GN NOVEL மாறிலி மானிடர்கள் - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[Min Mini]

மாறிலி மானிடர்கள்
அத்தியாயம்-1​

அந்த கிராமம் இருள் என்ற அரக்கனின் கைகளில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தது.. பேரிடரில் அகப்பட்டு கொண்டோம் என்ற நினைப்பு வர கூடாது என்பதற்காக சந்திர அரசி, தனது விண்மீன் படையையும் தனது நிலவொளி குடையும் விரித்து தண்மையை தருவித்து கொண்டிருந்தாள்..

இரவு படைக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் விதமாக கண்களில் ஒளியை ஏந்தி கொண்டு காட்டு பூனைகளும் தெருநாய்களும் ஆந்தைகளும் தங்களது வீழ்த்தப்பட்ட அரசாட்சியில் எக்கவலையும் இன்றி உலா வருகின்றன.. வானர படைகளான ஆந்தைகளும் கூகைகளும் வேகம் கொண்டு தங்களின் இரைகளை வேட்டையாடி தீர்த்து களியாட்டத்தினை தொடங்கியிருந்தது

சுவர்கோழிகள் தங்களின் இருப்பை நிலை நாட்டுவதற்காக சதா நேரமும் சத்தமிட்டு கொண்டிருக்க, வீட்டு நாய்கள் தங்களின் விசுவாசத்தை காண்பிக்கும் விதமாக ராஜதோரணையாக வாசல்களில் நடை போட, அவைகளின் ஜென்மம் தாண்டிய பகைவரான பூனைகளோ ஒட்டுப்பறையினுள் கிடைத்த பொந்துகளையே சுரங்கங்களாக்கி வீடு வீடாக சென்று பால் பாத்திரங்களை உருட்டி கொண்டிருந்தது.

இடைவெளிகளினால் பிரிக்கப்பட்டிருந்த வேப்பமரங்கள், ஒன்றை ஒன்று தழுவி சப்தமில்லாமல் உறவு கொண்டிருந்த புளியமரங்களினை கண்டு பொறாமையில் ஆம்பாரிட, கைகளில் அணிந்திருந்த இலை சருகுகள் சலசலத்து கொண்டது.. அதற்கு எதிர்பாட்டு எழுப்பும் விதமாக வேம்பின் மீது ஒரு தலை காதல் கொண்டிருந்த ஊருக்கு நடுவே உருவான ஊருணி நிலவின் ஒளியால் உடைந்த கண்ணாடியென வெள்ளியாய் பளபளக்கும் நீரினை சிடும்ப செய்தது..

மேல் காற்று மெல்ல வீச, மேலெழும்பி கீழ் பாயும் நீரின் ஈரப்பதத்தை தத்தெடுத்து கொண்டு புசல் காற்றாக மாறி மொத்த கிராமத்தையும் மேலும் உறக்கத்தில் சிலாகிக்க செய்தது.. ஆனாலும் இக்காற்று எதனையும் அனுபவிக்க விடாது ஒரு ஓட்டு வீட்டின் வாசலில் சூரியன் மிளிர்ந்தது.. மஞ்சள் நிற விளக்கொளி தன்னால் ஆனமட்டும் பிரகாசத்தோடு இணைந்த வெம்மையையும் தருவிக்க விழைந்தது.. அந்த பிரகாசம் பாய்ந்த இடத்தினை தெளிவாகவே காண முடிந்தது..

என்றோ ஒருநாள் சர்க்கார் ஆட்சியில் சாலை போட வேண்டுமென்ற முடிவால், தொடக்க நிலையான சரள்களை அணிவகுத்து விட்டு பதிய வேண்டுமென்று விட்டு அத்தோடு சென்றதினால் மழை வெயில் என்று இரண்டையும் அனுபவித்த அந்த சாலை சர்க்காரை மறந்து அவ்விடத்தில் வாழ பழகி கொண்டிருந்தது.. தற்பொழுது சில நாட்களாக கோடையில் உருவான புயல் கொடுத்த பரிசாக மெல்லிய மணல்களை கோடை மழை சரள்களோடு காதல் கொள்ள செய்திருந்தது..

ஒவ்வொரு வீட்டின் பாலமாக களவெத்தியால் வெட்டப்பட்டு இணைக்கப்பட்ட வாராங்காலில் கழிவுகள் சேர்ந்து கருமை நிறத்தை தோற்றுவித்திருந்தது.. வீட்டிற்கு செல்லும் அந்த ஒரு பகுதி மட்டும் அமிழ்ந்து அந்த இடைவெளி வழியே சாலையில் வழிந்து கொண்டிருந்தது சாக்கடை.. காலியான சிறுபகுதி சாணிப்பால் கொண்டு தெளிக்கப்பட்டதினால் வாசல் பகுதி திண்ணமாகவும் வெளிப்பகுதி சாண புழுதிகளாகவும் காணப்பட்டது.. வீட்டோடு இணைந்து கட்டப்பட்டிருந்த தொழுவம் வீட்டின் உயரத்தை ஒத்திருக்க, அதில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒற்றை மிதிவண்டியும், அதனருகே அடுக்கப்பட்ட அண்டாவும் புதியதாக தோன்றும் அளவிற்கு சுத்தமாக இருந்தது..

மற்றொரு புறத்தில் சென்ற வருட அறுவடையில் கிடைத்த உமி, சணல் சாக்குகளில் கட்டப்பட்டு சுவரோடு சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது.. அதனை கொள்ளை கொள்ளும் முயற்சியில் ஓட்டுப்பறையில் கண்ணுக்கு புலப்படாத வலைகளை கட்டி முடித்திருந்த கிழட்டு சிலந்தி ஒன்று வசிக்க, கீழேயோ அதனை ஏமாற்றி கொண்டிருந்த மூஞ்செலியை துரத்தி விட்டு பெருச்சாளி பெரும்பகுதியை ஆக்கிரமிப்பு செய்திருந்தது.. அதனுடைய அநியாயத்தினால் அருகே இருந்த சுண்ணாம்பு தூண் எவ்வேளையிலும் விழுந்து விடலாம் என்ற தற்கொலைக்கு திட்டம் வகுத்து கொண்டிருந்தது..

புளியங்கொட்டையும் வேப்பங்கொட்டையும் பல நாட்கள் இருப்பதற்கான அறிகுறியாக உழுத்து போயிருந்தது.. கற்களால் கட்டப்பட்டு சுண்ணாம்பு பூச்சு கொடுக்கப்பட்ட மூன்றடி கொண்ட கதவில் பதிக்கப்பட்டிருந்தது அந்த நிலைக்கதவு.. தனது வாழ்வினை முடித்து விட்டு மாமரத்தின் தண்டுப்பகுதியை கொண்டு இரண்டு தலை முறைக்கு முன் உருவாக்கப்பட்டு மறுவாழ்வு அடைந்த கதவு வாழ்வை முடித்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிறது..

இறந்த உடலில் ஒவ்வொரு தசையும் வலுத்து கொண்டு செல்வது போன்ற தன்மையை கொண்டிருந்தது அக்கதவு.. இதிலும் உயிரோடிருக்கையில் மழைக்காலங்களில் விரிவடைந்து நிலைக்குள்ளே நுழையாமலும் கோடைகாலங்களில் இறுகி நிலை பொருந்தி போகாமலும் என்ற நிலைக்கு சென்று விடும்.. தற்பொழுது அந்த ஒரு பிரச்சினை மட்டும் இல்லை.. காட்டிற்கு ஒரு ராஜா தான் போல உலோகத்திற்கு தலைவனான இரும்பு கொண்டு செய்யப்பட்டிருந்த பூட்டினை கொண்டு அடைத்து விட்டால் எந்த காலத்திலும் எவனும் எளிதாக நுழைந்து விட இயலாது..

ஒரு பருமன் குறைந்த பலகையை நேர்வாக்கில் வைத்து அதன் மேல் மேல், கீழ், நடுப்பகுதி என்று மூன்று பருமனான கனசெவ்வக கட்டையை குறுக்குவாக்கில் பதிக்கப்பட்டு உருவானது... சமீப காலமாக தொழுவத்தில் விரட்டி விடப்பட்ட எலி வீட்டினுள் புகுந்து விட, கரையான்களின் படையை வழி நடத்தி சென்று அடிக்கதவினை அரித்து விட்டது..

அந்த கனமான சாவி கொண்டு பூட்டு திருகப்படும் பொழுது, “க்ரீச்..” என்ற சத்தம் எழுந்தது.. கதவை திறந்து கொண்டு வெளியே வந்த அவள், அரவமின்றி, சாம்பல் சாக்கின் மீது கணத்திற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த நெளிந்த ஈயப்பாத்திரத்தை ஒதுக்கி விட்டு, ஒரு அள்ளல் சாம்பலினை அள்ளி இடது உள்ளங்கையில் குவித்து கொண்டு வெளியே வந்தாள்.. வலது விரல்களில் தேங்கியிருந்த துகள்களை பாவாடையில் தட்டி விட்டு, சுட்டுவிரலில் துவக்கமான கொஞ்சமாய் எச்சிலை தொட்டு சாம்பலிற்கு ஈரப்பதத்தினை அளித்து கடைவாய் பற்களுக்கு இடையே ரோந்து வர செய்தாள்..

குச்சி குச்சியாக நின்ற துகள்கள் பற்களில் மட்டுமல்லாது நாவில் இருக்கும் கோழைகளையும் உறிஞ்சி விட, தொண்டை வரை சென்ற அனைத்தையும் வெளிக்கொணர்வதற்காக காறி கொடுக்காய்ப்புளி மரத்தின் தூரிலே துப்பினாள்.. அருகே போடப்பட்டிருந்த மூன்று தலைமுறைகளை தாண்டிய கற்தொட்டியில் பச்சை பாசியை விடுத்து குளிர்ந்த நீரினை அள்ளி வாய் கொப்பளித்து விட்டு முகத்தை கழுவினாள்..

நேற்றே பெரியப்பா தொழுவத்தில் இருந்து எடுத்து வந்த சாணம் தூணருகே கேட்ப்பாரற்று கிடக்க, ஒற்றை கரத்தில் அள்ளியவள் மெழுகுவதிற்காக வைத்திருந்த சருவசட்டியில் இட்டு, தண்ணீர் ஊற்றி கரைத்து, ஓசை வராமல் தெளித்தாள்.. இயல்பாகவே முற்றம் தெளித்தால் பக்கத்து தெருவின் எவனையோ ஒருவனை அறைவது போல சத்தம் எழும்பும்.. ஆனால் காலையில் களவிற்கு வருபவனை காட்டிலும் அமைதியாக அனைத்தையும் செய்கிறாள்..

பூனை போல ஆமையாக தனது கூட்டினுள் தலையை உள்ளிழுத்து கொண்டாள்.. நீளவாக்கில் இருந்த கூடம் தான் மொத்த வீடுமே.. சமையலுக்காக இரண்டு அடிக்கு சுவர் எழுப்பியிருக்க, பரணில் ஒரு சோற்று பானை, குழம்பு பானை, ஒரு பொரிக்காஞ்சட்டி, எப்பொழுதாவது பயன்படுத்தும் பனியாரசட்டி, திருவிழாவுக்கு மட்டும் உபயோகமாகும் இட்டிலிக் கொப்பரை, தீட்டு போல ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட ஆட்டுக்கறிச்சட்டி என வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்தது..

விறகு அடுப்பினை தரையில் வைத்து சுற்றிலும் சுண்ணாம்பு பூசப்பட்டு இருந்த அடுப்பில் இரண்டு கட்டைகளில் தீமூட்டி, நடுவே காபிக்கென ஒதுக்கப்பட்ட பானையில் வெந்நீரை வைத்தாள்.. வெளியே கட்டிலிலும் தரையில் தூங்கி கொண்டிருந்தவர்களை எழுப்பி விடாமல் ஓட்டினுள் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த சாக்கினை எடுக்க நினைத்தாள்.. ஏற்கனவே சமையலறைக்கு என்று மூன்றில் ஒரு பங்கினை ஒதுக்கி விட, மீதமிருந்ததில் இரண்டில் ஒரு பங்கினை இரும்பு பீரோ ஆக்கிரமித்திருந்தது.. அதிலும் பாதியாக நார்க்கட்டில் அமைந்து விட இருந்த கொஞ்ச பகுதியை தூங்குவதற்கு உபயோகம் செய்து கொண்டனர்..

வாசலில் கதவை சாத்திய பின் சொச்ச இடைவெளி கிடைக்க, அதிலே விரித்து விட்டு அவசரமாய் சென்று அலுமினிய டம்ப்ளரில் கலந்து வைத்திருக்க சீனியும் தேயிலையும் மூழ்குமாறு கொதித்த வெந்நீரை ஊற்றினாள்.. கடுங்காப்பியை அங்கிருந்த அம்மி மேலே அமர்ந்து குடிக்க, அம்மாவின் “அம்மி மேல உக்காராதன்னு எத்தனை தடவை சொல்லுதது??” என்ற அதட்டல் நினைவில் எட்டி பார்க்க, சட்டென எழுந்து கொண்டாள்..

அதே கற்தொட்டியில் த்ம்ளரை அலசி அங்கேயே கவிழ்த்து விட்டு, இரவே சருகையில் வாங்கி வந்த சில இலைக்கட்டுகளை பாதி தண்ணீர் நிரம்பிய குவளையில் அமிழ்த்தி எடுத்து தண்ணீர் வடிய சுவற்றில் சாய்த்து வைத்திருந்தாள்.. ஒவ்வொன்றையும் உதறி சோதித்து பார்த்து எடுத்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவள், நாரினால் வட்டமாக பின்னப்பட்ட தட்டினையும் கருப்பு இரும்பினால் செதுக்கப்பட்ட கத்தரியையும் அளவு கொடுக்கும் ஆர்ஸ் அளவையும் எடுத்து கொண்டு அமர்ந்தாள்.. உறையவைக்கும் குளிருக்கு இதமாக வெதுவெதுவென சாக்கு இருக்க சம்மணமிட்டு இலைக்கட்டினை பிரித்தாள்..

சிறுசும் பெருசுமாக இருந்த புகையிலையில் நேர்வாக்கிலும் பக்கவாட்டிலும் குறுக்குவாட்டிலும் எந்த வகையில் ஆர்ஸ் முழுவதும் நிறைகிறதோ அந்த வாக்கில் வைத்து “கரிச்க் கரிச்க்..” என வெட்டி தள்ளினாள்.. சற்று ஈரப்பதத்தில் நனைந்திருந்ததால் கனமான நடுநரம்பு கூட எளிதாக வெட்டுப்பட்டது.. அந்த சத்தம் வீட்டிலுள்ளோருக்கு பழக்கமானது என்பதால் தூக்கம் என்பது தடைபடாமல் தாலாட்டு போன்றானது..

சற்று நேரத்தில் எல்லாம் மணி நான்கை கடந்து ஐந்தில் அரையாக போய்விட, மேல் காற்று சுத்தமாக அற்று போனது.. இரவு ஆட்சி செய்த ஐந்து அறிவு ஜீவராசிகள் தங்களின் பணிகளை முடித்து விட்டு வசிப்பிடத்தில் சுருண்டு தூங்க சென்றது.. விடியலை அறிவிக்க சேவல் தனது செட்டைகளை புதுப்பித்து கொண்டு, “கொக்கரக்கோக்கூ.. கொக்காரக்கோக்கூ..” என மொத்த கிராமத்திற்கும் தண்டோரா அடித்தது..

