வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.
போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.
உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.
அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...
சில தினங்களாகவே காணக்கூடாத காட்சியெல்லாம் கண்டதில் ஏற்பட்ட சலிப்பும், வெறுப்பும், இவ்வளவு அவலங்களைப் பார்த்தும் எதுவும் செய்ய முடியாத கையாலாகாத்தனமும் சேர்ந்த கோபத்தில் மேற்கு அடிவாரத்தை நோக்கி செங்கதிரோன் விழ, அடிவாரம் முழுவதும் ரத்தச் சிவப்பாகியது… அந்தோ! வீரத் தமிழினத்தின் மாட்சிமையை எட்டுத்திக்கும் பரைசாட்டிய வெற்றி வேந்தனை இந்நிலையில் பார்க்கும் மனோதிடம் எனக்கில்லை. இன்றோடு தமிழ் இனத்தின் வீரம், பண்பாடு, கலாச்சாரம், சுதந்திரம் அனைத்தும் அவனோடு கண்மூடப் போவதை என்னால் சகிக்க முடியவில்லை... இதோ நான் மறைந்தே போகிறேன் என்று மறைகிறான் அந்தி நேரக் கதிரவன்.
வெய்யோன் மறைய… இமைகளைப் பிரிக்க முடியாமல், மெல்ல மெல்ல இமைகளைப் பிரித்துப் பார்த்தான்... அவனுக்குப் பிடித்தமான அந்திமாலை பொழுது... சூரியன் மறைந்தும் மறையாமலும் வெளிச்சம் இருந்தும் இல்லாமலும்… மிதமான வெப்பமும், இதமான குளிரும் தாக்கியதால் உண்டான சுகானுபவத்தில் ஆழ்ந்து மூச்செடுத்தவனுக்கு, பழக்கப்பட்ட ஆனால் விரும்பத்தகாத நெடி மூக்கைத் துளைக்க, கண்களை மலர்த்தி சுற்றிலும் பார்க்கிறான்…
அரண்மனையின் தர்பார் மண்டபத்தின் முன் இருந்த பெருந்திடலின் மத்தியில் தாம் கிடப்பதை உணர்ந்தவன், "சொக்கா! இதெல்லாம் உண்மைதானோ? நான் அசுப கனவேதும் காண்கின்றேனோ? என் இனம் என் இனத்தில் பிறந்த ஒருவனாலேயே சிதைக்கப்பட்டு விட்டதா? ஏழு கடல் தாண்டி ஆட்சியமைக்க ஓடியவன் ஏழடியில் இருந்த புல்லுருவியை, சாதாரணமாக எண்ணியது இன்று இவ்வளவு பெரிய இழப்புக்குக் காரணமாகிவிட்டதே? இன்னும் யான் உயிரோடிருக்கிறேன் என்றால் கடைசி நேரத்திலும் நான் என் மக்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய ஏதோ கடமை இருக்கிறதோ? " என்று ஈசனிடம் முறையிட்டவன், எழுந்து அமர முயற்சி செய்து, முடியாமல் போகவே, தலையை மட்டும் உயர்த்தி, தன்னைச் சுற்றிலும் பார்க்கிறான்.
"என்ன கொடுமை?... படைவீரர்கள் இரத்தத்தில் மிதக்கின்றனரே… அவர்களின் வாள் வீச்சிற்கு சிறிதும் ஈடாகாத கயவர்களின் கையால், வீழ்த்தப்பட்ட அவமானம் தாளாமல், தம் உடல் மண்ணில் சாயும் முன் உயிர் துறந்து வீழ்ந்திருக்கும் கோரக் காட்சியைக் காண்பதற்காகவா இன்னும் உயிரோடிருக்கிறேன்… வீரர்களின் முகத்தில், நேருக்கு நேர் போரிட்ட மிதப்பும், என் தாய் மண்ணை விட்டுப் பிரிகிறேனே என்ற வலியும் ஒருங்கே தெரிகிறதே… துரோகத்தால் அழியப் போகிறோம் என்று தெரிந்தும் இறுதி வரை போரிட்ட என் செல்வங்கள் மண்ணில் சாய்ந்து விட்டனரே…
அடப்பாவி துரோகி! இவர்கள் எல்லாம் நமக்காக, உன் சந்ததிக்காவும்தானே பாடுபட்டனர்… நம் இரத்தத்தை நாமே குடிப்பதைப் போன்றதடா நீ செய்த செயல்… இந்த மாபெரும் புகழுடைய வீர வம்சத்தில் இப்படி ஒரு பிறவி எப்படிப் பிறந்தாய்? அடேய்! அடி முட்டாளே! பிறரிடம் நம் குலத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து நீ அடையப் போவதென்ன? வானவரே நடுங்கும் படையையும், வீரமும், தீரமும் இருந்த நம் நிலத்தையும் அழித்து விட்டு, உன்னை மட்டும் நன்றாக வாழ வைப்பான் என்றா நினைக்கிறாய்?... உம்முடைய தீய ஆசைக்கு நம் மக்களை அந்நியரிடம் பறிகொடுத்து விட்டாயே… அந்நியர் கையில் நம் மக்களின் நிலையை ஒரு முறையாவது நினைத்துப் பார்த்திருந்தால் இப்படியான ஒரு கொடூரச் செயலை நீ செய்திருக்க மாட்டாய்… வீரமும் ஈரமும் நிறைந்த நம் தமிழ் மண்ணை, முதுகில் குத்தும் கயவர்கள் கையில் கொடுத்து விட்டாயே... உனக்காக இன்று நான் மிகவும் வேதனைப்படுகிறேன்… இன்றைய உன் செயல் காலம் காலமாக நம் தமிழ் மக்களால் தூற்றப்படும்…. இனி நம் மக்கள் படும் துயரத்திற்கும், கண்ணீருக்கும் நீயே காரணமானாய்… யாரை நம்ப வேண்டுமோ அவர்களை நம்பாமல் நம்பக்கூடாத அவர்களை நம்பி, நீ சேர்ந்து இருக்குமிடம் எப்படிப்பட்டது என்று உனக்கொரு நாள் உணர்த்தும்…. மாற்றான் கொடுத்த பிச்சையில் உயிர் வாழப்போகும் உன்னைப் பார்த்து எம் தமிழ் ரத்தமே ஏளனமாக சிரிக்கிறதடா… உன்னைப் போன்றவனை, நன்கு அறிந்தும் அருகில் வைத்திருந்தது குற்றமே… பாம்பைப் பழுதென எண்ணிவிட்டேன்... இதோ என்னைச் சுற்றிக் கிடக்கும் சடலங்களைப் பார்! இவர்களுடன் ஒரு பொழுதேனும் நீ இன்புற்றிருக்க வில்லையா? இவர்கள் எதற்காக, தம் நாட்டிற்காக உயிர் துறக்க வேண்டும்? இவர்கள் உண்ட உணவைத்தானே நீயும் உண்டாய்? இவர்களிடம் உள்ள தேசப்பற்றில் சிறிதேனும் உனக்கு இல்லாமல் போனதே…" என்று வருந்தியவன்,
தன்னைச் சுற்றிலும் சடலமாகக் கிடந்த வீரர்களை நோக்கி, "நம் மண்ணின் பெருமைக்காக, உயிர்துறந்த உங்களுக்கு எம்மால் செய்யக்கூடியதென்ன?" என்று எண்ணுகையிலேயே,
அழகும், வளமும் நிறைந்த இந்நாடும், தேவரும் வியக்கும் கம்பீரமான அரண்மனையும், அரசனைக் கண்டாலே முகம் மலரும் மக்களும்… அரசனுடைய நடையின் கம்பீரத்தில் தங்களின் வீரத்தை உணர்ந்து விரைப்பாகும் வீரர்களும், அரசனின் வருகையில் குதூகலமடைந்து கனைக்கும் குதிரைகளும், தும்பிக்கை உயர்த்தி பிளிறும் யானைகளும், அவன் தேசத்துக் கொடியும் சட் சட்டென்று பிம்பங்களாய் தோன்றி மறைய,
"இந்திரலோகத்தையும் விஞ்ச, பார்த்துப் பார்த்து வடிவமைத்த நாடு, இனி தன் வேந்தனைப் பிரிந்த அவலத்தில் சீர்குலைந்து போகுமோ… மகாதேவரும் ஆசைப்பட்டு பவனி வரும் தேர்கள் வெறும் மரத் துண்டுகளாகிப் போனதே… பேணி வளர்த்து, அதன் திறமைகளைக் கண்டு பெருமையுடன் பார்த்து ரசித்த, போர் யானைகளும் குதிரைகளும் இன்று, பிணம் உண்ணும் உயிரினங்களுக்குப் பலியாவதைக் காண்கிறேனே... இப்படி ஒரு நாள் வரக்கூடாதென்று தானே அல்லும் பகலும் என் கண்ணைப் போல் காத்தேன்… இறுதியில் தன் விரலே தன் கண்ணைக் குத்தும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை…" என்று வருந்தியவன், தன்னுடைய இறுதி நேரம் நெருங்கியதை உணர்ந்ததும்,
வீழ்ந்த நிலையிலும் தன்னைப் பார்த்தவன்,
உடல் முழுவதும் அம்புகள் துளைக்க, அம்புகள் அனைத்திற்கும் தன் மார்பிலே இடமளித்த கர்வத்துடன்,
"என்னை ஈன்ற தாயே! எமக்குத் துணை நின்ற ஈசனே! மீனாட்சி அம்மையே! இத்தனை காலம் எனைச் சுமந்த தமிழ் மண்ணே… என் இறுதி வேண்டுகோளை நிறைவேற்ற வேண்டுகிறேன்… எனக்குப் பிறகு எம் தமிழ் மண்ணை, ஆருயிர் தமிழ் மக்களை, தாயாய் அரவணைத்து, தந்தையாய் வழிநடத்தி, இறையாக நின்று காத்தருளுவீராக… வருகிறேன்." என்று கண்மூடித் தலை சாய, இருகரங்கள் அவனுடைய தலையைத் தாங்கி, மடி மீது வைத்தது...
மிகவும் சிரமப்பட்டு, 'இவ்வேளையில் தன்னை மடியில் தாங்குபவர் யார்?' கண் விழித்துப் பார்த்தான்.
அவனுடைய தாயின் முகம் கண்களில் தேங்கிய கண்ணீருடன் காட்சியளிக்க, தனது வலது கரத்தை உயர்த்தி, அவள் கண்ணீரைத் துடைக்க எத்தனித்தவனின் வலிமை மிகுந்த கரம் அப்படியே நின்றது…
அவன் தாய் முகம் மறைந்து, வேறொரு பெண் முகம் தோன்ற,
"யாரம்மா நீர்?" என்று கேட்டான்.
