பகுதி - 1
மெல்ல மெல்ல சூரிய ஒளி கதிர்கள் பூமியில் படர்ந்து கதிரவன் வந்து விட்ட செய்தியை உலகிற்கு எடுத்துரைத்து கொண்டிருந்த காலை வேளை!! நான்கு திசையிலும் பச்சை தாவணி போர்த்திருந்த வயல்களுக்கு நடுவில் தன் வலிய கரத்தை தலைக்கு முற்று குடுத்தவாறு உறங்கி கொண்டிருந்த இளங்காளையின் துயில் கலையும் நேரத்தில் தென்றலான காற்றும் அவன் மேனியை தழுவி செல்ல, அதில் கண்ணை சுருக்கி நெற்றியில் காற்றுக்கு ஆடியவாறு இருந்த தன் கேசத்தை பின்னால் தள்ளியவாறு எழுந்தமர்ந்தான் நிலவன்..
கண்ணை மூடி திறந்தவன் எழுந்து நின்று தன் முறுக்கேறிய உடலை இடவலமாக வளைத்து மேனியில் மிச்சமிருந்த சோம்பலை விரட்டி அடித்தவன் தலையணைக்கருகில் இருந்த பட்டன் போனில் மணியை பார்த்து விட்டு, அருகில் இருந்த தொட்டியில் முகத்தை அலம்பி விட்டு தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து முகத்தை அழுத்த துடைத்தான்..
"இசை புள்ள வர்றதுக்குள்ள நம்மளே வூட்டுக்கு போய்ரனும்" என்று மனதில் நினைத்தவாறு கயிற்று கட்டிலை தூக்கி கூரையால் வேயப்பட்டிருந்த வீட்டினுள் போட்டு விட்டு சட்டையை மாட்டியவாறு வெளியில் வந்தான்..
பச்சை பசலென இடுப்பளவிற்கு வளர்ந்திருந்த நெற்கதிர்கள் தென்றலான காற்றில் அசைந்தாடும் அழகை அள்ளி பருகியவாறு வயலை விட்டு வெளியில் வந்தவன் மரத்தடியில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த வண்டியை எடுத்தான்..
அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் வீட்டின் முன்பு புல்லட்டை நிறுத்தியவன் வேட்டியை தொடைவரை ஏற்றி கட்டி கொண்டு நெல்மூட்டைகளை வண்டியில் ஏற்றி கொண்டிருந்த வேலையாட்களிடம் விபரத்தை கேட்டு விட்டு உள்ளே சென்றான்..
அந்த வீட்டின் இரண்டு வாண்டுகளும் ஆளுக்கொரு தூணில் சாய்ந்து மும்மரமாக பாடப்புத்தகத்தில் தலையை புதைத்திருப்பதை முகத்தை சுருக்கி பார்த்த நிலவன், பின்பு இதுக்கு காரணம் யாரென்று தெரிந்ததும் இதழில் மலர்ந்த புன்னகையை வெளியில் காட்டி கொள்ளாமல், "ஏலே கவினு" என்றழைத்தான்..
பாடப்புத்தகத்தை முகத்தில் மறைத்தவாறு தூங்கி வழிந்திருந்த கவின் இவனின் அழைப்பில் பதறி, "சொல்லுங்க சித்தப்பா" என்று எழுந்து நின்றான்.. தன் அண்ணன் மகனின் முன்பு மண்டியிட்டு, "இது ஆரோட ஐடியா??" என்று கேட்க, கவினோ திருதிருவென கண்ணாமுழியை அங்குமிங்கும் உருட்டி கொண்டு தன் சித்தப்பாவை பாவமாக பார்க்க, நிலவனோ கவினின் கன்னத்தில் தட்டி "ஒங்களைய நானு எப்போ இன்னேரத்துக்கு படிக்க சொன்னேன்.. சாயந்திரம் வூட்டுக்கு வந்ததும் படிச்சுட்டு பொறவு தான் வெளையாட சொன்னேன்.. இம்புட்டு நேரமே எழுந்து படிக்க சொல்லல.. கண்ணை கசக்கிட்டு இருக்கறதுக்கு போய் தூங்குங்க போங்க.." என்றான் மென்புன்னகையுடன்..
