Kani novels
Member
- Messages
- 45
- Reaction score
- 38
- Points
- 18
அத்தியாயம் - 13
அனைத்தும்
இன்னல்களையும்
உடைத்து எறிந்து...
இன்முகத்துடன்
நம் வாழ்வை
நடத்திச் சென்றால்...
கரடு முரடான
அனுபவம் கூட...
நம் வாழ்க்கைக்கு
அழகு சேர்க்கும்...
அன்று ஆரனுக்கு பகல் பொழுதில் வேலை என்பதால் ஒரு சில பிரட் துண்டுகளை டோஸ்ட் செய்து சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தான்...
அப்போது அவனுடைய ஃபோன் கத்திக் கொண்டே இருக்க... அதில் வரும் ரிங்டோனை வைத்தே தாய் தான் அழைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார் என்பதை தெரிந்து கொண்டு... அவசர அவசரமாக சென்று சார்பில் இருந்த ஃபோனை எடுத்து... அட்டென்ட் செய்து காதில் வைத்தான்...
"ஹான்... மா சொல்லுங்க..." என்று சொல்லிய படி சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தான் ஆரன்...
"என்ன பா நீ சாப்பிட்டு இருக்கீயா..." என்று பானுப்ரியா கேட்க...
'அய்யய்யோ டக்குன்னு பொய் சொல்ல வரலையே... என்ன பண்றது சரி சரி உண்மையை சொல்லி காது மூடிப்போம்...' என்று மனதில் நினைத்து கொண்டு... "ம்மா... பிரட் டோஸ்ட் பண்ணி சாப்பிட்டு இருக்கேன்..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான் செழியன்...
"டேய் செழியா... உனக்கு எவ்வளவு வாட்டி சொல்றது காலங்காத்தால இப்படி ரொட்டி திங்காத ன்னு சொல்லி இருப்பேன்... உனக்கு உப்புமா கின்டி தின்ன கை வலிக்குதா... இல்ல தோசை மாவு வாங்கி தோசை ஆச்சும் ஊற்றி... தொட்டுக்க எதாவது சட்னி பண்ணி சாப்பிட்டு இருக்கலாம் தானே... வர வர நீ ரொம்ப சோம்பேறி ஆகிட்ட செழியா... இப்படி சாப்பிட்டு உனக்கு உடம்புக்கு ஏதாவது வந்தால் என்ன பண்ணுவ... உன் உடம்பை பற்றி அக்கறையே கிடையாத...." என்று மூச்சு விடாமல் திட்டிக் கொண்டு இருந்தார் பானுப்ரியா...
"அம்மா எனக்கு உடம்பு மேல அக்கறை இல்லாமலா டெய்லி ஜிம் போய் உடம்பை ஃபிட் ஆக வைத்து இருக்கேன்..."
"நான் சொன்னது உன் கட்டு கட்டான உடம்பை பற்றி சொல்லல... நான் சொல்லிட்டு இருப்பது உன் ஆரோக்கியத்தை பற்றி மட்டும் தான்..."
"நான் சொன்னது ரெண்டையும் பற்றி தான் மா..." என்று ஆரன் சொல்ல...
"ஓஹோ... வீட்டுக்கு வாடா உனக்கு இருக்கு... கம்மக் கஞ்சியை காய்ச்சி உன் வாயிலேயே ஊற்றி விடறேன்..." என்று சீறினார் பானு...
"ஆஹா... ம்மா... நான் ஒன்னும் சின்ன பப்பா கிடையாது..."
"ஆனா நீ எனக்கு என்னைக்கும் சின்ன பிள்ள தான் செழியா..."
"அடப்போ மா... அப்போ என்னை இடுப்பில் தூக்கி வச்சி செல்லம் கொஞ்சு..."
"அப்படி எல்லாம் என்னால பண்ண முடியாது... ஆனால் உன்னை என் மடியில் படுக்க வைத்து தாலாட்டி சீராட்டுறேன்..." என்று பானு சொல்ல... அதை கேட்டவனின் இதழ்களில் புன்னகை மலர்ந்தது...
"நானும் உங்களை ரொம்பவே மிஸ் பண்றேன் மா... ஊரிலிருந்து வந்து மூணு நாள் தான் ஆச்சு ஆனாலும் உங்க ஞாபகமாவே இருக்கு மா..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான் செழியன்...
