பகுதி - 2
கோவத்துடன் உள்ளே சென்ற இசை மெதுவாக வெளியில் எட்டி பார்க்க, இதை கண்ணாடி வழியே பார்த்த நிலவனின் இதழ் கடையோரத்தில் குறுநகை.. கண்ணாடியை பார்த்தவாறே உதட்டுக்குள் சிரிப்பை அடக்கி, "கேடிடி நீ!" என்று நினைத்த நிலவனின் மனதில் மெல்லிய சாரல் துளிகள்..
நிலவன் சென்ற திசையை பார்த்து இசையும் "சோ ஸ்வீட்டு மாமா நீங்க" என்று நீளமாக வளர்ந்திருந்த கருங்கூந்தலை முன்னால் போட்டு ஜடையை ஆட்டியவாறு உள்ளே வந்தாள்..
இன்னும் உணவருந்தி கொண்டிருந்த தியாகுவிடம், "மாமா சீக்கிரம் சீக்கிரம் கிளம்புங்க.." என்று இசை அவசரப்படுத்த, அவனோ "ஏன் நீ உன் மாமன் கூட போகலயா???" என்றான் சாவகாசமாக..
உதட்டை பிதுக்கிய இசை, "மாமா தான் பெரிய மாமா கூட போக சொன்னாங்க.. என்னனு தெரில.." என்றிட, "அப்ப பெரிய மாமா கூடயே கெளம்பு.." என்றான் தியாகுவும்..
"அவங்க கூட போறதுக்குக்கு நான் நடந்து போன கூட சீக்கிரம் போய்ருவேன்.." என்று முறைத்திருந்த இசையின் கூற்றை கேட்டபடி வந்த சிவநேசன், "என்ன மருமவளே!! என்னைய பத்தி பெருமையா பேசற மாதிரி தெரியுது.." என்று கேட்க, இசையும் "ஆமா ஆமா மாமா உங்களைய பத்தி ரொம்பஆஆஆஆ பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கேன்.. இன்னும் கூட சாயந்திரம் வந்து சொல்றேன் அதுக்கு முன்னாடி என்னைய கொண்டு போய் விட சொல்லுங்க உங்க பெரிய மகனை!!" என்றாள் சலிப்புடன்..
யோசனையுடன் "ஏன்டா நிலவன் எங்கே??" என்று சிவநேசன் கேட்டதும், "மாமா டவுனுக்கு கிளம்பிட்டாங்க.. அவங்ககிட்ட என்னைய விட்டுட்டு அப்பறம் போங்கனு சொன்னா நீ பெரிய மாமன்கூட போய்க்கனு சொல்லிட்டு அவங்க அப்பவே கிளம்பிட்டாங்க.." என்று இசையும் பதிலளித்தாள்..
இவர்கள் பேசுவதை கேட்டவாறு தலைக்கு கையை முற்றுகுடுத்து அமர்ந்திருந்த தியாகுவை ஏகத்துக்கும் முறைத்த இசை, "வெற்றி மட்டும் இருந்திருந்தா இப்ப உங்க கிட்ட கெஞ்சிட்டு இருப்பனா?? எல்லாம் என் நேரம்.." என்று புலம்பியவளை பார்த்து அனைவரும் நகைக்க, தாத்தாவோ "சரி வுடு கண்ணு அவன் பொழுது சாயரத்துக்குள்ளார வந்துருவேனு சொன்னான்.. பாத்து சூதனமா போய்ட்டு வா.." என்றார் சமாதானமாக..
"மருமவளே! நான் வேணா வரட்டுமா??" என்று சிவநேசன் கேட்டதற்கு, இதற்கு பதறிய இசை "அய்யோ மாமா நீங்க போற வேகத்தை விட ஆமையே கொஞ்சம் வேகமாக போய்ரும்.. எதுக்கு வம்பு நான் தியாகு மாமா கூடயே கிளம்பறேன்" என்றவள் அனைவரிடமும் கூறி விட்டு சென்றாள்..
செல்லும் இசையை பார்த்தவாறு சிவநேசன், "இசையை பாக்க மருதுவுக்கு தான் குடுத்து வெக்கல போல ப்பா.." என்று வருத்தமாக கூற, இந்த வருத்தம் தாத்தாவுக்கும் இருக்கதான் செய்தது.. இருந்தும் வெளியில் காட்டி கொள்ளாமல் "வுடு சிவா நடக்கறது தானே நடக்கும் சாப்புட்டு போய் பொழைப்பை பாரு.." என்று அதற்கு மேல் உணவருந்த முடியாமல் எழுந்து சென்று விட்டார் தாத்தா..
"ஏன் மாமா தாத்தா தான் இதைய நினைச்சு ரொம்ப வருத்தபடறாங்கனு தெரியுமல்ல?? இனி அவரு இதைய நினைச்சே உடம்பை வருத்திக்குவாரு.." என்று நந்தினி தன் மாமனாரை இன்னொரு மகளாக அதட்ட, எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்தவர், "முடிலமா இசையை பாத்தாலே இப்டிதான் தோணுது.. இசையை பாக்க மருதுதான் ரொம்ப ஆர்வமா இருந்தான்.. ஆனா புள்ளயை பாக்கறதுக்கு முன்னாலே போய்ட்டான்.. அவனுக்கு அப்டி என்ன அவசோமோ???" என்று கேட்டவரின் குரலில் அப்பாட்டமாக வலி தெரிந்தது..