"என்றும் யாராலும் வெல்ல முடியாத என் வீரத்திருமகனே… இத்தனை காலம் உன்னைப் பெருமையுடன் தாங்கிய மீனாட்சியடா நான்!" என்று கூறினாள்.
அந்த நிலையிலும் தன் மீசையை வருடிக்கொண்டே சிரித்தவன், "இதைத்தான் தாயன்பு என்பதா? வீழ்ந்து கிடக்கின்றேன்... என்னைப் பார்த்து யாராலும் வெல்ல முடியாதவன் என்கிறாய் தாயே!" என்றவனின் இதழ்களைத் தன் திருக்கரங்களால் மென்மையாக மூடியவள்,
"அப்படிச் சொல்லாதே என் வெற்றித் திருமகனே! நீங்கள் வீழவில்லையடா... வீழ்த்தப்பட்டவர்கள்… எம் வீரத்தமிழ் மகனை இதுவரை நேருக்கு நேர் நின்று போரிட்டு வெற்றி பெற ஒருவரும் பிறக்கவில்லையடா... இனி ஒருவரும் பிறக்கப் போவதுமில்லை... சரித்திரங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால் என் வீரத்தமிழ்மகன் துரோகங்களால் மட்டுமே வீழ்கிறான்... அதே வகையில்தான் நீயும் இன்று என் மடி சாய்ந்து இருக்கிறாய்…. துரோகத்தால் வீழ்த்தப்பட்டாய் மகனே நீ!" என்றார் கண்கலங்க.
"அப்படிப்பட்ட துரோகிகளையும் தாங்கள் தானே தாயே தாங்குகிறீர்கள்" என்றான் விரக்தியான புன்னகையுடன்.
"இல்லையடா... இல்லை!... எந்தத் தாயும் துரோகிகளை விரும்பி சுமப்பதில்லை… துரோகத்திற்குத் தகுந்த தண்டனை கொடுக்காமலும் இருப்பதில்லை... ஆனாலும் பொறுக்க முடியவில்லையடா… ஒவ்வொரு முறையும் வீரத் தமிழன் துரோகத்தால் வீழ்த்தப் படும்போது துடி துடித்துப் போகிறேன்… இப்படிப்பட்ட துரோகிகளையும் சுமப்பதில் வெட்கத்தில் தலை சாய்கிறேன்.. என் தவிப்பை அறிவாயா மகனே"
"தாயே! என் இறுதி மூச்சுள்ளவரை என் தாய்த்தமிழும்… என் தமிழ் மக்களும் தலைகுனிய விடமாட்டேன்… என்ன செய்ய வேண்டும் சொல்லுங்கள்…"
"உன்னுடைய கடமையை மறந்தாயா? அல்லது என்னை சாட்சியாக வைத்து உன் நண்பனுக்கு நீ தந்த வாக்கை மறந்தாயா? எழுந்து வா மகனே... எதிரியை வெல்லும் முன் துரோகிகளைக் கலைந்து எடு... தமிழினத்தில் துரோகிகளே இல்லாமல் செய்துவிடு… எம் மண்ணில் இனி துரோகம் செய்யவே அஞ்சி நடுங்கும்படி செய்துவிடு… துரோகம் செய்ய நினைக்கும் பொழுதே அவனுடைய நினைவுத்திறனையே அழித்துவிடு… துரோகி என்ற அசிங்கத்தை என்று நீ இல்லாமல் செய்கிறாயோ, அன்று பெருமிதத்துடன் நிமிரும் என் சிரசு…" என்ற மீனாட்சி அம்மையின் கூற்றுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் காற்றில் கரைவதைப் போல் தோன்றியது...
ஊர் மக்கள் அனைவரும் கோட்டை வாசலில் பீதியுடன் இமைகளைக்கூடச் சிமிட்ட மறந்து, பயத்தில் உதடெல்லாம் காய்ந்து, ரத்தப்பசையின்றி முகம் வெளுத்து, கண்ணீர் ஆறாய் பெருக நின்றிருந்தனர்…
"இப்படி ஒரு கொடூரத்தை இந்த ஜென்மத்தில் நான் பார்த்ததில்லை" என்று சிலரும்,
"மீனாட்சி! சொக்கா! இதென்ன கொடுமை!" என்று சிலரும் அரற்றிய வண்ணம் இருந்தனர்…
சிலர் அந்தந்த இடத்திலேயே மூர்ச்சையாகி விழுந்தனர்…
அருகிலிருப்பவர் சின்னதாக இருமினாலே, "என்ன இப்படி இருமுகிறாய்? மிளகு ரசம் வைத்துக் குடி!" என்று கூறும் ஈரநெஞ்சம் படைத்த மக்கள் இன்றோ மூர்ச்சையாகி விழுந்தவர்களைக்கூட எழுப்பத் தோன்றாது பூமியில் வேரோடி நின்றிருந்தனர்.
அதே நேரத்தில் அரண்மனைக்குச் சொந்தமான மாட்டுக் கொட்டிலில் பதுங்கிப் பதுங்கி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி ஒருவன் சென்று கொண்டிருந்தான்.
தலையில் வெள்ளை தலைப்பாகை, முகம் முழுவதும் ஒரு வெள்ளைத் துணியால் மூடி, கண்கள் மட்டுமே வெளியே தெரிந்த வண்ணம் இருந்தது… அவனுடைய கண்கள் இரண்டும் கோவைப்பழம் போல் ரத்தச் சிவப்பாக இருந்தது.
அவ்வப்பொழுது கைகளின் முஷ்டி இறுக்கி, அருகிலிருந்த சுவரின் மீதோ அல்லது கையில் சிக்கிய பொருளையோ அடித்து, அவனுடைய கோபத்தை வெளிப்படுத்தியவாறு வந்து கொண்டிருந்தான்.
அவன் வரவை அறிந்துகொண்ட கொட்டிலிலிருந்த பசுக்களும், காளைகளும் மிரண்டு, அதனதன் இடத்திலேயே ஒரு ஓரத்தில் ஒதுங்கி நின்றன.
வந்தவனுடைய உடற்கட்டும் அவன் கை முஷ்டி இறுகும் வன்மையும், அவன் கண்களில் தெறிக்கும் கோபத்தையும் பார்க்கும்போது அவன் மிகப்பெரிய வீரனாகத் தெரிந்தாலும், இன்றைய நிலைமையில் அங்குள்ளவர்களில் எவன் நல்லவன்! எவன் கெட்டவன்! என்று அறியக்கூட முடியாமல் குழம்பித் தவித்தன அங்கிருந்த நிரைகள்(மாடுகள்).
அன்றுவரை தங்களைச் சீராட்டி, அன்பாகக் கவனித்துக் கொண்டவர்களில் ஒருவர் கூட இன்று நடந்த கொடூரத்தைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை... மேலும் அப்பாதகச் செயலுக்குத் துணையிருந்தார்கள்…
அவன் கொட்டிலுக்குள் சற்று குனிந்தவாறு அங்குமிங்கும் பார்த்தபடி வந்ததும், 'யார் இவன்? இங்கே எதற்காக வந்திருக்கிறான்? இன்னும் என்ன மிச்சம் இருக்கிறது இந்த இடத்தில்?' என்று நினைத்த வண்ணம் பசுக்களும் காளைகளும் மிரண்டு பார்த்தன.
வந்தவனும், தன்னைப் பார்த்துப் பயந்த பசுக்களையும், காளைகளையும் அருகில் சென்று தடவிக்கொடுத்தவன், சட்டென்று மேல் கூரையில் செருகியிருந்த அருவாளை உருவினான்…
நாட்டு மக்கள் வீரர்கள், அனைவரும் கோட்டை வாசலில் நிற்க,
வைகைக்கரை ஒட்டிய மணல் பாதையில் குதிரை வண்டியில் காற்றையும் கிழித்த வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்தான் அந்த வெள்ளைத் தலைப்பாகை…
வண்டியில் சென்று கொண்டிருக்கும் போதே வண்டிக்குள் எட்டிப் பார்த்தான்…
வண்டியிலிருந்த சிவப்பு நிறப் பட்டுத்துணியில் கட்டப்பட்டிருந்த மூட்டை, வண்டியின் வேகத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் அசைந்து கொண்டிருந்தது.
சிறிது நேரம் கண் இமைக்காமல் அதையே பார்த்தவன், பாதையில் கவனம் வைத்து குதிரை வண்டியை இன்னும் வேகமாகச் செலுத்தினான்.
சைந்தவா! சத்திகா! இன்னும் வேகத்தை அதிகப்படுத்துங்கள். யாரேனும் வருவதற்குள் நாம் இந்த எல்லையைத் தாண்டி விட வேண்டும் என்று தன் இரு குதிரைகளுக்கும் கட்டளையிட்டான்.
அயல் தேசங்களிலிருந்து தருவிக்கப்பட்ட குதிரைகள். மிகவும் உறுதியுடனும் கம்பீரத்துடனும் இருந்தன. அக்குதிரைகள் தன் தலைவன் இட்ட கட்டளையைக் காதில் வாங்கிப் புயல் போல் பறந்தன.
குதிரைகளுக்குப் பழக்கப்பட்ட வழி என்பதால் அவை தன் தலைவனின் கட்டளைக்குக் காத்திருக்காமல், செல்ல வேண்டிய இடத்தை நோக்கி வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன…
அன்று காலை முதல் சிறு ஓய்வின்றி சுற்றிச்சுற்றிப் பறந்தவன், களைப்பின் மிகுதியால் வேரோடு பிடுங்கி எறிந்தவன் போல், குதிரை வண்டியின் இருக்கையில் தொப்பென விழுந்தான் அந்த வெள்ளை தலைப்பாகை.
சில காட்சிகள் அவன் கண் முன் நிழலுருவங்களாக வந்து வந்து மறைந்தன…
"எமது தமையனார் சேரக்கூடாதவர்களுடன் சேர்ந்து விட்டான்…"
... "மீனாட்சி…." என்று வானம் அதிரும் படி கத்தினான்…
….அரண்மனை பொக்கிஷங்கள் மற்றும் பல பொன், முத்து வைர, வைடூரிய ஆபரணங்களைப் பல மூட்டைகளாகக் கட்டப்பட்டிருந்தன…
….அரண்மனைப் பெண்கள் அனைவரையும் இருட்டான ஒரு பாதாளத்தில் இறங்கச் சொல்லி விரட்டினான்…
...மதகுருமார்களை நான்கு பக்கமும் அடைபட்டு வானம் மட்டும் கம்பிகளுக்கு நடுவே தெரியும்படியான, சிறைக்கைதிகளை ஏற்றிச் செல்லும் வண்டிகளில் ஏற்றினான்…
…அன்னை மீனாட்சியின் முன் விழுந்து வணங்கினான்…
"என் தாயையும், தந்தையையும் உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன்… சிறையிலிருந்து அவர்களை மீட்டு விடு நண்பா…"
சட்டென்று வெள்ளைத் தலைப்பாகை அணிந்தவனின் உடல் உலுக்க, உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது…
தனது வலது கரத்தில் முகத்திலிருந்த வியர்வையை வழித்தவனின் கண்கள் தீப்பிழம்பாக எரிந்தது…
எரியும் விழிகளுக்குள் மீண்டும் அந்தக் காட்சி தோன்றியது...