"அப்போ ஊருக்கு கிளம்பி வர வேண்டியது தானே..."
"ம்ஹூம்... வேலை இருக்கு..."
"என் மகனுக்கு கூழுக்கும் ஆசை... மீசைக்கும் ஆசை... ஹ்ம்ம்... உன்ன வெச்சி இருக்கேன் நான் ஒரு மாங்கா ஊறுகாயை கூட போட முடியாது டா..." என்று சலித்து கொண்டே சொன்னார் பானுப்ரியா...
"சரி சரி விடுங்க மா..." என்று சொன்னான் அவன்...
"செழியா..."
"சொல்லுங்க ம்மா..."
"உன் கிட்ட ஒன்னு சொல்ல தான் போன் பண்ணேன்..."
"ம்ம்... என்ன விஷயம்..."
"இன்னும் 2 வாரத்தில் நம்ம ஊர் திரும்ப வருது... அதுக்கு நீ கட்டாயம் ஒரு வாரம் லீவ் போட்டுட்டு ஊருக்கு வரணும்..." என்று உறுதி நிறைந்த குரலில் சொன்னார் பானு...
"ம்மா... அது வந்து..." என்று இழுத்தான் ஆரன்...
"மூச்... வந்து போயின்னு எதுவும் என் கிட்ட காரணம் சொல்லிட்டு இருக்க கூடாது செழியா... நீ கட்டாயம் ஊருக்கு வந்து தங்கி திருவிழாவை முடிச்சிட்டு தான் போகணும்... சாக்கு போக்கு சொல்லிட்டு இருந்தா... நானே உன்னைத் தேடி பெங்களூரு வந்து விடுவேன்... பாத்துக்க..." என்று குரல் உயர்த்தி சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார் அவர்...
"ம்மா ம்மா... இவ்வளவு சீரியஸாக நீங்க பேசி தான் ஆகணுமா... உனக்கு இது கொஞ்சம் கூட செட் ஆகலை மா... சத்தியமா எனக்கு சிரிப்பு தான் வருது... ம்மா ப்ளீஸ்... நான் கொஞ்ச நேர சிரிச்சிக்கட்டுமா..." என்று சொல்லி தனது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தான் ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன்...
"சிரிக்காத செழியா... நான் உன் கிட்ட கோபமாக பேசிட்டு இருக்கேன் டா... கொஞ்சமாவது காது கொடுத்து சிரிக்காமல் கேளேன்..." என்று கத்தி சொன்னார் அவனின் தாயார்...
"சரி மா... நீங்க சொல்லுங்க... அது காமெடியாக இருந்தாலும் நான் சீரியஸாக கேட்டுக் கொள்வேன்..." என்றான் ஆரன்....
"மகனே நீ ரொம்ப பண்ற தான... உன் அலும்பல் தாங்க முடியலை..." என்று சொல்லும் போதே பானுவிற்கும் சிரிப்பு வந்து விட்டது...
"சொல்லுங்க மா ஏதோ சீரியஸாக சொல்லிட்டு இருந்தீங்களே..." என்று அம்மாவிற்கு ஞாபகப் படுத்தினான் ஆரன்...
"ஹ்ம்ம்... நீ ஒரு வாரத்திற்கு முன்னமே ஊருக்கு வர வேண்டும்... வந்து ஊர் திருவிழாவை முடிச்சு... சொந்த பந்தங்களுடன் கூடி இருந்து பொழுதை கழித்து... சந்தோஷமா இருக்கணும்...
அது மட்டும் இல்லாம... உன் அப்பாவும் பாவம் தான் டா செழியா... நீ எங்க வரணும் என்று ரொம்ப ஆசைப் படறாரு... ஆனால் அதை வெளியே சொல்ல மாட்டேங்கிறார்... அவருடைய ஈகோ அதுக்கு ஒத்துழைக்க மாட்டேங்குது... அதான் அந்த மனுஷன் உள்ளுக்குள்ளேயே எல்லாத்தையும் பொலம்பிட்டு இருக்காரு...