"விடுங்க மாமா முடிஞ்சதை பத்தி பேசி பேசியே வருத்திக்க வேணாம்.." என்று ஆறுதல்படுத்திய நந்தினி உணவை பரிமாற தொடங்க, ஏனோ சிவநேசனால் தான் உண்ண முடியாமல் போனது.. பேருக்கு சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்து சென்றவரை நினைத்து நந்தினிக்கும் வருத்தம் மேலோங்க, "எப்பவோ நடந்ததை இன்னும் மறக்காம இப்டி பண்ணிட்டு இருக்காங்க.. ம்ம்ம்ம் இனி கடவுள் விட்ட வழி தான்" என்று பெரூமூச்சுடன் தன் குழந்தைகளை தேடி சென்றாள்..
ஊரின் எல்லையில் இருந்த மருத்துவமனையின் முன்னே தியாகு வண்டியை நிறுத்த, இறங்கிய இசை "தேங்க்ஸ் மாமா" என்றிட, "வெல்கம் மருத்துவரே.." என்று சிறிது குனிந்து கிண்டலுடன் கூறிய தியாகுவை செல்லமாக முறைத்தாள்..
தாத்தாவின் விருப்பத்துக்கு இணங்கதான் இசை மருத்துவம் படித்தது.. இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் யாராவதற்கு ஏதாவது என்றால் கூட முப்பது கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் டவுன் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு தான் அழைத்து செல்ல வேண்டும்..
இங்கு பிரசவம் பார்க்க கூட மருத்துவச்சிகள் இருப்பதால் அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.. எட்டாவது மாத இறுதியில் கர்ப்பமாக இருந்த பெண் ஒருவரை மாடு முட்டியதால் பதறி அடித்து கொண்டு டவுனில் இருக்கும் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைத்து செல்ல முயல, பாதி தூரம் சென்ற நிலையிலே அந்த பெண் இறந்து விட்டார்..
அப்போதுதான் தங்கள் ஊரிலும் மருத்துவமனை இருந்திருந்தால் இருவரையும் காப்பாற்றியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தாத்தாவிற்கு வந்தது.. அதன்பின் பல போராட்டங்களுக்கு பின்பு தான் அங்கு மருத்துவமனையே எழுந்தது.. தங்கள் வீட்டிலும் யாராவது மருத்துவராக வேண்டும் என்ற தாத்தாவின் ஆசையை நிறைவேற்றியது இசை மட்டுமே.. அதனால் தான் என்னவோ தாத்தாவிற்கு இசை என்றால் கொள்ளைபிரியம்..
மற்ற மூவரில் வெற்றி மட்டுமே கல்லூரி படிப்பை நிறைவு செய்ய, தியாகுவும் நிலவனும் பத்தாம் வகுப்புடன் நின்று விட்டனர்.. சிவநேசன் கேட்டதற்கு படிக்க விருப்பமில்லை என்றிட, ஏதோ பேச வந்த சிவநேசனை தடுத்த தாத்தா அவர்கள் விருப்பத்திற்கு விட்டு விட்டனர்..
வீட்டில் மட்டுமே இசையின் குறும்புகள் அதிகம்.. மருத்துமனைக்கு வந்து விட்டால் பொறுப்பான மருத்துவராக மாறி விடுவாள்.. அதே போல் இன்றும் காத்திருந்த நோயாளிகள் அனைவரையும் பார்த்து விட்டு "ஹப்பாடா" என்று சேரில் சாய்ந்த நேரம் நர்ஸ் ஒருவர் கதவை தட்டி, "மேடம் மறுபடியும் ஒரு பேசண்ட் வந்துருங்காங்க..வர சொல்லட்டுமா??" என்று கேட்க, "ம்ம்ம்ம் வர சொல்லுங்க" என்ற இசை நேராக அமர்ந்தாள்..
கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தவனை சிறுமுறைப்புடன் பார்த்த இசை, "ஹோ நீங்கதான் அந்த பேசண்ட்டா??? வாங்க வாங்க சார் என்ன உங்க உடம்புக்கு???" என்று கேட்க, அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்த அந்த இளைஞனோ, "அதுவா மேடம்.. பசிச்சா சாப்பிட முடில.. தூக்கம் வந்தாலும் படுத்தா தூங்க முடில.. அப்பறம் வீட்டை விட்டு வெளில வந்தாலே கண்ணு யாரையோ தேடுது.. இதுக்கு எல்லாம் மருந்து இல்லையா???" என்று குறும்புடன் கேட்டவனை எழுந்த வேகத்தில் அடிக்க பாய்ந்திருந்தாள் இசை..
"அடேய் தங்கச்சி கிட்ட பேசற பேச்சா இது??" என்று அவன் தலையில் வலிக்கும்படி நங்கென்று கொட்டிய இசை அவனுக்கு அருகில் சேரை இழுத்து போட்டு அமர்ந்து, "வீட்டுல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க??" என்று வினவ, அவள் கொட்டிய இடத்தை கையால் தேய்த்தவாறு, "நீ டாக்டர் தானே எப்ப போலீஸானே?? இப்படி கொட்டறே??" என்று பாவமாக கேட்டான் மருதுவின் தம்பி மகனான இனியன்..
"ம்ம்ம்க்கும் நான் கேட்டதை தவிர மத்த எல்லாத்துக்கும் பதில் சொல்றே??" - இசை
"அவங்களுக்கு என்னடா செமையா இருக்காங்க.. ஆத்தா தான் உன்னைய பாக்கனும்னு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு.. ஒருநாள் அங்க வந்துட்டு போன என்ன குறைஞ்சா போவீங்க??" - இனியன்
"ப்ச் இங்க வர்றது வீட்டுக்கு போறதுனே நேரம் ஓடி போகுது.. நானு வூட்டுல இருக்கறப்ப மாமா இருக்கறது இல்ல.. அவரு இருக்கறப்ப நான் இருக்கறது இல்ல.. இதுல எப்படி அங்க வர்றது??" - இசை
"ம்ம்ம்க்கும் வந்தா உன் மாமன் கூட தான் வருவீயா?? தனியா வந்தா யாரும் கடத்திர மாட்டாங்க.." - இனியன்
"இதைய என் மாமா முன்னாடி சொல்லிதான் பாரேன்.." - இசை
"எதுக்கு என் வாயு ஒருபக்கமா போறதுக்கா??? எப்ப பார்த்தாலும் சப்பு சப்புனு அறைஞ்சுட்டு??" - இனியன்
"ஹஹஹஹஹ வர்றேன் அண்ணா.. இந்த வாரம் கடைசில.. அம்மாவையும் கூட்டிட்டு வர்றேன்.." - இசை
"உன் மாமன் எப்படி இருக்கான்??" - இனியன்
"அவங்களுக்கு என்ன சூப்பரா தான் இருக்காங்க" - இசை
"அதானே அவன்கிட்ட இருந்து மத்தவங்களைய தானே காப்பாத்தனும்" - இனியன்
"அண்ணானு பாக்கறேன் இல்ல என் மாமாவை இப்படி ஏதாவது பேசிட்டு இருந்தே விஷ ஊசி ரெடியா இருக்கு எப்படி வசதி" - இசை
"ம்ம்ம்க்கும் வர வர அண்ணானு ஒரு மட்டு மரியாதை இல்ல உனக்கு" - இனியன்
"ஹலோ தம்பி உங்களுக்கு முன்னாடி பிறந்துருக்க வேண்டியது நானு.. சோ நீ எனக்கு தம்பி தான்.." - இசை
"அப்படி பிறந்திருந்தா உன் மாமனுக்கும் நீ அக்காடி எருமை.." என்று விட்டு விழுந்து புரண்டு இனியன் சிரிக்க, "அய்யோ இவன் வேற படுத்தறானே!!" என்று இசையால் கதறதான் முடிந்தது..
டவுனுக்கு செல்வதாக கூறி விட்டு சென்ற நிலவன் ஒரு வீட்டில் தலையை பிடித்தவாறு அமர்ந்திருக்க, அவனருகில் இருந்த அவனின் நண்பன் சேகர், "மாப்ள நீ கெளம்புடா.. நா பாத்துக்கறேன்.. ஒன்னைய காணாம தேடுவாக.." என்று இங்கிருந்தால் சரி வராது என்றெண்ணி அவனை அனுப்ப முயன்றான்..
பெருமூச்சுடன் எழுந்த நிலவன் அறைக்கதவை மெதுவாக திறந்து பார்க்க, அங்கு இளம்பெண் ஒருத்தி காலை குறுக்கியவாறு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்.. அவளை கண்டதும் நிலவனின் விழிகள் ஏமாற்றத்தை தத்தெடுக்க, தலையை இடவலமாக அசைத்து தன்னை சமன்படுத்தியவன் மெதுவாக கதவை சாத்தினான்.
"இங்கனவே இருடா.. ஏதாச்சு அவசரம்னா ஒடனே போன் போடு.. நா வாறேன்.." என்று நிலவன் சாவியை எடுத்து கொண்டு கிளம்ப, தலையை அசைத்த சேகர் சென்றவனை மீண்டும் அழைக்க, என்னவென்று திரும்பினான் நிலவன்..
"மாப்ள நா சொல்றேனு தப்பா எடுத்துக்காத.. இந்த விசயத்தை இசைகிட்ட சொல்றது தான் நல்லதுனு தோணுது.." - சேகர்
"வேணாம்டா சொன்னா அவ தாங்க மாட்டா.. நேரம் வர்றப்ப நானே அவகிட்ட சொல்லிக்கறேன்.." - நிலவன்
"எமக்கு இது தப்பா படுது மாப்ள.. எப்ப சொன்னாலும் இசை தாங்காது தான்.. அதுக்கு தான் இப்பவே சொல்ல சொல்றேன்.." - சேகர்
"நா பாத்துக்கறேன் இதைய.. நீ மனசை குழப்பிக்காத.." என்று விட்டு நகர்ந்த நிலவனின் மனதிலும் இசையை பற்றிய கவலை இருக்கதான் செய்தது..