அதிகாலை சூரியனின் செங்கதிர்கள் இதமான வெப்ப மூச்சோடு எழுந்து கொண்டிருந்தான்…
இரவு முழுவதும் நிலவு அணைத்திருந்ததால் குளர்ந்திருந்த வைகை ஆறு, செங்கதிரோனின் தீண்டல் பட்டு சிலிர்த்து, தன் வேகத்தை அதிகப்படுத்தி ஓடிக்கொண்டிருந்தது…
வைகை ஆற்றின் சலசலப்போடு குதிரைகளின் சலங்கை ஒலி கேட்டு, நீர் அருந்த வந்த புள்ளினங்கள், "விடிகாலையிலேயே நம்மைத் தொந்தரவு செய்வது யார்?" என்று சலங்கை சத்தம் வரும் திசையைப் நிமிர்ந்து பார்க்க, அங்கே இரண்டு குதிரைகளில் இரு இளைஞர்கள் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
மெதுவாக நடந்து வந்த இரு குதிரைகளும், குதிரைக்கு அணிவிக்கப்படும் எல்லாவிதமான அணிகலன்களும் அணிவிக்கப்பட்டு அழகாக வந்துகொண்டிருந்தன...
குதிரையின் பிடரியில் 'செவ்உளை' எனப்படும் பிடரியில் அணிவிக்கப்படும் சிவந்த அணி இருந்தது. கழுத்தில் ‘வல்லிகை’ எனப்படும் கழுத்தணி அணிவிக்கப் பட்டிருந்தது...
குதிரையின் தலையின் ஓரங்களிலிருந்து காதுவரை 'சாமரை' அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது… புருவத்திற்கு மேலே தாழ்ந்து வந்த 'கண்ணுறை' அழகுக்கு அழகு சேர்த்தது...
குதிரையின் நெற்றியில் அணிவிக்கப்பட்ட 'உத்திரியப் பிடி' பார்ப்போர் கண்களுக்கு விருந்து அளித்தது... ‘பல்பிடி கண்டிகை’ எனப்படும் பல நூலாலான கழுத்து மாலையும் அதில் தங்கத்தாலான சதங்கைகளும் பொருத்தி, குதிரையின் அசைவுக்குத் தகுந்தாற்போல் இசைத்தது.
குதிரையின் மேலேறி அமர்பவர்கள் பிடித்துக் கொண்டு ஏற வசதியாக, 'நூபுரப்புட்டில்' என்னும் கயிற்றைக் குதிரையின் இடையில் கட்டியிருந்தது.
இவ்வாறு அலங்கரித்த குதிரையின் மீதேறி வரும் அந்த இரு இளைஞர்களும் காண்பதற்கு, ஒரு தேசத்தின் உயரிய குலத்தவர்கள் போல் அணிமணிகள் அணிந்திருந்தனர்… பதினைந்து வயதிற்கே உரிய இளமையும், பற்பல பயிற்சிகளின் விளைவில் முறுக்கேறிய தோள்களும், மாநிறத்தில் பளபள வென்றிருந்த தோலும்… இராச கலையுடன் கூடிய வதனமும், நெருப்புப் பறந்த கண்களும், அடர்ந்த சுருள் சிகையும், குதிரையைக் கையாண்ட லாவகமும், புள்ளினங்களையே கண்ணிமைக்க மறந்து ரசிக்க வைத்தன.
அவர்களோ குதிரையை வேகமாக ஓடவிடாமல் மெல்ல நடத்தி வந்தனர்…
"இவர்கள் இப்போதைக்கு இங்கிருந்து போவது போல் தெரியவில்லை… இவ்வளவு மெதுவாக நடந்து வருவதற்கு எதற்காகக் குதிரைகள் மீது வரவேண்டும்? குதிரையை விடுத்து, இவர்கள் இருவருமே நடந்து வந்து இருக்கலாமே!" என்று தங்களுக்குள் அவ்விருவரையும் கிண்டல் செய்தபடி, "சரி வாருங்கள் நாம் கிளம்புவோம்!" என்று சொல்லி பறவைகள் பறந்தன…
"என்ன மாறா? எதுவும் பேசாமல் வந்து கொண்டிருக்கிறாய்?" என்று இரு இளைஞர்களில் ஒருவன் கேட்டான்.
"எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை விக்ரமா!"
"நாளை, இப்பாண்டிய பெரு தேசத்தின் இளவரசுப் பட்டம் உனக்குக் கொடுக்கப் போகிறார்கள். அதைப்பற்றிய யோசனை தானே?" என்று விக்ரமா என்று அழைக்கப்பட்டவன் கேட்டான்.
"ஆமாம்!" என்பதைப் போலத் தலையாட்டினான் மாறன்.
"நினைத்தேன்!" என்று சிரித்த விக்ரமன், "நீ மட்டுமில்லை… நம் நாட்டு மக்கள், குறுநில மன்னர்கள், சோழர்கள் என்று தென்னக தேசங்களில் வசிக்கும் சிறு உயிரினம் கூட, இவ்வேளையில் இதே சிந்தனையுடன் தான் உலவுகின்றன..."
"என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் நம் நாட்டு மக்களும், மற்ற தேசத்தவர்களும்?"
"சுந்தரன் இருக்க, மாறனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் கொடுப்பது நல்லதல்ல என்று ஒரு சாராரும், சுந்தரனுக்கு சுகபோகத்தில் தான் நாட்டம் அதிகம்… அவன் கையில் பாண்டிய நாட்டை ஒப்படைக்க நம் மன்னர் தயங்குவதில் தவறில்லை… மாறன் சிறு பிராயத்திலிருந்தே நாட்டின் மீதும், நாட்டு மக்கள் மீதும் மிகுந்த அன்பும், ஆற்றலும் கொண்டவன், அதனால் மாறன்தான் இளவரசன் ஆகவேண்டும் என்று ஒரு சாராரும் பேசிக் கொள்கின்றனர்."
"நண்பன் என்பதால் மேலோட்டமாக கூறுகிறாய் என்பது எனக்குப் புரியாமலில்லை விக்ரமா… என்னுடைய செவிக்கும் சில வேண்டாத வார்த்தைகள் வந்து விழத்தான் செய்கின்றன… சுந்தரன் தான் பட்டத்தரசியின் மைந்தன்… அவன் தான் இளவரசனாக வேண்டும். அதைவிடுத்து மன்னரின் ராணிகளில் ஒருத்தியின் மகனான இளையவன் மாறன் இளவரசு பட்டம் ஏற்பது அவ்வளவு சரியில்லை! என்று கூறுவதும் எனக்குக் கேட்கிறது விக்ரமா!' என்றான் மாறன்.
"நீயே சொல்லி விட்டாயே, வேண்டாத வார்த்தைகள் என்று! பிறகு ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? உன் மாமன் பெருங்கிள்ளி பாண்டியர் என்ன சொல்கிறார்?"
"அவர், என் பெரியன்னை பெருந்தேவியின் உடன் பிறந்தவராக இருந்தாலும், என் தந்தை மாமன்னர் மாறவர்ம குலசேகர பாண்டியர் எடுக்கும் முடிவு தான் சரியானது என்று கூறுகிறார்"
"பிறகென்ன? உன் மாமா நல்ல அனுபவசாலி! நம் தேசத்தின் மீது அக்கறை உள்ளவர்... அவர் கூறுவது சரியாகத்தான் இருக்கும்! இன்றைய சூழ்நிலையில் நம் நாட்டிற்கு, ஒரு வீர தீரன் தான் அரசாள வேண்டும்"
"ஆனாலும் பட்டத்தரசியின் மகன் இல்லையே நான்!" என்ற மாறனின் தோளைத் தொட்ட விக்ரமன்,
"எல்லாவற்றையும் விடு! யோசித்துப்பார்! இன்றைய சூழ்நிலையில் நம் நாட்டை சுந்தரன் போல் சுகபோகி ஆண்டால், நம் நாட்டின் நிலை என்ன ஆகும்?" என்று கேட்டான்.
"ஆனால் எனது பெரியன்னை பட்டத்தரசி பெருந்தேவிக்கும், அரண்மனையில் உள்ள ஒரு சிலருக்கும் அவ்வளவாக விருப்பமில்லை விக்ரமா!"
"பெருந்தேவியின் நிலையிலிருந்து பார்த்தால், அவர் எண்ணம் சரியாகத்தான் தெரிகிறது... 'தான் பட்டத்தரசியாக இருக்கும் பொழுது, தனது மகன் அடுத்த இளவரசனாக வர வேண்டும் என்று நினைப்பதில் தவறில்லை... ஆனால் அந்த நினைவு சுந்தரனை வளர்க்கும் விதத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும்... அதை விடுத்து, தன் மகன்தான் அரசனாகப் போகிறான் என்ற நம்பிக்கையில், அவனுக்கு, ஒரு நாட்டை ஆளக்கூடிய பொறுப்பு, அதற்கான புத்தி சாதுரியம், மற்றும் வீரதீர செயல்களிலும் ஆர்வமில்லாமல் வளர்த்தது தவறுதானே? பெருந்தேவியார் ஒரு மகனின் தாயாக மட்டுமின்றி ஒரு நாட்டின் மகாராணியாக யோசித்தால், நீ இளவரசனாகப் பொறுப்பேற்பதே நாட்டிற்கு நலம் பயக்கும் என்பதை அறிவார்."
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே குதிரையில் சவாரி செய்தவர்களைக் கவனித்த ஒரு வீரன், ஆற்றங்கரையில் நெருக்கமாக வளர்ந்திருந்த பனை மரங்களுக்கு நடுவே, மறைவாகக் கட்டப்பட்டிருந்த தன் குதிரையின் மீதேறிச் சென்றான்.
அரண்மனை அந்தப்புர உப்பரிகையில் நின்றவாறு இலக்கில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெருந்தேவியிடம் சேடிப்பெண் அழைத்துச் செல்ல, ஆளரவம் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்த பெருந்தேவியைப் பணிந்து நின்றான் அக்குதிரை வீரன்…
"வந்த விபரம்?" என்ற பெருந்தேவியின் கம்பீரக் குரல் கேட்டதும்,
"மாறனைப் பின் தொடர்ந்ததில் அவருக்கும் இளவரசு பட்டம் கிடைப்பதில் விருப்பமிருக்கிறதென்றே தெரிகிறது தாயே!" என்றான் குனிந்த தலையை உயர்த்தாமல்.