எனக்காக இல்லாட்டியும் பரவாயில்லை.. ஆனா உங்க அப்பாவுக்காக ஒரு வாரம் ஆச்சு நீ வீட்டில் தங்கிட்டு போ... சரி உன் கூட பேசாம வீம்பு பண்ணாலும்... உன் முகத்தைப் பார்த்தே ரொம்ப சந்தோஷப்படுவார்... தயவு செய்து எப்படி ஆச்சும் ஊருக்கு வந்து விட செழியா..." என்று கவலையுடன் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார் பானுப்ரியா...
"அம்மா இப்போ இவ்வளவு ஏமோஷனல் டாக் அவசியமா... நீங்க வா வென்று சொன்னா நான் அங்கே வரப் போறேன் அவ்வளவு தானே... அதை விட்டுட்டு நீங்க இப்படி வருத்தமாக பேசி என்னையும் கஷ்டப் படுத்திட்டு இருக்கீங்க..." என்று கூறினான் ஆரன்..
"அவ்ளோ தானே... சரி அப்போ ஊருக்கு வா செழியா... நான் வருத்தமாக எல்லாம் பேச மாட்டேன்..." என்று அழுத்தமாக சொன்னார் அவர்....
"ஹிஹி... டிரை பண்றேன் மா..."
"இந்த கதை எல்லாம் என்கிட்ட வேலைக்கு ஆகாது ராசா... நீ கண்டிப்பா அவருக்கு வந்தே ஆகணும்... முற்றுப்புள்ளி... ஹான்..." என்று சொல்லி முடித்தார் பானுப்ரியா...
"ஹா ஹா... நீங்கள் சொல்வது போல அப்படியே ஆகட்டும் தாயே... போதுமா... இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் ஏதாவது எதிர்பார்க்கிறீர்களா..." என்று நக்கலாக சொன்னான் ஆரன்...
"வேறு எதுவும் வேண்டாம் மகனே... உன்னை மொத்தமாக ஊருக்கு வர சொல்ல முடியாது... பேராசை பெருநஷ்டம் அல்லவா... அதனால் இதுவே எனக்கு போதும்..." என்று பெருந்தன்மையுடன் சொன்னார் பானுப்ரியா...
"ஆஹான்... சரி எனக்கு ஆஃபிஸ் டைம் ஆச்சு மா... நான் கிளம்ப வேண்டும்... அதனால ஃபோனை வைக்கவா..." என்று அவன் கேட்க...
"சரி செழியா... நான் உனக்கு நைட் ஃபோன் பண்ணி பேசறேன்..." என்று சொல்லி விட்டு அவரும் கைபேசியை வைத்து விட்டார்...
அதன் பிறகு ஆரன் அவனுடைய அலுவலகத்திற்கு கிளம்பிக் கொண்டு இருந்தான்...
அங்கே சென்றால் காலையிலேயே புதுப் பிரச்சனை ஒன்று தோன்றி இருந்தது...
மெல்வின் தவறுதலாக ஏதோ ஒரு முக்கிய ஃபைலில் உள்ள தகவல்களை டெலிட் செய்து விட்டு இருக்கிறான்... அது மறுசுழற்சி தொட்டியில் (recycle bin) இல்லாமல் அதிலும் அழிந்து போய் இருந்தது... அந்த விஷயத்தை அவன் கவனிக்கவும் இல்லை... அது தான் இப்போது பெரிய பிரச்சனை ஆகி இருந்தது...
ஆரன் அலுவலத்திற்கு சென்றதும்... அந்த தகவல்களை மீட்டு எடுக்கவே நேரம் சரியாக இருந்தது... அந்த நாள் அவனுக்கு டென்ஷனில் தான் முடிந்தது...
*******
அங்கே மேகாவோ தாயிடம் என்ன சொல்லி... எப்படி எல்லாம் அவரை சமாதானம் செய்யலாம் என்று மனதிற்குள் பற்பல கணக்குகளை போட்ட படி வீட்டை நோக்கி வண்டியை விட்டுக் கொண்டு இருந்தாள்...
