Malar Bala
Member
- Messages
- 39
- Reaction score
- 72
- Points
- 18
அத்தியாயம் 15
"அன்று இந்த ஊரை சுற்றி பார்க்க எனக்கு மிகவும் ஆசையாக இருந்தது. அதனால் வீட்டில் எப்படியோ அனுமதி வாங்கி வீட்டில் உள்ள இளைஞர்கள் எல்லாம் வெளியில் சென்றோம். அப்படி சுற்றி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது.. தேவாவை பற்றியும் இந்த குடும்பத்தை பற்றியும் பேச்சு வந்தது, இவர்கள் மிகவும் கெட்டவர்கள் என்றும் பணத்திற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள் என்றும் கூறினார்கள்.
ஆனால் என் மாமா பெண் கவிதா மட்டும் இந்தப் பேச்சில் கலந்து கொள்ளவில்லை, அதை நான் அப்போது சரியாக கவனிக்கவில்லை. பிறகு கோயிலுக்கு சென்றுவிட்டு கோயிலை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அனைவரும் முன் சென்று கொண்டிருக்க, நானும் கவிதாவும் மட்டும் சிறிய இடைவெளியில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது கவிதாவின் முகமே சரியில்லாதது போல் தோன்றவும் அவளிடம் என்னவென்று கேட்டேன்.
அவள் என்னிடம் இவ்வாறு மணி கூறுவது அனைத்தும் முற்றிலும் தவறு. இதை என்னால் வெளிப்படையாக கூற கூட முடியவில்லை அதுதான் எனது கோபம் என்றாள். எனக்கு புரியாமல் அவளிடம் ஏன் என்று கேட்டதற்கு
"தேவ் அண்ணா மிகவும் நல்லவர்" என்றாள். நான் புரியாமல் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருக்க அவள் தொடர்ந்து "தேவ் அண்ணா பணத்திற்காக எதையும் செய்வார் என்று மணி கூறியது முற்றிலும் தவறு. அவர் மிகவும் நல்லவர் என்னதான் நம் குடும்பம் அவர்களுடன் பேசவில்லை என்றாலும் கூட அவர்கள் நம் வீட்டின் மீது மிகவும் பாசமாக தான் இருப்பார்கள். ஒருமுறை கல்லூரியில் என்னை ஒருவன் மிகவும் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்தான். எனக்கு வீட்டில் சொல்லவும் மிகவும் பயமாக இருந்தது. அதை கூட தேவ் அண்ணாதான் சரி செய்தார். வீட்டில் கூற முடியாத எந்த பிரச்சினையையும் என் வாழ்க்கையில் யாருக்கும் தெரியாமல் தேவ் அண்ணா தான் சரி செய்வார் தெரியுமா? என்று கேட்டாள்." என்று கூறியவளை இடைமறித்த ரம்யா
"அதனால் உனக்கு தேவா மீது காதல் வந்து விட்டது என்று கூற போகிறாயா ஆதிரை?" என்றாள்.
ரம்யாவின் கேள்விக்கு கோபமாக ஆதிரை முறைக்கவும் ரம்யா தொடர்ந்து
"பிறகு என்னடி? நீ கூறுவது அப்படிதான் இருக்கின்றது" என்றாள் கடுப்புடன்.
"முதலில் நான் கூறுவதை முழுதாக கேள்" என்ற ஆதிரை தொடர்ந்து
"அப்போது எனக்கு முகமே தெரியாத தேவா மீது ஒரு சிறிய மதிப்பு வந்தது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் அதில் இருந்து சில நிமிடங்களில் அதே தேவா என் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்ற போகின்றான் என்று நான் கனவிலும் நினைத்து பார்க்கவில்லை. சில வினாடிகளிலேயே நாங்கள் கோயிலை விட்டு வெளியில் வந்ததும் அங்கு தான் முதன் முதலில. தேவாவை பார்த்தேன் ஆனால்.." என்று அவள் நிறுத்தவும் ரம்யா
"ஆனால் என்ன கவிதா கூறியதற்காக தேவா உன் கழுத்தில் கட்டிய தாலியை நீ மன்னித்து விட்டாய் அதானே" என்றாள். அதற்கு ஆதிரை
"நான் ஒன்றும் அப்படி கூறவில்லை ரம்யா. கவிதா கூறியபோது கூட நான் தேவாவை பார்த்தது இல்லை. ஆனால் எனக்கு தேவாவையும் இந்த வீட்டையும் பார்த்த பிறகு தோன்றியது என்னவென்றால் இந்த வீட்டையும் தேவாவையும் எனக்கு ஏற்கனவே பார்த்ததைப் போல் தோன்றுகின்றது. அது ஏன் என்று எனக்கு புரியவில்ல" என்றாள்.
ரம்யா "நீ கூறுவது எனக்கு புரியவில்லை ஆதிரை முதலில் நீ என்ன கூற வருகிறாய்?" என்றாள்.
ஆதிரை அதற்கு "இல்லை ரம்யா. இந்த வீட்டை முதல் முதலில் நான் பார்ப்பதற்கு முன்பே எனக்கு இந்த வீட்டை தெரியும்” என்றாள்.
“அப்படி என்றால்” என்று ரம்யா கேட்கவும்
“இந்த வீட்டில் இத்தனை அறைகள் தான் இருக்கின்றன, எங்கு சென்றாலும் எந்த அறை இருக்கும் என்று எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்து இருக்கின்றது. ஆனால் இந்த வீட்டிற்கு நான் வந்ததே இல்ல.. அது எப்படி சாத்தியம்.?" என்றாள்.
ரம்யா "அது எப்படி சாத்தியமாகும் அதிரை?" என்று கேட்கவும்
"எனக்கும் தெரியவில்லை ரம்யா. இதை பற்றி யாரிடம் கேட்பது என்றும் தெரியவில்லை. அதேபோல தேவாவும் எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவன் ஆகவே தோன்றுகின்றான் புதியவனாக தோன்றவே இல்லை. அது ஏன் நான் அவனை எங்கு பார்த்து இருக்கின்றேன் என்று எனக்கும் புரியவில்ல." என்றாள்.
ரம்யா "எதையாவது புரியும்படி கூறுகின்றாயா ஆதிரை? இங்கிருந்து இருந்து உனக்கு ஏதாவது ஆகி விட்டதா என்ன?" என்று கேட்ட ரம்யாவிடம்
"இல்லை ரம்யா நான் தேவாவை இதற்கு முன்பு எங்கோ பார்த்திருக்கின்றேன், ஆனால் எங்கே என்றே தெரியவில்லை" என்று மீண்டும் அதையே கூறிவும் ரம்யா அவளிடம்
"சரி அதைத்தான் கூறிவிட்டாயே ஆதிரை. உனக்கு அப்படி தோன்றினால் நீயே அவனிடம் கேட்க வேண்டியது தானே? அதோடு இதற்காகவா அவனோடு வாழ்கிறேன் என்றாய்?" என்றாள் ரம்யா.
"அன்று என் கழுத்தில் தாலி கட்டியதும் எனக்கு முதலில் ஒன்றுமே தோன்றவில்லை. இவ்வளவு ஏன் அப்போது என் பெயரை அந்த நொடி கேட்டிருந்தால் கூட பதில் கூறியிருக்க மாட்டேன். அந்த நிலையில. தான் நின்று கொண்டிருந்தேன். அதன் பிறகு விக்ரமிற்கும் தேவாவிற்கும் சண்டை வரவும், என்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்வதாக விக்ரம் கூறினான். ஆனால் அதற்கு அதெல்லாம் முடியாது என்று தேவா நின்று கொண்டிருந்தான். அப்போது என் மனதில் தோன்றியது ஒரே விஷயம் தான்.
ஏன் என் கழுத்தில் தாலி கட்டினான், இந்த திருமணம் ஏன் நடந்தது என்றெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அவன் ஒரு விஷயத்தில் மிகவும் தெளிவாக இருந்தான் என்று மட்டும் புரிந்தது. அது என்னை இங்கிருந்து அவன் அனுப்புவதாக இல்லை என்பது. ஆனால் அதையெல்லாம் அந்தளவுக்கு ஆராய்ந்து அது ஏன் என்றெல்லாம் புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் அன்று நான் இல்லை. அதே நேரத்தில் ஏனோ என் மனதிற்குள் ஒன்று மட்டும் தோன்றியது.
ஒரு வேளை விக்ரமிற்கும் அவனுக்கும் சண்டை நடந்தால் என்ன ஆகும் என்று யோசித்தேன். என்னதான் மக்கள் அங்கிருந்தாலும் அதில் பாதி பேருக்கு மேல் தேவாவிற்கு ஆதரவாக தான் நின்றார்கள். அது எனக்குள் ஒரு பயத்தை உருவாக்கியது." என்றவளை ரம்யா
"என்ன பயம்?" என்றாள்
"சண்டை என்று வந்தால் விக்ரமிற்கு ஏதும் ஆகிவிடுமோ என்று பயந்தேன். அந்த நொடி எனக்கு அப்படிதான் யோசிக்க தோன்றியது. அதனால்தான் அன்று அவனுடன் வாழ சம்மதம் என்றேன். ஆனால் அதற்காக இந்த திருமணத்தை ஏற்று கொள்ளவும் நான் விரும்பவில்லை. நான் செய்வதில் அவனே என்னை வெறுத்து இங்கிருந்து அனுப்பி விட வேண்டும் என்று நினைத்து தான் அவனை வெளியிலேயே தங்க சொன்னேன்.
அதன் பிறகு எப்படி இந்த இரண்டு மாதங்கள் ஓடின என்று இப்போது என்னிடம் கேட்டால் கூட எனக்கு தெரியவில்லைதான். ஆனால் இந்த இரண்டு மாதங்களும் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக தான் இருக்கின்றேன். எனக்கு எந்தவித தொந்தரவும் இல்லை அதே நேரத்தில் உனக்கு நான் தாலி கட்டி விட்டேன் நீ என் மனைவி நான் உன் கணவன் என்று எந்தவித உரிமையும் தேவை எடுத்துக் கொள்ள முயன்றதும் கூட இல்லை தான். அவன் ஏன் என்னை இப்படி திருமணம் செய்தான் என்று இன்றுவரை எனக்கு தெரியவில்ல. அதன் காரணத்தை கூட நான் ஒரு முறை கேட்ட போது அவன் அவனே நேரம் வரும் பொழுது கூறுகிறேன் என்று கூறி விட்டான்." என்றாள்.
இருவரும் பேசி கொண்டே இருந்ததில் இரவு வெகு நேரம் ஆனதை கவனிக்கவே இல்லை. யாரோ மெல்லியதாக கதவை தட்டும் ஓசை கேட்கவும்தான் இருவரும் மணியை கவணித்தார்கள். இரவு மணி பன்னிரண்டை தாண்டி இருந்தது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என்ற சந்தேகத்தில் ஆதிரை கதவை திறந்து பார்த்தாள். அங்கு அவளது கணவன் தேவா தான்
"தூங்கவில்லையா?" என்றான்.
ஆதிரை எந்த பதிலும் கூறாமல் முழிக்கவும் அவனே தொடர்ந்து
"இல்லை வெளியில் சென்று விட்டு இப்போதுதான் வந்தேன். அறையில் வெளிச்சமாக இருந்தது. மணி ஆகிவிட்டதே அதான் கேட்டேன்" என்றான்.
"ஆமாம் பேசி கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. இதோ உறங்க செல்கிறோம்" என்றவள் அவன் சரியென கூறிவிட்டு மாடி படிகளில் ஏறி செல்லும் வரை பார்த்துவிட்டு அறையின் கதவை அடைத்துவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.
உள்ளே வந்த தோழியை சிந்தனையுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தவளை பார்த்து ஆதிரை
"போதும் உன் விசாரனைகள் ஏதுவாக இருந்தாலும் காலையில் பார்த்துக்கொள். இப்போது எனக்கு தூக்கம் வருகிறது" என்றவள் ரம்யாவின் பதிலைகூட எதிர் பார்க்காமல் உறங்கி விட்டாள்.
அன்று இரவு முழுவதும் தூக்கம் தொலைத்தவள் ரம்யா தான். என்னதான் இருவரும் வேறு வேறு பெற்றோர்களுக்கு பிறந்திருந்தாளும் உடன் பிறந்த சகோதிரிகள் போலவே இருந்தார்கள். அப்படி இருக்கையில் ஆதிரையின் வாழ்க்கையை நினைக்க நினைக்க ரம்யாவிற்கு மிகவும் கவலையாக இருந்தது. ஆதிரை மிகவும் அழகான பெண்தான். பார்பவர்களை எளிதில் கவர்ந்து விடுபவளும்கூட. பள்ளி காலத்திலையே அருகில் இருந்த கல்லூரி மாணவர்கள் இவள் பின் பைத்தியம் போல் சுற்றியதும் உண்டு. ஆனால் யாரையுமே திரும்பி பார்காதவள் ஆதிரை. அதில் எல்லாம் அதிகம் ஈடுபாடு இல்லாதவளாகவே
இருந்து வந்தாள்.
