதான். நாம நினைச்சா எது வேணாலும் செய்யலாம்.

எட்டாவது முடிந்தது. நான் தாத்தா வீட்டில் இருந்து கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்தது. வேற எங்கேயும் இல்லை. அம்மா வீட்டுக்குத்தான். ஒரு கிறிஸ்துவ மிஷினரி பள்ளி எங்கள் ஊரில் பிரசித்தி பெற்றது. பெண்கள் பள்ளி. அங்கே நுழைவுத் தேர்வு எழுதி அட்மிஷன் வாங்கியாச்சு.

முன்னாடியே சொல்லியிருப்பேன். என் பள்ளியில் எட்டாவது வரை தான் இருந்தது. எட்டாவது முடித்தபிறகு அருகில் உள்ள நகரங்களுக்கு படிக்கச் செல்வர். என்னுடைய தாத்தா கிராமத்தில் இருந்து கொஞ்சம் சிரமம். அதனால் அம்மா வீட்டுக்கே சென்றுவிட்டேன். அம்மா ஊர் சகல வசதிகளும் உண்டு. அதனால் மேற்படிப்புக்கு அதுதான் வசதி. எனக்கு பிடித்த மாதிரி பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளி.

உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? இருபாலர் பள்ளியை விட ஒருபாலர் மட்டும் படிக்கும் பள்ளியில் செமையாக எஞ்சாய் என்சாமி இருக்கலாம். நிறைய சுதந்திரம் இருக்கும். பெண்கள் எல்லாம் சேர்ந்து பயங்கரமாக கொட்டம் அடிக்கலாம்.

கிறிஸ்டியன் மிஷனரி பள்ளி விராடபுரத்தில் அமைந்துள்ளது. அது ஒரு கிறிஸ்துவ பள்ளி என்றாலும் இந்துக்களும் , முஸ்ஸீம்களும் பெண்கள் அதிகம். ஒழுக்கம் ரொம்பவும் முக்கியம். பெண்களுக்கு பாதுகாப்பான பள்ளி. அதனால் மாணவிகள் அதிகளவில் படிப்பர். ‘பசங்களுக்கு பொண்ணு கிடைக்கலனு சொல்றவங்க இந்த பள்ளிகூடத்துல எத்தனை புள்ளைங்க படிக்கிறாங்க பாருங்க’ இப்படி சிலர் கூறுவர்.

ஒன்பதாம் வகுப்பு. ஆறு பிரிவுகள் உண்டு. எங்களது பிரிவு அன் அபிஷியல். நான் கடைசிப் பிரிவு. ஆனால் அபிஷியலா நான்காவது பிரிவு. கிட்டதட்ட நூறு மாணவிகளுக்கும் மேல். அதற்குப்பிறகு பலர் வேறு பள்ளிகளுக்கு சென்றுவிட்டதால் மாணவிகள் எண்ணிக்கை குறைந்தது.

எனக்கு லீடரா இருக்கனும் ஆசை இருந்தது. அது எட்டாவது வரைக்கும் நடக்கவே இல்லை. ஏண்டா லீடர் ஆனேன்னு யோசிக்க வைத்த இரண்டு வருடங்கள். தமிழ், ஆங்கிலம், கணிதம், அறிவியல், சமூக அறிவியல், நூலக வகுப்பு, தையற் கலை, ஸ்போர்ட்ஸ், மாரல் இன்ஸ்ட்ரக்ஸ்ன் இப்படி எல்லாப் பாடத்திற்கும் நான் தான் லீடர். வகுப்புக்கும் நான் தான் லீடர். இதனால் பள்ளியின் ஒரு கட்டிடத்திலிருந்து இன்னொரு கட்டிடத்திற்கு ரன்னிங்க்ல இருப்பேன். அது ஒரு வாழ்க்கை. வகுப்பில் படிக்க நேரம் இருக்காது. வீட்டில் மட்டும்தான் படிக்க முடியும்.

பொண்ணுங்க எங்கிட்ட அதிகமா கேக்கிற ஒரு விஷயம் என்னது தெரியுமா? ‘ நீ கிளாஸ்ல படிக்கறதே இல்லை. அப்புறம் எப்படி ஃப்ர்ஸ்ட் ரேங்க் உன்னால எடுக்க முடியுது.’

இதுக்கு என்ன பதில் சொல்றது ? வீட்டுல படிக்கறது எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும் .

என்னோட ஆங்கில அறிவு மேம்பட்டதுக்கு அந்த பள்ளிதான் காரணம். எனக்கு என்னோட கிளாஸ் மிஸ் லேகாவை ரொம்ப பிடிக்கும். அவங்க என்னை திட்டினால் கூட சிரிப்புதான் வரும். அவங்கனா எனக்கு ஒரு தனி பிரியம்.

நான் ரொம்ப அதிகமாக அச்சீவ் செய்யது அந்தப் பள்ளியில்தான்.

அதெல்லாம் விடு. எனக்கு மூன்று பேர் குளோஸ் பிரன்ட்ஸ். மோனா, சுகா, கவுஸ். நாங்கதான் கேங்க். வெரி பவர் புல் கேங்க் இன் தி கிளாஸ். மோனா கூட நான் ரொம்பவும் நெருக்கம். அதே மாதிரி சுகா, கவுஸ் ரொம்ப நெருக்கம். ஆனால் நாங்கள் நால்வரும் நல்ல பிரண்ட்ஸ். செம லூட்டி அடிப்போம். வி லுக் ஆப்டர் ஈச் அதர். கவுஸ் அருமையாக நடிப்பா. சுகா சூப்பரா டேன்ஸ் ஆடுவா. நானும் மோனாவும் படிப்போம். நாங்க நாலும் பேரும் சேர்ந்து ஸ்கூல்ல டிராமா என்னோட டேரக்சன், ரைட்டிங்கில் செய்வோம். பிராக்டிஸ் பன்றோம்னு பர்மிஷன் வாங்கி பொழுது போக்குவோம். அந்த டிராமா ஜாதி உணர்வ பத்தி எழுதிருந்தேன்.

அவங்க கூட ஓரங்க நாடகம் கல்வியோட அவசியம் பத்தி நடிச்சு பிரைஸ் வாங்கியிருக்கேன். அதில் நான் பையன் வேஷம். எங்கப்பாவோட பச்சை பார்டர் இருக்க வேட்டி , காட்டன் வௌயிட் சர்ட் சுட்டாச்சு. மீசைக்கு ஐடெக்ஸ் மை, லாங்க் ஹேர் NCC girls மாதிரி மாத்தியாச்சு. இதுல்லா செஞ்சதுக்கு அப்புறம் வேட்டி கட்டத் தெரியல. அதுக்கு வேற கிளாஸ் பொண்ணு ஹெல்ப் செய்தாள். அப்படி இப்படினு ஒரு வழியா பையனா மாறிட்டேன். வெரி கீயுட் லிட்டில் மேன்.

கொரியன் டிராமல செய்யற மாதிரி ஜெண்டர் ஸ்வாப் நான் அப்பவே செஞ்சிட்டேன். பெக்கி தூக்கம் தூக்கமா வருது. நாளைக்கு எழுதுறேன். குட் பாய்.

‘என்னமோ பத்து வேஷம் போட்ட உலக நாயகன் மாதிரி பில்டப் கொடுக்கறத பாருடா? ஒரு கெட்டப் போட்டதுக்கு ரெண்டு பக்கம் எழுதிருக்கே இந்த பக்கி. இதுல இண்டர்வல் வேற. சலித்துக் கொண்ட தேவ் , நல்ல சோசியலைஸ் பன்னற ஒரு பொண்ணு இவ்ளோ டைரில் எழுதிருக்கான ஒரு விஷயம் தெளிவா புரியுது. இந்த டைரியில் மட்டும்தான் அவளோட உண்மையான முகத்தை எக்ஸ்பிரஸ் பன்னிருக்கா. வெளில நிறைய பேருக்கிட்ட அவளோட போலிமுகத்தைத்தான் காமிச்சுருக்க வாய்ப்பு அதிகம். இப்படியும் இருக்கலாம். இல்லை தன்னோட ஒரு சில குணங்களை மட்டும் காமிச்சு தான் இப்படி என்று ஒரு நிலைப்பாட்டை மத்தவங்க கிட்ட கிரியேட் செய்துட்டா அதுக்கப்புறம் மத்தவங்க வேறு விதமா நினைக்கறது கஷ்டம். இப்படியும் இருக்கலாம். இந்த டைரி எழுதறக்கு ஒரு முக்கியமான காரணம் அவள் யாருகிட்டேயும் சொல்லாத ரகசியங்களை இதில் எழுத நினைச்சிருப்பா? அதுதான் லாக் இருக்கு. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கு ஒரு ரகசியம் உண்டு. அதில் இவளோட ரகசியம் என்னவாக இருக்கும்?’ யோசித்தவாறே காஃபியைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தான் தேவ்.

.........அலைவான்.
 
அத்தியாயம்-15

பெக்கி நம்ம வாழ்க்கையில் சில நாட்கள் எப்போது நினைத்தாலும் மகிழ்வைத் தரும். ஆனால் சில நாட்கள் நம்ம வாழ்க்கையில் வந்ததுக்கே வருத்தப்படுவோம். சில நாட்கள் பயத்தை தந்தவையாக இருக்கும். அவை நம் வாழ்வை சிறிது சிறிதாக நிழல் போல் படர்ந்து முழுவதுமாக ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிவிடும். அப்படிப்பட்ட ஒரு நாள் என் வாழ்வில் வரும் என்று நான் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை.

நாடகம் முடிந்தது. அதுவரை நன்றாகப் சென்று கொண்டிருந்த நாளே நாடகமாய் மாறி விடும் என்பது எனக்குத் தெரியாது. நாடகத்தை முடித்து வேஷத்தைக் கலைத்து விட்டோம். மாலை ஆறு மணிக்கு மேலாகிவிட்டது. பள்ளியில் இந்த நேரத்தில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். ஹாஸ்டலில் இருப்பவர்கள் ஸ்டடி டைம் என்பதால் வெளியில் வரமாட்டார்கள். மோனா, சுகி, கவுஸ் மூவரும் பேருந்தைப் பிடிக்கக் கிளம்பி விட்டனர். எனக்கு போக்குவரத்து வசதி சிறப்பாக உண்டு. இருபது நிமிடங்களில் சென்று விடலாம்.

என்னுடைய ஸ்கூல் பேக் இரண்டாவது மாடியில் உள்ள வகுப்பறையில் இருந்தது. அதையும் எடுத்துக் கொண்டு கீழே வந்தேன். பர்ஸில் உள்ள பணத்தைச் செக் செய்ய அதைத் திறந்து பார்த்தேன். அப்போதுள்ள பர்ஸ்களில் கண்ணாடி இருக்கும். முகம் பார்த்துக் கொள்ளலாம். நானும் என் முகத்தைப் பார்த்தேன். மீசையிட்ட மை அழியாமல் கொடூரமாக இருந்தது. அப்படியே பேருந்தில் போக முடியாது.

நாடகத்தில் மூடியை அடக்குவதற்காக தேங்காய் எண்ணெய்யும் வாங்கி வைத்திருந்தேன். அதைக் கொண்டே மீசையை அழித்துவிடலாம் என்று ரெஸ்ட் ரூமிற்குச் சென்றேன். எனக்கும் கட்டுமானப் பணிகளுக்கும் நேரம் சரியில்லை. தற்போது இருக்கும் ரெஸ்ட் ஒட்டியே அதிகப்படியான ரெஸ்ட் ரூம்கள் கட்டும் பணி நடந்து கொண்டிருந்தது.

மாலை என்பதால் ஆட்கள் இல்லை. நான் மீசையை அழித்து விடுவதில் மும்முரமாகிவிட்டேன். தண்ணீர் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. தண்ணீர் குழாயை நிறுத்தியதும் தான் எனக்கு யாரே முனகுவது போன்ற மெலிதான சத்தம் கேட்டது.

நாங்கள் படிக்கும் போது இந்தப் பள்ளியே சுடுகாட்டின் மீது கட்டப்பட்டது என்ற செய்தி மாணவிகளிடம் பரவியிருந்தது. மாலை வேறு இருட்டத் தொடங்கி இருந்தது. எனக்கு ஏதோ தோன்ற சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி நடந்தேன். நடந்து கட்டுமானம் நடக்கும் இடத்திற்கு வந்துவிட்டேன்.

அதுதான் நான் செய்த மிகப் பெரிய தவறு என்றாலும் அதற்காக நான் வருத்தப்படவில்லை. அங்கு நான் பார்த்தது மனித மிருகம் தான். கட்டிட வேலை செய்யும் ஆட்களில் ஒருவன் ஒரு சின்ன பொண்ணை வாயைப் பொத்தி…அந்த பொண்ணு எங்கள் பள்ளியை ஒட்டி அமைந்துள்ள சிறுவர் பள்ளியில் படிக்கிறது என்பதை உடையைப் பார்த்ததும் அறிந்து கொண்டேன்.

அவனிருக்கும் சைசில் என்னை சுண்டெலி போன்று மிதித்து விடுவான். நான் மெதுவாக நடந்து வந்தேன். கிறிஸ்துவ பள்ளி என்பதால் ஆடம்பர நகைகள் அணிய அனுமதி இல்லை. என் காலில் கொலுசும் இல்லை. சத்தமில்லாமல் கட்டுமான வேலை என்பதால் கிடைத்த ராடு கம்பி ஒன்றை எடுத்து அவன் தலையில் அடித்துவிட்டேன். எனக்கு அந்தப் பாப்பாவைக் காப்பத்தனும் அவ்வளவுதான். அவன் தலையைப் பிடித்தவாறே கீழே விழுந்தான்.

உடனே அந்தப் பாப்பா பயத்தில் தேமத் தொடங்கியது.

“பாப்பா..கண்ணைத் தொடை. இங்கேயிருந்து வேகமாக ஓடி உங்க பள்ளிக் கூட கேட்டுகிட்ட ஓடிரு. எதுக்காகவும் நிக்காத. பயப்படாம போ. யார்கிட்டேயும் எதுவும் சொல்லாத. ஓடு சீக்கிரம்..”

அருகில் கிடந்த பேக்கை எடுத்துக் கொடுத்தேன். ஏற்கனவே பயந்திருந்த குழந்தை வாய்ப்பு கிடைத்ததும் ஓடிவிட்டது.

இப்போது திரும்பிப் பார்த்தால் அவன் மயக்கத்தில் கிடந்தான். கம்பியைக் கீழே போட்டேன். இப்போதுதான் செய்த காரியத்தின் வீரியம் புரிந்தது. கம்பியை அருகில் இருந்த வேஸ்ட் துணியை எடுத்து துடைத்து விட்டேன். கம்பியை அந்த இடத்திற்கு அருகில் இல்லாமல் வேறு இடத்தில் தூக்கிப்போட்டேன். நான் இரத்தத்தைத் துடைத்த துணியை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடினேன்.

என் பேக்கில் துணியைத் திணித்த பின்பு பேக்கை மாட்டிக் கொண்டு ஓடிவிட்டேன். வழக்கமாக உபயோகப்படுத்தும் வழி இல்லை. எங்கள் பள்ளியில் பேக் கேட் ஒன்று உண்டு, அது ஒரு சிறிய கேட். அதன் வழியே சென்றால் சர்ச் இருக்கும். இந்த வழியை பள்ளிக்கு தாமதம் என்றால் மட்டும் சிலர் பயன்படுத்துவர். சர்ச்சிலும் மாலை நேரத்தில் ஆட்கள் நடமாட்டம் இருக்காது.

சர்ச்சை அடைந்ததும் ஒரு நிம்மதி பிறந்தது. பேக்கை வெளியில் வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றேன். கர்த்தரின் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன். கண்களில் கண்ணீர் மட்டும் வழிந்தது. கண்ணைத் துடைத்தேன். கர்த்தரை வணங்கிவிட்டு பைபிளின் மீது கை வைத்து ஒரு பக்கத்தைத் திறந்தேன். முதல் தென்படும் வரிகளை வாசித்தேன்.

“கர்த்தருக்குக் காத்திருக்ககிறவர்களோ புதுப்பலனடைந்து கழுகுகளைப் போலச் செட்டைகளை அடித்து எழும்புவார்கள்; ஓடினாலும் இளைப்படையார்கள், நடந்தாலும் சோர்ந்து போகார்கள். –ஏசாயா 40:31”

இந்த வரிகள் இருந்தது. படித்ததும் தைரியம் வந்தது. எனக்கு மனக் கஷ்டம் வரும் போதெல்லாம் சர்ச்சில் தியானம் செய்து பைபிளின் வசனங்களைப் இப்படி எடுத்துப் படிப்பேன். இன்றும் விடை கிடைத்தது போலத் தோன்றியது. சர்ச் வழியாக பேருந்து ஏறும் இடத்திற்குச் சென்று என் ஊருக்கு செல்லும் பேருந்தில் ஏறினேன். வழியில் ஒரு நதிப்பாலத்தைப் பேருந்து கிடக்கும். ஜன்னல் ஓரம் சீட் கிடைத்திருந்தது. வேஸ்ட் துணியை எடுத்து ஆற்றில் போட்டுவிட்டேன். நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் வீட்டிற்குச் சென்றேன்.

‘இடியட்..தேங்காய் எண்ணெய் அங்க இருக்கு. கம்பி அங்கேயே இருக்கு. இதுக்கும் மேல அந்தக் குழந்தை ஐ விட்னஸ்.’ கோபத்தில் காலைத் தரையில் உதைத்தான் தேவ். ‘இவ சின்ன பொண்ணு. அவ்ளோ பலமா அடிக்க முடியாது. அதனால் உயிர் போயிருக்காது.’ இப்படி பல்வேறு கோணத்தில் சிந்தித்த தேவ் மேலும் அறிய டைரியில் மூழ்கினான்.

பெக்கி நான் ஒரு மர்டரர். ஐ கில்ட் சம்படி. ஆனால் இயற்கை என் பக்கம் இருந்தது. அந்த சம்பவத்திற்கு அப்புறம் எனக்கு காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. இரண்டு நாட்கள் லீவ் பள்ளி விடுமுறை வேறு. அதனால் என்னால் நிம்மதியாக ஓய்வு எடுக்க முடிந்தது. உடலுக்கு மட்டும் தான். மனது திரும்ப திரும்ப அந்த சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தது.