'ஐயோ வீடு வேற வந்துருச்சு... இப்ப நான் என்ன பண்றது... இந்த வீட்டுக்குள்ள போவதா வேண்டாமா... அம்மா இதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டாங்க... செமையா திட்டு விழும்... ப்ளஸ் விளக்குமாறு அடி வேற சேர்ந்து விழும்... ஹ்ம்ம்... அந்த அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும்... நம்ம கிட்ட தோசைக் கரண்டி ஆச்சு பறந்து வரும்... சோ சேட்... எதுவாக இருந்தாலும் அதை நான் வாங்கி தான் ஆகணும்... என் நேரம் அப்படி போல...' என்று தனக்கு தானே மனதிற்குள் புலம்பிய படி வீட்டுக்கு உள்ளே போனாள் மேகா மலர்க்குழலி...
தன் மகள் அமைதியாக வீட்டுக்குள் நுழைவதை பார்த்த மலர்மதி... "என்ன இன்னைக்கு இந்த பூனைக்குட்டி சைலண்ட்டா வருது..." என்று சத்தமாக கேட்டார்...
"யாரு மா அது..." என்று சொல்லி கொண்டே அமர்ந்தாள் அவள்...
"என் கிட்ட யாருன்னு கேட்கும் பொண்ணை தான் நான் சொல்லிட்டு இருக்கேன்..."
"ஓஹோ... அம்மா அப்பா வந்தாச்சா மா..."
"இல்ல மேகா... நீ ஏன் கேட்கிற..."
"அப்பாவைப் பற்றி பொண்ணு கேட்க கூடாதா மலரு... நீ இப்படி கேட்பது எல்லாம் ரொம்ப ரொம்ப ஓவர் தெரியுமா..." என்று பாவமாக சொன்னாள் மேகா...
"சாத்தான் பாவமாக மூஞ்சியை வச்சி இருக்கு என்றால் என்ன அர்த்தம்..." என்று கேட்டார் மலர்...
"என்ன அர்த்தமாம்..." என்று ஒன்றும் அறியாத பிள்ளையை போல சொன்னாள் மேகா...
"ஹ்ம்ம்... ஏதோ ஒரு மொள்ளமாரித்தனம் பண்ணுது என்று தான் அர்த்தம்... ஏய்... எதையோ என் கிட்ட சொல்ல நினைக்கிற... என்ன சொல்லணும் சொல்லு... ஏதாச்சு கோக்கு மாக்கா பன்னி வைச்சு இருந்த என்றால் தலையிலேயே கொட்டி விடறேன்..." என்று மிரட்டும் தொனியில் சொன்னார் மலர்மதி...
"ஒன்னும் இல்ல மா..."
"பொய் சொல்லாத டி..."
"என்னமோ இருக்கு... அது என்னது ன்னு சொல்லு..."
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல என்று சொல்லிட்டு தானே இருக்கேன்... நான் சொல்றத கொஞ்சம் கூட நம்பவே மாட்டியா மலரு... போ மலரு... நான் உன் கூட டூ விட்டுட்டேன்..." என்று சொல்லி முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள் மேகா...
"சரி சரி... நான் எதையும் கேட்கல... உன் முகத்தை மட்டும் அப்படி வெச்சுகாதே... கொஞ்சம் கூட பாக்க சகிக்கல..." என்று அவள் அம்மா சொல்ல முறைத்து பார்த்தாள் மேகா...
"ரொம்ப தான் மா கலாய்ச்சிட்டு இருக்க..." என்று சொல்லி தாயை முறைத்து பார்த்தாள் மேகா...
"மேகா உன் காலேஜில் நாளைக்கு லீவ் சொல்லிட்டீயா... நாளை காலையில் சீக்கிரமே நாம இங்க இருந்து கிளம்பி ஆகணும்....." என்று சொன்னார் மலர்மதி...
"அது வந்து மா... நான் நாளைக்கு வர முடியாது..." என்று மெல்லமாக சொன்னாள் மேகா...
"மேகா என்ன விளையாடிட்டு இருக்கீயா..." என்று கோபமாக கேட்டார் மலர்...
"இல்ல மா நிஜத்தை தான் சொல்லிட்டு இருக்கேன்..."
"ப்ச்ச்... நாளைக்கு நீ கட்டாயம் வந்து தான் ஆகணும் மேகா..."