அதனை தொடர்ந்து கோவிலில் மணியடிக்க, ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் கதவு திறக்கும் க்ரீசென்ற சத்தமும் வாசல் தெளிக்கும் சத்தமும் மாறி மாறி ஒலிக்க துவங்கியது.. இதன் நடுவே பல்லவி போன்று அரிவாள்களும் களைக்கொத்தி மண்வெட்டி கடப்பாரையும் தங்களின் நகர்வை சேர்த்து கொள்ள, வெண்கல கும்பாக்கள் சுருதி சேர்த்து இசையின் ஊற்றாக மாற்றியது..

சமையலறையில் பெரிய சோற்று சட்டியில் கிடந்த பழைய சோறு பருக்கைகளை பிழிந்து கும்பாவினுள் இட, குழைந்த பருக்கை இரண்டாக வரியிடப்பட்டிருந்தது.. கலங்கலான நீர்த்தண்ணீரை கூட ஊற்றி இரண்டு ஈராங்கியத்தையும் பச்சை மிளகாயையும் உப்பையும் துணியில் கட்டி கைப்பிடியில் கட்டி கொடுத்து விட்டு வெளியே வர, திண்ணையில் அமர்ந்து கோலத்தினை ரசித்து கொண்டிருந்தார்..

“இத எப்போ போட்டா??” என்ற யோசனையோடு கட்டுச்சோற்றினை கொடுத்து விட்டு உள்ளே செல்ல, இன்னமும் அதே இடத்தில் அமர்ந்து இலைகளை வெட்டி கொண்டிருந்தாள்.. ஆறு கட்டுக்களையும் வெட்டி முடித்த பின்னே தான் அவ்விடம் விட்டு எழுவாள் என்று அந்த தாயும் அறிவாள்..

கால்களில் இரவு நேரத்தில் சுண்டெலி கடித்து வைத்த தழும்பு மறையாமல் இருக்க, பாதி விரல்களே அங்கிருந்தது.. ஒரு மெலிந்த மரத்தண்டு ஐந்து குட்டை கிளைகளாக பிரிந்தது போன்ற கால்கள், செங்காந்தள் பூவினை போல நகத்தில் வரியிட்ட மருதாணி கறை.. கத்தரிக்கோலினை பிடித்திருக்கும் கரமோ எலும்பினை தோல் சுற்றியது போல விரல்களை விட நரம்பே அதிக இடத்தை பிடித்திருந்தது.. சுண்டி விட்டால் ரத்தம் வரும் வகையறாக்களின் மத்தியில் சுண்டி விடாமலேயே பச்சை நரம்பு வரும் வகையறா..

நீள வாக்கில் அமைந்திருந்த முகத்தில் பரந்த நெற்றியில் மூன்று வரியாக தோல் சுருங்கி நிற்க, நெற்றிப்பொட்டில் உதித்த நரம்பொன்று பாதியிலே இரண்டாய் பிரிந்து இயற்கையாகவே தெய்வநாமத்தை இட்டிருந்தது.. அடர்ந்த மாநிறம், ஒட்டி போன கன்னத்து சதைகள், முன்னுக்கு பின் முரணாக நிற்கும் பல்வரிசையில் காலை துலக்கியதில் தேங்கியிருந்த சாம்பல் துகள்.. கண்ணாடி பார்த்து பவுடரை பூசும் பொழுதே அந்த துகள் விடுதலை பெறும்..

கழுத்து வெளியில் எலும்புகளும் நரம்புகளும் ஒன்றை ஒன்று பின்னி போர் செய்து கொண்டிருக்க, கழுத்தெலும்பும் மார்பு கூட்டு எலும்பும் சேருமிடத்தில் ஒரு பாழுங்கிணற்றை தோற்றுவித்தது.. அதாவது “அவ எலும்புல ஒரு பக்கா நெல் அள்ளி போட்டாலும் அலுங்காது..” என கேலி செய்யும் பக்கத்து வீட்டுக்கிழவியின் கூற்று தான் நினைவிற்கு வரும்..
அவள்- புவனேஸ்வரி..

 

[Min Mini]

அத்தியாயம்-2​

‘முன்னொரு காலத்தில் முகலாயர்களோ பல்லவர்களோ ஆட்சி செய்துவிட்டு மீந்த நிலப்பரப்பில் வாழும் ஜமீன்கள்’ என்பது போன்ற எந்த வரலாறும் இந்த கிராமத்திற்கென்று இல்லை.. இன்னும் சொல்லப்போனால் கிராமத்தின் பழம்பெரும் சிறப்புகளோ புராதன நன்மைகளோ கிடையாது.. இன்னமுமே கூர்ந்து கவனித்தோமேயானால் இவர்கள் புலம்பெயர்ந்தவர்களும் இல்லை..

வசதியோ கல்வியோ எதிலோ ஒன்றில் சிறந்தவனே இங்கு தலைவனாகிறானே தவிர முன்னோடியானதில்லை.. அதைத் தவிர அவ்வூருக்கென்று எந்த அடையாளமும் கிடையாது.. ஊரின் நடுவாக ராமசாமி கோவிலும் நயினார் கோவிலும் இருப்பினும் காவலுக்காக எல்லையில் நிற்பது வடிவாளம்மனே.. ராமசாமி கோவிலின்முன் தான் சற்று நேரத்திற்கு முன் கூறிய அனைத்து நிகழ்வுகளும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்க, வரப்போகும் நிகழ்வுகளும் அங்கே தான் அரங்கேறப்போகின்றன..

சுண்ணாம்பு வீட்டின் சிறிய சந்தினுள் மறைவாக நின்று குளித்து முடித்த புவனேஷ்வரி; இடையில் கட்டியிருந்த மாராப்பின் மேலே ரவிக்கை அணிந்த தட(ய)மாக நிற வேறுபாடு அடைந்த தோள்களில் துண்டினை சுற்றிக் கொண்டு வீட்டினுள் சென்றாள்.. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் மங்கிய நிறத்தாலான இளஞ்சிவப்பு புடவை நேர்த்தியாக சுற்றப்பட்டது.. இடையையும் தாண்டி சாட்டை சாட்டையாக வழிந்து கிடந்த கூந்தலின் அடியில் முடிச்சினை இட்டு, எப்பொழுதோ பதிக்கப்பட்ட ஓவியங்கள் மங்கிய நிலையில் இருந்த பீரோவின் கதவை திறக்கவும் ஓடுகளை தாங்கிய பனங்கம்பில் இருந்து கௌளி பல்லியொன்று சத்தமிட்டது..

முன்னொரு நாளில்,

முதல் தடவையாக சேலை கட்டிபழக வந்த தோழியொருத்திக்கு மாதிரி காண்பித்துக் கொண்டிருந்தாள் புவனேஷ்வரி.. சேலையின் சூட்சமத்தை சரியாக புரிந்து கொள்ளாதவளோ தரை எங்கும் பரத்தி விட்டிருந்தபடியால் சில மாற்றங்களை கவனிக்க மறந்திருந்தாள்.. ஒவ்வொரு மடிப்பாக கற்றுக் கொடுத்த ஆர்வத்தில் முந்தியில் தொடங்கி முன்னால் மடிப்பு வைப்பது வரை முடித்தாகி விட்டது..

தண்டுவடப் பகுதியில் மீந்து நின்ற சேலையினை மடித்து கொண்டிருக்கும் போது இடைப்பகுதியில் ஏதோ நெளிவது போன்றதொரு உணர்வு. உணர்வுகளின் அடிப்படையை கற்று தேர்ந்த பெண்களுக்கு இது கடினமானதல்ல. “ஜெயா.. இடுப்புல சொருவியிருக்க மடிப்புல ஏதோ ஒன்னு இருக்கு.. நான் உருவுதேன்.. நீ உடனே அடிச்சிரனும் சரியா..” என்ற புவனேஷ்வரியின் கிசுகிசுவென்ற கூற்றில் ஜெயாவோ மயங்கி விழாத குறை..

“என்னப்ள சொல்லுத.. எங்க வீட்டுல ஒத்த கரப்பான்பூச்சி பாத்தாலே ஜன்னல் கம்பில ஏறி நின்னுக்கிடுவேன்.. எங்க அம்ம தான் அடிப்பாவ.. நீ என்னைய போயி அடிக்க சொல்லுதியே..” என பயத்தில் கூற, “எனக்கு பயமா இருக்கு.. வெளிய ஆளுவல கூட்டிட்டு வருவோம்.. உள்ள இருக்கது.. செடி செத்தயா இருந்தா ரெண்டு பொம்பள புள்ளைவலா என்ன பண்ணுதது??” என கதவை திறக்க எத்தனித்தாள்..

“ஏப்ள.. நான் நிக்க கோலத்துல யார கூட்டிட்டு வருவா.. சொல்லுதத கேளு.. நான் புடிச்சிட்டு தான் இருக்கேன்.. நைசா சேலையை கழத்துதேன்.. இந்தா.. இந்த உலக்கைய கொண்டு அடிச்சிரு..” என சன்ன குரலில் சமாதானம் பேச, “உலக்கையா?? அடுத்த தடவ நெல்லு குத்துததுக்கு உலக்க இல்லன்னா உங்க அம்ம என்னை உலக்கை ஆக்கிருவாவளே..” என பயந்து நடுங்கினாள் ஜெயா..

“அதை நான் பாத்துகிடுதேன்.. முதல்ல இதை புடி..” என அவளின் கைகளில் உலக்கையைக் கொடுத்த புவனேஷ்வரியின் முகத்தில் பதட்டம் கலந்ததினால் நெற்றி முழுவதும் வியர்த்து, உதட்டின் மேல்வழி வழிந்து கொண்டிருந்தது.. “ந்தா.. கழத்துதேன்.. சரியா அடிச்சிரு..” என்றவாறே சேலையை அவிழ்த்து விட, அடுத்த நொடியே இரண்டு வீர பெண்டிர்களும் கட்டிலின் மேல் ஏறி நின்றனர்..

கட்டிலிலே குத்தவைத்து அமர்ந்த ஜெயா, “என்னப்ள ஒன்னும் வெளிய வரல.. உண்மைய சொல்லு.. எதாவது இருந்துதா??” என சந்தேகிக்க, “எங்க அம்ம மேல சத்தியமா எதோ நெளிஞ்சிது..” என தலையில் அடித்தாள் புவனேஷ்வரி.. மேலிருந்த வண்ணமே உலக்கை கொண்டு சேலையை புரட்டி பார்க்க, ஒரு செத்த பல்லி கிடைத்தது.. பயத்தில் பிடித்த பிடியில் மூச்சு முட்டி எப்பொழுதோ இறந்த பல்லிக்கு இத்தனை அக்கப்போர்..

இந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு பல்லியின் மீதிருந்த பயம் நீங்கியிருக்க, அடுத்த சம்பவத்தில் அதன் உச்சிக்கே சென்று விட்டாள்.. பின்னொரு நாளில் “பெரியண்ணே வயல்ல இருந்து தந்தாவ..” என பறித்த உடனேயே பைசல் செய்யப்பட்ட கத்தரிக்காயை கொண்டு வந்து வேலப்பன் கொடுத்திருக்க, மணக்க மணக்க கத்தரிக்காய் புளிக்குழம்பு செய்திருந்தாள் கனியம்மாள்..

நாசிக்கு செல்லும் கனியின் சமையல் நாவினை அடையாது.. நாவினை அடைந்தால் நாசியை அடையாது.. அதாவது மணம் அல்லது ருசி.. இரண்டில் ஒன்று மட்டுமே சாத்தியம்.. ஆனால் இன்றோ ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமாக இரண்டுமே இடம்பெற்றது.. அம்மியில் அரைக்கப்பட்ட மசாலாவின் மணமும் மண்பானையில் சமைத்த ருசியும் வாவென்று அழைக்க, வீட்டின் ஆண்கள் மூவருமே ஒரு பிடி பிடித்து விட்டனர்..

மதிய நேரத்திற்கு வந்துசேர்ந்த புவனேஷ்வரிக்கும் கிடைக்கப் பெற, வகுப்பில் சென்று பெருமை புராணத்தோடு சேர்த்து விளம்பரமும் செய்து விட்டாள்.. அன்று இரவு, பீடி உருட்டி கொண்டிருந்தவளின் அருகே வந்து அமர்ந்த கனி, “மத்தியானம் கறி எப்பிடி இருந்துது??” என வினவ, தாயின் ஆசையை கெடுக்க விரும்பாமல் “நீ வச்சதுலேயே இந்த கறி நல்லா இருந்துது.. இப்படின்னு தெரிஞ்சிருந்தா நானே பெரியப்பா தோட்டத்துல போய் அஞ்சாறு கத்தரிக்கா ஆய்ஞ்சிட்டு வந்துருப்பேன்..” என உண்மையை அப்படியே கூறினாள்..

“நான் ஒன்னு சொன்னா கத்த மாட்டியா??” என பொடிவைத்து பேசிய கனியை, மேலும் கீழுமாய் பார்த்து வைத்த புவனேஷ்வரி “சொல்லு..” என்றபடியே பீடியை உருட்டினாள்.. “காலையிலேயே உங்க ஐயா மத்தியாலதுக்கும் சேர்த்து வாங்கிட்டு போயிட்டாரு.. அவனுவ ரெண்டுவேரும் நீயும் சாப்புட்டு போனதும் சட்டிக்குள்ள செத்தோன்டியா தான் கறி கிடந்துச்சு.. சோத்தை உள்ள போட்டு சூடு பண்ணி சாப்பிடும் போது நானா சமைச்சேன்னு ஆச்சரியம் பாத்துக்கோ..” என முகவாயில் விரல் வைத்த கனி, பழக்க தோஷத்தில் அவளின் தோள்களில் இடித்தார்..

“ஏம்ம.. இத சொல்லுததுக்கு தான் வந்து உக்காந்தியா.. நானும் என்னமோ ஏதோனு பாத்துட்டேன்..” என முகம் சுளித்தவள், வானத்து நட்சத்திரங்களை எண்ணிக் கொண்டே பீடியில் சிவப்பு நூலினை சுற்றி ஒற்றை விரலில் கொண்ட எச்சிலினால் நூலை அறுத்திருந்தாள்.. “அதில்ல..” என ராகம் இழுத்த கனி, “நான் சாப்பிடும் போது அடியில ரெண்டே கத்தரிக்கா துண்டு தான் கிடந்துது.. அதுல ஒன்னை எடுத்து வாயில வைக்கேன்.. நஜக்கு நஜக்குங்கு.. பிறவு கையில எடுத்து பாக்கேன்.. வெள்ளை பல்லி சூட்டுல கறுத்து போய் கத்தரிக்கா மாதிரி கிடந்துருக்கு..” என்கவும் மதியம் உண்ட உணவு தொண்டைக்கு ஏறியது அவளுக்கு..