என்னால் மறக்க முடியவில்லை. நான்கு நாட்கள் கழித்துதான் பள்ளிக்குச் சென்றேன். என்னை நலம் விசாரித்த தோழிகள் கூறிய செய்தி அதிர்ச்சி அடையச் செய்தது.

‘நாலு நாளைக்கு முன்னாடி பேஞ்ச மழையில் புதிதாக கட்டிட்டு இருக்க ரெஸ்ட் ரூம் கட்டிடம் இடிஞ்சு விழுந்துருச்சு. மழையினால அடிச்ச காத்துல மரம் கட்டடத்துல விழுந்ததால் இடிஞ்சு போச்சு. அதுக்குல்ல ஒரு ஆள் மாட்டி செத்து போயிட்டான். உனக்குத் தெரியுமா? அந்த ஆள் கட்டிடம் கட்ட ஆரம்பிச்சதுல இருந்து அங்கதான் தங்கியிருக்கான். போலீஸ் எல்லாம் வந்தாங்க.’ சுகா சொல்லியதைக் கேட்ட எனக்கு சந்தோஷப்படுவதா இல்லை துக்கப்படுவதா எனத் தெரியவில்லை.

அவன் இவ்வளவு நாள் தங்கியிருக்கானா எத்தனை குழந்தைங்க அவன்கிட்ட… நான் செஞ்ச கொலை எந்த ஆதாரமும் இல்லாம போயிருச்சு.

சொல்லு பெக்கி. ஒரு குழந்தை வீட்டுக்கு வெளியில விளையாடிகிட்டு இருக்கு. அப்ப அங்க ஒரு விஷப்பாம்பு வருது. நீ என்ன செய்வ? நானும் சராசரி மனுஷங்கள மாதிரி அதைக் கொல்லத்தான் நினைப்பேன். இப்ப நான் செய்திருக்க காரியம் லீகலி தப்பு. எந்த உயிரையும் எடுக்க யாருக்கும் உரிமை கிடையாது. அதே மாதிரி அவனுக்கும் எந்த உயிரையும் வதைக்க உரிமை கிடையாது. இத என்னால யாருகிட்டேயும் கூட சொல்ல முடியல. கடவுளுக்கு அப்புறமா உன் கிட்டதான் மட்டும் தான் கன்பெஸ் செய்திருக்கேன்.

இதை எழுதி முடித்திருக்கையில் தண்ணீர் பட்டு காய்ந்தது போலத் தாள் இருந்தது. அது கண்ணீராகத்தான் இருக்கும் என்று தேவ்க்கு புரிந்தது. நான் செய்ததை எவ்வளவு ஜஸ்டிபை செய்தாலும் அது தப்புதான். எப்போதும் மறக்க முடியாது. அது காலம் கடந்தாலும் எங்காவது ஒரு மூலையில் என் மனதை அரித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

எனக்கு விடிகாலாய் இருந்தது படிப்பும் , பள்ளி வேலைகளும் தான். அதுவே மூச்சு முட்டும் அளவுக்கு இருக்கும். அதற்குப் பிறகு எனது குணம் சிறிது மாறியிருந்தது. முன்பு போல் அதிகமாகப் பேசுவது இல்லை. மாறிவிட்டிருந்தேன். அந்த மௌனம் மெச்சுரூட்டி மாதிரி வெளியில் தெரிந்ததால் யாரும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

‘ரகசியம் தெரிந்த நாலாவது நபர் நான். ‘ தேவ்க்கு அதிர்ச்சிதான் அவள் தெரியாமல் ஒரு கொலை செய்து விட்டாள் என்றாலும் அவள் இடத்தில் தான் இருந்திருந்தாலும் இதைச் செய்ய வாய்ப்புள்ளது என்று தோன்றாமல் இல்லை. அவளுக்குத் தைரியம் கொஞ்சம்

அதிகப்படி என்று தோன்றியது. ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத அழுத்தம் அவன் மனதில் எழுவதைத் தவிர்க்க முடியாமல் இல்லை. டைரியை டேபிளில் வைத்தவன் , பால்கனியில் உள்ள கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான். சில்லென்ற காற்றுடன் மழைச் சாரல் முகத்தில் அடித்தது. தென்றல் விளையாடிய தனது சிகையைக் கோதி அதை அடக்க முயன்றான். அது அவன் மனம் போல் கட்டுப்படாமல் அலைக்கழித்தது. மூச்சை நன்றாக உள்ளிழுத்து வெளியே விட்டான். அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் மட்டும் உணர்வுகளை வெளியேற்றிவிட முடியாது என்று. சிறிது நேரம் நின்றவன் உள்ளே வந்து தனது உடைகளை மாற்றினான். தலையில் துண்டைத் துவட்டிக் காய வைத்தவாறே தொலைபேசியை எடுத்து நேரத்தைப் பார்த்தான். மணி ஒன்பதரை என்று காட்டியது. பேனாவை எடுத்தவன் விராடபுரம் , நதி, கிறிஸ்துவ பெண்கள் பள்ளி போன்ற விவரங்களைக் குறித்து வைத்தான்.

‘இன்னிக்கு டைரியைப் படிச்சு முடிக்கனும் ‘ என்று முடிவெடுத்தவன் மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்தான்.

பெக்கி இந்த வாழ்க்கை நம்மள வச்சு செய்யனும் முடிவு செஞ்சதுக்கு அப்புறம் என்ன? செமையா காட்டு காட்டுனு காட்டும். நான் ஹை ஸ்கூலில் ஒரு விஷயத்திற்கு பேமஸ் ஆனேன். அது என்னனு தெரிஞ்சா நீ ஷாக் ஆகிருவ?

‘இதுக்கு மேலேயும் எதாவது இருக்கா என்ன?’

-அலைவான்.
 
அத்தியாயம்-16

‘ இதுக்கும் மேலயும் எதாவது இருக்கா என்ன? ‘ என்ற கேள்வி தேவின் மனதில் தோன்றாமல் இல்லை.

எனக்கு மாரல் இன்ஸ்ட்ரக்ஸன்ஸ் ஒரு பாடம் இருக்கு, அதான் நன்னெறி கல்வி. எனக்கு அந்தப் பாடம் ரொம்பவும் பிடிக்கும். அதுக்கும் எக்ஸாம் நடக்கும். பெரும்பாலன மாணவிகள் ஜஸ்ட் பாஸ் ஆனா போதும்னு நினைப்பாங்க.

உனக்கு என்னைப் பத்தி தெரியும்ல. அந்த பாடத்தில் நான் மொத்த ஆறு செக்சனிலும் சேர்த்து முதல் மார்க் எடுத்துட்டேன். இங்கதான் டிவிஸ்ட் இருக்குது. இதனால் கொங்கு மறை மாவட்ட அளவில் நடக்கும் போட்டித் தேர்வில் நான் கலந்து கொள்ள வேண்டும். என்னுடன் இரண்டாம் மதிப்பெண் எடுத்த பெண்ணும் கலந்து கொண்டாள். இறுதியில் ஒரு மதிப்பெண் வித்தியாசத்தில் அவள் முதலிடம் பிடித்தாள். நான் இரண்டாமிடம் பிடித்தேன்.

மாரல் இன்ஸ்ட்ரக்சன்ஸ் எக்ஸாமில் ஒரு மர்டரர் மார்க் எடுத்தது சரித்திரத்தில் அதுதான் முதல்முறையாக இருக்கும். இதை வெளியிலும் சொல்ல முடியாது. எனக்கு நானே வாழ்த்து சொல்லிக்க வேண்டியதுதான்.

நான் என்னதான் தப்பு செஞ்சாலும் இன்னொரு பக்கம் மனசு ‘அது ஒரு ஆக்ஸிடெண்ட். ஒரு விஷப்பாம்பைக் கொன்னதுக்காக என்னோட லட்சியத்தை விட்டுக் கொடுக்க கூடாது. என்னோட குடும்பத்தை முதல்ல நினைச்சுப் பார்க்கனும். இத மறந்துட்டு எதிர்காலத்தை மட்டும் யோசி’ சொல்லியது.

‘கில்ட் அண்ட் ரேசனஷலைசேஷன். இத நான் சொல்லக் கூடாது. மூவ் பார்வார்ட். பர்கெட் எவ்ரிதிங்க்’ தேவ் அறிவுரை வழங்கினான்.

அப்கோர்ஸ் எது பிராக்டிக்கலோ அதத்தான் நான் செஞ்சேன். எனக்கு என்னோட வாழ்க்கை ரொம்ப முக்கியம். அந்தப் பாப்பா நல்லாருக்கானு அடிக்கடி யாருக்கும் தெரியாம பார்த்துக்குவேன். முதல்ல கொஞ்ச நாள் அந்தப் பாப்பா சரியா இல்லை. அதற்குப் பிறகு சரியாகிவிட்டாள். குழந்தைதானே காலப் போக்கில் மறந்து இயல்பாக மாறிவிட்டாள். ஆனால் குழந்தையிலிருந்தே நல்ல மெமரி கொண்ட எனக்கு அது ஹெல்.

ஆனாலும் அந்தக் குழந்தை சிரிக்கும் போது அது நான் செஞ்சது டோட்டலி ஓர்த் இட் அப்படினு தோணுச்சு. அதுவும் நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா என்னோட விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த உதவியது.

இதுக்கு மேல நான் இதப் பத்தி எழுத மாட்டேன். ஏனா ஐ பீல் சேட்.

இப்படியே ஸ்கூல் டேஸ் நார்மலாக இருந்தது. அதில் ஒரு பிரேக் கொடுக்கற மாதிரி சேல்ஸ் டே வந்தது.

ஒவ்வொரு வகுப்பில் உள்ள மாணவிகளும் குழுவாகச் சேர்ந்து பணம் சேர்த்தி ஏதாவது ஒரு ஐடியா செய்து பொருளை விற்கனும். சாப்பாடு, மெகந்தி, ஸ்னேக்ஸ், கூல் டிரிங்க்ஸ், ஐஸ்கீரீம், ஸ்போர்ட்ஸ் இப்படி எத வேணாலும் சேல்ஸ் டே விற்கலாம். ஸ்கூல் கிரவுண்டில் மணல் இருக்கும். கிரவுண்ட்டும் ரொம்ப பெரியது. கிளாஸ் ரூமில் இருக்கற டெஸ்க் எடுத்து கிரவுண்டில் போட்டு ஆரேஞ்ச் செய்துக்கலாம். ஹை ஸ்கூல் , ஹையர் செகண்டரி , மிடில் ஸ்கூல் இப்படி தனித்தனியாக வரும். சேல்ஸ் டே அப்படி என்றாலே எல்லாருக்கும் ஒரு பரபரப்புத் தொற்றிக் கொள்ளும்.

மோனா, சுகி, கவுஸ், கூட சேர்ந்து நாங்க ஒரு டீமா ஆனோம். பரோட்டா, ஐஸ் கீரீம் , மெகந்தி இந்த மூன்றும் விற்றோம். நான் அக்கவுண்ட்ஸ் மெயிண்டெயின் செய்தேன்.

கிளாஸ் கிளாஸா போய் பரோட்டாக்கு ஆர்டர் எடுத்துக்கனும். எவ்வளவு ஆர்டர்ஸ் வருதுனு பார்த்துட்டு பரோட்டா கடையில் விலை குறைவாக பேசி வாங்கிடனும். அப்புறம் என்ன சேல்ஸ் டே அன்னிக்கு எல்லாருக்கும் கொடுத்திட்டா சரி. கவுஸ் நல்லா மெகந்தி போடுவா. மெகந்தி போடுவதில் நல்லா சம்பாதிக்கலாம். லோ இன்வெஸ்ட்மெண்ட் ஹை பிராபிட். ஆனால் ரிஸ்க் இருக்கு. முஸ்ஸீம் பொண்ணுங்க சூப்பரா மெகந்தி போடுவாங்க. அரேபியன் டிசைன்ஸ் வெளுத்து வாங்குவாங்க. அவங்கதான் பெஸ்ட். இத டிஸ்கிரிமினேஷன் பன்னறதுக்காக சொல்லல. எங்க ஸ்கூல்ல அப்படிதான். இருந்தாலும் டேலண்ட் ஹேஸ் நோ பாரியர்ஸ்.

எங்க சேல்ஸ்ம் நல்லா நடந்துச்சு. வர்ல லாபத்துல போட்ட பணத்தை எடுத்துட்டு நமக்கு எவ்ளோ தோணுதோ அவ்ளோ டெனேட் செய்யலாம். அது சேரிட்டிக்காக போயிடும். நாங்க நாலுபேரும் டெனேட் பேசி பணம் கிளாஸ் மிஸ்கிட்ட கொடுத்திட்டோம். அப்புறம் நாங்களும் நல்லா பிடிச்சத எல்லாம் வாங்கி சாப்பிட்டோம். என் நண்பிகள் இருக்கும் போது என்ன கவலை? மனோ , அஜி கூட ரொம்ப ரேரா ஆர்கியூ செய்வேன். ஆனால் சுகி, கவுஸ், மனோ இவங்க கூட ஆர்கியூமெண்ட் அடிக்கடி வரும். நாங்க நாலு பேரும் ரொம்ப வித்தியாசமானவங்க. ஆனால் எனக்கு அவங்கள ரொம்ப பிடிக்கும். ரொம்ப ஜென்யூன் அவங்க. காலையில் நேரமே ஸ்கூல் வந்திட்டா போதும். மரத்தடில உட்கார்ந்துக்குவோம். எங்க வகுப்பு இரண்டாவது மாடி என்பதால் முதல்மாடி , இரண்டாம் மாடிப் படிக்கட்டுகள் இணையும் இடத்தில் நின்று பேசுவோம். எனக்கு எப்பவும் மாடி போன்ற உயரமான இடங்கள் மிகவும் பிடிக்கும். உயரத்தில் நின்று சுற்றுப்புரத்தை ரசித்தல் மிகவும் சுகமான ஒன்று.

‘எனக்கும் தான். அதனால்தான் பென்த் ஹவுஸ் எல்லாம் காஸ்ட்லி. ஆனால் பென்த் ஹவுஸ் கூட அவசியம் இல்லை. இயற்கையின் மாடியான மலையே போதும். எவ்வளவு கொட்டிக் கொடுத்தாலும் ஒரு மலையில் டெண்ட் அடிச்சு நைட் நிலா , நட்சத்திரத்தைப் பார்த்துட்டு தூங்கற சுகம் வராது.’ தேவ் தான் இதற்கு முன்பு போட்டோகிராபிக்காக சென்ற இடங்களை நினைத்துப் பார்த்தான்.

அதே மாதிரி நைட் டைம் நிலாவையும் , நட்சத்திரத்தையும் பார்க்க ரொம்ப பிடிக்கும். என்னடா இதுக்கு முன்னாடி வெயில் பிடிக்கும்னு சொன்னா? இப்ப நிலாவ பத்தி சொல்றானு நீ நினைக்கலாம். நான் ஒரு டூ டைமர். எனக்கு சூரியனின் வெம்மையும் , நிலவின் குளுமை இரண்டுமே பிடிக்கும். ஆனா நிலவை விட சூரியன கொஞ்சம் அதிகமாகப் பிடிக்கும். எனக்கு குளிர் ஒத்துக்காது. சாதாரணமாக மழை வரும் போலிருந்தால் கூட என் உடலில் வெப்பநிலை இறங்கி விடும். இயற்கையாகவே கொஞ்சம் வெப்பநிலை அதிகமாக வேண்டும். இதையே பர்சன்ஸ்களுக்கு வச்சுக்கலாம். உனக்கு தெரியும் . நான் கைண்ட் பர்சாலனாலிட்டி என்றாலும் ஐம் டூ கோல்ட் டூ. வாழ்க்கை அனுபவங்கள் என்னைப் போகப் போக ரொம்பவும் கோல்டா மாத்திருச்சு. அதனால் வார்ம் பர்சாலினிட்டி என் பக்கத்தில் இருந்தால் நல்லாயிருக்கும்.

சேல்ஸ் டே முடிஞ்சுது. அப்படியே ஆசிரியர்கள் தினமும் வந்தது. ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் ரெப் இரண்டாயிரம் பேருக்கு முன்னாடி தன்னோட கிளாஸ் டீச்சருக்காகப் பிரே பன்னனும். என்னதான் மனசுக்குள் விஜய் சேதுபதி மாதிரி நான் பிரே பன்னுவேன் நினைச்சாலும் அன்று வகுப்பு ஆசிரியை நலம் வேண்டி பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும். பள்ளியில் இருக்கும் அனைத்து மாணவிகளும் , ஆசிரியைகளும் அங்கு குழுமியிருப்பர். எனக்கு வேற என் கிளாஸ் டீச்சர ரொம்ப பிடிக்கும். பிரேயர் எல்லாம் சூப்பரா ரெடி பன்னியாச்சு. இதுக்கு முன்னாடி ஸ்டேஜ்ல பேசியிருந்தாலும் இரண்டாயிரம் பேர் முன்னாடி பேசுவது அதான் முதல் தடவை. எனக்கு பதட்டமாக இருந்தது. நான் எதுக்காவது ரொம்ப டென்சன் ஆனால் வலதுகால் மட்டும் நடுங்கும்.

அன்று அப்படி ஒரு சூழ்நிலை. ஸ்கை பூளு யூனிஃபார்ம், பிளாக் ஷீ, லாங்க் ஹேர பிளாக் ரிப்பனில் கட்டியிருந்தேன் . என் பெயரும் வகுப்பும் அறிவிக்கப்பட்டது. மைக் கையில் வாங்கிக் கொண்டு சென்றேன். மேடையில் நின்று அனைவரையும் பார்த்தேன். பயத்தில் கண்ணை மூடிக் கொண்டே பிரேயரைச் சொல்லி முடித்தேன். பிரேயர் என்பதால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு சொல்லலாம். நான் பயத்தில் கண்ணை மூடிக் கொண்டேன்.

அப்போது எடுக்கப்பட்ட போட்டோ என்னோட அக்லியான போட்டோக்களில் ஒன்று . அதை விடு. பிரேயரிலும் பேசுவோம். அதில் பத்தாம் வகுப்பு, பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மாணவிகள் இருக்கமாட்டார்கள். அதனால் இந்தப் பிரேயர் தான் நான் அதிகபட்ச ஆடியன்ஸ் முன்னாடி பேசுனது.



காலம் ரொம்ப வேகமாக ஓடி பத்தாம் வகுப்பும் சேர்ந்துட்டேன். உயர்நிலை, மேல்நிலை வகுப்புகளில் எனக்கு புத்தகங்கள் படிக்க முடியவில்லை. புதிய தலைமுறை மாதிரி பத்திரிக்கைகள் தான் படித்தேன். நான் படிக்கும் போது ரொம்ப பிரசர் இருக்கும். பாட புத்தகங்களைத் தவிர பத்தாம் வகுப்பில், பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் வேறு எதையும் சிந்திக்கக் கூடாது. பன்னிரெண்டாம் வகுப்பை பதினொன்றாம் வகுப்பிலேயே படித்து விடலாம். அப்படி ஒரு பிரசர் இருக்கும். மார்க் எடுத்தால்தான் வாழ்க்கை என்று நிலை இருந்தது. ஆனால் காலேஜ்ல கோல்ட் மெடல் வாங்கினால் கூட பலனில்லை. சும்மா பேருக்கு வைத்துக் கொள்ளலாம். வாழ்வின் எதார்த்தம் வேறு. அதற்கும் நாம் படிக்கும் பாடங்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை. இந்த விஷயம் பெற்றவர்கள் பாதிப் பேருக்கே புரிவதில்லை.

நான் பத்தாவது படிக்கும் போது பள்ளியில் ஒரு சொல்லத்தகுந்த விஷயம் நடந்தது. இரு பெண்களுக்கு இடையே காதல் மலர்ந்தது. அவர்கள் இருவரும் பத்தாம் வகுப்பில் வேறு பிரிவில் பயில்கின்றனர். பெண்கள் மிகவும் கூர்மையான பார்வை உள்ள ஜீவன்கள். அப்படிப்பட்ட ஏதோ ஒரு ஜீவன் கண்களில் இவர்களின் காதல் தட்டுப்பட அது பள்ளி முழுவதும் பிரபலமானது. அப்போது இந்த மாதிரி உறவுகள் பற்றிச் சரியான புரிதல் இல்லாத காலம். அந்த இரண்டு பேருக்குமே சரியான புரிதல் இருந்திருக்குமா என்றால் தெரியாது . பொது இடங்களில் அவர்கள் அன்பை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்திருந்தால் மற்ற மாணவிகளின் புறணி பேசுவதிலிருந்து தப்பித்திருப்பார்கள். அன்புக்கு பாலின பேதம் கிடையாது. இடம் சரியாக இல்லை. இப்படி மாட்டிக் கொண்டார்களே என்று தோன்றியது. என்னைப் பொறுத்த வரைக்கும் யாருடைய காதலுக்கும் பள்ளி சரியான இடம் கிடையாது. எதா இருந்தாலும் வெளியில் பார்த்துக்கனும். இடம், பொருள் , ஏவல் இருக்கிறது.

‘பார்ரா LGBTQ பத்தி கூட அப்பவே தெரிஞ்சுருக்கு.’ புருவத்தை உயர்த்தினான் தேவ்.

பத்தாம் வகுப்பில் நடந்த சம்பவங்களில் ஒன்று. நான் அரையாண்டுத் தேர்வில் கணிதத்தில் வெறும் 45 மார்க்தான் எடுத்தேன். மேத்ஸ் மிஸ் கூப்பிட்டு செம வார்னிங்க். 45 மார்க் எடுத்தாலும் கிளாஸ் பர்ஸ்ட் நான் தான்.

‘வாட் ஃபார்ட்டி ஃபைவ்வா?’ தேவ் அதிர்ந்தான்.

எட்டாவது அதனால் மேத்ஸ் மார்க்க இம்புரூவ் செஞ்சாகனும். என்னிடம் சீனியர்களிடம் வாங்கிய பழைய வினாத்தாள்கள் இருந்தது. என் பேருந்துத் தோழி ஒரு ஆசிரியரிடம் டீயூசன் சென்று கொண்டிருந்தாள். அவள் தான் எனக்கு கண்ணன் சாரைப் பற்றிக் கூறினாள். அப்பவே பிப்ரவரி மாதம் பாதி முடிந்திருந்தது.

அவரிடம் சேர்ந்தேன். அவர் எனக்கு எந்த லெசனும் எடுக்கவில்லை. நான் போவேன். பழைய கொஸ்டீன் வொர்க் அவுட் பன்னுவேன். அவர்கிட்ட காமிப்பேன். அவ்வளவுதான். ஏதாவது சுத்தமா தெரியல அப்படி என்றால் கேட்பேன். அவர் சொல்லுவார். அவருக்கு தெரியும் நான் நல்லா படிக்கிற ஆளு. தனிக்கவனம் தேவையில்லை. எனக்குனு ஒரு ஸ்பேஸ் அவர் கொடுத்திருந்தார். அதனால் தான் என்னால் நிம்மதியாக வொர்க் அவுட் செய்ய முடிந்தது. பொதுத் தேர்வில் 99 மார்க் எடுக்க முடிந்தது. நான் அதிக நாட்கள் சென்ற கடைசி டூயூசன் அதுதான். ஒரு மாதம் போனேன்.

அப்புறம் டென்த் மார்க் சொல்ல மாட்டேன். அது என் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கவில்லை. அப்புறம் ஏன் எட்டாவது மார்க் சொன்னேனு கேட்கலாம். எட்டாம் வகுப்பில் எடுக்கும் மதிப்பெண் ஒரு பெரிய விஷயம் கிடையாது.

சரி பெக்கி அடுத்தது நான் காலேஜ் பத்தி தான் எழுதப்போறேன். மேல்நிலைப் பள்ளி நான் வேறுபக்கம் சேர்ந்து விட்டேன். அதிலும் படிப்பு படிப்பு என்றுதான் சென்றது.

-அலைவான்.
 
அத்தியாயம் 17

லிட்டில் வுமன் என்ற தலைப்பில் இந்த அத்தியாயத்தை ஆரம்பித்திருந்தாள் யாழரசி.

கல்லூரி வாழ்க்கை நாம பெரியவங்களாவதற்கு முதல்படி. இங்கயாவது என்னைப் பெரிய பொண்ணா நடத்துவாங்களானு பார்த்தா அதுதான் இல்லை? இங்கேயும் நான் தான் வயதிலும் , உயரத்திலும் சிறியவள். நான் சேர்ந்தது உளவியல் பிரிவு. எட்டாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது முடிவெடுத்தது. இறுதி நேரத்தில் விலங்கியலுக்கும் , உளவியலுக்கும் தடுமாறினாலும் உளவியல் பக்கம் என் உள்ளம் சென்றுவிட்டது. இதுக்கு எல்லாம் அந்த சிக்மெண்ட் பிராய்ட் தான் முதல் காரணம். அவரோட கனவுகளின் விளக்கம் புத்தகம் ரொம்ப பிடிச்சு போயி நான் சைக்கலாஜி எடுத்தேன்.

இதுவரைக்கும் தமிழ் மீடியத்தில் படிச்சதால் ஆரம்பத்தில் தடுமாறினேன். எனக்கு புரபசர் சொல்றத புரிஞ்சகிறது அதுக்கு பதில் சொல்றது இதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. எழுதும் போது கிராமர் மிஸ்டேக் வரும். நான் சேர்ந்தது கோவையில் ஒரு பிரபலமான கல்லூரி. சிபிஎஸ்சி , மெட்ரிக் இப்படி எல்லாவிதத்திலும் என்னை விட எக்ஸ்போசர் ஆன ஸ்டூடன்ஸ் இருந்தாங்க. எனக்கு சைக்காலஜி ரொம்ப நேச்சுரலா வந்தது. கிளாஸ் எடுக்கும் போது எதாவது கொஸ்டீன் கேட்டா எனக்கு பதில் தெரியாம இருக்கறது குறைவு. இண்டர்ல்ஸ் மார்க் எடுத்தேன்.

எனக்கு ஒரு பிரச்சினை இருந்தது. ஹாஸ்டல் ரூம் மேட்ஸ். முதல்ல சிங்கில் ரூமில் இருந்த என்னை ஐந்து பேர் இருந்த ரூமில் மாத்தி விட்டுடாங்க.

எனக்கு காலேஜ் பர்ஸ்ட் இயர் முழுக்க நிம்மதியான தூக்கம் கிடையாது. காரணம் ரூம் மெட்ஸ். எனக்கு லைட் எரிந்தால் தூக்கம் வராது. அப்படியே கண்ணை மூடிட்டு தூங்கினாலும் சத்தம் போட்டுகிட்டே இருப்பாங்க. 12 மணிக்கு தலைசீவிட்டு தூங்குவாங்க.

நான் காலையில் சீக்கிரம் எழுந்து குளித்து ரெடியாகி எட்டுமணிக்கே காலேஜ் போயிருவேன். எனக்கு கடைசி நிமிஷத்தில் கிளம்புவது பிடிக்காது. எனக்கும் கம்பெனிக்கு பிரண்ட்ஸ் இருந்தாங்க. ஹாஸ்டல் சாப்பாடு ஆரம்பத்தில் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அல்சர் வந்துரும். காலேஜ் டிஸ்கண்டினியூ செய்யலாம் கூட நினைச்சிருக்கேன். ஆனால் ஹாஸ்டல் கட்டிய பீஸ் வீணாகிவிடும். அதனால் படிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். விடுதியில் முற்றம் என்ற அமைப்பு உள்ளது. ஒரு புத்தகத் திறனாய்வு மன்றம். விடுதியில் வரும் தொகை இதற்கு பயன்படும். வாரம் ஒருவர் புத்தகத் திறனாய்வு செய்வர். நான் தூப்புக்காரி எழுத்தாளர், பாடலாசிரியர் அறிவுமதி இப்படி பலரை அந்த மன்றத்தின் மூலம் சந்திந்திருக்கிறேன். எனக்கு கல்லூரியில் மிகவும் பிடித்த மன்றம். அதற்குப் பிறகு சிந்தனைச் சங்கமம் என்ற ஒரு கிளப் இருக்கிறது. இது கல்லூரியினைச் சார்ந்தது. இதிலும் நான் உறுப்பினர். இது ஒரு தலைப்பை எடுத்து அதை விவாதம் செய்வர். முற்றத்து உறுப்பினர் பெரும்பாலும் இதிலும் இருப்பர். என்னுடைய மாலைப் பொழுதுகளை விடுதி அறைக்குச் செல்லாமல் இருக்க பயன்படுத்திக் கொள்ள உதவியது. எஞ்சிய நாட்கள் நூலகத்தில் கழித்தேன்.

நாலு வருடங்களாக செல்ல முடியாததற்கும் சேர்த்துக் கல்லூரியின் நூலகத்தில் புத்தகம் படித்தேன். நூலகப் பணியாளர்கள் எனக்கு மிகவும் உதவுவர். நான் புத்தகம் தாமதமாகக் கொடுத்தாலும் ஃபைன் கிடையாது.

எனக்கு ஷோசியல் லைஃப்பே இல்லையானு நீ நினைக்கலாம் பெக்கி. என்னோட கிளாஸ்மேட்ஸ் ராஜ் , ஜெய் அண்ணா இருவரும் மிகவும் குளோஸ்.

ராஜ் என்னோட பெஸ்டி. எஸ் பெஸ்டி. இப்போது எல்லாம் அண்ணன், தம்பி என்ற வார்த்தையே தவறாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். பெஸ்டியை விட்டு வைத்து விடுவார்களா என்ன?

இந்த இடத்தில் ஜாதியைப் பத்தி நான் பேசியே ஆகனும். என்னோட தாத்தா , பாட்டி எல்லாம் அவங்க அப்பாவை அண்ணா என்றுதான் அழைப்பார்கள். தன்னுடைய காதலரை லவ்வர் என்று சொல்லாமல் அண்ணா, பெஸ்டி …. இப்படி சொல்வது என்னைப் பொறுத்தவரை முற்றிலும் தவறு.

ஸ்கின்ஷிப்பில் உள்ள ஒருவர் நண்பராக இருக்க முடியாது. அந்த உறவின் பெயர் லவ்வ்ர். இப்படி ஒரு சில பலரால் ஆண், பெண் நட்புத் தவறாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆண்களும் , பெண்களும் நட்பாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று கூட்டம் திரியும். வெரி சிம்பிள் ஆன்சர் அவர்களால் ஒரு பெண்ணைத் தோழியாகப் பார்க்க முடியாது. பெண்கள் வெறும் போகப் பொருட்கள் என்ற கண்ணோட்டத்தின் மறைமுகமான வெளிப்பாடு அது.

நானும் ராஜ்ஜூம் ஏழு வருடங்களாக நண்பர்கள். என் வீட்டில் அவன் பேசுவான். நானும் அவன் வீட்டில் பேசுவேன். அவன் வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கிறேன். வகுப்பினர் சிலர் என்னையும் அவனையும் சேர்த்து வைத்து அசிங்கமாகப் பேசியுள்ளனர். இதில் ஹைலைட்டே அவன் பெரியப்பா எங்கள் கல்லூரியின் முதல்வர். நாங்கள் ஒன்றாகவே தான் கல்லூரியில் இருப்போம். அவர் எங்களை அறுபது சிசிடிவி கேமராக்களின் மூலம் வாட்ச் செய்ய முடியும்.

என் நண்பனைப் பத்தி சொல்லியே ஆகனும். அவன் ரொம்ப எளிமையானவன். எந்த ஒரு பந்தாவும் இருக்காது. நான் தவறு செய்தால் கண்டிப்பான். அவனிடம் ஏதாவது ஆலோசனை கேட்டால் என்னையே சிந்தித்து முடிவெடுக்கச் சொல்வான். ஐஸ்கீரீம் சாப்பிட விடமாட்டான். கிளாஸ் கட் அடிக்க விட மாட்டேன்.

எனக்கு அவன் எப்போதும் நல்லவற்றையே செய்வான். அவனும் நானும் நண்பர்களானது தமிழ் வகுப்பில். அப்படியே சீக்கிரம் குளாஸ் ஆகிவிட்டோம். ரெண்டு பேரும் முதல் மூன்று மார்க்குகளில் வருவோம்.

ஜெய் அண்ணா , என்னோட வெல் விஷர். அண்ணா எங்களை விட மூத்தவர். ராஜ் , ஜெய் அண்ணா இருவருக்கும் நடுவில் நடந்து சென்றால் நான் நாய் குட்டி மாதிரி சிறிதாகத் தெரிவேன். அவ்வளவு உயரம் அவர்கள். ரெண்டு பேருமே எனக்கு பாடிகார்டு மாதிரி இருப்பார்கள். என்ன செய்யறது

உசரம் அப்படி!!!!!

யூ.ஜி படிக்கும் போது எனக்கு ஒவ்வொரு டிபார்மெண்டிலும் தெரிந்த நபர்கள் இருப்பார்கள். விடுதி வாழ்வே அப்படித்தான். அப்படி இப்படினு நான் பர்ஸ்ட் இயர் முடிச்சுட்டேன்.

இரண்டாவது வருடம் என்னோட விடுதி வாழ்க்கையில் சிறப்பான வருடமாக அமைந்தது. என்னோட ரூம்மேட்டா கவிதா அக்கா வந்தார்கள். அவர் விலங்கியல் மூன்றாம் ஆண்டு படித்தார்கள். நாங்க ரெண்டு பேரும் இன்ஸ்டண்ட் நண்பர்களாகி விட்டோம். அக்காவும் நானும் எதை வேணாலும் பேசுவோம்.

காலேஜ்ல எனக்கு ஒரு எதிரி இருந்தான். அவனுக்கு நான் எதிரியில்லை. எனக்கு அவன் எதிரிதான். அவனை இருவரும் சேர்ந்து திட்டம் போட்டு வட்டம் போட்டுத் திட்டுவோம். குத்துப் பாட்டுப் போட்டு விடுதி அறையில் நடனம் ஆடுவோம். ஹாஸ்டல் டேல செம ஆட்டம் போட்டோம். அதெல்லாம் வேற லெவல் என்ஜாய்மெண்ட். அக்கா மாதிரி ஒருத்தர பார்க்கவே முடியாது. அவ்வளவு இன்னசெண்ட் , ஜென்யூன் அவங்க. அக்கா கூட மீயூசியம் , பொருட்காட்சி போயிருக்கேன்.

உனக்குத் தெரியும் ..எனக்கு மூவீஸ்னா ரொம்ப இஸ்டம். காலேஜ் வந்த இரண்டு வருஷத்தில் நான் தியேட்டர் பக்கம் போனதே இல்லை. சித்தி வீடு பக்கத்தில்தான். தியேட்டர் போக வேண்டுமென்றால் அவர்கள் அழைத்துச் சென்று விடுவார்கள்.

எனக்கும் தியேட்டர் சென்று படம் பார்ப்பது பிடிக்காது. வொர்த்தான படமா தியேட்டர் போய் பார்க்கலாம். இப்படி இருந்த நான் தியேட்டர் சென்றது கவி அக்காவுடன் தான். காக்கிச்சட்டைப் படத்திற்குச் சென்றோம். இப்படி எவ்வளவுதான் என்பக்கம் நல்லவர்கள் இருந்தாலும் எனக்கு டிப்ரசன் உண்டாகத் தொடங்கியது. யாருக்கு வேணாலும் டிப்ரசன் வரலாம். எந்தக் காரணமாகவும் இருக்கலாம். கண்டிப்பாக காரணத்தை நான் சொல்ல மாட்டேன்.

அப்நார்மல் சைக்காலஜினு ஒரு பாடம் இருக்குது. அதில் மனவியாதிகள் அனைத்தும் இருக்கும். சில பேர் தனக்கு மனவியாதி இருக்குனு தெரியாம இருப்பாங்க. சில பேருக்கு தனக்கு பிரச்சினை இருக்குதுனு தெரியும். ஆனால் என்ன செய்வது என்று தெரியாது. சில பேருக்கு தனக்கு இந்த பிரச்சினை, இது எல்லாம் எனக்கு நடக்குது என்பது மிகத் தெளிவாகத் தெரியும். ஆனால் விடுபடுவது மிகக் கடினம்.

நான் அந்த நிலையில் தான் இருந்தேன். அப்நார்மல் சைக்காலஜி படிச்சு என்னை நானே டையக்னோஸ் செஞ்சுகிட்டேன். என் படிப்பு, மற்றவர்களிடம் பழகுதல் இதில் எந்த வித மாற்றமும் இல்லை. தூக்கம் , சாப்பாடு இது எல்லாம் பிரச்சினை ஆனது. சும்மாவே நான் குறைவாகச் சாப்பிடுவேன். மன அழுத்ததிற்கு பிறகு அது இன்னும் குறைந்தது. தூக்கம் சொல்லவே வேண்டியது இல்லை.

உனக்கு தெரியுமா? எனக்கு ஸ்பெஷாலிட்டி இருக்கு. என்னுடம் பேசும் பலர் கூறும் வார்த்தை “உங்கிட்ட பேசுனா ரிலாக்ஸா இருக்கு.” இது என்னை எவ்வளவு பின்னாளில் இழுத்துச் சென்றது எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். உங்கிட்டேயும் சொல்றேன். ஐ வாஸ் நேச்சுரல் சைக்காலஜிஸ்ட். ஜெய் அண்ணா என்னை கிட்ஸ் ஸ்பெஷலிஸ்ட் சொல்லுவாரு. நான் டிப்ரஸ்ன்ல இருந்த சமயம் நான் ஒரு நாலு பேருக்கு ஹெல்ப் பன்னிருக்கேன். அவங்களுக்கு டிப்ரசன். லைஃப் இஸ் சம்திங்க் எல்ஸ்.

நிறைய நபர்கள் தன்னுடைய அந்தரங்கமான பிரச்சினைகள் பலவற்றிற்கு என்னைத் தேடி வந்திருக்கிறார்கள். நானும் உதவியிருக்கிறேன். என்ன பிரச்சினைனு கண்டிப்பா சொல்ல மாட்டேன். ரகசியம் காப்பாற்றுவது ஒரு சைக்காலிஜிஸ்ட் இன் முதல் கடமை. பெக்கி , நீ இமேஜின் செய்ய முடியாத விஷயங்களை நான் கேட்டுருக்கேன். பதினெட்டு வயதில் நான் சந்தித்த நபர்கள் அப்படி.

‘அப்ப இந்தப் பொண்ணோட ஆம்பிஷன் சைக்காலஜிஸ்ட் போல இருக்கு.’ தேவ்க்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

இந்த ஹெல்ப் பன்னற குணம் சில உறவுகளை உருவாக்கும். சில உறவுகளை விட்டு ஓட வைக்கும். என்னையும் ஓட வைத்தது.

இப்படி முடித்திருந்தாள் யாழரசி.

அலைவான்...............
 
அத்தியாயம் -18

நரகம்

நரகம் என்பது இறந்த பின் நம் பாவத்தால் கிடைப்பது அல்ல. உயிருடன் இருக்கும் போதே நம்முடன் இருக்கும். அது எப்படி சாத்தியம் ? என்று நீ கேட்கலாம் பெக்கி. நம் மனத்தை விட கொடிய நரகம் வேறு எதுவும் இல்லை. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான பிரச்சினைகள் இருக்கும். உடல் நோய் , மன நோய் இப்படி விதவிதமாய் இருக்கும்.

சில மனநோய்கள் வருவதற்கு காரணங்கள் தேவை இல்லை. ஒரு ஹார்மோன் மாற்றி சுரந்தால் நோய் வாய்பட்டுவிடுவோம். சில நோய்கள் உருவாவதற்குக் காரணமே கிடையாது. அப்படி ஒரு நோய் தான் மனச்சிதைவு நோய் எனப்படும் ஸ்கீசோபெர்னியா.

இந்த கொரியன் டிராமாஸ் எல்லாம் பார்த்திருந்தா தெரியும். ஒரு மருத்துவமனை என்றால் அது தொடர்பான பிரச்சினைகள் , லாயர் என்றால் அவர்கள் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் பற்றி நாடகம் நகரும்.

நான் சைக்காலஜி கூட படிச்சு முடிக்கல. அன்ட் தென் ஐ மெட் ஹெர். ஸ்கீசோபெர்னிக் பர்சன் இன் மை ஹாஸ்டல் . அவளுக்கு ஏதோ பிரச்சினை இருந்ததுனு என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் அது இதுதான் என்று தெரியவில்லை.

அவளை நான் சந்தித்ததும் ஒரு வித்தியாசமான நிகழ்வுதான். நிச்சயம் விடுதியில் தான். ஹாஸ்டல் முதல் வருடத்தில் அவளைப் பார்த்ததில்லை. இரண்டாவது வருடத்தின் இறுதியில் சந்தித்தேன். ஹாஸ்டல் டே’ வை முன்னிட்டு போட்டிகள் நடத்தியிருந்தனர். அதில் பூயூட்டி காம்டிசனும் உண்டு. ஒவ்வொரு விடுதிக்கும் தனித்தனியாக நடக்கும். எங்கள் விடுதியில் மெஸ் பெரியதாக இருக்கும். அதனால் அதை போட்டிக்கு உபயோகப்படுத்தினார்கள். நான் ஆடியன்ஸ்தான் . விடுதிப் பெண்கள் விதவிதமாக தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டு ரேம்ப் வாக் செய்தார்கள். அதில் சவுத் இண்டியன் ஸ்டையில் பிரவுன் நிற புடவைக் கட்டிக் கொண்டு அவள் நடந்தாள். அவளின் மஞ்சள் நிறத்திற்கு அந்தப் புடவை அருமையாக இருந்தது. அவள் மற்றப் பெண்களைப் போல் ஐ பூரு டிரிம் செய்யவில்லை. நீ செய்ய மாட்டியானு கேட்கறது புரியுது. ஆமாம் எனக்கு தேவையில்லை. என்னுடைய கண் புருவங்கள் இயற்கையாகவே டிரிம் செய்தது போல்தான் இருக்கும். எனக்கு இயற்கையா இருக்கறதுதான் பிடிக்கும். எந்த காஸ்மெட்டிக்ஸ்ம் முகத்தில் போட மாட்டேன். கண்ணுக்கு மை இட்டது கூட முதல் வருடத்தில் பிரஸ்ஸர்ஸ் டே அன்றுதான். என் சீனியர் மையிட கண்ணெல்லாம் சிவந்து கண்ணீர் வந்துவிட்டது.

சரி என்னை விடு. அவ ஒரு நேச்சுரல் பூயூட்டி. அப்பவும் கூட எல்லாரையும் பார்க்கற மாதிரி பார்த்துட்டு விட்டுட்டேன். போட்டி முடிந்த பிறகு அனைவரும் அவரவர் அறைக்குச் சென்று விட்டனர். நானும் கிளம்பிட்டேன்.

சாப்பிடத் திரும்பி வந்தேன். அப்போதுதான் அவளைச் சந்தித்தேன். அவளும் என்னைப் போலவே சாப்பிட சீக்கிரம் வந்திருந்தாள். செல்ப் சர்வ் என்பதால் பெரிய பாத்திரத்தின் மூடியை எங்கு எடுத்து வைக்கலாம் என்று திணறிக் கொண்டிருந்தாள். அதைப் பார்த்ததும் நான் சென்று கையில் மூடியை வாங்கினேன். அவள் சாப்பாடு போட்டுக் கொண்ட பிறகு என் தட்டிலும் வைத்தாள்.

சாப்பாடு போட்டுக் கொண்ட பிறகு நானும் அவளும் ஒரே நேரத்தில் நன்றி சொல்லிக் கொண்டோம். யூஜி படிக்கும் போது எப்போதும் என் முகத்தில் ஒரு சிரிப்பு இருக்கும். அவளைப் பார்த்து நானும் சிரித்தேன்.

ஏதோ ஒன்று சிரிப்பை என்னால் விட முடியாது. அழுதே கொண்டிருந்தாலும் யாரவது என்னை நேருக்கு நேர் முகத்தைப் பார்த்து சிரித்தால் நான் சிரித்து விடுவேன். எனக்கு முக்கியமான நேரத்தில் கண்ணீரே வராது. தேவையில்லாமல் புத்தகம் படிக்கும் போதும் , கொட்டாவி விடும் போதும் இந்தக் கண்ணீர் வரும். ஒரு புத்தகத்திலோ அல்லது படத்திலோ சோகமான சீன் என்றால் கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டும். இதே எனக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றால் கண்ணீர் என்ன விலை என்று கேட்க வேண்டியது தான்!!

எனக்கு சிரிப்பும் , கோபமும் அதிகமாக வரும். ரொம்ப சோகமாக இருக்கும் நேரத்தில் கூட நன்றாகச் சிரிப்பு வரும். அதை விடு. பிறகு அவளிடம் பெயர் கேட்டேன். அவள் பெயர் மைதிலி. அவள் இன்னும் சேலையை மாற்றவில்லை. நான் ரொம்ப ரேராகத்தான் கம்பிளிமெண்ட் செய்வேன். அவளுக்கு சேரியைப் பற்றிக் காம்பிளிமெண்ட் செய்தேன். இப்படித்தான் எங்கள் பழக்கம் ஆரம்பித்தது. நான் உணவு உண்ணும் நேரத்தில் அவளும் வர ஆரம்பித்தாள்.

‘லவ் டெவலப் ஆகுதோ?’ தேவ் மனதில் கேள்வி எழுந்தது….’ச் சே அதுக்கு வாய்ப்பில்லை.’ என்று சமாதானப் படுத்திக் கொண்டான்.

நானும் நன்றாகப் பழக ஆரம்பித்தோம். எனக்கு எப்பவும் ஒருத்தர் உண்மையாக இல்லையென்றால் உள்ளுணர்வு உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கும். யாருக்காவது மனதளவில் எதாவது பிரச்சினை இருந்தாலும் மனதில் ஒரு அலாரம் வந்து போகும்.

எனக்கு மைதிலியிடம் ஏதோ ஒரு உணர்வு தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. அவளுடன் பழகும் போது ஒரு அசகரியமான உணர்வு இருந்தது. மைதிலிக்கு என்னை ரொம்பப் பிடிக்கும். அடிக்கடி என்னைத் தேடி வருவாள்.

இதில் இன்னொரு பிரச்சினை என்னவென்றால் மைதிலியின் ரூம்மேட் நவ்யாவும் நானும் நல்ல தோழிகள். அவளுக்கும் மைதிலிக்கு ஒத்துப்போகாது. அவளும் ஒரு டிப்பரஸ்ட் பர்சன். அப்பப்ப இவங்க இரண்டு பேருக்கும் நடுவில் நான் மாட்டிக் கொள்வேன்.

மைதிலி எதுவும் சொல்ல மாட்டாள். ஆனால் நவ்யா புலம்பித் தீர்த்து விடுவாள்.

சில சமயம் வெளியில் இருந்து பார்த்தால் நவ்யா ஓவர் ரியாக்ட் செய்வது போலிருக்கும். இப்படியே நாட்கள் நகர்ந்தது.

மைதிலியை எனக்குப் பிடிக்கும். ஆனால் என்னால் அந்த அசவுகரிய உணர்வைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

எனக்கு ஒருவரிடம் பழகும் போது உண்மையாகப் பழக வேண்டும். ஹார்ட் அட் ஈஸ் அப்படி ஒரு உணர்வு இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பேன். அப்படி இல்லையென்றால் நான் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று அர்த்தம்.

நவ்யாவுக்கும் மைதிலிக்கு சுமுக உறவென்பது இல்லை.

இப்படி இருக்கையில் மைதிலி ஒரு நாள் ஹாஸ்டலில் இருந்து காணாமல் போய்விட்டாள். ஹாஸ்டலில் பயோமெட்ரிக் சிஸ்டம் உள்ளது. பெண்கள் விடுதி என்பதால் ஐந்தரை மணிவரை தான் வெளியே இருக்க முடியும். ஒவ்வொரு தடவை பயோமெட்ரிக்கில் பஞ்ச் செய்யும் போதும் வீட்டினருக்கும் மெசேஜ் சென்றுவிடும். இவள் காணாமல் போனது பகலில். கல்லூரி வேலை நேரத்தின் போது. எப்படி கண்டுபிடிக்க முடியும்?

அதிர்ஷ்டவசமாக விடுதிப் பணியாளர் ஒருவர் இரயில் நிலையம் சென்றிருக்கிறார். அங்கு எந்த வித சுயநினைவும் இன்றி மைதிலி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அவர் கண்ணில் பட்டதால் கல்லூரிக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார். இல்லையென்றால் என்னால் யோசித்துப் பார்க்க முடியவில்லை.

அதற்குப் பிறகு அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர். அதற்குப் பிறகுதான் எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது அவளுக்கு ஸ்கிசோபெர்னியா என்று. நானும் மெடிக்கல் ரெக்கார்ட்ஸ் பார்த்தேன். உனக்குத் தெரியுமா? அவள் வகுப்பில் முதலிடம் பெறுபவள். அவளைப் பார்த்தால் இப்படி பாதிக்கப்பட்டிருப்பாள் என்று தெரியாது. இந்த நோய்க்கு மருந்தும் கிடையாது. எனக்கு நோய் என்று சொல்ல கஷ்டமாக இருக்கிறது. கண்டிசன் அல்லது நிலை அப்படி என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம். கட்டுப்படுத்த முடியும். ஆனால் தீர்வில்லை.

முதலில் இருந்தே அவளுக்கு ஏதோ பிரச்சினை இருந்ததை உணர முடிந்த என்னால் என்னவென்று கண்டறிய முடியவில்லை. சொல்லப்போனால் குடும்பத்தினரே அவளுடன் பழகுவது கடினம். அப்படி இருக்கையில் அவள் என்னைத் தேடி வந்தாள். அவளை இன்னும் நன்றாக நான் கவனித்து இருக்க வேண்டும்.

சொல்லப்போனால் நான் ஓடி ஒளிந்தது மாதிரி. பதினெட்டு வயதில் நான் அவ்வளவு ஒன்றும் புத்திசாலி இல்லை.

மைதிலி டீரிட்மெண்ட் முடித்தபின்னர் விடுதியில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டாள். ஆனால் பலர் அவளை ஒதுக்கி வைத்தனர். மனநோய் உள்ளவர்களை உலகம் பொதுவாக பைத்தியம் என்று முத்திரை குத்திவிடும்.

விடுதியில் கூட புதிய விதிமுறை வந்துவிட்டது. மனநலப் பிரச்சினை உள்ளவர்கள் சேர்த்துக் கொள்ளபட மாட்டார்கள் என்று.

அவள் மட்டும் அனுமதிக்கப் பட்டாள். கடைசி வருடம் என்பதால் விட்டுவிட்டனர். அனைத்து மனநல பிரச்சினைகளும் மிகவும் தீவிரமானவை அல்ல. சளி , காய்ச்சல் போன்றுதான் அவையும். உனக்கொன்று தெரியுமா பெக்கி ? எல்லா மனிதர்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் அப்நார்மல் தான். அதன் லெவலைப் பொறுத்துதான் சிகிச்சை தேவைப்படும். இதுதான் ஃபேக்ட். ஸ்ட்ரஸ் எடுத்துக்குவோம். ஸ்ட்ரஸ் இல்லாத மனிதர்களைப் பார்க்கவே முடியாது. அதே மாதிரி மனிதர்கள் அனைவரும் எதாவது ஒரு கட்டத்தில் மனச்சோர்வுக்கும் உள்ளாகியிருப்பார்கள். எனக்கு நாலு வருடத்திற்கும் மேலாக மனச்சோர்வு இருந்தது.

அதனால் மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கும் மனநல டாக்டரைப் பார்ப்பதில் தவறில்லை. சரி நீ பார்த்தியா? என்று கேட்கலாம். என் பிரபசர் இருவரிடம் தீர்வு கேட்டேன். அவர்களும் கூறினார்கள். அவர்களுக்கு என்ன பிரச்சினை என்று கூறவில்லை. எனக்கே என்னோட கண்டிசன் தெளிவாகத் தெரிந்தது. எப்பவும் போல என்னை நானே சரி செய்து கொள்ள முயற்சி செய்தேன். மனநலப் பிரச்சினைகளும் உடல் நலப் பிரச்சினைப் போன்று மருத்துவரைப் பார்ப்பதில் தவறில்லை. எந்த ஒரு பிரச்சினையும் ரொம்ப காலத்திற்கு தள்ளிப் போட முடியாது. காரணத்தைக் கண்டுபிடிச்சு அதை எதிர்கொள்வதுதான் நல்லது.

The sooner we face the problem , the lessor agony for our mind.

‘எஸ். நீ சொல்றது சரிதான். நான் ஒத்துக்கிறேன். ‘ தேவ் ஆமோதித்தான். டைரியை பேனாவை குறுக்கே வைத்து மூடியவன் எழுந்து கை கால்களை ஸ்ட்ரச் செய்தான்.

தனது தொலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தான். அதில் அவளின் மெசேஜ்கள் வாட்சப்பில் குவிந்திருந்தது.

யாழரசியின் வார்த்தைகள் மனதில் வந்து சென்றது.

‘இவகிட்ட இருந்து நான் தப்பிக்கவே முடியாது போலிருக்கு. லெட்ஸ் ஃபேஸ் இட்’

உடனே அந்த எண்ணுக்கு அழைத்தான்.

“ஹலோ தேவ்..எப்படி இருக்கீங்க?” தேன் குரலில் அவள் மறுமுனையில் பேசினாள். ஆர்வமும் வெளிப்பட்டது.

“ஐ ம் ஃபைன் சஷ்மிதா. நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லனும்.”

“ நீ என்ன வேணா சொல்லலாம் தேவ். நீ சொல்றததான் கேட்க நான் இருக்கேனே!”

தேவ்விடம் இருந்து ஒரு சலிப்பான பெருமூச்சு எழுந்தது.

“ஐம் சாரி சஷ்மிதா. என்னால் உன்னைக் கல்யாணம் செய்துக்க முடியாது. நானும் உங்கிட்ட எவ்வளவு தடவை இண்டேரக்டா சொல்ல முயற்சி செய்தேன். நீ புரிஞ்சக்கவே இல்லை. உன் மனசக் கஸ்டப்படுத்த எனக்கு விருப்பம் இல்லை. அதே சமயம் பொய்யாகவும் என்னால் நடிக்க முடியாது.”

மறுமுனையில் அவள் அழுதாள்.

தேமியபடி “ஒரு ரீசன் சொல்லு தேவ்.” என்று கேட்டாள்.

அலைவான்.........
 
Status
Not open for further replies.

New Threads

Top Bottom