"ம்மா... சொன்னால் புரிஞ்சுக்க... ப்ளீஸ் மா... நாளைக்கு எனக்கு இன்டர்நெல் டெஸ்ட் இருக்கு... அதுவும் ஓரே நாளில் மூணு சப்ஜெக்ட் இருக்கு... இதை நான் மிஸ் பண்ணால்... கண்டிப்பாக நான் ஃபெயில் தான் ஆகணும்... நாளைக்கு நீங்க மட்டும் போய்ட்டு வாங்க மா... நான் இங்கேயே இருக்கேன்... எனக்கு உங்க கூட ஊருக்கு வர ஆசையாக தான் இருக்கு... ஆனால் எனக்கு என் படிப்பு ரொம்ப முக்கியம் தானே மலரு... அதனால் நான் நாளைக்கு வர முடியாது... ரியலி சாரி... வெரி வெரி சாரி மலரு... கொஞ்சம் நிலைமையை புரிந்து கொள்ளேன்..." என்று தாயிடம் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள் மலர்க்குழலி...
"நீ சொல்லிட்டு இருப்பதை எல்லாம் என்னால கொஞ்சம் கூட ஏற்றுக் கொள்ள முடியலை மேகா..." என்று கடுமையாக கூறினார் மலர்..
"அம்மா நான் ரொம்ப பாவம் தானே... என் மாஸ்டர்ஸ் டிகிரியில் எல்லா பேப்பரிலும் ஃபெயில் ஆனால் எனக்கு தானே அவமானம்... என்னை பற்றி கொஞ்சமா யோசித்து பாரேன் மலர்..." என்று ஐஸ் வைத்து பேசினாள் அவள்...
"மேகா நான் வேணா உங்க காலேஜில் வந்து பேசி பார்க்கவா..." என்று மலர் பதிலுக்கு சொல்ல... அதை கேட்ட மேகாவோ தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்...
"அவ்வ்... நீ ஸ்கூலுக்கு வந்து... எனக்காக ஒரு லீவ் லெட்டரை எழுதி... அதுக்கு பர்மிசன் கேட்டு நின்று... அது கிடைத்த அப்புறம் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போக... நான் என்ன சின்ன குழந்தையா அம்மா... ஐம் டிவெண்டி த்ரீ இயர்ஸ் பொண்ணு.... யூ நோ தட்..." என்று சினம் கொண்டு பொங்கினாள் மலர்க்குழலி...
"சில சமயம் நீ சின்ன குழந்தை இல்ல பெரிய பொண்ணா என்று எனக்கே டவுட் வருது..." என்று கடுப்புடன் சொன்னார் மலர்மதி...
"ம்மா... என்னை பற்றி கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்களேன்..."
"உன்னை பற்றி யோசிக்க ஒன்னுமே இல்லையே..."
"பாராங்கல் நெஞ்சுக்காரி அம்மா..." என்று வாய்க்குள் முனங்கினாள் மேகா...
"என்ன டி எதையோ மெதுவா சொல்லிட்டு இருக்க... எதுவாக இருந்தாலும் சத்தமாக சொல்லு... எனக்கு எதுவுமே கேட்கல..."
"புளி சாதத்தில் புளி இல்லையாம்... அதனால் நான் போய் போட்டுட்டு வரேன்னு சொன்னேன்... அவ்வளவு தான்... வேற ஒன்னும் இல்ல போதுமா.." என்று சலிப்புடன் கூறினாள் மேகா..
"இந்த வத்தல் தொத்தல் பேச்சுக்கு தான் மேகா நீ லாயக்கு... வேற எதுக்கும் நீ லாயக்கு இல்ல..." என்று சொல்லி மகளை முறைத்தார் மலர்...
"கண்ணுக்கு தான் மை அழகு....
இந்த மலருக்கு முறை அழகு கிடையாது...
சிரிப்பு தான் எப்பவும் அழகு...
சோ... ஸ்மைல் ப்ளீஸ் மம்மி..." என்று சொல்லி மேகா சிரிக்க...
அதை கேட்ட மலருக்கும் சிரிப்பு வந்தது... இருந்தும் சிரிப்பை வெளி விடாமல் முறைப்பை இழுத்து பிடித்துக் கொண்டு இருந்தார்....
"மேகா நாளைக்கு நீ என்ன தான் பண்ண போற..." என்று கேட்டார் அவர்...