இவ்வளவு நேரம் பயத்தில் விழிந்திருந்த இரண்டு வாண்டுகளும் ஆளுக்கொரு முத்தத்தை தன் சித்தப்பாவின் கன்னத்தில் பதித்து விட்டு அறைக்குள் ஓடிட, மெலிதாக முறுவலித்த இவன் மற்றவர்கள் எங்குவென்று வீட்டினுள் கண்களை சுழல விட்டான்..
யாரையும் காணாமல் "மதினி மதினி" என்று உள்நோக்கி குரல் குடுக்க, அடுக்களைக்குள் அனைவரும் காபி கலந்திருந்த நந்தினி வெளியில் எட்டி பார்த்து, "இருங்க வர்றேன் நிலவன்" என்றாள் கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தி..
நிலவனும் தாத்தா அமரும் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து இன்றைய வேலையை கணக்கிட்டு கொண்டிருக்க, அவனின் முன்பு சுடசுட காபியை நந்தினி நீட்ட, சிறுபுன்னகையுடன் வாங்கி கொண்டவன், "என்ன மதினி ஆரும் வூட்டுல காணோம்??" என்றிட, "நம்ம குமரேசன் மாமாவோட புள்ள பெரியவளாகிட்டானு விடியற்காலைல அஞ்சு மணிக்கே போன் வந்துச்சு.. அப்பவே அத்தையும் கமலம் அம்மாவும் கிளம்பி அங்க போய்ட்டாங்க.. மத்தவங்க இன்னும் எந்திரிக்கலனு நினைக்கறேன்.." என்ற மதினிடம் தலையசைப்பை குடுத்தவன், "கெழவியை காணோம்.." என்றான் யோசனையுடன்..
"அவங்க போறப்பவே அவங்களும் எந்திரிச்சுட்டாங்க.. மாட்டு கொட்டகைக்கு போறேனு சொல்லிட்டு போனாங்க.. நானும் காபி போட்டுட்டு அப்பறம் கூப்பிட்டுக்கலாம்னு விட்டுட்டேன்.." என்று நந்தினி கூறியதும், "நா போய் பாக்கறேன்.." என்று வெளியில் சென்றான்..
அங்கு ராமாயி கிழவி ஆட்களை வேலை வாங்கி கொண்டிருக்க, "ஏ கெழவி ஒன்னைய தான் இங்கன வர வேணாம்னு சொன்னனே??" என்று கர்ஜனையாக குரல் வந்ததும் திரும்பிய கிழவி தன் பேரனை பார்த்து, "ஏ ராசா நா என்ன சீக்கு வந்தா கிடக்கறேன் அப்டி இப்டினு வூட்டுல வேல பாத்தா தானே எனக்கு பொழுது போவும்.." என்றார் பதிலாக..
"நெதமும் ஒங்கிட்ட எம்புட்டு தடவ சொல்றே சாப்புட்டு சும்மா கிடனு.. மொதல்ல வூட்டுக்குள்ள போலாம் வா.." என்று வம்படியாக கிழவியை அழைத்து கொண்டு சென்று அமர வைத்து நந்தினியின் கையில் இருந்த காபியை வாங்கி அவரிடம் குடுத்து விட்டு அறைக்கு சென்றான்..
இவன் குளித்து விட்டு தலையை துவட்டியவாறு வெளியில் வர, சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த தாத்தா தன் பேரனை புன்னகையுடன் பார்த்து, "ஏன்யா காபி தண்ணி குடிச்சுப்புட்டியா?? வெள்ளானைல வந்துப்புட்டயே?? அங்கன வுறக்கம் வரலயா?? நாதான் அங்கன போவ வேணாம்னு சொன்னனே??" என்றார் கண்டிப்பு கலந்த பாசத்தில்..
இதற்கு புன்னகையை மட்டும் பதிலாக தந்த நிலவன் அங்கிருந்த நோட்டை எடுத்து கணக்குவழக்குகளை பார்க்க தொடங்கினான்..
இவன் கணக்கை பார்க்கட்டும்! அதுக்குள்ள நம்ம இவனோட வீட்டை பார்த்துட்டு வந்தரலாம்!!
சாமிநாதன் - ராமாயி தம்பதியருக்கு மூன்று பிள்ளைகள்.. முதலில் கமலம்.. இவரை அவ்வூரில் இருக்கும் மருதுவிற்கு திருமணம் செய்து குடுத்தார்.. திருமணமாகி பத்து வருடம் குழந்தை இல்லாமல் அதன்பிறகே கமலம் உண்டாகி ஆறுமாதம் கடந்த நிலையில் விபத்து ஒன்றின் மூலம் மருது அவ்விடத்திலே மாண்டு விட, தன் மகளை புகுந்த வீட்டில் விட விருப்பமில்லாமல் தங்கள் வீட்டிற்கே அழைத்து வந்து விட்டார் தாத்தா.. கமலத்திற்கு ஒரே பெண் யாழிசை.. அந்த வீட்டின் செல்ல இளவரசி..
இரண்டாவது சிவநேசன்.. அவரின் மனைவி ராசாத்தி.. இவர்களுக்கு மூன்றும் மகன்கள்.. பெரியவன் தியாகு.. இரண்டாவது நிலவன்.. மூன்றாவது வெற்றி.. தியாகுவின் மனைவி தான் நந்தினி..இவர்களுக்கும் இரண்டு பிள்ளைகள்.. பெரியவன் கவின்.. இளையவள் அகிரா..
யாரிடமும் அடங்காத கட்டிளங்காளை தான் நிலவன்.. இவனையும் ஒருத்தி அடக்கி ஆளும் காலம் மிக விரைவில்!!
மும்மரமாக கணக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தவனின் கவனம் தடைப்பட்டது கொலுசோசையின் சத்தத்தில்.. மெதுவாக நிமிர்ந்த நிலவன் மாடியை பார்க்க, தாவணியை இடுப்பில் சொருகி கொண்டு கவினை துரத்தியவாறு புள்ளிமானை போல் துள்ளி ஓடிவந்த இசையை பார்த்தும் எப்போதும் இறுக்கத்தை தத்தெடுத்திருந்த இவனின் இதழில் புன்னகை மலர்ந்தது..
நிலவனை பார்த்ததும் கருவிழிகளை அங்குமிங்கும் உருட்டி கொண்டே, "ஏ மாமா இங்கன வந்தே?? நா வயலுக்கு வரலாம்னு கிளம்பிட்டேன் தெரியுமா??" என்று உம்மென்று சொன்ன இசையை முறைத்தவன் "வாய் கொழுப்பு அதிகமாகிருச்சு.. ஒருநாளு இல்ல ஒருநாளு தோலை வுருச்சு தொங்க விட்டதான் நீ சரிப்பட்டு வருவ.." என்று அவளை மிரட்ட, "ஏன்யா புள்ளய அதட்டறே??" என்று இசைக்கு பரிந்து கொண்டு வந்தார் தாத்தாவும்..
எதிர்வினை தராமல் நின்றிருந்த நிலவனின் போன் அடிக்க, எடுத்து பேசியவன் மறுமுனையில் சொன்னதை கேட்டு "நீயு அங்கயே இருடா நா பொறவு வாறேன்.." என்றான் சிறுபதட்டத்துடன்..
கீழே வந்த தியாகுவை பார்த்ததும், "ஒன்னைய நேத்தே மொளகா கணக்கை பாக்க சொல்லிருந்தேனல்ல??" என்று துண்டை தோளில் போட்டு கொண்டு நிலவன் கேட்க, "நெல்லுமூட்டையை குடோன்ல போடறதுலயே நேரம் போய்ருச்சுடா அதான் மறந்துட்டேன்.. இன்னைக்கு பாத்தறேன்.." என்றவாறு தியாகு சாப்பிட அமர, மற்றவர்களும் அமர்ந்தனர்..
"ஏ மாமா சும்மா ஏதாவது பெரிய மாமாவை சொல்லிட்டே இருக்கே??" - இசை
"என்னத்தடி நா சொன்னேன்.." - நிலவன்
"ஙேஙே எப்ப பார்த்தாலும் மொளகா கணக்கை பாரு நெல்லு மூட்டையை சரி பாருனு தான்.. அவரு என்ன உன்னைய மாதிரி தனியாளா? அவருக்கு மனைவி புள்ளக எல்லாம் இருக்காங்க??" - இசை
"நா எப்ப இல்லனு சொன்னேன்.." - நிலவன்
"பொறவு எதுக்கு எப்ப பார்த்தாலும் வேலை வேலைனு சொல்லிட்டு இருக்கே??" - இசை
"இருக்கற வேலய சொல்லி தானேடி ஆவனும்.. ரொம்ப பேசுன கன்னம் பழுத்துரும்.. கொட்டிக்கிட்டு கிளம்பற வழியை பாருடி.." என்ற நிலவன் எழுந்து கை கழுவ சென்றான்..
