படபடவென பாத்திரத்தை விளக்கி விட்டு காப்பியை போடத் துவங்கினார் சமுத்திரம்.. “அப்பா.. அங்க இருக்க வாளியில அம்மா தண்ணீ கலக்கி வச்சிருக்குறாங்க..” என ஜெயா கூறவும், “அவளை எவன் புண்ணாக்கை போட்டு கலக்க சொன்னான்.. புண்ணாக்கு விக்குற விலை தெரியுமா அவளுக்கு..” என திட்டி கொண்டே தண்ணீர் காட்ட, சினை மாடு அதனை ரசித்து குடித்தது.. வாளியில் நீர் காலியான பின்னும் அங்கும் இங்கும் உருட்டி நக்கிக் கொண்டிருக்க, “ட்டுர்.. வா.. அங்க என்னத்த போட்டு உருட்டிக்கிட்டு கிடக்க.. நட.. ம்ம்ம்.. நடங்கேன்..” என அதட்டி இழுத்துச் சென்று கம்பில் கட்டினார்..
உள்ளே சென்ற தண்ணீர் பசியைக் கிள்ள, தீவன கொட்டகையில் கிடந்த மொறுமொறுப்பான வைக்கோலை மெல்லத் துவங்கியது.. முற்றத்தில் பலகையைப் போட்டு, படிக்கும் புத்தகங்களை திறந்து ஏதேதோ குறிப்பெடுத்து கொண்டிருந்தவளை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு நடந்தார் நேசமணி.. சாலையை நோக்கி மூன்று கடைகளும் கிழக்கு நோக்கி இரண்டு கடைகளும் கட்டப்பட்டிருக்க, அதனை ஒட்டியிருந்த தொட்டியில் கிடந்த தண்ணீரை கோதி தலையில் வடியவிட்டு சிகையை மடித்து விட்டார்..
அவரைப் போலவே அவரது கேசமும் அடங்கியதில்லை.. அடங்கப் போவதுமில்லை.. பின் மெல்ல நடைபோட்டு, கடைகளில் ஒன்றைத் திறந்தார்.. உருளும் இரும்பு கதவின் உராய்வு இசையைக் கேட்ட சமுத்திரம், ஆர்ப்பாட்டமின்றி ஜெயாவின் முன்னே வைத்தார்.. தாயை ஒருமுறை ஏறிட்ட ஜெயாவை, “ம்ம்.. குடுத்துட்டு வா.. சின்னவன் வார நேரமாச்சுது..” என்கவும் பாவாடையை இழுத்துக் கொண்டே கடையை நோக்கி நடந்தாள்.. நேசமணிக்கு காபியை கொடுத்து விட்டு வரும் பொழுது அண்ணனின் மிதிவண்டியின் ‘கிளிங்.. கிளிங்’ என்ற ஓசையும் கேட்டது..
வீட்டின் முன் மிதிவண்டியை நிறுத்திய துரைமணி, “அம்மா.. நான் வந்துட்டேன்..” என்ற குரலோடு பின்னே கேரியரில் வைத்திருந்த புத்தகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.. நேசமணி-சமுத்திரம் தம்பதியினருக்கு உயிரோடிருக்கும் மூன்று செல்வங்கள்.. முதல் குழந்தை பிறந்து இறக்க, அடுத்து வந்தவனை பெரியவனாக பாவித்து கொண்டனர்.. அடுத்ததாக சின்னவன்.. இறுதியாக ஜெயா.. கடைக்குட்டி.. நேசமணி உடனான உரையாடல்களுக்கு உகந்தவள்..
அப்பொழுது, கைகளில் ஏதோ ஒரு பொட்டலத்தை தான் கொண்டு வருகிறார்.. “யோல்.. இத பிடி..” என நீட்டவும் உள்ளே ரேடியோவில் ஆகாசவாணி கேட்டுகொண்டிருந்த துரை அதர பதற ஓடிக்கொண்டிருந்த பாடலினை நிறுத்தினான்.. ஜன்னல் வழியே உள்ளே நோக்கி, “ஆன்..” என உறுமி விட்டு நடக்க, காலை நடக்கப்போகும் களேபரத்திற்கு தயாராகவே உறங்கியது அவ்வீடு..
மறுநாள் காலை ஏழுமணி,
மொத்த வீடும் அவசரகதியில் பள்ளிகளுக்கும் கல்லூரிக்கும் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது.. சாப்பாட்டை டிபன்களில் கட்டி பிள்ளைகளின் பைகளில் வைத்து விட்ட சமுத்திரம் ஒரு கையில் பின்னலையும் மற்றொரு கையில் பையுமாக துரிதப்படுத்தி கொண்டிருந்தார்.. வழக்கமான நாட்களின் இந்நேரம் வீடு சற்று பொறுமையாகத் தான் இருக்கும்.. ஆனால் இன்று எப்படியாவது சீக்கிரமே கிளம்பி ஓட வேண்டும் என்ற கட்டாய நிலை..
முதல் ஆளாக துரை மிதிவண்டியை எடுத்துக் கொண்டு பறந்தே விட, அவசரமாய் வெளியே வந்த ஜெயா மாட்டிக் கொண்டாள்.. வாசலில் பெரியவன் பெரிய பையோடு வந்து நிற்க, நேசமணியும் கடையில் அமர்ந்திருந்தார்.. அப்பாவையும் அண்ணனையும் திருதிருவென விழித்துவிட்டு குடுகுடுவென உள்ளே ஓடினாள்.. அவளின் இந்த செய்கையிலே சமுத்திரம் உணர்ந்து கொண்டார்..
மாதங்கள் கடந்து காணும் தன் பிள்ளையை நோக்கி ஓடிவர, நேசமணியின் செருமல் தடுத்து நிறுத்தியது.. “என்ன சீக்கிரமே வந்தாச்சு??” என வினவ, “உடம்பு ஒத்துக்கலப்பா..” என பணிவாக ஜார்ஜ் கூறினான்.. “என்ன உடம்பு ஒத்துக்கல.. இங்க இருந்து போகும் போதே அது தெரியலையா?? எல்லாத்தையும் விசாரிச்சிட்டு தான் போகணும்னு அறிவில்லையோ?? படிக்க காலத்துல ஒழுங்கா படிச்சிருந்தா தான அறிவுன்னு ஒன்னு இருந்திருக்கும்.. படிக்க காலத்துலயும் சரி.. இப்போ இருக்க காலத்துலயும் பெத்தவன் பேச்சை கேக்கணும்.. கீழ்படிஞ்சு நடக்கணும்னு கிடையாது.. என்கிட்டே படிச்ச ஒவ்வொரு பயலும் அப்படி இருக்கான்.. என் மானத்த வாங்குறதுக்குன்னே எல்லாத்தையும் பண்ணுறது..” என தோள்களில் கிடந்த துண்டை எடுத்து உதறிக் கொண்டார்..
அவர் பேசி முடிக்கும் வரை மூச்சு வெளியேறும் சத்தம் கூட கேட்காமல் அமைதியாக நின்றனர் இருவரும்.. “என்னமோ பண்ணுங்க..” என்று விட்டு நேசமணி நகர, தாய்க்கும் மகனுக்கும் வேகமாய் துடித்துக் கொண்ட இதயம் இயக்கத்தை சற்று மிதப்படுத்தியிருக்க வீட்டினுள் சென்றனர்..
ஜார்ஜ் நேசமணியை உரித்து வைத்தாற் போல முக வடிவமைப்பு என்றாலும் நெற்றியும் அதில் புரளும் சுருள் கேசமும் சமுத்திரத்தின் சாயல்.. முகம் மட்டுமல்ல மதியும் நேசமணியை போல தான்.. அறிவாளி, புத்திசாலி, எதையும் நுணுக்கமாக ஆராயும் திறம் படைத்தவன், பழகும் அனைவரிடமும் மனதில் நீங்கா இடம் பிடிக்க கூடிய மன்னவன் என்று புகழ்ந்து கொண்டே சென்றாலும் நேசமணியின் பார்வையே வேறு..
அவரின் வகுப்பில் மாணவனாக இருந்த சமயத்தில் தொடங்கியது இந்த மாறுபட்ட கண்ணோட்டம்.. அவன் முதல் மதிப்பெண் வாங்குகிறான் நீ ஏன் வாங்கவில்லை?? என்ற கேள்வியில் தொடங்கியது இருவருக்கும் இடையில் விலக்கம்.. படித்து மதிப்பெண் வாங்குவது எவராலும் முடியும்.. புரிந்து அதனை மற்றவர்களுக்கு புகுத்துவது சிலருக்கு மட்டுமே கிடைக்கும் வரம்..
பள்ளியிலே வெறுத்துப் போன மதிப்பெண்கள் கல்லூரியிலும் கசக்கத் துவங்கியது.. அங்கு தொடங்கியது இருவருக்கும் விரிசல்.. அள்ள அள்ள குறையாத கேள்விச்செல்வம் பெற்றவன் பரீட்சையில் பக்கம் பக்கமாய் எழுத எரிச்சல்படுகிறான்.. வாத்தியார் மகன் இப்பேர்ப்பட்ட தொழிலில் இருக்கிறான் என்ற பெருமை சேர்க்கவில்லை என்ற குறை தந்தைக்கும் எனக்கு கிடைக்காத வேலையா இருக்க முடியும் என்ற மெத்தனம் தனயனுக்கும் புகுந்து விட்டது..
அதன் விளைவு பம்பாயில் ஒரு வருடம் பணிபுரிந்து விட்டு, உடல் அந்நகரத்திற்கு ஏற்ப தகவமைத்து கொள்ளாததால் வீடு திரும்புகிறான்.. எப்படியும் இவன் உருப்படப் போவதில்லை.. என்ற முடிவிற்கு வந்த தந்தையை என்ன செய்தாலும் அவருக்கு தாளப்போவதில்லை என்ற மூச்செரிந்தான்..
உடல் வலியில் முனகிக் கொண்டு எழுந்து அமர்ந்த புவனேஸ்வரி, வெயில் உச்சியில் சுழித்தும் தான் எழவில்லையே என்பதாலும் என்றும் இல்லாத திருநாளாய் எவரும் வீட்டில் இல்லை என்பதாலும் குழம்பிப் போய் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.. முதலில் கண்ணில்பட்டது பூட்டியிருந்த கதவுதான்.. வெயில் வீட்டினுள் ஏறக்கூடாது என்பதற்காக கதவை சாத்தியிருக்கலாம் என எண்ணியவள் மெல்ல கூர்ந்து கவனிக்க, தாழிடப்பட்டிருந்தது..
“யம்மையோ.. யம்மையோ.. ஏலே மகேசா... யப்பா..” என அழைத்துப் பார்க்க, ஒரு சத்தமும் இல்லை.. அவளின் குரல் அவளுக்கே திரும்ப கேட்க, பயத்தில் உறைந்து கைகளை அசைக்க தலைமாட்டில் வேப்பிலை இருந்தது.. “எனக்கு பேய் பிடிச்சிட்டா?? அதான் எல்லாரும் என்னைய விட்டுட்டு கிளம்பி போயிட்டாவளா?? பேய் பிடிச்சா நடந்தது எதுவும் ஞாவம் இருக்காதே..” என தனக்குள்ளே பேசி கொள்ள, “ஐயோ.. எனக்கு பைத்தியமே பிடிச்சிரும்...” என தலையை அழுந்த பிடித்துக் கொண்டாள்..
கட்டிலுக்கு அருகே ஒரு ஜன்னல் இருப்பது நினைவிற்கு வர, திறந்து சாலையில் நடந்து சென்ற ஒருவரை கையசைத்து கூப்பிட்டு, “எங்க அம்ம எங்க இருக்காவன்னு பாத்து கொஞ்சம் சொல்லுதியளா.. நான் உள்ள இருக்கத மறந்து போய் கதவை பூட்டிட்டாவ..” என உதவி கேட்க, அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் கதவு திறக்கப்பட்டது.. பிரிந்து நின்ற உயிர் தற்பொழுதுதான் மீண்டும் உடலை சேர்கிறது..
“இங்கனே இருந்தா எரிச்சலா இருக்குமேன்னு செத்தேன் அவிய வீட்டுக்கு போயி உக்காந்தேன்.. உடனே ஆள உள்ள வச்சு பூட்டிட்டாடோயின்னு ஊர்ல கூப்பாடு போட்டுட்டா.. அவா என்ன ஒரு மாதிரியா முழிக்கா.. அப்பிடியா பிள்ள உள்ள இருக்கது கண்ணு தெரியாம பூட்டிட்டு போவேன்.. கூரோட பேசணும்..” என வளவளத்து கொண்டிருந்த கனியம்மாளை உஷ்ணமாக பார்த்தாள்..
“அப்பிடி உணரு இருந்தா எதுக்கு என்னைய உள்ள போட்டுட்டு பழக்கம் வுட போன.. நல்ல தாயா இருக்கவா எழுப்பி வுட்டுட்டு போயிருப்பா..” என குறைபட்டு கொள்ள, “நல்லா இருக்கு தாயி.. உன் கதை.. தாயிக்கு அறிவுரை சொல்லுத அளவுக்கு பெரியாளாயிட்ட..” என்றார் கனியம்மாள்.. “வுடு .. வுடு.. உனட்ட சத்தம் குடுத்தா என் நெஞ்சு தான் அடைக்கு..” என பேச்சுக்கு முற்று புள்ளி வைக்க முனைய, “உனட்ட மல்லுக்கு நின்னு என் மூச்சே போவுது.. நான் எதாச்சும் சொன்னேனா?? உங்கட்ட மோதி மோதியே என் ஆவி அத்து போவுது..” என காற்புள்ளியை இட்டார் கனியம்மாள்..
“யம்மா ஆத்தா.. ஆள விடு.. உனட்ட பேசி அநியம் கொண்டு போயிற முடியும் பாரு..” என கும்பிட்டு விட்டு, “தட்டை மட்டும் தள்ளி வுடு.. இப்பயே மணி பன்னெண்டு ஆய்ட்டு.. ஒன்னு ஆனா நேரே வாசல்ல வந்துட்டு மழுங்கட்ட மாதிரி வந்து நின்னுருவா..” என்கவும், “ஒன்னும் கிழிக்க வேணாம்.. கொஞ்ச நாளைக்கு சும்மா கெட.. உடம்புல சத்து இருந்தா தான சுத்த முடியும்..” என்று விட்டு காய்த்த கஞ்சியை ஊற்றி கொணர்ந்தார் கனியம்மாள்..
“என்ன இது?? தட்ட எடுன்னா கஞ்சிய கொண்டாந்து நீட்டுத.. கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா..” என பேசிக் கொண்டிருந்தவள், “ஷ்.. உடம்பு காந்துது...” என பாவாடையை சற்று விலக்கி பார்க்க விபரீதம் புரிந்தது.. கண்களில் பயம் மின்ன, “யம்மயோ.. எனக்கு என்ன ஆச்சு.. பொட்டு பொட்டா போட்ருக்கு..” எனள் கேட்டாள் புவனேஷ்வரி.. “அம்மம் போட்டா அப்பிடி தான் இருக்கும்..” என்றபடியே நீட்ட, “எனக்கு வேண்டாம்.. நீயே குடி.. கஞ்சிய கண்டாலே வாந்தி வருது.. பழையத புளிஞ்சி செத்தொண்டி தண்ணி ஊத்தி கொண்டா.. வயிறு பசிக்கு..” என்றாள் புவனேஷ்வேரி..
“காத்துலே ரெண்டு இளக்குனா தெரியும்.. பழைய கஞ்சி வேணுமாம்ல.. பழைய கஞ்சி.. அம்மம் போட்டுருக்குதுன்னு சொல்லுதேன்.. மண்டையில ஏறுதான்னு பாரு.. இத தான் குடிக்கணும்.. நீ என்ன ஆட்டம் ஆடுனாலும் இது தான் உனக்கு.. அம்மம் இறங்குதது வரைக்கும் இப்பிடி தான் இருக்கணும்.. பீடி தட்டுல கைய வையு கையை முறுச்சிப்புடுதேன்.. வேணும்னா சொல்லு.. ராசம்ம வீட்டுல நாலு முருங்கலைய பறிச்சிட்டு வந்து தடுமங்கஞ்சி காய்ச்சி தாரேன்.. குடிக்கணும்னா குடி.. இல்லன்னா எக்கேடோ கெட்டு போ.. அவரு வந்து என்ன அடிச்சு கொல்லட்டும்.. அதான உன் ஆச.. என் உயிர எடுக்கதுக்குன்னே என் வயித்துல வந்து பெறந்திருக்கு..” என பொரிந்து தள்ளினார் கனியம்மாள்..
புவனேஸ்வரிக்கு ஒரு விஷயம் நன்றாக மூளையில் உரைத்து விட்டது.. என்ன தான் முரண்டு பிடித்தாலும் தண்டனை மாறப்போவதில்லை.. இந்த விஷயத்தில் அப்பா கூட அம்மாவின் பக்கம் தான் நிற்கப்போகிறார்.. போதிய படைபலம் இல்லாத நிலையில் சரணடைவதே மேல் என்ற முடிவிற்கு வந்தவள், தனது தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளாமல் “சேரி.. போ தொலையுது.. எனக்கு தடுமங்கஞ்சி காய்ச்சி தொவையல் அரைச்சு தா..” என கைதாகாமல் சிறைவாசம் அடைந்தாள்..
வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த வேலப்பன் ஒரு மூச்சு திட்டித்தீர்க்க, வாங்கிக் கொண்ட கனியம்மாள் எதிர்த்து ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை.. இருவருக்கும் சண்டை முற்றினால் எழுந்து தீர்க்கும் அளவில் புவனேஸ்வரியின் உடலில் தெம்பு இல்லையே.. அடுத்து மூன்று பார்வைகளுக்கு சென்று வர, ஒரு துளி எண்ணெய் கூந்தலை அடையவும் இல்லை.. நீர் அவளை தீண்டவும் இல்லை.. வேப்பிலையோடே சுருண்டு கிடந்தவள் வீட்டை விட்டு வெளியே வரவும் இல்லை.. பொக்களத்தில் சந்தனம் பூச சொன்னால் உடல் முழுவதும் பூசிக் கொண்டு கருப்பனின் பெண்வகை போல அமர்ந்து பயமுறுத்தினாள்..
ஆனாலும் இதையே சாக்காக கொண்டு வீட்டில் இல்லாத ஆட்டம் போடுகிறாள்.. தாளித்த பொருட்கள் ஆகாது என்பதற்காக அனைவரையும் கஞ்சியை குடிக்க வைத்து.. இவள் பயன்படுத்திய எதையும் மற்றவர்கள் தொடக்கூடாது என்பதால் சமுக்காளமாக நார் கட்டிலில் அமர்ந்து குதிப்பது.. வீட்டில் எந்த வேளை(லை)யும் பாராமல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடியாடுவது.. வாங்கி வரும் வாழைப்பழத்தை எவருக்கும் கொடுக்காமல் சாப்பிடுவது.. என்று கொஞ்சம் அதிகமாக தான் செல்கிறாள்..
அவள் மட்டுமா.. வேலப்பன் வருகிற வரத்தெல்லாம் வரலாற்று கல்வெட்டுகளில் பொறிக்கலாம்.. மெனக்கெட்டு சென்று இளம் பனங்குலையை வெட்டி வந்து, பதநீரில் போட்டு அனைவரையும் பார்க்க வைத்து மகளுக்கு மட்டும் கொடுப்பது.. அருகிலேயே அமர்ந்து (வேப்பங்)குளை வீசுவது.. பட்டணத்திற்கு சென்று சந்தன வில்லை வாங்கி வருவது என்று அதிகப்படியாக தான் பண்ணுகிறார்.. என்ன செய்வது?? பார்த்தும் பார்க்காதது போல செல்ல வேண்டியுள்ளது.. ப்ச்..
சமையலறையில் சமைத்துக் கொண்டிருந்த கனியம்மாளின் அருகே சென்று அமர்ந்து கொண்டு, “ஏம்மையோ.. தடுமங்கஞ்சி எப்பிடி காய்ப்ப??” என அதிசயமாக வினவ, “என்னத்துக்கு இப்போ வந்து கேக்க??” என சந்தேகமாய் பார்த்தார் கனியம்மாள்.. “ச்ச்.. சொல்லு ம்மே.. இப்போ தெரிஞ்சிட்டா தான நாளைக்கே நீ கீழ வுழுந்து கிடந்தாலும் ஒழுங்கா கஞ்சி காய்ச்சு குடுப்பேன்..” என்றவளை அப்படியே கொதித்து கொண்டிருக்கும் நீரில் அமிழ்த்தி விடவா என்பது போல கோபம் வந்தது..
“வாயில வசம்ப தேய்க்க.. நான் கீழ வுழுந்து கெடந்தா அப்பனும் மொவளுமா கொண்டாடுவியளே தவிர ஒரு வாய் கஞ்சி கூட தர மாட்டியளா.. நான் இழுத்துட்டே கெடந்தாலும் என் ரெண்டு மக்கட்ட போவேனே தவிர உனட்ட மட்டும் வர மாட்டேன்ம்மா.. ஆள பேசி பேசியே கொலையா கொன்னுருவ..” என கூற, “பேச்ச மாத்தாத.. ஒரு பிள்ள வந்து கேட்டா சொல்லி குடுக்கணும்.. சொல்லி தராம எப்பிடி சமையல் படிக்க முடியும்.. பெறவு.. வடக்கு வீட்டுக்காரிட்ட போயிட்டு.. ‘என் மொவா பாக்க தான் வெளிய உள்ள வேலை அவ்ளோத்தையும் பாப்பா.. அடுப்படிக்கு போவ சொல்லுங்களேன்.. ஒன்னும் தெரியாது..’ன்னு குறை வழக்கு போடணும்.. சொல்லு..” என விடாது கேட்டாள் புவனேஷ்வரி..
“சேரி.. சொல்லுதேன்.. ஒழுங்கா கேளு.. சோத்த வடிச்ச நீத்தண்ணி இருக்குல்லா.. அதுல நாலு பருக்க சோத்த போட்டு நல்லா குழைய தண்டிக்கு வேவ வுடனும்.. நல்லா குழைஞ்சு வந்ததும் மஞ்ச தூளும் சீரக தூளும் போட்டு ஈரான்கியம் ரெண்டு, வெள்ள பூடு, நாலு மிளவு செத்தேன் போல போட்டு. கடைசியா முருங்கலைய போட்டு மூடி வச்சிரணும்.. தண்ணிய நிறைய வச்சா தான் கஞ்சி மாதிரி வரும்.. இல்லன்னா சட்டி தான் கரிஞ்சி வரும்..” என கூறி முடிக்க, “எவ்ளோ பெரிய வேலை..” என வியப்பாக பார்த்தாள்..
கஞ்சி ஒரு புறம் கொதித்துள் கொண்டிருக்க, கனியம்மாள் அம்மியில் துவையலை அரைக்கத் துவங்கினார்.. பக்கத்திலேயே அமர்ந்து “ஏம்ம.. அந்த வடக்கு தெருவுல இருக்காவல்லா..” என கோளினை ஆரம்பித்தவளின் விரல்கள் ஒவ்வொன்றாக அம்மியின் ஓரங்களில் ஊர்ந்து அரைக்கும் முடிக்கும் முன்னே அரை மூடியை முடித்திருந்தாள்.. கொடுத்த பொருளில் கால் பங்கே துவையலாக வந்து சேர்ந்தது.. “சரி.. சோமில்லாத பிள்ளைய போட்டு என்னத்த வையிதுக்கிட்டு..” என விட்டுத்தள்ள, அவளுக்கு வசதியாய் போயிற்று..
அதிலிருந்து நான்காம் நாள் அம்மை முற்றிலுமாய் இறங்கி விட, மஞ்சளும் வேப்பிலையும் கலந்த நீரில் மஞ்சள் பூசி குளித்தாள்.. இப்படி மூன்று தண்ணீர் ஊற்றி முடித்த பின்னே பரிபூரண சுகம் கண்டது போல உணர்ந்தாள்.. இந்த பயணத்தில் வெறுத்தே விட்டாள் வாழ்க்கையை.. அதன் பிறகு சதா நேரமும் பீடி தட்டோடு அமரும் வீம்பை சற்று தள்ளியே வைத்தாள்.. மீண்டும் ஒருமுறை வந்தால் தாக்கு பிடிக்க உடல் இருக்குமோ இல்லையோ புவனேஷ்வரி இருக்க மாட்டாள்.. நாவே செத்து போனது போலிருந்தது..
“நாக்குல ருசி தெரியும் முன்ன.. அத திங்கட்டா.. இத திங்கட்டா..ன்னு பேய் வரத்து வந்துட்டாம்மா..” என கனியம்மாள் வடக்கு வீட்டுக்காரியிடம் கூறி முகவாயில் கைவைத்து கொண்டார்.. “ச்சேரி.. விடு.. நோயில கெடந்து வந்த பிள்ள.. இப்படி தான் என்னத்த திம்போம்னு இருக்கும்..” என ஆறுதல் கூற வேண்டியவளோ, “சும்மாயே உன் மொவ பேய் வரத்து தான வருவா..” என கூற, கனியம்மாளும் மறுப்பு கூறாமல் ‘ஊ..’ங் கொட்டி கொண்டார்..
மாலை நேரத்தில் நூறு தூள் மட்டுமே சுற்றும் புவனேஷ்வரி பக்கவாட்டில் பள்ளிகளுக்கும் வேலை தேடிக்கொண்டிருந்தாள்.. அன்றும் அப்படி தான்.. வாசலில் சாக்கு விரித்து அமர்ந்திருந்த புவனேஷ்வரி, வீட்டில் இருந்த ரேடியோவை ஒலிக்க விட்டிருந்தாள்.. ரேடியோவோடு மண்பானையில் இணைக்கப்பட்ட காலண்டர் அட்டை கொண்ட ஸ்பீக்கரில் அந்த தெருவுக்கே பாடல் ஒலித்தது..
சோர்வாக வந்து திண்ணையில் அமர்ந்த வேலப்பன், எப்பொழுதும் போல மகள் உருட்டும் பீடியின் அழகை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.. அப்பொழுது, “ஏப்பா.. அந்த ராயப்பன்ண்ணே கடையில் எனக்கு ரோஜா வில்லை வாங்கி தாங்க.. கமரகட்டும் வேணும்..” என வந்து நின்றான்.. “மாடு கணக்கா வளந்துட்ட.. இன்னும் பால்வாடி பிள்ள மாதிரி வில்லை வாங்கி சப்பிட்டு அலையணும்னு நினைக்கியே.. ச்சீய்.. பிள்ளையால நீ..” என புவனேஷ்வரி சீண்டுவதற்கு தொடங்க, “ஏ.. நீ சும்மா கெட.. சும்மா கெடந்த சங்க ஊதி கெடுத்து புடாத..” என அதட்டிய கனியம்மாள் “இதுக்குலாம் எங்கல துட்டு வச்சிருக்க.. வீட்டுக்கு பின்னாடி பணங் காய்க்க மரத்தை வச்சுருக்கியோ..” என கேட்டார்..
“பாக்கிக்கு வாங்கிக்கிடுதேன்..” என ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்திருந்த பதிலை கூறவும், “ஆன்.. நொட்டும்.. கடை பாக்கி நீயால கட்டுத.. குறுக்கு ஒடிய சுத்தி, எல்லா பாக்கியும் கட்டுதது நானு.. கடை பக்கம் போன கால நொடிச்சிருவேன்..” என மிரட்டினாள் புவனேஷ்வரி.. “ஆன்.. நொடிப்ப.. நொடிப்ப.. அது வரைக்கு என் கையு என்ன புளியங்கா பறிக்குமோ..” என சிறுபிள்ளை போல ராகம் இழுக்க, “ஏலே..” என நிறுத்தியிருந்தார் வேலப்பன்..
“இங்க பாருங்க ப்போ.. அவா சோமில்லாம கெடக்கும் போது நல்லா தின்னால்லா.. அவா குடிக்கான்னு நமக்கும் கஞ்சா போட்டு கொன்னுட்டு இப்போ சமுக்காளமா உக்காந்துட்டு வெட்டி பேச்சு பேசுதா.. எனக்கு திங்கணும் போல இருக்கு..” என இறைஞ்ச, சின்ன பையன் தானே என்பதால் சரி என்றார் வேலப்பன்.. “ச்சேரி.. போறது தான் போறீய.. வரும் போது வத்தல் ரெண்டு வாங்கியாங்க.. கறிக்கு போடணும்..” என கனியம்மாள் கூடுதல் வேலையை கூறிட, “அதான்.. அப்பிடி தான்.. ஒவ்வொன்னா யாவு.. போவும் போதே மொத்தமா வாங்கியாறதுக்கு இல்ல.. இங்கன கொஞ்சோண்டு.. அங்கன கொஞ்சோண்டுனு மனுஷன யமத்து பண்ணிட்டு..” என திட்டியபடியே நடந்தார்..
அப்பொழுது,
“ஏ.. மகேசா.. இந்தா.. இந்த ரெண்டு அணாவுக்கு வாங்கியா.. பாக்கில எழுதாத..” என பீடித்தூளுக்கு நடுவே கிடந்த இரண்டு அணாவை தூக்கி கொடுத்தாள்.. ஆர்வமாக அருகில் வந்தவனின் உள்ளங்கையில் வைத்து விட்டு, “எனக்கும் சேத்து வாங்கியா..” என்க “மாட்டேன்.. போ..” என பழிப்பு காட்டியவனின் தலைமுடியை பற்றியிருந்தாள்.. “ஏமோ.. ஏப்போ.. வுட சொல்லுங்க... வலிக்கி..” என கத்தி கூப்பாடு போட்ட பின்னரே விடுதலை கிடைத்தது.. “எனக்கு மட்டும் வாங்கிட்டு வராம இரு..” என சுட்டுவிரல் கொண்டு எச்சரிக்க, பின்னால் திரும்பி வாயில் இரண்டு விரல் வைத்து விரித்து நாவை நீட்டி பழிப்பு காட்டி விட்டு அப்பாவோடு நடந்தான்..
“இவ்வளோ வளந்ததுக்கு பெறவும் சின்ன சிறுசுங்க மாதிரி ஒன்ன ஒன்னு அடிச்சிட்டு அலையுது..” என திட்டிக்கொண்டே நகர்ந்த கனியம்மாளை, “எமோ.. உள்ள இருக்க இலை கட்டையும் எடுத்தா.. இப்பயே வெட்டி வச்சிட்டோம்னா காலையில உனக்கு வேலை கம்மியா இருக்கும்லா..” என குரல் கொடுத்தாள்..
சிறிது நேரத்தில் மகேசன் மட்டும் கைகளில் கமரகட்டோடும் சட்டை பையில் ரோஜா வில்லையும் போட்டுக்கொண்டு கால்கள் ஒன்றையொன்று தந்தியடிக்க வந்து சேர்ந்தான்.. “எனக்கும் தாலே..” என வன்முறையோடு புடுங்கி கொண்ட புவனேஷ்வரி வாயில் போட்டு கொள்ள கன்னமே இல்லாத முகத்தில் உள்ளே சென்ற வில்லை சிறிய மேட்டை உருவாக்கியிருந்தது..
வாயினுள் போடாமல் விரலிலே வைத்து கொண்டு நாவால் நக்கிக் கொண்டிருந்த மகேசனை இடிக்க, கமரகட்டு பிடிப்பின்றி தரையில் உருண்டிருந்தது.. “ஏமோ.. இவாள பாரும்மா...” என கத்திக்கொண்டே, புரண்டதில் படிந்திருந்த சாணித்தூளையும் மணலையும் தண்ணீரில் கழுவிவிட்டு, வாயில் போட்டுக்கொண்டான்.. “இதுக்கு தான் அப்பலே சொன்னேன்.. வாயில போடணும்..” என சிரித்தும் கொண்டாள் புவனேஷ்வரி..
இவ்வளவு கொழுப்பாக அவள் செய்யும் பொழுது அவன் மட்டும் விட்டு வைப்பானா?? கன்னப்பகுதியில் திரண்டு நின்ற வில்லைகளை இருபுறமும் இருந்து குத்திட, கடவாய் பல்லில் மோதி கன்னத்து சதைகளில் வலி எடுத்தது.. “நாய..” என அடித்தவள், “அப்பாவ எங்க?? கோயில்ல நின்னு பழக்கம் பேசுதாவளோ..” என கேட்டபடியே தலையை உயர்த்த கோவிலின் மண்டபத்தில் எந்த தலையும் தெரியவில்லை..
“எனக்கு தெரியல.. வரும் போது பெரியப்பா வீட்டுல கூட்டமா நின்னுது.. அதுல நின்னு பேசிட்டே என்ன வீட்ட பாத்து போன்னு சொல்லிட்டாவ..” என்றவன் திண்ணையில் சரிந்து கொள்ள, “ஏமோ.. ஏமோ.. இங்க சீக்கரம் வாங்க.. ஏதாவது ஒன்னு சொல்லணும்னா தான் ஆடி அசைஞ்சு வாரது.. சீக்கரம்..” என சிடுசிடுக்க, “வேலைய பாத்துட்டு இருக்கும்போது தான் ஏமோ.. வாமோன்னு கனைக்க வேண்டியது.. வீட்டுல தான இருக்கேன்.. ஊருக்கே கேக்க மாதிரி ஏலம் போட்டுக்கிட்டு கெடக்கா.. என்னன்னு சொல்லித் தொல.. சோத்த வடிக்கனும்..” என அதற்கு மேல் படபடத்தார் கனியம்மாள்..
“ஏம்ம.. அங்க மேல தெருவுல கூட்டமா இருந்துச்சாம்.. அதுல நின்னு பேசிட்டு இருக்காவளாம் அப்பா.. அவன்வ என்னத்தயாவது ஏற்கு மாறா பேசுதான்னு உன் வீட்டுக்காரரு அங்க நின்னுட்டு என்னத்தயும் இழுத்துட்டு இருக்காம.. சண்டைய மட்டும் போட்டனுவன்னா பரவாயில்ல.. கைய வச்சான்வன்னா என்ன பண்ணுதது.. போ.. போய் என்னன்னு பாரு.. சோத்த தான வடிக்கனும்.. அத நான் பாக்கேன்.. சீக்கரம் போய் பாரு..” என விரட்டினாள் புவனேஷ்வரி..
ஜார்ஜ் ஊருக்கு வந்து பத்து நாட்கள் கடந்து விட்டது.. இப்பொழுது வரை நேசமணி முகம் கொடுத்து பேசவும் இல்லை.. தெருவில் நின்று சத்தம் போடவும் இல்லை.. இந்த அமைதி சமுத்திரத்திற்குத் தான் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது.. ஜார்ஜும் நேசமணியை ஒரு பொருட்டாய் நினைக்காமல் தவறாது ஆலயத்திற்குச் சென்று பாலர் வகுப்புகள், வாலிபர் வகுப்புகள் என்று நேரத்தை செலவிட்டுப் பிரசங்கித்துக் கொண்டிருந்தான்.. அன்று மாலைப் பொழுதில் டார்ச் லைட்டை அடித்துக் கொண்டு, ஒரு கையில் வேதாகமத்தை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி நடந்து வந்து சேர்ந்தான்.. வாசல் முன் நட்டுவைத்திருந்த முருங்கைகளுக்கு நடுவே தெரிந்த ஒளியால் கண்டுகொண்ட சமுத்திரம் வாசலில் குன்றியிருந்த ஒளியில் வந்தமர்ந்தார்..
வாசல் படிக்கட்டில் அமர்ந்திருந்த சமுத்திரத்தை கண்டதும், “என்னம்மா வாசல்ல உக்காந்திருக்கிய.. அவன் வரலியா??” எனக் கேட்டவன், “உன் மவா ஊருக்குப் போய்ட்டா போலயே..” என்றபடியே கிடைத்த சிறு இடைவெளியில் உள்ளே நுழைந்தான்.. “ஆமா.. நாளைக்குக் காலையில ஹாஸ்டல்ல இருக்கணும்னு சொல்லிட்டாங்களாம்.. நம்ம துரை தான் பஸ் ஸ்டாண்டுக்குக் கொண்டு போய் விட்டுட்டு வந்தான்...” எனக் கழுத்தை மட்டும் திருப்பிய சமுத்திரத்தினுள் பல குழப்பங்கள்..
உடையை மாற்றி விட்டு தாயின் காலுக்கு அடுத்து இருந்த படிக்கட்டில் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கத் தொடங்கினான்.. “இந்த வெளிச்சத்துல படிக்காத பெரியவனே.. கண்ணு கெட்டு போகும்..” என்று அக்கறையுடன் கூறி உள்ளே அனுப்ப, ரேடியோவில் “முஜே நீந்துன்னு ஆயே..” என்று இந்தி பாடல்களைப் போட்டு வாசிப்பை தொடர்ந்தான்.. “அவர்ட்ட சண்டை போட்டுட்டு பம்பாய் வரைக்கும் கிளம்பி போயிட்டு ஏன் திரும்பி வந்த?? ஏரியா சரி இல்லையோ..” என மெல்ல பேச்சு கொடுக்க, “இல்லம்மா.. ஏரியா எல்லாம் நல்லா தான் இருந்துது.. ஆனா என் உடம்புக்கு ஒத்துக்கல.. நைட் ஷிப்ட்.. காலையில வந்து தூங்குனா சாயங்காலம் தான் எந்திரிக்க முடியும்.. எந்திரிச்சு அந்த ஊருல போய் நம்ம சாப்பாட்ட எதிர்பாக்க முடியுமா?? ஒரு தூதும் ஒரு பாவ்பாஜியும் சாப்ட்டதுல பின்னாடி புண்ணு வடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டு.. அதான் வந்துட்டேன்..” என்று விட்டு மீண்டும் மூழ்கிப் போனான் அந்தப் புத்தகத்தினுள்ளே..
சரி என்று சாலையை வேடிக்கை பார்க்க, ஒரே பெண்பிள்ளை வீட்டை விட்டு கிளம்பியதும் மொத்த வீடுமே களை இழந்தது போல வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.. அந்த நேரத்தில் “ஏன் நாங்க இல்லையா??” என்பது போலப் பசுக்கள் “ம்மா..” எனக் குரல் கொடுத்தது.. “ம்க்கும்.. வைக்கல் அள்ளி போடணும்னு நினைச்சேன்.. மறந்தே போயிட்டேன்.. சின்னவன் கிளம்பி போனதும் நீ வருவியான்னு பார்த்துட்டே வாசல்ல உக்காந்தேன்.. அந்தால மறந்து போயிருக்கேன்.. கோட்டிக்காரி மாதிரி..” எனத் தன்னைத் தானே புலம்பிக் கொண்டு எழுந்து, தொழுவத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த மாடுகளுக்கு தீவனம் அள்ளிப் போடச் சென்றார் சமுத்திரம்..
அந்த நேரத்தில் வீடு திரும்பிய நேசமணி கடையைத் திறக்க, அவருடைய மற்றொரு கடையில் வாடகைக்கு அமர்ந்த உள்ளி வியாபாரி ஒருவர், “என்ன நேசமணி வாத்தியாரே.. பம்பாய் போன பெரியவன் வந்துட்டான் போல..” எனப் பழக்க தோஷத்திற்காகக் கேட்க, “என்ன வந்தான்.. படிக்கக் காலத்துல இருந்து இப்போ வரை என் பேச்ச எங்க கேக்கான்ங்கியரு.. அவரு பெரிய சண்டியரு.. நம்ம பேச்ச எல்லாம் கேக்கப் போறதில்ல.. அவர் நினைச்சத தான் நடத்துவாரு.. ஆள போல உள்ளவனுவ எல்லாரும் என்னத்தையோ படிச்சுப் பாஸ் பண்ணி, கவர்மென்ட் உத்தியோவத்துல உக்காந்துருக்கான்.. எனக்கு வாய்ச்சது சும்மா மாடு மேஞ்சிட்டு திரியுது.. நம்ம என்னத்த சொல்ல முடியும்.. ஒன்னு சொன்னா போதும் ஆத்தாக்காரி வந்து குறுக்க நின்னுர்றா.. வாத்தியார் புள்ள மக்குன்னு சும்மாவா சொன்னான்..” என நெடு உரையை ஆற்றிய திருப்தியில் கதவை திறக்க, “சரி வாத்தியாரே.. நான் வாரேன்..” என்றுவிட்டு இடத்தைக் காலி செய்தார் கடைக்காரர்..
இந்த வார்த்தைகள் அனைத்தும் உள்ளே இருந்த ஜார்ஜிற்குத் தேள் கொட்டியது போலக் காந்த, “இவர் வாயை அடைப்பதற்காகக் கண்டிப்பாக வேலைக்குச் சென்றே ஆக வேண்டும்..” என்ற உறுதியை எடுத்தான்.. நேசமணியைப் பற்றிச் சுருங்க கூற முடியாது என்றாலும் அந்த நெடுவிளக்கத்தில் மற்றவர்களையும் இணைத்துக் கொள்ளலாம்.. தலைமுறை தலைமுறையாக ஆசிரியர் பணி செய்து வர, நேசமணியின் அப்பாவிற்கும் அப்பா வாங்கிய ஏதோ ஒரு சாபத்தால் நேசமணியின் அப்பா அப்பாத்துரைக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் அனைத்து பிறந்து இறக்க தொடங்கின..
நான்கு பிள்ளைகளை இழந்த அப்பாத்துரையிடம் அந்தச் சாபத்திற்குப் பரிகாரம் சிலர் கூற, ஐந்தாவது வாரிசாகப் பிறந்தார் நேசமணி.. பிறந்தும் அதில் பல சிக்கல்கள்.. சில சகாப்தங்களின் பிறப்புக்களுக்கு முன் சில பலிகள் கேட்குமாம் வரலாறு.. நோய் நொடியோடு நோஞ்சானாக இருந்த நேசமணியை ஒரே பிள்ளையே என்று மார்பிலும் தோளிலும் தூக்கி போட்டு வளர்த்தார்.. இவருக்குப் பின் இரண்டு தம்பிகள் பிறந்ததெல்லாம் வேறு கதை..
ஒற்றைப் பிள்ளை என்பதில் செல்லம் அதிகமாகி விட, “அஞ்சாவது பிள்ள பஞ்சா பறக்கும்..” என்ற சொலவடைக்கு இலக்கணமாகிப் போனார்.. நல்ல படிப்பறிவினை பெற்ற நேசமணிக்கு இருபத்தி ஐந்து வயதில் அரசாங்க ஆசிரியராகப் பதவி கிடைக்க, இரண்டு வருடத்தில் இருபத்தி ஒன்பது வயதான சமுத்திரத்தை திருமணம் செய்து கொண்டார்.. ஆக ஆசிரிய குடும்பத்திற்கு ஆசிரிய மருமகளே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்..
ஆசிரியர்களுக்கே உரித்தான கர்வம் ஜார்ஜால் பூர்த்திச் செய்யப்படவில்லை என்ற கோபம் அவன் மேல் வெறுப்பை உண்டாக்கியது.. ஜார்ஜும் இவர் மேல் கொண்ட கோபத்தால் இளங்கலை இயற்பியல் படிப்பை வேண்டுமென்றே விடுப்பு எடுத்துத் தோல்வி அடைந்து வாழ்வை கேள்விக்குறியாக்கி கொண்டான்..
தற்பொழுது தந்தையின் வார்த்தைகளைத் தாங்கி கொள்ளாமல் என்று இல்லை.. தன்னாலும் முடியும் என்பதை உலகிற்குக் காட்ட வேண்டும் என்ற வெறியில் குடிமைப்பணித்தேர்வை எழுதத் தொடங்கினான்.. தொடர்ந்து நூலகம் சென்று எடுத்து வந்த புத்தகங்களோடு வாழ்வை நடத்தினான்.. கேட்கும் பொழுதெல்லாம் சமுத்திரமும் தயங்காமல் பணத்தை எடுத்து கொடுத்தார்..
புவனேஸ்வரியின் வார்த்தைகளில் அங்கிருந்து வேகமான எட்டுக்களோடு கனியம்மாள் கிளம்பிட, சாலையில் இறங்கி விட்டவரின் பாதங்களால் உருவான அழுத்தத்தை முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்த புவனேஸ்வரியால் உணர முடிந்தது.. சாணி மெழுகிய தரையின் சிறப்பு அதுவல்லவா..
அவரின் வேகத்தைக் கண்டு பாதி வழியில் ராசம்மாள் மறித்து, “ஏ.. கனியம்மா.. இவ்வளோ அவசரமா எங்க போறீய..” என வினவ, அவ்வளவு தான்.. வந்த வேலையை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, “ங்கே.. கேளுங்க கூத்த.. சாயங்காலமா காப்பிய போட்டு முத்தத்துல உக்காந்து குடிச்சிட்டு இருந்தா எங்க வீட்டு சிறுசு இருக்கேருங்க.. வேலைக்கும் போறதில்ல.. ஒரு ரூவா காசு கொண்டாந்து வீட்டுல தர்றதுக்கும் துப்பில்ல.. கமர்கட்ட வாங்கியா ரோஜா பாக்க வாங்கியான்னு சும்மா இருந்த மனுஷனை உசுப்பிக் கூட்டிட்டு போயிட்டான்.. அந்தாளே என்னைக்காவது தான் உருப்படியா வந்து சேருதாரு.. இதுதான் சாக்குன்னுட்டு கடைக்கு இழுத்துட்டு போயிட்டான்.. போன மனுஷன் அந்தாலே போனவரு தான்.. இந்தச் சின்னப் பயல மட்டும் வீட்டுக்கு விட்டு வச்சிருக்காரு.. இந்த ராத்திரில எங்கயாச்சும் போயிட்டானா என்ன செய்யுததும்மா.. அதுக்கும் எனட்ட தான் மல்லு கட்டனும்.. சேரி.. நின்ன இடத்துலயாவது வால சுருட்டிட்டு நிப்பாறானு கேளுங்க.. ஆளுக்கு முந்திக்கிட்டு எவன அடிக்கலாம்.. எவன சாத்தலாம்னு பாக்கணும்.. இவரு வீரம் அங்க செல்லலன்னா போதும் நேரே வீட்டுல தான் கனைக்கணும்.. இந்த மனுஷன கட்டிக்கிட்டுப் பாடாப் படுதேனம்மா...” என ராகமாய்ப் பாடி கொண்டிருந்தார்..
“சேரிக்கா.. அங்க என்னயுதாருன்னு பாத்துட்டு வாரேன்.. சீக்கரம் போவலன்னா வீட்டுல சோத்த வடிக்கேன்னு காலுல கீலுல போட்டுட்டான்னா வச்சிக்கோங்க.. எவன் தூக்கிட்டு செமக்க.. இப்ப தான் அம்மம் போட்டுச் செத்தேன் நிமிந்து நிக்கா..” எனத் தன் பாட்டைப் பாடி கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்த கனியம்மாள்; இரண்டு மூன்று இடங்களில் இதே பாட்டைப் பாடி விட்டு மேலத்தெருவை அடையும் பொழுது மணி எட்டாகியிருந்தது.. பொன்னம்மா திண்ணையில் சோகமே உருவாய் தலையில் கையை வைத்து அமர்ந்து தலையைக் கவிழ்த்திருந்தார்..
வீட்டில் பொறுப்பாகச் சோற்றை வடித்து விட்ட புவனேஷ்வரி சாம்பாரின் வழிமுறை தெரியாமல் அப்படியே இறக்கி வைத்துவிட, தம்பிக்கும் தனக்கும் தட்டில் போட்டு உண்ண அமர்ந்தனர்.. புவனேஸ்வரிக்கு பீடியை உருட்டி விட வேண்டும் என்ற ஆத்திரத்தில் ருசியின்றி உள்ளுக்குள் இறங்க, மகேசனோ சொல்லலாமா வேண்டாமா எனக் கண்களை உருட்டி யோசித்துக் கடைசியாக “எனக்கு எதுக்கு வம்பு.. கொழம்பு நல்லா இல்லன்னு சொன்னா அடுத்த நேரம் கஞ்சிக்கு வழியில்லாம பண்ணிப்புடுவா...” எனச் சத்தமின்றிப் பொடுபொடுவெனத் தொண்டையில் கொட்டி விட்டு உள்ளிறக்க தண்ணீரை மடமடவெனக் குடித்து முடித்தான்..
தாயை எதிர்நோக்கி வாசலில் ஒரு பார்வையும் தட்டில் மற்றொரு பார்வையும் வைத்துக் கொண்டே பீடியை உருட்டிக் கொண்டிருக்க, அக்காவிற்குத் துணையாகத் திண்ணையிலே பாயை விரித்துச் சாய்ந்து விட்டான் மகேசன்.. வடக்கு வீட்டுக்காரி மேம்பார்வைக்காக வராண்டாவில் நடக்க, “ஏ.. புவனா.. அப்பல போன உங்க அம்ம இன்னுமா வர காணும்..” எனக் கேட்க, “ஆமா.. இன்னும் வரல.. என்னயுதாவன்னு தெரியல..” என்றவளின் பேச்சு பேச்சாக இருந்தாலும் விரல்கள் இயக்கத்தை நிறுத்தவே இல்லை..
அதன் பின்னே நினைவிற்கு வர, மகேசனை வாசலை பார்த்துக் கொள்ளுமாறு கூறிவிட்டு, வீட்டினுள் நுழைந்து இதுவரை அங்கும் இங்குமாகச் சொருகி வைத்திருந்த சிறுக சிறுக சேர்த்த சேமிப்பை ஒன்று கூட்டினாள்.. நாணயமாய்ச் சம்பாதித்த நாணயங்களையும் பத்திரமாய்ச் சேமித்த பணத்தாள்களையும் ஒன்றாய் குவித்து வைத்து எண்ணத் தொடங்கினாள்.. அப்படியும் இப்படியுமாக ஆயிரத்து நூற்றி இருபத்தி மூன்று ரூபாய் சேர்ந்திருந்தது.. அனைத்தையும் ஒரு பையில் கட்டி, பீரோவின் கிடங்கில் பத்திரமாக வைத்து பூட்டி சாவியைப் ஒட்டுப்பறை கிடுக்கில் ஒளித்து வைத்தாள்..
மீண்டும் எதுவுமே நடவாதது போல முற்றத்தில் அமர்ந்து கொள்ள, கொஞ்ச நேரம் கழித்து வந்தார் கனியம்மாள்.. “நேரம் ஆச்சோ.. சாப்பிட்டியளா?? அங்க அவிய பேசிட்டே இருந்ததுல நேரானதே தெரியாம போயிட்டு.. சோத்த வடிச்சிட்டியா?? யம்மாடி.. கொழம்ப அப்பிடியே போட்டுட்டு போயிட்டனா.. கொதிச்சு காய்ஞ்சிருக்கும..” என்றவாறே அடுப்பாங்கரையை நோக்கி ஓட, “நாங்க ரெண்டு வேரும் சாப்பிட்டுட்டோம்.. நீங்க வார வரைக்கும் வயித்துப் பசிலே கெடக்கவா??” எனக் கூறினாள் புவனேஷ்வரி..
“என்ன சாப்பிட்டியளா?? கொழம்ப நான் தாளிக்காமல்லா போட்டுட்டு போனேன்.. நீ தாளிக்கலயாக்கும்.. என்னனி தான் பாத்தியோ.. அந்தப் பயலுக்கும் அததான் ஊத்தி குடுத்தியாக்கும்..” எனக் குறைப்பட்டுக் கொள்ள, “நான் என்னயுவேன்.. நீ பாட்டுக்கு போட்டுட்டு எங்கனயோ பழக்கம் வுட்டுட்டு கெடந்தா.. வீட்டுல பிள்ளயளுவ இருக்குமே.. சாப்பிட்டுதுவளோ இல்லையோன்னு நீ தான் ஓடியாரனும்.. இதாவது பாத்தேனேன்னு சந்தோசப்பட்டுக்கோ.. அத வுட்டுட்டுக் குறை பேசனும்னே எதாச்சும் சொல்லாத...” எனப் பதிலுக்குப் பேசினாள் புவனேஷ்வரி..
“அங்க அவிய பேசிட்டு இருக்கும் போதே ந்தா வாரேன்க்கான்னு வுட்டுட்டு ஓடியா வர முடியும்.. ஆளுக்கு மேல வளந்த புள்ள இதெல்லாம் பாக்காதோன்னு கேக்க மாட்டாவளாக்கும்.. நல்ல பிள்ள நீ..” என மழுப்பலாகப் பேசிக் கொண்டே தாளித்து, ஊற்றிவிட்டுத் தட்டில் சோற்றோடு வெளியே வந்தார் கனியம்மாள்..
“அங்க என்ன நடந்துது?? என்ன சொன்னாவன்னு சொல்லுததுக்கு இல்ல.. வந்ததும் உடனே சோத்த போட்டுட்டு உக்காந்துற வேண்டியது..” எனப் புவனேஷ்வரி குத்தலாய் பேச, “இவ்வளோ நேரம் அங்க நின்னே கேட்டது காலு உளையுது.. தொண்ட வரவரங்கு.. ஒரு வாய் சோத்த திங்க வுட மாட்டைக்க..” எனத் திருப்பிக் கொண்டே உண்ணத் தொடங்கினார்.. “ஆஆஆன்னன்ன்ன்ன்.. என்ன பேசும் போது எங்களுக்கு இனிக்கனும்.. இவியல ஒரு வார்த்த சொல்ல முடியல.. உடனே பொத்துட்டு வந்துருது.. ஒழுங்கா பிசைஞ்சி சாப்புடு..” எனக் கூறி விட்டுத் தட்டில் இருந்த பீடியை வட்டுப்பெட்டிக்கு மாற்றினாள்..
கனியம்மாள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க, அடுத்த நாளுக்கான இலையை ஈயப்பாத்திரத்தில் முக்கி எடுத்துத் திண்ணையில் சாய்த்து வைத்துக் கொண்டே, “என்னம்மோ நடந்துது.. அப்பா எங்க??” என வினவினாள் புவனேஷ்வரி..
“அந்தக் கொடுமைய ஏன் கேக்க?? நம்ம அரசி இருக்கால்ல.. கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி வெளியூர்ல வேலைனுட்டு கிளம்பி போனா.. இவா கூடப் படிச்சவளோ பழகுனவளான்னு தெரியல.. கூட்டிட்டு போயி வேலை வாங்கிக் குடுத்துருக்கா..” எனக் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே, “ஏம்ம.. இதான் எனக்கு ஏற்கனவே தெரியுமே.. இத கேக்கவா இவ்ள நேரம் ஆக்குன..” எனக் குறுக்கே நுழைந்தாள் புவனேஷ்வரி.. “வயசுக்கு மூத்தவிய ஒன்னு சொல்லிட்டு இருக்கும் போதே குறுக்கப் பேசப்டாதுன்னு தெரியாதோ உனக்கு.. உங்கப்பன மாதிரி கோணக்கால் நீட்டுதியே.. எம்மா இது எங்க போயி முடியுமோ..” என முகவாயில் கைவைத்துக் கொண்ட கனியம்மாளை “நான் எங்கேயோ போய் முடியுதேன்.. நீ முதல்ல ஆரம்பிச்ச கதைய முடிச்சு அழு..” என மீண்டும் அதே பாதைக்குக் கொண்டு வந்தாள்..
“ஆன்.. அப்பிடி அந்தப் பிள்ள கூட்டிட்டுப் போனது அவளோட புருஷன் வச்சு நடத்துன ஸ்கூல் போலுக்கு.. அவா நர்சாம்.. அதான் இவா படிச்சிருக்காளேன்னு டீச்சரா இருன்னுருக்கா.. இவாளும் நல்லவால்லா.. உடனே அங்க இருக்கப் பிள்ளையளுக்குப் பாடம் சொல்லி குடுக்கது.. இங்க பக்கத்துல தெரிஞ்ச பிள்ளையளுக்கு இடம் வாங்கிக் குடுக்கதுன்னு இருந்திருக்கா.. நாளாவ நாளாவ அந்தப் பிள்ளையோட புருசனுக்கு அரசிக்கும் நடுவுல இதாயி போச்சு.. கல்யாணம் கெட்டாம உன் புள்ள வாழுதா வாழுதான்னே அங்க போயிட்டு வாரவனுவ எல்லாரும் சொல்ல.. இங்க இவிய நம்பவே இல்லையாம்.. என் மொவா அப்பிடி இல்லைன்னுட்டு இவ்வளோ நாளா இருந்துருக்காவ.. அடுத்த வாரம் வார கோயில் கொடைக்கு வருவான்னு பாத்தா வரவே இல்லியாம்.. தெரிஞ்ச ஒரு ஆளு உறுதியா சொல்லவும் தான் உண்மையா இல்லையான்னு பாக்க போயிருக்காவ.. எல்லாருமா சேர்ந்து.. உங்க அப்பனுக்குப் பஞ்சாயத்துன்னா சொல்லவா வேணும்.. நானும் வாரேன்னு தொத்திக்கிட்டு போயாச்சு..” எனக் கதையை முடித்தார் கனியம்மாள்..
“ஏமயோ.. இதுலாம் உண்மையா?? நம்ம அரசிக்காவா செஞ்சது??” என நம்ப முடியாமல் கேட்க, “ஆமாங்கேன்.. மூணு வாரத்துக்கு முன்னாடி முத்தம்ம மொவன் பட்டணத்துக்குப் போயிட்டு வந்து பார்த்துட்டு சொல்லிருக்கான்... எவனும் நமபலியாம்.. கோயில் மண்டபத்துல உக்காந்து சுத்துதவளுவ அங்கனையே கோள் பேசவும் தான் ஊருக்குள்ள விஷயம் வெடிச்சிருக்கு.. அதுக்குப் பெறவுல்லா நல்லா விசாரிச்சிட்டு உண்மைதான்னு தெரிஞ்சதும் அந்தால எல்லாத்தையும் அப்பிடி அப்பிடியே போட்டுட்டு ஓடியிருக்கான்வ..” என நடந்த அனைத்தையும் ஏற்ற இறக்கத்தையும் அப்படியே தனது கதை சொல்லலில் இணைத்திருந்தார் கனியம்மாள்..
“அப்போ இங்க இருந்து போறவிய அரசிய கூட்டியாந்துருவாவளா??” என புவனேஷ்வரி கேட்க, “எங்க.. வந்தா கூட்டிட்டு வருவான்வ.. இல்லன்னுட்டா என்ன பண்ண முடியும்.. அதான் பேசுததுக்கும் சேத்து தான் ஆள கூட்டிட்டு போவுது வண்டி..” என்றார் கனியம்மாள்.. “நானும் இங்கனதான் இருக்கேன்.. கடைக்குக் கிடைக்குப் போறேன்.. வயலுக்கும் தோட்டத்துக்கும் மாறி மாறி நடக்கேன்.. எனக்கு எதுவுமே தெரியல..” என அப்பாவியாய் விழிக்க, “ஆன்.. இப்போ மட்டும் முழி.. நமக்கு ஒன்னு தெரியலன்னா போதும்.. கடுகா பொரிஞ்சி.. நீ அப்பிடி.. உன் குடும்பம் இப்படின்னு பேச வேண்டியது.. ஊருல இருந்தா மட்டும் போதாது.. நாலு வேருட்ட சத்தம் குடுத்தா தான் தெரியும்..” எனத் தலையில் தட்டிவிட்டு, “சேரி.. உங்க அய்யா நாளைக்கு விடியக்காலையில தான் வருவாரு போலுக்கு.. நாம இப்போ தூங்குவோம்..” என்றார்..
நடந்த எதுவுமே தெரியாமல் திண்ணையில் கொர் கொர் எனக் குறட்டை விட்டு உறங்கி கொண்டிருந்த மகேசனை அடித்து எழுப்பி, “ஏலே.. எந்திரி.. பனி பெய்யுது.. இந்தக் குளிர்ல மேலுக்கு ஒன்னும் போத்தாம அந்தாக்குள்ள படுத்து கெடக்கான்.. என்னையும் பாரு.. என் மொகரையும் பாருன்னுட்டு.. எந்திரிச்சு பாயை உள்ள விரிச்சு தூங்கு..” எனக் கனியம்மாள் கட்டளையிட, பாதி உறக்கத்தில் எழும்பி நின்ற மகேசன், “ஏம்ம.. இப்பிடி என் உசுர வாங்குத.. நிம்மதியா உறங்க கூட விட மாட்டியா..” எனச் சிடுசிடுத்துக் கொண்டே பாயை சுருட்டி உள்ளே கட்டிலுக்குக் கீழே விரித்துக் கொண்டு படுத்தான்.. அவனுக்குக் கீழே படுத்த புவனேஷ்வரிக்கோ தூக்கம் வந்தால் தானே..
“இப்பிடி செஞ்சிட்டாளே... ஒரு வார்த்த யாருட்டயும் சொன்னாளா?? புத்தி கெட்டு போயிட்டு.. நாளைக்கு வந்ததும் மொத வேலையா போயி பாக்கணும்..” என்று தனக்குள்ளே முடிவெடுத்துக் கொண்டு உறங்க முயற்சித்தாள்..
அன்று, பள்ளியில் மாலை நேர வகுப்பை முடித்து விட்டு வீடு திரும்பிய சமுத்திரம், வழியிலேயே “சமுத்திரம் டீச்சர்.. உங்க மொவன் UPSC பிரிலிமினரி பாஸ் பண்ணிட்டானாமே.. கைய குடுங்க..” எனத் தெரிந்த ஒருவர் கூறவும் சந்தோசத்தில் திக்குமுக்காடிப் போனார்.. முதல் வேலையாக வீட்டிற்கு வந்ததும் பெரியவனை முற்றத்தில் நிற்கவைத்து ஜெபம் பண்ணி நெற்றியில் சிலுவையை போட்டார்..
குடும்பமே அந்த சந்தோசமான விஷயத்தைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்க, சடுதியாக வருகை தந்த நேசமணி, “என்னவாம்??” என அலட்சியம் மின்ன கேட்டார்.. “பெரியவன்.. பிரிலிமினரி பாஸ் பண்ணிட்டானாம்..” எனச் சமுத்திரம் அடிக்குரலில் கூற, “ம்ம்ம்...” என ‘உம்’ கொட்டிவிட்டு நகர்ந்தார்.. அன்று இரவு வந்து சேர்வதற்குள் தெருவில் இருந்த அனைத்து கடைகளுக்கும் ஏறி இறங்கி பெருமை பீத்தி விட்டார்.. வரும் பொழுது நினைவாகக் கைநிறையத் தின்பண்டங்களும் பழங்களும் வாங்கிக் கொண்டு வந்து வாசலில் வைத்து விட்டு, “யோளா.. இத உள்ள எடுத்துட்டு போ..” என அதட்டவும் சமுத்திரம் எடுத்துக் கொண்டார்..
“ம்ம்...” என உதட்டை வளைத்து மேலும் கீழுமாக விழித்து விட்டு நகர, அவரின் பார்வையின் அர்த்தத்தை மொழி பெயர்க்கும் வித்தையை இதுவரை எவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை.. முதல் பரீட்சையில் முடிவு மிகச் சிறப்பாக வந்து சேர கொஞ்சமாய் மெத்தனத்தில் ஜார்ஜ் சுற்ற, இரண்டாவது தேர்வில் தோல்வியைத் தழுவினான்..
அதற்கும், நேசமணி சமுத்திரத்தின் முன் நின்று, “இதுக்குத் தான் அந்த வரத்து வந்தியளாக்கும்...” எனக் கேலியாகப் பேசி விட்டு நகர்ந்திட, மனம் பிசைவது சமுத்திரத்திற்குத் தான்.. கணவனை ஏதும் சொல்ல முடியாது என்றால் பெரியவன் சற்று வித்தியாசமானவன்.. சில நேரங்களில் அமைதி காப்பவனைக் கோபம் ஆக்கிரமித்திருக்கும் நேரத்தில் அருகிலேயே செல்ல முடியாது..
மீண்டும் ஒருமுறை முயற்சித்து, சென்ற முறை போல இரண்டாவது தேர்வில் சறுக்கியது.. நேசமணியைப் போலத் தானும் அவனுடைய மனதை நோகடிக்க விருப்பமில்லாமல் கேட்கும் பொழுதெல்லாம் என்ன?? எது?? என்று கேட்காமல் பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்தார்.. இருவரின் சம்பளத்திலும் இருந்து ஐந்து ரூபாயை மட்டுமே வீட்டுச் செலவினங்களுக்கு நேசமணி அளிக்க, அதிலும் சிக்கனமாகக் காயை நகர்த்தினார் சமுத்திரம்..
பொன்னரசியைத் தேடி சென்ற கும்பல் திரும்ப வரும் பொழுது வெறுங்கையை வீசிக் கொண்டு வர, பொன்னம்மா வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு அழுதார்.. அங்கே சகல வசதிகளோடும் மரியாதையுடனும் அந்தக் கல்விசாலையின் தலைமை பொறுப்பை வகிக்கும் அரசி, திரும்ப வர விருப்பம் கொள்வாளா என்ன??
அதிலே புவனேஸ்வரிக்கு அக்காவின் மீது பற்றுதல் சிறிதாக உடைந்து விட்டது.. “என்ன இருந்தாலும் இவ்வளோ வேரு போயி கூப்பிட்டும் வரலன்னு சொல்லிட்டான்னா எம்புட்டுக் கிராமுட்டித்தனம் ஏறி போயிருக்கனும்..” எனத் தன் வீம்பை கையில் எடுத்துக் கொண்டாள்..
அங்குச் சென்று கதை கேட்டு வந்த கனியம்மாள் தான், “சேரி.. பக்கத்துல ஒண்ணா தான் வச்சிருப்பான்னு போயிருக்காவ.. போயி பாத்தா மொத்தத்துக்கு அவளே ராணி மாதிரி இருக்காளாம்ல.. அந்தப் பயல மொதல்ல கட்டுன புண்ணியாட்டி இவ்வளத்துக்கும் இவளுக்குச் சினேகிதி.. அவா ஒரு வார்த்த சொல்ல மாட்டாளாக்கும்.. ஏ தாயி.. நீ இருக்கது சரி இல்ல.. ஒழுங்கா வீடு போய்ச் சேருன்னு.. இங்க இருந்து போன ஆளுவள வெளியே நிப்பாட்டி பாக்க விருப்பமில்லன்னு சொல்லி வுட்டாளாம்.. காரியக்காரி.. பெத்த தவப்பன் வந்து நிக்கான.. ஒருவாட்டி தலைய காமிச்சிட்டு போணும்னே தோணலையாக்கும்.. இந்தக் கிறுக்கிய நம்பி அந்த வட்டார்ப்பட்டில ஒரு பயல பாத்து பேசி முடிச்சுட்டு வந்துட்டாவளாம்.. அவன் வந்து கேட்டா என்னன்னு சொல்ல?? இப்பிடி வீட்டு மானத்த சந்தி சிரிக்க வச்சிட்டாள.. எந்த ஊருலயாவது பொம்பள புள்ள இப்பிடி பண்ணுவாளா???” என நெஞ்சம் பொறுக்குதில்லையே என்று புலம்பி தீர்த்தார்..
சம்பவம் நிகழ்ந்து சில நாட்களாக ஊரின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இந்தச் செய்தி வாயிற்கு அவலாக மென்று தீர்க்க, ஒரு வழியாக மெல்ல மெல்ல மறதிக்குள் மறைந்தது.. ஆனால் மறக்கவே தேவையில்லாத மனமோ உறுதியாய் ஒரு ஓரமாகத் தகிக்கச் செய்து கொண்டிருந்தது..
அன்று வடிவாளம்மன் கோவில் கொடை...
நான்கு நாட்கள் தொடர்ந்து நடைபெறும் இவ்விழாவில் முதல் நாள் பெரிய சுவர் கொண்ட வீட்டின் முன் வெள்ளை நிற வேட்டி விரித்துக் கட்டி, அதில் படம் ஓட்டுவர்.. படம் என்றால் சாதாரணமான ரகம் இல்லை.. அதற்கும் இரு அணிகளாகப் பிரிந்து பஞ்சாயத்து வைத்து விடுவது வழக்கம்தான்.. சிவாஜி கணேசன் படம் போட்டால் ஊரின் கிழடுகட்டைகள், “பாருங்கய்யா.. மனுஷன் நடிப்பை..” எனப் பெருமை கொள்ள, தலைவர் எம்ஜிஆர் படம் போட்டு விட்டால் இளசு கூட்டங்கள் விசில் போடுவதும் திரையின் முன்னே ஆட்டம் போடுவதுமாக இடமே களைக்கட்டும்..
‘ஆயிரத்தில் ஒருவன்’ போடும் பொழுதெல்லாம் ஒரு வருடத்தில் உணர்ச்சி பொங்க தோள்களில் கிடந்த துண்டுகளை விசிறி அடித்து மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தி விடுவர்.. இரண்டாவது நாள் மாலை நேரத்தில் கோவிலின் முன்புறத்தில் மேடை அமைத்து வில்லு பாட்டுக்களைத் தொடங்கி விடுவர்.. காலை நடைபெறும் பூஜைகளுக்குக் கூடச் செல்லாத புவனேஷ்வரி வில்லு அடிக்கும் நேரத்தில் முதல் ஆளாகச் சென்று அமர்ந்து விடுவாள்..
ராகம் இழுத்து வடிவாளம்மான் தோன்றிய கதையை அனைவரும் ரசிக்கும் வண்ணம் ஒருவர் பாடலாகப் பாட, நடுவில் சலித்து விடக் கூடாது என்பதற்காக, “என்னன்னே சொல்லுதிய??” “அம்மா, என்ன சொன்னா தெரியுமா??” என அருகில் சிங்கி அடித்துக் கொண்டிருக்கும் நபரை பார்த்து கேட்பார்.. “என்ன சொல்லுறிய??” “என்ன சொன்னா??” என மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்க, கதை மிகச் சுவாரசியமாகச் செல்லும்..
வில்லுப்பாட்டுக்களில் இடம் பெறாத பல கதைகளும் அம்மனுக்கு உண்டு என்றாலும் செவிவழி கதைகள் சிலருக்கு சிலவை என்று துண்டுதுண்டாக மக்களிடையே சிதறிக் கிடந்தது.. அதில் ஒன்று எல்லாக் கோவில்களுக்குமே இருக்கும் கள்ளனின் கதை தான்..
ஒரு நாள் விடிந்தும் விடியாமலும் இருக்கும் சமயம்.. குளிர்காலம் என்பதால் பனிமூட்டம் வேறு சூழ்ந்து இருந்தது.. ஏற்கனவே தோட்டங்களும் வயல்களும் காடுகளும் சூழ்ந்த பகுதியில் இருக்கும் வடிவாள்ளம்மன் கோவில் மரங்களால் மறைத்திருந்தாலும் பனியும் தன் பணியைச் செவ்வனே செய்தது..
பெரிய அளவில் பாதுகாப்பு என்று மதில் சுவர்கள் எழுப்பாமல் ஒற்றைச் சுவர் எழுப்பி உண்டியலையும் பதித்திருந்தனர்.. அரவமின்றி உள்ளே நுழைந்த கள்ளன், உண்டியலை உடைத்துக் காணிக்கை பணத்தை அள்ளி, தனது வேட்டியில் கொட்டி மூட்டையாகக் கட்டி கொண்டு ஓடப் பார்த்தான்..
தொக்கு தொக்கென்று வேகமாக ஓடியவன் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் தடைக்கல் எதுவுமின்றி முகங்குப்புற விழுந்து உருண்டான்.. கீழே விழுந்த கள்ளனுடைய பொதியில் சில்லறைகள் குலுங்கும் சத்தம் கேட்கவும், காலையில் தண்ணீர் பாய்க்க வந்த ஒருவரின் காதுகளில் இந்தச் சத்தம் கேட்டது..
“எவம்ல அது??” என்ற அதட்டலோடு ஓடி வர, அந்தாள் ஓடி வரும்முன் தப்பித்து விட வேண்டும் என்று எழுந்து ஓடிய கள்ளனின் கால்களை யாரோ பிடித்து இழுப்பது போன்ற உணர்வு.. ஏற்கனவே கல்லே இல்லாத இடத்தில் இடறி விழுந்தது வேறு வயிற்றில் பயத்தைக் கரைத்திருக்க, இப்பொழுது தனக்கு நேர்வதை உணர்ந்து பீதியில் உறைந்தான்..
“வடிவாளம்மென் கோயிலுக்குள்ள எவனோ கள்ளப்பய புகுந்துட்டான்.. ஏலே.. யாரு.. இங்க ஓடியாங்கலே..” எனக் குரல் கொடுக்க, நால்வர் இணைந்து வருவது நிழலாகத் தெரிந்தது.. அதைக் கண்டதும் உச்சக்கட்ட பீதியில் “யம்மா.. எந் தாயே.. நான் செஞ்சது.. தப்புதான்.. நான் செஞ்ச பாவத்துக்கு என்ன மன்னிச்சு வுட்டுரு தாயே.. இனிமே இந்தப் பக்கமே வரமாட்டேன்..” எனக் கோவிலை நோக்கி கும்பிட்டு விழ, கால்களில் இருந்த பிடி தளர்ந்தது..
ஆட்கள் வரும் முன் பணத்தை அங்கேயே போட்டுவிட்டு தலைதெறிக்க ஓடியே விட்டான்.. வந்து பார்த்த ஆட்கள் திருட்டு நிகழ்ந்தது உண்மை தான் ஆனால் இங்கேயே போட்டு விட்டுப் போகக் காரணம் என்ன என்று தெரியாமல் சிதறிக் கிடந்த நாணயங்களில் ஒன்றை கூடத் தனக்கென எடுத்துக் கொள்ளாமல் அதே வேட்டியில் முனிந்து அம்மனின் காலுக்கு அடியில் வைத்து விட்டனர்..
சில வருடங்கள் கழித்து, திரும்ப வந்த அதே கள்ளன் தன்னுடைய காணிக்கையையும் அம்மன் காலடியில் கிடந்த காணிக்கையையும் சேர்த்து மதில் அரையாள் அளவுக்கு மதில் சுவர் எழுப்பிக் கொடுத்து ஊருக்கு முன்னால் கும்பிட்டு விழுந்து குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டான்.. அதனைக் கேட்ட மக்கள் அனைவரும் அம்மனை கையெடுத்துக் கும்பிட்டனர்.. அதன் பிறகும் அந்தப் பகுதியில் கள்ளர்கள் நடமாட்டம் இருப்பினும் ஒற்றைப் பைசா கூடக் கோவிலில் இருந்து வெளியே செல்வதில்லை..
மூன்றாவது நாள் காலையிலேயே சாமி கும்பிட்டு நேர்ந்து விட்ட ஆடுமாடுகளை அம்மனுக்குப் படையலிடுவர்.. நேர்த்திக் கடனில் வந்து சேர்ந்த கோழிகளைச் சிறு மரத்தால் ஆன மேடையில் அமர்ந்து கொண்டு பூசாரி ஒவ்வொன்றாகக் கழுத்தை திருகி அருகில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் படப்பில் எரிந்து விடுவார்.. துள்ள துடிக்கும் கோழிகளின் உயிர் அந்த நெருப்பிலே எரிந்து இரையாகிப் போகும்..
படப்பு என்பது பனையில் இருந்து வெட்டப்பட்டு எடுத்து வந்த காய்ந்த சருகுகளைக் கோபுரம் போல அடுக்கி அதில் தீ வைத்து பலியிடுவர்.. இரவு முழுவதும் வெந்து சேர்ந்த கறிகளை வெட்டாமல் கையாலேயே பிய்த்து ஒவ்வொரு வரிக்கும் கொடுத்து, கூடவே உளுந்தஞ்சோறு - ஊற்றிக் கொள்ளக் கோழிக்குழம்பு கொடுத்தனுப்புவர்..
இந்த விஷயத்தில் புவனேஷ்வரி அந்தக் காலம் தொடங்கி இப்பொழுது வரை கெட்டிக்காரி.. ஆளுக்கு முன் எழுந்து சென்று பாத்திரத்தில் வாங்கிவிட்டு வீடு திரும்பும் வழியிலேயே சட்டியை வழித்து நக்கிவிட்டு கழுவும் இடத்தில் நல்ல புள்ளையாகப் போட்டு விடுவாள்.. சில நேரங்களில் பெரியப்பா வீட்டு பங்கினையும் சேர்த்து மோசடி செய்து விடுவாள்.. ஆகப் படப்பு சாப்பிட்டது இந்தக் குடும்பத்தில் அவள் மட்டுமே..
வேலப்பன் வழக்கம் போலக் கொடை என்று வந்து விட்டால் கோவிலே சரணாகதி என்று கிடந்து இரவு நேரங்களில் கோவிலுக்குப் பின்னே காய்க்கும் கள்ளில் மூழ்கி விடுவார்.. நான்காவது நாளில் வெட்டப்படும் கிடாக்களின் கறி பகிர்ந்தளிக்கப்பட, அம்மியில் அரைத்து கூடவே உருளையும் கத்தரியும் போட்டு செய்யப்படும் ஆட்டுக்கறிக்காகத் தவம் கிடப்பர் குழந்தைகள்.. இந்நாளில் வேலப்பன் கூட வீட்டை விட்டு வெளியில் வருவதில்லை..
இந்தக் கொடையில் பெரியப்பா வீட்டுத் தோசை தான் கிடைக்காமல் போனது.. கோவில் கொடை வருகிறதென்றால் போதும்.. குடும்பத்தில் உள்ள சின்னஞ்சிறுசு தொடங்கி இளவட்டம் வரை பெரியப்பாவின் வீட்டில் கூடி, கூத்தும் கும்மாளமுமாக இருக்கும்.. காலையில் வைக்கோல் படப்பிற்குப் பின்னால் நின்று தெம்மாங்குச்சி, நொண்டி, தவளை, கோலிக்காய் மற்றும் பம்பரம் என்று விளையாடி தீர்க்க, மதியத்தில் உண்ட மயக்கத்தில் வயிற்றில் நிரம்பி நிற்கும் சோற்றைச் செரிக்காமல் பார்த்து கொள்வதற்காக அதிகச் சிரமம் இல்லாத தாயம், பாண்டிக்குழி என்று அடக்கமாகத் திண்ணையில் அமர்ந்து விடுவர்..
இரவு நேரத்தில் தான் கூத்தே நடக்கும்.. திருடன் போலீஸ், ஓடிபிடித்து என்று வீட்டை சுற்றியும் உள்ளே புகுந்தும் பெரியவர்களை ஒரு வழி செய்து விடுவர்.. இதில் சிறப்பான தோசை பக்கம் வரலாம்.. மூன்று நாட்கள் முன்பே வாங்கி வைத்த புழுங்கல் அரிசியைப் பக்குவமாக உளுந்தோடு ஊற வைத்து, ஆட்டு உரலில் மாவாட்டி, பெரிய பானையில் எடுத்து வைத்து விடுவர்..
மறுநாள் காலை நான்கு மணிக்கே தொடங்கும் தோசை சுடுதல் பணி மிக வேகமாக நடைபெறும்.. தடயம் குலுங்க முதல் ஆளாக மண்ணெண்ணெய் அடுப்பின் முன் குத்த வைத்து அமர்ந்து கொள்ளும் கிழவி விளக்கெண்ணெய் தேய்த்து, மந்த மந்தமாகச் சுட்டுப் பனைப்பெட்டியில் போட்டு வைக்க, வருமே ஒரு மணம்!!! அதற்கு மொத்த குடும்பமும் அடிமை.. சுட்டு கொடுத்துவிட்டு தன வீட்டிற்குச் செல்லும் வரை குழந்தைகள் அருகில் செல்வதில்லை.. கிளம்பி விட்டால் போதும் அடிபிடியாக வரிசையாக அமர்ந்து இடித்து வைத்த எள்ளுப்பொடியை தொட்டுக் கொண்டால் போதும்.. அது தான் அமிர்தம்...!!
இதெல்லாம் ஒரு காலம்.. கிழவியை ஆயிரம்தான் திட்டினாலும் கோவில்கொடை காலங்களில் இருந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றத்தான் செய்கிறது.. வடிவாளம்மன் சாமியாடும் கிழவிக்கு ஏகபோக மதிப்பும் உண்டு.. இடையிடையே நிகழும் முளைப்பாரி மற்றும் மாவிளக்குச் சமயங்களில் கிழவியின் பங்கு அதிகமிருக்கும்.. விரதம் இருக்க வேண்டும்.. தலை வாரக்கூடாது.. செருப்புப் பயன்படுத்தக் கூடாது.. காலையிலேயே பச்சை தண்ணீரில் குளிக்க வேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடுகளை நிறைவேற்ற முடியாத புவனேஷ்வரி முளைப்பாரியில் பங்கு கொள்வதில்லை..
ஆனால் பொன்னரசி தவறாமல் கலந்து கொள்வாள்.. பத்து நாளுக்கு முன்பே சாமி கும்பிட்டு, ஜாடிகளில் பல்தாவர விதைகளிட்டு ஓரிடத்தில் வைத்து விடுவர்.. பின் ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலமே எழுந்து தலைக்குக் குளித்துப் பிள்ளையாரை சுற்றிவந்து வழிபட்டு, அடுத்ததாக அம்மன் கோவிலிலும் வழிபாட்டை நடத்திவிட்டு, விதைகள் போடப்பட்ட ஜாடிக்கு நீர் ஊற்றிவிட்டு வருவர்.. மேற்கொள்ளும் விரதமும் வேண்டுதலுமே விதைகளில் இருந்து பச்சையும் மஞ்சளும் கலந்த முளை வருவதற்குக் காரணம் என்று கூறினாலும் வாராத கூந்தலின் பிரதிபலிப்புதான் முளை என்று பெண்களுக்கிடையே ஒரு நம்பிக்கையும் உண்டு..
மாவிளக்கு பூஜைக்குச் சிறுவயதாக இருக்கும் பொழுது ஆசைக்குக் கலந்து கொண்டதாகப் புவனேஸ்வரிக்கு ஒரு ஞாபகம்.. கனியம்மாளுக்கு இதில் அனுபவம் இல்லாமல் போக, “உனக்கென்ன?? வயல்ல போயி களை பெறக்கவும் பீடிய உருட்டவும்தான் உங்க வீட்டுல சொல்லி தந்துருக்காவ... வேற என்னத்தயாவது படிச்சிட்டு வந்துருக்கியா??” எனக் கடிந்து கொண்டு வெளியேற, “ம்ம்க்கும்.. இதுல்லாமா சொல்லி தருவாவ.. நானும் பள்ளிக்கொடம் படிக்கும் போது முதல் மாணவின்னு பேரு எடுத்துருக்கேன்.. அஞ்சாவதுக்குப் பெறவு தான் எங்க அப்பன் படிக்க விடாம வயலுல வேலைய யாவிட்டானே.. அந்தக் காலத்துலேயே நான் படிச்சிருந்தா இந்நேரத்துக்கு எங்கேயோ இருப்பேன்.. உங்க அப்பன்ட்ட இடி வாங்கிக்கிட்டு கெடக்க மாட்டன்..” எனத் தன் பெருமைகளை யாருமில்லை என்றாலும் கூறிக் கொண்டார்..
அக்காவுக்கும் தங்கைக்கும் அவர்களின் தாய்மார்களே தயார் செய்து கொடுக்கக் கிழவியைத் தேடி வந்தாள்.. ஆனால் அவளுக்கு முன்னே சித்தி மகள் வந்து நிற்க, பாதித் தயாராகி விட்டது.. முழுவதும் முடிந்ததும் வாங்கிக் கொண்டு சென்றிட, “ஏ.. பாட்டியோ.. எனக்கு மாவிளக்கு செஞ்சி தாயேன்..” எனக் கேட்டாள்..
“என்னளா.. மாவிளக்கு செஞ்சு தரணுமா?? உங்க அப்பன் பெரிய இவன் மாதிரி என் மொவள எங்கயும் வுட மாட்டேன்னான்.. இப்போ மட்டும் சரின்னுட்டானோ??” எனக் கேலிக் குரலில் கூத்தாட, “அப்பாவுக்கு இதுலாம் தெரியாது.. ப்ச்.. நீ செஞ்சு தருவியா மாட்டியா??” எனக் கேட்டாள் புவனேஷ்வரி.. “ஏம்?? உங்க அம்ம எங்க போனாளாம்??” எனக் கிழவி கேட்க, ‘அவர் செய்யவில்லையா??’ எனக் கேள்வி எழுப்புவதற்குப் பதிலாக ‘அவர் எங்கே??’ எனக் கேட்பதே வழக்கம்.. அவர்களின் பாஷை.. பாணி எல்லாம்..
“ம்க்கும்.. அவியளுக்குச் செய்யத் தெரியாதாம்.. இந்த ஒரு வாட்டி தான கேக்கேன்.. ரொம்ப இங்காத ன்ன..” எனச் சற்று கீழிறங்கி கேட்ட புவனேஷ்வரி, மறுநொடியே “செஞ்சி தருவியா மாட்டியா??” என அதிகாரமாக கேட்க, “கொண்டா.. அப்பனுக்கு மேல மொவளுக்குப் பொத்துட்டு வருது..” எனக் கையில் இருந்த மாவை வாங்கிக் கொண்டார்..
இரண்டு நாட்களுக்கு முன் உரலில் இடித்துச் சலித்த அரிசிமாவை கொடுக்க, ருசிக்கு தேவையான பதார்த்தங்களும் சிறிது சிறிதாய் தண்ணீரும் ஊற்றி பிசைந்து நடுவே விரல்களால் குழி உண்டாக்கி எண்ணெய் ஊற்றி திரியை மாவினுள் புதைத்து விட்டார்.. பல நாட்களாக ஏங்கிய மாவிளக்கு கிடைத்து விட்டது..
பின்னே எத்தனை முறை மற்றவர்களிடம் கேட்டிருப்பாள்.. “ஏப்ள.. கொஞ்சோல மாவு தாப.. ருசி பாக்க மட்டும் தான்.. இத்தினோண்டி தந்தாலும் போதும்பிள..” என்று கெஞ்சினாலும் ஒருவராவது தந்தார்களா?? ம்ஹும்.. விரல் நுனிக்கு கூடத் தரவில்லை.. இப்பொழுது அவள் கைகளிலேயே ஒன்று இருக்கிறது..!!
மிக மகிழ்ச்சியோடு வரிசையில் சென்று நின்று கொள்ள, விளக்கு ஏற்றப்பட்டது.. அந்த வெப்பத்தில் மாவானது வெந்து விடும்.. அதுவே மாவிளக்கு.. இப்படி விளக்காக பாவிக்கப்பட்டதினுள் ஏற்றப்பட்டு எண்ணெயின் உதவியால் வேகவைக்கப்படும் மாவிற்குத் தனி ருசி உண்டு..
விளக்கை ஏற்றிவிட்டு, கொஞ்ச தூரம் நடந்திருப்பாள்.. பட்டென அணைந்து போனது.. அருகில் நடந்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணிடம் நெருப்பினைக் கடன்வாங்கி விளக்கினை உயிர்ப்பித்துக் கொள்ள, கொஞ்ச தூரம்.. மீண்டும் அதே அணைதல்.. இப்படியாகக் கோவிலுக்குச் செல்வதற்குப் பத்து பன்னிரண்டு முறை அணைந்து அணைந்து திரியை தீண்டிக் கொண்டே வர, கோவிலுக்குள் செல்லும் பொழுது எண்ணெய் தீர்ந்து விட்டது.. கோவிலில் அனைவரும் விளக்கோடு பிரகாசமாக இருக்க, இவளின் விளக்கும் சரி.. கவலையினால் வீங்கிப் போன முகமும் சரி.. இருளடித்துப் போயிருந்தது..
சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவளுக்கு அழுகை முட்டிக் கொண்டு நின்றது.. அப்பொழுது கூட்டத்தில் இவள் மட்டும் இப்படியான நிலையில் மாட்டிகொண்டதை அறிந்து ஒரு பெண்மணி கோவிலின் பிரதான விளக்கை ஏற்ற வைத்திருந்த எண்ணெயை ஊற்றி விளக்கை எரியச் செய்தார்.. இதிலே பெரிதும் உடைந்து போனவள், வீட்டிற்கு வரவும் வெடித்து விட்டாள்.. மாவிளக்கு வேறு அணைந்து அணைந்து எரிந்ததால் ஆங்காங்கே திட்டுக்களாய் வெந்தும் வேகாமலும் இருக்க, புவனேஷ்வரி காளியாகி விட்டாள்..
“அந்தக் கிழவி தான்.. எனக்கு மட்டும் என்னனி தான் பிடிச்சு தந்தாளோ.. போவ போவ சட்டு சட்டுன்னு அணையுது.. நினைச்சேன்.. அவளுக்கு என்மேல ஏதோ ஒண்ணு இருந்திருக்கு.. அதான்.. இதுல வச்சு தீட்டிட்டா.. மாவு சரியில்ல.. எண்ணெய் நிக்க மாட்டைங்கு..” என ஒரு ஆட்டம் ஆடி தீர்க்க, கண்களில் நீர் வழிய மகளைக் காண முடியாது உடனே அங்கே சென்று ஒரு சண்டையைப் போட்டுவிட்டே வந்தார் வேலப்பன்..
அன்று இரவு முழுவதும், “அப்பா சொல்லுத பேச்ச கேட்டா இது நமக்குத் தேவதானா??” எனச் சற்றே யோசித்துக் கொண்டிருக்க, கனியம்மாளோ “பொம்பள பிள்ள இந்த ஆட்டம் ஆடாத.. மாவிளக்கு அணைஞ்சதுக்கு எல்லாம் இந்த ஆட்டம் ஆவாது..” எனக் கண்டித்தார்.. மறுநாள் காலை பாட்டி வீட்டு முன்னே உடலை சிலுப்பிக் கொண்டு நடக்க, “ஏளா.. இந்தா.. ஆலங்கனி மொவளே..” எனக் கத்தி அழைத்தாள் கிழவி..
“நான் தான் உனட்ட சத்தம் குடுக்காம போறேம்லா.. பெறவு என்னத்துக்குக் கூப்ட்டுச் சத்தம் குடுக்க.. உனக்கும் எனக்கும் ஆவாது..” எனத் திருப்பிக் கொள்ள, “உங்க அப்பன்ட்ட என்னளா சொல்லி குடுத்து தொலைச்ச.. நாசமத்து போற பய.. கண்ட மேனிக்கு வைதுட்டுப் போறான்.. என்ன ஏதுன்னு கேட்டா ஒன்னும் சொல்லாம போயிட்டான்..” எனக் கேட்டாள் கிழவி.. “அது....” எனப் புவனேஷ்வரி தொடங்கவும் உள்ளே நுழைந்த பெரியப்பாவும் அப்பாவும் தாயை உள்ளே தள்ளி, கதவை மூடினர்..
நேற்று சண்டை போட்ட அப்பா, இப்பொழுது ஏன் இங்கே வருகிறார் என்ற யோசனையோடு நிற்க, “புவனா.. நீ இங்க என்னயுத.. ஒழுங்கா வீட்டுக்கு ஓடு..” எனப் பெரியப்பா விரட்ட, செல்வது போல நடித்துப் பிச்சிமூட்டிற்குப் பின்னே ஒளிந்து கொண்டாள்.. அப்பொழுது, கடகடவெனக் கழுத்தில் மணிகளோடு பக்கத்துத் தெருவில் கடை வைத்திருக்கும் மணி பாதங்களால் தரையில் நாட்டியம் நிகழ்த்தி கொண்டே வர, அவருடைய முகமே சரியில்லை..
நாக்கை வெளியில் துருத்தி “ம்ஹும்..” என்ற உறுமலோடு தோள்களை அசைத்து பாட்டியின் வீட்டின் முன்னே ஆடத் துவங்கினார்.. அதற்குள் ஊர் மக்கள் அங்கே குழுமிட, அந்தக் கூட்டத்தில் “நல்லா நின்னுட்டு இருக்கும் போது திடீர்னு தூண்டில் மாடன் வந்துட்டான்.. வந்ததும் அம்மன தேடி வந்துட்டு போல..” என்ற வாக்கியங்கள் தெளிவாகவே காதில் விழுந்தது..
அறையில் வைத்துப் பூட்டப்பட்ட பாட்டி கதவைத் தட்ட, ஒவ்வொரு அடியும் இடிபோல இறங்கி வீட்டை குலுக்கியது.. புவனேஷ்வரியின் மனதிற்குள் திக் திக் என அடித்துக் கொண்டாலும் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்ப்பதற்காக ஆர்வகோளாறில் முன் வரிசையில் வந்து நின்று கொண்டாள்.. சிறிது நேரத்திற்கு எல்லாம் நிலை குலுங்க, கதவு அப்படியே சரிய உள்ளிருந்து பாட்டி வேகமாக ஓடி வந்தார்.. அவருடைய செய்கைகளும் பாவனைகளும் மணியை ஒத்திருக்க மக்கள் அனைவரும் தங்களுக்குள்ளே “ஆத்தா வந்துட்டா..” என முணுமுணுக்க ஆடிய ஆட்டத்தில் புவனேஷ்வரியே ஆடிப் போனாள்..
இருவரும் கோவிலை நோக்கி தடதடவென ஓட, மக்களும் பின்னாலேயே சென்றனர்.. அதற்குப் பிறகு கோவில் பக்கமும் செல்லவில்லை.. கிழவியிடம் வியாக்கியானம் பேசவும் இல்லை.. வீட்டிற்குள்ளேயே பெட்டி பாம்பாக அடங்கிக் கொண்டாள்.. புவனேஷ்வரி பழைய நினைவுகளில் இருந்து மீளும் பொழுது “ம்ஹும்...” என்ற பெருமூச்சு வெளிவந்தது..
எப்படியெல்லாம் கொண்டாட்டமாக இருந்த வீடு கிழவி சென்ற பின் சில நிகழ்வுகள் மட்டும் விட்டுப்போக, அரசி செய்த செயலால் அனைத்தும் குடி முழுகிப் போனது.. யோசனைகளை எல்லாம் கைவிட்டு கனியம்மாளோடு கோவிலுக்குக் கிளம்பி சென்றாள்.. இரண்டு அடிக்கு முன்பே கேந்தியின் மணமும் விபூதியின் வாசமும் நாசிக்குள் சென்று கொடை என்ற உணர்வை தந்தது..
கோவிலின் சுற்றுச் சுவரில் லில்லி மாலைகள் சாத்தப்பட்டு இருக்க, கருவறையினுள்ளே வடிவாளம்மன் தெய்வீகமான புன்னகையோடு அருள்பாலிக்க, வெளியே பன்னிரண்டு தெய்வங்கள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தது.. முன்பு ஆடி வந்த தூண்டில்மாடனும் இந்த வரிசையில் ஒருவர் தான்.. இரண்டு மூன்று மாலைகளுடன் வெளியே தெய்வங்கள் வீற்றிருக்க, உள்ளேயோ தாயின் கழுத்து நிரம்பும் அளவிற்கு ஆரஞ்சும் மஞ்சளுமாய்க் கலந்த கட்டிகேந்திகளைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட மாலைகள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.. அதனூடே எலுமிச்சை பழத்தினால் பயபக்தியாய் தொடுக்கப்பட்ட மாலையும் அம்மனுக்கு அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
பூவின் மணம் ஒருபுறம் என்றால் ஆரத்தியில் சந்தனமும் குங்குமமும் கலந்து விட, படையலில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த சாம்பிராணி பத்தி நறுமணம் கமழச் செய்தது.. அருகில் நின்ற பூசாரி ஒவ்வொரு மாலையாகக் கழற்றி பக்கவாட்டில் இருந்த சுவற்றில் சாத்திக் கொண்டிருக்க, சிவப்பு பட்டுடுத்தி அம்சமாகக் காட்சி தருகிறாள் வடிவாளம்மன்..
கண்களில் நிறைத்துவிட்டு கைகளைக் கூப்பி வேண்டிக் கொண்ட புவனேஷ்வரி; அங்கிருந்து நகர்ந்து, ராட்டினங்களையும் வளையல் கடைகளையும் தின்பண்டக் கடைகளையும் பார்வையிடத் துவங்கினாள்.. பின் தனக்குத் தேவையான சில பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே மக்கள் கூட்டம் ஓரிடத்தில் அறிவிப்பின்றிக் குழும, “பங்கு பிரிக்கதுல எவனுக்காவது இடிச்சிருக்கும்.. அந்தால அவனே இவனேன்னு சண்டை போல..” என்று நினைத்த புவனேஷ்வரி, அதில் நாட்டமின்றி வளையல்களைக் கைகளில் நுழைத்து பார்த்து கொண்டிருந்தாள்...
அப்பொழுதுதான் அவளுக்கும் மண்டையில் உரைக்கிறது.. ஒருவேளை அந்தக் கூட்டத்தில் வேலப்பனோ மகேசனோ இருந்தால்?? மகேசனும் சமீப காலமாகக் கோபம் வந்தால் கையில் கிடைப்பதை தூக்கி அடிக்கப் பழகியிருக்கிறான்... பரம்பரை ரத்தம் விட்டு வைக்குமா என்ன?? போட்ட வளையலை மீண்டும் கழற்ற கூடத் தாமதிக்காது சரட்டெனக் களைந்து விட்டு, விறுவிறுவெனக் கூட்டத்தை எட்டிப்பார்த்தாள்..
அப்பாடா.. இவள் நினைத்தது போலப் பாகப்பிரிவினை சண்டை இல்லை.. வீட்டின் கிழக்கில் வசிக்கும் முனுசாமி சாமியாடிக் கொண்டிருந்தார்.. புவனேஸ்வரிக்கு தான் இது போன்ற காட்சிகளை அருகில் காண்பதில் அலாதி பிரியமாயிற்றே.. கூட்டத்தைப் பிரித்துக் கொண்டு முதல் ஆளாகச் சென்று நின்று கொண்டாள்..
அவள் மட்டுமல்ல ஊரே ஒரு ஆர்வத்தில் தான் குழுமியிருந்தது.. நடுவே கம்பீரமாகக் கழுத்தில் மாலையோடு நாக்கை துருத்தி, தலையைச் சாய்த்து உடலை சிலுப்பி ஆடிக் கொண்டிருந்தார்.. புவனேஸ்வரியின் பாட்டியின் மறைவிற்குப் பிறகு எவரின் மீதும் அம்மன் அருள் இறங்கவில்லை.. ஆண்டுகள் கழித்துத் திரும்ப வந்த அம்மனை அனைவரும் பயபக்தியோடு கையெடுத்து கும்பிட, பூசாரி ஆரத்தி தட்டை எடுத்து வந்தார்..
முனுசாமி இன்னும் உக்கிரமாக ஆட்டத்தைத் தொடர, அருகில் கொண்டு வரப்பட்ட விபூதியில் கையை அடித்து மீண்டும் ஆட்டத்தைத் தொடர்ந்தார்.. ஒருவேளை இந்த வருடம் மும்மாரி மழை பெய்யும் என்பதை உணர்த்தவோ என்று தங்களுக்குள்ளாகவே முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது தான் எவரும் எதிர்பார்த்திராத ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது..
தட்டில் இருந்த சூடத்தை வேலப்பன் எடுத்து ஆடி கொண்டிருந்த முனுசாமியின் உள்ளங்கையில் வைத்து விட, வலி தாளாமல் கீழே விழுந்தது.. அதே சமயம் சாந்தியடைந்து கீழே சரியவும் அனைவரும் வேலப்பனை பிடித்துக் கொண்டனர்.. “ஏலே.. அம்மனே ரொம்ப வருஷம் கழிச்சி இப்ப தான் வந்துது.. அதையும் இப்பிடி கெடுத்துட்டியே.. ஏம்லே இப்பிடி பண்ணுன..” என வேலப்பனை சட்டையைப் பிடித்திட, மகேசன் தான் அனைவரையும் தடுக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்..
புவனேஸ்வரியும் கனியம்மாளும் இதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை என்பதால் அப்படியே நின்றிருக்க, “யோவ்.. அவன் பொய் சாமி ஆடுதான்.. அம்மனுக்கு என்னிக்குச் சூடம் சுட்டுது..” என நறுக்காகக் கேட்க, கூட்டத்தில் பதிலில்லை.. “எங்கம்ம போனதுக்குப் பெறவு யாரு மேலயும் சாமி இறங்கல.. ஒருவேள இறங்கிச்சின்னா எப்பிடி ஆடும்னு எனக்குத் தெரியும்லே.. இவன் கள்ளச் சாமி ஆடிட்டு திரியுதான்..” என வேலப்பன் கூற, கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன், “ஏலே.. ஆலங்கனி.. மல்லு இழுக்கணும்னு என்னத்தயாவது செய்யாத.. சூடம் காட்டி தான் அம்மன இறங்க வைப்பாவ.. அப்பிடி அம்மன அனுப்பிட்டு கதையாலே கட்டிட்டு இருக்க.. உனக்கு உங்கம்மைக்குப் பெறவு எவனும் ஆடப்பிடாதுன்னு பொறாமை.. அதாம்ல இப்பிடி பண்ணுத..” என எடக்கு மடக்காகப் பேசினான்..
கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்பட, “சேரிலே.. நானே பொய் சொல்லுதேன்னே வச்சிப்போம்லே.. அப்பிடி பொய் சொன்னா அது எனக்கு.. அந்த வடிவாள்ளம்மனே தண்டனை தரட்டும்..” என்று விட்டு மகேசனின் கையைப் பிடித்துக் கூட்டி கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.. சிலர் “குடிக்காரப்பய.. இப்பிடி பண்ணிப்புட்டான...” என முகவாயில் விரல் வைத்துக் கொள்ள மற்றொரு கூட்டமோ, “பாப்போம்.. அந்த ஆத்தாவே ஒரு தீர்ப்ப சொல்லுவா..” என முணுமுணுத்துவிட்டு கலைந்தனர்..
பார்வையாளராக நின்ற புவனேஷ்வரிக்கு தான் குலை நடுங்கியது,, அம்மன் தண்டிக்கவில்லை என்றால் சந்தோசம்.. ஒருவேளை வேலப்பனின் கணிப்பு சரியாகி ஏதாவது நடந்து விட்டால்?? குடும்ப மானமே போய்விடும்.. ஏனெனில் வடிவாளம்மானின் சன்னதியில் வைத்து எந்தக் குற்றமும் செய்துவிட முடியாது.. சில நாட்களிலேயே ஏதாவது ஒரு காரணத்தினால் படுக்கையில் கிடத்திவிடும்.. ஆளையும் இழந்து மானத்தையும் இழக்க வேண்டுமே என்ற பயத்தில், “அம்மா.. வடிவாளம்மா என் அப்பா ஏதாவது தப்பு பண்ணி தண்டனை குடுக்கதா இருந்தா தயவு செஞ்சி அதை எனக்கே குடுத்துரு..” என வேண்டுதலை போட்டு விட்டுவீட்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினாள் ஏற்கனவே சாவை கண்ணில் பார்த்துவிட்டு வந்த வீராங்கனை..
இந்திய குடிமைப்பணித் தேர்வின் மீது வெறுப்பு மண்டிய பின் ஜார்ஜின் பார்வை பதிந்தது தமிழ்நாடு அரசு அரசாணையத் தேர்வுகளின் மீது.. இந்த முறை ஜார்ஜ் மட்டுமில்லாது துரையும் சேர்ந்து கொண்டு இருவராகத் தேர்விற்குத் தயாராகினர்.. துரை அமர்ந்த இடத்தில் இருந்து நகராமல் கண்களை நீக்காமல் புத்தகத்திலேயே பதித்திருக்க, ஜார்ஜ் ஒரு இடத்தில் அமர்வதில்லை.. புத்தகத்தை எடுத்து மடியில் வைத்து விட்டால் போதும் ஒரு பக்கத்திற்கு இத்தனை நிமிடங்கள் என வகுத்து, முடிந்ததும் தூக்கி போட்டுவிட்டு கிளம்பி விடுவான் பெரியம்மாவின் வீட்டிற்கு..
சமுத்திரம் வீட்டில் ஏகப்பட்ட பெண்குழந்தைகள் என்றாலும் ராஜம்மாள் பெரியம்மாளுக்கு ஜார்ஜ் மீது தனிப் பிரியம்.. திருமணம் முடிந்து விட்டது என்பதற்காக அத்துடன் உறவை விலக்கி கொள்ளாமல் பிள்ளைகள் மூலம் வளர்ந்து கொண்டே தானிருந்தது.. அந்த வகையில் சமுத்திரம் வீட்டாரிடத்தில் சேரக் கூடாது என்று நேசமணி கட்டளைகள் பிறப்பித்திருக்க, அதனை மீறுவதற்காகவே அவதாரம் எடுத்து வந்த ஜார்ஜ் அதனைத் திறம்படச் செய்து வந்தான்..
பொழுது அன்றும் பெரியம்மாக்களின் வீட்டையே சுற்றி வருவதால் அனைவரும் தங்களின் பிள்ளைகளை அழைத்ததைவிட ஜார்ஜின் பெயரையே நாவில் தேய்த்து வைத்திருப்பர்.. விடுமுறை என்றால் போதும்.. நேசமணியின் இருப்பைத் தவிர்ப்பதற்காக மிதிவண்டியில் பெரியம்மா வீட்டிற்குச் செல்பவன் தான்.. தூங்குவதற்கு மட்டுமே வீடு..
பெரியம்மாக்களுக்கு ஜார்ஜ் எப்படியோ அதே போலப் பெரியம்மாக்களின் மக்களுக்குச் சமுத்திரம்.. வீட்டைத் தேடி வந்து விட்டால் போதும்.. அவர்களின் மொத்த தேவையையும் பூர்த்திச் செய்தே ஆவார் சமுத்திரம்.. இதில் சம்பந்தமில்லாதது போல நேசமணி நடந்து கொள்ள, ஜார்ஜ் எப்பொழுதும் அம்மாவின் புறம் நின்று ஆதரவு கொடுப்பதே..
ஆனால் சமீப காலமாகத் தன்னுடைய சொந்தங்களை விட்டு விட்டு சமுத்திரத்தின் வீட்டார்களிடம் கொஞ்சமாய் ஒட்டிப் போகிறார் நேசமணி.. இரு மகன்களும் அரசாங்க உத்தியோகத்திற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருக்க, காலாகாலத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமைகளைக் கருத்தில் கொண்டார் நேசமணி.. கேட்டால், “அவன் தான் என்ன மதிக்கவே கூடாது.. நான் சொல்லுதத கேக்கவே கூடாதுன்னு இருக்கான்... அதுக்கு நானும் அப்பிடியே இருந்திற முடியுமா??” என்றார்..
திருமணம் என்று வந்து விட்டால் அதற்கென்று தரகர்களை நாட வேண்டும் என்ற அவசியம் அந்தக் காலக்கட்டத்தில் இல்லை என்பதால் தெரிந்தவர்களிடம் விஷயத்தைக் கூறி வரனைத் தேடினார்.. இது எதுவுமே தன்னைப் பாதிக்கப் போவதில்லை என்பது போல காலையில் எழுந்து ஆலயம் செல்வது, பின் படிப்பது, பெரியம்மா வீட்டிற்குச் செல்வது, இரவில் இந்தி பாடல்களில் மெய்மறந்து லயிப்பது என்று ஜார்ஜின் உலகில் வேலைகள் மிகச் சரியாகச் சென்று கொண்டிருந்தது..
ஒரு வாரத்தில் ஒரு வரன் வந்து சேரவும், ஜார்ஜை தயார் செய்வதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி போனது சமுத்திரத்திற்கு.. முடியாது என்றால் முடியாது என்று முரண்டு பிடிப்பவனை இழுத்துக் கொண்டு செல்வது மிகச் சிரமம் தானே.. பெண் பார்க்கும் வீட்டிற்கும் சென்றாயிற்று.. பெண்ணையும் பார்த்தாயிற்று.. பார்ப்பதற்குப் பேரழகி என்றால் பேசி பார்த்த இடத்தில் பெரியவர்களுக்கும் எந்தக் குறையும் இல்லை.. ஒரே குலம், ஒரே கோத்திரம் அனைத்தையும் விட வசதியில் இவர்களுக்குச் சளைத்தவர்களில்லை..
வசதி என்றதும் நேசமணியின் வசதி பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமே.. தெற்கூரில் பாதி நிலப்பரப்பு இவருக்குத் தான் சொந்தமென்பதால் எவரிடமும் சென்று ‘நேசமணி வாத்தியார்’ என்று கேட்டால் உடனே தெரிந்து விடும்.. பல வேலையாட்களைக் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக விவசாயம் சொந்த நிலம் அனைத்திலும் செய்து வந்தாலும் ஆசிரிய தொழிலும் சிறப்பாகச் செய்வார்.. பள்ளியில் இவரது பெயரை கேட்டால் போதும் மாணவர்கள் தொடை நடுங்கிப் போவார்கள்.. பாடம் சரிவரப் பயிலவில்லை என்றால் அக்குளிற்குக் கீழே இருக்கும் சதைப்பற்றைத் திருகி விடுவாரே..
தனது உடல்நலத்தையும் உணவுமுறையையும் பொருட்டாக மதியாமல் காலையிலேயே தோட்டத்திற்குச் சென்று பயிர்களுக்குத் தண்ணீர் பாய்த்துவிட்டு பள்ளிக்கும் சென்று, மாலையில் மாட்டிற்குப் புல்லும் தட்டையும் வெட்டி வருவார்.. சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்து, சேரும் பணத்தில் கிடைக்கும் இடத்தில் எல்லாம் நிலபுலன்களை வாங்கித் தனது எல்லையை விரித்துக் கொண்டே வருகிறார்.. பிந்துசாரனிடம் இருந்து பெற்ற நாட்டைச் சாமர்த்தியமாக விரிவடையச் செய்த அசோகனின் வகையறா தான் இந்த நேசமணி..
திருமணமாகி சில நாட்களிலேயே வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றப்பட்ட நேசமணியின் அயராத உழைப்பினால் உருவானதுதான் இப்பொழுது வசிக்கும் வீடு.. தற்பொழுது வேலை பார்க்கும் பள்ளிக்கு அருகிலேயே மற்றொரு இடமும் வாங்கி வீட்டைக் கட்டி வருகிறார்.. இப்பேர்ப்பட்ட நேசமணியின் தவப்புதல்வனுக்கு வரப்போகும் மனைவியின் புகழ் எவ்வாறெல்லாம் இருக்க வேண்டும்.. தன்னைப் போலச் சுறுசுறுப்பு இல்லை என்றாலும் மூளையின் அறிவு தன்னைவிட அவனுக்கு அதிகம் என்பதை மனதிற்குள் ஒப்புக் கொள்ளும் நேசமணி நேரில் ஒருபோதும் காட்டிக்கொள்வதில்லை..
எனவே தான் மிக மிகக் கவனமாக வரன் தேடி வருகிறார்.. மின்சார வாரியத்தில் தகப்பனும் தாயும் பணிபுரிய, இளங்கலை படிப்பு முடித்திருந்த பெண்ணை அனைவருக்கும் பிடித்துப் போக, பிடிக்க வேண்டியவனோ பிடிக்கவில்லை என்றான்.. கதை முடிந்தது.. வீட்டிற்கு வந்ததும் நேசமணி வாத்தியார் பிரம்பை எடுக்காவிட்டாலும் வார்த்தைகளால் பிரம்பு வீசி விடுவாரே என்ற பயத்தில் சமுத்திரம் பம்மி கொண்டிருக்க, ஜார்ஜ் சகஜமாகவே இருந்தான்..
ரத்தபந்தத்தைத் தவிர வேறெந்த பெண்ணிடமும் பழகாத ஜார்ஜின் கண்ணியமான பேச்சு படிக்கும் காலங்களிலேயே பல பெண்களைத் திரும்பி பார்க்க வைத்தது.. ஆனால் ஜார்ஜுக்கு தான் திருமணம் பற்றிய எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லை.. பெண்களைப் பற்றிய எந்த அபிப்பிராயமும் இல்லை.. வீட்டில் வந்த பின் நேசமணியின் ஆட்டம் கொடுமையாக அமையும் என்று எதிர்பார்க்க, அவரோ வாயைத் திறக்கவில்லை..
வாயைத் திறந்து பேசினால் தானே என்ன நினைக்கிறார் என்பது புரியும்.. இப்படி மௌனம் சாதித்தால் என்னவென்று எடுத்துக் கொள்வது?? நேசமணி இப்படி என்றால் ஜார்ஜின் நடவடிக்கையில் ஒரு மாற்றமும் இல்லை.. எனக்கென்ன?? என்பது போல நடந்து கொண்டான்.. குடும்பமாக அமர்ந்து பேசும் வழக்கமே காணாத அந்த வீடு அதன் பாட்டில் அமைதியை அணைத்து உறங்கிக் கொண்டிருக்க, இவை அனைத்தையும் பழகிப் போன சமுத்திரம் நெஞ்சின் ஓரத்திற்குக் கேள்விகளைத் தள்ளிவிட்டு, தன் வேலைகளைப் பார்க்கத் துவங்கினார்..
அடுத்தடுத்து பரீட்சைகளை ஜார்ஜ் எழுதி கொண்டிருக்க, புதிய வீடும் தயாராகி இருந்தது.. நேசமணி பணிபுரியும் பள்ளிக்கு எதிர்புறத்தில் இருக்கும் வீடு சமுத்திரம் பணிபுரியும் பள்ளிக்கு அருகில் அமைந்தது.. தினமும் தூரமாய் அலைய முடியாது என்பதால் பள்ளிக்கு அருகில் குடிவந்தனர்.. இருந்தாலும் நேசமணி தனது கடமையைச் செவ்வெனச் செய்து கொண்டிருக்க, சிறிதும் சலனமின்றி, பார்க்கும் பெண்கள் அனைத்தையும் வேண்டாம் என்று மறுத்துக் கொண்டே வந்தான் ஜார்ஜ்..
கோவில் கொடை முடிந்ததினால் ஊரே பரபரப்பு குறைந்து காணப்பட, வாழ்க்கை மெல்ல தன் பாட்டிற்கு நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது.. அவ்வவ்போது ஊருக்கு வந்து செல்லும் ராகவேந்திரன் தவிர, சொல்லி கொள்ளும் அளவில் வேறெந்த மாற்றங்களும் புவனேஷ்வரி வாழ்வில் நடக்காது போக, இழுத்த இழுப்பில் சென்று கொண்டிருந்தது அவளது வாழ்க்கை..
அன்று, வட்டார்ப்பட்டியில் இருந்து மாப்பிள்ளை வீட்டார்கள் பெரியப்பா வீட்டிற்கு வந்திருக்க, கூழ் குடிப்பதற்கு மோர் கேட்க செல்வது போல மெல்ல கூட்டத்தினுள் நுழைந்தாள் புவனேஷ்வரி.. அவள் கேட்டு வந்த மோரினை ஊற்றிக் கொண்டிருந்த பொன்னம்மா சேலை தலைப்பில் மூக்கை சீந்திவிட்டு மீதி பாதியை உறிஞ்சிக் கொண்டார்.. “பெரியம்மாவும் அவ சுத்தமும்..” எனப் புவனேஸ்வரியின் மூளை காறி உமிழ, முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டாள் புவனேஷ்வரி..
அவளின் சுனங்கிய முகத்தைக் கவனித்துக் கொண்டு பின்னாளில் பிடித்துக் காட்டும் நிலையிலா பொன்னம்மா இருக்கிறார்?? எரிகிற நெருப்பில் சுள்ளியை ஏன் எறிவானேன்?? என்று அமைதியாகக் கடந்து விட, மோர் செம்பை உற்றுப் பார்த்தாள்.. இந்த மோரைக் கொண்டு அப்பாவின் வேஷ்டி வழி ஊற்றினால் எதுவும் மிஞ்சாது தண்ணீராய் ஒழுகிப் போகும்.. என்ன கேடு வந்தாலும் புத்தி மாறப் போவதில்லை என்று உச்சு கொட்டிவிட்டு வெளியே வந்தவள் கதவில் சாய்ந்து நின்றாள்..
மாப்பிள்ளை உறவுக்காரர்கள் நாக்கு மேல் பல்லைப் போட்டு பேசி கொண்டிருக்க, பெரியப்பா தலைமேல் கைவைத்து அமர்ந்திருந்தார்.. அவரைப் பார்க்கவும் வருத்தமாகத் தான் இருக்கிறது.. என்ன செய்வது?? நடப்பதை மாற்றும் சக்தி இவளுக்கு இல்லையே.. அப்பா, பெரியப்பா, சித்தப்பா, மாமா, அண்ணன் என்று அனைவரும் பேசிய பின்னும் இறங்காதவளை என்ன செய்யட்டும்?? கடவுள் மீது பாரத்தைப் போட்டு விட்டு மெல்ல வீட்டை நோக்கி நடையைக் கட்டினாள்..
மகேசனும் ஊருக்கு வந்த ராகவேந்திரனும் வயலிற்குத் தண்ணீர் பாய்ச்ச சென்றிருக்க, அம்மாவும் அப்பாவும் பஞ்சாயத்தில் முக்கியப் புள்ளியாக ஆதரவிற்கு அமர்ந்திருந்தனர்.. வீட்டில் தனியே வந்து அமர்ந்தவள், பொறுப்பாக இலையை வெட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.. அப்பொழுது வெளியே ஏதோ அரவம் கேட்க வெளியே சென்று பார்த்தால் கையில் கொம்பை ஊன்றி தோளில் சாக்கு பையைப் போட்டு நின்றிருந்தான் ஒருவன்..
“வீட்டுல அம்மா இல்லையா தாயி..” என விசாரிக்க, “இல்லியே.. பக்கத்துல போயிருக்காவ.. என்ன வேணும்??” என விவேகமாய்க் கேட்டாள் புவனேஷ்வரி. “கோயில் கொடை முடிஞ்சிருக்கு..” என இழுக்க அவளுக்குப் புரிந்து விட்டது.. அந்தக் காலகட்டத்தில் ஒரு வணிக முறை நடைமுறையில் இருந்தது.. ஒவ்வொரு சமுதாயத்தையும் பிரிவினையாக நோக்காது தொழில்களாகப் பிரித்து வைத்திருந்தனர்.. ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் தேவைகளும் இந்த முறையில் நிறைவேற்றப்படும்..
சான்றாக ஒரு கொல்லன், ஒரு தச்சன், ஒரு விவசாயி, ஒரு நாவிதன், ஒரு வண்ணான் இப்படிப் பல தொழில்கள் இருக்க, தேவைப்படும் வேளைகளில் வேலை செய்து விட்டு மொத்தமாய் அறுவடை காலங்களில் தானியங்களும் வீட்டிற்குத் தேவையான காய்கறிகளையும் பெற்று செல்வர்.. பணப் புழக்கம் வெறும் சம்பிரதாயத்திற்கும் சந்தைக்கும் மட்டுமே..
ஏற்கனவே அம்மா எடுத்து வைத்த நெல்லை கொடுத்திட, “சாப்பிட ஏதாவது எடுத்தா தாயி..” எனக் கேட்க, வீட்டில் இருந்த கிண்ணத்தில் குழம்பை கோதி கொடுத்தாள்.. திண்ணையில் அமர்ந்து உண்டவன் பெரிய கும்பிட்டோடு கிளம்பிட, எதுவும் புரியாத புவனேஷ்வரி ‘என்னவோ’ என்று விட்டுவிட்டாள்..
பஞ்சாயத்து எல்லாம் முடிந்த கனியம்மாள் வீடு திரும்ப, முற்றத்தில் டப்பின் அருகே கிடந்த கிண்ணத்தைப் பார்த்து விட்டார்.. எப்பொழுதும் இரவு நேரங்களில் மட்டுமே சமைக்கும் கனியம்மாள் சோறு, குழம்பு அனைத்தையும் வேறொரு பாத்திரத்திற்கு மாற்றிவிட்டு சோற்றுப் பானை, குழம்பு சட்டியை இரவே விளக்கி வைத்து விடுவார்.. காலையில் தட்டும் டம்ப்ளருமே பயன்படும்.. இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ரோட்டில் வந்த பாத்திர கடைக்காரரிடம் வாங்கிய கணமான கிண்ணம் இங்கு வந்து சேர்ந்ததன் மாயமென்ன என்ற யோசனையோடே அழைத்தார்..
“ஏ.. புவனா.. இங்க வா... இந்தக் கிண்ணத்துக்கு இங்க என்ன வேலை..” எனச் சற்று அதட்டலாகவே கேட்க, பதறிப் போனாள் புவனேஷ்வரி.. கனியம்மாள் அவ்வளவு எளிதில் கோபமாக மாட்டார் என்பது தெரியும்..
“நாசுவன் வந்தான்.. சாப்புட சோறு குடுக்கனும்லா..” எனப் பவ்யமாகவே கூற, “என்ன கிண்ணத்துல குடுத்தியா?? கூரு கொஞ்சமாச்சும் இருக்கா உனக்கு.. எவளாவது கிண்ணத்துல குடுப்பாளா??” எனப் பக்கத்தில் இழுத்து “செரட்டையில ஊத்தி குடுத்தா குறைஞ்சிருவியோ.. மெனக்கெட்டு மேல கெடக்கக் கிண்ணத்த எடுத்துருக்கா பாரேன்.. அடுத்த வாட்டி வந்தா என்னையே வந்து கூப்புடு.. நல்லா இருப்ப..” எனப் பொருமிக் கொண்டார் கனியம்மாள்..
அவர் கூறிய மறைவான பாகுபாடு இவளுக்குத் தாமதமாகப் புரிய, ‘பெரியவங்க சொன்னா அதுல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும்..’ என்ற சொலவடையும் நினைவிற்கு வந்ததும் அமைதியாக எதிர்த்துப் பேசாமல் நின்றாள்.. “ஒன்னு செய்யு.. நீயே உக்காந்து விளக்கி எடுத்தா.. சாம்பல போட்டு அரக்கி தேய்க்கணும்.. அப்ப தான் புதுசு கணக்கா இருக்கும்..” என்று விட்டு உள்ளே செல்ல, “என்னது?? நான் பாத்திரம் விளக்கனுமா?? என்ன தைரியத்துல என்ன பார்த்து இப்பிடி சொன்ன??” என வீரவசனம் பேச ஆசை தான்..
உணர்ச்சி வசப்பட்டு வீர உரை நிகழ்த்தி விட்டாள் எனில் வீதி என்று கூடப் பாராது தோளுக்கு மேல் வளர்ந்த பிள்ளை என்றும் பாராமல் பாய்ந்து வந்து அப்பி விடுவாரே கனியம்மாள்.. முகத்தை ஒரு முழத்திற்குத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாலும் அவளும் முன்பின் பழக்கம் இல்லாத ஒன்றை தன்னுடைய இஷ்டத்திற்குச் செய்ததிற்கு அனுபவித்துத் தானே ஆகவேண்டும்.. என்ற நோகலோடு பலகையை இழுத்து போட்டு அமர்ந்தாள்..
இந்தப் பாத்திரம் விளக்கும் இடத்தில் ஒரு சிறப்பான சம்பவம் நிகழ்ந்திருக்க, அது சரித்திரமாக மாற்றும் பொருட்டுப் பக்கத்து திண்ணையின் விளிம்பு பெயர்ந்து நின்றது.. அந்த விரிசல் அன்றைய நாளை நினைவு கொள்ளச் செய்தது.. ராமசாமி கோயில் கொடைக்கு வேலப்பன் இளம் ஆட்டுக்கறியாகப் பார்த்துப் பேரம் பேசி, வாங்கி வந்திருந்தார்..
வருடத்திற்கு ஒரு முறையோ இரண்டு முறையோ கிடைக்கும் ஆட்டுக்கறிக்குத் தவம் கிடக்கும் புவனேஷ்வரி; கனியம்மாளிடம் தரையில் நில்லாது பறந்து கொண்டிருந்தாள்.. “உங்க அப்பன் எடுத்துட்டு வருவாருன்னு கனவா கண்டுட்டு இருந்தேன்.. செத்தேன் பொறேன்.. பறந்துட்டே இருக்க.. ஈருள்ளி உரிக்கணும்.. வெள்ளை பூடு உரிக்கணும்.. நீ செய்வியா?? வேலைய சொன்னா பெரிய இது கணக்கா தட்ட தூக்கி மடியில வச்சிட்டு நிமித்திக்கிடுவ.. அடுப்பாங்கரையில இந்தப் புகையுள்ள கெடந்து சங்கட படுதது நான் தான.. குழல வச்சி ஊதி ஊதி பத்த வைக்கது எவ்வளோ சங்கடம் தெரியுமா?? ஒருநாள் இந்தப் பாட நீ பாரு.. வெறவ பத்த வைக்கதுக்குள்ளேயே சங்கடப்பட்டுப் போவ.. மண்ணெண்ன அடுப்பு வாங்கித்தான்னு கேட்டா மனுஷன் கேட்டா தான..” என ஒருபாடு புலம்பி தள்ள, “உன்னிய போய்க் கேட்டேன் பாரு.. என்ன சொல்லணும்..” எனச் சலித்துக் கொண்டே வெளியே வந்தாள் புவனேஸ்வரி..
“ஏ.. ந்தா.. பெரிய இதாட்டம் வந்து அது பண்ணட்டா இது பண்ணாட்டான்னுட்டு.. ஒன்னு சொல்லவும் உச்சாண்டி கொம்புக்கு ஏறிட்டு நீ பாட்டுக்கு போற.. உள்ள வந்திய.. எல்லா வேலையும் பாக்கவா செத்தேன் முன்ன பின்ன தான் பாட்ட என்னத்தயும் சொல்ல தான் செய்வா.. அந்தால போற.. வா.. வந்து உரி..” எனக் கனியம்மாள் கூற, “பேசாட்டு பீடியவே சுத்திட்டு கெடந்திருக்கலாமோ..” என நொந்து கொண்டே அடுப்பாங்கரைக்குள் நுழைந்தாள்..
இரட்டை அடுப்புச் சுண்ணாம்பினால் கட்டப்பட்டிருக்க, விறகுகளைத் தயாராக எடுத்து வைத்து விட்டு உள்ளியை உரித்துக் கொண்டிருந்தார்.. போதாத குறைக்கு அம்மி வேறு பாறாங்கல் போலப் போட்டு வைத்திருக்க, “ய்யய்யய்யயய.. இந்த அம்மி வேற.. இத்துன்னூண்டு இடத்த வச்சுட்டு எம்புட்டு ஆட்கள வேலைக்குக் கூப்புடுதது.. ம்ஹும்.. எங்க உக்காரட்டுமோ தெரியல..” என்றபடியே அம்மியில் குளவியைத் தள்ளி ஒதுக்கி விட்டு அமர்ந்தாள்..
“ஏ.. அம்மியில உக்காராதன்னு எத்தன வாட்டி சொல்லுதது?? பொம்பள பிள்ள அம்மியில குத்த வைப்பாளா??” என அதற்கும் கனியம்மாள் கண்டிக்க, “உன்னோட பெரும் யமத்தா இருக்கு.. ஆவாத பொண்டாட்டி கைபட்டாலும் குத்தம் கால் பட்டாலும் குத்தம்ங்குற மாதிரி எதாச்சும் ஒன்ன கரிச்சு கொட்டிட்டே இருக்க.. நான் ஒன்னும் செய்ய மாட்டேன்.. போ..” எனக் கிடைத்தது தான் வாய்ப்பு என்று எழுந்து செல்ல முற்பட்டாள் புவனேஷ்வரி..
அவளின் கரங்களைப் பிடித்துத் தரையில் அமர வைத்த கனியம்மாள், “அம்மில உக்காந்தா உக்காருத எடம் பருக்காதுன்னு சொல்லுவாவ.. நீயே இத்தான்தண்டி தான் இருக்க.. அதுக்குச் சொன்னா உடனே எங்கடா எடம் கிடைக்கும்னு ஓடுததுக்கு ரெடியா நிக்க வேண்டியது.. ந்தா.. உள்ளிய உரி..” என மனைஅரிவாளில் சின்ன வெங்காயத்தின் மூக்கையும் வாலையும் அரிந்து கொடுத்தார்.. அடுப்பின் வழியே உருவான புகையும் வெங்காயத்தின் நீரில் உருவாகும் நெடியும் கண்களை எரிக்க, கசக்கி கொண்டே உரித்தாள்..
அவ்வளவு தான்.. கனியம்மாள் கொடுத்த வேலையை மூக்கை சீந்தியடியே உரித்து விட்டு எழுந்த புவனேஷ்வரி இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு பின்னால் சாய்ந்து நிமிர்ந்தாள்.. “இந்த வயசுலேயே குறுக்கு வலி வருது.. ஒரு உள்ளி உரிக்கும் முன்னே இப்பிடி வலிக்குதுன்னா நாளைக்குப் போற வீட்டுல என்ன தான் வேலை பாப்பியோ..” எனப் பதார்த்தமாகக் கூறிய கனியம்மாளை முகம் சுருக்கி முறைத்து விட்டு மடியில் கிடந்த தூசியை உதறி விட்டு எழுந்தாள்..
“கீழ தள்ளி வச்சிட்டு உதறுனா கை நொடிஞ்சிருமோ.. மேலே நின்னுட்டு உதறுதியே.. மூக்குல ஏறுதுல்லா..” என முகத்தில் கையைக் கொண்டு விசிறினார் கனியம்மாள்.. “ம்ம்ம்...” என இழுத்த புவனேஸ்வரியை, “அந்தப் பரண்ல கெடக்கப் பானைய எடுத்து விளக்கிட்டு வா.. போன வருஷம் கவுத்தி வச்சது.. புழுதி அடைஞ்சு கெடக்கோ என்னமோ..” என அசால்ட்டாகக் கூற, “என்னது?? நானா??” என விழித்தாள் அவள்..
“என்ன மசமசன்னு நின்னுக்கிட்டு இருக்க.. போ.. போய் விளக்கிட்டு வா.. இல்லன்னா இந்தக் கறிய குட்டியோண்டியா வெட்டு..” எனக் கனியம்மாள் நீட்ட, “நான் பானையவே விளக்குதேன்..” என்று விட்டு காலடி சத்தம் கேட்கும்படியாக நடந்து சென்றாள்.. ஒரு பலகையைப் போட்டு எம்பி எடுத்தவள் வாசலுக்கு வரும் பொழுது பானையின் நிறம் மஞ்சளாக இருந்தது தூசி படிந்து..
பாவாடையை முட்டியில் மடங்கும் இடத்தில் சுருக்கி வைத்து குத்த வைத்து அமர்ந்தவள் பானையைச் சற்று காட்டமாகவே தரையில் வைத்தாள்.. அருகில் சாம்பலும் தென்னை நாரும் ஒரு தட்டில் இருக்க, நாரில் சாம்பலை ஈரமாகத் தொட்டுப் பானையில் வைத்து கரகரவென்று தேய்த்தாள்.. எங்கே தேய்த்ததும் அவள் அதிகாரத்திற்குப் பயந்து நீங்கிக் கொள்ள அந்தத் தூசி என்ன வேலப்பனா?? ஒரு வருடமாக அடுப்பில் தாளிக்கும் எண்ணெய் திவலைகள் சிதறி பானையின் மேற்பரப்பில் தெறித்திருக்க, ஓட்டுப்பறையில் இருக்கும் தூசிபடிந்து விடாப்பிடியாக அமர்ந்து கொண்டது..
நிறம் மாறாமல் போக, சற்றே எரிச்சலான புவனேஷ்வரி மேலும் சாம்பலை எடுத்துக் கொண்டும் பயனில்லை.. எண்ணெய் பிசுக்கு போவேனா என்றது.. புவனேஷ்வரிக்கோ வருட கணக்கில் ஒரு கேள்வி இருந்து வந்தது.. மண்பானையில் சூடு ஏறி, கறி கொதித்து அம்மியில் இடி இடிஇடியென இடித்து மசாலா உள்ளே போட்டு குழம்பாகத் தட்டிற்கு வந்து சேருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விடும்.. ஏன் ஒரு மாற்றமாக ஈயபாத்திரத்தில் சமைக்கக் கூடாது? சூடு ஏறவும் விளக்குவதற்கும் எளிதாக இருக்கும்.. விறகும் அவ்வளவாகத் தேவைப்படாதே..
இதே கேள்வியைக் கேட்டால், “பாத்திரத்துல போட்டுட்டு அதே வாசம் வீசிட்டே இருக்கும்.. என்னிக்கி கறி அவிச்சாலும் இந்தச் சட்டி தான்..” என அதட்டி விடுவார் கனியம்மாள்..
இன்றோ ஒருபடி மேலே சென்ற புவனேஷ்வரி, பேசாமல் இந்தப் பானையை இங்கேயே போட்டு உடைத்து விட்டால்?? அடுத்து பானையின்றி ஈயப்பாத்திரத்தையே தேர்வு செய்ய வேண்டும்.. வேறு வழியுமில்லை.. என்று தனக்குள்ளே திட்டத்தைத் தீட்டிய புவனேஷ்வரி நேரடியாகச் செய்தால் மாட்டி கொள்வாள் என்பதனால் வேறொரு வழியையும் கண்டுபிடித்தாள்..
பாத்திரம் விளக்கும் பொழுதே கை நழுவுவது போல இரண்டு மூன்று முறை கீழே போட்டு பார்த்து விட்டாள்.. உடைவேனா என்று நின்றது அந்தப் பானை.. களிமண்ணினால் ஆன பானையைத் தீயினால் சுட சுட கணம் கூடும், கல்லாக இறுகிப் போகும்.. இப்படித் தான் திருமணமாகி வந்த காலத்தில் இருந்து கனியம்மாள் பயன்படுத்தி வரும் கறிப்பானை அது.. அவ்வளவு எளிதில் உடைந்திடுமா என்ன??
அதற்காகப் புவனேஸ்வரியும் லேசான ஆள் என்று யூகித்திட முடியாது.. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் தரை சரி வராது என்ற முடிவிற்கு வந்தவள், அருகில் இருந்த திண்ணையில் இடிக்கப் பானை அப்படியே இருக்கத் திண்ணை தான் விரிசல் விழுந்து, விளிம்பு சிதறியிருந்தது.. அந்தச் சத்தத்தில் கனியம்மாள் வெளியே வர திண்ணை உடைந்து கிடக்கக் கையில் பானையோடு நின்றிருக்கும் புவனேஷ்வரி மீது கோபம் தீயாய் வந்தது..
“என் அப்பன் வீட்டுல இருந்து கொண்டாந்ததுல இது ஒன்னு தான் உருப்படியா இருக்கு.. அத கெடுக்கதுக்குன்னே என் வயித்துல அவதாரம் எடுத்து வந்துருக்கா பாரேன்..” எனத் திட்டி தீர்த்ததோடு மட்டுமில்லாமல் இரண்டு அடிகளையும் போட்டு வைத்தார்.. பழைய அடிகள் முதுகில் தற்பொழுது உணர்ந்தவள் கிண்ணத்தை மெல்ல கழுவி விட்டு உள்ளே நுழைந்தாள்..
எதற்கு இந்தப் பாகுபாடு?? என்ற கேள்வியைக் கேட்கும் வீரப் பெண்மணி அல்ல புவனேஸ்வரி.. பாவப்பட்ட பாமரனின் வீட்டில் பிறந்து பணத்தின் பஞ்சத்தினால் பரிதவித்துத் தனக்கான பெயரை வழங்கும் வாய்ப்பிற்காகக் காத்திருக்கும் வேலப்பனின் மகள்.. சில சம்பிரதாயங்களும் வழக்க முறைகளும் நிலவி வந்த காலக்கட்டத்தில் வீட்டு பெண்களின் கண்டிப்பில் கட்டுக்கோப்பாக மட்டுமே வளரும் வகையறா..
கிண்ணத்தை அங்கிருந்த பரணில் அடுக்கிவிட்டு மீண்டும் வாசலில் இருந்த பீடித் தட்டை தள்ளி வைத்து விட்டு, கால்களை விரித்து அமர்ந்தாள்.. பச்சை நிறமான ஒற்றைக் கரத்தில் அடங்கி நின்ற நூல் கற்றையை விரிக்க, முடிவேயில்லாத கூந்தல் போல அவிழ்ந்து விழுந்தது.. கால் விரலில் மாலை போல அணிவித்து மில்லி மீட்டருக்கும் குறைவான விட்டம் கொண்ட நூலை அங்கிருந்த சூட டப்பாவில் சுற்றத் தொடங்கினாள்.. தறி அடிப்பவர்கள் போல அழகாய் பிரிந்து வர, இடையிடையே தோன்றும் சிக்கல்களை எடுத்தும் விட்டாள்.. அறுத்திடும் வலிமை கொண்ட மெல்லிய நூலை சுற்றியதால் பெருவிரலில் சிறுகுழி விழுந்து சுற்றுப் புறத்தை பச்சையாக மாற்றி விட்டிருந்தது..
மற்றொரு பீடித் தட்டை எடுத்துக் கொண்டு அவளருகில் அமர்ந்த கனியம்மாள்; பக்கத்தில் இருந்த கப்பில் இருந்த தண்ணீரை தொட்டு கைகளை ஈரப்படுத்தி விட்டு இலைகளைப் பிரித்தார். “இங்கேரு.. ஒன்னு தெரியுமா??” என ஆரம்பிக்க, “சும்மா சலம்பாம என்னனு சொல்லு...” எனச் சிடுசிடுத்தாள்..
“தெரியுமான்னுதான் ஆரம்பிச்சிருக்கேன்.. அந்தால கடிக்க.. தாயிட்ட எப்பிடி பேசணும்னு தெரியுதா?? நாளைக்கு...” எனத் தொடங்கும் பொழுதே, “யம்மா.. சொல்ல வந்தத சொல்லு தாயி.. நானே சிக்கு சிக்கா இருக்கேன்னு எரிச்சல்ல இருக்கேன்.. நீயும் பக்கத்துல கெடந்து தொணதொணன்னுட்டு...” என்றாள்..
“நம்ம அரசி இருக்கால்ல..” எனப் பழக்கத்திற்குத் தோதுவாக மர்மமாய்த் தொடர எண்ணி நிறுத்தி நிறுத்தி பேசவும் “ஆமா.. இருக்கா.. அவளுக்கென்ன??” என எரிச்சலடைந்தாள் புவனேஷ்வரி.. “அவளுக்கு ஒரு எழவும் இல்ல.. போ.. இனி என்னத்தயாவது சொல்லுதேன்னு வந்தேம்னா என் புத்திய வெளிய கெடக்கக் கட்ட வாரியளால அடி.. ஒன்னு சொல்ல வுடுதாளா??” எனத் திட்டி கொண்டே பெட்டியில் இருந்த இலையைச் சருகைக்கு மாற்றிவிட்டு நூலையும் தூளையும் தட்டில் தட்டிக் கொண்டு எழுந்தார்..
புகையிலையின் நரம்பு உருட்டும் பொழுது வளைந்து கொடுக்காமல் தொந்தரவாக இருக்கும் பட்சத்தில் மடங்காமல் நிற்கும் பகுதியை கத்தரியால் கிழித்து விடுவர்.. அந்தத் தூசி இவளின் நூலினுள் மாட்டி மேலும் சிக்கலை உண்டாக்க, “இப்போ என்னயனுங்க?? நானும் பாத்துட்டே இருக்கேன்.. சும்மா சும்மா எதாச்சும் பண்ணி என் மண்டைய கீறிட்டே இருக்க... எந்திரிச்சுப் போறன்னா போய் அழனும்..” என மேலும் எரிச்சலில் கத்தினாள்..
“நல்லா தான இருந்த வார வழியில வெறி நாய் கடிச்சிட்டு போலருக்கு..” என முணுமுணுத்துக் கொண்டே தட்டை எடுத்துக் கொண்டு அருகில் இருக்கும் முத்தம்மாளின் வீட்டிற்குச் சென்று விட்டார் கனியம்மாள்.. நிமிடங்கள் நில்லாது ஓடிக் கொண்டிருக்க, கோபம் தணிந்த புவனேஷ்வரி சாவகாசமாய் அமர்ந்து யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.. என்னதான் கனியம்மாள் அவளின் சேமிப்பை அள்ளி வேலப்பனிடம் நீட்டியிருந்தாலும் காரணமே கூறாமல் கடிந்து கொள்வது அவ்வளவாகச் சரியாகப் படவில்லை..
அதே நேரத்தில் மன்னிக்கவும் முடியவில்லையே.. கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடமாக உழைத்த பணம் ஆயிரத்து சொச்ச ருபாய் இருந்த பீரோவின் சாவியைச் சரியாக ஒட்டுப்பறையில் இருந்து எடுத்துக் கொடுத்தால் கோபம் வராதா?? குடிப்பதற்குக் காசில்லை என்பதற்காக மகளின் சேமிப்பை தாரை வார்த்து கொடுப்பாளா ஒரு தாய்.. இப்பொழுது தான் கனியம்மாளின் அக்கா, தங்கச்சிமார்கள் கூறும் ‘கூரு காணாது’ என்ற வார்த்தை சரியென்று தோன்றியது..
பெரியப்பா வீட்டில் இருந்து திரும்பிய புவனேஷ்வரி பீரோ திறந்து கிடப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியாக சோதிக்க, உள்ளே சில்லறைகள் மட்டுமே மீதமிருந்தது.. சீட்டுத் தொடங்கிச் சரியாகக் கட்டுவதில்லை.. மற்றவர்கள் கட்டினால் சீட்டு முடியும் முன்னே சென்று பணம் வாங்கிப் பாழும் பானத்தில் போதாமல் செய்து விடுகிறார்.. இதில் மாதாமாதம் மோட்டாருக்கு டீசல் செலவு வேறு இவள்தான் பார்த்துக் கொண்டாள்..
இது போதாதா?? என்ன தான் வேலப்பனுக்கு நல்ல விதமான ஒரு பக்கம் இருப்பினும் இப்படி ஒரு சூழலில் அவை எல்லாம் நினைவில் நிற்பதேயில்லை.. குடித்து விட்டு ரோட்டில் நின்று வருகிறவனையும் போகிறவனையும் மரியாதை இன்றி மடத்தனமாகப் பேசும் முட்டாள் குடிகாரன்தான் நினைவுக்கு வருகிறான்.. நினைத்தாலே பத்திக் கொண்டு வருகிறது..
பேசாமல் கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று விடலாமா?? இல்லை இரவில் சாப்பிடும் உணவில் விஷத்தை வைத்து விடலாமா?? என்ற அளவிற்குக் கோபம் தகித்துக் கொண்டிருந்தது.. சும்மாவே தன்னுடைய பொருள்மீது கை வைத்தாலே பொறுத்து கொள்ளாத புவனேஸ்வரியின் பொக்கிஷம் மீது படை எடுத்திருந்தால் பொறுத்து கொள்வாளா என்ன??
சரி.. இப்பொழுது சமாதானம் செய்யலாம்.. வீட்டிற்கு வந்தபின் நாக்கை பிடுங்கி கொள்ளும் அளவிற்கு நாலு கேள்வி கேட்டுவிட வேண்டும்.. இல்லையெனில் மனம் கேட்காது என்று நூலை சுற்றிய டப்பாவை பீடித்தட்டில் போட்டுவிட்டு நூல் கற்றையைச் சுருட்டி பழைய வட்டுப்பெட்டியில் போட்டு விட்டு நடையைக் கட்டினாள்..
கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, தாவணியை முன்னால் இழுத்து சொருகி கொண்டு நடந்தவளை, “புவனா...” என்ற அழைப்பு நிறுத்தியது.. திரும்பி பார்க்க அங்கு நின்றது சொர்ணமேரி அக்கா.. “யக்கா..” என இவள் முறுவலிக்க, “எங்க போற??” என விசாரித்தார்.. “எங்க அம்ம முத்தம்ம வீட்டுக்கு பீடி சுத்த போயிருக்காவலா.. அதான்.. கூட்டிட்டு வர போறேன்..” என்கவும் “சேரி.. போயிட்டு வா..” என்று விட்டு நகர்ந்தாள் சொர்ணமேரி..
“யக்கா.. நீங்க எங்க போறீய... நானும் வாரேன்...” என்றபடியே ஆவலுடன் தொற்றிக் கொண்டாள்.. ஒரு வீட்டின் முன்னே நின்ற சொர்ணா, “புவனா நாங்க ஜெபம் பண்ண போறோம்..” எனத் தயக்கத்துடன் கூற, “நானும் வாரேன்..” என இணைந்து கொண்டாள்.. அங்கே கிடைத்த அமைதியில் யோசித்து ஒரு முடிவை அடைந்தாள்.. எப்படியும் இந்நேரம் பணம் பாழுங்கிணற்றில் விழுந்து தொலைந்திருக்கும்.. வீட்டில் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தாலும் திரும்ப வரப்போவதில்லை.. இனி எவரின் கைகளுக்கும் கிடைக்காத வகையில் சேமிக்க வேண்டும்..
எறும்புக்கு கூடு கட்ட சொல்லி கொடுக்கவா வேண்டும்.. மீண்டும் எழுந்து நிற்குமே.. அதற்காகக் கனியம்மாளை சும்மாகவும் விடக் கூடாது.. அடுத்த நேரம் இதே போல முட்டாள்தனம் செய்யும் முன்பு ஒரு முறையாவது தான் கேட்க போகும் கேள்விகள் நினைவிற்கு வர வேண்டும்.. ஜெபம் முடித்து விட்டு வீடு திரும்பிய புவனேஷ்வரி எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கக் கனியம்மாளோ, “வெறி நாய் வாயில போய் ஏன் விழுவானேன்..” என்று கண்டுகொள்ளாமல் இருந்து கொண்டார்..
இரவில் தள்ளாடியபடியே வந்து சேர்ந்த வேலப்பனை காணும் பொழுது ரத்தம் கொதித்து “என் துட்ட தின்னுப்புட்டு தள்ளமாடி வாரன்ன..” எனக் கருவி கொண்டிருந்தது.. இது தான்.. இது தான் சரியான சமயம்.. “ஏம்ம.. பீரோவுல இருந்த என் துட்ட யாரு எடுத்தது.. மேல ஓட்டுப்பறையில வச்சிருந்த சாவிய யாரு எடுத்தது??” என வினவ, “நாம்லா எடுக்கலம்மா.. நீ சாவிய எங்க வச்சிருந்தன்னே.. தெரியாது.. இதுல பீரோவுல எங்கன போயி துட்ட எடுக்க..” எனப் பிரமாதமாகப் பொய் பேசினார்..
“ஏம்ம.. எப்பிடி ம்மே.. இப்பிடி வாய் கூசாம பொய் சொல்லுத.. பீரோவுல துட்டு வச்சிருந்தது அவனுவ ரெண்டு வேருக்கும் தெரியும்.. ஓட்டுப்பறைக்குள்ள நான் சாவி வச்சிருந்தது யாருக்கும் தெரியாது.. அன்னிக்கு நான் வைக்கும் போது நீ தான் பாத்த...” என அழகாய் பொய்யை வெளிகொணர்ந்திட, “நான் எதுக்கு உன் துட்ட எடுக்கப் போறேன்.. எனக்கு ஆசை பாத்தியா.. நீயா எங்கனயாச்சும் மறந்து வச்சிட்டு போயிருப்ப.. உங்க அப்பனுக்குத் துட்டை மோப்பம் புடிக்கச் சொல்லியா குடுக்கணும்..” என அப்படியே தோசையைத் திருப்பிப் போட்டார் கனியம்மாள்..
“யம்மா.. தாயி.. உனட்ட போயி கேட்டேன் பாரு.. என் புத்திய செருப்பால அடிக்க ஆளு இல்ல.. போதும்மா.. இத்தோட நிறுத்திக்கோங்க.. உங்க சங்காத்தமே வேண்டாம்.. ஆள வுடுங்க.. அந்தத் துட்ட வச்சிட்டு என்னனியும் நாசமா போங்க.. எனட்ட புருசனும் பொண்டாட்டியும் துட்டு கேட்டு வந்து நின்னா மனுஷியா இருக்க மாட்டேன்.. சொல்லிட்டேன்..” எனக் கத்திவிட்டு அமைதியாகப் பீடியை உருட்டத் தொடங்கினாள்..
அவளுடைய பேச்சில் இருந்த மனவேதனை புரிந்ததினாலா?? இதற்கு மேலும் பேசினால் மீண்டும் ஆடி விடுவாளே என்பதினாலா?? நிலைமை சரியில்லை என்பதினாலா?? இப்படி எத்தனை ஆலாக்களைப் போட்டாலும் கனியம்மாளின் ஆழ்மனத்தின் ஓட்டத்தைக் கணிக்க இயலாது..
அடுத்து வந்த நாட்களில் புவனேஷ்வரி அதிரடியாகக் களத்தில் இறங்கி விட்டாள்.. குடும்ப மானம் சந்தி சிரித்தாலும் பரவாயில்லை.. பணம் இன்றி வாழ்க்கை நடத்த முடியாது என்று சீட்டு நடத்துபவரின் வீட்டிற்கே நேரில் சென்று இவர்களின் குடும்பச் சீட்டை பிள்ளைகள் இன்றி வேலப்பனோ கனியம்மாளோ வந்து கேட்டால் குடுக்க வேண்டாம் என்றும் யாருக்குமே தெரியாமல் தனது பெயரில் மற்றொரு சீட்டு தொடங்கவும் கேட்டுக் கொண்டாள்..
ஏற்கனவே இவளின் குடும்பச் சூழல் அறிந்த அவரும் அவள் கேட்டவை நிறைவேற, வழிவகை செய்து கொடுத்தார்.. மீண்டும் அதே வாழ்க்கை சுழற்சி.. பள்ளிக்கும் சென்று வந்து பீடியையும் உருட்டிக் கொண்டிருந்தாள் புவனேஷ்வரி.. பணத்தைச் சேர்க்க வேண்டும் என்ற சுடர் அவளுக்குள் அக்னி தீபமாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது..
இதற்கிடையில் அவ்வவ்போது சொர்ணமேரியின் தோழி ஒருவர் வீட்டிற்கு வந்து ஏழ்மையினால் கஷ்டப்படும் குடும்பத்தின் மீட்பிற்கும் இரட்சிப்புக்கும் ஜெபிக்க மதிய நேரத்தில் வந்து சென்றார்.. மதிய நேரத்தில் வேலப்பனும் மகேசனும் வயலில் நிற்க, கனியம்மாளும் கணக்கு போட பீடி கடைக்கு சென்று விட தனியே இருக்கும் புவனேஷ்வரி ஜெப கூடுகையை நடத்தினாள்..
மதிய உணவை முடித்து மந்தமாக இருக்கும் வேளையில் நாய்கள் கூட வயிற்றை காட்டி கொண்டு நிழலில் இளைப்பாற, எவருக்கும் தெரியாது என்ற தைரியம் தான்.. இது சரியா என்பதெல்லாம் அறிவிற்கு அப்பாற்பட்டது.. எவ்வழியிலாகிலும் தனது குடும்பத்திற்கு ஏற்றம் கிடைத்து விடாதா என்ற ஏக்கம் தான்..
ஆனால் அன்று புவனேஷ்வரிக்கு சனிதிசை நடந்திருக்கும் போல.. யதார்த்தமாக வெளியே வந்த வடக்கு வீட்டுக்காரி இதனை பதார்த்தமாக பார்த்து விட அன்று மாலையே பூகம்பம் வெடித்தது.. மாலை வீடு திரும்பிய வேலப்பனை பார்த்து, “என்ன ஆலங்கனி.. வீட்டுக்கு வேதக்காரவிய எல்லாம் வந்துட்டு போறாவ போலுக்கு.. கோயில் கொடையில நடந்தத பாத்ததும் பயம் வந்துட்டாக்கும்..” என இக்கன்னா பேச்சு பேசவும் கோபம் ஏறி விட்டது..
“என்ன சொல்லுதிய.. யாரு வந்தா??” என சற்று கடுமையுடன் கேட்க, “என்னப்ள புவனா.. உங்க ஐயாவுக்கு சொல்லலியாக்கும்..” என தேக்கி வைத்த எரிச்சலை வைத்து தீட்டி விட்டார்.. ஒரு முறைப்போடு நோக்கிய புவனேஷ்வரி, “நான் தான் வர சொன்னேன்..” என்றாள் கம்மிய குரலில்.. “யாருட்ட கேட்டுளா வர சொன்ன.. என் வீட்டு மானத்த வாங்குததுக்குன்னே அலையுதியோ..” என கனியம்மாள் கடிந்திட, வார்த்தைக்கு வார்த்தை ஏ.. ஏ.. என்று அளித்தவர் கோபம் ஏறவும் எளாவுக்கு மாறியிருந்தது..
“ம்ம்..” என கனியம்மாளை ஒரு பார்வையில் அடக்கிய வேலப்பன் புவனேஸ்வரியை நோக்க அதில் ஆயிர அர்த்தம் பதிந்திருந்தது.. ஏதும் பதிலுருக்காமல் உள்ளே சென்ற புவனேஸ்வரியை தூங்கும் நேரத்தில் “இதுக்கு தான் கோயிலுக்கே வராம கெடந்தியோ..” என்ற கனியம்மாளின் பேச்சை கேட்க பிடிக்காமல் திருப்பி கொண்டாள்.. “ச்சே.. இந்த அம்மைக்கு இதான் வேலையே.. பெத்த பிள்ளைய எவனாச்சும் எதாச்சும் சொல்லியாச்சுன்னா போதும்.. உடனே நம்பிட்டு ஏ தாயி இப்பிடியா பண்ணனும்னு கேக்கணும்.. இதே நம்ம நல்லது பண்ணட்டும் வாய அடைச்சிக்கிடனும்.. ஊருல உள்ளவா சொல்லுதது தான் வேத வாக்கு..” என நொந்து கொண்டாள்..
மறுநாள் மதிய நேரத்தில் வழக்கமாக வரும் அக்காவும் வந்திட, சாலை என்றும் பாராது சகட்டு மேனிக்கு திட்டி அனுப்பி விட்டார்.. இதில் புவனேஸ்வரிக்கு ஏக மனவருத்தம்.. ஆனாலும் ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் ஒவ்வொரு ஆசிரியர் பிரசவ காலத்தில் விடுப்பு எடுக்க, காலியிடம் நிரப்பும் பணியைச் சிறப்பாகச் செய்து வந்தாள்.. இதனாலேயே பணியின் இறுதி காலத்தில் உடல்நல குறைவிற்காக எடுக்கும் விடுப்பிற்கும் சென்று வந்தாள் புவனேஷ்வரி..
நாட்கள் கொஞ்சமாய் நகர, மறந்திருந்த தைரியம் மீண்டும் பிறந்து அவர்களின் வீட்டிற்கே சென்று வந்தாள் புவனேஷ்வரி.. பல இக்கட்டுக்களின் மத்தியில் வருபவளை மறுக்க மனமில்லாமல் ஏற்று கொள்ள, அதையும் யாரோ ஒருவர் வேலப்பனிடம் போட்டு கொடுக்க குடித்து விட்டு வீடு தேடி சென்று அவமானப்படுத்தினார்.. இதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாத புவனேஷ்வரி, தன் வீட்டிலேயே தனிமையில் ஜெபிக்க தொடங்கினாள்..
அன்றும் அப்படியே மீனாட்சிபுரத்தில் இருக்கும் பள்ளியில் ஒரு ஆசிரியரின் இடத்தை நிரப்பும் பணியை முடித்துவிட்டு சம்பளத்தையும் வாங்கிக் கொண்டு திரும்பினாள் புவனேஷ்வரி.. மாலையில் சோர்வாக வீடு திரும்பும் பொழுது ஞாபகமாகச் சீட்டு கட்டிவிட்டே வந்தாள்.. திண்ணையில் அமர்ந்தவளிடம், “நான் அன்னிக்கே சொல்லனும்னு நினைச்சேன்.. நீ கடிச்ச கடில அந்தால போயிட்டேன்.. நம்ம அரசி இருக்கால்ல..” என்றபடியே அருகில் அமர்ந்தார் கனியம்மாள்..
“ஆன்.. கேக்கணும்னு நினைச்சேன்.. அன்னிக்கு அந்த வட்டார்ப்பட்டிக்காரவிய எதுக்கு வந்தாவளாம்.. மெனக்கெட்டு அவர வையுததுக்குன்னு வண்டி பிடிச்சு வந்தாவளாக்கும்..” எனக் கோள் கேட்க ஆர்வமாக, “அத ஏன் கேக்குற.. வந்தவன்வ அவர வச்சு வாங்கிட்டானுவ.. முகமே சுண்டி போயிட்டு.. ஒரு பொம்பளபுள்ள பண்ணுன தப்புக்கு கண்டவன்ட்டையும் கையக்கட்டி நிக்க வேண்டியதா ஆயிட்டு.. பெறவு அவனுவளுக்கும் நியாயம் சொல்லன்னுமென்ன?? கெட்டி தாரேம்னுட்டு இப்போ இல்லன்னா ஆத்திரம் வராதா?? இருந்தாலும் வந்தவன்வ கெட்டிக்காரனுவ.. வாயால வையிதுட்டு மட்டும் தான் இருந்தானுவ.. கையை ஓங்கல.. இதே அவனுவ ஊர்ல கையால பேசிட்டு தான் மித்தபடி லொட்டு லொசுக்குலாம்..” என நீண்டு கொண்டே சென்ற கனியம்மாளின் பேச்சை நிறுத்தினாள் புவனேஷ்வரி..
“வட்டார்ப்பட்டிக்காரனுவ பெருமைய பேசுததுக்குத் தான் அன்னிக்கே குதிச்சிட்டு இருந்தியாக்கும்..” என்கவும் “அதான உன்ன அவசரகுடுக்கங்கது.. சொல்ல வந்தத ஒழுங்கா கேளு.. வந்த பயலுவ ஒன்னு பேச இங்க உங்க ஐயா கத்தன்னு ஒரே சந்தக்கடை கணக்கா இரைஞ்சிட்டு இருக்க, உங்க பெரியப்பாதான் நிறுத்த சொல்லிட்டு சட்டுன்னு மன்னிப்ப கேட்டுட்டாரு.. ஆனா அரசிக்குன்னு பாத்த பய.. ச்சே.. பாராட்ட வேண்டிய பய.. நடந்தது நடந்துட்டு.. உங்க புள்ளைய கட்டிக்கிடுததுக்கு எனக்கு இஷ்டம்தான்.. ஒருவேள திரும்ப வந்தா சொல்லுங்கன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டானாம்.. இப்பிடி ஒரு பயல விட்டுப்புட்டா கல்யாணம் ஆன பய கூட இருக்கான்னு எல்லாருக்கும் கோவம்..” எனக் கனியம்மாள் கூறி முடிக்கவும் “ச்சே.. என்னா மனுஷன்..” என உதட்டை வளைத்து கொண்டாள் புவனேஷ்வரி..
சொந்த ஊரில் இருந்த வீட்டைவிட்டு பணிக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட வீட்டில் குடியேறிவிட்டனர் நேசமணியின் குடும்பத்தினர்.. அங்கிருந்தவரை இடைவெளி அதிகமிருந்ததால் பிரச்சனை அதிகமில்லை.. இங்கோ சற்று நெருக்கம் என்பதால் நெருக்கடிக்குள் தள்ளப்பட்டது சமுத்திரம் தான்..
தகப்பனுக்கும் மகனுக்கும் இடையில் நிதமும் சண்டை தான்.. அப்பா நிற்கும் வரை ஒரு வார்த்தை கூடக் குரல் உயர்த்திப் பேசாத ஜார்ஜ் அவர் சென்றபின் அவர் கூறிய அனைத்திற்கும் எதிர்ப்பதத்தில் நடந்து கொள்ளத் தொடங்கினான்.. அவர் என்ன சொல்வது நான் என்ன செய்வது?? என்ற வீம்பு தான்.. இதனை விட அனைத்தையும் மெளனமாகச் செய்பவனைக் கண்டிக்கும் வழி தெரியாது நேசமணி தான் தவித்தார்..
வேண்டுமென்றே சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக எந்த விஷயமும் செய்யாமல் ஊரைச் சுற்றித் திரிய தொடங்கினான் ஜார்ஜ்.. நேசமணி மீது கொண்ட கோபத்தால் தன் வாழ்க்கை வீணாகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் அனுபவ வயதை அடைவதற்கு முந்தைய நிலை அவனுடையது..
இந்த அக்கப்போருக்கு நடுவே, அவர்களின் வீட்டின் மேற்கு பகுதியில் ஒரு குடும்பம் குடிபெயர்ந்து வந்தது.. எங்கிருந்து வந்தார்கள்?? ஏன் வந்தார்கள் என்பதெல்லாம் எவருடைய அறிவிற்கும் எட்டவில்லை.. இவர்களின் குடும்பத்தைக் கவிழ்த்தி போட்டது போல ஒரு அமைப்பு.. முதல் இரண்டு பெண்கள், அடுத்தாக ஆண் வாரிசு.. எந்த வசதியுமே இல்லாதவர்களுக்கு இங்கிருந்து உதவிகள் செல்ல, சமுத்திரம் அங்கேதான் மிகப்பெரிய முட்டாள்தனத்தை நிகழ்த்தினார்..
சிறிய இடத்தில் குடியமர்ந்தவர்களுக்கு முறையான பத்திரங்களோ கோப்புகளோ இல்லாமல் இருக்க, வாரி வழங்கும் வள்ளல் பரம்பரை போலப் பத்திரத்தை எடுத்துக் கொடுத்தார்.. அவ்வவ்போது ரவிக்கை இரவலுக்கு ஜெயாவிடம் வாங்கிப் பயன்படுத்திக் கொள்ள, சமுத்திரம் நல்லபடியாகவே பழகி கொண்டார்..
மறுநாள்... கனியம்மாளும் புவனேஷ்வரியுமாகச் சேர்ந்து சீனியம்மாளை பார்க்க சென்றனர்.. வேலப்பனோ சகோதரிக்கு பிடிக்கும் என்று சில பொருட்களை அனுப்பி வைக்க, துணிப்பையில் இட்டுக் கொண்டு நடையைக் கட்டினர்.. போக்குவரத்திற்காகச் சாலை போடப்பட்ட ஊரில் நடைபயணம் மேற்கொண்டு முக்கால் மணி நேரத்தில் சீனியம்மாளின் வீட்டை அடைந்து விட்டனர்..
இருவரையும் கண்டதும் சீனியம்மாள் வாய் கொள்ளாத புன்னகையோடு வரவேற்றிட, கொண்டு வந்த பொருட்களைக் கொடுத்தனர்.. “இந்தப் பய.. இன்னும் மறக்காமத்தான் அலையுதானாக்கும்.. அத அங்கன வையு.. இப்ப இப்பிடி உக்காருங்கேன்..” எனக் கனியம்மாளை அருகே அமர வைத்து, அருகில் இருந்த பிச்சிக்கொடியில் இருந்து பூவைஒ பறித்து முந்தானையில் போட்டுக் கொண்டிருந்தார் சீனியம்மாள்.. “எங்கன மைனி.. காலையிலேயே எங்க அக்காவுக்கு இதுலாம் கொண்டு போனாதான் ஆச்சின்னு ஒத்த காலுல நின்னுட்டாரு...” எனப் பெருமையாகக் கனியம்மாள் பேச, “இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்ச இல்ல..” என நொடித்துக் கொண்டு சுற்றி நடக்கத் துவங்கினாள் புவனேஷ்வரி..
இரண்டு ஊர் கிழவிகள் சேர்ந்தால் என்ன நடக்கும்.. பக்கத்து வீடு, அதுக்கும் பக்கத்து வீடு, எதிர்த்த வீடு, எதார்த்தமான வீடு என்று அனைத்து வீட்டையும் வீதிக்கு இழுத்து, அக்குவேறு ஆணிவேறாய் பிரித்து, அடி ஆழம் வரை சென்று அலசி விடுவர்.. கோளுக்கு என்றே கர்வமான விருது பெண்களுக்கே கொடுக்க வேண்டும்.. “இப்பிடி தான் மைனி.. அவா இருக்கால்லா..” எனக் கனியம்மாள் தொடங்க, “அவா புருஷன் இப்பிடி பண்ணி புட்டானாம்லா..” எனச் சீனியம்மாள் தனக்குத் தெரிந்ததைக் கூறிக் கொண்டிருந்தார்..
இவர்களுக்கு நடுவே அமர்ந்து தனக்குத் தெரியாத பல விஷயங்களை அவதானித்துக் கொண்டிருந்த புவனேஸ்வரியை கவனியாது, “அந்த மேலத்தெருக்காரன் இருக்காம்லா.. அதான் மைனி.. கள்ளநோட்டு.. அந்தப் பயலுக்கும் பக்கத்து வீட்டுக்காரிக்கும் ஏதோ ஒன்னாம்லா.. அடிக்கடி போகையும் வரையுமா இருக்காளாம்.. திடீர்னு அவா வரத்து குறைஞ்சதும்தான் ரெண்டாவது ஒன்ன கூட்டிட்டு வந்துட்டானாம்லா..” எனக் கனியம்மாள் கூறிக் கொண்டிருக்க, “ஏ... நீ வேற.. அந்தப் பய அப்போவே அப்பிடி.. நான் அங்கன இருக்கும் போதே என் சிநேகிதிக்கு நூல் விட்டுட்டு திரிஞ்சான்.. அவனே ஒரு மாதிரிபட்ட ரகம்.. அவனுட்ட போயா வுழுந்தா??” என நாடியில் கைவைத்துக் கொண்டார் சீனியம்மாள்..
“கள்ள நோட்டுன்னா.. செலுவி அவிய வீட்டுக்காரரா??” எனச் சந்தேகம் கேட்ட புவனேஸ்வரியை கண்ட பின்னரே சுற்றும் முற்றும் கவனியாது பழக்கத்தில் மூழ்கிப் போனதை உணர்ந்தனர்.. உடனே, “எவனா இருந்தா உனக்கென்ன?? நீ என்னத்துக்கு வந்த?? பள்ளிக்கொடத்துல யாரோ பாக்க வர சொன்னாவன்னு சொன்னல்லா.. போய்ப் பார்த்துட்டு வா.. நேரமாவுது.. பொழுது சாயும் முன்ன போவனும்.. இலைய வேற திண்ணையிலேயே போட்டுட்டு வந்துட்டேன்..” என அதட்டினார் கனியம்மாள்..
“ப்ச்.. போயி தொலயுதேன்.. எப்பிடியாச்சும் என்ன எங்கனயாவது தள்ளிரனும்னே நினைச்சிட்டு இருக்க வேண்டியது..” என முறுமுறுத்துக் கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.. பள்ளிக்கு சென்று விடுப்பு எடுக்க வேண்டிய ஆசிரியரை சந்தித்துத் தனக்கான வகுப்பினையும் வேலைகளையும் குறித்துக் கொண்ட புவனேஷ்வரி படித்த பள்ளிக்கே ஆசிரியையாகச் சென்று நிற்பதும் ஒரு வகைப் பெருமை தானே..
வந்த வேலையை முடித்துவிட்டு கனியம்மாளும் புவனேஸ்வரியும் வீட்டிற்குக் கிளம்ப, “புவனா.. நீ முந்தி ஒரு பள்ளிக்கொடத்துக்கு வேலைக்குப் போனல்லா.. அந்த டீச்சரு எனக்குச் சொந்தம் வேண்டியவிய.. எங்க வீடு இருக்குல்லா.. அதுக்கு எதுத்தாப்புல தான் இருந்தாவ.. தூரத்து சொந்தம்ங்தால உறவு முறை பிடிபடல.. அந்தா இருக்கேரு.. அதான் அவிய வீடு.. நீ ஒரு வார்த்த போயி பேசிட்டு வா..” எனச் சமுத்திரத்தின் வீட்டை காண்பிக்க, “உனக்குச் சொந்தம்னா நீயும் வா.. நான் என்னன்னு போயி பேசட்டும்..” எனத் தயங்கினாள் புவனேஷ்வரி..
“சும்மா போயி சத்தம் குடு.. என்ன தெரியுமான்னு அடையாளம் சொல்லு.. முந்தி பாத்ததா ஞாவம் இருக்கான்னு தெரியாதென்ன.. நீ முதல்ல முன்னாடி போ.. நான் வாரேன்..” என்றிட, புவனேஷ்வரி நடந்தாள்.. வாசலை கடந்து உள்ளே செல்லும் பொழுது ஒரு அடுக்கு மட்டும் ஓட்டுப்பறையாகவும் அதில் இருபுறம் திண்ணையும் அமைக்கப்பட்டிருந்து.. அதற்குப் பிறகு அனைத்தும் கான்க்ரீட் போடப்பட்டிருக்க, “பெரிய பணக்காரவிய போல..” என எண்ணிக் கொள்ள, “இல்லாமலா.. டீச்சர் வீடென்ன??” என மூளை தன் இருப்பைக் காட்டியது..
வீடு அமைதியாக இருக்கவும் திண்ணையில் அமர்ந்து ஆங்கிலச் செய்தித்தாள் வாசித்துக் கொண்டிருந்த ஜார்ஜை பார்த்து “டீச்சர் இருக்காவளா??” என வினவ, “உள்ள இருக்குறாங்க..” என்றவனின் கண்கள் காகிதத்தை விட்டு நகரவே இல்லை.. சரி என்று உள்ளே நுழைந்து “டீச்சர்...” என அழைக்கவும் அடுப்படியில் நின்ற சமுத்திரம் வெளியே வந்தார்.. வந்த விஷயத்தைக் கூறவும் வெளியே நின்ற கனியம்மாளை நலம் விசாரிக்கச் சென்றார்..
“கனி, இது உன் மொவளா??” எனச் சமுத்திரம் புன்னகையோடு கேட்க, “ஆமா.. இங்க பக்கத்துல ஒரு வேலையா வந்தேன்.. உங்க வீடு இங்கன இருக்குன்னு கேள்விப்பட்டேன்.. நீங்க இருப்பியளோ என்னவோன்னு தான் இவள அனுப்பி வுட்டேன்..” என்றார் கனியம்மாள்.. இருவரும் ஒரே ஊரில் பாவாடை போட்ட காலத்தில் நெருங்கிய தோழிகள் இல்லை என்றாலும் சிறிய அறிமுகத்தோடு இருந்திருந்தனர்..
“அப்பிடியா?? நல்ல பிள்ள தான்.. லீவ் ப்ளேசுக்கு உன் மொவா தான் வாரான்னு எனக்குத் தெரியாது கேட்டுக்கோ.. தெரிஞ்சிருந்தா விசாரிச்சி வச்சிருப்பேன்.. சின்னவனும் நீயும் ஒண்ணா படிச்சியோமா?? ஸ்கூல் போட்டால பாத்தது மாதிரி இருக்கு..” எனச் சமுத்திரம் வினவ, மேலும் கீழுமாய்த் தலையாட்டினாள் புவனேஷ்வரி..
“சோமாயிருக்கியளா?? வீட்டுல எல்லாரும் எப்பிடி இருக்காவ??” எனக் கனியம்மாள் நலம் விசாரிக்க, “நல்லா இருக்கோம்.. அம்மா அப்பா எல்லாரும் சௌக்கியமா??” எனப் பதிலுக்கு விசாரித்துக் கொண்டார் சமுத்திரம்.. அதற்கு மேல் பேசி கொள்ள என்ன இருக்கிறது.. இரண்டு வினாடி அமைதிக்குப் பின், “சேரி.. நான் வாரேன்...” எனக் கனியம்மாள் விடைபெற்றுக் கொள்ள, “இன்னொரு நாள் இங்கனகுள்ள வந்தா வீட்டுக்கு வா..” என விடை கொடுத்தார்..
அவர்கள் இருவரும் அங்கிருந்து செல்ல, சரியான நேரமாய் மிதிவண்டியை உருட்டிக் கொண்டே உள்ளே வந்தார் நேசமணி.. அவரைக் கண்டதும் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்து மௌனமாக உள்ளே சென்றார் சமுத்திரம்.. வீட்டிற்குள் நுழையவுமே ஜார்ஜ் அங்கிருக்க “ம்க்கும்..” எனச் செருமலை போட்டுவிட்டு “ஒன்னுத்துக்கு உதவப் போறது இல்ல.. செட்டுமையா உக்காந்து பேப்பர் படிக்கதுக்கு மட்டும் குறையே வச்சிர கூடாது..” என்ற வசையைப் போட்டுக் கொண்டே சாப்பிட அமர்ந்தார்.. அவரின் ஏளன பேச்சு தாங்க முடியாமல் கோபத்தில் அங்கிருந்து எழுந்து சென்றான் ஜார்ஜ்..
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