வண்டியை எடுக்கும் சமயத்தில் நிலவனுக்கு போன் வர, மறுமுனையில் இருந்தது இவனின் தம்பி வெற்றி தான்.. புருவ முடிச்சுடன் என்னவென்று நிலவன் கேட்க, மறுமுனையில் வெற்றி கூறியதை கேட்டு, "நீ கெளம்பி வந்துரு.. நா தாத்தாகிட்ட பேசிக்கறேன்.." என்றான் சிறுயோசனையுடன்..
நிலவன் வீட்டிற்கு வந்த நேரத்தில் இனியனின் சத்தமும் இசையும் சத்தமும் வாசல் வரை கேட்க, "வந்துட்டான்டோய் எமக்கு வில்லன்.." என்று மனதினுள் நினைத்து விறைப்புடன் உள்ளே வர, இவனை பார்த்ததும், "வாங்க நிலவன் வாங்க வாங்க.. உங்களைய அன்புடன் வரவேற்பது டன் டன் டன் இனியனே.." என்று இருகை கூப்பி வரவேற்ற இனியனின் கையை சிரிப்புடன் நிலவன் அமுத்தி பிடிக்க, "ஆத்தி என்னோட விரலு.." என்று வேகமாக நிலவனிடம் இருந்து கையை உருவி கொண்டான்..
"என்ன மாமா என் அண்ணனை கொலை பண்ண பாக்கறே??" - இசை
"அய்யய்யோ அவனுக்கு தோணாதது எல்லாம் இதே யோசிச்சு குடுத்துரும் போல.." - இனியன்
"அவன் பாசமா கையை நீட்டுனான் நானும் கையை புடிச்சேன் இதுல எங்குட்டு கொலை பண்றது??" - நிலவன்
"அதுதான் அவனோட விரலை கொலை பண்ண பார்த்தீங்களா??" - இசை
"இவ ஒருத்தி.. எங்க அம்மாவும் அத்தையும்.. இம்புட்டு நேரமாவுது இன்னும் வரலயா??" - நிலவன்
"அவங்க அப்பவே வந்துட்டாங்க.. வந்துட்டு கோவிலுக்கு போறேனு போய்ருக்காங்க" - இசை
"இவுக வூட்டுல அடங்கறதே இல்ல.. சரி வா மச்சான் நம்ம அப்டியே பேசிபுட்டு வரலாம்.." என்று இனியனின் தோள் மீது கை போட்டு நிலவன் அழைத்து செல்ல, "நீ சாதாரணமா கூப்பிட்டவே வர போறேன் அதுக்கு எதுக்கு இப்டி என்னைய அமுக்கி குள்ளமாக்க பார்க்கறே??" என்ற இனியனின் வார்த்தைகள் மற்றவர்களின் செவியையும் தீண்டியது..
"அப்டிதான் மாமா அப்டிதான் இன்னும் அவனை அமுக்கி வர்றப்ப கோணி பைல போட்டு கட்டி தூக்கிட்டு வாங்க.." என்று கேலி கலந்த இசையின் வார்த்தையை கேட்டு நிலவன் சிரித்தபடி செல்ல, திரும்பிய இனியன் "எனக்கு மட்டும் எம்புட்டு பாசமான தங்கச்சி கிடைச்சுருக்கு.." என்று தலையில் அடித்து கொண்டான்..
கமலமும் ராசாத்தியும் கடவுளை தரிசித்து விட்டு கோவிலின் வெளியே போடப்பட்டிருந்த திட்டியில் அமர்ந்தனர்.. சுற்றிலும் வயல்வெளி இருப்பதால் சில்லிட்ட காற்று அவர்களை தழுவி சென்று ஒரு விதமான நிலையை அவர்களுக்கு அளிக்க, அதைய ரசித்தவாறு அமர்ந்திருந்த ராசாத்தி, "கமலம் வெரசா கண்ணாலத்தை வெச்சுப்புடலாம்னு சொன்னா ஆரும் கேட்கவே மாட்டிங்கறாக.. இன்னும் எம்புட்டு நாளுக்கு தான் தள்ளி போடறது.. நிலவனுக்கு பொறவு வெற்றியும் இருக்கானே?? என்றார் மனக்குமறல்களுடன்..
"அண்ணி அவுக கிட்ட சொல்லுவோம்.. எம்புட்டு நாளாக போவுது.. கண்ணாலத்துக்கு தேதி குறிஞ்சா மட்டும் போதும்.. இங்க கோவில்ல வெச்சு தாலியை கட்டி அழைச்சுட்டு போறது தானே.. இதுக்கு போய் இன்னும் பொலம்பிட்டே இருக்கீக??" என்று அவரை சமாதானபடுத்தும் பொருட்டு கூறியவரின் மனதில் இந்த கவலை இருக்கதான் செய்தது.. இருந்தும் மற்றவர்களிடம் பேச கமலத்திற்கு தைரியமில்லை..
"சரிதான் கெளம்புவோம்.." என்று இருவரும் எந்திரிக்க, மீண்டும் கோவிலினுள் புன்னகையுடன் காட்சியளித்த கடவுளை பார்த்து, "என் பொண்ணு வாழ்க்கை நல்லபடியா இருக்கனும் ஆத்தா.." என்று வேண்டிய கமலத்தினை பார்த்து விதி சிரிக்க, இனிதான் இசையின் வாழ்வில் புயல் வீச விதி காத்திருக்கிறதே???
தித்திக்கும்..
கோவத்துடன் உள்ளே சென்ற இசை மெதுவாக வெளியில் எட்டி பார்க்க, இதை கண்ணாடி வழியே பார்த்த நிலவனின் இதழ் கடையோரத்தில் குறுநகை.. கண்ணாடியை பார்த்தவாறே உதட்டுக்குள் சிரிப்பை அடக்கி, "கேடிடி நீ!" என்று நினைத்த நிலவனின் மனதில் மெல்லிய சாரல் துளிகள்..
நிலவன் சென்ற திசையை பார்த்து இசையும் "சோ ஸ்வீட்டு மாமா நீங்க" என்று நீளமாக வளர்ந்திருந்த கருங்கூந்தலை முன்னால் போட்டு ஜடையை ஆட்டியவாறு உள்ளே வந்தாள்..
இன்னும் உணவருந்தி கொண்டிருந்த தியாகுவிடம், "மாமா சீக்கிரம் சீக்கிரம் கிளம்புங்க.." என்று இசை அவசரப்படுத்த, அவனோ "ஏன் நீ உன் மாமன் கூட போகலயா???" என்றான் சாவகாசமாக..
உதட்டை பிதுக்கிய இசை, "மாமா தான் பெரிய மாமா கூட போக சொன்னாங்க.. என்னனு தெரில.." என்றிட, "அப்ப பெரிய மாமா கூடயே கெளம்பு.." என்றான் தியாகுவும்..
"அவங்க கூட போறதுக்குக்கு நான் நடந்து போன கூட சீக்கிரம் போய்ருவேன்.." என்று முறைத்திருந்த இசையின் கூற்றை கேட்டபடி வந்த சிவநேசன், "என்ன மருமவளே!! என்னைய பத்தி பெருமையா பேசற மாதிரி தெரியுது.." என்று கேட்க, இசையும் "ஆமா ஆமா மாமா உங்களைய பத்தி ரொம்பஆஆஆஆ பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கேன்.. இன்னும் கூட சாயந்திரம் வந்து சொல்றேன் அதுக்கு முன்னாடி என்னைய கொண்டு போய் விட சொல்லுங்க உங்க பெரிய மகனை!!" என்றாள் சலிப்புடன்..
யோசனையுடன் "ஏன்டா நிலவன் எங்கே??" என்று சிவநேசன் கேட்டதும், "மாமா டவுனுக்கு கிளம்பிட்டாங்க.. அவங்ககிட்ட என்னைய விட்டுட்டு அப்பறம் போங்கனு சொன்னா நீ பெரிய மாமன்கூட போய்க்கனு சொல்லிட்டு அவங்க அப்பவே கிளம்பிட்டாங்க.." என்று இசையும் பதிலளித்தாள்..
இவர்கள் பேசுவதை கேட்டவாறு தலைக்கு கையை முற்றுகுடுத்து அமர்ந்திருந்த தியாகுவை ஏகத்துக்கும் முறைத்த இசை, "வெற்றி மட்டும் இருந்திருந்தா இப்ப உங்க கிட்ட கெஞ்சிட்டு இருப்பனா?? எல்லாம் என் நேரம்.." என்று புலம்பியவளை பார்த்து அனைவரும் நகைக்க, தாத்தாவோ "சரி வுடு கண்ணு அவன் பொழுது சாயரத்துக்குள்ளார வந்துருவேனு சொன்னான்.. பாத்து சூதனமா போய்ட்டு வா.." என்றார் சமாதானமாக..
"மருமவளே! நான் வேணா வரட்டுமா??" என்று சிவநேசன் கேட்டதற்கு, இதற்கு பதறிய இசை "அய்யோ மாமா நீங்க போற வேகத்தை விட ஆமையே கொஞ்சம் வேகமாக போய்ரும்.. எதுக்கு வம்பு நான் தியாகு மாமா கூடயே கிளம்பறேன்" என்றவள் அனைவரிடமும் கூறி விட்டு சென்றாள்..
செல்லும் இசையை பார்த்தவாறு சிவநேசன், "இசையை பாக்க மருதுவுக்கு தான் குடுத்து வெக்கல போல ப்பா.." என்று வருத்தமாக கூற, இந்த வருத்தம் தாத்தாவுக்கும் இருக்கதான் செய்தது.. இருந்தும் வெளியில் காட்டி கொள்ளாமல் "வுடு சிவா நடக்கறது தானே நடக்கும் சாப்புட்டு போய் பொழைப்பை பாரு.." என்று அதற்கு மேல் உணவருந்த முடியாமல் எழுந்து சென்று விட்டார் தாத்தா..
"ஏன் மாமா தாத்தா தான் இதைய நினைச்சு ரொம்ப வருத்தபடறாங்கனு தெரியுமல்ல?? இனி அவரு இதைய நினைச்சே உடம்பை வருத்திக்குவாரு.." என்று நந்தினி தன் மாமனாரை இன்னொரு மகளாக அதட்ட, எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்தவர், "முடிலமா இசையை பாத்தாலே இப்டிதான் தோணுது.. இசையை பாக்க மருதுதான் ரொம்ப ஆர்வமா இருந்தான்.. ஆனா புள்ளயை பாக்கறதுக்கு முன்னாலே போய்ட்டான்.. அவனுக்கு அப்டி என்ன அவசோமோ???" என்று கேட்டவரின் குரலில் அப்பாட்டமாக வலி தெரிந்தது..
"விடுங்க மாமா முடிஞ்சதை பத்தி பேசி பேசியே வருத்திக்க வேணாம்.." என்று ஆறுதல்படுத்திய நந்தினி உணவை பரிமாற தொடங்க, ஏனோ சிவநேசனால் தான் உண்ண முடியாமல் போனது.. பேருக்கு சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்து சென்றவரை நினைத்து நந்தினிக்கும் வருத்தம் மேலோங்க, "எப்பவோ நடந்ததை இன்னும் மறக்காம இப்டி பண்ணிட்டு இருக்காங்க.. ம்ம்ம்ம் இனி கடவுள் விட்ட வழி தான்" என்று பெரூமூச்சுடன் தன் குழந்தைகளை தேடி சென்றாள்..
ஊரின் எல்லையில் இருந்த மருத்துவமனையின் முன்னே தியாகு வண்டியை நிறுத்த, இறங்கிய இசை "தேங்க்ஸ் மாமா" என்றிட, "வெல்கம் மருத்துவரே.." என்று சிறிது குனிந்து கிண்டலுடன் கூறிய தியாகுவை செல்லமாக முறைத்தாள்..
தாத்தாவின் விருப்பத்துக்கு இணங்கதான் இசை மருத்துவம் படித்தது.. இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் யாராவதற்கு ஏதாவது என்றால் கூட முப்பது கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் டவுன் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு தான் அழைத்து செல்ல வேண்டும்..
இங்கு பிரசவம் பார்க்க கூட மருத்துவச்சிகள் இருப்பதால் அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.. எட்டாவது மாத இறுதியில் கர்ப்பமாக இருந்த பெண் ஒருவரை மாடு முட்டியதால் பதறி அடித்து கொண்டு டவுனில் இருக்கும் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைத்து செல்ல முயல, பாதி தூரம் சென்ற நிலையிலே அந்த பெண் இறந்து விட்டார்..
அப்போதுதான் தங்கள் ஊரிலும் மருத்துவமனை இருந்திருந்தால் இருவரையும் காப்பாற்றியிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் தாத்தாவிற்கு வந்தது.. அதன்பின் பல போராட்டங்களுக்கு பின்பு தான் அங்கு மருத்துவமனையே எழுந்தது.. தங்கள் வீட்டிலும் யாராவது மருத்துவராக வேண்டும் என்ற தாத்தாவின் ஆசையை நிறைவேற்றியது இசை மட்டுமே.. அதனால் தான் என்னவோ தாத்தாவிற்கு இசை என்றால் கொள்ளைபிரியம்..
மற்ற மூவரில் வெற்றி மட்டுமே கல்லூரி படிப்பை நிறைவு செய்ய, தியாகுவும் நிலவனும் பத்தாம் வகுப்புடன் நின்று விட்டனர்.. சிவநேசன் கேட்டதற்கு படிக்க விருப்பமில்லை என்றிட, ஏதோ பேச வந்த சிவநேசனை தடுத்த தாத்தா அவர்கள் விருப்பத்திற்கு விட்டு விட்டனர்..
வீட்டில் மட்டுமே இசையின் குறும்புகள் அதிகம்.. மருத்துமனைக்கு வந்து விட்டால் பொறுப்பான மருத்துவராக மாறி விடுவாள்.. அதே போல் இன்றும் காத்திருந்த நோயாளிகள் அனைவரையும் பார்த்து விட்டு "ஹப்பாடா" என்று சேரில் சாய்ந்த நேரம் நர்ஸ் ஒருவர் கதவை தட்டி, "மேடம் மறுபடியும் ஒரு பேசண்ட் வந்துருங்காங்க..வர சொல்லட்டுமா??" என்று கேட்க, "ம்ம்ம்ம் வர சொல்லுங்க" என்ற இசை நேராக அமர்ந்தாள்..
கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தவனை சிறுமுறைப்புடன் பார்த்த இசை, "ஹோ நீங்கதான் அந்த பேசண்ட்டா??? வாங்க வாங்க சார் என்ன உங்க உடம்புக்கு???" என்று கேட்க, அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்த அந்த இளைஞனோ, "அதுவா மேடம்.. பசிச்சா சாப்பிட முடில.. தூக்கம் வந்தாலும் படுத்தா தூங்க முடில.. அப்பறம் வீட்டை விட்டு வெளில வந்தாலே கண்ணு யாரையோ தேடுது.. இதுக்கு எல்லாம் மருந்து இல்லையா???" என்று குறும்புடன் கேட்டவனை எழுந்த வேகத்தில் அடிக்க பாய்ந்திருந்தாள் இசை..
"அடேய் தங்கச்சி கிட்ட பேசற பேச்சா இது??" என்று அவன் தலையில் வலிக்கும்படி நங்கென்று கொட்டிய இசை அவனுக்கு அருகில் சேரை இழுத்து போட்டு அமர்ந்து, "வீட்டுல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க??" என்று வினவ, அவள் கொட்டிய இடத்தை கையால் தேய்த்தவாறு, "நீ டாக்டர் தானே எப்ப போலீஸானே?? இப்படி கொட்டறே??" என்று பாவமாக கேட்டான் மருதுவின் தம்பி மகனான இனியன்..
"ம்ம்ம்க்கும் நான் கேட்டதை தவிர மத்த எல்லாத்துக்கும் பதில் சொல்றே??" - இசை
"அவங்களுக்கு என்னடா செமையா இருக்காங்க.. ஆத்தா தான் உன்னைய பாக்கனும்னு சொல்லிட்டே இருந்துச்சு.. ஒருநாள் அங்க வந்துட்டு போன என்ன குறைஞ்சா போவீங்க??" - இனியன்
"ப்ச் இங்க வர்றது வீட்டுக்கு போறதுனே நேரம் ஓடி போகுது.. நானு வூட்டுல இருக்கறப்ப மாமா இருக்கறது இல்ல.. அவரு இருக்கறப்ப நான் இருக்கறது இல்ல.. இதுல எப்படி அங்க வர்றது??" - இசை
"ம்ம்ம்க்கும் வந்தா உன் மாமன் கூட தான் வருவீயா?? தனியா வந்தா யாரும் கடத்திர மாட்டாங்க.." - இனியன்
"இதைய என் மாமா முன்னாடி சொல்லிதான் பாரேன்.." - இசை
"எதுக்கு என் வாயு ஒருபக்கமா போறதுக்கா??? எப்ப பார்த்தாலும் சப்பு சப்புனு அறைஞ்சுட்டு??" - இனியன்
"ஹஹஹஹஹ வர்றேன் அண்ணா.. இந்த வாரம் கடைசில.. அம்மாவையும் கூட்டிட்டு வர்றேன்.." - இசை
"உன் மாமன் எப்படி இருக்கான்??" - இனியன்
"அவங்களுக்கு என்ன சூப்பரா தான் இருக்காங்க" - இசை
"அதானே அவன்கிட்ட இருந்து மத்தவங்களைய தானே காப்பாத்தனும்" - இனியன்
"அண்ணானு பாக்கறேன் இல்ல என் மாமாவை இப்படி ஏதாவது பேசிட்டு இருந்தே விஷ ஊசி ரெடியா இருக்கு எப்படி வசதி" - இசை
"ம்ம்ம்க்கும் வர வர அண்ணானு ஒரு மட்டு மரியாதை இல்ல உனக்கு" - இனியன்
"ஹலோ தம்பி உங்களுக்கு முன்னாடி பிறந்துருக்க வேண்டியது நானு.. சோ நீ எனக்கு தம்பி தான்.." - இசை
"அப்படி பிறந்திருந்தா உன் மாமனுக்கும் நீ அக்காடி எருமை.." என்று விட்டு விழுந்து புரண்டு இனியன் சிரிக்க, "அய்யோ இவன் வேற படுத்தறானே!!" என்று இசையால் கதறதான் முடிந்தது..
டவுனுக்கு செல்வதாக கூறி விட்டு சென்ற நிலவன் ஒரு வீட்டில் தலையை பிடித்தவாறு அமர்ந்திருக்க, அவனருகில் இருந்த அவனின் நண்பன் சேகர், "மாப்ள நீ கெளம்புடா.. நா பாத்துக்கறேன்.. ஒன்னைய காணாம தேடுவாக.." என்று இங்கிருந்தால் சரி வராது என்றெண்ணி அவனை அனுப்ப முயன்றான்..
பெருமூச்சுடன் எழுந்த நிலவன் அறைக்கதவை மெதுவாக திறந்து பார்க்க, அங்கு இளம்பெண் ஒருத்தி காலை குறுக்கியவாறு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்.. அவளை கண்டதும் நிலவனின் விழிகள் ஏமாற்றத்தை தத்தெடுக்க, தலையை இடவலமாக அசைத்து தன்னை சமன்படுத்தியவன் மெதுவாக கதவை சாத்தினான்.
"இங்கனவே இருடா.. ஏதாச்சு அவசரம்னா ஒடனே போன் போடு.. நா வாறேன்.." என்று நிலவன் சாவியை எடுத்து கொண்டு கிளம்ப, தலையை அசைத்த சேகர் சென்றவனை மீண்டும் அழைக்க, என்னவென்று திரும்பினான் நிலவன்..
"மாப்ள நா சொல்றேனு தப்பா எடுத்துக்காத.. இந்த விசயத்தை இசைகிட்ட சொல்றது தான் நல்லதுனு தோணுது.." - சேகர்
"வேணாம்டா சொன்னா அவ தாங்க மாட்டா.. நேரம் வர்றப்ப நானே அவகிட்ட சொல்லிக்கறேன்.." - நிலவன்
"எமக்கு இது தப்பா படுது மாப்ள.. எப்ப சொன்னாலும் இசை தாங்காது தான்.. அதுக்கு தான் இப்பவே சொல்ல சொல்றேன்.." - சேகர்
"நா பாத்துக்கறேன் இதைய.. நீ மனசை குழப்பிக்காத.." என்று விட்டு நகர்ந்த நிலவனின் மனதிலும் இசையை பற்றிய கவலை இருக்கதான் செய்தது..
வண்டியை எடுக்கும் சமயத்தில் நிலவனுக்கு போன் வர, மறுமுனையில் இருந்தது இவனின் தம்பி வெற்றி தான்.. புருவ முடிச்சுடன் என்னவென்று நிலவன் கேட்க, மறுமுனையில் வெற்றி கூறியதை கேட்டு, "நீ கெளம்பி வந்துரு.. நா தாத்தாகிட்ட பேசிக்கறேன்.." என்றான் சிறுயோசனையுடன்..
நிலவன் வீட்டிற்கு வந்த நேரத்தில் இனியனின் சத்தமும் இசையும் சத்தமும் வாசல் வரை கேட்க, "வந்துட்டான்டோய் எமக்கு வில்லன்.." என்று மனதினுள் நினைத்து விறைப்புடன் உள்ளே வர, இவனை பார்த்ததும், "வாங்க நிலவன் வாங்க வாங்க.. உங்களைய அன்புடன் வரவேற்பது டன் டன் டன் இனியனே.." என்று இருகை கூப்பி வரவேற்ற இனியனின் கையை சிரிப்புடன் நிலவன் அமுத்தி பிடிக்க, "ஆத்தி என்னோட விரலு.." என்று வேகமாக நிலவனிடம் இருந்து கையை உருவி கொண்டான்..
"என்ன மாமா என் அண்ணனை கொலை பண்ண பாக்கறே??" - இசை
"அய்யய்யோ அவனுக்கு தோணாதது எல்லாம் இதே யோசிச்சு குடுத்துரும் போல.." - இனியன்
"அவன் பாசமா கையை நீட்டுனான் நானும் கையை புடிச்சேன் இதுல எங்குட்டு கொலை பண்றது??" - நிலவன்
"அதுதான் அவனோட விரலை கொலை பண்ண பார்த்தீங்களா??" - இசை
"இவ ஒருத்தி.. எங்க அம்மாவும் அத்தையும்.. இம்புட்டு நேரமாவுது இன்னும் வரலயா??" - நிலவன்
"அவங்க அப்பவே வந்துட்டாங்க.. வந்துட்டு கோவிலுக்கு போறேனு போய்ருக்காங்க" - இசை
"இவுக வூட்டுல அடங்கறதே இல்ல.. சரி வா மச்சான் நம்ம அப்டியே பேசிபுட்டு வரலாம்.." என்று இனியனின் தோள் மீது கை போட்டு நிலவன் அழைத்து செல்ல, "நீ சாதாரணமா கூப்பிட்டவே வர போறேன் அதுக்கு எதுக்கு இப்டி என்னைய அமுக்கி குள்ளமாக்க பார்க்கறே??" என்ற இனியனின் வார்த்தைகள் மற்றவர்களின் செவியையும் தீண்டியது..
"அப்டிதான் மாமா அப்டிதான் இன்னும் அவனை அமுக்கி வர்றப்ப கோணி பைல போட்டு கட்டி தூக்கிட்டு வாங்க.." என்று கேலி கலந்த இசையின் வார்த்தையை கேட்டு நிலவன் சிரித்தபடி செல்ல, திரும்பிய இனியன் "எனக்கு மட்டும் எம்புட்டு பாசமான தங்கச்சி கிடைச்சுருக்கு.." என்று தலையில் அடித்து கொண்டான்..
கமலமும் ராசாத்தியும் கடவுளை தரிசித்து விட்டு கோவிலின் வெளியே போடப்பட்டிருந்த திட்டியில் அமர்ந்தனர்.. சுற்றிலும் வயல்வெளி இருப்பதால் சில்லிட்ட காற்று அவர்களை தழுவி சென்று ஒரு விதமான நிலையை அவர்களுக்கு அளிக்க, அதைய ரசித்தவாறு அமர்ந்திருந்த ராசாத்தி, "கமலம் வெரசா கண்ணாலத்தை வெச்சுப்புடலாம்னு சொன்னா ஆரும் கேட்கவே மாட்டிங்கறாக.. இன்னும் எம்புட்டு நாளுக்கு தான் தள்ளி போடறது.. நிலவனுக்கு பொறவு வெற்றியும் இருக்கானே?? என்றார் மனக்குமறல்களுடன்..
"அண்ணி அவுக கிட்ட சொல்லுவோம்.. எம்புட்டு நாளாக போவுது.. கண்ணாலத்துக்கு தேதி குறிஞ்சா மட்டும் போதும்.. இங்க கோவில்ல வெச்சு தாலியை கட்டி அழைச்சுட்டு போறது தானே.. இதுக்கு போய் இன்னும் பொலம்பிட்டே இருக்கீக??" என்று அவரை சமாதானபடுத்தும் பொருட்டு கூறியவரின் மனதில் இந்த கவலை இருக்கதான் செய்தது.. இருந்தும் மற்றவர்களிடம் பேச கமலத்திற்கு தைரியமில்லை..
"சரிதான் கெளம்புவோம்.." என்று இருவரும் எந்திரிக்க, மீண்டும் கோவிலினுள் புன்னகையுடன் காட்சியளித்த கடவுளை பார்த்து, "என் பொண்ணு வாழ்க்கை நல்லபடியா இருக்கனும் ஆத்தா.." என்று வேண்டிய கமலத்தினை பார்த்து விதி சிரிக்க, இனிதான் இசையின் வாழ்வில் புயல் வீச விதி காத்திருக்கிறதே???
தித்திக்கும்..
Last edited:
