அத்தியாயம் 2:
"ஏ மதி! எழில்நிறைமதி பேருக்கொன்னும் குறையில்லை,அறிவும் அழகும் நிறைவாயிருக்கனும்னு பார்த்து பார்த்து பேரு வச்சோம். எங்க அந்த மூஞ்ச கண்ணாடியில பாரு, எழிலையும் காணாம், சரி புத்தியாவவது பொழச்சிப்பனு பார்த்தா அதுவும் இல்ல…."
"வீடான வீட்டில விடிஞ்சும் விடியாம கண்ண கசக்கிட்டு நின்னா வீடு எப்படி விளங்கும்...அதான் பேச மாட்டேன் என வீராப்பா சவடால் விட்டுட்டு இப்ப புள்ளைய வச்சி அவன் குரல்ல கேட்டாச்சுல்ல...போ போ ஆக வேண்டிய வேலைய பாரு ….இந்த குடும்பத்துக்கு நீ மடடும் வாரிசு இல்ல….உனக்கு பின்னாடி ரெண்டு இருக்குங்க….அதுங்க வாழ்க்கை விளங்கனும்னு நினைச்சினா..இனிமே இப்படி காலங்காத்தல அழுது வடியாம இரு…சகிக்கல….காலையிலே புலம்பனும்னு என் தலையில எழுத்து...உன்னை பெத்து வளர்த்ததுக்கு அது தான் மிச்சம்.அங்கங்க புள்ளைய பெத்தோமா வளர்த்தோமா...அவங்களுக்கு கல்யாணம் காட்சினு பண்ணிணோமா...அவங்க வாழ்றத கண்ணாற பாத்தோமா...பேரன் பேத்திகளை கொஞ்சினோமா….கடைசி காலத்துல நிம்மதியா கண்ண மூடினோமாயிருக்காங்க...எனக்கு ஏது அந்த கொடுப்பனையெல்லாம்…", என்றவர் தன் புலம்பலை நிறுத்தவதாக இல்லை...ஆனால் இடத்தை விட்டு அசைந்தாலும் அதற்கும் அடுத்து ஒரு பாடு வாங்கி கட்ட வேண்டும் .
"இங்க ஒருத்தி பேசிக்கிட்டு இருக்காலேனு ஒரு மட்டு மரியாதையாவது இருக்கா...இருந்திருந்தா அந்த உருப்பாடதவன் கூட சேர்ந்துகிட்டு நீயும் உருப்படாம போனதுமில்லாம இங்க வந்து எங்க உயிரை ஏன் எடுக்க போற…" என்று பேசுவதை கேட்டுகொண்டு அங்கையே நின்றாள்.
அப்பொழுது தான் அவரது இரண்டாவது மகள் புவனேஸ்வரி, அவளை பார்த்தவர் ஆத்திரம் கூட, "இதுக்கும் ஒரு பேரு வச்சேன் ….புவனத்துக்கே இது தான் ஈஸ்வரினு நெனப்புலேயே காலத்த ஓட்டுது"…. "தூங்கி எழுந்து வர நேரத்த பாரு, ஒன்னாவது ஒழுங்கா வந்து பொறந்திருக்கா, எல்லாம் என் தலையெழுத்து ,திங்கறது ,தூங்கறது இங்கையும் அங்கையுமா உலாத்தறது ,நேத்து தான் பொறந்து விழுந்த மாதிரி ,நடைபழகறத்துக்கு,அது இல்லைனா ,திரும்பவும் இழுத்து போர்த்திக்கிட்டு படுத்துக்கறது", என அவளையும் வாங்கு வாங்கென வாங்கிவிட்டு மீண்டும் பெரிய பெண்ணிடம் தாவினார்.
"ம்கும்...உன்னை என்ன இங்க புகழ்ந்து பேசி மாலை மரியாதையா செய்யறாங்க...நீ பாட்டுக்கு சிலையாட்டம் நிக்கற", என்று அதற்கும் முறைத்து வைத்தார்.