"ஏன்டி அவங்கள ஏதாவது சொல்லலனா உனக்கு தூக்கம் வராதா?? நிலவன் என்ன இங்க இருக்கற மலையை தூக்கி அங்க வெக்க சொன்ன மாதிரி பேசிட்டு இருக்கே?? பாக்கற ஒன்னு ரெண்டு வேலைய ஒழுங்க பாத்தா தான் என்னவாமா உன் பெரிய மாமனுக்கு?" என்று நந்தினியும் தியாகுவை குற்றம் சாட்ட, தட்டில் இருந்த தக்காளி சட்னியை ருசி பார்த்தவாறு "அதானே ஒரு வேலைய உருப்படியா செய்ய மாட்டியா மாமா நீயு??" என்று இசையும் தியாகுவை முறைத்து விட்டு செல்ல, "அடிப்பாவி அப்படியே திருப்பி பேசறா பாரு" என்று வாயில் கை வைத்தவாறு நின்றாள் நந்தினி..
இவர்களின் பேச்சுக்கு காரணமான தியாகுவோ சாப்பிடுவதே தன் தலையாய கடமை என்றவாறு மும்முரமாக உணவருந்தி கொண்டிருக்க, "இசை மட்டுமில்ல நம்ம வூடு இம்புட்டு கலகலனு இருக்காது? வெரசா நிலவனுக்கும் இசைக்கும் கண்ணாலம் பண்ண தேதியை குறிக்கனும்! இன்னும் எம்புட்டு நாளுக்கு கண்ணாலத்தை தள்ளி போடறது?" என்று தாத்தா கூறியதும் இதை ஆமோதித்த தியாகுவும், "நானும் ரொம்ப நாளா இதைய நினைச்சிட்டு தான் இருந்தேன் தாத்தா.. நிலவனுக்கு பொறவு வெற்றியும் இருக்கான்.." என்றான்..
இசை பிறந்தபோதே அவள் நிலவனுக்கு தான் என்று பெரியவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர்.. இசையும் தன் மாமனின் மேல் உயிரையே வைத்திருக்க, நிலவனின் மனதில் என்ன இருக்கின்றது என்பதை அவன் மட்டுமே அறிவான்..
சட்டை கையினை மடித்து விட்டவாறு வெளியில் வந்த நிலவன், "தாத்தா டவுனு வரைக்கும் போய்ட்டு வாறேன்.." என்று விட்டு சென்றவனின் முன்பு வந்த இசை, "நானும் உங்க கூடயே வர்றேன்.. என்னைய விட்டுட்டு அப்பறம் போங்க மாமா.." என்றவளை ஏகத்துக்கும் முறைத்த நிலவன், "ஒனக்கு இன்னும் நேரமிருக்குல? பொறவு உன் பெரிய மாமனை கொண்டு போய் விட சொல்லு.." என்று கூறியவன் புல்லட்டை எடுத்தான்..
மீண்டும் அவனின் முன்பு வந்த இசை, "ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் மாமா.. நானும் உங்ககூட வர்றேன்.." என்று பாவமாக முகத்தை வைத்து கொண்டு கேட்க, அவனோ "முடியாதுடி" என்றான் மறுப்பாக..
கடுப்பான இசை,
"ரொம்பதான் பண்ற மாமா.. நான் என்ன உன்னைய கடிச்சா சாப்பட போறேன்.. நீயே கூப்பிடற வரைக்கும் நான் உன்கூட பேச மாட்டேன்.. உங்களைய கல்யாணமும் பண்ணிக்க மாட்டேன்..போங்க.." என்று முகத்தை திருப்பி கொண்டு செல்ல, இவனும் "சரிதான் போடி.. ஆளையும் ஒசரத்தையும் பாரு இதுல சவால் வேற.." என்று முணுமுணுத்தவன் கமுக்கமாய் சிரித்தவாறு கிளம்பினான்..
தித்திக்கும்..
www.sahaptham.com