“ஏம்ம.. ஒரு கறிய கூட பக்கத்துல நின்னு பாத்து வைக்க மாட்டியாம்ம.. இப்பிடியா பண்ணி வைப்ப.. அவருக்கு தெரிஞ்சிது நீ செத்த.. அப்பிடியா உனக்கு கண்ணு பத்தாம போயிட்டு..” என ஆத்திரமாக கேட்டவளின் தொண்டைக்குள் பல்லியே மிதப்பது போலிருந்தது.. முகத்தில் அசூயை காட்டியவளின் முகவாயில் கொஞ்சியபடியே, “என் தங்கம்ல.. என் ராசாத்தில.. அவருட்ட மட்டும் சொல்லிறாத.. இந்த துளசி நடுவால வந்துட்டா.. அதான் கறி கெட்டுப்போச்சு..” என்ற கெஞ்சலாக கேட்ட கனியிடம் கோபத்தை காட்ட இயலவில்லை.. அதன்பின் பல்லி என்றாலே அருவருப்பை தருவித்தது..

“உச்..” என சலித்து கொண்டு பீரோவில் அடுக்கப்பட்டிருந்த உருளை உருளையான பேப்பர் சாட்டினை வெளியில் எடுத்தாள்.. “ஏ.. பெரியவன் வந்து நிக்கான்ல.. சோத்தை போட்டு குடுத்தா தான் என்ன??” என்ற கனியம்மாளின் மீது எரிச்சல் மண்டினாலும் பசியில் வந்து நின்ற ராகவேந்திரனிடம் காட்ட தோன்றவில்லை.. வட்டமான சில்வர் தட்டில் பழைய கஞ்சியினை பிழிந்து வைத்து, தொட்டுக் கொள்வதற்காக உரித்த ஈருளி மற்றும் பழுத்த மிளபழம் ஒன்றையும் கொடுத்திட, “ஏக்கா.. அம்ம வைய போறாவ..” என நேர்மைக்கு பெயர் போன ராகவேந்திரன் சன்னகுரலில் கூறினான்..

“சும்மா சாப்புடுலே.. என்ன பண்ணுதான்னு பாப்போம்.. என் வயலுல மிளவு போட்ருக்கேன்னு ஊர் முழுக்க தண்டோரா போட வேண்டியது.. வீட்டுக்குள்ள பெத்த பிள்ளையலுக்கு ஒரு வாய் தொவையல் கூட அரைச்சு குடுத்துற கூடாது.. ம்க்கும்..” என உதட்டை சுழித்து கொண்டவள் மஞ்சள் பையினை துழாவினாள்..

தேடிய பொருள் கைகளில் கிடைத்ததும் இதழில் புன்னகையை விரிய, அவனை நோக்கி எறிய, சரியாக மடியிலே சென்று விழுந்தது அந்த புளிமிட்டாய்.. “சோத்த வச்சு குடுன்னா குசுகுசுன்னு பேச்சு என்ன வேண்டி கிடக்கு..” என்ற கடிதலோடே கனி உள்ளே நுழைய, சாரத்தில் கிடந்த மிட்டாயை மறைத்து கொண்டான் ராகவேந்தர்.. “ஆ.. நீ அரைச்சு வச்ச தொவையலு ருசி நாக்க அள்ளுது..” என ஏகத்தாளமாக பேசிய புவனேஷ்வரியின் கேலி புரிய கனிக்கு சற்று அவகாசம் அளித்தவள், “அவன் கேட்டா கொஞ்சோண்டி குடுத்துரு..” என்று விட்டு மஞ்சள்பையோடு தப்பியிருந்தாள்..

“நாலணாக்கு ரெண்டு மிட்டாய் வாங்குனா குடுப்பேன்... காலணாக்கு ஒன்னே ஒன்னு வாங்கி குடுத்துட்டு அவனுக்கு குடுத்துறாம்ல.. குடுக்கேன்.. குடுக்கேன்.. நாலு மிதி வேணா குடுக்கேன்..” என கருவிக் கொண்ட ராகவேந்திரன் சாப்பாட்டை தொடர்ந்தான்..

“ஏலே.. நீயாவது சொல்லலாம்ல.. இன்னும் ஆம்பள பயலுவ மாதிரி அங்கேயும் இங்கேயும் ஓடிட்டு அலையுதா.. ஊருக்குள்ள என்ன சொல்லுவாவ.. ஊரை விடு.. வடக்கு வீட்டுக்காரி என்ன சொல்லுவா?? இன்னும் சின்ன பிள்ளன்னு நினைப்போ.. உங்க அப்பனும் கண்டிக்க மாட்டைக்குறாரு.. என்ன தான் செய்யுததோ..” என கனி நொடித்து கொள்ள, “ஏம்மோ, விடும்மே..” என ராகம் இழுத்து கொண்டே, உருட்டி வைத்திருந்த பீடியை நட்சத்திரம் நட்சத்திரமாய் பொட்டுகுச்சி வைத்து மடக்க தொடங்கினான்..

வேலப்பன்- கனியம்மாள் தம்பதியினருக்கு தவப்புதல்வன் பிறந்து சில ஆண்டுகளிலேயே இறந்து விட, இரண்டாவதாய் உதித்தது தான் இந்த இரட்டை சுழி புவனேஷ்வரி.. அவளுக்கு அடுத்ததாகவும் இரண்டு மூன்று பிறந்து இறந்து விட, வாரிசாக தங்கியது ராகவேந்திரனும் மகேசனும் மட்டுமே.. எழுபதுகளில் ஒரு குடும்பத்தில் ஏழு எட்டு என்ற விகிதாச்சாரம் இயல்பு என்பதால் இதில் ஆச்சரியம் கொள்ள எதுவுமில்லை..

வேலப்பனும் நான்கு அண்ணன்களுக்கு பின் பிறந்தது போல சூட்சமம், சூது, சூழ்நிலையியல் போன்றவற்றிலும் பின்னிலையே.. ஆ பூவென கத்தி களேபரம் செய்தாலும் அந்த கயமை என்பது ரத்தத்தில் சிறிதும் கிடையாது.. ஆனால் இந்த அப்பாவித்தனமும் மடத்தனமும் சற்றும் ஒட்டாத புவனேஷ்வரியோ சிறு வயதில் அண்ணன்மார்களுடன் விளையாட சென்று இல்லாத அநியாயமாக அட்டூழியம் செய்துவிட்டும் தோளுக்கு மேல் வளர்ந்த அண்ணன்களை கைநீட்டிவிட்டும் சாராயம் போட்டு வந்து நிற்கும் அப்பாவின் பின்னே ஒளிந்து கொள்வாள்..

போதையின் அடிமையாக நிற்கும் வேலப்பனோ, “அந்த மொவனே.. இந்த மொவனே..” என சரமாரியாக திட்டி தீர்த்து விடுவார்.. போதைக்கு உடன்பிறந்தான் தெரியுமா?? உடனிருப்பார் தான் தெரியுமா?? எத்தனை ஆழ்ந்த போதையினில் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும் மகள் என்பதில் மட்டும் நிலையான கருத்து மட்டுமே.. புவனேஸ்வரியும் மறுநேரம் அண்ணன்களிடம் செல்லாமல் இருப்பாள் என்று நினைக்கிறீர்கள்??

மறுமுறையும் செல்வாள்.. விளையாட்டில் சேர்த்துக் கொள்ள மறுத்தாலும் மீண்டும் பஞ்சாயத்து வேலப்பனிடமே செல்லும்.. “நாய ஏன் அடிப்பானேன்.. கழிவள்ளி செமப்பானேன்..” என்ற கதையாக வேறு வழியின்றி அவளை சேர்த்து கொள்ள, கோலிக்காயை ஒரே அடியில் இரண்டாய் நொறுக்கி விடுவது, செல்லாங்குச்சியை வைக்கோல் படப்பிற்கு மேல் எரிந்து விடுவது இப்படியான பலவிதமான குடைச்சல்களை கொடுத்து விடுவாள்..

இதனை அறிந்த கனியும் பலமுறை விளக்குமாற்று கையோடு சென்று சம்பவ இடத்திலேயே நாயடி பேயடி கொடுத்து விடுவாள்.. தான் அடிவாங்கும் போது சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்ப்பவர்களை மனனம் செய்து கொண்டு அடுத்த முறையும் பழி தீர்த்து விட்டு, கனியை வேலப்பன் கொண்டே அடக்கி விடுவாள்..

கல்லும் சரளுமாக கிடந்த சாலையில் அங்கும் இங்குமாக ஆடி ஆடி நடந்தவள் ஊரின் ஒவ்வொரு முக்குமுடங்கிலும் ஏறி இறங்கி கொண்டிருக்க ஊரின் முக்கியப்பகுதியை வந்து சேர்ந்தாள்.. மேல தெருவிலுள்ள மச்சுவீடு மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது..

எந்த முகவரியாயினும் அந்த வீட்டை மையமாக கொண்டே அடையாளங்காணப்படும்.. அதில் இன்னொரு சிறப்புமாக “நள்ளவாத்தியார்’ என்ற அடைமொழியும் அடங்கும்.. அதை விட சிறப்பு மிக்க சிந்தனைமிக்க வீடுகளும் வீட்டிலுள்ளோர்களும் இருக்கும் பட்சத்தில் அவ்வீட்டிற்கு மட்டும் அடைமொழி கிடைத்ததிற்கு ஆசிரிய வம்சாவளி என்ற பல ஆண்டுகளின் சுருக்க வரலாறே காரணம்..

வீட்டின் தலைவாசல் தொடங்கி கொல்லைப்புறம் வரை கற்களாலேயே செதுக்கப்பட்டிருக்க, அதே ரத்தத்தில் பிறப்பெடுத்த மற்றொருவனின் இருப்பிடமோ கரையான்களுக்கு இப்பொழுதோ அப்பொழுதோ என விழித்து கொண்டிருந்தது.. இரண்டிற்கும் வித்தியாசங்களை பிரித்து பார்த்தோமேயானால் வெள்ளை வேட்டியோடு கம்பீரமாக மாலை நேரத்தில் கோவிலின் படியில் அமர்ந்திருப்பவரின் புத்தருக்கு ஒப்பான போதகம் என்பது பச்சை தண்ணீரைப் போல ருசி ஒன்றுமில்லாமல் போகும்..

சிறிதும் அப்பழுக்கில்லாத வேட்டி சட்டையும் சதா நேரமும் பிரச்சினைகளில் ஈடுபடும் கலர் சாரமும் சாராயமும் என்றுமே ஓட்டப்போவதில்லை என்றாலும் இரண்டுமே ஒரு தாய் வயிற்றுச் சுவரில் தானே இளைப்பாறின.. ‘தம்பி இப்படி கஷ்டப்படுறானே ஒரு புத்திமதி சொல்ல கூடாதா??’ என்ற வார்த்தைகளை விடுத்து இருவருக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசங்களை அடையாளம் காண்க.. என்ற ஐந்து மதிப்பெண் வினாவிற்கே மொத்த ஊரும் விடை எழுதும்..

ஏனோ சிறுவயதில் இருந்தே அவளுக்கு அந்த வீட்டின் மீது ஒரு பற்றுதல் உண்டு.. அந்த பற்று வெயில் காலத்தில் குளுகுளுவென தண்மை அளிப்பதினாலா?? ஒன்றிற்கும் இரண்டிற்கும் கருவங்காட்டை நோக்கி செல்லும் தங்களிடத்தில் இருந்து வேறுபட்டு இரண்டிற்கும் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் கழிவறையினாலா?? சதா நேரமும் சமையலறையில் கிடைக்கும் சுடுசோற்றினாலா?? விழாக்கள் வரும் பொழுதில் கிடைக்கும் பலகாரங்களினாலா?? இப்படியாக எத்தனை ஆலாக்கள் போட்டாலும் அவளின் அவாக்கள் நிறைவடைவதில்லை..

ஆனால் தற்பொழுதோ ஏதோ ஒரு வெறுப்பு.. விரக்தி.. கோபம்.. சிறுவயதில் அண்ணன்களை அடக்கின அந்த சர்வாதிகாரி சடங்கு என்ற ஒன்றினால் சர்வமும் ஒடுங்கி போனாரா?? வளர வளர தன் குடும்ப நிலை பின்தங்கியுள்ளது என்பதைக் காட்டிலும் அண்ணன்களிடம் இருந்து எவ்விதத்தில் குறைந்து விட்டோம் என்ற கேள்வி எழுகிறதே.. ஏதோ ஒன்று.. அதினால் பெரியப்பா மக்கள் தன்னையும் தன் தம்பிகளையும் தகுதி குறைவாக நடத்துவது ஏன்?? என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருப்பினும் “மதியாதார் தலை வாசல் மிதியாதே..” என்ற இறுமாப்பு கொண்டிருக்கிறாள்..

யோசனையோடே அவ்வீட்டினை கடந்து செல்கையில், “என்ன புவனா.. அப்படி பாத்துகிட்டு போற..” என சர்க்கரையில் கலந்த பாலாக குரல் ஒன்று ஒலிக்க திரும்பினாள்.. “பெரியம்மா..” என வலிய புன்னகையை வரவழைத்து கொள்ள, “என்னப்ள காலேஜுக்கா போற.. இப்படி இளைச்சு போயிட்டியே..” என போலியான வருத்தத்தினை தெரிவித்தார்..

“ம்ம்..” என முறுவலித்துக் கொண்டவள் அங்கிருந்து தப்ப எண்ணம் கொண்டாள்.. இல்லையென்றால்.. “நம்ம பொன்னு இருக்கால்ல.. காலேஜுல வேலை போட்டு குடுத்துட்டாவாளாம்.. பாவம் நீயுந்தான் படிக்க.. ஒன்னுந்தரலை..” என கூறி கொண்டிருக்கும் போதே, வெளிப்படையாக முகத்தை சுருக்கினாள் புவனேஷ்வரி.. பொன்னு(எ)பொன்னரசி பயில்வதோ தனியாருக்கு சொந்தமான ஆசிரியர் பயிற்சி பட்டறை.. இவள் பயில்வதோ கிடைத்த ஒன்று..

இந்த வித்தியாசம் கூட புரியாத பெரியம்மாவை பரிதாபமாக நோக்கினாள்.. “என்னப்ள.. ஒன்னுஞ் சத்தம் குடுக்க மாட்டைக்க.. ஒ அம்ம என்னத்தையும் சொல்லி குடுத்தாளா??” என்று விட்டு கெக்கபிக்கே என சிரிக்க, அந்த சிரிப்பின் நடுவே நாசி சுருங்கும் இடைவெளியில் ஒளிரும் அந்த மூக்குத்தியை பிடித்து இழுத்து விட வேண்டுமென்ற அளவிற்கு ஆத்திரம் வந்தது..

“எனக்கு நேராவுது.. நான் வந்து பேசுதேன்..” என வெடுக்கென கூறி விட்டு அங்கிருந்து கிளம்ப, “இந்த முனைச்சிக்கிட்டு போறதுல ஒன்னும் குறைச்சலில்லை.. அப்பிடியே கிழவி புத்தி.. நடக்க நடைய பாரேன்.. அங்குட்டு ஒரு ஆட்டு இங்குட்டு ஒரு ஆட்டு.. சீலைய தரையை தூக்குற மாரி கீழ வரை போட்டுக்கிட்டு.. ஒரு தாயானவா தொப்புளுக்கு மேல பாவாடைய தூக்கி கெட்டுன்னு சொல்லி குடுக்க மாட்டாளாக்கும்.. மெனக்கெட்டு வந்து பேசுதேன்.. நின்னு சத்தம் குடுக்காம ஓடுதா.. உண்மைய சொன்னா சுருத்து வருது..” என நொடித்துக் கொண்டு வீட்டினுள் சென்றார்..

வீட்டில்,

அரவமில்லாமல் வீட்டினுள் பூனை போல நுழைந்த மகேசன், பானையின் ‘கிளிங்’ என்ற சத்தம் கூட எழும்பாது சோற்றினை தட்டில் அள்ளி வைத்து திண்ணையில் முட்டுக் கூட்டி அமர்ந்து, ராயப்பண்ணே கடையில் வாங்கி வந்த தடை ஊறுகாயை பிரித்தான்.. தேக்கு இலையில் சுடசுட வைத்த நார்த்தங்காய் ஊறுகாய் இலையின் மணத்தை உள்வாங்கியிருக்க, அந்த மணத்தை உள்வாங்கியபடி வந்து சேர்ந்தார் கனி.. “ஏலே.. கொஞ்சமாச்சும் அறிவிருக்கா?? செத்த நேரத்துக்கு முன்னால வந்துருந்தன்னா ரெண்டு பிள்ளையளும் நாக்குக்கு ருசியா தின்னுருக்கும்ல.. உனக்கு மட்டும் வாங்கிட்டு வந்துருக்க.. தாந்தின்னிப் பயலே.. வேலைக்கு போறவனும் காஞ்ச வயித்துல கஞ்சி தின்னுட்டு போறான்.. படிக்க இடத்துல அவள எல்லா பிள்ளையளும் என்ன சொல்லும்.. ஏ தாயி.. உன் வீட்டுல கறி குழம்பு ஆக்குத பழக்கமே இல்லையான்னு கேக்காதுவ.. ஏம்ல இப்பிடி பண்ணுத..” என முதுகிலே கைகளால் மத்தளம் வாசிக்க, தடுத்துக் கொண்ட மகேசன், “இப்போ என்னயணும்ங்க.. அந்த ரெண்டையும் தான் பெத்தியா?? நானும் இந்த வீட்ல தான பிறந்து அழுதேன்.. எப்ப பாரு உன் மக்க தான் பெருசா போயிட்டாவென்ன.. அவனவன் வெயிலுல மழையில கெடந்து வேலை பாத்துட்டு வந்து செத்தேன் வீட்ல நிம்மதியா திங்க முடியுதா.. கெடுக்கதுக்குன்னே வந்து சேருதுங்க.. ச்சே..” என சலிப்புற்றவனாக அங்கிருந்து கிளம்பினான்..

பக்கத்து வீட்டில நடக்கும் கூத்தை இரண்டடி வளர்ந்த சுற்று சுவரில் நாற்காலி போட்டு வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்த மாரியம்மா, “ந்தா.. கனி.. எதுக்கு அந்த பயல அந்த விரட்டு விரட்டுத.. பய சாப்பிடாம கொள்ளாம போறான்..” என எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்றிட, “நீங்க செத்தே சும்மா இருங்கக்கா.. நாலு பிள்ளையல் வந்து போற இடத்துல படிக்கா அவ.. குருவி மாதிரி சேத்து வச்ச துட்டுல தம்பிக்கு ஆசையா ஒரு சைக்கிள் வாங்கி குடுத்தா கேளுங்க.. பெரியவனுக்கு கூட ஒன்னுத்தையும் குடுக்கல.. அவன் வேலைக்கு போயி பாத்துப்பான்.. இந்த பயலுக்கு சூதுவாது தெரியாதேன்னு குடுத்தா எவனோ விதை வாங்க காசு இல்லன்னு கேட்டானாம்.. உடனே சைக்கிள வித்து துட்டை தூத்தெரிச்சிட்டு வந்து நிக்கான்.. அவளும் லேசுப்பட்டவ இல்ல.. அந்தால போன்னு பேசாம போயிட்டா.. அந்த கோவத்துல இப்பிடி வயலுக்கும் போவாம வீட்டுக்கும் வராம ரோட்டுல காயஞ்சிட்டு கிடக்கான்.. ஒண்ணுமில்லாத வயித்துல ஊறுகாய் திங்கான்னா எவ்ளோ கிராமுட்டித்தனம் இருக்கணும்.. வயித்த காய வச்சிட்டு பருத்தி கெட்ட தூக்க ஏலுவயில்லன்னு வீட்ல மலந்துக்கிடுவான்..” என தனது மனப் பாரத்தைக் கொட்டித் தீர்க்க, மாரியம்மாவுக்கு அந்த பொழுது கடந்து விட்டிருந்தது..

சேலை தலைப்பில் மூக்கை சீந்திக் கொண்ட கனி, “சேரிக்கா.. இன்னும் ரெண்டு தூளு சுத்த வேண்டிருக்கு.. அவ வாறதுக்குள்ள உருட்டி வச்சா தான் பெரியவன் மடக்க, அவ சைஸ் பாத்து தருவா.. பிறவு வாரேன்..” என்று விட்டு கிளம்பினார்..

 

[Min Mini]

அத்தியாயம்-3​

இரு மருங்கிலும் இறுகிபோன புல்லிதழில் இரவலாக அமர்ந்திருந்த பருத்திசெடிகள் வெடித்து நிற்க, நடுவாக வெட்டபட்டிருந்த வரப்பில் ஒற்றை கரம் கொண்டு மார்போடு அணைத்த புத்தகங்களோடும் மறுகரத்தில் சேலையின் மடிப்புகளையும் தூக்கி பிடித்து நடந்து கொண்டிருந்தாள் அப்பவளகொடி..

“ஏ.. ஆலங்கனி மொவளா??” என்ற குரல் பாத்தியில் இரைந்து கொண்டிருந்த தண்ணீரையும் மீறி வந்து சேர்ந்தது.. வேலப்பனின் இந்த பட்டப்பெயர் ஊரெங்கும் பிரசித்தம் பெற்றது.. ஆலங்கனி என்ற பெயருக்கு பின் பெரிய கதையென்று கிடையாது.. சிறுவயதில் யாரும் உண்ணாத ஆலங்கனியை ருசித்து உண்டதால் இப்பெயர் என்று வேலப்பன் நினைத்து கொண்டிருக்க, உள்ளே மொத்தமாக புழுவாகி போன கனியின் பெயர் என்ற சிறுவிவேகம் கூட இல்லாது வெள்ளேந்தியாக வலம் வருகிறார்.. குரல் வந்த திசையில் பின்னங்கழுத்தினை சுருக்கி தேட, வாய்க்காலில் இருந்த பாதை மணலை பாதியின் குறுக்கே வெட்டி அடைத்து விட்டு எழுந்தார் குமார்.. அவரை கண்டதுமே புன்னகையை பூசி கொண்ட புவனேஷ்வரி, “என்ன மாமா..” என்றாள்..

இவ்விடத்தில் கேள்விகுறி தானே அடைப்புக்குறியாக வந்திருக்க வேண்டும்.. ஆனால் அவள் வாக்கியமாக தானே கேட்டாள்.. அதாவது ஒருவரை காணும் நொடியில் வழக்கமான ‘வணக்கம்’ என்ற மரியாதை இங்கு கொஞ்சமாய் ‘என்ன’ என்றதின் பின் உறவின் பெயரை கூறும் வழக்கமாக பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்திருந்தது.. “தினம் இந்த வழியா தான் போயிட்டு வந்துட்டு இருக்கியாக்கும்..” என்றவரின் கைகளில் இருந்த மண்வெட்டி தோளிற்கு இடம் மாறியிருந்தது..

“கிளாசுக்கு போறேன் மாமா..” என கூறிய புவனேஸ்வரியை நோக்கி பெருமூச்சிட்ட குமார், “உங்கப்பன் இருக்கானே.. பனை மரத்துக்கடியிலயே படுத்து கிடந்து கள்ளு குடிச்சு அழிச்சது பத்தாதுன்னு கடை கடையா ஏறி சாராயம் வேற குடிச்சிக்கிட்டு கெடக்கான்.. அவன ஒரு வார்த்த தட்டி வைக்கது..” என நொடித்து கொண்டார்..

“எங்க மாமா.. நான் சொல்லுதத காது குடுத்தே கேக்க மாட்டைக்காரே.. வேற என்னத்த சொல்லுதது.. எல்லாம் விதி.. வந்தது வந்துட்டு.. போறது போய் தொலையுதுன்னு கடவுள் மேல பாரத்தை போட்டுக்கிட்டு போவ வேண்டியது தான்.. இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு அவிய ரெண்டு வேரு பாட்டையே படிச்சிக்கிட்டு கிடைக்கது.. நீங்களே சொல்லுங்க..” என வழக்கம் போல குடும்ப நிலையை எண்ணி வருந்தி கொண்டாள்..

“நீ சொல்லுத மாதிரியும் விட்டுற முடியாது.. சின்ன புள்ளைய பேச விட்டு வேடிக்கை பாக்க முடியுமா?? உனக்கு அடுத்து அவன்வ ரெண்டு வேரும் இருக்கான்வ.. அதையும் யோசி.. சும்மா இது மாதிரி பேசிக்கிட்டு அலையாத.. நல்லவேளையா உன் அம்ம வீட்டுல இருந்து பங்கு வரும் போது பெரியப்பன்மாருவளா சேந்து வந்த துட்டுல உனக்கு பீசையும் கட்டி ரெண்டு செட் யூனிபார்மும் வாங்கி போட்டானுவ.. இல்லன்னா அந்த துட்டையும் தூக்கிட்டு போய் அந்த சனியன் பிடிச்ச சாராயக்கடையிலலா போட்ருப்பான்.. நல்ல காரியம் பண்ணுத வயசு வந்ததுக்கு பெறவும் இப்பிடி கோட்டிக்காரேன் மாதிரி அலைஞ்சா நல்லா இருக்காது... என்னத்தயாவது சொல்லி வழிக்கு கொண்டு வரப்பாருங்க.. சரிப்பட்டு வரலைன்னா ஒரு பாட்டில் பூச்சி மருத்தை அந்த கருமத்துலயே கலக்கி குடுத்துருங்க.. போய் சேரட்டும்..” என அக்குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவராக எச்சரிக்க, “ம்ம்.. ச்சேரி.. மாமா.. நான் சொல்லுதேன்.. நீங்க மனசுக்குள்ள எதையும் போட்டு உளப்பாதிய..” என்று விட்டு கடந்தாள்..

குமார் கூறிய சம்பவம் நிகழ்ந்து இரண்டு மாதங்களே ஆகிறது.. அண்ணன்மார்கள் என்ற பெயரில் வேலப்பனுக்கு நன்மை செய்ததுண்டா என்பதெல்லாம் புவனேஸ்வரிக்கு நினைவில் இல்லை.. ஆனால் அவளுக்கு செய்த ஒரே நல்ல காரியமென எடுத்து கொண்டால் அது ஒன்றே.. கனியம்மாளின் பிறந்த வீட்டில் தாயும் தந்தையும் தவறிவிட, மீந்திருந்த சொத்துக்களை விற்று நான்கு தங்கைகளுக்கும் விட்டு போன நகை பாக்கிகளை நிறைவேற்றி கொடுத்தனர் நான்கு அண்ணன்களும்..

கனியம்மாள் பிறந்ததும் சரி புகுந்ததும் சரி வளமிக்க சிறப்பான இடமே.. “அவளுக்கு கூறு காணாது..” என்ற தங்கைகளின் கூற்றை உறுதிப்படுத்தும் விதமாகவே அவளது குடும்பம் மாறி போனது.. தனக்கு துட்டு வரப்போகிறது என்பதை மை வைத்த வெத்திலையே இன்றி மோப்பம் பிடித்த வேலப்பன் மூக்கு முட்ட குடித்து விட்டே வந்து சேர்ந்தான்.. சரியாக நிற்க கூட தெம்பில்லாமல் லம்பி கொண்டிருந்த வேலப்பனை இரு ஊருமே வேடிக்கை பார்க்க, புவனேஷ்வரி தான் கூனி குறுகி போனாள்..

“இப்பிடி தள்ளமாடி போய் நிக்கானே.. இவனை நம்பி துட்டை குடுத்துட்டு போவவா?? குடுத்துட்டு செருப்பை மாட்டுததுக்கு முன்னால மொடா குடிகாரனால்ல வந்து நிப்பான்..” என்று ஒரு அண்ணன் பேச, “ஏண்ணே அவரு அப்பிடிலாம் இல்ல.. நீ ஒன்னு நினைச்சிக்காத..” என சமாதானம் பேச முயன்ற கனியம்மாளை ஒற்றை பார்வையில் அடக்கி விட்டார் மூத்தவர்..

“கோயிலுக்கு முன்னாடி உக்காந்துருக்கியருல்ல.. நீரே சொல்லும் நியாயத்தை.. ஒம்ம தம்பிய நம்பி குடுத்துட்டு போனா என் துட்டுக்கு என்ன கதி?? சொல்லும்ய்யா..” என இளையவர் அண்ணன்மார்களை நோக்கி வினவிட, “என்ட தந்து வையும்.. தேவைப்படுத நேரம் நான் குடுத்துக்குடுதேன்..” என்று எங்கே பெரியப்பா கூறிவிடுவாறோ என்ற பயம் பிள்ளைகள் மூவருக்குள்ளும் தோன்றியது..

அவ்வாறு மட்டும் நடந்தால் வாழ்க்கை முடிந்தது.. காலையிலேயே பவ்யமாக கைகட்டி நின்று அண்ணியிடம் பணத்தை பெற்று சென்று கடைவாசலில் காலி செய்துவிட்டு, அடுத்த நேரம் தேவைக்கு இல்லையென்றால் வீட்டில் வந்ததும் வராததுமாக, “எல்லாம் இந்த கெடுகாரியால வந்துது.. அந்த திருட்டு பயமொவன் பாட்டுக்கு என் கையில வச்சிட்டு நீ நல்லா இரு சாமின்னு காலை தொட்டு கும்பிட்டு போவான்.. இவா பாத்த வேலை அந்த நாரபய கையில குடுக்க வச்சிட்டா.. தினமும் அந்த ஈனப்பய வீட்டு வாசல்ல போய் நிக்க வேண்டியிருக்கு.. ஏளா, ஒழுங்கு மரியாதைக்கு போயி உன் நொண்ணன் கிட்ட இருந்து துட்டை வாங்கிட்டு வா.. இல்லன்னா நடக்காதே வேற.. யாரு எந்த நாரப்பயட்ட கைகட்டி நிக்கது.. யலெய்.. என் அப்பன்.. என் அப்பன் சாவும் போது என்னை தான் கூட வச்சிக்கிட்டான்.. அப்போ மத்துக்கும் எங்கலே போனியே ஈனப்பயலுவளா??” என உள்ளே சென்றிருக்கும் தைரியத்தில் மாவீரன் போல சொற்பொழிவாற்றும் வேலப்பன் மறுநாளும் அதே பவ்யகோலத்தில் சென்று நிற்கத்தான் போகிறார்..

ஒரு முறை கற்பனையிலேயே யோசித்த மூவருக்குமே பயம் முகத்தில் அப்பி நிற்க, அப்பொழுது வாயை திறந்து, “இவன்ட்ட குடுத்தோம்னா ஏமாந்து நிக்க போறது நாம தான்.. ந்தா நிக்கான் பாரு.. வயசு பிள்ளைய வச்சுட்டு மொடா குடி குடிக்கோமேன்னு ஒரு உறுத்தல் இருக்கா.. துட்டை தங்கமா மாத்துனாலும் இந்த புண்ணியவதி புருஷன் நல்லா இருக்கட்டும்னு தூக்கி குடுத்துப்புடுவா.. பேசாம பிள்ளைக்கு டீச்சர் ட்ரைனிங் பீஸ கெட்டிட்டு ரெண்டு செட் யூனிபார்ம் எடுத்து குடுங்க.. பொம்பள புள்ள படிச்சாவது அது காலத்தை அதுவே பாத்துக்கிடட்டும்.. இவன்ட்ட கிடந்து சீரழிததுக்கு படிச்சிட்டாவது போட்டுமே..” என தன்பாட்டிற்கு பேசிய பெரியப்பாவின் மீது ஒரு துளியாய் மரியாதை உருவாகியது..

இல்லையென்றால் அடிக்கடி மேரி வீட்டிற்கு சென்று ரவிக்கை இரவல் வாங்க வேண்டி வருமே.. வாழ்வில் பெரிதொரு மாற்றம் இல்லை என்றாலும் அந்த சங்கடமான நிலை இல்லையே என்ற நிம்மதியை கொள்ள முடிந்தது.. அந்த சம்பவத்திற்கு பின் ஏனோ புவனேஸ்வரியினுள் ஒரு தன்மானம் குடிகொண்டது.. மற்றவர்கள் குறை கூறும் அளவிற்கு வேலப்பன் ஒன்றும் கெட்டவர் இல்லை.. போதையை தாண்டி பேதை என்று வந்து விட்டால் அத்தனை ஒழுக்கம் அவரிடம்.. இல்லையென்றால் பெரியப்பாவிற்கு மேலத்தெரு அந்த ஆளுக்கும் இருக்கிறதை குறித்து அரசல் புரசலாக வதந்திகள் வெளிவருமா??

இவர்களுக்கு நடுவே படித்து முன்னேறி காட்டவேண்டும் என்ற வெறி மனதிற்குள் காட்டாற்று வெள்ளமாக பெருகி கொண்டிருக்க விபிசொக்கநாதர் மேல்நிலை பள்ளியை அடைந்து விட்டாள்.. பள்ளியில் தான் ஆசிரியப்பயிற்சி பட்டறையும் இயங்கி வருகிறது.. வேகமாக உள்ளே சென்று வகுப்பில் தனது உருளை காகிதங்களை அடுக்கி விட்டு, “ஜெயா, சாரு வந்துட்டாவளா??” என வினவினாள்..

“ம்ம்.. அப்போவே.. வரிசைக்கு போயிட்டு வந்து கிளாசுக்கு வருவாங்க..” என்று விட்டு நகர, பள்ளியில் வழக்கமான நடைபெறும் அணிவகுப்பில் சென்று நின்றாள்.. சற்று நடுநிலையான உயரம் கொண்ட புவனேஷ்வரி முன்னும் அல்லாது பின்னும் அல்லாது சரியான நடுவில் நின்றாள்.. அங்கிருந்து பார்க்கும் பொழுது மேடையில் நின்ற கனகசபை பூச்சாண்டி போல தெரிகிறார்..

நேற்று முழுவதும் அமர்ந்து மனப்பாடம் செய்த அனைத்து வார்த்தைகளும் அவரின் அழுத்தமான உதடுகள் முறைத்து விழிக்கும் பொழுது மறந்துவிடுமோ என்ற ஐயம் தோன்றி மறைகிறது.. அனைத்தையும் கற்றுவைத்திருக்கும் பொழுதும் அவர் வந்திருக்கிறார் எனும் பொழுது உள்ளுக்குள் உதறல் எடுப்பதை நிறுத்த இயலவில்லை.. இதோ அணிவகுப்பும் நிறைவுக்கு வர, மாணவர்கள் அணியணியாய் வகுப்பினை நோக்கி சென்றனர்..

முதல் பாடவேளையே அந்த எமகண்ட நேரம் புவனேஸ்வரிக்கு நேர்ந்து கொண்டிருந்தது.. ஒரு வகுப்பு ஆசிரியரின் மேற்ப்பார்வையில் மாணவர்களுக்கு பாடங்கள் நடத்த வேண்டும்.. பெருவாரியாக அனைத்து இடங்களிலும் நடைபெறுவது தான்.. இதற்கு முன்னும் பல வகுப்புகளை கடந்து வந்தாலும் கனகசபை எனும் போது கொஞ்சம் பதட்டம் இருக்கத்தான் செய்கிறது..

கனகசபை பற்றி கூறவேண்டுமானால் பயந்து நடுங்கும் அளவிற்கு எந்த பூச்சாண்டியின் தோற்றத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை.. ஐம்பது வயதிற்கு உரித்தான இயல்பான தோற்றம் தான்.. ஆனாலும் மனம் திறந்து புகழ்ச்சியே வெளிவராத இறுக்கமான உதடுகளும் மாணாக்கருக்கு மன்னிப்பினை வழங்காத மணிவிழிகளும் அவருகென்று ஒரு கெத்தை சம்பாதித்து வருகிறது..

இன்று முதல் வேளையே அவரின் முன்னே சுட்டு போட்டாலும் வராத இங்கிலிபீஸில் பாடம் எடுக்க வேண்டும்.. எவ்வளவு கொடூரமான நேரமாக அமைந்து விட்டது.. நடுங்கும் கரங்களை விரித்து விரித்து சூடாக்கி கொண்டு வழிந்து கொண்டிருந்த சேலை தலைப்பினை சரியாக சொருகி கொண்டு நீண்ட பெருமூச்சோடு உள்நுழைந்தாள்..

எப்படியும் பத்து பதினைந்து பையன்மார்களே அமர்ந்திருப்பதால் நிச்சயம் மெல்லிய குரலாயினும் பாம்பு காதினை கடன் வாங்கிய கனகசபைக்கு கச்சிதமாக கெட்டுவிடும்.. இதை விட வேறேதும் தண்டனை வேண்டுமா?? பத்தாம் வகுப்பு பொது தேர்வில் அலட்டலேயின்றி கணிதத்தில் தொண்ணூற்றி ஆறு மதிப்பெண் பெற்றவள் ஆங்கிலத்தில் தட்டு தடுமாறி இம்மியளவு மதிபெண்ணில் தேர்ச்சி கரையை அடைவாளா??

இதோ, நேற்று இரவு முட்டி முட்டி மனனம் செய்த அனைத்தும் தலைகீழாய் நினைவிற்கு வருகிறது.. இறுதி வரிசையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டவர் தொடங்குமாறு பணிக்க, கண்ணை மூடி கொண்டு நேற்று படித்த அனைத்தையும் கடகடவென பேச துவங்கினாள்.. முதலில் திக்குவாயை விட மோசமாக வார்த்தைகளை கடித்து துப்பி எப்படியோ நிறுத்தாமல் பேச பழகி கொண்டாள்..

“ஹப்பாடா.. தப்பிச்சோம்..” என்று மனதிற்குள்ளே நிம்மதி கொண்டவள், ஒரு நிமிட இடைவெளியில் மெத்தனமாக எண்ணிவிட்டாள் போலும்.. வழக்கம் போல முன்வரிசையில் அமர்ந்திருந்தவனை, “டஸ்டரை எடுத்து அழி தம்பி..” என்கவும் “இங்க்லீஷ்.. ம்ம்..” என கனகசபை உறுமவும் சரியாக இருந்தது.. மீண்டும் அதே பதட்டம் தொற்றி நடுக்கத்தினுள் நுழைத்தவள் அடுத்து என்னென்ன வார்த்தைகள் பயன்படுத்தினாள் என்பதெல்லாம் நினைவில் கடுகளவும் இல்லை..

“போநெட்டிக்ஸ் தெரியுமா??” என்றவரை பார்த்து புரியாமல் திருதிருவென விழித்தவளுக்கு கேள்வியே தெரியாத அளவிற்கு மனபிரமை பிடித்திருந்தது.. அப்பாவியான முகமும் அழ ஆயத்தம் கொண்ட கண்களும் அவருக்குள் கருணையை விதைத்தது போல.. “நான் நாலு வார்த்தை தாரேன்.. போநெட்டிக்ஸ் எழுதுதியா??” என தன்மையாக கேட்டார்..

குரல் எழும்பாது சிரம் மட்டும் சிறிதாய் அசைய, கரும்பலகையில் சுன்னக்கோல் வைத்து இரண்டு வார்த்தைகளை எழுதினர்.. அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதை வேடிக்கை பார்க்கும் பொருட்டு கைகட்டி ஓரம் நின்று வேடிக்கை காண, அவளுக்கோ காவ்களில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்த பிரம்பின் மீது பயம் அப்பியிருந்தது.. விரல்களை மடக்கி ஏதேதோ பாவலா செய்து ஒருவழியாக முடித்து விட்டாள்.. போநெடிக்ஸ் என்பது ஆங்கில வார்த்தைகளின் உச்சரிப்புகளை குறியீடாக எழுதுவது..

நகர்ந்து நின்றவளின் விழிகளோ அவரின் விழி அசைவை அனுமானித்து கொண்டிருக்க, அனிச்சையாக கனகசபையின் அதரங்கள் வளைந்து விரிந்தது.. எதுவுமே கூறாமல் வகுப்பை விட்டு வெளியேற, அவரிடம் இருந்து தப்பித்தோம் என்று சந்தோசப்பட்டு கொள்வதா?? தனது செயல்பாடான போநெடிக்ஸின் பதில் பற்றி கூறாமல் செல்கிறாரே.. அது தனது மதிப்பெண்ணை தீர்மானிக்குமா?? என குழம்புவதா?? என்று தெரியாமல் பேந்த பேந்த விழித்து கொண்டிருந்தாள்..

காலை வகுப்புகள் முழுவதும் இதே குழப்பம் மண்டையை கீறி கொண்டிருக்க, மதிய வேலையில் சம்படம் கழுவ செல்லும் பொழுது பிடிபட்டாள்.. பள்ளியின் ஒரே குடிநீர் தொட்டி அலுவலகம் அருகே இருக்க, குழாயில் தண்ணீரை திறந்து இரண்டு கைகளால் அணைகட்டி அதில் வாய்வைத்து குடித்து கொண்டிருந்தவள் பின்னாலிருந்து வந்த சத்தத்தில் திடுக்கிட்டாள்.. கையெழுத்திட வந்த கனகசபையின் குரலை கண்டுகொண்ட புவனேஷ்வரி முதல் வேலையாக அங்கிருந்து தப்பிப்பதற்காக கைகளை சேலையில் துடைத்து வாயில் வழிந்து கொண்டிருந்த தண்ணீர் தலைப்பால் துடைக்கப்பட்டது..

“திரும்பி பாக்காம ஓடிரு புவா..” என தனக்குள்ளே ஓட்ட வீராங்கனையை தயார்ப்படுத்த, அவரோ இவளை கண்டுகொண்டார்.. “புவனேஷ்வரி..” என்ற அவரின் கம்பீரமான குரலில் திகைத்து மெல்ல மரியாதையோடு கலந்த பயத்தில் “சார்..” என்றாள் கம்மிய குரலில்.. “இங்க வாங்க..” என அழைக்க, கைகளில் பரவிய நடுக்கத்தினை தீர்க்கும் வழியறியாது முன்னேறினாள்..

“காலையில போட்ட நாலு வார்த்தையில மொத ரெண்டுக்கு சரிதான்.. மிச்ச ரெண்டுக்கு எனக்கு சந்தேகமாவே இருந்துது.. ஆபீசுல வந்து பாத்தேன்.. அதுவும் சரி தான்.. எனக்கே ரெண்டு சந்தேகமா இருக்கும் போது நாலையும் சரியா போட்டுட்டீயே.. யாருட்ட போநெடிக்ஸ் படிச்ச??” என வினவ, பதட்டம் குறைந்தபாடில்லை..

“ராஜரத்தினம் வாத்தியார்ட்ட சார்..” என மெல்லிய குரலில் கூற, “எங்க??” என தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தோடு கேட்டார்.. “எங்கூருக்கு ரெண்டு ஊரு தண்டு சார்.. மலையனூருக்கு வடக்கோடி இருக்கு சார்..” என விளாவரியாக கூற “ம்ம்.. இதே மாதிரி தினமும் ரெண்டு வார்த்தை பேசி பழகு.. திக்காம பேசலாம்..” என்று விட்டு மறைந்தார்.. ம்க்கும்.. பாகற்காய் உடலுக்கு நல்லது என்பதற்காக தினம் மூன்று வேலை சோற்றிலும் குழைத்து உண்ண முடியுமா?? புவேஸ்வரியின் ஆங்கில அறிவின் சபதமெல்லாம் அறைநாள் கூட தாக்குபிடிக்காது.. அன்று மாலை அறிவியல் வகுப்பிற்காக டீச்சரை அழைக்க ஆசிரியர் அறைக்கு செல்ல, கனகசபையும் அங்கு வீற்றிருக்கிறார்..

சங்கடத்துடன் நுழைந்தவள், “டீச்சர், கிளாஸ் எடுக்கணும்..” என புவனேஷ்வரி நினைவுப்படுத்த, “ச்சேரி.. நீ போ.. நா வாரேன்..” என்கவும் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.. “இந்தம்மா கிளாசுக்கு எல்லாம் போவேணாம்.. கட்டன் ரைட்டா எல்லாத்தையும் புட்டு புட்டு வச்சு தெளிவா எடுத்துப்புடுது..” என்ற கனகசபையில் வார்த்தைகள் வாசல் கதவினை கூட தாண்டாத புவனேஸ்வரியின் காதுகளில் தெளிவாகவே விழுந்தது..

உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சி பொங்கி வர, மிகுந்த சந்தோசத்தோடு வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தவள் சற்று இருட்டியதையும் சுற்றுசூழலையும் கவனிக்க மறந்திருந்தாள்.. பள்ளிக்கு செல்லும் வழி வேறு.. திரும்பி வரும் வழி வேறு.. பகலில் சற்று தூரம் என்றாலும் சாலை வழி நடந்து விடுவாள்.. மாலையில் விரைவாக வீடு திரும்ப வேண்டும் என்பதால் மற்றொரு காட்டுபகுதியே எளிது..

அவளிருந்த ஆனந்தத்தில் கால்கள் தரையில் ஒன்று விட்டு ஒன்றாக தாளமிட்டு கொண்டிருக்க துள்ளல் போட்டு நடந்தாள்.. முதுகு பகுதியில் ஏதோ ஒரு அரவம்.. சட்டென திரும்பி பார்த்து விட, மனிதனாக இருந்தால் கூட பரவாயில்லை.. கொள்ளிவாய் பிசாசு நின்றுவிட்டால்?? அப்பகுதியில் அநியாயமாக உயிரை விட்டவர்கள் ஆசை அடங்காமல் ஆவியாக உலா வருகிறார் என்ற கட்டுக்கதை வேறு கருமம் புடித்த நேரத்திற்கு நினைவிற்கு வந்து தொலைந்தது..