இப்போழுது என்ன செய்வது என முழித்தவளை ,
"இந்தா இப்ப போய் தோட்டத்துல வேலைக்கு ஆள் வராங்கனு சொன்னாங்க...எத்தனை பேர் வராங்கனு நடேசன்கிட்ட கேட்டுட்டு வா... சமைக்கனும்….அப்படியே கத்திரிக்காய் வெண்டைக்காய் இருந்ததுனா...பரிச்சுட்டு வந்துடு...எனக்கு வீட்டுல வேலை ஏகப்பட்டது இருக்கு...உம்மவளையும் கையோட கூட்டிட்டு போய்ட்டு வா"….என்றவர் அடுப்படிக்கு சென்றுவிட்டார் தன் வேலையை பார்க்க…பெற்ற மகள் தான் ...ஆனால் வேண்டாத மகளாகி விட்டாள்….எத்தனை பாசத்தை கொட்டி வளர்த்தனரோ...அத்தனையும் இன்று தலைகீழாய் மாறி வார்த்தைகளை கொண்டு தன் தாய் இப்படியும் வதைப்பாளா என எண்ணுமளவிற்கு அவளை வாட்டி வதைத்து கொண்டிருந்தார்…
அவளை உயிரில் வைத்து தாங்க ...உள்ளங்கையில் வைத்து தாலாட்டும் நேசம் காலத்தின் கட்டாயத்தால் அயல்நாட்டில் வாசம் புரிய….காயம் பட்ட உள்ளத்திற்கு வைராக்கியத்தையே மருந்தாய் இட்டு ஆற்றி கொண்டிருந்தாள்…
அதன் அந்த நிகழ்வுகள் நமக்கென்ன புதுசா என எண்ணம் எழுந்தாலும் எத்தனை தடவை இடித்துக்கொண்டாலும் வலிக்காமல் இருக்குமா என்ன... மனதில் எழுந்து வலியையெழுப்ப...அது கண்களின் வழியே காட்டி கொடுக்க...அவள் பெற்ற மழைலைக்கு பொறுக்குமா என்ன…
இவ்வளவு நேரம் தன் ஆயாவை முறைத்துக்கொண்டும் பயந்துகொண்டும் தன் தாயின் இடுப்பில் அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டு இருவர் முகத்தையும் மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டிருந்த குழந்தை தன் தாயின் கண்ணீரின் ஈரத்தை முத்த அச்சாரங்களால் அந்த காயத்துக்கு மருந்திட்டு போக்கியது.
இதற்குமேல் அங்கே நின்றால் இன்னும் எல்லோரின் பார்வைக்கும் ஆளாக நேரிடும் சூழல் இருப்பதால், அங்கிருந்து அகன்று தோட்டத்தல நோக்கி தன் நடையை போட்டாள்.
தன் தாயின் குரலில் எழுந்து வெளியே வந்த விஜயவிக்ரமன்
தன் அக்காவை பார்த்துக்கொண்டே வந்தவன் வாய் வம்பளந்தது என்னவோ தன் தங்கையிடம் தான்.
தம்பி மற்றும் தங்கையிடம் பெரிதாக வாக்கு வாதம் கூட ஏற்பட்டியிறாத நிலையில், இவளது திருமணம் அவர்களிடையேயும் பெரியதொரு இடைவெளியை ஏற்படுத்தி இருந்தது. அவர்களும் நெருங்கவில்லை,இவளும் நெருங்கவும் இல்லை இன்னதென கூற இயலாத மெல்லிய விரிசல் விட்டு இருந்தது.முதலில் வார்த்தையாடியிருந்தால் அதை அடைத்திருக்கலாமோ என்னமோ...ஆனாலும் இரண்டு புறமிருந்தும் யாரும் முயற்சிக்காமல் இருக்க அந்த விரிசல் அப்படியே தன் ஆட்சியை நடத்திக்கொண்டிருந்தது.
"என்ன காலையிலேயே பூஜையெல்லாம் பலமாயிருக்கு.
என்னடி அம்மா ஏன் இப்படி கஷ்படுத்தற ...காலையிலே எழுந்து ஏதோ உன்னால முடிஞ்சதா...நாலு நல்ல வேலைய செய்ஞ்சா என்ன …" என்று சத்தமாக கேட்டவன் நமட்டு சிரிப்பை ஒன்றை அவளை உதிர்த்து விட்டு சோபாவில் சுகமாக அமர்ந்தான்.
'நாலு நல்ல வேலையா!…"எது இப்ப பார்த்தியே அதமாதிரியா ,உனக்கு மனசாட்சினு ஒன்னுயிருந்தா சோஃபா சேஃபாயிருக்கனும்னு நினைச்சா நாளையிலிருந்து அது மேல நீ உட்காரம இரு.அந்த வாயில்லா ஜீவன போட்டு இந்த வாட்டு வாட்டற,நீ உட்கார்ந்தா வலிக்குதுனு அதால சொல்ல முடியுமா...இல்ல வலிச்சா உன்ன பிடிச்சி கீழ தான் தள்ளி விட முடியுமா ", நீயெல்லாம் வாய வச்சிட்டு வக்கனை பேசற", ...என்றவள் அதோடு நிறுத்தாமல் சோஃபாவிடம் சென்று "உனக்கு நான் இருக்கேன்,கவலப்படாத என்று மெதுவாக தடவி ஆறுதல் சொன்னவள் அவனை பார்த்து பத்திரமா பார்த்துக்கோ , இல்ல கொன்னுடுவேன்", என்றவள் நின்றால் தானே அடுத்த உரண்டைக்கு அடி போட...அடுத்த நிமிடம் இடத்தை காலி செய்திருந்தாள்.
உன்னை என வேகமாக ஆரம்பித்தவன்,அவள் வேகத்துக்கு இவனால் வார்த்தை இயலாத காணத்தால் கோபமாக முறைத்தாலும், இதழ் கடையோரம் அழகான புன்னகை ஒன்று அலங்கரித்ததோ.
என்னது அது! அவனால் திரும்பவும் வாங்கி கட்டிகொள்ள வேண்டுமோ என ...என வாய் வாயடித்தாலும் ,இந்த அகராதி புடிஞ்சவன் எதுக்கு இப்படியொரு இவனுக்கு சம்மந்தமே இல்லாத வேலையெல்லா ம் எறங்கி செய்றான்...நானே இப்ப தான் விட்டாபோதும்னு தப்பி பிழைச்சேன்.,சிணுங்கலும் முனங்கலுமாக தன் அரையை நோக்கி நடந்தாள்.
"என்னம்மா! ,இப்போ எல்லாம் கோழி கூவி விடியறத விட, தினமும் உங்க சத்தத்தில் தான் விடியுது", என அவனது தாயை தேடி சென்றான்.
ம்ம்ம்மம், என்ன சொல்ல வர,
"அச்சோ ம்மா திரும்பவும் ஆரம்பிக்காதீங்க, காபிமா", என கெஞ்ச
"தோ வரேன்டா என அடுக்களையில்", நோக்கி நகர்ந்தார்.
அவர் பின்னாடியே சென்றவன் ,"ம்மா எங்க நம்ம வீட்டு சவுண்ட் ஆப்ரேட்டர்", என்றவன் அங்கிருந்த தண்ணீர் குடம் வைக்கும் திண்டில் அமர்ந்தான்.
"டேய்ய்ய்ய்!...நிஜமா சொல்றேன் ...இதுக்கு மேல ஏதாவது பேசின காலை காப்பி மட்டுமில்ல….இன்னைக்கு முழுக்க விரதம் இருக்க வச்சிடுவேன்"..
உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது .
நானும் தினமும் சொல்லிட்டு தான் இருக்கேன். நீ ஒன்னும் கேட்கற மாதியே தெரியலை..இன்னைக்கு கண்டிப்ப நான் சொல்லறத செய்யலைனா பார்த்துக்கோ", என மிரட்டிக்கொண்டிருக்க…
"என்னம்மா! ,என்ன பண்ணான்...இந்த வீட்டில தான் பெத்தவங்க இருக்காங்கனு ஒன்னுத்துக்கு கூட நியாபகத்துல இருக்காதே", என்று குரல் கொடுக்க ..
அச்சோ இந்த மனஷன் வந்தத கவனிக்கலையே, இவனுட்ட வேற சத்தமா பேசி தொலைச்சிட்டேன்...கேட்டு தொலைஞ்சிடுச்சோ என்னவோ...அதெப்படி தான் இவருக்கு பிள்ளைகளை பற்றி குறை சொன்னா மட்டும் லண்டன்ல இருந்தாலும் காதுல விழுமோ..மத்த நேரமெல்லாம் ,மண் சட்டிய மண்டையில கவுத்த மாதிரி அவர் பாட்டுக்கு சொல்லறது எதையும் காதுல வாங்காம போவாரு..…இப்ப இவருக்க என்ன பதிலை சொல்லுறது...எப்படி சமாளிக்கறது என கையை பிசைந்தவர் ,அவருக்கான காபியுடன் …"நீ வாய திறக்க கூடாது", என மகனிடம் எச்சரிக்கை விடுத்தவர் ,செல்ல
திண்டிலிருந்த குதித்தவன் அந்த மேடையிலே சாய்ந்தவண்ணம்
அவர் கையிலிருந்த காபியை மெதுவாக பிடிங்கியவன், "நான் சொன்னது கரக்ட் தானே", இரண்டு புருவம் தூக்கி சிரிக்க..போடா ...இவன் ஒருத்தன் நேரம் காலம் தெரியாம இவன் பேசினதை நிருப்பிக்க வந்துட்டான், எல்லாம் இவனால,இதுங்க செய்றதுக்கெல்லாம் சந்து மாட்டின எலி மாதிரி நான் இல்ல தவிக்க வேண்டியதா இருக்கு, என்று மனதில் வசைபாடி கொண்டே முறைப்பை பரிசாக்கியவர் ,இன்னொரு காபியோடு வெளியே வந்தார்.
"என்னம்மா நான் கேட்டுடே இருக்கேன் ,அம்மாவும் புள்ளையும் ,வாயவே திறக்க மாட்டறீங்ங…." என்ன விஷயம் சொல்லி தொலைங்க என வெடுவெடுத்தார்.
அவரும் பாவம் ஏதாவது விஷயம் இருந்தாலாவது சொல்லலாம்…
மகன் இவருக்கு பாசமாக வைத்த பட்ட பெயரையா சொல்ல முடியும்...இது என்னடா இம்சை ...என நொந்துகொண்டு நிலமையை சமாளிக்க …
"அது வந்துங்க…'என ஆரம்பிக்க
'ஐயா, வண்டி ரெடியாகிடுச்சுங்க", என்று வந்து நின்றார் வாகன ஓட்டி.
இருவரையும் ஒரு முறை ஏற.இறங்க பார்த்தவர்,ரெண்டு பேரு முழியுமே சரியில்லை..ஏத வது வில்லங்கத தை விதைச்சு வளர்த்து வச்சீங்க அதோடு சேர்த்து உங்களுக்கும் சேர்த்து புதைச்சிடுவேன், என்றவர் கிளம்ப தனது அறையை நோக்கி நடந்தார்..
"ம்ம்மா, என வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு", சிரித்தவன், "ம்ம்மா ஒன்னுமில்லாத விஷயத்துக்கே நம்பியரு மாதிரி கைய பிசைஞ்சு, வீராப்பா மாதிரி உடம்பு வச்சிட்டு இப்படி அப்படியும் நடந்து இரகுவரன் மாதிரி தொண்டை அடைச்சு குரல் கொடுத்துகிட்டே இப்ப இருக்கற வில்லன் மாதிரி ஆழமா கூர்மையா ஒரு பார்வை பார்த்தா ….இவரு மூனு தலைமுறையா வில்லனா இருந்தவருனு பயப்படனுமா…,அதிலையும் இவருக்கு நீ கொடுக்கற ஃபக்கிரவுண்ட் எஃபெக்ட் இருக்கே, அதை தான் என்னால சுத்தமா தாங்க தாங்க முடியலை... "என அவரை வேண்டும் மட்டும் வார ...அசால்ட்டா ஒரு பார்வை பார்த்தவர், "நீ விதை போட்ரக்கூடாதுனு தான் எச்சரிக்கையா வேலியவையே போட்டுட்டு போறாரு...இங்க என்ன நடந்திருக்கும்னு அவருக்கு புரியலைனு நீ நினைக்கிற...அவர தான் உனக்கு புரியலைனு நான் நினைக்கிறேன்.. அவருக்கு மட்டும் ஏதாவது வில்லங்கம்னு மனசுல தோணுச்சு னு வச்சிக்கையும்..நம்ம கையும் காலையும் காட்டாமலேயே அதே இடத்தில ஆணியடிச்ச மாதிரி நிற்க வச்சிருப்பாரு விஷயத்த வாங்கன பிறகு தான் இடத்தை விட்டே அசைய விட்டிருப்பார..அவரையெல்லாம் புரிஞ்சிக்கற அளவுக்கு நீ இன்னும் வளரடா.சீக்கிரம் வளரு", என்றவர் கணவருக்கான உணவினை மேசையின் மீது எடுத்து வைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
"ம்ம்மா அப்பா அவ்வளவு டெரர்ரா எல்லாம் தெரியலையேமா…"
"பார்த்தா தெரியாதுடா ...பார்க்க பார்க்க பார்க்க தான் தெரியும்…"
"என்னதுஊஊஊஊஊ பார்க்க தான் தெரியுமா…"
"அமான்டா...உங்களையெல்லாம் அவருடைய கோபத்திலிருந்து கோழி குஞ்சிய பாத்துகாக்கிற மாதிரி பாதுகாக்க றேன்டா….அதனால உங்களுக்கு பார்க்கவும் முடியலை ,தெரிஞ்சிக்கவும் முடியலை".
"ம்ம்மா ,ஆனாலும் அப்பா ஒரு பங்கு இருந்தாலும் நீ பண்ணற ஃபர்பாமன்ஸ் ல தான் அவர இன்னும் தூக்கி நிறுத்தறமா.."என்று அவரை பார்ட்டியவன் ஃபர்பாமன்ஸ்க்கான ஊக்க போனாஸ் மா முத்தம் பதித்தான்.
கன்னத்தை துடைத்தவர், சொரட்டு கழி மாதிரி(சொரட்டு கழி எனபது மரங்களில் காய் கனிகளை பறிப்பதற்காக பயன்படுத்துவது) வளர்ந்து நிக்கறான்,இன்னும் இந்த சின்ன முத்தம் கொடுக்கற பழக்கம் மட்டும் மாறவே மாட்டுது என்றவர்,தன் கணவர் வருகிறார் என அந்த பக்கமும் ஒரு பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
இதுக்கும் "ஏன் தூக்கி இடுப்புல வச்சிக்கலையா" எனகேட்டு முறைக்கும் கணவனுக்கு யார் பதில் சொல்வது.
எங்களை பாதுகாக்ற நீ ,அக்காவ மட்டும் நீயே கொத்தி கொதற என்றவன் ,தந்தையின் காலடி தட சத்தத்தில் அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றான்.
ஒரு நிமிடம் விக்கித்து நின்றவர்...சட்டென்று தன்னை சமாளித்து கொண்டவர் தட்டு வைத்து உணவினை பரிமாற ஆரம்பித்தார்.
கை கழுவிய வண்ணம் வந்தவர் துரைக்கு "என்னவாம்!...ரொம்ப வெரப்பா போறாரு …"என்றவர் உணவில் கவனமானார்.
"ஒன்னுமில்லைங்க சும்மா அவனுக்கென்ன", என்றவர் இன்னொரு இட்லியை வைக்க போக ,"சீக்கிரமா சாப்பிடறாதால பசிக்கலை போதும்,
மதியம் எதிர்பார்க்காத வெளில வேலை இருக்குது", எனறவர்…"என்ன புரிஞ்சிக்க மட்டும் வளரனும்னுமில்ல…
உன்னை புரிஞ்சிக்கவும் அவன் இன்னும் வளரனும் என்றவர், சீக்கிரம்
சரி யாகிடும் கிளம்பறேன் என்று கிளம்பிவிட்டார்.
ம்ம்ம் என்று தலையசைத்து வழியனுப்பியவர்,
இவர் சொல்வதை போல் சரியானால் ,எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும் ,அந்த நாளுக்காக கண்களில் ஏக்கத தை சுமந்தவர் ,வழக்கம் போல அதையும் மறைத்தவர் "புவனா புவனா", என்று
அழைத்தவர், இவள திட்டறதுக்கே நான் தனியா சாப்பிடனும் போல என்று கத்திகொண்டே உள்ளறையை நோக்கி சென்றார்.
இதோ அத்தியாயம் இரண்டு பதிந்துவிட்டேன் அன்பூக்களே. உங்கள் அழகான விமர்சனத்தை கீழே உள்ள திரியில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்❣️❣️❣️❣️
www.sahaptham.com