"சரி! நீ போகலாம்!" என்றவர், தனது அந்தரங்க சேடிப்பெண்ணை அழைத்து,
"நான் அவசரமாக என் தமையனார் பெருங்கிள்ளிப் பாண்டியரைப் பார்க்க விரும்புவதாகக் கூறி அவரை அழைத்து வரச்செய்!" என்று கட்டளை பிறப்பிக்க, அப்பெண், பட்டத்தரசியைப் பணிந்து வெளியேறினாள்.
அரண்மனை அந்தப்புரத்திற்கு அருகில் இருக்கும் கொற்றவை கோயில் மண்டபம்….
"நான் வந்து அரை நாழிகையாகப் போகிறது பெருந்தேவி!…" என்றார் பட்டத்தரசியின் தமையன் பெருங்கிள்ளி பாண்டியன்.
"சுந்தரன் இளவரசனாக வழிகள் இல்லையா?" என்று பெருந்தேவி நேரடியாக விசயத்திற்கு வர,
"நிறைய இருந்தது… ஆனால் அதையெல்லாம் வீணடித்தது யார்? இப்பொழுதும் ஒன்றும் மோசமில்லை… இளவரசுப் பட்டம் தானே மாறனுக்கு வழங்க இருக்கிறோம்… இனி வரும் காலங்களையாவது உனது மகன் சரியாகப் பயன்படுத்தி, அரசரின் நன்மதிப்பைப் பெற்றால், சுந்தரன் அடுத்த அரசராவதற்கு வழியிருக்கிறது."
"ஏன் என் மகனுக்கு அரசனாகும் தகுதி இல்லையென்றா நினைக்கிறீர்கள்?"
"அப்படிச் சொல்லவில்லை… நாட்டை ஆள, அரச பரிவாரங்களை வழிநடத்த, மக்களைப் பேணி காக்க, எதிரிகளிடமிருந்து நாட்டையும் மக்களையும் காப்பது அவ்வளவு எளிதன்று… அதற்கு உரிமை மட்டும் போதாது…"
"ஒரு முறை, தன் வீரத்தை வெளிப்படுத்தியதால், மாறனுக்கு மட்டும் நீங்கள் கூறும் தகுதிகள் வந்துவிட்டதாக அர்த்தமா?"
"பாண்டியப் பேரரசின் பட்டத்தரசி போலவா பேசுகிறாய்? எவ்வளவு இக்கட்டான சூழ்நிலையில், மாறன் தன் வீரத்தை மட்டுமல்ல, தனக்கான பொறுப்பையும் வெளிப்படுத்திய அந்த நாளை அவ்வளவு சீக்கிரமாக மறக்க இயலாது தேவி" என்று அவர் கூற,
அந்நாளைய நிகழச்சியை இருவரும் நினைத்துப் பார்த்தனர்…
பாண்டியப் பேரரசர் முதலாம் மாறவர்ம குலசேகர பாண்டியன் தனது படைகளைத் திரட்டி ஈழத்தின் மீது போர்தொடுக்கச் சென்றிருந்த வேளையில் திடீரென்று கொட்டை வாயில்கள் மூடப்பட்டன…
வேகமாக அரண்மனை தர்பார் மண்டபத்தில், அரசவை அமைச்சர்கள் மற்றும் போருக்குச் சென்ற தளபதிகள் போக எஞ்சியிருந்த சேனைத் தலைவர்கள், பட்டத்தரசி முன்னிலையில் கூடினர்.
"பெரும் வரலாறு கண்ட பாண்டிய தேசம் வாழ்க! சங்கம் வளர்த்த இப்பாண்டிய தேசத்தின் மன்னர், வீராதி வீரர், 'எம் மண்டலமும் கொண்டருளிய குலசேகரர்', 'கோனேரின்மை கொண்டான்', 'கொல்லங்கொண்டான்'..., ஸ்ரீ ஸ்ரீ மாறவர்ம குலசேகர பாண்டியர் வாழ்க! பாண்டியப் பேரரசின் பட்டத்தரசி பெருந்தேவி வாழ்க!... நம் அரசர் மாறவர்ம குலசேகர பாண்டியர் அவர்கள் அரசு பொறுப்பேற்ற பிறகு பாண்டிய தேசம் செல்வச் செழிப்போடு காணப்படுகிறது… அதற்கு அவரின் அரசியல் உத்திகள் மட்டுமல்ல போர்களும் காரணம் என்பதை யாம் அனைவரும் அறிவோம்… நம் அரசர்
கேரளம், கொங்குநாடு, சோழமண்டலம், ஆகிய நாடுகளை வெற்றி கொண்டவர்.
மூன்றாம் இராசேந்திரன் மற்றும் போசள இராமநாதனை வென்றவர்…. அன்னாரின் பெருமைகளை நாம் அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்… அத்தகைய வீர வேந்தர், ஈழத்தை நோக்கி போருக்குச் சென்றிருக்கும் இவ்வேளையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, நம் ஆட்சிக்குட்பட்டு கப்பம் செலுத்திவரும் சிற்றரசர் திருவழுதி அவர்கள், நம் நாட்டை நோக்கி படைகளைத் திரட்டி வந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று ஒற்றர் மூலம் செய்தி வந்துள்ளது." என்று தலைமை அமைச்சர், அவையில் உள்ளோரிடம் கூறி பட்டத்தரசியை வணங்கிவிட்டு தமது இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
"போருக்கான அழைப்பு வரவில்லையே?" என்று கேட்டார் பட்டத்தரசி
"படைகளைத் தயார் நிலையில் நம் நாட்டின் எல்லையில் நிறுத்திவிட்டு, சம்பிரதாயமாக அழைப்பு விடப்போவதாகவும் தகவல் வந்திருக்கிறது…"என்றார் மற்றொரு அமைச்சர்
"எதற்காக இந்த போராம்?"
"தன்னாட்சி உரிமைக்காக!"
"நம் அரசுக்குக் கீழ் கப்பம் கட்டும் சிற்றரசராகிய திருவழுதிக்கு நம்மையே எதிர்த்துப் போர் திரட்டும் துணிவு எப்படி வந்தது?"
"நம் அரசர், படை முழுவதையும் திரட்டி ஈழம்வரை சென்றிருக்கும் தைரியம்… விபரம் அறிந்தாலும் உடனே திரும்பி வரமுடியாத சூழ்நிலையை அவருக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்ள வருகிறார்."
"என்ன ஒரு நரித்தனமான செயல்… இங்கிருக்கும் சேனைகளைக் கொண்டு அவரை வெல்ல முடியாதா?"
"ஏன் முடியாது? ஆனால் படை நடத்திச் செல்ல தலைமை இல்லாததே இப்போதைய கவலை…"
"நம் இளவரசர் தலைமையில் படை நடத்தலாமே?"
"போருக்கு வருபவன் போர்திறைமைகளில் வல்லவன், நம் இளவரசர் போர்க்கலைகளில் சிறந்தவராயினும் இதுவரை போர்க்களம் காணாதவர், மேலும் தற்சமயம் இளவரசர் சுந்தரர் தனது தாயாதி நாட்டிற்குச் சென்றிருப்பதும் சிக்கலான விசயம்." என்றார் பெருங்கிள்ளி பாண்டியரின் பிரதிநிதி.
"இளவரசர் சுந்தரர் விரைவில் மதுரை வர ஏற்பாடு செய்யுங்கள்... நம் நட்பு சிற்றரசர்கள், குறுநில மன்னர்களுக்குத் தூது அனுப்புங்கள். விரைவில் நம் சேனைகளை ஏற்று நடத்தத் தகுந்த ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுங்கள்… நாளை அரசவையில் சந்திப்போம்!" என்று பட்டத்தரசி பெருந்தேவி கட்டளையிட்டதும் சபை கலைந்தது.
வைகை ஆற்றின் அக்கரையில், அரண்மனைக்குச் சொந்தமான அந்தப் பெருந்திடலில் ஆங்காங்கே வீரர்கள் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். யானைகளை ஒருபுறம், குதிரைகளை ஒருபுறம் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்…
அப்பொழுது, திடீரென குதிரைகள் நாலாபுறமும் சிதறி ஓட, காலைநேரப் பனியைச் சிதறடித்து கதிரவன் தோன்றுவதைப் போல, சிதறி ஓடிய குதிரைகளின் பின்னணியிலிருந்து தனது குதிரையில் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு மாறன் வெளிப்பட்டான்… குதிரைக் கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டவுடன் தன் குதிரைக்கு மாறன் சமிக்ஞை செய்ய, அவனுடைய குதிரை வினோதமாகக் கனைத்தது… அந்த சப்தத்தைக் கேட்ட மற்ற குதிரைகள் அப்படியே திரும்பி மாறனையும் அவனுடைய குதிரையையும் பார்த்ததும், மீண்டும் பழைய நிலையில் அதனதன் இடத்திற்குச் சென்று நின்றுகொண்டன.
இதையெல்லாம் பார்த்தபடி வந்துகொண்டிருந்த விக்ரமன், "நாட்டில் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது... நீ இங்கே குதிரைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாய்?" என்று மாறனிடம் கேட்க,
தன் குதிரையின் வேகத்தைக் குறைத்து, விக்ரமன் அருகில் வந்த மாறன், " என்னைப் பார்த்தால் விளையாடுவதுபோலா தோன்றுகிறது? குதிரைகளைப் பழக்கப்படுத்துகிறேன்… எதன் காரணமாகவும் அதிர்ச்சியால் பயந்து குதிரைகள் தம்மிடத்தை விட்டு ஓடினாலும், என் குதிரையின் கனைப்பு சப்தம் கேட்டதும் அதிர்ச்சியிலிருந்து விடுபட்டு பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிடும்… இது போர்க்காலங்களில் எதிரியை குழப்பிவிட உதவும்… நம் வீரர்கள் அந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வழிவகுக்கும்." என்று கூறி சிரித்த மாறனிடம்,
"இப்பொழுது நம்மிடமுள்ள குறைந்த அளவு சேனைகளை வைத்து நாம் போரிட வேண்டிய கட்டாயம் எழுந்துள்ளது… சிற்றரசர் திருவழுதி போருக்கு ஆயத்தமாகி நம் எல்லையை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்."
"என்ன ஆயிற்று அவருக்கு? இதுவரை நல்ல முறையில் தானே கப்பம் செலுத்தி வருகிறார்?"
"சுயாட்சி வேண்டுமாம்!"
"ஹஹ்ஹஹாஹா! மிக நல்ல தருணம்… அனுபவசாலி ஆயிற்றே சரியான பொழுதைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்…"
"அவர் நம் மீது போர் தொடுத்து வருகிறார் நீ அவரைப் பாராட்டிக் கொண்டிருக்கிறாயே?"