"ம்மா... நாளைக்கு காலேஜ் போயே ஆகணும் மா... ப்ளீஸ்... சொன்னால் புரிந்துக் கொள்..." என்று அவள் சொல்லும் போதே.... மதிவாணன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்...
"என்ன இன்னைக்கு வீடு ஒரே சத்தமாக இருக்கு... உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏதாவது சண்டையா..." என்று கேட்டார்...
மேகாவோ ஆம் என்னும் விதமாக தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டினாள்...
'அச்சச்சோ... தப்பான நேரத்தில் சரியாக வந்துட்டேன் போலயே...' என்று அவருக்கு மைண்ட் வாய்ஸ் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது...
"இங்க எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை போய்ட்டு இருக்கு... நீங்க என்னன்னா மைண்ட் வாய்ஸில் பேசிட்டு இருக்கீங்களே..." என்று கத்தினாள் மேகா...
"ஆஃபிஸ் பற்றி நினைச்சிட்டு இருந்தேன் மா..." என்று சொல்லி அவர் சமாளிக்க நினைக்க...
"என்னங்க ஆஃபிஸை பற்றி வீட்டுக்குள் இருக்கும் போது நினைக்காதீங்க என்று எத்தனை முறை சொல்லி இருக்கேன்..." என்று திட்டிக் கொண்டு இருந்தார் மலர்...
'போச்சு... நானே எதையோ ஒன்னு பேசி திட்டு வாங்குறேன்...' என்று மனதில் எண்ணி நொந்து கொண்டார் மதிவாணன்...
"ரெண்டு பேருக்கும் ரெண்டாயிரம் சாரி போதுமா..." என்று கையெடுத்து கும்பிட்டார் அவர்...
"சரி பரவாயில்லை மன்னித்து விட்டோம்..." என்று இருவரும் ஒன்றாக கூறினார்கள்...
"ம்ம்... இப்ப என்ன பிரச்சனை என்று சொல்லுங்க..." என்று மதி கேட்க...
மலர் வாய் திறக்கும் முன்பே... "அப்பா... நான்... நான் ஃபர்ஸ்ட் சொல்றேன்..." என்று ஆரம்பித்து முழுவதுமாக சொல்லி முடித்தாள் மலர்க்குழலி...
"நான் உங்க கூட நாளைக்கு வர முடியாது அப்படின்னு சொன்னா அம்மா கொஞ்சம் கூட கேட்கவே மாட்றாங்க...." என்று சொல்லி சினுங்கினாள்...
"மலர் குட்டிமா சொல்றதை நீ கேட்கணும் தானே மா..." என்று மகளுக்கு ஆதரவாக பேசினார் அவளின் தந்தையானவர்...
அதற்கு மலரோ பதில் பேசாமல் இருவரையும் முறைத்து கொண்டு இருந்தாள்...
"மலர் இங்க பாரேன்.... நான் சொல்றதை ஒரு டூவே டூ மினிட்ஸ் கொஞ்சம் கேளு... அப்பறம் நீ மணிக்கணக்கில் திட்டிட்டு இருந்தாலும் கூட எனக்கு ஓகே தான் அம்மா... நான் உன் செல்ல பாப்பா தானே... என் பாய்ண்ட் ஆஃப் வியூவை உன் கிட்ட சொல்லணும் தானே... அதை நீ கேட்டு ஆகணும் தானே... அப்பறம் தான் வீட்டுமாதா ஆன உங்க பதிலை சொல்லணும்... இப்பவே இப்படி முரண்டு பிடிச்சிட்டு இருந்தால்... எனக்கு நாக்கு தள்ளுகிறது மலரு..." என்று தாயிடம் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள் மேகா மலர்க்குழலி...
"சரி எதுவாக இருந்தாலும் சீக்கிரம் சொல்லு..." என்று சொல்லி மகளை முறைத்த படி சோஃபாவில் அமர்ந்து கொண்டார் மலர்மதி...
"அப்பா நம்ம வீட்டுமாதா தான் ஓகே சொல்லிட்டாங்களே... இன்னும் ஏன் நின்னுட்டு இருக்கீங்க... நீங்களும் அம்மா பக்கத்தில போய் உட்காருங்க... எனக்கு கூட கால ரொம்ப வலிக்குது..." என்று சொல்லிய படி அவனும் உட்கார்ந்து கொண்டாள்...
அதன் படி மதிவாணனும் மலர் அருகே அமர்ந்துக் கொண்டார்...
"மலரம்மா... எனக்கு கூட உங்களுடன் ஊருக்கு வர ஆசையாக தான் இருக்கு... ஆனால்... எனக்கு இந்த ஒரு வர முடியாத சூழ்நிலை வந்துருச்சு..." என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே... மலர் எதையோ பேச வர..
"இரு மலரு... அது மட்டும் காரணம் கிடையாது... நீங்க போறது உங்க ஊரு தான்... இருந்தாலும் ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு போறிங்க... அங்க யார் எப்படி இருப்பாங்க என்று தெரியாது... தெரியாத இடத்தில் ஒரு வயசு பொண்ணை எப்படி மா அழைச்சிட்டு போறது... நீங்களே கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க... இந்த முறை நீங்க மட்டும் போய் சாமி கும்பிட்டு வாங்க... அடுத்த முறை நான் உங்க கூட ஜாலியாக ஊருக்கு வரேன்... நான் அப்போ எங்க டிபார்ட்மெண்ட் டைனோசர் என்ன... அந்த ஆண்டவன் கூட தடுக்க முடியாது... அப்போ நான் சந்தோஷமாக அந்த ஊருக்கு வரேன் மலரு... இது உன் மேல ப்ராமிஸ் மலரு... என் மேல கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள் வீட்டுமாதா... ப்ளீச்ச்ச் மீ வெரி பாவம்...." என்று கொஞ்சும் குரலில் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள் மலர்க்குழலி...
'நான் ஏன் இந்த கோணத்தில் இருந்து யோசிக்காமல் போயிட்டேன்... மேகா சொல்வதில் கொஞ்சம் விஷயம் இருக்க தான் செய்து... அங்க ஊரில் யாராச்சும் எங்களை அவமானப் படுத்துவது போல் பேசினால்... அதை எங்களால தாங்கிக்க முடியும்... ஆனால் இந்த பொண்ணு அதை எல்லாம் கேட்டு அவளுடைய வாயை வச்சிட்டு சும்மா இருக்க மாட்டா... ஏதாவது ஒன்றை பேசி சண்டையை தான் இழுத்து விடுவாள்... அங்க நிலைமை எப்படி இருக்குன்னு பார்த்துட்டு... அடுத்த முறை போகும் போது தான் இவளை கூட்டிட்டு போய் ஆகணும்....' என்று மனதில் எண்ணிக் கொண்டு இருந்தார் மலர்மதி...
அவனுடைய தொடையை சுரண்டிய மேகா... "ம்மா... என்ன மா எதுவுமே பேச மாட்டேங்குற... என் கிட்ட ஏதாவது பேசு மா..." என்று சொல்லி... தந்தையை திரும்பி பார்த்து... "நான் சொல்றது சரியா இல்லையா... நீங்களே சொல்லுங்க ப்பா..." என்று சொன்னாள்...
மலர் நினைத்துக் கொண்டு இருந்ததை தான் மதிவாணனும் நினைத்திருந்தார்...
"மலர் குட்டிமா சொல்றது தான் எனக்கும் சரின்னு படுது..." என்று அழுத்தமாக சொன்னார் அவர்...
"ம்ம்..."
"அங்க சூழ்நிலை எப்படி இருக்கும்னு நம்மால் சொல்ல முடியாது மா... அதனால் நம்ம பொண்ணு இங்கேயே இருக்கட்டும்... அங்க எல்லாம் சரியாக இருந்தால் அப்பறம் அவளை அழைச்சிட்டு போகலாம்..." என்று மிருதுவாக கூறினார் மதிவாணன்...
"ம்ம்... அப்படியே பண்ணலாம்..." என்று சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து எழுந்து சென்று விட்டார் மலர்மதி...
தாய் சென்றதை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த மேகா... "அப்பு..." என்று தந்தையை அழைத்தாள்....
"சொல்லு டா குட்டிமா..."
"உங்க பொண்டாட்டி கோவிச்சிட்டா எழுந்து போறாங்க..."
"இருக்காது மா... அவ கொஞ்சம் யோசனையாக இருக்கா... அவ்வளவு தான் வேற ஒன்னும் இல்ல..."
"ஏன்... எதுக்கு ப்பா..."
"அவளுக்கு ஏதாவது வருத்தம் இருக்கும் தானே... நான் உங்க அம்மாவை போய் சமாதானம் பண்றேன்... அதுக்கெல்லாம் நீ ஃபீல் பண்ணாத டா..." என்று மென் புன்னகையுடன் சொன்னார் மதிவாணன்...
"சரி ப்பா... அம்மாவை பார்த்துக்கோங்க... எனக்கு இன்னைக்கு நிறைய படிக்கணும்... அதனால் நான் என் ரூமுக்கு போறேன்..." என்று சொல்லி விட்டு அவளை அறைக்கு சென்று விட்டாள் மேகா மலர்க்குழலி....
அத்தோடு அன்றைய நாள்... எல்லார் மனதிலும் ஒவ்வொரு குழப்பத்துடன் அப்படியே முடிவடைந்தது...
**********
உங்கள் பொன்னான கருத்துக்களை என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே 😍
👇👇👇👇
அனைத்தும்
இன்னல்களையும்
உடைத்து எறிந்து...
இன்முகத்துடன்
நம் வாழ்வை
நடத்திச் சென்றால்...
கரடு முரடான
அனுபவம் கூட...
நம் வாழ்க்கைக்கு
அழகு சேர்க்கும்...
அன்று ஆரனுக்கு பகல் பொழுதில் வேலை என்பதால் ஒரு சில பிரட் துண்டுகளை டோஸ்ட் செய்து சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தான்...
அப்போது அவனுடைய ஃபோன் கத்திக் கொண்டே இருக்க... அதில் வரும் ரிங்டோனை வைத்தே தாய் தான் அழைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார் என்பதை தெரிந்து கொண்டு... அவசர அவசரமாக சென்று சார்பில் இருந்த ஃபோனை எடுத்து... அட்டென்ட் செய்து காதில் வைத்தான்...
"ஹான்... மா சொல்லுங்க..." என்று சொல்லிய படி சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்தான் ஆரன்...
"என்ன பா நீ சாப்பிட்டு இருக்கீயா..." என்று பானுப்ரியா கேட்க...
'அய்யய்யோ டக்குன்னு பொய் சொல்ல வரலையே... என்ன பண்றது சரி சரி உண்மையை சொல்லி காது மூடிப்போம்...' என்று மனதில் நினைத்து கொண்டு... "ம்மா... பிரட் டோஸ்ட் பண்ணி சாப்பிட்டு இருக்கேன்..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான் செழியன்...
"டேய் செழியா... உனக்கு எவ்வளவு வாட்டி சொல்றது காலங்காத்தால இப்படி ரொட்டி திங்காத ன்னு சொல்லி இருப்பேன்... உனக்கு உப்புமா கின்டி தின்ன கை வலிக்குதா... இல்ல தோசை மாவு வாங்கி தோசை ஆச்சும் ஊற்றி... தொட்டுக்க எதாவது சட்னி பண்ணி சாப்பிட்டு இருக்கலாம் தானே... வர வர நீ ரொம்ப சோம்பேறி ஆகிட்ட செழியா... இப்படி சாப்பிட்டு உனக்கு உடம்புக்கு ஏதாவது வந்தால் என்ன பண்ணுவ... உன் உடம்பை பற்றி அக்கறையே கிடையாத...." என்று மூச்சு விடாமல் திட்டிக் கொண்டு இருந்தார் பானுப்ரியா...
"அம்மா எனக்கு உடம்பு மேல அக்கறை இல்லாமலா டெய்லி ஜிம் போய் உடம்பை ஃபிட் ஆக வைத்து இருக்கேன்..."
"நான் சொன்னது உன் கட்டு கட்டான உடம்பை பற்றி சொல்லல... நான் சொல்லிட்டு இருப்பது உன் ஆரோக்கியத்தை பற்றி மட்டும் தான்..."
"நான் சொன்னது ரெண்டையும் பற்றி தான் மா..." என்று ஆரன் சொல்ல...
"ஓஹோ... வீட்டுக்கு வாடா உனக்கு இருக்கு... கம்மக் கஞ்சியை காய்ச்சி உன் வாயிலேயே ