Meerajo
Member
- Messages
- 33
- Reaction score
- 6
- Points
- 8
RD-22 - சிவதாசன் எனும் நான்… அத்தியாயம்- 5
சீலனின் குதிரை காவிரிக்கரையோரமாக வேகமாகப் பயணித்தது… காவிரி ஆற்றில் சங்கமித்த 'அய்யாறு' என்ற கொல்லிமலையிலிருந்து காவிரியில் சங்கமமாகும் ஆற்றின் கரையில் பயணித்து, கொல்லிமலை அடிவாரமான புளியஞ்சோலை என்ற ஊருக்கு வந்துவிட்டான்…
தனக்குப் பழக்கமில்லாத குதிரையாக இருந்தாலும், இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்தும் குதிரை சோர்வடையாமல் இருப்பதை, அதன் உடல்மொழி வாயிலாக உணர்ந்து, குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அதன் பிடரியில் தடவிக் கொடுத்தான்…
"நாம் இங்கே இன்றிரவு இளைப்பாறுவோம்… இரவு வேளையில் மலைமீது ஏறுவது கடினம்… நாம் செல்லும் பாதை வேறு மனித நடமாட்டம் இல்லாத பாதை… அதனால் இருட்டில் போவது நல்லதல்ல…" என்று குதிரையிடம் அன்பாகக் கூறியவன், அதன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அதை ஒரு மரத்தில் கட்டிவிட முனைய,
ஒரே உதறலில் சீலனிடமிருந்து விடுபட்ட குதிரை,
"என்னை ஏன் கட்டுகிறாய்? நான் எங்கும் ஓடிவிட மாட்டேன்... உனக்குத்தான் என்னைத் தெரியவில்லை… எனக்கு உன்னை நன்றாகவே தெரியும்… அதோடு, இந்த மலைப்பாதையில் நான் ஏற்கனவே பலமுறை ஏறியிருக்கிறேன்… எனக்கு ஒன்றும் சிரமமில்லை" என்று தனக்கே உரிய பாணியில் குதிரை சீலனிடம் கூற,
குதிரையின் மொழி புரிந்த சீலன், "அடடா! அப்படியானால் நாம் மலையின் மேல் ஏறி, சிறிது தூரம் சென்று மறைவான இடத்தைத் தேர்வு செய்யலாம்… அங்கே நாம் பசியாறவும் ஏதாவது கிடைக்கும்." என்று சீலன் கூறியதும் வித்தியாசமான கனைப்பை சிந்தி தன் தலையை ஆட்டிய குதிரையைக் கண்டதும், அந்தக் குதிரை 'யாரால் பழக்கப்படுத்தப் பட்டது?' என்று புரிந்து கொண்டு, ஆச்சரியத்தில் புருவங்கள் மேலேறிய சீலனுக்குக் கண்கள் கலங்கியது…
"நல்லது நண்பா… நான் மட்டும் தனியாகப் பயணிப்பதை எண்ணி மிகுந்த மனவேதனையோடு வந்த எனக்கு, உன் அருகாமை, வலுவான மனதைரியத்தைக் கொடுக்கிறது… நல்லது!… எனது மொழி புரிந்து, மறு மொழி கூறுகிறாய் என்றால், நிச்சயம் போர்க்கலையும் கற்றிருப்பாய்! உன்னைப்போல் ஒருவன் தான் இச்சமயத்தில் எனக்கு வேண்டும்…" என்று சீலன் உணர்ச்சி மிகுதியில் பேசியதை இடையில் நிறுத்தி ஏதோ யோசித்தவன்,
"உனக்கு ஏற்கனவே ஏதேனும் பெயர் இருக்கலாம்… ஆனால் நானும் உனக்கு ஒரு பெயர் வைக்கிறேன்… ம்ம்?" என்று சீலன் கேட்டதும் வேகமாகத் தலையாட்டியது குதிரை…
'இனி இறுதிவரை இவன்தான் என் தோழன், துணை எல்லாமே. அதனால் இவனுக்கு 'இந்திரன்' என்ற பெயரை வைத்தால் என் மனதுக்கும் ஊக்கமளிப்பதாய் இருக்கும்' என்று குதிரையையே பார்த்தவாறு யோசித்த சீலன்,
"இனி உன் பெயர் இந்திரன்! சரியா?" என்று கேட்டதும், குதிரை எந்த வித பாவனையும் இல்லாமல் சீலனையே சில விநாடிகள் வெறித்துப் பார்த்தது… பிறகு 'சரி!" என்பது போல் தலை அசைத்தது.
குதிரையின் சம்மதம் கிடைத்ததும், "வாடா! நாம் மலை ஏறுவோம்!" என்று கூறியபடி குதிரையின் மேல் ஏறி சீலன் அமரவும், குதிரை மலைப்பகுதியில் ஏற ஆரம்பித்தது. சில அடிகள் மேலே ஏறும்போதே குளிர் எலும்பை ஊடுருவிச் சென்றது… காதுகள் அடைத்துக்கொண்டன… கைகால்கள் சில்லிட்டன… பல வித நறுமணங்கள் வீசத் தொடங்கியது… வானமே தெரியாத அளவிற்கு ஓங்கி உயர்ந்த கொல்லி மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தது… அதனால் நிலவின் வெளிச்சம் மரங்களை ஊடுருவ முடியாமல் தோற்றுப்போனது... மனிதர்கள் தினசரி உபயோகத்திற்குப் பயன்படுத்தாத வழி என்பதால் ஏறுவதற்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது...
ஆனால்...
கொஞ்சம்கூடத் தடுமாறாமல், கரடு முரடான மலையில், வெளிச்சம் நுழைவதற்கான சாத்தியமே இல்லாத இருட்டில், இந்திரன் (குதிரை) அனாயாசமாக மேலேறிச் சென்றதைப் பார்க்கும்பொழுது, 'இந்திரன் ஏற்கனவே இந்த மலையில் பலமுறை ஏறி இருக்கிறான்!' என்பது சீலனுக்கு நன்கு விளங்கியது. அவ்வளவு லாவகமாக ஏறியது குதிரை.
ஒரு இடம் வந்ததும் குதிரை நின்றது. 'என்ன இந்திரா இங்கே நின்றுவிட்டாய்?" என்று சீலன் கேட்கவும்,
குதிரை தன்னுடலை சிலிர்த்து உலுக்கியது. உடனே சீலன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி குதிரையின் முகத்திற்கு நேரே சென்று, "என்ன ஆயிற்று?" என்று கேட்டான்.
குதிரை பாதையிலிருந்து விலகி, மலையில் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த காட்டிற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தது.
"நாம் சரியான பாதையில் தான் வந்துகொண்டிருக்கிறோம்… நீ ஏன் பாதை மாறிச் செல்கிறாய்?" என்று சீலன் கேட்டதும்,
'தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருமாறு' சமிக்ஞை செய்துவிட்டு இந்திரன் என்ற குதிரை நடக்க ஆரம்பித்தது…
சீலனுக்கு இருள் சூழ்ந்த வனத்தில் சுற்றுப் புறங்கள் தெளிவாகத் தெரியாவிட்டாலும் குதிரை செல்லும் வழியைப் பார்த்தவாறே குதிரையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்.
சிறிது தூரம், மரக் கிளைகளை விலக்கி, கீழே சாய்ந்து வளர்ந்திருந்த மரங்களைத் தாண்டிச் சென்றதும், "ஓகோ இதனால்தான் என்னைக் கீழே இறக்கிவிட்டு நடக்கிறாயா? ஆமாம் இந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது?" என்று கேட்ட சீலனுக்குப் பதிலாக,
"பேசாமல் உன் திருவாயை மூடிக்கொண்டு என் பின்னால் வா!" என்பது போல் கனைத்து விட்டு அதன் வழியில் நடந்தது…
'கொஞ்சம் சேட்டை செய்யும் குதிரை போலிருக்கிறதே? இவனை எப்படி நிலா கையாண்டாள்?' என்று நினைத்தவாறு நடந்தான்…
நடந்தான் என்று சொல்லமுடியாது, தட்டுத்தடுமாறி, தாவித்தாவி மற்றும் குனிந்து சென்றான்…
நூறு அடி தூரம் நடந்திருப்பார்கள், ஒரு மேடிட்ட பாறைக்கு அருகில் சென்று நின்ற இந்திரன், சீலனைப் பார்த்தான்.
அங்கே பாறையைக் குடைந்து பாதை அமைத்திருப்பதுபோல் தெரிந்தது... அருகில் சென்று அந்தப் பாறையின் உள்ளே சென்று பார்த்தான். குறுகிய பாதையின் முடிவில் குகைபோல் குடையப்பட்டிருந்தது…
'அருமை இந்திரா! இரவுப் பொழுதைக் கழிக்க அருமையான இடம் இது... யாரோ சித்தர்கள் அல்லது சமணர்கள் இந்த இடத்தில் தங்கியிருக்க வேண்டும்…" என்று வியந்து பாராட்டியவன் குதிரையைத் திரும்பிப் பார்த்து,
"இந்த இடத்துக்கு ஏற்கனவே வந்திருக்கிறாயா இந்திரா? என்று கேட்டான்.
"ஆமாம்!" என்பதைப் போல் இந்திரன் தலையை அசைத்தது.
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன், 'இப்படி ஒரு பாதுகாப்பான இடம் இங்கே இருப்பதைப் பகல் பொழுதில் கூடக் கண்டுபிடிப்பது சிரமம்… இந்த இடத்தில் ஒரு குகை இருப்பது, இந்த வழியில் யாரேனும் பாதை தவறி வந்தாலும் கூடச் சுத்தமாகத் தெரியாது…' என்று எண்ணியபடி,
அந்தத் குகைக்குள் இருவரும் சென்றனர்.
சீலனை குகைக்குள் விட்டுவிட்டு குதிரை வெளியே செல்ல,
"இந்தக் குளிரில் வெளியே போகாதே இந்திரா! இந்தக் குகை, கடுங்குளிர் தாக்காத வண்ணம் நல்ல இதமான சீதோஷ்ண நிலையில் இருக்கிறது. நீயும் குகைக்குள்ளேயே இளைப்பாறு!" என்று சீலன் கூறியதும், தனது வாயை அசைபோடுவது போல் சைகை காட்டிவிட்டுச் சென்றது…
"மிகவும் களைத்திருப்பான். பசியாறிவிட்டு வரட்டும்" என்ற சீலன், அப்பொழுதுதான் தனக்கும் பசிப்பதை உணர்ந்தான்… தூரத்தில் எங்கோ தண்ணீர் விழும் சப்தம் கேட்டது…
'தண்ணீராவது குடிக்கலாம்…' என்று நினைத்து, குகையை விட்டு வெளியே வந்தவனுக்குக் குளிர் தாங்க முடியவில்லை… நெருப்பு மூட்டவும் வழியில்லை… மலைப்பாதையில் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டிய, எந்த முன்னேற்பாடும் செய்யும் மனநிலையில் இல்லாததால், தான் மட்டும் குதிரையிலேறி வந்துவிட்டான்...
'சுத்தமாக வெளிச்சமே இல்லாத இந்த மலை வனத்தில் எங்கே போய்த் தண்ணீரைத் தேடுவது… எந்தத் திசையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சப்தம் வருகிறதென்று கூடத் தெரியவில்லையே?...' என்று நினைத்தவன் மீண்டும் குகைக்குள் சென்று படுத்துக் கொண்டான்…
உடம்பின் ஒவ்வொரு அணுவும் வலித்தது… சீலன் உண்டு, உறங்கி மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டது… அதனால் அவனது உடல், தன் தளர்வையும் வேதனையையும் கூறியது… இதில் வயிற்றுப் பசியும் சேர்ந்து கொள்ள, சீலனுக்கு மயக்கம் வருவது போலிருந்தது… மூன்று நாட்களில் அவன் பட்ட துன்பங்களும் களைப்பை உருவாக்கக் கண்களை மூடினான்...
"இனி இத்தேசத்தின் வேந்தன் நீயே!" என்று மணிமகுடத்தைப் பொறுத்தியவன் கண்கள் கலங்கி, கம்பீர சிரிப்பு முகத்தில் தவழ, தன் மீசையை முறுக்கியபடி கூற,
சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தான் சீலன்… 'அரியணையிலிருந்து அக்கொடும் பாவியை இறக்கும் வரை தன்னால் நிம்மதியாக உறங்க முடியாது' என்பதை உணர்ந்தவனுக்குக் கண்கள் சிவந்தன…
"இப்படியொரு துயரச் சம்பவம் நடக்கும் முன்னர், இன்னும் சில தினங்களில் மணமேடை ஏறியிருக்க வேண்டியவன், இன்று அத்துவானக் காட்டில் தன்னந்தனியனாய் மனம் முழுவதும் புண்ணாகி, வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பேன் என்று யாரேனும் சொல்லியிருந்தால் தாடை வலிக்குமளவு சிரித்திருப்பேன்…" என்று துயரக்கடலில் சிக்கித்தவித்த சீலன்,
"சொக்கநாதா! இனி என் வாழ்வில் ஒளி வரக் கூடுமா?" என்று அரற்றிய வேளையில் குகை, இருள் நீங்கி ஒளி மயமாகியது.
'மனப்பிரமை' என்று நினைத்தபடி தலையைச் சிலுப்பியவன் மேல் வாழை, கொய்யா மற்றும் மாங்கனிகள் விழுந்தன.
சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தவன் முன் இந்திரன் நின்று கொண்டிருந்தான்… அதன் வாயில் புல் போன்ற எதையோ கவ்வியிருந்தான் அந்தப் புல்லின் நுனி எரிந்து வெளிச்சம் கொடுத்தது. அந்த ஒளியால் குகையும் வெளிச்சமாக இருந்தது…
"அந்தப் புல்லைக் கீழே போடு! உடம்பில் நெருப்பு பற்றி விடப் போகிறது" என்றான் பதற்றமாக.
பின்னே? இப்பொழுது அவனுக்குக் கிடைத்த ஒரே துணையல்லவா இந்திரன்?
இந்திரன் தன் வாயில் கவ்வியிருந்த புல்லை அதற்கென உள்ள சிறு பள்ளத்தில் வைத்தது…
"இந்தப் புல்லை வைப்பதற்கென்றே உருவாக்கி இருக்கிறார்கள் போலிக்கே!" என்றவன், அந்தப் புல் நிதானமாக எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, கண்கள் விரிய ஆச்சரியமாகி, சீலன் அந்தப் புல்லையும் இந்திரனையும் மாறிமாறி பார்த்தான்.
"இது என்ன இந்திரா? இந்தப் புல் தீவட்டிபோல் நீண்ட நேரம் நின்று எரிகிறதே? இந்த மலைக்கு இருமுறை நாங்கள் வந்தோம். ஆனால் இதுவரை நான் இந்தப் புல்லைப் பார்த்ததில்லை? அதுசரி, நீ எப்படி இத்தனை பழங்களை எடுத்து வந்தாய்?" என்று கேட்க,
சீலனின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்த இந்திரன், 'புரியவில்லையா? மர்மமாக இருக்கிறதா? பரவாயில்லை… மர்மத்தோடவே உறங்கு... எனக்குச் சோர்வாக இருக்கிறது!' என்பதுபோல் குதிரை சென்று தனக்கான இடத்தில் படுத்துக் கொண்டது.
'ஆகா… இவன்ன்ன்… இவனை என்ன பண்ணலாம்?' என்று நினைத்தவன், குதிரை செய்யும் குறும்பை எண்ணி, மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு தன்னையறியாமல் மிக மிக மெல்லியதாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.
காலையில் சூரியன் எழும் நேரத்தில் சீலனும், இந்திரனும் கொல்லிமலையில் வீற்றிருக்கும் "அறப்பளீஸ்வரர் கோயில்" என்ற சிவன் கோயிலை அடைந்தனர்.
ஏற்கனவே, சீலன் இந்தக் கோயில் ஈசனைத் தரிசித்திருக்கிறான்தான். என்றாலும், இன்று அந்தக் கோயிலைக் கண்டவனுக்கு வெகுநாள் தாய்ப்பசுவைப் பிரிந்து வாடும் கன்று, தன் தாயைக் கண்டது போல் மனம் தவித்தது… 'விரைந்து ஓடிச்சென்று தன் வேதனைகளை ஈசனின் மலர்ப் பாதங்களில் கொட்டவேண்டும்' என்று தோன்றியது.
கோயிலுக்கு நேர் கிழக்கில், அரை மைல் தூரம் கீழ் நோக்கி, பயங்கரமான பாதை வழியில் இறங்கிப் போனால் நூற்று எண்பது அடி உயரத்திலிருந்து ஆகாய கங்கை அருவி விழுந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த அருவி நீர் பாயும் ஓடை வழியாகச் சென்றால் ஒரு சிறு செங்குத்தான குன்றும் அதனுள் குகையும் இருப்பது தெரிந்தது.
சென்ற முறை சீலன் இங்கு வந்தபொழுது, "இது கோரக்கர் குகை! இங்கு கோரக்கர் என்னும் சித்தர் தன் மாணவர்களுடன் கூடித் தவம் இருந்தார்" என்று ஒரு சிவனடியார் கூறியது ஞாபகம் வந்தது.
குகைக்குப் பக்கத்தில் தென்புறம் ஒரு அகழி இருந்தது. அந்தக் குகையைச் சுற்றிப் பல அரிய மூலிகைகளும், பழ மரங்களும் இருந்தன…
‘இந்த இடமே, தான் மறைந்து வாழ்வதற்கும், தான் வந்த காரிய்த்தை முடிப்பதற்கும் சரியான இடம்’ என்ற முடிவுக்கு வந்தவன்,
அங்கேயே காலைக்கடன்களை முடித்துவிட்டு, 'ஆகாய கங்கை' நீர்வீழ்ச்சியில் குளித்து அறப்பளீஸ்வரர் ஆலயத்திற்குச் சென்றான்.
கோயில் அருகில் ஓடிய மீன்பள்ளி என்ற ஆறைப் பார்க்கும் பொழுது, சென்ற முறை இருவரும் வந்து, வெகுநேரம் சிரித்துப் பேசியபடியே, மீன்பள்ளி ஆற்றில் துள்ளி விளையாடிய மீன்களுக்கு உணவிட்டு மகிழ்ந்தது, "கோயில் நடை சாத்தப் போகிறோம்… பகவானைத் தரிசனம் செய்ய வாங்கோ!" என்று கோயில் அர்ச்சகர் கூறியது, எல்லாம் ஞாபகத்திற்கு வர நெஞ்சம் கனத்தவன்,
"இன்று உனக்குக் கொடுக்க உணவு கொண்டுவரவில்லை… என்னப்பன் சிவனுக்குப் படைப்பதற்காக, அருகில் பறித்த பழங்களை உனக்கும் சிறிது கொடுக்கிறேன்" என்று கூறிக் கையிலிருந்த பழங்களில் ஒன்றை மீன்பள்ளி ஆற்றில் இருக்கும் மீன்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, கோயிலுக்குள் சென்றான்.
'அறப்பளீஸ்வரர்', அம்பாள் 'தாயம்மை,' விநாயகர், முருகன் ஆகிய நான்கு தெய்வங்களையும் ஒரே இடத்தில் நின்று, ஒரே நேரத்தில் ஒரு சேர தரிசித்து விட்டு,
பின் வினாயகர், அனைத்து உலகிற்கும் தாயான 'தாயம்மை' என்ற ‘அறம் வளர்த்த நாயகி’யின் சன்னதி மற்றும் இருதேவியருடன் மயில்வாகனராக அருள்புரியும் ஆறுமுகன் சன்னதி என்று அனைத்து தெய்வங்களையும். அவரவர் சன்னதி சென்று வணங்கிவிட்டு,
மூலவராம் அறப்பளீஸ்வரர் சன்னதிக்குச் சென்று சுயம்புலிங்கமாக அருள்பாலிக்கும் ஈசனின் முன் நிற்க சக்தியற்று மண்டியிட்டு அமர்ந்தான்..
"என்னை அடையாளம் கண்டீரா என்னப்பனே?… அனைத்தும் இழந்து உன் முன் வந்து நிற்கும் என்னைத் தெரிகிறதா? நினைவு தெரிந்த நாள் முதலாய் எந்த நாட்டுக்குப் பயணப்பட்டாலும், உம் கோயிலைத்தானே முதலில் நாடி வருவேன்… நாங்கள் இருவரும் என்ன குற்றம் செய்தோம்? யாருக்குத் தீங்கு விளைவித்தோம்? இந்நிலையில் நிறுத்தி வேடிக்கை பார்க்கிறாயே! கையெடுத்துக் கும்பிடக்கூடத் தோன்றாமல் உன்னிடம் நியாயம் கேட்டு நிற்கிறேன்… இதுவரை உம்மிடம் எனக்கென்று எதுவும் கேட்டறியாத நான், இன்று உன் பாதம் பணிந்து கேட்கிறேன்… நான் மீண்டும் மதுரையைக் கைப்பற்ற வேண்டும்… என்னை ஆசீர்வதியுங்கள் இறைவா!" என்று கூறி நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து கண்ணீர் பெருக உள்ளம் வெடிக்க, சீலன் கதறிய வேளையில்,
"ஜெயம் உண்டாகட்டும் மகனே!" என்ற தெய்வீகக் குரல் கேட்டது.
வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை-1307
சிவதாசனின் கர்ஜனை தொடரும்...
⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️
கதை எப்படி இருக்கிறது?
என்பதைக் கீழே உள்ள லிங்க் ற்கு சென்று பதிவிடுங்கள் பா
www.sahaptham.com
சீலனின் குதிரை காவிரிக்கரையோரமாக வேகமாகப் பயணித்தது… காவிரி ஆற்றில் சங்கமித்த 'அய்யாறு' என்ற கொல்லிமலையிலிருந்து காவிரியில் சங்கமமாகும் ஆற்றின் கரையில் பயணித்து, கொல்லிமலை அடிவாரமான புளியஞ்சோலை என்ற ஊருக்கு வந்துவிட்டான்…
தனக்குப் பழக்கமில்லாத குதிரையாக இருந்தாலும், இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்தும் குதிரை சோர்வடையாமல் இருப்பதை, அதன் உடல்மொழி வாயிலாக உணர்ந்து, குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அதன் பிடரியில் தடவிக் கொடுத்தான்…
"நாம் இங்கே இன்றிரவு இளைப்பாறுவோம்… இரவு வேளையில் மலைமீது ஏறுவது கடினம்… நாம் செல்லும் பாதை வேறு மனித நடமாட்டம் இல்லாத பாதை… அதனால் இருட்டில் போவது நல்லதல்ல…" என்று குதிரையிடம் அன்பாகக் கூறியவன், அதன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அதை ஒரு மரத்தில் கட்டிவிட முனைய,
ஒரே உதறலில் சீலனிடமிருந்து விடுபட்ட குதிரை,
"என்னை ஏன் கட்டுகிறாய்? நான் எங்கும் ஓடிவிட மாட்டேன்... உனக்குத்தான் என்னைத் தெரியவில்லை… எனக்கு உன்னை நன்றாகவே தெரியும்… அதோடு, இந்த மலைப்பாதையில் நான் ஏற்கனவே பலமுறை ஏறியிருக்கிறேன்… எனக்கு ஒன்றும் சிரமமில்லை" என்று தனக்கே உரிய பாணியில் குதிரை சீலனிடம் கூற,
குதிரையின் மொழி புரிந்த சீலன், "அடடா! அப்படியானால் நாம் மலையின் மேல் ஏறி, சிறிது தூரம் சென்று மறைவான இடத்தைத் தேர்வு செய்யலாம்… அங்கே நாம் பசியாறவும் ஏதாவது கிடைக்கும்." என்று சீலன் கூறியதும் வித்தியாசமான கனைப்பை சிந்தி தன் தலையை ஆட்டிய குதிரையைக் கண்டதும், அந்தக் குதிரை 'யாரால் பழக்கப்படுத்தப் பட்டது?' என்று புரிந்து கொண்டு, ஆச்சரியத்தில் புருவங்கள் மேலேறிய சீலனுக்குக் கண்கள் கலங்கியது…
"நல்லது நண்பா… நான் மட்டும் தனியாகப் பயணிப்பதை எண்ணி மிகுந்த மனவேதனையோடு வந்த எனக்கு, உன் அருகாமை, வலுவான மனதைரியத்தைக் கொடுக்கிறது… நல்லது!… எனது மொழி புரிந்து, மறு மொழி கூறுகிறாய் என்றால், நிச்சயம் போர்க்கலையும் கற்றிருப்பாய்! உன்னைப்போல் ஒருவன் தான் இச்சமயத்தில் எனக்கு வேண்டும்…" என்று சீலன் உணர்ச்சி மிகுதியில் பேசியதை இடையில் நிறுத்தி ஏதோ யோசித்தவன்,
"உனக்கு ஏற்கனவே ஏதேனும் பெயர் இருக்கலாம்… ஆனால் நானும் உனக்கு ஒரு பெயர் வைக்கிறேன்… ம்ம்?" என்று சீலன் கேட்டதும் வேகமாகத் தலையாட்டியது குதிரை…
'இனி இறுதிவரை இவன்தான் என் தோழன், துணை எல்லாமே. அதனால் இவனுக்கு 'இந்திரன்' என்ற பெயரை வைத்தால் என் மனதுக்கும் ஊக்கமளிப்பதாய் இருக்கும்' என்று குதிரையையே பார்த்தவாறு யோசித்த சீலன்,
"இனி உன் பெயர் இந்திரன்! சரியா?" என்று கேட்டதும், குதிரை எந்த வித பாவனையும் இல்லாமல் சீலனையே சில விநாடிகள் வெறித்துப் பார்த்தது… பிறகு 'சரி!" என்பது போல் தலை அசைத்தது.
குதிரையின் சம்மதம் கிடைத்ததும், "வாடா! நாம் மலை ஏறுவோம்!" என்று கூறியபடி குதிரையின் மேல் ஏறி சீலன் அமரவும், குதிரை மலைப்பகுதியில் ஏற ஆரம்பித்தது. சில அடிகள் மேலே ஏறும்போதே குளிர் எலும்பை ஊடுருவிச் சென்றது… காதுகள் அடைத்துக்கொண்டன… கைகால்கள் சில்லிட்டன… பல வித நறுமணங்கள் வீசத் தொடங்கியது… வானமே தெரியாத அளவிற்கு ஓங்கி உயர்ந்த கொல்லி மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தது… அதனால் நிலவின் வெளிச்சம் மரங்களை ஊடுருவ முடியாமல் தோற்றுப்போனது... மனிதர்கள் தினசரி உபயோகத்திற்குப் பயன்படுத்தாத வழி என்பதால் ஏறுவதற்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது...
ஆனால்...
கொஞ்சம்கூடத் தடுமாறாமல், கரடு முரடான மலையில், வெளிச்சம் நுழைவதற்கான சாத்தியமே இல்லாத இருட்டில், இந்திரன் (குதிரை) அனாயாசமாக மேலேறிச் சென்றதைப் பார்க்கும்பொழுது, 'இந்திரன் ஏற்கனவே இந்த மலையில் பலமுறை ஏறி இருக்கிறான்!' என்பது சீலனுக்கு நன்கு விளங்கியது. அவ்வளவு லாவகமாக ஏறியது குதிரை.
ஒரு இடம் வந்ததும் குதிரை நின்றது. 'என்ன இந்திரா இங்கே நின்றுவிட்டாய்?" என்று சீலன் கேட்கவும்,
குதிரை தன்னுடலை சிலிர்த்து உலுக்கியது. உடனே சீலன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி குதிரையின் முகத்திற்கு நேரே சென்று, "என்ன ஆயிற்று?" என்று கேட்டான்.
குதிரை பாதையிலிருந்து விலகி, மலையில் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த காட்டிற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தது.
"நாம் சரியான பாதையில் தான் வந்துகொண்டிருக்கிறோம்… நீ ஏன் பாதை மாறிச் செல்கிறாய்?" என்று சீலன் கேட்டதும்,
'தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வருமாறு' சமிக்ஞை செய்துவிட்டு இந்திரன் என்ற குதிரை நடக்க ஆரம்பித்தது…
சீலனுக்கு இருள் சூழ்ந்த வனத்தில் சுற்றுப் புறங்கள் தெளிவாகத் தெரியாவிட்டாலும் குதிரை செல்லும் வழியைப் பார்த்தவாறே குதிரையைப் பின்தொடர்ந்து சென்றான்.
சிறிது தூரம், மரக் கிளைகளை விலக்கி, கீழே சாய்ந்து வளர்ந்திருந்த மரங்களைத் தாண்டிச் சென்றதும், "ஓகோ இதனால்தான் என்னைக் கீழே இறக்கிவிட்டு நடக்கிறாயா? ஆமாம் இந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது?" என்று கேட்ட சீலனுக்குப் பதிலாக,
"பேசாமல் உன் திருவாயை மூடிக்கொண்டு என் பின்னால் வா!" என்பது போல் கனைத்து விட்டு அதன் வழியில் நடந்தது…
'கொஞ்சம் சேட்டை செய்யும் குதிரை போலிருக்கிறதே? இவனை எப்படி நிலா கையாண்டாள்?' என்று நினைத்தவாறு நடந்தான்…
நடந்தான் என்று சொல்லமுடியாது, தட்டுத்தடுமாறி, தாவித்தாவி மற்றும் குனிந்து சென்றான்…
நூறு அடி தூரம் நடந்திருப்பார்கள், ஒரு மேடிட்ட பாறைக்கு அருகில் சென்று நின்ற இந்திரன், சீலனைப் பார்த்தான்.
அங்கே பாறையைக் குடைந்து பாதை அமைத்திருப்பதுபோல் தெரிந்தது... அருகில் சென்று அந்தப் பாறையின் உள்ளே சென்று பார்த்தான். குறுகிய பாதையின் முடிவில் குகைபோல் குடையப்பட்டிருந்தது…
'அருமை இந்திரா! இரவுப் பொழுதைக் கழிக்க அருமையான இடம் இது... யாரோ சித்தர்கள் அல்லது சமணர்கள் இந்த இடத்தில் தங்கியிருக்க வேண்டும்…" என்று வியந்து பாராட்டியவன் குதிரையைத் திரும்பிப் பார்த்து,
"இந்த இடத்துக்கு ஏற்கனவே வந்திருக்கிறாயா இந்திரா? என்று கேட்டான்.
"ஆமாம்!" என்பதைப் போல் இந்திரன் தலையை அசைத்தது.
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன், 'இப்படி ஒரு பாதுகாப்பான இடம் இங்கே இருப்பதைப் பகல் பொழுதில் கூடக் கண்டுபிடிப்பது சிரமம்… இந்த இடத்தில் ஒரு குகை இருப்பது, இந்த வழியில் யாரேனும் பாதை தவறி வந்தாலும் கூடச் சுத்தமாகத் தெரியாது…' என்று எண்ணியபடி,
அந்தத் குகைக்குள் இருவரும் சென்றனர்.
சீலனை குகைக்குள் விட்டுவிட்டு குதிரை வெளியே செல்ல,
"இந்தக் குளிரில் வெளியே போகாதே இந்திரா! இந்தக் குகை, கடுங்குளிர் தாக்காத வண்ணம் நல்ல இதமான சீதோஷ்ண நிலையில் இருக்கிறது. நீயும் குகைக்குள்ளேயே இளைப்பாறு!" என்று சீலன் கூறியதும், தனது வாயை அசைபோடுவது போல் சைகை காட்டிவிட்டுச் சென்றது…
"மிகவும் களைத்திருப்பான். பசியாறிவிட்டு வரட்டும்" என்ற சீலன், அப்பொழுதுதான் தனக்கும் பசிப்பதை உணர்ந்தான்… தூரத்தில் எங்கோ தண்ணீர் விழும் சப்தம் கேட்டது…
'தண்ணீராவது குடிக்கலாம்…' என்று நினைத்து, குகையை விட்டு வெளியே வந்தவனுக்குக் குளிர் தாங்க முடியவில்லை… நெருப்பு மூட்டவும் வழியில்லை… மலைப்பாதையில் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டிய, எந்த முன்னேற்பாடும் செய்யும் மனநிலையில் இல்லாததால், தான் மட்டும் குதிரையிலேறி வந்துவிட்டான்...
'சுத்தமாக வெளிச்சமே இல்லாத இந்த மலை வனத்தில் எங்கே போய்த் தண்ணீரைத் தேடுவது… எந்தத் திசையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சப்தம் வருகிறதென்று கூடத் தெரியவில்லையே?...' என்று நினைத்தவன் மீண்டும் குகைக்குள் சென்று படுத்துக் கொண்டான்…
உடம்பின் ஒவ்வொரு அணுவும் வலித்தது… சீலன் உண்டு, உறங்கி மூன்று நாட்கள் ஆகிவிட்டது… அதனால் அவனது உடல், தன் தளர்வையும் வேதனையையும் கூறியது… இதில் வயிற்றுப் பசியும் சேர்ந்து கொள்ள, சீலனுக்கு மயக்கம் வருவது போலிருந்தது… மூன்று நாட்களில் அவன் பட்ட துன்பங்களும் களைப்பை உருவாக்கக் கண்களை மூடினான்...
"இனி இத்தேசத்தின் வேந்தன் நீயே!" என்று மணிமகுடத்தைப் பொறுத்தியவன் கண்கள் கலங்கி, கம்பீர சிரிப்பு முகத்தில் தவழ, தன் மீசையை முறுக்கியபடி கூற,
சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தான் சீலன்… 'அரியணையிலிருந்து அக்கொடும் பாவியை இறக்கும் வரை தன்னால் நிம்மதியாக உறங்க முடியாது' என்பதை உணர்ந்தவனுக்குக் கண்கள் சிவந்தன…
"இப்படியொரு துயரச் சம்பவம் நடக்கும் முன்னர், இன்னும் சில தினங்களில் மணமேடை ஏறியிருக்க வேண்டியவன், இன்று அத்துவானக் காட்டில் தன்னந்தனியனாய் மனம் முழுவதும் புண்ணாகி, வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பேன் என்று யாரேனும் சொல்லியிருந்தால் தாடை வலிக்குமளவு சிரித்திருப்பேன்…" என்று துயரக்கடலில் சிக்கித்தவித்த சீலன்,
"சொக்கநாதா! இனி என் வாழ்வில் ஒளி வரக் கூடுமா?" என்று அரற்றிய வேளையில் குகை, இருள் நீங்கி ஒளி மயமாகியது.
'மனப்பிரமை' என்று நினைத்தபடி தலையைச் சிலுப்பியவன் மேல் வாழை, கொய்யா மற்றும் மாங்கனிகள் விழுந்தன.
சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தவன் முன் இந்திரன் நின்று கொண்டிருந்தான்… அதன் வாயில் புல் போன்ற எதையோ கவ்வியிருந்தான் அந்தப் புல்லின் நுனி எரிந்து வெளிச்சம் கொடுத்தது. அந்த ஒளியால் குகையும் வெளிச்சமாக இருந்தது…
"அந்தப் புல்லைக் கீழே போடு! உடம்பில் நெருப்பு பற்றி விடப் போகிறது" என்றான் பதற்றமாக.
பின்னே? இப்பொழுது அவனுக்குக் கிடைத்த ஒரே துணையல்லவா இந்திரன்?
இந்திரன் தன் வாயில் கவ்வியிருந்த புல்லை அதற்கென உள்ள சிறு பள்ளத்தில் வைத்தது…
"இந்தப் புல்லை வைப்பதற்கென்றே உருவாக்கி இருக்கிறார்கள் போலிக்கே!" என்றவன், அந்தப் புல் நிதானமாக எரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, கண்கள் விரிய ஆச்சரியமாகி, சீலன் அந்தப் புல்லையும் இந்திரனையும் மாறிமாறி பார்த்தான்.
"இது என்ன இந்திரா? இந்தப் புல் தீவட்டிபோல் நீண்ட நேரம் நின்று எரிகிறதே? இந்த மலைக்கு இருமுறை நாங்கள் வந்தோம். ஆனால் இதுவரை நான் இந்தப் புல்லைப் பார்த்ததில்லை? அதுசரி, நீ எப்படி இத்தனை பழங்களை எடுத்து வந்தாய்?" என்று கேட்க,
சீலனின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்த இந்திரன், 'புரியவில்லையா? மர்மமாக இருக்கிறதா? பரவாயில்லை… மர்மத்தோடவே உறங்கு... எனக்குச் சோர்வாக இருக்கிறது!' என்பதுபோல் குதிரை சென்று தனக்கான இடத்தில் படுத்துக் கொண்டது.
'ஆகா… இவன்ன்ன்… இவனை என்ன பண்ணலாம்?' என்று நினைத்தவன், குதிரை செய்யும் குறும்பை எண்ணி, மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு தன்னையறியாமல் மிக மிக மெல்லியதாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.
காலையில் சூரியன் எழும் நேரத்தில் சீலனும், இந்திரனும் கொல்லிமலையில் வீற்றிருக்கும் "அறப்பளீஸ்வரர் கோயில்" என்ற சிவன் கோயிலை அடைந்தனர்.
ஏற்கனவே, சீலன் இந்தக் கோயில் ஈசனைத் தரிசித்திருக்கிறான்தான். என்றாலும், இன்று அந்தக் கோயிலைக் கண்டவனுக்கு வெகுநாள் தாய்ப்பசுவைப் பிரிந்து வாடும் கன்று, தன் தாயைக் கண்டது போல் மனம் தவித்தது… 'விரைந்து ஓடிச்சென்று தன் வேதனைகளை ஈசனின் மலர்ப் பாதங்களில் கொட்டவேண்டும்' என்று தோன்றியது.
கோயிலுக்கு நேர் கிழக்கில், அரை மைல் தூரம் கீழ் நோக்கி, பயங்கரமான பாதை வழியில் இறங்கிப் போனால் நூற்று எண்பது அடி உயரத்திலிருந்து ஆகாய கங்கை அருவி விழுந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த அருவி நீர் பாயும் ஓடை வழியாகச் சென்றால் ஒரு சிறு செங்குத்தான குன்றும் அதனுள் குகையும் இருப்பது தெரிந்தது.
சென்ற முறை சீலன் இங்கு வந்தபொழுது, "இது கோரக்கர் குகை! இங்கு கோரக்கர் என்னும் சித்தர் தன் மாணவர்களுடன் கூடித் தவம் இருந்தார்" என்று ஒரு சிவனடியார் கூறியது ஞாபகம் வந்தது.
குகைக்குப் பக்கத்தில் தென்புறம் ஒரு அகழி இருந்தது. அந்தக் குகையைச் சுற்றிப் பல அரிய மூலிகைகளும், பழ மரங்களும் இருந்தன…
‘இந்த இடமே, தான் மறைந்து வாழ்வதற்கும், தான் வந்த காரிய்த்தை முடிப்பதற்கும் சரியான இடம்’ என்ற முடிவுக்கு வந்தவன்,
அங்கேயே காலைக்கடன்களை முடித்துவிட்டு, 'ஆகாய கங்கை' நீர்வீழ்ச்சியில் குளித்து அறப்பளீஸ்வரர் ஆலயத்திற்குச் சென்றான்.
கோயில் அருகில் ஓடிய மீன்பள்ளி என்ற ஆறைப் பார்க்கும் பொழுது, சென்ற முறை இருவரும் வந்து, வெகுநேரம் சிரித்துப் பேசியபடியே, மீன்பள்ளி ஆற்றில் துள்ளி விளையாடிய மீன்களுக்கு உணவிட்டு மகிழ்ந்தது, "கோயில் நடை சாத்தப் போகிறோம்… பகவானைத் தரிசனம் செய்ய வாங்கோ!" என்று கோயில் அர்ச்சகர் கூறியது, எல்லாம் ஞாபகத்திற்கு வர நெஞ்சம் கனத்தவன்,
"இன்று உனக்குக் கொடுக்க உணவு கொண்டுவரவில்லை… என்னப்பன் சிவனுக்குப் படைப்பதற்காக, அருகில் பறித்த பழங்களை உனக்கும் சிறிது கொடுக்கிறேன்" என்று கூறிக் கையிலிருந்த பழங்களில் ஒன்றை மீன்பள்ளி ஆற்றில் இருக்கும் மீன்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, கோயிலுக்குள் சென்றான்.
'அறப்பளீஸ்வரர்', அம்பாள் 'தாயம்மை,' விநாயகர், முருகன் ஆகிய நான்கு தெய்வங்களையும் ஒரே இடத்தில் நின்று, ஒரே நேரத்தில் ஒரு சேர தரிசித்து விட்டு,
பின் வினாயகர், அனைத்து உலகிற்கும் தாயான 'தாயம்மை' என்ற ‘அறம் வளர்த்த நாயகி’யின் சன்னதி மற்றும் இருதேவியருடன் மயில்வாகனராக அருள்புரியும் ஆறுமுகன் சன்னதி என்று அனைத்து தெய்வங்களையும். அவரவர் சன்னதி சென்று வணங்கிவிட்டு,
மூலவராம் அறப்பளீஸ்வரர் சன்னதிக்குச் சென்று சுயம்புலிங்கமாக அருள்பாலிக்கும் ஈசனின் முன் நிற்க சக்தியற்று மண்டியிட்டு அமர்ந்தான்..
"என்னை அடையாளம் கண்டீரா என்னப்பனே?… அனைத்தும் இழந்து உன் முன் வந்து நிற்கும் என்னைத் தெரிகிறதா? நினைவு தெரிந்த நாள் முதலாய் எந்த நாட்டுக்குப் பயணப்பட்டாலும், உம் கோயிலைத்தானே முதலில் நாடி வருவேன்… நாங்கள் இருவரும் என்ன குற்றம் செய்தோம்? யாருக்குத் தீங்கு விளைவித்தோம்? இந்நிலையில் நிறுத்தி வேடிக்கை பார்க்கிறாயே! கையெடுத்துக் கும்பிடக்கூடத் தோன்றாமல் உன்னிடம் நியாயம் கேட்டு நிற்கிறேன்… இதுவரை உம்மிடம் எனக்கென்று எதுவும் கேட்டறியாத நான், இன்று உன் பாதம் பணிந்து கேட்கிறேன்… நான் மீண்டும் மதுரையைக் கைப்பற்ற வேண்டும்… என்னை ஆசீர்வதியுங்கள் இறைவா!" என்று கூறி நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து கண்ணீர் பெருக உள்ளம் வெடிக்க, சீலன் கதறிய வேளையில்,
"ஜெயம் உண்டாகட்டும் மகனே!" என்ற தெய்வீகக் குரல் கேட்டது.
வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை-1307
சிவதாசனின் கர்ஜனை தொடரும்...
⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️
கதை எப்படி இருக்கிறது?
என்பதைக் கீழே உள்ள லிங்க் ற்கு சென்று பதிவிடுங்கள் பா
சிவதாசன் எனும் நான் - Comments
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