காடு என்றால் முல்லை திணை வகையை சார்ந்ததல்ல.. மருத வகையை சார்ந்தது.. முதலில் அண்டிமாம்பழ தோட்டம் சற்று உயர்ந்து புதர் புதராக வளர்ந்து நிற்கும் மரத்தினுள் எவர் ஒளிந்து கொண்டாலும் வெளியே தெரிவதில்லை.. அருகில் இருக்கும் கிராமங்களுக்கு வேலைகளுக்கு செல்பவர்கள் தங்களின் உடைமைகளை பாதுகாத்து கொள்ள இவ்விடங்களை பயன்படுத்தி வருகின்றனர்..

அடுத்ததாக பிச்சிமூடு.. அக்காட்டில் சிறிய அளவில் தலை வெளியே தெரியும் நிலை.. அடுத்ததாக முழுவதுமே கிராமம்.. அங்கு சென்று விட்டால் அத்தைக்காரி வீட்டில் கூட தங்கி கொள்ளலாம்.. மனதில் இருந்த அனைத்து பயங்களையும் ஒருங்கிணைத்து நெஞ்சாகூட்டிற்குள் அடைத்து புத்தகப்பை கொண்டு அணைத்து நடந்தாள்.. தடிமனான கால்களும் அழுத்தமான பாதசுவட்டின் தட் தட்டென்ற ஒலியுமே கள்வன் என்பதை கணிக்க செய்தது..

அவ்வளவு தான்!! இத்தோடு முடிகிறது.. கழுத்தில் கிடக்கும் சொச்ச கிராம் கொண்ட சங்கிலியை அறுத்து கழுத்தையும் கரகரவென அறுத்து இதே தோட்டத்தில் வெட்டி புதைத்து விட்டு செல்வானே.. இனி அம்மைக்கு யார் பீடி உருட்டி கொடுப்பது?? அப்பாவிற்கு யார் சோறு போட்டு கொடுப்பது?? ராகவேந்திரனுக்கு பஞ்சர் ஓட்ட நாலணா யார் கொடுப்பது?? மகேசனிடம் பேசாமலேயே உயிரை விடுவதா?? இந்த கேள்விக்கெல்லாம் பதிலாக அவளின் கால்கள் ஓட்டத்தினை துவங்கியிருந்தது..

எத்தனை தூரம் அவனை ஏய்த்து விட்டு தப்பிப்பது?? பாதுகாப்பான இடத்தினை அடைவதே உசிதம் என்ற முடிவிற்கு வந்தவள் பிச்சி கொடியினை காணும் வரை காலில் குத்திய எந்த கல்லையும் பொருட்படுத்தவில்லை.. பிச்சி மூடும் பாதியளவு பாதங்கங்கள் கொண்டது தானே.. “இவ்ளோ தூரம் ஓடியாந்துட்டோம்.. இன்னும் கொஞ்ச தூரம் தான்.. புவா.. உயிரை காப்பாத்திரு..” என மூளை கட்டளையிட, ஓட்டத்தினை நிறுத்தினாளில்லை..

பிச்சி மூடுகளுக்கு பக்கவாட்டில் உரிமையாளர்கள் பாத்தி கட்டி அன்றைய நாளுக்கான வருமானத்தை வரிசைப்படுத்தி கொண்டிருக்க, நம்பிக்கை கொள்ளவோ புகார் அளிக்கவோ மனதில் எண்ணம் தோன்றாமல் ஓடி கொண்டு தானிருக்கிறாள்.. பராசக்தி சிவாஜி போல ஓடுகிறாள் ஓடுகிறாள் ஓடிகொண்டே இருக்கிறாள் என்ற வசனத்தை இக்காட்சியில் நுழைத்தால் தகும்..

சாலையில் ஏறிவிட்டாள் தான்.. எங்கே மேலேறி வந்தும் எவரும் காணும் முன் வாய் பொத்தி இழுத்து சென்று விடுவானோ என்பது போலான கற்பனை குதிரை கபாலத்தினுள் தறிகெட்டு ஓடுகிறது.. பின்னாலும் முன்னாலுமாக கழுத்தை திருப்பி நடந்து வந்தவள், ஒரு மிதிவண்டியின் மீது மோத நேர்ந்தது.. நல்ல வேளையாக எதிரில் வந்தவர் மிதிவண்டியை ஒட்டாமல் உருட்டி கொண்டு வந்தார்.. இல்லையென்றால் பயம் என்ற அரக்கனே இவளை வென்றிருப்பான்..

ஓட்டமும் நடையுமாய் அதர பதற ஓடிவந்ததிற்கு அறிகுறியாக கண்கள் நிரம்ப கலக்கமும் நெற்றி நிறைய நிணநீரும் சுரந்திருக்க, காணும் எவருக்காக இருப்பினும் “ச்சே.. பாவம் புள்ள..” என உச்சுக்கொட்ட தோன்றும்.. “நீ யாரும்மா??” என கேட்டவரின் உருவமும் அவளை பயமுறுத்தி பார்க்க, “ப்.. பு.. ப்.. பு..” என வார்த்தை வெளிவர சிரமப்பட்டு கொண்டிருந்தது..

“யாருல அங்க?? தண்ணி கோதியா..” என ஆணையிட, ஒருவன் பவ்யமாக தண்ணீரினை செம்பில் கோதி வந்தான்.. அவளுக்கு குடிக்க கொடுக்க, மெல்ல மெல்ல தொண்டையினுள் இறக்கியவள் சற்று நிதானத்திற்கு வந்தாள்.. “யாரும்மா?? இந்த சாயங்கால நேரத்துல களவாணி பயலுவ சுத்துத காட்டுக்குள்ள நீ என்னயுத??” என்றவரின் குரலில் கம்பீரம் நீங்குவதாக இல்லை.. “வாத்தியாரே பிள்ள உங்களை பாத்து பயந்துற போவுது.. இங்கனகுள்ள நகருங்க..” என அருகில் இருந்த டீக்கடை பாத்தியப்பட்ட முனுசாமி கூறிட சற்றே நகர்ந்தார்..

“ஏம்மா, எங்கேருந்து வாரீக.. என்ன ஆச்சு??” என ஆத்மார்த்தமாக வினவ, நடந்த அனைத்தையும் நடுநடுவே குறுக்கிட்ட விக்கல்களுக்கு மத்தியில் கூறி முடித்தாள்.. “சாயங்காலம் ஆயி போச்சு.. நீ சொல்லுத ஊருக்கு போறது இப்போதைக்கு முடியாது.. இங்கன யாராவது தெரியுமா.. சொந்தகாரவிய சொக்கரவியன்னு இருக்காகளா??” என பாந்தமாய் விசாரிக்க, அத்தையின் வீட்டை குறிப்பிட்டாள்..

“அட நம்ம அருள் வாத்தியாரு..” என அருகில் இருந்தவரோ முகவாயில் விரல் வைக்க, “நான் கொண்டுவுடுதேன்..” என எழுந்து கொண்டார் அவர்.. மீண்டும் அவளுக்குள் நடுக்கம் தோன்ற, “பயப்படாத தாயீ.. உங்க அண்ணாச்சியும் வாத்தியாரும் ஒண்ணா தான் வேலை பாக்காவ.. நம்பி போம்மா..” என தைரியம் கூறினார்.. அதன் பின்னும் இருவருக்கும் இடையே ஒரு அடி இடைவெளியோடு நடக்க, சந்து பொந்தெல்லாம் நுழைந்து போக வேண்டியிருந்தது..

“இந்த ராத்திரிக்குள்ள பொம்பள பிள்ளைய தனியா விட்டு வேடிக்கை பாக்கானோ உங்க அப்பன்.. ஒரு கூறு வேண்டாமா?? இவ்ளோ நேரம் ஆவுது.. போய் தேடணும்னு விவஸ்தையோட இருக்கானா?? வீட்டுக்கு போனதும் நான் வையுதேன்னே சொல்லி குடு.. தனியா விட்டுட்டு வீட்ல உக்காந்து செரைக்க வேலை பாக்காராக்கும்..” என சரமாரியான திட்டுகள் கொடுத்தாலும் காப்பாற்றியவரே என்ற முறையில் அமைதி காத்து நடந்தாள்..

சற்று நேரத்தில் அத்தையின் வீட்டை அடைந்துவிட, வாசலில் அமர்ந்து உரலில் மாவாட்டி கொண்டிருந்த அத்தையை ஒட்டிகொண்டாள் புவனேஷ்வரி.. வந்தவர் அண்ணியின் கணவரிடம் விவரம் அனைத்தையும் கூறிவிட்டு கிளம்ப, அத்தை காது கூசும் அளவிற்கு அண்ணனை விளாசி எடுத்தார்.. ஏற்கனவே பதட்டத்திலும் பயத்திலும் உறைந்திருந்தவளால் தெரிந்தவர்களின் கதகதப்பில் சற்று நிம்மதியாக கண்ணயர முடிந்தது..

மறுநாள் விடியற்காலையிலேயே எழுந்து நடையை கட்டியவள், காலையில் வீட்டை அடைந்தாள்.. அவள் வரும் முன்னரே பொருட்கள் சில முற்றத்தில் சிதறி கிடக்க, கனியம்மாள் ஒரு ஓரமாக தலையில் கைவைத்து கவலையே உருவாக அமர்ந்திருந்தார்.. பக்கத்திலோ ராகவேந்திரன் தாயிற்கு ஆறுதலாக அமர்ந்திருந்தான்..

 

[Min Mini]

அத்தியாயம்-4​

நேற்று இரவு என்ன நிகழ்ந்திருக்கும் என்று யூகித்தவளாக கனியம்மாளின் அருகே ஆதரவாக அமர்ந்தாள்.. “என்னாச்சு??” என ராகவேந்திரனிடம் பார்வையாலே வினவிட, “எப்பயும் போலத்தான்..” என்றவனின் தோள்கள் சலிப்பாக கீழிறங்கியது.. “தோ வாரேன்..” என்று விட்டு கைகளோடு பிணைந்திருந்த புத்தகப்பையை மிதிவண்டியின் பின்னால் இருந்த கம்பிகளில் வைத்துவிட்டு, வீறு நடையிட்டு நடந்தாள் தெற்கு நோக்கி..

அவள் சென்றதும் கண்களில் வழிந்திருந்த கண்ணீரைத் துடைத்து மூக்கை உறிஞ்சிய கனியம்மாள், “எல்லாத்தையும் எடுத்து வையுலே..” எனக் கூற, “ஆன், போ.. வேற வேலை சோலி இல்லாம அலையுதேன்.. ஒதுங்க வச்சு போடுததுக்கு.. யார் எடுத்து போட்டாவளோ அவியளே வந்து அடுக்கட்டும்..” என திருப்பி கொண்டான் ராகவன்..

“ம்ஹும்.. பேசுவலே.. பேசுவ.. ஏம் பேச மாட்ட.. அந்த மனுஷன் வந்து எல்லாத்தையும் இழுத்து போட்டு உடைக்கும் போது எனக்கென்னன்னு வேடிக்க தான பாத்த.. ஒவ்வொரு வீட்டயும் பாரு.. தாயை தவப்பன் அடிச்சா ஆம்பள பையன் என்னன்னு பிடிச்சு கேக்கான்.. இந்த வீட்ல அப்பிடியா நடக்கு.. பொம்பள பிள்ள நியாயம் கேக்க போயிருக்கா..” என வழக்கம் போல புலம்பலைத் தொடங்க, ஓரமாய் கிடந்த சருவச்சட்டியை எட்டித் தள்ளிவிட்டு, கோபமாக அங்கிருந்து வெளியேறினான்..

நெஞ்சம் முழுக்க எரிந்த கோபத்தனலை அணைக்கும் விதமாக கண்களில் நீர் கட்டி நிற்க, எவரும் காணும் முன்னரே அழுகையை நீர்த்துப் போக செய்தாள்.. ஊரின் தெற்கு பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தாயிற்று.. பச்சை பசேலென்று பயிர்களை காணவேண்டும் என்று தான் ஆசை.. ஆனால் ஆங்காங்கே முளைத்திருந்த வேப்பமரமே தண்மையை துளிர்க்கச் செய்தது.. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் விழுந்த கோடை மழையில் வழியெங்கும் புல்லும் முள்ளுமாக வளர்ந்து பாதி ஆளை மூழ்கச் செய்தது..

வேகமாக சென்றவளை விஷமமாக வழி மறித்தது நீர்முள்.. பச்சை நிறம் தண்டிலும் காம்பிலும் காபி நிறத்தினை ஆக்கிரமிக்க முயற்சிகள் எடுக்க, அரிசி அரிசியாய் இலைகள் துளிர்த்திருக்க, தளிர் முல்லையின் தாவணியை தாபத்துடன் தழுவியது வெள்ளை நிற முட்கள்.. ‘காக்கா முள்’ என கேள்வியுற்ற தாவரத்தின் தண்டினை கவனமாக பின்னிழுத்து கொழுவியிருந்த முள்ளினை வந்த திசையிலேயே பின்னே நகர்த்தி விடுவித்து கொண்டாள் தன்னை..

ஏதோ எண்ணம் கொண்டவளாக இரண்டு முள்ளினை பறித்து பாதுகாப்பாக, வளர்ந்து நின்ற பூவரசமரத்தின் இலைகளில் குத்தி எடுத்து கொண்டாள்.. மஞ்சளும் அல்லாது வெள்ளையும் அல்லாது இரண்டையும் குழைத்து எடுத்த நிறத்தில் கட்டாந்தரையாக காட்சி தந்த, தங்களுக்கு பாத்தியப்பட்ட நிலப்பரப்பில் கால்களைப் பதித்தாள்.. தனக்கு சொந்தம் என்றதுமே ஒரு உரிமை வந்து குடிகொள்ள சற்று அழுத்தமாகவே நடந்து கொண்டிருக்க, “யோ.. தாயோவ்..” என்ற குரல் வானில் இருந்து குதித்தது..

கண்களை மேல்நோக்கி ஏறெடுத்தவள், காய்ந்து போன புற்களுக்கு இடைவெளி விட்டு தொடர்ச்சியாக அணிவகுப்பு நடத்தி கொண்டிருந்த பனைமரத்தின் அடியில் நின்றிருந்தாள்.. பனையில் மேற்பரப்பில், கலயத்தை கழற்றிக் கொண்டிருந்த சுப்பன், “தாயோவ் எங்க போறீயரு??” என்றான்.. சுப்பன் காலங்காலமாக அவர்களின் குடும்பத்திற்கு வயல்வேலைகளுக்கு வருபவன்.. சில சமுதாய ஏற்ற இறக்கத்தின் காரணமாக அவர் இவர் என அழைக்கும் வழக்கமே கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறது..