அவளது கவனம் எப்போதுமே படிப்பின் மீதும் தோழிகளின் மீதுமே இருந்தது. பொதுவாகவே அனைத்து விஷயத்தில் அவ்வளவு எளிதில் கோபம் படாதவள்தான். யாரையும் அதிர்ந்து கூட பேச மாட்டாள். அதே நேரம் அவளை மீறி கோபம் வந்தால் எதிரில் உள்ளவர்கள் நிச்சயம் அவளிடம் தொலைந்தார்கள். ஆனால் அப்படி பட்டவள் இப்போது என்ன மனநிலையில் இருக்கிறாள் என்றே ரம்யாவால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
ரம்யா எதை எதையோ நினைத்து தன் தூக்கத்தை தொலைக்க கதிரவன் யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல் தன் கரங்களை மெதுவாக நீட்டி தான் உதயமாக போவதை மக்களுக்கு காட்டி கொண்டிருந்தான்.
இரவு முழுவதுமாக தன் தூக்கத்தை தொலைத்து அப்போது தான் ரம்யா உறங்க தொடங்கினாள். அதனுள் அறைக்குள் யாரோ நடமாடுவதை போல தோன்றவும் மிகவும் சிரம பட்டு தன் இமைகளை திறந்து பார்த்தாள். அங்கு ஆதிரைதான் காலையிலேயே எழுந்து அறையினுள் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.
அவள் ஏன் இப்படி நடக்கிறாள் என்று சற்று உற்று கவனித்த ரம்யா அவள் அங்கு குளித்துவிட்டு தலை சீவி கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தாள். அவ்வளவு நேரம் ஆகிவிட்டதா! என்று தன் அருகில் இருந்த தொலைபேசியை எடுத்து மணி பார்த்தாள் அது காலை ஆறு மணியை காட்டியது. இந்த அதிகாலை நேரத்தில் எல்லாம் எழுந்து என்ன செய்கின்றாள் என்று சிந்தித்து கொண்டே மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். அவள் எழுந்து அமர்ந்தவளை கவனித்த ஆதிரை
"என்ன இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்து விட்டாய்?" என்று வினவினாள்.
ரம்யாவும் அதற்கு "அதை நான் தான் கேட்க வேண்டும். இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்து என்ன செய்கிறாய் வெளியில் எங்காவது போகின்றோமா?" என்று கேட்டாள்.
"வெளியிலா?" என்று கேட்டு சிரித்தவள் "காலையில் சீக்கிரம் எழுந்து பழகிவிட்டது. அதனால் எழுந்து விட்டேன்" என்றாள்.
"ஆறு மணிக்கா? நீயா?" என்று ரம்யா கேட்கவும் ஆதிரை
"ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்து கொண்டு ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுவதா என்று அழுகிறாயே? உன்னை என்ன செய்யலாம்?" என்று ஆதிரை தன் தோழியை கிண்டல் செய்யாவும் ரம்யாவும்
"அடியே வழக்கறிஞராக இருப்பதற்கும் ஆறு மணிக்கு எழுவதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்றாள்.
"இந்த காலையிலேயே எழுந்து வேலைக்கு எல்லாம் கிளம்பி செல்லும் பழக்கம் இல்லையா உனக்கு?" என்று ஆதிரை மீண்டும் சீண்டவும் ரம்யா
"என்னை வம்பிழுப்பது எல்லாம் இருக்கட்டும். நீ ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து இப்போது எந்த வேலைக்கு செல்ல போகிறாய்?" என்றாள்.
"நான் எந்த வேலைக்கும் செல்லவில்லை இங்கு அனைவருமே காலையிலேயே எழுந்து விடுவார்காள். அதனால் நானும் எழுந்து இப்போது அதுவே பழக்கமாகி விட்டது." என்று அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அந்த அறை கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்கவும் ஆதிரை வேகமாக சென்று அந்த அறையின் கதவை திறந்தாள்.
அங்கு வேலை செய்யும் பெண்மணி கையில் தேனீருடன் வந்திருந்தாள். ஆதிரை ஒரு சிறிய புன்சிரிப்புடன் அவரிடமிருந்து இரண்டு தேநீரை எடுத்து கொள்ளவும் அவர் மீதி இருந்த தேனீர்களுடன் மாடிக்கு சென்றார். தேனீரை வாங்கி அங்கிருந்த மேஜை மீது வைத்தவள் ரம்யாவிடம்
"வேகமாக கிளம்பி வந்தால் தேநீர் அருந்திவிட்டு சிறிது நடந்து வரலாமா?" என்று ஆதிரை கேட்கவும் ரம்யாவும் சரி என்று எழுந்து சென்றாளும் அவளது மனம் முழுவதும் ஆதிரையிடம் இன்று எப்படியாவது பேசி சென்னை அழைத்து சென்று விட வேண்டும் என்ற முடிவே இருந்தது.
"அன்று இந்த ஊரை சுற்றி பார்க்க எனக்கு மிகவும் ஆசையாக இருந்தது. அதனால் வீட்டில் எப்படியோ அனுமதி வாங்கி வீட்டில் உள்ள இளைஞர்கள் எல்லாம் வெளியில் சென்றோம். அப்படி சுற்றி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது.. தேவாவை பற்றியும் இந்த குடும்பத்தை பற்றியும் பேச்சு வந்தது, இவர்கள் மிகவும் கெட்டவர்கள் என்றும் பணத்திற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள் என்றும் கூறினார்கள்.
ஆனால் என் மாமா பெண் கவிதா மட்டும் இந்தப் பேச்சில் கலந்து கொள்ளவில்லை, அதை நான் அப்போது சரியாக கவனிக்கவில்லை. பிறகு கோயிலுக்கு சென்றுவிட்டு கோயிலை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அனைவரும் முன் சென்று கொண்டிருக்க, நானும் கவிதாவும் மட்டும் சிறிய இடைவெளியில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது கவிதாவின் முகமே சரியில்லாதது போல் தோன்றவும் அவளிடம் என்னவென்று கேட்டேன்.
அவள் என்னிடம் இவ்வாறு மணி கூறுவது அனைத்தும் முற்றிலும் தவறு. இதை என்னால் வெளிப்படையாக கூற கூட முடியவில்லை அதுதான் எனது கோபம் என்றாள். எனக்கு புரியாமல் அவளிடம் ஏன் என்று கேட்டதற்கு
"தேவ் அண்ணா மிகவும் நல்லவர்" என்றாள். நான் புரியாமல் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருக்க அவள் தொடர்ந்து "தேவ் அண்ணா பணத்திற்காக எதையும் செய்வார் என்று மணி கூறியது முற்றிலும் தவறு. அவர் மிகவும் நல்லவர் என்னதான் நம் குடும்பம் அவர்களுடன் பேசவில்லை என்றாலும் கூட அவர்கள் நம் வீட்டின் மீது மிகவும் பாசமாக தான் இருப்பார்கள். ஒருமுறை கல்லூரியில் என்னை ஒருவன் மிகவும் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்தான். எனக்கு வீட்டில் சொல்லவும் மிகவும் பயமாக இருந்தது. அதை கூட தேவ் அண்ணாதான் சரி செய்தார். வீட்டில் கூற முடியாத எந்த பிரச்சினையையும் என் வாழ்க்கையில் யாருக்கும் தெரியாமல் தேவ் அண்ணா தான் சரி செய்வார் தெரியுமா? என்று கேட்டாள்." என்று கூறியவளை இடைமறித்த ரம்யா
"அதனால் உனக்கு தேவா மீது காதல் வந்து விட்டது என்று கூற போகிறாயா ஆதிரை?" என்றாள்.
ரம்யாவின் கேள்விக்கு கோபமாக ஆதிரை முறைக்கவும் ரம்யா தொடர்ந்து
"பிறகு என்னடி? நீ கூறுவது அப்படிதான் இருக்கின்றது" என்றாள் கடுப்புடன்.
"முதலில் நான் கூறுவதை முழுதாக கேள்" என்ற ஆதிரை தொடர்ந்து
"அப்போது எனக்கு முகமே தெரியாத தேவா மீது ஒரு சிறிய மதிப்பு வந்தது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் அதில் இருந்து சில நிமிடங்களில் அதே தேவா என் வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்ற போகின்றான் என்று நான் கனவிலும் நினைத்து பார்க்கவில்லை. சில வினாடிகளிலேயே நாங்கள் கோயிலை விட்டு வெளியில் வந்ததும் அங்கு தான் முதன் முதலில. தேவாவை பார்த்தேன் ஆனால்.." என்று அவள் நிறுத்தவும் ரம்யா
"ஆனால் என்ன கவிதா கூறியதற்காக தேவா உன் கழுத்தில் கட்டிய தாலியை நீ மன்னித்து விட்டாய் அதானே" என்றாள். அதற்கு ஆதிரை
"நான் ஒன்றும் அப்படி கூறவில்லை ரம்யா. கவிதா கூறியபோது கூட நான் தேவாவை பார்த்தது இல்லை. ஆனால் எனக்கு தேவாவையும் இந்த வீட்டையும் பார்த்த பிறகு தோன்றியது என்னவென்றால் இந்த வீட்டையும் தேவாவையும் எனக்கு ஏற்கனவே பார்த்ததைப் போல் தோன்றுகின்றது. அது ஏன் என்று எனக்கு புரியவில்ல" என்றாள்.
ரம்யா "நீ கூறுவது எனக்கு புரியவில்லை ஆதிரை முதலில் நீ என்ன கூற வருகிறாய்?" என்றாள்.
ஆதிரை அதற்கு "இல்லை ரம்யா. இந்த வீட்டை முதல் முதலில் நான் பார்ப்பதற்கு முன்பே எனக்கு இந்த வீட்டை தெரியும்” என்றாள்.
“அப்படி என்றால்” என்று ரம்யா கேட்கவும்
“இந்த வீட்டில் இத்தனை அறைகள் தான் இருக்கின்றன, எங்கு சென்றாலும் எந்த அறை இருக்கும் என்று எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்து இருக்கின்றது. ஆனால் இந்த வீட்டிற்கு நான் வந்ததே இல்ல.. அது எப்படி சாத்தியம்.?" என்றாள்.
ரம்யா "அது எப்படி சாத்தியமாகும் அதிரை?" என்று கேட்கவும்
"எனக்கும் தெரியவில்லை ரம்யா. இதை பற்றி யாரிடம் கேட்பது என்றும் தெரியவில்லை. அதேபோல தேவாவும் எனக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவன் ஆகவே தோன்றுகின்றான் புதியவனாக தோன்றவே இல்லை. அது ஏன் நான் அவனை எங்கு பார்த்து இருக்கின்றேன் என்று எனக்கும் புரியவில்ல." என்றாள்.
ரம்யா "எதையாவது புரியும்படி கூறுகின்றாயா ஆதிரை? இங்கிருந்து இருந்து உனக்கு ஏதாவது ஆகி விட்டதா என்ன?" என்று கேட்ட ரம்யாவிடம்
"இல்லை ரம்யா நான் தேவாவை இதற்கு முன்பு எங்கோ பார்த்திருக்கின்றேன், ஆனால் எங்கே என்றே தெரியவில்லை" என்று மீண்டும் அதையே கூறிவும் ரம்யா அவளிடம்
"சரி அதைத்தான் கூறிவிட்டாயே ஆதிரை. உனக்கு அப்படி தோன்றினால் நீயே அவனிடம் கேட்க வேண்டியது தானே? அதோடு இதற்காகவா அவனோடு வாழ்கிறேன் என்றாய்?" என்றாள் ரம்யா.
"அன்று என் கழுத்தில் தாலி கட்டியதும் எனக்கு முதலில் ஒன்றுமே தோன்றவில்லை. இவ்வளவு ஏன் அப்போது என் பெயரை அந்த நொடி கேட்டிருந்தால் கூட பதில் கூறியிருக்க மாட்டேன். அந்த நிலையில. தான் நின்று கொண்டிருந்தேன். அதன் பிறகு விக்ரமிற்கும் தேவாவிற்கும் சண்டை வரவும், என்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்வதாக விக்ரம் கூறினான். ஆனால் அதற்கு அதெல்லாம் முடியாது என்று தேவா நின்று கொண்டிருந்தான். அப்போது என் மனதில் தோன்றியது ஒரே விஷயம் தான்.
ஏன் என் கழுத்தில் தாலி கட்டினான், இந்த திருமணம் ஏன் நடந்தது என்றெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. ஆனால் அவன் ஒரு விஷயத்தில் மிகவும் தெளிவாக இருந்தான் என்று மட்டும் புரிந்தது. அது என்னை இங்கிருந்து அவன் அனுப்புவதாக இல்லை என்பது. ஆனால் அதையெல்லாம் அந்தளவுக்கு ஆராய்ந்து அது ஏன் என்றெல்லாம் புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் அன்று நான் இல்லை. அதே நேரத்தில் ஏனோ என் மனதிற்குள் ஒன்று மட்டும் தோன்றியது.
ஒரு வேளை விக்ரமிற்கும் அவனுக்கும் சண்டை நடந்தால் என்ன ஆகும் என்று யோசித்தேன். என்னதான் மக்கள் அங்கிருந்தாலும் அதில் பாதி பேருக்கு மேல் தேவாவிற்கு ஆதரவாக தான் நின்றார்கள். அது எனக்குள் ஒரு பயத்தை உருவாக்கியது." என்றவளை ரம்யா
"என்ன பயம்?" என்றாள்
"சண்டை என்று வந்தால் விக்ரமிற்கு ஏதும் ஆகிவிடுமோ என்று பயந்தேன். அந்த நொடி எனக்கு அப்படிதான் யோசிக்க தோன்றியது. அதனால்தான் அன்று அவனுடன் வாழ சம்மதம் என்றேன். ஆனால் அதற்காக இந்த திருமணத்தை ஏற்று கொள்ளவும் நான் விரும்பவில்லை. நான் செய்வதில் அவனே என்னை வெறுத்து இங்கிருந்து அனுப்பி விட வேண்டும் என்று நினைத்து தான் அவனை வெளியிலேயே தங்க சொன்னேன்.
அதன் பிறகு எப்படி இந்த இரண்டு மாதங்கள் ஓடின என்று இப்போது என்னிடம் கேட்டால் கூட எனக்கு தெரியவில்லைதான். ஆனால் இந்த இரண்டு மாதங்களும் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக தான் இருக்கின்றேன். எனக்கு எந்தவித தொந்தரவும் இல்லை அதே நேரத்தில் உனக்கு நான் தாலி கட்டி விட்டேன் நீ என் மனைவி நான் உன் கணவன் என்று எந்தவித உரிமையும் தேவை எடுத்துக் கொள்ள முயன்றதும் கூட இல்லை தான். அவன் ஏன் என்னை இப்படி திருமணம் செய்தான் என்று இன்றுவரை எனக்கு தெரியவில்ல. அதன் காரணத்தை கூட நான் ஒரு முறை கேட்ட போது அவன் அவனே நேரம் வரும் பொழுது கூறுகிறேன் என்று கூறி விட்டான்." என்றாள்.
இருவரும் பேசி கொண்டே இருந்ததில் இரவு வெகு நேரம் ஆனதை கவனிக்கவே இல்லை. யாரோ மெல்லியதாக கதவை தட்டும் ஓசை கேட்கவும்தான் இருவரும் மணியை கவணித்தார்கள். இரவு மணி பன்னிரண்டை தாண்டி இருந்தது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என்ற சந்தேகத்தில் ஆதிரை கதவை திறந்து பார்த்தாள். அங்கு அவளது கணவன் தேவா தான்
"தூங்கவில்லையா?" என்றான்.
ஆதிரை எந்த பதிலும் கூறாமல் முழிக்கவும் அவனே தொடர்ந்து
"இல்லை வெளியில் சென்று விட்டு இப்போதுதான் வந்தேன். அறையில் வெளிச்சமாக இருந்தது. மணி ஆகிவிட்டதே அதான் கேட்டேன்" என்றான்.
"ஆமாம் பேசி கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. இதோ உறங்க செல்கிறோம்" என்றவள் அவன் சரியென கூறிவிட்டு மாடி படிகளில் ஏறி செல்லும் வரை பார்த்துவிட்டு அறையின் கதவை அடைத்துவிட்டு உள்ளே வந்தாள்.
உள்ளே வந்த தோழியை சிந்தனையுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தவளை பார்த்து ஆதிரை
"போதும் உன் விசாரனைகள் ஏதுவாக இருந்தாலும் காலையில் பார்த்துக்கொள். இப்போது எனக்கு தூக்கம் வருகிறது" என்றவள் ரம்யாவின் பதிலைகூட எதிர் பார்க்காமல் உறங்கி விட்டாள்.
அன்று இரவு முழுவதும் தூக்கம் தொலைத்தவள் ரம்யா தான். என்னதான் இருவரும் வேறு வேறு பெற்றோர்களுக்கு பிறந்திருந்தாளும் உடன் பிறந்த சகோதிரிகள் போலவே இருந்தார்கள். அப்படி இருக்கையில் ஆதிரையின் வாழ்க்கையை நினைக்க நினைக்க ரம்யாவிற்கு மிகவும் கவலையாக இருந்தது. ஆதிரை மிகவும் அழகான பெண்தான். பார்பவர்களை எளிதில் கவர்ந்து விடுபவளும்கூட. பள்ளி காலத்திலையே அருகில் இருந்த கல்லூரி மாணவர்கள் இவள் பின் பைத்தியம் போல் சுற்றியதும் உண்டு. ஆனால் யாரையுமே திரும்பி பார்காதவள் ஆதிரை. அதில் எல்லாம் அதிகம் ஈடுபாடு இல்லாதவளாகவே
இருந்து வந்தாள்.
அவளது கவனம் எப்போதுமே படிப்பின் மீதும் தோழிகளின் மீதுமே இருந்தது. பொதுவாகவே அனைத்து விஷயத்தில் அவ்வளவு எளிதில் கோபம் படாதவள்தான். யாரையும் அதிர்ந்து கூட பேச மாட்டாள். அதே நேரம் அவளை மீறி கோபம் வந்தால் எதிரில் உள்ளவர்கள் நிச்சயம் அவளிடம் தொலைந்தார்கள். ஆனால் அப்படி பட்டவள் இப்போது என்ன மனநிலையில் இருக்கிறாள் என்றே ரம்யாவால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
ரம்யா எதை எதையோ நினைத்து தன் தூக்கத்தை தொலைக்க கதிரவன் யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல் தன் கரங்களை மெதுவாக நீட்டி தான் உதயமாக போவதை மக்களுக்கு காட்டி கொண்டிருந்தான்.
இரவு முழுவதுமாக தன் தூக்கத்தை தொலைத்து அப்போது தான் ரம்யா உறங்க தொடங்கினாள். அதனுள் அறைக்குள் யாரோ நடமாடுவதை போல தோன்றவும் மிகவும் சிரம பட்டு தன் இமைகளை திறந்து பார்த்தாள். அங்கு ஆதிரைதான் காலையிலேயே எழுந்து அறையினுள் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.
அவள் ஏன் இப்படி நடக்கிறாள் என்று சற்று உற்று கவனித்த ரம்யா அவள் அங்கு குளித்துவிட்டு தலை சீவி கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தாள். அவ்வளவு நேரம் ஆகிவிட்டதா! என்று தன் அருகில் இருந்த தொலைபேசியை எடுத்து மணி பார்த்தாள் அது காலை ஆறு மணியை காட்டியது. இந்த அதிகாலை நேரத்தில் எல்லாம் எழுந்து என்ன செய்கின்றாள் என்று சிந்தித்து கொண்டே மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். அவள் எழுந்து அமர்ந்தவளை கவனித்த ஆதிரை
"என்ன இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்து விட்டாய்?" என்று வினவினாள்.
ரம்யாவும் அதற்கு "அதை நான் தான் கேட்க வேண்டும். இவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்து என்ன செய்கிறாய் வெளியில் எங்காவது போகின்றோமா?" என்று கேட்டாள்.
"வெளியிலா?" என்று கேட்டு சிரித்தவள் "காலையில் சீக்கிரம் எழுந்து பழகிவிட்டது. அதனால் எழுந்து விட்டேன்" என்றாள்.
"ஆறு மணிக்கா? நீயா?" என்று ரம்யா கேட்கவும் ஆதிரை
"ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்து கொண்டு ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுவதா என்று அழுகிறாயே? உன்னை என்ன செய்யலாம்?" என்று ஆதிரை தன் தோழியை கிண்டல் செய்யாவும் ரம்யாவும்
"அடியே வழக்கறிஞராக இருப்பதற்கும் ஆறு மணிக்கு எழுவதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்றாள்.
"இந்த காலையிலேயே எழுந்து வேலைக்கு எல்லாம் கிளம்பி செல்லும் பழக்கம் இல்லையா உனக்கு?" என்று ஆதிரை மீண்டும் சீண்டவும் ரம்யா
"என்னை வம்பிழுப்பது எல்லாம் இருக்கட்டும். நீ ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து இப்போது எந்த வேலைக்கு செல்ல போகிறாய்?" என்றாள்.
"நான் எந்த வேலைக்கும் செல்லவில்லை இங்கு அனைவருமே காலையிலேயே எழுந்து விடுவார்காள். அதனால் நானும் எழுந்து இப்போது அதுவே பழக்கமாகி விட்டது." என்று அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அந்த அறை கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்கவும் ஆதிரை வேகமாக சென்று அந்த அறையின் கதவை திறந்தாள்.
அங்கு வேலை செய்யும் பெண்மணி கையில் தேனீருடன் வந்திருந்தாள். ஆதிரை ஒரு சிறிய புன்சிரிப்புடன் அவரிடமிருந்து இரண்டு தேநீரை எடுத்து கொள்ளவும் அவர் மீதி இருந்த தேனீர்களுடன் மாடிக்கு சென்றார். தேனீரை வாங்கி அங்கிருந்த மேஜை மீது வைத்தவள் ரம்யாவிடம்
"வேகமாக கிளம்பி வந்தால் தேநீர் அருந்திவிட்டு சிறிது நடந்து வரலாமா?" என்று ஆதிரை கேட்கவும் ரம்யாவும் சரி என்று எழுந்து சென்றாளும் அவளது மனம் முழுவதும் ஆதிரையிடம் இன்று எப்படியாவது பேசி சென்னை அழைத்து சென்று விட வேண்டும் என்ற முடிவே இருந்தது.
தொடரும்...
