BL NOVEL சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே! - Tamil Novel

[Nithya Karthigan]

வணக்கம் 🙏🙏🙏,
வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் உங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 💐💐💐💐.

போட்டியின் விதிமுறைகள், காலக்கெடு மற்றும் பரிசுகள் பற்றிய விபரங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணைப்பில் விபரமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மீண்டும் ஒருமுறை அதை படித்துப் பார்த்துவிட்டு உங்களுக்கு முழு சம்மதம் என்றால், உங்களுடைய கதையை இந்த திரியில் தொடர்ந்து பதிவிடவும்.

உங்களுடைய கதை வாசகர்களை மகிழ்விக்கும் வகையில் அமையவும் போட்டியில் நீங்கள் வெற்றிபெறவும் வாழ்த்துகிறேன்.

மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள் 😍😍😍

நன்றி...
- நித்யா கார்த்திகன்

வண்ணங்கள் 2021 - அறிவிப்பு

அன்பு நெஞ்சங்களுக்கு வணக்கம், அனைவருக்கும் இனிய தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இந்த இனிய நாளில் மீண்டும் வண்ணக் கனவுகளோடு உங்களை காண வந்திருக்கிறேன். வண்ணங்கள் - 2021 இந்த முறை சிறுகதை போட்டி அல்ல... நெடுந்தொடர் போட்டி... இதில் பங்குகொள்ள எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் வரவேற்கப் படுகிறார்கள்...

www.sahaptham.com

 

[Kani novels]

சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே

குட்டி டீஸர்

"டேய் மச்சான்... இந்த ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண முடியலை..." என்று சொல்லி ஒரு பேப்பரை தூக்கி கொண்டு அவனிடம் வந்தான் மெல்வின்...

"நாயே என்ஜினீயரிங் படிச்சி முடிச்சி தானே வேலைக்குச் சேர்ந்த... அதுவும் வேலைக்கு சேர்ந்து இரண்டு வருஷம் ஆக போகுது... இன்னும் உனக்கு ஒரு ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண துப்பில்லை..." என்று அவனை பார்க்காமல் கத்தினான் அவன்...

"அடேய் நல்லவனே... நான் ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண தெரியலை என்று சொல்லலை பக்கி... உன் ஃபார்மை ஃபில் பண்ணவே முடியலை அப்படின்னு மட்டும் தான் சொன்னேன்..." என்று கடுப்புடன் சொன்னான் மெல்வின்...

"ஓஹோ... ஆமா என்ன ஃபார்ம் அது..." என்றான் அவன்...

"தெரியாது... அந்த சொட்ட தலை தான்... இது ஏதோ டேக்ஸ் ஃபார்ம் ஆஆ... எல்லாருக்கும் ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண சொல்லி என்னிடம் சொன்னான்..." என்று சொல்லி விட்டு அவன் அருகே உட்கார்ந்தான்...

அவன் பார்வை கணினியில் படிந்து இருக்க "அப்படியா..." என்று பதில் அளித்தான்...

"டேய் மச்சான்... உன்ன எவன் டா... ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன் என்று முழம் நீட்டுக்கு பேரை வைக்க சொன்னது... ஆமா உன் ஆதார் கார்டு ரேஷன் கார்டில் எல்லாம் உன் பேருக்கு இடம் பத்துதா..." என்று வேண்டுமென்றே அவனை வம்பு இழுத்தான் மெல்வின்...

இதை கேட்டு மெல்வினை பார்த்தவன்... "அடிங்க... இதோ பாரு மெல்லு... என் பேரு வெறும் ஆரன் செழியன் மட்டும் தான்... இந்த நந்தியவர்மன் ஆரியவர்மன் எல்லாம் யாருக்கு வேணும்... இதை வீட்டில் கேட்டா பெருசா மன்னர் பரம்பரை மண்ணாங்கட்டி பரம்பரை என்று சொல்லி வெட்டி பில்டப் வேற‌.. என்னோட பேருக்கு பின்னாடி அது இருந்தே ஆகணுமா... அது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கலை..." என்று கோபத்துடன் சொன்னான் ஆரன்...

"விடு ஆரன்... அது உன் குடும்பத்தோட (surname ) குடும்ப பெயர்... அதை நீ யூஸ் பண்ணி தானே ஆகணும்..." என்றான் மெல்வின்...

"வேணா மெல்லு... இங்க எனக்கு அட்வைஸ் பண்றேன்னு... அழிச்சாட்டியம் பண்ணிட்டு இருந்த... உனக்கு வாய் இருக்கும் ஆனால் திறக்க முடியாது... கம் எடுத்து கொட்டி விட்டு விடுவேன்... சோ... பீ கேர் ஃபுல் மெல்லு..." என்று சொல்லி எச்சரித்தான் ஆரன்...

"ஆரன்... ஆரன்... எனக்கு இன்னும் இருபது நாள்ல கல்யாணம் டா... அப்படி எல்லாம் பண்ணி வச்சி என் வாழ்க்கையில் கேம் ஆடாத... இந்த வாயை வச்சி தான் என் டார்லிக்கு நிறைய உம்மா எல்லாம் தரணும்..." என்று பாவமாக சொன்னான் மெல்வின்...

"அரென்ஜ் மேரேஜுக்கு இவ்வளவு பில்டப்... போடா இடியட்.." என்று சொல்லி விட்டு அவன் வேலையை தொடர்ந்தான் ஆரன்...

"என்னடா பொசுக்குனு இப்படி சொல்லிட்ட..." என்று நெஞ்சில் கை வைத்தான் மெல்வின்...

***********

"அம்மா..." என்று வீடே அலறும் படி கத்தினாள்...

"என்ன டி மேகா..." என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தார் மலர்மதி...

அவளுடைய நிலையை பார்த்து மதிக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது...

"என்னடி உன் மனம் கவர்ந்த சுந்தரன் இன்னைக்கும் வந்தானா..." என்று மகளை பார்த்து கேட்டார் மலர்மதி...

"அம்மா தானே நீ..." என்று இடுப்பில் கை வைத்து கொண்டு சொன்னாள் மேகா மலர்குழலி....

"நான் உன் அம்மா தானே டி..." என்று பாவமாக கூறினார் மதி...

"ஒருத்தன் ஒரு வருஷமா என்னைய தினம் தினம் டார்ச்சர் பண்ணிட்டு இருக்கான்... அவனை யாரும் ஏன்னு கேட்காதீங்க..." என்று மேகா கோபத்துடன் சொல்ல...

மகளை கண்டு சிரிப்பு வந்தாலும் அதை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு அவளை சமாதானம் செய்தார் மலர்மதி...

"ஆமா மதிமா... அப்பு எங்க..." என்று கேட்டாள் மேகா...

"மேகா அப்பு சொல்லாத அப்பா சொல்லு என்று சொன்னால் கேட்கவே கூடாதுன்னு இரு டி..." என்றார் மலர்மதி...

"அட... சின்ன புள்ளையில் நீங்க தானே எப்படி வேணாலும் கூப்பிடு ன்னு சொன்னீங்க... போ மா... என் அப்பாவை நான் எப்படி வேணாலும் கூப்பிடுவேன்..." என்று சொல்லி பழிப்பு காட்டினாள் மேகா...

அவளை பார்த்து மதியும் சிரித்துக் கொண்டே... "உன் அப்பாக்கு ஆஃபிஸில் ஏதோ முக்கியமான மீட்டிங்கா அதான் போய் இருக்காங்க..." என்று சொன்னார்...

"ஓஓ... சரி சரி..." என்று அமைதியாக இருந்தாள் மேகா மலர்குழலி...

**********

இந்த கதையின் டீஸர் எப்படி இருந்தது என்று சொல்லி விட்டு போங்கள்...

இந்த கதை அடுத்த மாதம் தான் ஆரம்பம் ஆகும்... அப்ப சொல்றேன் வேணும் என்றால் படிங்க செல்லம்ஸ் 😍😍

Urs...
Kani 😍🙈

சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே! - Comments

 

[Kani novels]

#my_own_lyrics

Song lyrics : கனவில் கண்டேன் கண்டேன்
By - நிலவின் தோழி கனி

🙈🙈🙈

கனவில் கண்டேன் கண்டேன்
உன்னை கண்டேன்
என் வாழ்வில் நொந்தேனே...

கனவில் கண்டேன் கண்டேன்
உன்னை கண்டேன்
என் மனதினில் நொந்தேனே...

என் கண்கள் ரெண்டும் மூடினால்
உன் பிம்பம் மட்டுமே தோன்றுதே...
என் கண்களை நானும் திறந்தால்
உன் நிழலும் மறைந்து போகுதே...

ஏனோ நானோ
உன்னால் தானோ
மாற்றம் வந்தது போலடா
ஏனோ நானோ
உன்னால் தானோ
மாறி போனேன் போலடா...

கனவில் கண்டேன் கண்டேன்
உன்னை கண்டேன்
என் வாழ்வில் துடித்தேனே...

கனவில் கண்டேன் கண்டேன்
உன்னை கண்டேன்
என் மனதிலும் துடித்தேனே...

தினம் தினம் வருகிறாய்
கனவினில் கரைகிறாய்
நினைவினில் இருக்கிறாய்
காதலை கனவில் சொல்கிறாய்
ஏனடா இம்சை செய்கிறாய்

என் அனுமதி இல்லாமலே
எனக்குள் ஏனடா வருகிறாய்
மனதில் ஏனடா புதைகிறாய்
உன் நிழலோடு வாழ வைக்கிறாய்...

ஒருநாள் கண்டேன் கண்டேன்
உன்னை கண்டேனே...
என் நிஜத்திலும் கண்டேனே...
என் வாழ்விலும் வென்றேனே...

என் வாழ்வினில் வென்றேன்...
என் மனதிலும் வென்றேன்...
நான் உன்னிடம் தோற்றேனே...
உன் அன்புக்கு முன்னே தோற்றேனே...
உன் எல்லை இல்லா அன்பிலே
நான் முழ்கி போனேனே...
உன் காதலை உணர்ந்தேனே...

கண்டேன் கண்டேன்
உன்னை கண்டேன்
உன் காதலை கண்டேனே...
உன் மீது வைத்த காதலில்
வெற்றியும் கொண்டேனே...

***********

ஹாய் செல்லமஸ் 😍

இது ஒரு பாட்டு தான்... பட் இது வேற பாட்டோட மியூசிக் வச்சி எல்லாம் எழுதலை... என்னுடைய ஓன் லிரிக்ஸ் தான்...

இந்த பாட்டை நான் எழுத போகும் இந்த கதையை மைண்ட்ல வச்சி எழுதிய பாட்டு...

இந்த கதையின் முதல் அத்தியாயம் கூடிய விரைவில் போடுறேன்...

மாஸா கதையோடு வரேன்...
அதுவரை சிவப்பு வண்ணம் கதையான எழுத்தாளினி நிசப்தா கதையை படித்து கருத்து சொல்லுங்கள்...

Urs...
Kani 😍🙈

சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே! - Comments

 

[Kani novels]

சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே

அத்தியாயம் - 1


என் சொப்பனத்தில் சுந்தரனாக வருகிறாய்...!!!
அதை நான் சுதாகரிக்கும் முன்னே செல்கிறாய்...!!!
நின் வதனம் காணும் முன்னே ஏனடா மறைகிறாய்...!!!
என்னை அறியாது என் மனதிற்குள் குடி இருக்கிறாய்...!!!
என் மனதை தினம் தினம் ஆக்ரமித்து வருகிறாய்...!!!
நொடி பொழுதும் காதலில்லா காதலால் இம்சித்து போகிறாய்...!!!!


கல்யாண மண்டபத்தை போல அலங்கரிக்கப் பட்ட சிவன் கோவில் அது... அந்தக் கோவிலில் கல்யாணம் செய்வதற்கு என தனியாக ஒரு இடம் இருந்தது... அது பாறாங்கற்களை செதுக்கி அழகாய் அமைக்கப்பட்ட கல்யாண மேடை போன்ற மண்டபம்...

அந்த இடம் முழுக்க நறுமணம் அளிக்கும் பூக்களால் சூழ்ந்து... மாவிலை தோரணங்கள் கட்டி தொங்க விடப் பட்டு இருந்தது...

திருமணத்திற்கு வந்து இருக்கும் விருந்தினர்கள் அமர்வதற்கு என ஓலை பாயும்... சில நாற்காலிகளும் போடப் பட்டு இருந்தன...

அங்கு மணப்பெண் அறை என்று கோவில் அலுவலகத்தின் ஒரு அறையை தான் ஒதுக்கி இருந்தனர்...

அங்கு தான் பெண்ணை அழகு கலை நிபுணர்... மணப்பெண்ணாக அலங்காரப் படுத்திக் கொண்டு இருந்தார்...

அவள் கண்களிலும் கண்ணீர் துளிகள் நிற்காமல்... ஆறாய் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது...

அதனை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் பவுடரையும்... அவர் வைத்திருந்த கிரீம்களையும்... அவர் முன்னே முகூர்த்த புடவையில் கல்யாண கலை இல்லாமல்... எதையோ இழந்தது போல துயரத்துடன் அமர்ந்திருக்கும் மணப் பெண்ணின் முகத்தில் அப்பிக் கொண்டு இருந்தார் அந்த பியூட்டிஷியன்...

பிறகு அலங்காரம் எல்லாம் சிறப்பாக முடிந்து.... அங்கிருந்தவர்கள் அவளை மணமேடைக்கு அழைத்து கொண்டு சென்றனர்... அவளும் மனதில் ஒரு வலியுடன் அங்கு சென்றாள்...

அவளுடைய மனதிலோ... 'எனக்கு இந்த கல்யாணம் பிடிக்கல..." என்று கத்தி அழ தோன்றியது...

அங்கே இருந்த அனைவரிடமும் கல்யாணத்தை நிறுத்தும் படி... கண்ணால் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள் மங்கையவள்...

ஆனால்... அதன் பலன் என்னவோ பூஜ்ஜியம் தான்... வேறு வழி ஏதும் இல்லாமல்... அவள் மணமேடைக்கு சென்று... தலை குனிந்து அமர்ந்தாள்...

ஐயர் திருமணத்திற்கு கூறவேண்டிய மந்திரங்களை சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார்...

அப்போது திடீரென அவள் கழுத்தில் மும்முடிச்சு போடப் பட்டது...

அங்கு பார்வையாளர்களாக அமர்ந்து இருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியாக மணமேடையை பார்த்தனர்...

"யார் இவன்..."

"என்ன இது..."

"புதுசா எவனோ ஒருத்தன் வந்து இருக்கான்...."

"அய்யய்யோ..."

"பாவி... என்ன காரியம் பண்ணிட்டான்..."

"அடடே... என்ன இப்படி திடு திப்புன்னு வந்து தாலியை கட்டிப்புட்டான்..." என்று அவரவர் பக்கத்தில் இருப்பவரிடம்... கண் மூக்கு காது வைத்து சொல்லிக் கொண்டு இருக்க...

அதனால் அந்த இடத்தினில் கொஞ்சம் சலசலப்பு அதிகம் ஆகியது...

இதை எல்லாம் தலை குனிந்த படியே கேட்டு கொண்டு இருந்த மணப்பெண்ணோ... அவள் கழுத்தில் தொங்கும் தாலியை கையில் எடுத்துப் பார்த்தவள்... அதிர்ச்சி ஆகி... தலை நிமிர்ந்து பார்க்க எத்தனிக்க...

"அய்யோ என் தலை முடி..." என்று கூறி அலறினாள் அவள்...

அவளுடைய விலோசனங்கள் இரண்டையும் மெதுவாக திறந்து பார்க்க... அவளின் தலைக்கு மேலே இரு நாய் குட்டிகளும்... அவளுடைய கார்குழல் கூந்தலை இழுத்து இழுத்து மும்மரமாக விளையாடிக் கொண்டு இருந்தது...

"அவ்வ்... ஈனு... டீனு... ரெண்டு பேரும் என் தலையை... என்னடா பண்ணிட்டு இருக்கீங்க... விடுங்க டா..." என்று அவள் கத்தி கொண்டு இருக்க...

அந்த குட்டி நாய்களோ... அவள் கத்துவதை கொஞ்சம் கூட பொருட் படுத்தாமல் அண்ணனும் தம்பியும் ஜாலியாக... அவள் மீது ஏறி... வவ் ன்னு குரைத்த படி... விளையாடிக் கொண்டு இருந்தனர்...

"ஆஆஆ... என்னைய விட்டு தள்ளி போங்க டா..." என்று சொல்லிய எழுந்து அமர்ந்து கொண்டாள்...

'ச்சே... இன்னைக்கு வந்தது கூட கனவு தானா... யாருடா நீ... ஏண்டா இடியட்... என்னை இப்படி ஒரு வருஷமாக கல்யாண டார்ச்சர் பண்ணிட்டு இருக்க... போடா தலையில்லா உடம்பா... மாயக்கார தந்தரா... சொப்பன சுந்தரா... வெண்கல குண்டு அண்டா...' என்று அவனுடைய பட்டப் பெயர்களை வைத்து... மனதிற்குள் திட்டிக் கொண்டு இருந்தாள் பாவையவள்...

அந்த நாய்க் குட்டிகளும் அவள் மடி மீது ஏறிக் கொண்டது...

"ஏய் ஜூலி... பசங்களை உனக்கு கண்டித்து வளர்க்க தெரியாதா... இன்னைக்கு இவனுங்களால் தான்... அந்த சைக்கோ இடியட்டைை பார்க்க முடியாமல் போச்சு..." என்று அவளுடைய மெத்தையில் கீழே அமர்ந்து இருந்த... அவர்களின் அம்மாவான ஜூலியிடம் புலம்பிக் கொண்டு இருந்தாள் அவள்...

ஜூலிக்கு பக்கத்தில் இருந்த பெண் குட்டி நாய் ஆன மீனு... தன் அம்மாவையும்... கத்திக் கொண்டே இருந்த அவளையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது...

ஜூலியோ அவளை பார்த்து... "வவ் வவ்..." என்று நாலு முறை சத்தமாக கத்தி விட்டு வெளியே போய் விட்டது...

அவள் மடியில் இருந்த இரண்டு குட்டி நாய்களும்... "வவ் வவ்..." என்று மெதுவாக கத்தி... அவளிடம் இருந்து எழுந்து... கீழே குதித்து வெளியே போனது...

அது வரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த மீனு நாய் குட்டியும்... தன் அண்ணகளுக்கு பின்னால் அமைதியாக சென்றது...

இதை எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த அவளோ அவ்வ் என்று கத்தி... "ச்சே... என்ன குடும்பம் உங்க குடும்பம்..." என்று சொல்ல...

அவள் மூளையோ சட்டென்று... 'ஹ்ம்ம்... பார்த்தா தெரியலை அது ஒரு நாய் ஃபேமிலி...' என்று கவுண்டர் கொடுத்தது...

"இப்ப இது ரெம்ப்ப்பபப... முக்கியமா..." என்று தன்னை தானே திட்டிக் கொண்டாள் அவள்...

பின்னர் அப்படியே எழுந்து வெளியே சென்றாள் மணாளனுடன் கனவில் வாழ்ந்து கொண்டு இருப்பவள்...

"அம்மா..." என்று வீடே அலறும் படி கத்திக் கொண்டே ஹாலுக்கு போனாள்...

"என்ன டி மேகா..." என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தார் அவளுடைய அம்மா மலர்மதி...

அவளுடைய நிலையை பார்த்து மதிக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது...

ஒரு டீ ஷர்ட் மற்றும் ட்ராக் பேன்ட் நைட் டிரஸ்ஸில் இருந்தவள் இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்துக் கொண்டே நின்றாள் பெண்ணவள்...

பப்பிகள் அவள் தலை முடியில் விளையாடிக் கொண்டு இருந்ததில்... அது முழுவதுமாக கலைந்து போய்... ஜோக்கர் போல இருக்க... அதை கண்டு சிரித்து கொண்டு இருந்தார் மலர்மதி...

"ம்மா...." என்று மீண்டும் எஃம் ரேடியோ கத்துவது போல ஹை பிச்சில் கத்தினாள் மேகா...

"கடவுளே... நான் பொண்ணை பெத்து போடுவதற்கு பதிலாக... ரேடியாவை தான் பெத்து எடுத்து இருக்கேன் போல..." என்று அங்கலாய்த்து சொன்னார் மலர்மதி...

"ப்ச்ச்... என்னை கடுப்பேத்தாதே ம்மா..." என்று சொல்ல...

"என்னடி உன் மனம் கவர்ந்த சொப்பன சுந்தரன் இன்னைக்கும் வந்தானா... ஆமா இன்னைக்கு எப்படி தாலி கட்டினான்... இன்னைக்கும் என் மருமகனோட முகத்தை பார்க்கலையா..." என்று மகளை பார்த்து கேட்டார் மலர்மதி...

"அம்மா தானே நீ..." என்று இடுப்பில் கை வைத்து கொண்டே சொன்னாள் மேகா மலர்குழலி....

"நான் உன் அம்மா தானே டி... என் ஒத்த அன்பு மகளே...." என்று பாவமாக கூறினார் மதி...

"ஒருத்தன் ஒரு வருஷமா என்னைய தினம் தினம் டிசைன் டிசைனா கல்யாணம் பண்ணி... விடாமல் டார்ச்சர் பண்ணிட்டு இருக்கான்... அவனை யாரும் ஏன்னு கேட்காதீங்க..." என்று மேகா கோபத்துடன் சொல்ல...

மகளை கண்டு சிரிப்பு வந்தாலும் அதை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு அவளை சமாதானம் செய்ய நினைத்தார் மலர்மதி...

"அடியே மேகா... அது வெறும் கனவு தானே..." என்று சொல்லி அவளை அணைப்புடன் பிடித்தார்...

"கனவாக இருந்தாலும்... என் கழுத்தில் எவனோ ஒருத்தன் எப்படி தாலி கட்ட முடியும்... அதுவும் ஒரு கனவில் கூட நீங்க ரெண்டு பேரும் இல்ல... நீங்க இல்லாமல் அவன் எப்படி எனக்கு தாலி கட்டலாம்..." என்று முக்கு சிவக்க கேட்டாள் மேகா...

"அப்போ அவன் தாலி கட்டியது பிரச்சனை இல்லை... நாங்க இல்லாமல் இருப்பது தான் பிரச்சனையா..." என்று மென் நகைப்புடன் கேட்டார் மலர்...

அன்னையை கண்ட மகளோ... "எனக்கு இந்த உலகத்தில் உள்ள எல்லாரையும் விட... நீயும் அப்பாவும் தான் ரொம்ப ரொம்ப முக்கியம்... அப்பறம் தான் யாராக இருந்தாலும்..." என்று பொத்தாம் பொதுவாக சொன்னாள் மேகா மலர்க்குழலி...

தன் பாசமிகு செல்ல மகளையே இமைக்காமல் கண்டு கொண்டு இருந்தார் மலர்மதி...

"ஆமா மதிமா... அப்பு எங்க..." என்று கேட்டாள் மேகா...

"மேகா அப்பு சொல்லாத அப்பா சொல்லு என்று சொன்னால் கேட்கவே கூடாதுன்னு ஒரு முடிவோடு இரு டி..." என்று கண்டிப்புடன் சொன்னார் மலர்மதி...

"அட... என்ன என் மலர் மேடமுக்கு குரல் ரொம்ப உயருது... சின்ன புள்ளையில் நீங்க தானே எப்படி வேணாலும் கூப்பிடு ன்னு சொன்னீங்க... போ மா... என் அப்பாவை நான் எப்படி வேணாலும் கூப்பிடுவேன்..." என்று சொல்லி பழிப்பு காட்டினாள் மேகா...

அவளை பார்த்து மதியும் சிரித்துக் கொண்டே... "உன் அப்பாக்கு ஆஃபிஸில் ஏதோ முக்கியமான மீட்டிங்கா அதான்... காலையிலேயே கிளம்பி ஆஃபிஸ் போய் இருக்காங்க..." என்று சொன்னார் மலர்மதி...

"ஓஓ... சரி சரி..." என்று அமைதியாக இருந்தாள் மேகா மலர்குழலி...

"என்ன தங்கம் காலேஜ் போற ஐடியா இல்லையா..." என்று கேட்க...

"ஹ்ம்ம் ம்மா... போகனும் போகனும்... என் காலேஜ் லைஃப் வேற இன்னும் மூணு இல்ல இரண்டு மாசத்துல முடிந்து விடும்..." என்று வருத்தமாக சொன்னாள் மேகா...

"அது முடிஞ்சு போனால் என்ன டி... அப்பாவோட கம்பெனியை பார்த்துக்கோ... அதை நீ எடுத்து ரன் பண்ணு..." என்று மலர்மதி கூற...

அவரை முறைத்து பார்த்தாள் மலர்க்குழலி...

"மதிமா... என்னை நீங்க எவ்ளோ கன்வின்ஸ் பண்ணாலும் அதை மட்டும் நடக்கவே நடக்காது... நான் வேற ஒரு கம்பெனியில் தான் வேலைக்கு போவேன்... நம்ம கம்பெனிக்கு போனால் எல்லார் கூடவும் மனசு விட்டு பேசி ஜாலியாக வேலை செய்ய முடியாது... எல்லாரும் என் கிட்ட இருந்து வன் ஸ்டெப் விலகி தான் நிற்பாங்க... பயந்து தான் பேசுவாங்க... அதை எனக்கு கொஞ்சம் கூட பிடிக்காது மதிமா... நானும் இதை பற்றி நிறைய முறை உங்க கிட்டயும் அப்பா கிட்டயும் சொல்லிட்டேன்... ப்ளீஸ் டிரை டூ அண்டர்ஸ்டாண்ட் மதிமா... ஹ்ம்ம்... எனக்கு காலேஜ் போக டைம் ஆக மாட்டேங்குது... நான் போய் அதுக்கு ரெடி ஆகிட்டு வரேன்..." என்று சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டாள் மேகா...

இப்படி சொல்லி விட்டு போகும் தன் மகளையே வருத்தத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் மலர்மதி....

'எங்களுக்கு இவ தான் ஒரே பொண்ணு... எங்களுக்கு அப்பறம் மேகா தானே எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கணும்... அதை புரிந்து கொள்ளாமல் இப்படி பேசிட்டு போறாளே...' என்று மனதில் நினைத்து... கவலை கொண்டார் அன்னையானவர்...

பிறகு... அந்த நினைவை எல்லாம் ஒதுக்கி விட்டு... தன் மகளுக்கு பிடித்த காலை உணவை செய்ய ஆரம்பித்தார் மலர்மதி...

********

மதிவாணன் மலர்மதி தம்பதிகளுக்கு அம்மா அப்பா என்று யாரும் இப்போது உயிருடன் இல்லை... சொந்தம் என்று சொல்லிக் கொள்ளவும் யாரும் இல்லை... ஆனால்... தொழில் முறை நட்பு வட்டாரங்கள் ஏராளமாகவும்... நெருங்கிய நட்பு வட்டாரங்கள் கொஞ்சமாகவும் உள்ளது...

மதிவாணன் - மலர்மதி தம்பதிகளுக்கு பிறந்த ஒற்றை பெண் பிள்ளை தான் மேகா மலர்க்குழலி... எம். எம். குரூப் ஆஃப் கம்பெனியின் ஒரே வாரிசு தான் இவள்...

இவ்வளவு வசதியான வீட்டு பெண்ணாக இருந்தாலும் எந்த ஒரு ஆடம்பரமும் இல்லாத வாழ்க்கையை வாழ நினைப்பவள் தான் மேகா...

அவளுடைய மனதிற்கு பிடித்ததை சந்தோஷமாக செய்வது... அனைவரோடும் எந்த ஒரு பேதமும் பார்க்காமல் நட்பு பாராட்டுவது... இல்லாதவர்களுக்கு மனம் உவந்து உதவிகள் புரிவது... அம்மா அப்பா தான் உலகம் என்று வாழ்வது... காதலுக்கு பெரிய ஆர்வம் காட்டாமல் இருப்பது... இதுவரை மேகாவின் வாழ்க்கை... தெளிந்த நீரோடை போல அழகாக தான் சென்று கொண்டு இருந்தது...

ஆனால்... இந்த ஒரு வருட காலமாக தான்... அவளுடைய கனவில் முகம் தெரியாத ஒரு சுந்தரன் வந்து... எப்படியோ மேகாவுக்கு டிமிக்கி கொடுத்து... அவள் கழுத்தில் தாலியை மட்டும் கட்டி விட்டு போய் விடுகிறான்...

இந்த கனவு வந்த தொடக்கத்தில் எந்த டாக்ரிடம் போனாலும்... அந்த கனவு நின்ற பாடாக இல்லை...

இதில் மேகாவும் கொஞ்சம் சலித்து போய்... டாக்டர்களிடம் போவதை நிறுத்தி விட்டாள்...

பிறகு... அவள் கனவில் வரும் சுந்தரனின் முகம் பார்க்க ஆவல் கொண்டு இருக்க... மேகாவுக்கு அதில் ஏமாற்றம் மட்டுமே மிஞ்சியது... கனவில் வரும் அவன் முகத்தை காணும் வாய்ப்பு இன்னும் கூட அம்மணிக்கு கிடைக்கவில்லை... அதனால் தான் தினம் தினம் காலையில்... அனைவரிடமும் எரிச்சல் பட்டுக் கொள்வாள் மேகா மலர்க்குழலி....

*******

உங்கள் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்...

👇👇👇

சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே! - Comments

 

[Kani novels]

அத்தியாயம் - 2

காதல் செய்வதில் எனக்கு இஷ்டமடி...!!!
ஆனால்...!!!
ஏனோ காதல் வருவதில் கஷ்டமடி...!!!
நீ என் வாழ்வில் இல்லாது (வராது) போனால்
என்னோடு சேர்ந்து உனக்கும் தானடி நஷ்டம்...!!!
நீ எப்போது வருவாயடி என் இதயத்தில்...!!!
உன்னை காதல் செய்கிறேன் என் மனதில்...!!!!
நாம் இணை பிரியாது வாழ்வோமடி இந்த உலகத்தில்...



ஶ்ரீபுரம் பொற்கோவில்... வேலூர் கோட்டை... ஜலகண்டேஸ்வரர் ஆலயம்... சி. எம். சி. மருத்துவமனை... என்று எண்ணில் அடங்கா சிறப்புகளை பெற்றது தான் வேலூர் மாவட்டம்...

இவை மட்டும் அல்லாது... வைணு பாப்பு வானாய்வகம் (Vainu Bappu Observatory)... வேலூரில் உள்ள காவலூரில் தான் அமைந்துள்ளது... இது தான் நம் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய வானியல் ஆய்வுத் தொலைநோக்கி... இங்கு இந்திய வான் இயற்பியல் ஆய்வகத்தால் (Indian Institute of Astrophysics) நிறுவப்பட்டுள்ளது.... இது வானியல் முன்னோடியான வைணு பாப்பு அவர்களின் வானியல் பங்களிப்புக்காக இப்பெயர் சூட்டப்பட்டது.... இங்குள்ள 2.34 மீட்டர் விட்டமுடைய தொலைநோக்கி ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரியதாகும்...

இவ்வளவு சிறப்பு மிக்க மாவட்டமாக வேலூர் இருந்ததாலும்... இதை பற்றி யாரும்... அதிகம் பேசப்படுவது இல்லை... தற்போது தான் கொஞ்ச கொஞ்சமாக ஸ்மார்ட் சிட்டியாக மாறிக் கொண்டு இருக்கிறது...

என்ன தான் இவ்வளவு முன்னேற்றம் இருந்தாலும்... சில இடங்களில் இன்னும் அப்படியே தான் இருக்கிறது...

அதில் ஒரு ஊர் தான் கொணவட்டம்... ஊரில் பஞ்சாயத்து முறை எல்லாம் மாறி மாநகராட்சியாகி கவுன்சிலர் வார்டு ஆனாலும்... அவர்களின் மனதில் பழமையின் குணம் கொஞ்சம் இருக்க தான் செய்தது...

அதில் ஒன்று ஜமீன்தார் குடும்பத்தை அந்த ஊர் மக்கள் மதித்து வருவது... அவர்களுக்கு முதல் மரியாதை கொடுப்பது என்று வாழ்ந்து வருகிறார்கள்... அதே போல் அந்த ஜமீன்தார் குடும்பமும் இன்றளவும் இல்லாத மக்களுக்கு தங்களால் முடிந்த உதவிகளை செய்து வருகின்றனர்...

பழமையிலும் புதுமையாக ஜொலித்து கொண்டு இருந்தது அந்த வீடு... இல்லை இல்லை அதனை அந்த காலத்து ராஜா மாளிகை என்றே கூறிக் கொள்ளலாம்... அதற்கு வெள்ளை மற்றும் மெரூன் நிறத்தால் வண்ணம் பூசப்பட்டு இருந்தது... அதன் கூரையில் நிறைய மர வேலைப்பாடுகள் செய்ய பட்டு...‌ அழகாய் இருந்தன... அந்த வீட்டினை காணும் அனைவரும் வாயில் கை வைத்து... ஒரு‌‌ நிமிடம் பிரமித்துப் போய் தான் பார்ப்பார்கள்...

அந்த ஊரிலேயே அது தான் பெரிய வீடு... பெரிய பெரிய தூண்கள் எல்லாம் வைத்து... மிகவும் பிரம்மாண்டமாக காட்சி அளித்தது... அந்த வீட்டை சுற்றி தடுப்பு சுவர் அமைக்கப்பட்டு இருந்தது... அந்த மாளிகைக்கு பெரிய இரும்பு கதவுகள் நிறுவப்பட்டு இருந்தது...

அதற்கு உள்ளே நுழைந்து பார்த்தால் பல வகை பூக்கள் பூத்துக் குலுங்க... மா... கொய்யா... வாழை... பப்பாளி... என்று மரங்கள் நிறைந்த.... தோட்டம் தான் நம் கண்களுக்கு விருந்தாக அமையும்...

அப்படியே அதனை கடந்து உள்ளே சென்றால்... அமர்வதற்கு என்று மரத்திலான தூண்கள் வைத்த திண்ணை இருந்தது... அதை தொடர்ந்து வீட்டின் தலை வாசலுக்கு நேர் எதிரே முற்றம் இருக்க... அங்கே இருந்த புறாக்கள் முற்றத்தில் தூவி இருந்த தானிய வகைகளை கொறித்து கொண்டு இருந்தது...

வீட்டில் உள்ள சாம்பிராணி தூபமும்... ஊதுபத்தி புகையும்... போட்டி போட்டுக் கொண்டு... அந்த இடம் முழுவதும் நறுமணம் வீசிக் கொண்டிருந்தது...

பூஜை அறையில் தெய்வங்களுக்கு தீபாராதனை காட்டி கொண்டு இருந்தார் அந்த வீட்டின் முக்கிய தலைவி பானுப்ரியா... சாந்தத்தின் மறு உருவம்... அனைவருக்கும் அன்னம் அளிக்கும் அன்னபூரணி... அந்த வீட்டின் மகராசி இவர்... அந்த வீட்டிலுள்ள ஒவ்வொரு நபரும் அவர் வழியில் பயணம் செய்தாலும் அவர்களை எல்லாம் இழுத்துப் பிடித்து நிறுத்தி வைப்பது இந்த மாதர் குலமே... பானுப்பிரியாவின் பேச்சுக்கு இந்த வீட்டில் அவ்வளவு மதிப்பு உண்டு... அதை மிகுந்த அளவில்லா பாசமும் உண்டு...

பூஜையை முடித்து விட்டு அவருடைய அறைக்கு சென்றார் பானு... அங்கே அவருடைய கணவர் பாரியவேல் நந்தியவர்மன்... வெள்ளை வேட்டி வெள்ளைச் சட்டையுடன்... வெளியே கிளம்ப தயாராகிக் கொண்டு இருந்தார்... அதில் அவருடைய கம்பீரம் மெருகேறி இருந்ததே தவிர குறையவில்லை... கண்ணில் பிரேம் வைத்த கண்ணாடி... கழுத்தில் அவர்கள் பரம்பரையின் குடும்ப சங்கிலி அணிந்து இருந்தார்... வெள்ளை நிறத்தில் முறுக்கு மீசை மற்றும் அளவான தாடி... ஊரில் மதிப்பு மிக்க மனிதர் எனும் பெருமைக்கு உரியவர் தான் பாரியவேல்...

அவர் எதிரே மனைவி வந்து நிற்க... "என்ன..." என்றார்...

"என்னங்க காலையிலேயே புறப்பட்டு விட்டீங்க போல... கொஞ்ச நேரம் வீட்டில் இருங்க... நம்ம சின்னவன் ஊருக்கு கிளம்பிட்டு இருக்கான்... அவனை வழி அனுப்பிட்டு அப்பறமா வெளியே போங்களேன்..." என்று கெஞ்சும் குரலில் கேட்டார் பானு...

அவரோ மனைவியை ஒரு வெட்டும் பார்வை பார்த்தார்...

"மொதல்ல உன் செல்ல மகனை அந்த வேலையை விட்டுட்டு வர சொல்லு... அப்போ தான் அவன் என் புள்ள... இந்த சொத்து முழுக்க என் பிள்ளைகளுக்கு தானே... அவன் ஏன் வீணாக போய் அடுத்தவன் முன்னாடி கை கட்டி வேலை செய்யனும்... எனக்கு இது கொஞ்சம் கூட பிடிக்கலை பானு... நம்ம பரம்பரை பெருமையை சீர்குலைக்கவே இருக்கான் உன் மகன்..." என்று அவர் காட்டமாக சொல்ல...

பானுவின் மனதிலோ... 'ஹ்ம்ம்... ஏதாவது தப்பு பண்ணால் மட்டும் என் பசங்க... அதுவே பாராட்டு வாங்கினால் உங்க மகனா.... என்னங்க இது நியாயம்... ஊரில் நடக்கும் எல்லா தப்புக்கும் தீர்வு சொல்லும் பெரிய மனுஷருக்கு இந்த நியாயம் மட்டும் விளங்கவே விளங்காது போல....' என்று ஓடிக் கொண்டு இருந்தது...

"எனக்கு துகிலனை விட செழியனை தான் ரொம்ப பிடிக்கும்... அது உனக்கும் தெரியும் பானு... நான் அவன் கிட்ட கோபத்தை காட்டியது கிடையாது... நான் கேட்பது ஒன்றே ஒன்று தான்... இந்த வேலையை விட சொல்லி தான் நான் சொல்றேன்... அதை விட்டுட்டு என்னை அப்பான்னு கூப்பிட சொல்லு... போ..." என்று கோபத்துடன் சொன்னார் பாரியவேல்...

பானுவோ கணவரை மேலும் கீழும் பார்த்து விட்டு... "சரிங்க..." என்று சொல்லி விட்டு... திரும்பி நின்று நடந்தவர்... மனதிற்குள் ஒன்று இரண்டு மூன்று என்று எண்ணிக் கொண்டு இருந்தார்...

அதற்குள் பாரியவேல்... "பானு நில்லு..." என்று கத்தி அழைக்க... பானுவும் அதை கேட்டு... மேலும் ஒரு அடி எடுத்து வைக்காமல்... அவரை திரும்பி பார்க்காமல்... அதே இடத்தில் அப்படியே நின்றார்...

அவரின் முகமோ இப்போது கனிவான மாறியது... "அவனை பார்த்து பத்திரமாக போக சொல்லு... ஒழுங்கா சாப்பிட சொல்லு... அவனுக்கு என்ன தேவையோ அதை சரியாக பார்த்து... எல்லாத்தையும் கொடுத்து அனுப்பி வை... புரியுதா..." என்று பாரி சொல்லிக் கொண்டு இருக்க... பானுவுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது...

"அவ்வளவு தானா..." என்று பானு கேட்க...

"ம்ம்... நான் கிளம்பறேன்..." என்று சொல்லிய பாரியவேலின் முகம் மீண்டும் இறுக்கமாக மாறி இருந்தது... அவரோ வெளியே சென்று விட்டார்...

அவரையே கண்டு கொண்டு இருந்த பானுப்ரியா... 'இந்த வீட்டில் இருக்கும் எல்லாருக்கும் அகத்தில் பாசம் இருக்கும்... ஆனால் முகத்தில் மட்டும் வண்டி வண்டியாக வெட்டி ரோசம் இருக்கும்... அப்படி அதை பற்றி எதையாவது நாம கேட்டால்... முகத்தை விரைப்பாக வச்சிட்டு பட்டும் படாமல் பதில் சொல்லிட்டு போக வேண்டியது...' என்று மனதில் சலிப்பாக நினைத்துக் கொண்டார்...

அப்போது ஆறடி உயரத்தில்... உடற்பயிற்சி செய்யும் காரணத்தால் அளவான உடற்கட்டு கொண்டு தேகம்... அதற்கு மேலும் அழகு சேர்க்க.... கருப்பு கலர் கார்கோ ஷர்ட்டும்... அதே கருப்பு நிறத்தில் டெனிம் ஜீன்ஸ் என்று உடல அணிந்து கொண்டு... ஆணழகனாய் வந்து நின்றான் பாரியவேல் மற்றும் பானுப்பிரியா இருவரின் இரண்டாம் புதல்வன்... நம் கதையின் நாயகன்... ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன்...

அவன் வந்ததும்... புன்னகை அரும்பும் முகத்துடன் பானுவை கட்டி அணைத்தான்... ஆனால்... அவரோ முகத்தை உர் என்று வைத்திருந்தார்...

"அம்மா... அப்போ நான் கிளம்பறேன்... டைம் ஆச்சு..." என்று ட்ராவல் பேக்கை எடுத்துக் கொண்டே சொன்னான் ஆரன்...

அவன் அம்மாவோ அதற்கு எதுவும் பதில் கூறாமல் வெறுமனே நின்று கொண்டு இருந்தார்...

"இப்படி முகத்தை வச்சிட்டா நல்லாவா இருக்கு... பத்து கிலோ கடுகு போட்டாலும் பட்டுனு பொரிந்து விடும்... அப்படி இருக்கு மா உங்க முகம்..." என்று கூறி பெருமூச்சு விட்டவன்... "சரி பை பை..." என்று சொல்லி விட்டு சென்றான் அவன்...

"டேய் செழியா...." என்று போகும் செல்ல மகனை அழைத்தார் பானு...

ஆரனோ நிற்காமல் தன் பையை மாட்டிக் கொண்டு சென்றான்...

"செழியா நில்லு... நில்லுன்னு சொல்றேன் தானே..." என்று கத்தினார் பானுப்ரியா...

அவரின் கத்தலை கேட்டு நின்றவன்... "என்ன ம்மா..." என்று கடுப்புடன் சொன்னான் ஆரன்...

"இப்படி எல்லாம் கோபப் படாதே பா... அப்பா உன் நல்லதுக்கு தானே சொல்றாரு... இந்த ஊரில் இருந்து... உன் அண்ணானை போல அப்பாவுடைய வேலையை நீயும் பார்த்துக்கலாம் தானே..." என்று எப்போதும் கூறும் பாரதத்தை பாடினார் பானுப்ரியா...

அவனோ எதுவும் சொல்லாமல் அவரை முறைத்து பார்த்து கொண்டு இருந்தான்...

"ம்மா... எப்ப பார்த்தாலும் உங்களுக்கு இதே பேச்சு தானா... எனக்கென்று ஒரு அடையாளம் இருக்கணும் என்று ஆசை படறேன்... ஆனால்... நீங்க என்னன்னா என் அடையாளத்தை இழந்து உங்க கூட இங்க இருக்க சொல்றிங்க.... நான் ஒன்னும் கலாச்சாரத்தை மாற்றிக் கொள்ள நினைக்கலை மா... என் வேலை எனக்கு ரொம்ப பிடித்து இருக்கு... அதனால்... நான் அதை செய்ய நினைக்கிறேன்... அவ்வளவு தான்... ஆனால் ஏன் இந்த வீட்டில் இருக்கும் யாரும் அதை புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிச்சிட்டு இருக்கீங்க... இங்க வந்து என்னால கம்ஃபோட்டபிளா இருக்க முடியாது... என் கிட்ட யாரும் ஃப்ரெண்ட்லியாக நாலு வார்த்தை பேச மாட்டாங்க... இன்னும் கூட இந்த ஊர் மக்கள் நம்ம வீட்டில் உள்ள எல்லார் மேலயும் மதிப்பு மரியாதை என்று கொடுத்து இப்படி உயர்த்தி உயர்த்தி வச்சி இருக்காங்க... எனக்கு இந்த பரம்பரை அது இதுன்னு எதும் வேண்டாம் ம்மா... ப்ளீஸ்... என்னை கட்டாயப் படுத்தாதீங்க மா..." என்று எப்போதும் சொல்வது போல இன்றும் அவனுடைய அன்னையிடம் ஒப்பித்தான் செழியன்...

அவனை ஆழ்ந்து பார்த்தவர்... "செழியா..." என்றார் பானுப்ரியா...

"சொல்லுங்க..."

"நீ ஏன் பா... இதை ஒவ்வொரு முறையும் என் கிட்ட பேசி பேசி... ப்ச்ச்... இதனால் உனக்கு தொண்டை வலிக்கும் தானே... நீ உன் செல் ஃபோன்ல பேசி வச்சிட்டு... அதையே எனக்கு போட்டு போட்டு காமிச்சா... நானும் அதை கேட்க போறேன்... அவ்வளவு தானே... இதுக்கு ஏன் டா மூச்சை பிடித்து பேசிட்டு கிடக்க..." என்று சிரிக்காமல் சீரியஸாக சொன்னார் அவனுடைய தாய்...

இதை கேட்டதும்... அவன் அதரங்கள் புன்னகையில் வளைந்து கொண்டன...

"இந்த ஐடியாவை அடுத்த முறை யூஸ் பண்றேன் அம்மா..." என்று சொல்லி... அவர் கன்னத்தில் முத்தம் பதித்தான் ஆரன்...

"அப்பறம்..."

"ஹ்ம்ம்... அப்பறம்... அப்பாவுக்கு கரெக்ட் டைமுக்கு சுகர் டேப்லெட் கொடுங்க... கொஞ்சம் கூட அவருக்கு ஸ்வீட்டை கண்ணில் காட்டாதீங்க... அவரு கொஞ்சிக் கேட்டாலும் கெஞ்சிக் கேட்டாலும்... எப்படி கேட்டாலும் கொடுக்காதீங்க... புரியுதா..." என்று சீரியஸாக சொன்னான் ஆரன்...

பானுவும் சிரித்துக் கொண்டே...‌ "ம்ம்... ம்ம்... புரியுது செழியா... ரொம்ப நல்லாவே புரியுது..." என்றார்...

"ஹ்ம்ம்..."

"சரி பார்த்து பத்திரமாக போ... காரில் போக போற... உன் கவனம் சாலையில் மட்டும் இருக்கட்டும்... ஃபோனை பேசணும் அதை பேசணும்னு சொல்லிட்டு பொத்தாம் பொதுவாக வண்டியை ஓட்டிட்டு போவாதே... சரியா..." என்று அன்பாக கண்டிப்பில் கூறினார் பானுப்ரியா...

அவனும் சரி என்று சொல்லி விட்டு... அவனுடைய கருப்பு நிற ஹூண்டாய் கிரீட்டா காரில்... பெங்களூருக்கு புறப்பட்டு சென்றான்...

வேலூரில் இருந்து பெங்களூருவின் ஐந்து மணி நேரத்தை பயணத்தை... நாலு மணி நேரத்தில் முடித்து இருந்தான் ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன்...

பிறகு... அவனுடைய ஃப்ளாட்டுக்கு வந்து குளித்து முடித்து... அம்மா கொடுத்து அனுப்பிய உணவையே உண்டு விட்டு... பயண களைப்பில் கொஞ்சம் நேரம் உறங்கி விட்டான்...

மாலை எழுந்து கொஞ்சம் நேரம் கைப்பேசியை பார்த்து நேரத்தை போக்கி கொண்டு இருந்தவன்...

இப்போது அவனுக்கு இரவில் வேலை என்று ஷெடியூல் இருந்தது... அதனால்... அவனுடைய வேலை செய்யும் ஐடி கம்பெனிக்கு செல்ல தயார் ஆகிக் கொண்டு இருந்தான்...

அவனுடைய கார் பணி புரியும் ஐடி கம்பெனியின் உள்ளே நுழைந்து... அதை பார்க்கிங்கில் விட்டுட்டு வேகமாக உள்ளே சென்றான் ஆரன்...

அவனுடைய இருப்பிடத்திற்கு சென்று... இருக்கையில் அமர்ந்து... அவன் செய்ய வேண்டிய பணிகளை கண்ணும் கருத்துமாக செய்து கொண்டு இருந்தான்...

அப்போது... "டேய் மச்சான்... இந்த ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண முடியலை..." என்று சொல்லி ஒரு பேப்பரை தூக்கி கொண்டு அவனிடம் வந்தான் ஆரனின் நண்பன் மெல்வின்...

"நாயே என்ஜினீயரிங் படிச்சி முடிச்சி தானே வேலைக்குச் சேர்ந்த... அதுவும் வேலைக்கு சேர்ந்து இரண்டு வருஷம் ஆக போகுது... இன்னும் உனக்கு ஒரு ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண துப்பில்லை..." என்று அவனை பார்க்காமல் கத்தினான் அவன்...

"அடேய் நல்லவனே... நான் ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண தெரியலை என்று சொல்லலை பக்கி... உன் ஃபார்மை ஃபில் பண்ணவே முடியலை அப்படின்னு மட்டும் தான் சொன்னேன்..." என்று கடுப்புடன் சொன்னான் மெல்வின்...

"ஓஹோ... ஆமா என்ன ஃபார்ம் அது..." என்றான் அவன்...

"தெரியாது... அந்த சொட்ட தலை தான்... இது ஏதோ டேக்ஸ் ஃபார்ம் ஆஆ... எல்லாருக்கும் ஃபார்ம் ஃபில் பண்ண சொல்லி என்னிடம் சொன்னான்..." என்று சொல்லி விட்டு அவன் அருகே உட்கார்ந்தான்...

அவன் பார்வை கணினியில் படிந்து இருக்க "அப்படியா..." என்று பதில் அளித்தான்...

"டேய் மச்சான்... உன்ன எவன் டா... ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன் என்று முழம் நீட்டுக்கு பேரை வைக்க சொன்னது... ஆமா உன் ஆதார் கார்டு ரேஷன் கார்டில் எல்லாம் உன் பேருக்கு இடம் பத்துதா..." என்று வேண்டுமென்றே அவனை வம்பு இழுத்தான் மெல்வின்...

இதை கேட்டு மெல்வினை பார்த்தவன்... "அடிங்க... இதோ பாரு மெல்லு... என் பேரு வெறும் ஆரன் செழியன் மட்டும் தான்... இந்த நந்தியவர்மன் ஆரியவர்மன் எல்லாம் யாருக்கு வேணும்... இதை வீட்டில் கேட்டா பெருசா மன்னர் பரம்பரை மண்ணாங்கட்டி பரம்பரை என்று சொல்லி வெட்டி பில்டப் வேற‌.. என்னோட பேருக்கு பின்னாடி அது இருந்தே ஆகணுமா... அது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கலை..." என்று கோபத்துடன் சொன்னான் ஆரன்...

"விடு ஆரன்... அது உன் குடும்பத்தோட (surname ) குடும்ப பெயர்... அதை நீ யூஸ் பண்ணி தானே ஆகணும்..." என்றான் மெல்வின்...

"வேணா மெல்லு... இங்க எனக்கு அட்வைஸ் பண்றேன்னு... அழிச்சாட்டியம் பண்ணிட்டு இருந்த... உனக்கு வாய் இருக்கும் ஆனால் திறக்க முடியாது... கம் எடுத்து கொட்டி விட்டு விடுவேன்... சோ... பீ கேர் ஃபுல் மெல்லு..." என்று சொல்லி எச்சரித்தான் ஆரன்...

"ஆரன்... ஆரன்... எனக்கு இன்னும் இருபது நாள்ல கல்யாணம் டா... அப்படி எல்லாம் பண்ணி வச்சி என் வாழ்க்கையில் கேம் ஆடாத... இந்த வாயை வச்சி தான் என் டார்லிக்கு நிறைய உம்மா எல்லாம் தரணும்..." என்று பாவமாக சொன்னான் மெல்வின்...

"அரென்ஜ் மேரேஜுக்கு இவ்வளவு பில்டப்... போடா இடியட்.." என்று சொல்லி விட்டு அவன் வேலையை தொடர்ந்தான் ஆரன்...

"என்னடா பொசுக்குனு இப்படி சொல்லிட்ட..." என்று நெஞ்சில் கை வைத்தான் மெல்வின்...

"பின்ன வேற எப்படி சொல்லணும் டா மெல்லு..." என்று அலட்சியமாக கேட்டான் ஆரன்...

"அது ஒன்னும் சாதாரணம் கிடையாது ஆரன்..." என்று மெல்வின் சொல்ல...

"எஸ்... அதே தான் நானும் சொல்றேன்... அரென்ஜ் மேரேஜில் மேக்சிமம் ரெண்டு மூணு வாட்டி பார்ப்போமா... அதை வச்சு ஒரு பொண்ணு கழுத்தில் எப்படி தாலி கட்டுவது..." என்றான் செழியன்.‌‌..

அவனை கேவலமாக ஒரு லுக்கு விட்ட மெல்வின்... "ஏன் ரெண்டு கையும் நல்லா தானே வேலை செய்யுது... பக்கவாதம் எல்லாம் இல்லைல... ஒழுங்கா இருக்கு தானே... அப்போ அதை வச்சி தான் தாலி கட்டணும்..." என்று நக்கலாக சொன்னான் மெல்வின்...

"உன் மூஞ்சிய உடைக்க போறேன் பாரு‌... ஒருவேளை நீ கல்யாணம் பண்ணதுக்கு அப்பறம் அந்த பொண்ணை பிடிக்காமல் போச்சுன்னா என்ன செய்யவ..." என்று ஆரன் அழுத்தமாக கேட்க...

இதை கேட்டதும்... "அடப்பாவி... எனக்கு கல்யாணதுக்கு முன்னமே டிவோஸ் பண்ண பிளான் போட்டுட்டீயா..." என்று மயக்கம் வராத குறையாக தான் மெல்வின்...

"அப்படி எல்லாம் இல்ல மச்சி... நான் சொல்ல வருவது என்னன்னா... என்னை பொறுத்த வரை ஒருவனுக்கு ஒருத்தி தான்... அந்த ஒருத்தி நமக்கே நமக்கு மட்டும் தான் இருக்கணும்... அது நமக்கு பிடிச்சவளா இருக்கணும்... அந்த பொண்ணுக்கும் நம்மளை ரொம்ப பிடித்து இருக்கணும்... ரெண்டு பேருக்கும் முதல்ல மனசு ஒத்து போய் இருக்கணும்... அதுக்கு நம்ம கூட பழகிய பொண்ணு தான் சரியா வரும்... ஏதோ ஒரு பொண்ணை பார்த்ததும் அவளை பிடித்து இருக்கு... கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன் என்று சொல்லிட்டால் அவ்வளவு தானா... ஆனால் கல்யாணம் முடிந்து கொஞ்ச நாளில் ரெண்டு பேருக்கும் செட் ஆகலை என்றால் என்ன பண்ண முடியும்... சோ... அரென்ஜ் மேரேஜை விட லவ் மேரேஜ் தான் கொஞ்சம் பெஸ்ட்..." என்று ஆரன் பொறுமையாக சொல்லி முடிக்க... மெல்வினோ அவனை கையெடுத்து கும்பிட்டான்....

"இனி உன் சங்காத்தமே எனக்கு வேண்டாம் தெய்வமே... உன்னை எல்லாம் நான் ஃபிரண்ட் ன்னு சொல்லிக் கொள்வதற்கு பதிலாக... தூக்கு மாட்டி தொங்கிக்கலாம்..." என்று கடுப்புடன் சொன்னவன்... "ஹ்ம்ம்... உன் கிட்ட பேச வந்ததற்கு பதில்... நான் அந்த சொட்ட சொன்ன வேலையவே செய்து இருக்கலாம்..." என்று சோகமாக சொல்லி விட்டு... நண்பனிடம் இருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டான்..

அவனை பார்த்து சிரித்து விட்டு... மீண்டும் வேலையில் மூழ்கிப் போனான் ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன்...

'ஆமா... இவன் இப்படி வாய் கிழிய பேசுவான்... ஆனால் எந்த பொண்ணை பார்த்தாலும் பிடிக்கலை பிடிக்கலை என்று சொல்ல வேண்டியது.... ஏதாவது ஒரு பொண்ணு இவனுக்கு வந்து ப்ரபோஸ் பண்ணாலும்... சிரிக்க சிரிக்க பேசி மனசு நோகாத மாதிரி ரிஜெக்ட் பண்ண வேண்டியது... இங்க எனக்கு மட்டும் காதல் பாடம் எடுக்க வேண்டியது...' என்று மனதில் புலம்பிக் கொண்டே... அவனுடைய வேலையை பார்க்க சென்று விட்டான் மெல்வின்...

*************

உங்கள் பொன்னான கருத்துக்களை என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் 👇👇

சொப்பனத்தில் வரும் சுந்தரனே! - Comments