“ஆன், சுப்பா..” என புருவம் சுருக்கி கைகளை நெற்றியில் அணைக்கு வைத்து நோக்க, “உம்ம அப்பார பாக்க வந்தியராக்கும்..” என அவனே கேள்வியை எழுப்பிக் கொண்டே சுண்ணாம்பு கறை பூசப்பட்டு கொச்ச கயிறினால் தாங்கப்பட்ட சிறு பானையை (கலயம்) இடுப்பில் சொருகியிருந்த அரிவாளின் கைப்பிடியில் தொங்கவிட்டு மெல்ல இறங்கினான் சுப்பன்.. “ம்ம்ஹும்..” என்ற பெருமூச்சிரைப்போடு கீழிறங்கியவனின் மேலுடம்பானது ஆடையின்றி காட்சி தர, முகத்திலோ ஒரு மாதமாக வழிக்கப்படாத மீசையும் தாடியுமாய் மறைத்திருந்தது.. தலையில் கட்டியிருந்த தலைப்பாகையை அவிழ்த்து தோள்களில் இட்டு நெஞ்சை மறைத்து விட்டவன், சாரத்தின் கீழும் தெரியும் கால்சட்டையில் இருந்த பீடிக்கட்டை எடுத்து பற்றவைத்தான்..

அந்த புகையில் முகத்தை சுருக்கிய புவனேஸ்வரியை பொருட்படுத்தாமல், மூக்கின் வழி வெளிவந்த புகையை அனுபவித்து கொண்டிருந்தான்.. “எங்க அப்பா எங்க??” என்றவளின் குரலில் ஏகத்திற்கும் எரிச்சல் மண்டியது.. “அந்தா கிணத்தடியில இருக்காப்டி.. பைனி குடிக்கியளா??” என விசாரிக்க, கலயத்தை எட்டிப்பார்த்தாள்.. சலிக்காது உடனடி பதனியாக இருக்க, “ச்சேரி.. ஊத்தி தா..” என்றவளுக்கு பனை ஓலையை வெட்டி, விரிவு பக்கத்தினை மடித்து கட்டி நடுவே இருந்த பக்கத்தினை குழியாக்கி ஊற்றினான்..

“ச்சேரி.. நான் வாரேன்..” என அங்கிருந்து கிளம்ப எத்தனித்தவளிடம், “திரும்ப வருவியல்லா?? அப்பிடி வந்தீயன்னா அந்தா இருக்கேருங்க அந்த வடலில கலயத்தை கெட்டி வச்சிட்டு போறேன்.. பாத்து எடுத்து வச்சிருவியளா?? சாயந்தரம் வரணும்..” என்று விட்டு சென்றான் சுப்பன்.. அவன் கூறிய திசையிலேயே நடந்து செல்ல கிணற்றின் சுவரருகே சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார் வேலப்பன்..

புவனேஷ்வரியின் கூந்தலின் அளவைக் குறைத்து மூக்கின் கீழே மீசையை வரைந்து நிறத்தை கொஞ்சமாய் குறைத்தால் வேலப்பன் கிடைத்து விடுவார்.. மற்றொரு வழியில் கூறினால் மகேசனின் வயதான தோற்றம் எனலாம்.. “ப்போ.. ப்போ..” என வரும் முன்னே ஏலமிட்டு வந்த மகளின் குரலைக் கேட்டதும் வளைந்திருந்த குறுக்கை நிமிர்த்தி கொண்டு சாரத்தை கீழே இழுத்து விட்டார்..

“ம்மா புவனா.. என்ன இங்க வந்த??” என்றவரின் குரலில் அப்படியொரு தெய்வீக உணர்வு.. ஆனால் இதை எல்லாம் உணரும் நிலையில் எதிர்புறம் நிற்பவள் இருக்கவேண்டுமே.. இல்லையே.. “ப்போ.. என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கிய?? வீட்டுல என்னத்துக்கு சண்டை போட்டுட்டு வந்திய?? சுத்தி இருக்கவா என்ன சொல்லுவா.. கொஞ்சமாச்சும் உணரு இருக்கா இல்லயா?? எத்தனவாட்டி சொல்லுதது.. கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்கன்னு.. கேக்கியளா?? புருசனும் பொண்டாட்டியும் சண்டை போட்டு மல்லு ஏறி ஊர்ல அசிங்கப்படுத்தனும்னே அலையுதியளோ..” என எகிற, “இல்லம்மா.. உங்க அம்ம தான் ஏறுக்குமாறா பேசுதா..” என சாந்தமாக கூறினார் வேலப்பன்..

“சும்மா சும்மா அவியளயே பேசாதீய.. நீங்க சரியா இருக்கியளா?? அன்னாடு குடிச்சிட்டு வந்து வீட்ல பொண்டாட்டிட்டையும் பிள்ளட்டையும் சண்டை போடுதது நல்லாவா இருக்கு.. நீங்களே செத்தேன் யோசிச்சு பாருங்க.. ஒவ்வொருத்தியும் ஊருக்குள்ள என்ன சொல்லுவா.. ஊர விடுங்க.. உங்க கூட பொறந்த எவனாவது சொல்லுதானா?? சொல்ல மாட்டான்.. நம்ம வீடு சீரழிஞ்சா அவனுக்கு என்ன?? ஊர் ரெண்டுபட்டா கூத்தாடிக்கு கொண்டாட்டம்ன மாதிரி நீங்க ரெண்டு வேரும் சண்டை போட்டு திரியுறத சாக்கா வச்சிட்டு சின்ன கழுத ஊர சுத்திட்டு அலையுதான்.. வீட்டுல இருக்க கொஞ்ச நஞ்ச பாத்திரத்தையும் வெளிய எடுத்து வீசிட்டா நாளைக்கு நாக்கை சுழட்டி சுழட்டி திங்கதுக்கு யாரு வந்து பானை தருவா.. எப்பா.. கொஞ்சமாச்சும் என் பேச்சை கேளுங்க.. இந்த குடி கிடி எல்லாம் வேணாம்.. வுடுங்க.. நம்மட்ட என்ன இல்ல?? எல்லாத்துக்கும் எல்லாம் இருக்கு.. ஊர்ல எவன் உம்ம மொவள விட பெரியவனா இருக்கான்.. புரிஞ்சு சூதுவாதா இருக்கதுகில்ல.. நேத்து ராத்திரி வெளிய போன பொம்பள புள்ள வீடு வந்து சேரலியேன்னு கொஞ்சமாச்சும் உணரு வந்துச்சா.. உங்களுக்கு என்ன?? குடிக்கதுக்கு சாராயம் இருக்கு.. அடிக்கதுக்கு பொண்டாட்டி இருக்கா.. எங்களை பத்தி எல்லாம் கொஞ்சமாச்சு உணரு இருந்தா இப்பிடி குடிச்சிட்டு வந்து சண்டை போட தோணுமா?? எதுக்குப்பா நீங்க மட்டும் இப்பிடி இருக்கிய..” என படபடவென பொரிந்து தள்ளிய புவனேஷ்வரியையும் அறியாமல் கண்ணீர் தாரை தாரையாய் வடிந்து கொண்டிருந்தது..

தோளுக்கு மேல் வளர்ந்த ஆண்பிள்ளையை அடிக்க கூடாது என்றால் பெயர் பெற்ற பெண்பிள்ளையின் மனதை பதைபதைக்க வைக்க கூடாது என்பதில் உறுதியாய் நின்ற வேலப்பனை புவனேஸ்வரியின் கண்ணீர் அசைத்து பார்த்தது.. எதுவும் பேசாமல் மௌனமாய் கால்விரல்களை வெறித்துக் கொண்டிருந்த வேலப்பனின் கண்களில் வலி பரவிக் கொண்டிருந்தது.. ஒரு கோபத்தில் கொட்டித் தீர்த்த வார்த்தைகள் தந்தையை தாக்கி விட்டதே என்ற வருத்தம் குடிகொண்டாலும் தாக்கினாலும் சரி தகர்த்து விட்டாலும் சரி திருந்தினால் போதும் என்ற மனஇறுக்கத்தில் பல்லைக் கடித்து கொண்டு நின்றாள்..

சில மணித்துளிகளுக்குப் பின், “என்னாச்சு ம்மா.. ஏன் நேத்து வீட்டுக்கு வரல??” என்ற வேலப்பனின் அக்கறையில் அமிழ்ந்து போன புவனேஷ்வரி அருகே அமர்ந்து, “ப்ச்.. ஸ்கூலுல வேலை.. வரும் போது இருட்டிட்டு.. அதுனால அத்த வீட்டுல நின்னுட்டு வந்தேன்..” என்றாள்.. ஒருநாள் இரவு வரவில்லை என்றதும் சந்தேகம் கொண்டு கத்திவிட வேலப்பன் சராசரி தந்தை இல்லை... தன்மீது கொண்டதை விட ஆயிரம் மடங்கு அதிகமான நம்பிக்கையும் உறுதியும் மகளின் மீது கொண்டவர்..

“இதுல உக்காரு.. நான் தண்ணிய பாய்ச்சிட்டு வாரேன்.. அதுவரைக்கும் இந்த நொங்கை சாப்புடு.. அதென்ன?? பைனியா??” என விசாரிக்க, “ம்ம்.. சுப்பன் தந்தான்.. போவும்போது வடலில கிடக்க கலயத்தையும் அருவாளையும் எடுத்து வைக்கணுமாம்..” என்றவள் அங்கிருந்த நுங்கு கண்களை துளையிட்டு உண்ண தொடங்கினாள்.. கொண்டு வந்த பதநீரினுள் நுங்கினைக் கொட்டி அவளுக்கே உரித்தான பாவனையில் கரைத்து ஒரு மடக்கில் குடித்துவிட்டாள்.

வாயோரமாக வழிந்து கொண்டிருந்ததை கைகளால் துடைத்து எழுந்தாள்.. “யப்போ.. நான் போறேன்.. நீங்க வாங்க.. எனக்கு நேரமாச்சு...” என்று விட்டு வீட்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினாள்.. வீட்டிற்கு வரும் பொழுது முற்றம் படுசுத்தமாக பெருக்கப்பட்டு, திண்ணையில் பாத்திரங்கள் மினுமினுப்பாய் அடுக்கப்பட்டிருந்தது.. கனியம்மாளை பாத்திரம் கழுவுவதில் மட்டும் எவராலும் அடித்துக்கொள்ள முடியாது.. வாசலில் வடக்குவீட்டுக்காரி நின்று பரிதாபமான பார்வையை வீசிக் கொண்டிருக்க, அப்படி ஒரு கர்வமான பார்வையை எதிர்த்து வீசினாள் புவனேஷ்வரி..

“வீடு கெடக்க கெடப்புக்கு இந்த கெத்தலான பார்வை ஒன்னு தான் குறைச்ச..” என மனதிற்குள்ளே பொருமிக்கொள்ள, விழிவழி மொழி பெயர்த்தாலும் சாக்கடையில் கல்லெறிந்தால் நமக்கும் தானே ஆபத்து என்பது போலே உள்ளே புகுந்து கொண்டாள்.. மணக்க மணக்க சாம்பார் அடுப்பில் கொதித்து கொண்டிருக்க, கனியம்மாள் ஜன்னல் வழியே அடுத்த தெருவில் நடந்து சென்ற ஒருவரிடம் கடனாக நூறு தூள் பீடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.. நேற்று வராத புவனேஸ்வரியால் அந்த நூறுகிராம் புகையிலைத் தூள் நட்டமாகியிருந்தது.. இன்று அதனை எப்படியாவது சமன் செய்துவிட வேண்டும் என்ற உறுதியோடு குளிக்க ச் சென்றாள்..

குளித்து முடித்த கையோடு வேகவேகமாக கிளம்பிக் கொண்டிருக்க, கண்ணாடியை மறைத்துக் கொண்டு வந்து நின்றது மகேசனின் கரம்.. அவன் மீது கோபமும் கடுமையும் வந்து நிற்கிறது.. ஆனால் காரணம் தான் தெரியவில்லை.. பெரும்பாலான சண்டைகளில் அவளுக்கு காரணங்கள் கவனத்தில் நிற்பதில்லை.. கோபம் மட்டும் தொக்கி நிற்கிறது.. உடும்பு பிடிவாதம் மின்னிட, அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தாள்.. அவள் உட்கார்ந்தால் அமருகிறான்.. நடந்தால் முன்வந்து நிற்கிறான்.. அடுப்பறை சென்றால் தண்ணீர் குடிப்பது போல பாவ்லா செய்கிறான்..

சரி தான்.. கழுதை ஊரெல்லாம் அலைந்து தேய்ந்து வந்துள்ளது என்பதை அறிந்து கொண்டவளின் இதழோரம் மெல்லிய நகை பிறக்க, அவனறியும் முன்னரே கடுமையாக மாற்றிக் கொண்டாள்.. தனது முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியை தழுவிவிட்ட சோகத்தில் தலையைத் தொங்க போட்டு வெளியே நகர, அவனது முன் வந்து நின்றது புவனாவின் கரங்கள் புளிப்பு மிட்டாயுடன்.. “என்ன பாக்க?? தின்னு.. உனக்குன்னு தான் வாங்கிட்டு வந்தேன்.. அவென் தரமாட்டான்னு தெரியும்..” என்றாள்..

“நான் இனி பழைய சைக்கிலேயே ஒட்டிகிடுதேன்.. நானா உழைச்சு புதுசு வாங்குதது வரைக்கும் அதையே எடுத்துகிடுதேன்..” என கவிழ்ந்த தலைக்கு சொந்தக்காரனான மகேசன் விட்டால் அழுது விடுவான் போல.. “ஏலே.. அதுக்கு நான் என்னமாச்சும் சொன்னேனா?? சைக்கிள வித்ததுக்கு எனட்ட கேட்டிருந்தா துட்டாவது தந்திருப்பேன்.. குறைஞ்ச விலைக்கி ஏமாந்துட்டு வந்து நிக்க.. அப்பாவ மாதிரியே நீயும் செஞ்சதும் கோவம் வந்துட்டு.. அந்தால வீட்டுக்கு வராம வெளியே கிடந்தது காய்வியோலே..” என தோள்களை தட்டிடவும் முடிந்தது.. அக்காவிற்கும் தம்பிக்குமான ரோசமான சண்டை..

“ம்க்கும்.. பேசியாச்சாக்கும்.. நேத்து ராத்திரியில இருந்தே உருளுதானம்மா என்னத்துக்குன்னு தெரியாம நானும் மண்டைய போட்டு பிச்சுகிட்டு கிடக்கேன்.. இதுக்கு தானாக்கும்.. குட்டி போட்ட பூன மாதிரி பின்னாடியே சுத்துனதுக்கு அன்னைக்கு அந்த பய கேக்கும் போது இல்லைன்னுட்டு வந்துருக்கலாம்லாலே.. இன்னைக்கு இந்த ரோசக்காரிட்ட இப்பிடி மழுங்கி போவாட்டா தான் என்ன??” என அங்கே வந்த கனியம்மாள் கேட்டிட, அவரைத் தொடர்ந்து வந்த ராகவனை கண்டதும் தன்மான பிரச்சினை போல அங்கிருந்து ஓடினான்..

“ஏம்ம.. அவன் நிக்கும் போதே தான் உன் போதனைய எல்லாம் சொல்லணுமா?? வீடு வரைக்கு வந்தவனுக்கு ஒரு வாய் சோத்த குடுக்கதுக்கு இல்லாம உன் வாய வச்சே விரட்டிட்ட..” என கடிந்து கொள்ளவும், “யம்மா.. உங்க வீட்டுல வாயே திறக்க முடியலம்மா.. ஆளாளுக்கு சேந்துகிட்டு என் வாயை அடைச்சிருங்க.. ஒன்னு சொல்ல முடியுதா?? இப்போ என்ன சொல்லிட்டேன்.. ஒரு பயல்ட்ட இப்பிடி ஏமாந்துட்டு அலையாதன்னு சொன்னேன்.. அது தப்பா.. இவா பெரிய யோக்கியம் மாதிரி என் வாய அடைக்க வாரா.. அவ்வுளோ பாசம் தூக்கி போட்டு அடிச்சா அந்த பயல எதுக்கு பேசாம அலைய விட்ட.. உனட்ட இருக்க கிராமுட்டித்தனம்.. லேசுபட்டவளே இல்லை.. நாளைக்கு மாமியார் வீட்டுக்கு போயும்ல எதுத்து பேசி என் மானத்தை வாங்கிப்புடுவ...” என்றவரின் பேச்சை கேட்க முடியாமல் வாசலில் கிடந்த செருப்பை கையில் தூக்கி கொண்டுச் செல்ல எத்தனித்தாள்..

“நான் பேசுனா ஏதோ அவ காதுல ஈயத்தை காய்ச்சு ஊத்துனவ மாதிரி ஓடிரனும்..” என கூறுவம் தான் புவனேஸ்வரியின் பொறுமை காற்றில் கரையத் துவங்கியிருந்தது.. “ஆமா.. உன் புலம்பலை எவன் நின்னு கேக்க.. என்னைக்காவது புத்தியோட பேசி கூரோட காலம் கழிச்சிருக்கியா?? பெருசா அவரு குடிக்காரு.. அவரு குடிக்காருன்னு ஊருக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டு அனுதாபம் வாங்கி கட்டிக்கணும்.. உன்கூட பொறந்தவ ஒவ்வொருத்தியும் எப்படி இருக்கா?? இவ்வளோ பேசுதியே.. நேத்து முழுக்க ஒரு பொம்பள புள்ள வீட்டுக்கு வரலியே.. எங்க போன?? எங்க நின்ன?? ஏதும் ஆச்சா?? ஏதாவது கேட்டியா.. உனக்கு என்னத்தயாவது முனுமுனுன்னு முனங்கனும்.. வந்ததும் வராததுமா உனக்கு தான ஓனியம் பாத்தேன்..” என படபடவென பொரிந்து கொண்டிருக்க, “யாத்தாடி.. குமரி புள்ள இப்பிடியா வாசல்ல வச்சு பெத்த தாய பேசுவான்னு நாலு வேரு பேசுவா.. அடக்கம் ஒடுக்கமா இருக்க தெரியுதா??” என கலாச்சார பாதுகாவலர் கனியினுள் எழுந்து கொண்டார்..

“ஏலே.. நீயே வச்சு அழு உன் அம்மைய.. அவனை பத்தி உனட்டையும் உன்ன பத்தி அவன்ட்டையும் ஏத்தி ஏத்தி விடுவா.. சண்டை போட்டு நாறிட்டு கிடங்க..” என ஆத்திரத்தில் கத்தியவள் ஒரு நிமிடம் கூட அங்கு நில்லாமல் கால்களில் சக்கரத்தை கட்டிக்கொண்டு ஓடியே விட்டாள்.. ராகவன் அம்மாவை சங்கடத்தோடு நோக்க, “நீ என்னலே என்ன பாக்க.. ஒ.. உங்க நொக்கா சொல்லிட்டால்லா..ன.. அப்போ அப்படி தான் பாப்ப.. ஏன்னா நான் தான இந்த வீட்டுலேயே ஆப்பி..” என அடுத்து புலம்பலை துவங்குவதற்குள் ராகவன் அங்கிருந்து தலைதெறிக்க ஓடியிருந்தான்..

புவனேஷ்வரி நேற்று இரவு அண்ணியின் வீட்டில் தான் தங்கியிருப்பாள் ‘வாயுள்ள பிள்ளை பிழைக்கும்..’ என்பதில் அதீத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.. ராகவனுக்கும் மகேசனுக்கும் இடையே யாருக்கு அக்கா?? என்ற பனிப்போர் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அறிந்தும் ராகவன் முன் மகேசனை திட்டுவதும் மகேசன் முன் புவனாவை கண்டிப்பதும் கனியை பொறுத்தவரை ஒருவருக்கிடையே சண்டையை மூட்டி விடும் நோக்கில் அரகேற்றப்படுவது இல்லை.. பிள்ளைகளை கண்டிக்கும் தாயின் அதிகார உணர்வே ஆகும்.. மூன்றும் மூன்று கண்கள் என்றால் வேலப்பனின் சாயலிலேயே அவதாரமெடுத்த மகேசனே நெற்றிக்கண்.. அநேகமாய் பயனிருக்காதது போல பாசமிருக்காது..

அதே நேரத்தில், “அண்ணி.. அண்ணி..” என வாசலின் முதல் படிக்கட்டில் நின்று கூவி கூவி அழைத்தார் வேலப்பன்.. மாட்டிற்கு புண்ணாக்கு பிசைந்து கொண்டிருந்த பொன்னம்மா, கைகளை கழுவாமலேயே வெளியில் வந்து சேர்ந்தார்.. “என்ன ஆலங்கனி.. இந்நேரத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்க.. காலேலயே வாங்கிட்டு போயிட்டன்னு சொன்னாவ..” என்றவரின் பேச்சில் கேலி மிகுந்திருந்தது.. “அதில்ல அண்ணி.. நம்ம புவனாவ கேட்டு வந்தாவ.. நானும் அடுத்த வாரம் வாங்கன்னுட்டேன்.. அதான்.. அவட்ட செத்தேன் நீங்க சொன்னியன்னா அவுக வாரன்னிக்கி ரெடியாயி நிக்கணும்..” என்றார் பவ்யமாக..

“ஒ..” என வளைந்த உதடுகள், “கெட்டகேட்டுக்கு கொடுக்க ஒன்னு தான் இல்ல..” என்றது.. “ச்சேரி.. நான் கனியம்மையிட்ட சொல்லுதேன்.. அது சேரி.. வாரவுக எவ்வளோ கேட்டாவ??” என அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தோடு கேட்டார்.. ஏனெனில் தங்கம் சேமிப்பு ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ரகசிய மொழிகளாக தானே பாதுகாக்கப்படும்.. அதிலும் எங்கே தன் மகளை விட அதிகம் கொண்டு செல்வாளோ என்ற பயமும் ஒளிந்திருந்தது.. திருவிழாக்களிலும் கோயில் கொடைகளிலும் சிறுகுழந்தைகளாக “பெரியப்பன் மக்க.. சித்தப்பன் மக்க..” கூடுகையில் அக்காளும் தங்கையும் தங்கசங்கிலியை தழைய தழைய அணிந்து வர, பாசிமாலையோடு ஏக்கமாக பார்ப்பவள் தானே புவனேஷ்வரி..

“நம்மட்ட என்ன இருக்கோ அவ்வளவு தான் அண்ணி.. அவா போட்டுட்டு வந்த கம்மலும் ரெட்டை வடமும் ஒரு ஜோடி வளையலும் தான் இருக்கு.. அதுக்கு மேற்கொண்டு போட எனட்ட என்ன இருக்கு..” என வேலப்பன் கள்ளம் கபடமின்றி அனைத்தையும் உளறிக் கொண்டிருக்க, “அப்பாடா..” என பெருமூச்செறிந்தார்.. இப்பொழுது வாய் நிறைய மகிழ்வோடு “நான் காட்டாயம் சொல்லிடுதேன் ஆலங்கனி.. நீ எதுக்கும் வருத்தப்பட்டுக்கிட்டு கிடக்காத.. நம்ம புள்ள மனசுக்கு எல்லாம் நல்லதே நடக்கும்..” என்ற பொன்னமாவின் வாழ்த்துதலில் திருமணமாகி சென்று விட்டால் அவ்வூரிலேயே வாத்தியார் பணிக்கு படித்தது தன் மகளாக மட்டும் தான் இருப்பாள் என்ற சுயநலமும் கூடவே கலந்திருந்தது..

வழக்கம் போல பள்ளிக்கு நடந்து கொண்டிருந்தவள் இம்முறை மாலை பயன்படுத்தும் வழியை தேர்ந்தெடுத்தாள்.. சரியாக அத்தை வீட்டை கடந்து செல்கையில் வாசலில் கால்நீட்டி அமர்ந்து, எள்ளினை புடைத்துக் கொண்டிருந்த சீனியம்மாள் “ஏளா, ஆலங்கனி பெத்த மொவளே.. இங்க ஓடியா..” என பெருத்த சத்தத்தில் அழைத்திட்டார்.. இதழ்களில் வலிய புன்னகையை படரவிட்டு, “யத்தே..” என்றபடியே இரும்பு க்ரில்லினை திறந்து கொண்டு உள்நுழைந்தாள்.. “என்ன கண்டுங் காணாதது மாதிரி அந்தாக்குள்ள போற.. எனட்ட பேசுனா கடிச்சா தின்னுற போறேன்..” என அலுத்து கொள்ள, “கடிச்சு தின்னா கூட பரவாயில்லையே அத்தே.. திரும்பவும் புளியை போட்ட வெந்தயக்கறியை என் தலையில கட்டிட்டியன்னா போச்சுல்லா..” என எதிர்பதம் பேசினாள்..

“யாத்தாடி.. நேத்து நல்லா நீ ஊத்து அத்தே.. நான் திங்கேன்னு அமுக்குனியாட்டம் தின்னுட்டு இன்னைக்கு என்னா பேச்சு பேசுத.. வீட்டுல எதாச்சும் போடுதாளா உங்க அம்ம.. தினம் பாக்கும் போதுல்லாம் உடம்பு உருகிட்டே போவுது.. இரு.. நான் சோத்த போட்டு கொண்டாறேன்..” என்ற சீனியம்மாளின் மற்றொரு மாற்று புவனேஷ்வரி என்றாலும் தகும்.. குணத்திலும் தோற்றத்திலும் அப்படியே உரித்து வைத்திருப்பதினாலேயே அவ்வபோது வேலப்பன், “எங்க அம்மா...” என மெச்சி கொள்வார்.. அப்பொழுதெல்லாம், “ச்சீ.. அந்த கிழவி மாதிரில்லாம் நான் இல்ல.. மனுஷியா அவ.. சூனியக்கார கிழவி..” என திட்டிக் கொள்வாள்..

அதற்கும் தனிக்கதை உண்டு.. விவரம் தெரிய தொடங்கிய பருவத்தில் இருந்த புவனேஷ்வரி ஆசையாக ‘அப்பாம்ம’ வீட்டுக்கு தம்பிகளோடு சென்றிருந்தாள்.. அப்பொழுது, கன்னிபூசையோ ஏதோவொன்றை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்த கிழவி, அவ்வறையில் இருந்து முட்டையோடு வெளிவந்தார்.. சிறுவயதில் இருந்து பழையசோறையும் துவையலையும் கண்டு வந்த குழந்தைகளுக்கு முட்டையை கண்டதும் காணாததை கண்டது போல இருந்தது.. அதனாலேயே மகேசனும் கொடுத்ததும் அந்த முட்டையை வாங்கி உண்டு விட்டான்.. ஒரு உந்துதலினால் தம்பியை தடுத்தும் அவன் உண்டுவிட, அடுத்து ஒரு வாரத்திற்கு படுக்கையில் வீழ்ந்து வடிவாளம்மனின் அருளினால் எழுந்தான்..

தனது ஆசை தம்பியை தன் கண்முன்னே அவதியுற செய்த கிழவி, புவனாவின் கண்களுக்கு நெருப்பின் முன் அமர்ந்திருக்கும் சூனியக்காரியாகவே பதிந்து விட்டாள்.. நினைவுகளில் மூழ்கி எழுந்த புவனேஷ்வரி முன் தட்டில் சுடுசோறில் ஊற்றிய கமகம மணம் வீசும் ரசமும் தொட்டுக்கொள்ள அவரைக்காய் கூட்டும் வைக்கப்பட்டிருந்தது.. வெளியிடங்களில் உணவு பதார்த்தங்களை உணர கூச்சப்படும் கரங்கள் அத்தை வீட்டில் மட்டும் தயங்குவதே இல்லை..

குழைந்த சோற்றை மிளகும் வற்றலும் வைத்து காட்டமாக புளியில் கரைத்த ரசத்தில் நொறுங்கப் பிசைந்து பாசிப்பருப்பும் தேங்காய்பூவும் இட்ட அவரைக்காய் கூட்டையும் இணைந்து ஒவ்வொரு வாயாக தொண்டையினுள் இறக்க, சீனியம்மாளே சமையலின் சக்கரவர்த்தி என்று புகழ தோன்றியது..

“அது சேரி.. நேத்திக்கு புள்ள வீட்டுக்கு வரலியே.. ஒரு எட்டு போய் பாப்போமேன்னு உங்க அப்பனுக்கு தோணவே இல்லையாக்கும்.. அவனை விடு.. குடிகாரப்பய.. வீட்டுல கிடக்கவளுக்கு இதெல்லாம் பாக்க நேரம் பத்த மாட்டைக்கோ??” என கேள்வி எழுப்பினார் சீனியம்மாள்.. “யத்தே.. எங்க போய் எங்க சுத்துனாலும் அவிய ரெண்டு வேரையும் வையுததுலேயே வந்து நிக்கிய.. பாசமா கூப்ட்டு சோறை போட்டது இப்பிடி பேசுததுக்கா.. போங்க.. உங்கள நம்பி வந்தேன் பாத்தியளா??” என எழுந்தாள் புவனேஷ்வரி.. கால்கள் தான் எழுந்ததே தவிர கண்கள் தட்டை விட்டு நகரவேயில்லை.. நாவில் இருக்கும் ருசி தொண்டைக்குள் இறங்குவதற்கு முன் இப்படி ஒரு தண்டனையா??

“ப்ச்.. உடனே பொசுக்கு பொசுக்கு கோவத்தை பாரு.. உக்காந்து சாப்புடு தாயி.. உன் அப்பனையும் ஆத்தாளையும் ஒன்னுஞ் சொல்லலை.. போதுமா.. எப்பிடி கோவம் பொத்துட்டு வருது..” என கன்னத்தில் இடித்த சீனியம்மாள், “அது சேரி.. நேசமணிட்ட அப்பிடி பயந்து போய் நின்ன??” என கேள்வி எழுப்ப, தொண்டையினுள் இறங்க சற்று சிரமப்பட்டது.. “யத்த அவரை பாத்தாலே ஏதோ பூச்சாண்டி மாதிரி இருக்கு.. பாத்து பயப்படாம கொஞ்சிட்டா நிக்க சொல்லுதிய..” என கூறி கொண்டிருக்கும் போதே அண்ணாச்சி வந்து நின்றார்.. “போச்சு.. நல்லா வசமா அம்புடுக்கிட்டேன்..” என நாக்கை கடித்து கொள்ள, அவரோ உறுத்து விழித்தார்..