"ஹஹ்ஹஹாஹா… அது சரி நீ என்னைத் தேடிவந்த நோக்கத்தைச் சொல்லவில்லையே"
"நான் வந்ததே இந்த விசயமாக உன்னிடம் பேசத்தான்… அங்கே போர் தலைமையேற்று நடத்தத் தகுந்த வீரனைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்…"
"சுந்தரனும், மாமா பெருங்கிள்ளி பாண்டியரும் இருக்க வேறொருவரைத் தேடுவானேன்."
"சுந்தரன் ஏதோ காரியமாக தூரதேசம் சென்றிருப்பதாகத் தகவல்."
"என்ன சொல்கிறாய் விக்ரமா?"
"நடப்பதைச் சொன்னேன்."
"மாமா எங்கே?"
"அவர்தான் உன்னிடம் விசயத்தைக் கூறச் சொல்லி விட்டு அவரது படையுடன் இங்கு வந்து கொண்டிருக்கிறார்."
"யோசிக்கவும் நேரமில்லை… நீ போருக்குத் தலைமை தாங்க தயாராகு… நானும் வருகிறேன்."
"தொலைந்தான் திருவழுதி அவன் தலையைக் கொய்து, ஈழப்போரிலிருந்து வென்று வரும் என் தந்தைக்குப் பரிசளிக்கிறேன்!" என்று தன் வாளை வானை நோக்கி ஏந்தியவாறு போருக்கு அந்த நிமிடமே தான் தயார் என்பதை வெளிப்படுத்தினான் மாறன்.
சைந்தவன் மற்றும் சத்திகனின் கனைப்புச் சப்தம் வெள்ளைத் தலைப்பாகை அணிந்தவனை சுய உணர்வுக்குக் கொண்டு வர, வண்டி ஓடாமல் நின்றிருப்பதைக் கண்டதும் தாம் வரவேண்டிய இடத்திற்கு வந்துவிட்டதைப் புரிந்து கொண்டவன்,
"இங்கு வசந்த மண்டபத்தைக் காணோமே சைந்தவா? அவர்களையும் காணவில்லையே, முன்கூட்டியே வந்து அனைத்து ஏற்பாடுகளும் செய்து வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள்?" என்றவன் வண்டியிலிருந்து இறங்கி நின்றபடியே அந்த அடர்ந்த வனத்தைச் சுற்றிலும் யாரையோ தேடினான்.
பிறகு சைந்தவன், சத்திகன் என்ற இரு குதிரைகளிடம், "சரி நீங்கள் பசியாறி சற்று ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் சென்று பார்க்கிறேன்." என்று கூறி இரு குதிரைகளையும் வண்டியின் பிணைப்பிலிருந்து விடுவித்தான். ஆனால் இரு குதிரைகளும் நகராமல் நின்ற இடத்திலேயே நின்றன. அதைக்கண்ட வெள்ளைத் தலைப்பாகை,
"என்ன பசியாறவில்லையா?" என்று கேட்டபோது தான் குதிரைகளின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்ததைப் பார்த்தான்.
குதிரைகளின் மனம் புரிந்து கொண்ட வெள்ளைத் தலைப்பாகை ஒன்றும் கூறாமல் குதிரைகளைத் தடவிக் கொடுத்தபடி, அதன்மீதே தன் தலையைச் சாய்த்தான்.
"வந்து விட்டீர்களா? அதோ அங்கே வாருங்கள்" என்று ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டியபடி முன்னால் நடந்தாள் ஒரு பெண்.
"நிலா! வசந்த மண்டபத்தில் தானே ஏற்பாடு செய்வதாக இருந்தோம்?" என்று அந்தப் பெண்ணை,வெள்ளைத் தலைப்பாகைக் கேட்க,
"நாங்கள் நேற்றே வந்துவிட்டோமல்லவா? எங்களுடன் சில நம்பிக்கைக்குரிய வீரர்களை அழைத்து வந்தோம். அவர்கள், வசந்தமண்டபம் யார் கண்ணுக்கும் புலப்படா வண்ணம், ஆங்காங்கே இருந்த மரங்களை வேரோடு எடுத்து வந்து, வசந்தமண்டபத்தைச் சுற்றிலும், நெருக்கமாக அரண் போல நட்டு வைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டனர்." என்று கூறியபடி நடந்த, அந்த நிலா என்ற பெண்ணை, குதிரைகளை மீண்டும் வண்டியில் பிணைத்து, பின்தொடர்ந்தான் வெள்ளைத் தலைப்பாகை.
நிலா, சுட்டிக்காட்டிய இடத்தில் ஒரு மண்டபம் இருப்பதற்கான அடையாளமே தெரியவில்லை. அவ்வளவு நெருக்கமாகவும் புதர்மண்டிக் கிடந்தன மரங்கள்…
அவற்றையெல்லாம் விலக்கி குதிரை வண்டியைக் கொண்டு செல்வது சற்று கடினமாகவே இருந்தது… செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட அந்தக் கடின பாதையில் சிறிது தூரம் சென்ற பின் வசந்தமண்டபம் கண்களுக்கு எட்டியது.
அந்தச் சிறிய வசந்தமண்டபத்தைப் பார்த்தவனுக்குக் கண் கலங்கியது.
"இப்படி ஒரு ஏற்பாட்டிற்காகத் தான் முன்னரே இந்த வசந்தமண்டபத்தைக் கட்டி வைத்தாயா?" என்று மண்டபத்தைப் பார்த்தபடி தன் வாய்விட்டுப் புலம்பினான்.
தலைப்பாகை என்ன சொல்கிறான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாற் போல் அந்த இரு குதிரைகளும், வினோதமான சங்கேத ஒலியில் கனைத்தன.
குதிரைகளுடன் தலைப்பாகை வசந்த மண்டபத்தை அடையவும் மண்டபத்திலிருந்து நாற்பது வயதை நெருங்கிய ஒருவர் இவர்களை நோக்கி வந்தார்.
என்னதான் மாறுவேடத்தில் அவர் சாதாரண குடியானவன் போல் இருந்தாலும், அவருடைய கம்பீரமான நடையையும் வலுவான தேகத்தையும் ஒளி பொருந்திய முகத்தையும் பார்க்கும்போதே அவர் அரச பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
வெள்ளைத் தலைப்பாகையும் அந்த மனிதரும் சேர்ந்து வண்டியிலிருந்த சிவப்பு மூட்டையை எடுத்து, வசந்தமண்டபத்தில் கொண்டுபோய் வைத்தனர்.
மண்டபத்தில் செய்யப்பட்டிருந்த ஏற்பாடுகளைப் பார்த்த வெள்ளைத் தலைப்பாகையின் கண்கள் சிவந்து கண்ணீர் வழிந்தது.
"இதே இடத்தில், இந்த மண்டபத்தில் எத்தனை நாட்கள் ஓய்வெடுத்து இருப்போம்… எத்தனை நாட்கள் மகிழ்ந்து களித்திருப்போம்… இப்பொழுதும் நீ, நான், நம் சைந்தவன், சத்திகன் நான்கு பேரும் இதே வசந்தமண்டபத்தில் தான் இருக்கிறோம்... ஆனால் பழைய சந்தோஷம் இல்லை… உன்னுடன் இப்படி ஒரு கோலத்தில் நான் இங்கு வருவேனென்று ஒரு நாளும் நான் நினைத்ததில்லை." என்று அதற்குமேல் நிற்கமுடியாதவனாக, மண்டியிட்டு அமர்ந்து அன்னாந்த நிலையில் வாய் விட்டு அழ ஆரம்பித்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து அவன் தோளைத் தொட்ட அந்த மனிதர், "போதும்! நேரமாகிவிட்டது. யாரேனும் வந்துவிடக் கூடும். அந்த மாபாவிகள் கண்களில் பட்டால் இந்த இடத்தையும் சிதைத்து விடுவார்கள்… மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு வா… ஆக வேண்டியதைப் பார்ப்போம்!" என்று கூறிய அவர் கண்களிலும் தண்ணீர் இருந்தது.
மண்டபத்தைச் சுற்றிலும் வாழை மரங்கள் நடப்பட்டுத் தோரணங்கள் அமைக்கப்பட்டு இருந்தன. அம்மண்டபத்தின் நடுவில் முப்பது விசை நிறையுள்ள அகில், சந்தனம், தேக்கு போன்ற உயர்தர மரங்கள் சிதை வடிவில் அடுக்கப்பட்டு இருந்தன…
பெரியவரும் தலைப்பாகையும் சேர்ந்து சிவப்பு பட்டுத் துணியால் கட்டி இருந்த மூட்டையை அவிழ்க்க, உள்ளே! மேந்தோல் (வெளிப்புறத்தோல்) இல்லாத மனித உடல் இருந்தது...
அதைப் பார்த்ததும் மீண்டும் வெள்ளைத் தலைப்பாகை கதறியழ,
"இப்படி ஒரு மாபாதகம் வந்துவிடும் என்று நினைத்துத்தான் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொன்னேன்... ஆனால் அந்தப் பாவியின் காதில் விழவில்லையே… கடைசியில் அந்த இரக்கமற்ற மிருகங்களின் கையில் உன்னைக் கொடுத்து விட்டானே… இதே உன் உடலை, எத்தனை முறை நான் பெருமையாகப் பார்த்து ரசித்திருப்பேன்… இன்று தோல் உரிக்கப்பட்ட இந்த நிலையிலா நான் உன்னைக் காண வேண்டும்... என்னை மன்னித்துவிடு... உன்னுடைய இந்த நிலைக்கு நானும் ஒரு காரணமோ என்று என் மனம் கதறித் துடிக்கிறது…" என்ற அந்தப் பெரியவரும் அரற்றினார்.
அவர்களுக்கு அருகில் நின்று அழுத நிலா, "எவ்வளவு நாள் அழுதாலும் தீராத வேதனை இது... ஆனால் இப்பொழுது அதற்கு சந்தர்ப்பம் இல்லை…. இறுதி யாத்திரையாவது நல்லபடியாக நடக்கட்டும்... சீக்கிரம் வந்த காரியத்தை முடித்துச் செல்வோம்…" என்று கூற,
அந்தத் தோல் அற்ற உடலை எடுத்து சந்தன மரக்கட்டைகள் அடுக்கிய சிதை மேல் வைத்து, அதன் மேல் சில கட்டைகளை வைத்து உடல் தெரியாத வண்ணம் அடுக்கினர்.
வெள்ளைத்தலைப்பாகையும், நிலாவும், அந்தப் பெரியவரும் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தினர்.
"மீனாட்சி, சொக்கநாதா!" என்று கடவுளை அப்பெரியவர் வணங்க,
"மீண்டும் உன்னை வெற்றியுடன் சந்திக்கிறேன்… எனக்காகக் காத்திரு…" என்று கூறி சிதையில் நெருப்பை வைத்தான், வெள்ளைத் தலைப்பாகை.
பகை முடிக்காமல் இறந்த வெஞ்சினம் வெளிப்பட்டது போல, சிதையின் நாலாபுறமும் சீறி எழுந்த அக்கினிச் சூழலில் உடல் எரிந்து, மறைந்து சாம்பல் ஆகியது.
"இனி என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?" என்று தலைப்பாகையிடம் அந்தப் பெரியவர் கேட்க,
"இனி எவனும் அந்த அரியணையில் நிம்மதியாக அமர விடமாட்டேன். அந்த மனித மிருகங்களை நமது தேசத்தை விட்டுத் துரத்தி விட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பேன்!" என்று வெள்ளைத் தலைப்பாகை கூற,
"அதுவரை எங்கே மறைந்து வாழப் போகிறாய்? நீ உயிருடன் இருப்பது தெரிந்தால், உன்னையும் விட்டு வைக்க மாட்டார்கள்… பழைய பெயரில் அழைக்காமல் இனி உன்னை சீலன் என்றே அழைப்போம்." என்று அந்தப் பெரியவர் கூறியதும்.
"சீலன்!" ,"சீலன்" என்று இருமுறை தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டவன், "நல்லது! நான் கொல்லிமலைக்குப் போகிறேன்… நீங்கள் அவ்வப்போது அனுப்பும் தகவலைக் கொண்டு கொரில்லா போர் முறையைக் கையாள இருக்கிறேன்…" என்றவனைப் பார்த்தவர்,
"வீரத்தோடு, மீனாட்சி சொக்கரின் துணையும் உனக்கு இருக்கட்டும்… இந்தப்பெண்... பெயர் என்னம்மா?" என்று நிலாவிடம் அவர் கேட்க,
"நிலா!" என்றாள்.
"நல்லது… உன் வடிவில் நங்கையைப் பார்க்கிறேனம்மா… அதனால் தான் கொஞ்சம் மனதைரியமாக இவ்வளவு காரியம் செய்ய முடிந்தது..." என்றவர் வெள்ளைத் தலைப்பாகையைப் பார்த்து,
"இந்தப் பெண்ணைப் பத்திரமாக அவள் இல்லத்தில் சேர்த்துவிடு... நான் சைந்தவனை (குதிரை) என்னுடன் கூட்டிச்செல்கிறேன்… அவனையே உன்னிடம் தூதனுப்புகிறேன்… நீ சத்திகனை (குதிரை) வைத்துக்கொள்… உனக்கு என்ன தேவையென்றாலும் எனக்குத் தெரியப்படுத்து… வீரர்கள், ஆயுதம் எதுவாயினும்… இனி, எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் கவனம் இருக்கட்டும்…. யுத்த அறநெறிக்குப் பொருள் கூடத் தெரியாத அந்த மூர்க்கனை, அவன் வழிமுறையிலேயே சென்றால்தான் வெற்றி கிட்டும்... நீ நினைக்கும் காரியங்கள் அனைத்தும் ஜெயமாகட்டும்!" என்று வாழ்த்தி பெரியவர் விடைபெற்றார்.
இரு குதிரையால் இயங்கும் அவனுடைய குதிரை வண்டியில் சைந்தவனோடு, அந்தப் பெரியவர் ஏறி வந்த குதிரையைப் பிணைத்து அவரை அனுப்பி வைத்தான் சீலன். (இனி நாமும், வெள்ளைத் தலைப்பாகையை சீலன் என்றே அழைப்போமே)
அவர் சென்ற பிறகு, அந்த அடர்ந்த கானகத்தை விட்டு, சீலனும், நிலா என்ற பெண்ணும் ஆளுக்கொரு குதிரையில் ஏறி காவிரி நதிக்கரைக்கு வந்தனர்...
அவளுக்கும் விடை கொடுக்கும் நேரம் நெருங்கவே,
அந்தப் பெண்ணிடம், "நிலா! உன்னை அங்கே அனுப்பத் தயங்குகிறேன்… நீ எதற்கும் ஒரு முறை நன்றாக யோசித்து முடிவெடு… நீ செல்லப்போவது சிங்கத்தின் குகையல்ல, நேருக்குநேர் போரிட… அறம் என்பதே அறியாத, பெண்ணினத்தின் மகத்துவம் தெரியாத, சதைவெறி பிடித்த காட்டேரிகளின் இருப்பிடம்."
"ஆனால், நான் ராணியின் அந்தரங்க சேடிப்பெண்ணாகத்தானே செல்கிறேன்…"
"அங்குள்ள அக்கிரமம் பிடித்த பெண்பித்தன் கண்ணில் பட்டுவிடக்கூடாதே என்பது தான் என் கவலை…"
"'நங்கை' அளவுக்கில்லை என்றாலும், எனக்கும் போர்க்கலையில் சிறிது பரிட்சயமுண்டு… தப்பிக்க வழியில்லையென்றால் என்னையே மாய்த்துக் கொள்வேனேயன்றி கயவன் கையில் சிக்கமாட்டேன்… அதோடு அந்த மகாராணிக்கு ஒரு விந்தையான வழக்கமாம்… அவளுக்குப் பணிவிடை செய்யும் பெண்கள் அழகு என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தமில்லாதவர்களாம்…"
"உங்களுடனான இத்தனை காலப் பழக்கத்தில், எனக்கும் மாறுவேடம் கைவந்து விட்டதென்பதை தாங்கள் அறிந்ததே… இரு முறை ஆண்பிள்ளையாகவே திறம்பட வேடமணிந்தவளுக்கு, அழகற்ற பெண் குரூபி வேடமணிவதா கஷ்டம்?" என லேசாகச் சிரித்தவாறு கூறிய நிலாவை, இதமாக இழுத்து தன் நெஞ்சோடு சாய்த்து,
"குரூபியா? நீயா?" என்றவன், "எனக்காக நீ இந்தளவுக்குத் துணிவாய் என்று எண்ணியதில்லை…" என்று அவளுடைய அழகிய வதனத்தை வாஞ்சையுடன் நிமிர்த்தி, கண்களுக்குள் பார்த்தவாறு கூறியவனின் நெஞ்சம் வேகமாகத் துடிப்பதை உணர்ந்த நிலா,
"நீங்கள் நம் நாட்டில் ஊடுருவிய களைகளை வேரறுக்க நெருப்பாக மாறும் பொழுது, நான் களைகள் அறுக்கும் அரிவாளாக இருக்க மாட்டேனா? அதோடு 'நங்கை' என் உயிர்த்தோழி என்பதையும் மறந்திருக்க மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன்… அவள் உயிர் பிரிவதை, என்னிரு பாவப்பட்ட கண்களால் கண்டவள் நான்… வீரத்தையும் தன்மானத்தையும் அணிகலனாக அணிந்திருந்த அவள், உயிர் பிரியும் நிலையிலும், தன் வலியைக் காட்டினாளில்லை… ஆனால் அக்கொடூரத்தை நேரில் கண்ட எனக்கு உயிர் துடித்தது... அதற்குக் காரணமானவர்களை என்னால் மட்டும் விட்டுவிட முடியுமா?"
"உன்னை நினைத்துப் பெருமிதமாக இருக்கிறது. அதே வேளையில் என் அழகிய முயல்குட்டியை வேட்டைக்காரன் இடத்திற்கே அனுப்புகிறேனே என்று…" சீலன் தயங்க,
"என்று???... அச்சமா?"
"அச்சமா? எனக்கா? ஹ… அது என் வியர்வைத் துளியிலும் கிடையாது. ஆனாலும் ஏனோ ஒரு தவிப்பு…"
"தவிப்பெதெற்கு? நீங்கள் என் மனதில் இருக்கும் போது, எப்படிப்பட்ட பயங்கரமான இடத்திலும் என்னால் சாதிக்க முடியும்!" என்றவளை மேலும் இறுக்கியவன்,
"...நிலா… உன் பெயரைப்போலவே நிர்மலமில்லாமல் இனிய கானமாகச் சென்று கொண்டிருந்த உன் வாழ்க்கையில் சூறாவளியாக நான் வந்திருக்க வேண்டாம்" என்றவனது இதழ்களில் கைவைத்துத் தடுத்தவள்,
"நீங்கள் இல்லா என் வாழ்வில் அப்படியென்ன வசந்தம் வீசியது? உங்களைச் சந்தித்தபிறகே இந்த நிலாவிற்கு, யாழின் இசையைப் போல் இன்பம் சேர்ந்தது… உங்களைப் போன்ற ஆற்றலும், ஆண்மையும் அதோடு அழகிய இதயமும் உடையவருடன் வாழும் நாட்கள் சொர்க்கத்தையும் விஞ்சக்கூடியவை… நிச்சயமாக அந்த நாட்கள் என் வாழ்வில் மலரும்… நம் பகையைச் சேர்ந்தே வேரறுத்து வெற்றிவாகையுடன் மீண்டும் சந்திப்போம்! என்னைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாமல் சென்று, வென்று வாருங்கள்… உங்கள் வெற்றித்திருமுகத்தைக்கான நான் மட்டும் காத்திருக்கவில்லை…"
இருவருமே சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் ஒருவரையொருவர் கலக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்…
பிறகு…
"நம் நாட்டுக் குதிரைகளைப் பழக்க வந்த 'இளம்பொறை' இந்த நிமிடம் வரை நமக்கு விசுவாசமானவனே… கண்ணனூரில் போர் நடந்தபோது நமக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டு, பகைவர்கள் பக்கம் சென்ற நம் படைவீரர்களோடு, நமக்கு விசுவாசமான ஆட்களையும் அனுப்பிவைத்தோம்…. அவர்களில் ஒருவன் தான் இந்த இளம்பொறை என்பது நீ அறிந்ததே... அவன் உன்னை, அந்த மகாராணியிடம் வேலைக்குச் சேர்த்து விடுவான்… கவனம், அங்கே நடப்பவற்றை எனக்குத் தெரியப்படுத்துவதில் அவசரம் கொள்ளாமல் விவேகமாக நடந்துகொள்… அடிக்கடி எனக்குத் தூது அனுப்பு… யாரையும் முழுமையாக நம்பாதே… இளம்பொறை உட்பட…" என்று கூறி தனது விரலிலிருந்த கணையாழியைக் கழட்டி அவள் விரல்களில் அணிவித்தவன்,
"இப்பொழுது நீ என் மனைவியாகச் செல்கிறாய்! சத்திகனை(குதிரை) உன்னோடு அழைத்துச்செல்… இக்கட்டான சூழ்நிலையில் நீ தப்புவதற்கு சத்திகனை விடச் சிறந்த துணை கிடையாது... வென்று வா! சந்திப்போம்…" என்று கூறி நிலா சத்திகனின் மீதேறி கண் மறையும் வரை பார்த்திருந்து விட்டு, நிலா கொண்டு வந்த குதிரையில் ஏறி கொல்லிமலை நோக்கி விரைந்தான்.
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
மாறன், சிற்றரசர் திருவழுதியைப் போரில் சந்திக்கத் தயாரான விசயம் பாண்டிய தேசத்தில் பரவ ஆரம்பித்த வேளையில், பாண்டிய அரசவையில் அமைச்சர்கள், படைத்தலைவர்கள், ஒற்றர்கள், தூதுவர்கள், அந்தணர்கள் கூடியிருந்தனர்…
மாறன், சிற்றரசர் திருவழுதிக்கு எதிராகப் போர்க்களம் செல்வதை, சிலர் ஆதரித்தும், சிலர் மறுப்பு தெரிவித்தும் விவாதம் சூடு பிடித்தது...
"குமாரர் மாறனால் சிற்றரசர் திருவழுதியை வெல்ல இயலுமா?" என்று சில படைத்தலைவர்கள் ஐயங்கொள்ள,
"நம் அரசருக்குப் பின்னர் நாடாளும் உரிமையுள்ள சுந்தரனால் தற்சமயம் இங்கே வர இயலாத நிலை… பிறகு? படை நடத்திச்செல்வதற்கு ஒரு தலைமை வேண்டாமா? அது மாறானாக இருப்பதில் தவறென்ன?" என்று சில அமைச்சர்கள் கேட்க,
"தவறென்று சொல்லவில்லை… குமாரர் மாறனும் இதுவரை போர்க்களம் கண்டதில்லை என்ற யோசனைதான்…" என்று நிறுத்திவிட்டு மற்றவர்களைப் பார்த்தார் சேனைத் தலைவர்.
"குமாரர் மாறனை விட்டால், நம் முன் இருப்பது ஒரே வழிதான்… நம் அரசரின் மைத்துனரும், பட்டத்தரசியாரின் தமையனாருமாகிய, மன்னர் பெருங்கிள்ளி பாண்டியர் அவர்கள் தலைமையேற்று நடத்தலாம்… ஆனால் பெருங்கிள்ளி பாண்டியர், அவருடைய படையுடன் நம் தேசத்தின் எல்லையை நெருங்குவதற்குள், பகைவர் சிற்றரசர் திருவழுதியின் படைகள், நம் கோட்டைக்குள்ளே புகுந்து நாசம் செய்துவிடுவார்கள்… அல்லது பணயமாக நம் தேசத்தின் முக்கியஸ்தர் யாரையேனும் கைது செய்து அவர் நாட்டிற்குக் கொண்டு செல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது" என்று தலைமை அமைச்சர் கூறியதும் சிறிது நேரம் அனைவரும் யோசனையில் ஆழ்ந்தனர்.
"தலைமை அமைச்சர் சொல்வதும் சரிதான்… காலந்தாழ்த்துவது நல்லதல்ல… மேலும் குமாரர் மாறனின் தோள் வலிமையை நான் பல தருணங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்…" என்று ஒற்றர்களில் ஒருவர் கூறினார்.
"கற்கும் இடத்திலும், பயிற்சி மேற்கொள்ளும் இடத்திலும் பிரமாதமாக வாள் சுழற்றுவது வேறு, எதிரியின் வாளுக்குப் பதில் சொல்வது வேறு… அதுமட்டுமின்றி…" என்று சேனைத்தலைவர் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது தூதுவன் ஒருவன் அவசரமாக வந்து பணிந்து நின்றான்.
"அரசவை நடக்கும் வேளையில் இடையூறு செய்வதற்குப் பட்டத்தரசியாரும், அமைச்சர் பெருமக்களும்… பெரியோர்களும் மன்னித்தருள்க…" என்று அவ்வீரன் பணிந்ததும், அனைவரும் அவனைப் பார்க்க,
பட்டத்தரசி பெருந்தேவி, "வந்த விபரம்?" என்று கேட்டார்.
"மன்னரின் இளையராணி புதல்வராம் குமாரர் மாறன் அவர்கள், யானைப்படை, குதிரைப் படைகளைக், கோட்டை வாசலுக்கு வெளியே நிற்கச்சொல்லி கட்டளையிட்டிருக்கிறார்… அரசவையிலிருந்து உத்தரவு வரவில்லையே என்றதற்கு, நாம் இந்நாட்டின் குடிமகனாக நம் கோட்டையைக் காக்கச் செல்வோம்… பின்னர் அரசவை கூடி யாரைத் தேர்ந்தெடுத்து படைநடத்தச் சொல்கிறார்களோ அவர்களின் கீழ் நின்று போரிடுவோம்…" என்று வீராவேசமாகக் கூறி கோட்டையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கிறார் என்பதை நம் யானைப்படைத் தலைவர், அரசவையில் கூறிவருமாறு அனுப்பி வைத்தார்." என்றான்.
"இதென்ன சிறுபிள்ளைத்தனம்?" என்று ஒரு அமைச்சரும்
"பெருங்கிள்ளி பாண்டியர் வந்தால் என்ன பதில் சொல்வது?" என்று மற்றொரு அமைச்சரும் வினவ,
"ஸ்ரீ ஸ்ரீ தொண்டை மண்டல அரசர் பெருங்கிள்ளி பாண்டியர் தூதனுப்பிச் சொல்லியதிற்கிணங்கத்தான் குமாரர் மாறன் அவர்கள், படைகளைப் போருக்குத் தயார் செய்தாராம்!" என்று செய்தி சொல்ல வந்த தூதுவன் கூறினான்.
"சரி நீ போகலாம்! அவையின் முடிவுகளைக் கோட்டை வாசலுக்குத் தெரியப் படுத்துகிறோம். அதுவரை மாறன் கட்டளையினைப் பின்பற்றுங்கள். " என்றார் பட்டத்தரசி பெருந்தேவி.
பட்டத்தரசியின் உத்தரவைக் கேட்டதும் மாறன், முப்படைகளையும் நோக்கி, "சிற்றரசர் திருவழுதியை நம் கோட்டை வரை வரவிட வேண்டாம்… அரசர் இல்லாவிட்டாலும், பெரிய சேனைத் தளபதிகள் இல்லாவிட்டாலும், இப் பாண்டியப் பேரரசை யாராலும் அசைக்க முடியாது என்பதைக் காட்டுவோம்… இனி ஒருவன் நம் அரசர் சேனைகளைத் திரட்டிக்கொண்டு வேறு தேசங்களுக்குச் சென்றிருப்பதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, நம் நாட்டின் மீது போர் தொடுத்து வர எண்ணவே கூடாதென்றால் அதற்கு இன்று திருவழுதியை புறங்காட்டி ஓடச்செய்வதே மற்ற தேச மன்னர்களுக்கு ஒரு பாடமாக அமையும்… வாருங்கள் பகை வென்று வருவோம்!" என்று கூறி படைகளின் முன்னால் தன் குதிரையை மாறன் செலுத்த வீறுகொண்டெழுந்த படைப் பரிவாரங்கள் ஆர்ப்பரித்தவாறு திழுவழுதி முகாமிட்டிருக்கும் இடத்தை நோக்கிச் சென்றன…
சிற்றரசர் திருவழுதி முகாமில், தங்களது படைகள் பாண்டியரின் கோட்டை வாசலுக்குச் செல்வது பற்றித் தீவிர ஆலோசனை நடந்து கொண்டிருந்த போது, ஒற்றனின் வருகையைக் காவலாளி தெரியப்படுத்த, ஒற்றனை வரச்சொல்லும்படி திருவழுதி கூறவும் ஒற்றன், சிற்றரசர் மற்றும் தளபதிகள் இருந்த படை வீட்டிற்குள் வந்தான்.
"அரசர் வாழ்க! தாங்கள் பாண்டிய நாட்டின் மீது போர் நடத்திச் செல்லும் செய்தி அறிந்து, பாண்டியர் படை நம் படைவீட்டை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறது…"
"படைக்குத் தலைமையேற்று வருவது யார்?" என்று சிற்றரசர் திருவழுதி கேட்டார்.
"மாறனா? சரி நீ செல்லலாம்!" என்று சிற்றரசர் திருவழுதி உத்தரவு கொடுத்ததும், ஒற்றன் வெளியேறினான்.
"மாறனை எவ்வாறு படைக்குத் தலைமை தாங்க வைத்தனர் என்று தெரியவில்லை… இது நமக்கு மிகவும் சாதகமான விசயம்… மாறன் பாலகன்… இதுவரை போர்க்களம் சென்றறியாதவன்… போர்த் தந்திரங்கள் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை… இதுவே நமது வெற்றிக்கு வழி வகுக்கும்,… வாருங்கள்! அந்த பாலகனைத் தோற்கடித்து நம் நாட்டை, சுயேட்சை நாடாக்குவோம்!" என்று சிற்றரசர் திருவழுதி கூறியதும்,
"வெற்றி நமதே! வாழ்க நம் அரசர்!" என்ற வாழ்த்தொலியுடன் சேனைகள் தங்களது படைகளைத் தயார் படுத்திப் பாண்டிய நாட்டின் கோட்டையை நோக்கிச் சென்றனர்.
மாறனின் சேனைகளும், சிற்றரசர் திருவழுதியின் சேனைகளும் காவிரிக்கரையில் நேரெதிரில் சந்தித்துக் கொண்டனர்.
திருவழுதி தேரிலும் அவருக்கு நேர் எதிரே மாறன் குதிரையிலும் வீற்றிருந்தனர்…
அதைப் பார்த்ததும் திருவழுதியும், அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் கெக்கலி கொட்டிச் சிரித்தனர்… "குமாரர் மாறனுக்கு ஒரு ரதம் கூட ஏற்பாடு பண்ணவில்லையா உங்கள் அரசியார்?" என்று திருவழுதி கிண்டலாகக் கேட்க, அவரைச் சுற்றிக் குதிரையில் இருந்தவர்கள், இடிஇடியெனச் சிரித்தனர்.
"எத்தனையோ போர் கண்ட, வெற்றி வீரர் ஸ்ரீ ஸ்ரீ திருவழுதி அவர்கள், யுத்தம் நடத்தத்தேவை ரதமா?, வீரமா? என்று அறியவில்லை போலும்… பரவாயில்லை! இன்று அதைத் தங்களின் வாழ்நாளில் மறக்க இயலாத வண்ணம் நன்கு அறிய வைத்துவிடலாம்…" என்று மாறன் புன்னகை தவழ கூற,
"அப்படியா? பாலகனாக இருந்தாலும் வாய்ச்சவடாலில் பெரிய வித்தகன்தான் போலிருக்கிறது" என்று மீண்டும் கேலியில் இறங்கியவரைப் பார்த்து, அர்த்தமுள்ள புன்னகை ஒன்றை சிந்திவிட்டு, யுத்தத்திற்குத் தயாரானான் மாறன்.
போர் ஆரம்பமானது…
கோஷமிட்டவாறு இருபுறமிருந்தும் வாளுடனும் வேலுடனும் வீரர்கள் தாக்கத் தொடங்கினர்…
'அரசனில்லாத படைக்கு எப்படி இவ்வளவு வேகம் வந்தது?' என்று திருவழுதியும் அவருடைய படைகளும் ஆச்சரியப்பட்டனர்.
மாறன் பாலகன் தானே என்ற எண்ணத்தில் சற்றே அலட்சியமாக இருந்த திருவழுதியும், அவரது படையும் போர் ஆரம்பித்த ஒரே நாழிகையில் வியூகம் அமைத்து, மாறனின் படை வீரர்கள் திருவழுதியின் படைகளைச் சிதறடித்த விதம்…
ஓரிடத்தில் நிலையாமல் தன் வீரர்கள் மற்றும் சேனைத்தலைவர்களிடம் கட்டளைகள், போர்த் தந்திரங்கள் மற்றும் எதிரியைக் கையாளும் விதம் என பறந்து பறந்து மாறன் செயல்பட்ட வேகத்தினைப் பார்த்து அரண்டே போயினர் திருவழுதிப் படைகள்…
மாறன் தன்னுடைய குதிரையில் இருந்தபடி, திருவழுதியுடன் வாள் போர் புரியும் போதே, தனது சேனைகளுக்கு ஆணை பிறப்பித்த விதத்தைக் கண்டு, "இவன் என்ன மனிதனா சூறாவளியா?" என்று ஆடிப்போனான் திருவழுதி…
மாறன் வீற்றிருந்த குதிரையின் வித்தியாசமான கனைப்புச் சத்தத்தைக் கேட்டு யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படைகளும் சட்டென்று குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு இடம்பெயர்வதும், அவ்வாறு யானைகள் அல்லது குதிரைகள் இடம் மாறும் சமயத்தில் அவற்றின் மீதிருந்து போரிட்ட வீரர்கள் மாறனைப் பார்க்க, வலதுகையில் வாளேந்தி எதிரியை மிரள வைத்தபடியே தனது இடது கையில் சில முத்திரைகளைக் காட்டினான் மாறன்… அந்த முத்திரை கூறும் செய்தியை உள்வாங்கிக்கொண்டு போர் புரிந்தனர் பாண்டிய வீரர்கள். இத்தனையும் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நடந்தது...
'இது என்ன மாதிரியான போர்த் தந்திரம்? மாறனின் விரலசைவுக்கு அர்த்தம் புரிந்து போர் புரியும் வீரர்களைக் கண்டு வியப்பதா? ஒவ்வொரு முறையும் மாறுபடும், மாறன் வீற்றிருக்கும் குதிரையின் கனைப்பொலியின் ஓசைக்குத் தகுந்தவாறு தங்களின் இடத்தை மாற்றி, 'என்ன நடக்கிறது?' என்று எதிரிலிருப்போர் அறியும் முன் எதிர் படையினரைக் குழப்பிவிட்டு, எதிரியின் தலையைத் துண்டாக்கும் வித்தையைக் கண்டு மலைப்பதா?' என்று புரியாமல் திருவழுதியும் அவரது படைகளும் திணறிய வேளையில்,
திடீரென விக்ரமனின் படைகளும் மாறனின் படைகளுடன் சேர்ந்து கொண்டு திருவழுதியின் படைகளைத் தாக்கின.
போர்க்களத்தில் கிளம்பிய புழுதியில், மேகங்களுக்கு நடுவே போர் புரிவதைப் போலிருந்தது.,..
விக்ரமன் வந்ததும், மாறன் தன்னுடைய முழு கவனத்தையும், வாள் வீசும் திறமையையும் திருவழுதியின் மீது மட்டுமே பிரயோகிக்க, எத்தனையோ போர் கண்ட திருவழுதி, அச்சிறு பாலகனின் வாள் வீச்சிற்கு இணையாகப் போரிட முடியாமல் திணறினார்...
இதுபோதாதென்பது போல், விக்ரமனோ ஒருவருடன் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, வேறு இடத்தில் தன் வீரர்கள் பாதிப்படைவதைக் கண்டால், உடனே அந்த வீரனை விலக்கி, தன் வாளுக்கு எதிரி வீரனை பழியாக்கினான்… விக்ரமன் செல்லும் இடமெல்லாம் வீரர்களின் சடலங்கள் குவிந்தன… யானைகள் மதங்கொண்டதைப்போல் திக்கு தெரியாமல் தன் நாட்டு வீரர்களையே துவம்சம் செய்தபடி ஓடின… குதிரைகளோ விக்ரமனின் வாள் வீச்சில் மடங்கி விழுந்தன...
மூன்று நாழிகைக்குள் தன் படைகள் பெருமளவு குறைந்ததைப் பார்த்த திருவழுதிக்கு, இரு சிங்கங்களுக்கிடையே சிறு நரி போல் தான் மாட்டிக் கொண்டதை உணர்ந்ததும்
"சேனைத் தளபதிகளே இவர்கள் இருவரையுமே நம்மால் சமாளிக்க முடியவில்லை… இந்நிலையில் பெருங்கிள்ளி பாண்டியரின் படைகளும் சேர்ந்தால், நம் படைகள் சர்வநாசம் அடைவது உறுதி… நம் கோட்டையை நோக்கி படையைத் திருப்புங்கள்!" என்று உத்தரவு பிறப்பித்துவிட்டு,
சட்டெனப் புறங்காட்டி தன் நாட்டை நோக்கித் தன் தேரை திருவழுதி செலுத்த, அவருடைய மீதமிருந்த வீரர்களும், யானைப்படை, குதிரைப்படையும், தன் அரசரின் உத்தரவிற்கு இணங்கி அவரைப் பின்தொடர்ந்தது ஓடலாயினர்.
அவ்வளவுதான் மதுரை மண்ணின் சீறும் சிறுத்தைகளின் ஆரவாரம் விண்ணைக் கிழித்தது…
"வாருங்கள் வீரர்களே! புறமுதுகிட்டு ஓடும் பகைவரின் படையை இறுதிவரை துரத்திச் செல்வோம்" என்று மாறன் ஆணையிட,
பாண்டிய வீரர்கள் ஆரவாரத்துடன் திருவழுதியின் வீரர்களைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடினர்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கும் பொழுது,
தன் கூட்டைத் தீண்டியவரைத் துரத்தும் தேனிக்கள் கூட்டம் போலிருந்தது மாறனின் படைகள்…
துரத்தி வரும் காட்டு யானைக்கூட்டத்திடமிருந்து தப்பிச் செல்லும், எருதுக்கூட்டம் போல் திருவழுதியின் படைகள் தலைதெறிக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்…
திருவழுதியின் படைகள், தங்களது கோட்டைக்குள் சென்றதும், கோட்டையின் வாசலை மூட எத்தனிக்கும் பொழுதே புயல்போல் பாய்ந்து கோட்டைக்குள் சென்றனர் மாறன் படைகள்…
கோட்டைக்குள் புகுந்த பாண்டியர் படையைத் தடுப்பதற்காகப் புதிது புதிதாக, திருவழுதி நாட்டின் வீரர்கள் வந்த வண்ணமே இருந்தனர்…
அவ்வீரர்களை மாறனின் படைகள் எதிர்கொள்ள, மாறனும் விக்ரமனும் திருவழுதியைத் துரத்திக்கொண்டு சென்றனர்…
கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் அரண்மனை தெரிந்ததும், தன் தேரிலிருந்து இறங்கி நின்ற திருவழதி,
"ஒப்பற்ற வீரனே… உம்மைப்போல் அசகாய சூரனை அடைய, பாண்டிய தேசம் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்… போர்க்களத்தில் உன் அசாத்திய போர்த்திறனையும், போர் வீரர்களை நீ வழிநடத்திய விதத்தையும் கண்டு மெய்சிலிர்த்துப் போனேன்… குட்டியென்றாலும் சிங்கக்குட்டி என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தி விட்டாய்… யுத்தத்திற்குத் தேரில் வராததற்கான காரணத்தையும் உன் செயலில் கண்டேன்… உயிர்காக்கும் தோழனையும் பெற்ற உன்னை வெல்ல இப்பூவுலகில் எவரும் இலர்... உன் வீரத்தின் முன் தோற்று நிற்கிறேன்..." என்று மாறனின் வாளுக்குத் தன் நெஞ்சைக் காட்டி நின்றார் திருவழுதி…
"உம் தலையைக் கொய்து, ஈழத்திலிருந்து வெற்றிவாகை சூடிவரும் எங்கள் மன்னருக்குப் பரிசளிக்க எண்ணியிருந்தேன்… தோல்வியை ஒத்துக்கொண்டு, பல போர்களில் வெற்றியின் பரிசாகக் கிடைத்த விழுப்புண்களை உடைய உமது நெஞ்சத்தை என் வாளுக்கு முன் அர்ப்பணித்த உம் வீரத்துக்குத் தலைவணங்கி, மனதை மாற்றிக் கொண்டேன்… ஆனால் நீங்கள் செய்த துரோகச் செயலுக்குத் தண்டனையாகவும், என் தந்தைக்குப் பரிசாகவும் தங்களின் சிரசை அலங்கரிக்கும், நவமணிகளுடன் உம் புகழையும் ஒரு மணியாகப் பதித்த திருமுடியை நீங்களே என்னிடம் கொடுத்து விடுங்கள்… நான் என் தந்தையாம் பாண்டியப் பேரரசருக்கு, வெற்றிப்பரிசாக அளித்தபிறகு, எம் தந்தையிடம் வந்து மன்னிப்புக் கேட்டு, அவர் விதிக்கும் நிபந்தனைகளை ஏற்று, உங்கள் கௌரவமாம் திருமுடியை வாங்கிச்செல்லுங்கள்." என்று மாறன் கூற,
'சிறு பாலகன் என்று எள்ளி நகையாடிய சிறுவனின் தீரத்தின் முன் தோற்று, காலங்காலமாய் எம் முன்னோர் கட்டிக் காத்த பெருமையை இழந்து நிற்கிறேனே!' என்று அவமானத்தில் சிறிது தயங்கிய திருவழுதி,
சிரம் தாழ்ந்து, நடுங்கும் தன் கைகளால் தனது மணிமகுடத்தைப் பிடிக்கப் போன சமயத்தில்,
"நிறுத்துங்கள் அப்பா! பாண்டியரின் குமாரர், தனியாக என்னுடைய வாளுக்குப் பதில் சொல்லட்டும்... என்னை வென்று காட்டட்டும். பிறகு அவர் கட்டளையின் படி நடக்கலாம்?" என்ற வீர குரல் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்த மாறன் அதிர்ச்சியில் உறைந்தான்...
வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை-1254
சிவதாசனின் கர்ஜனை தொடரும்...
⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️
கதையைப் படிக்கும் நல் உள்ளங்கள் தங்களது கருத்துக்களை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள லிங்க் கிற்கு சென்று கூறுங்கள்...
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
www.sahaptham.com
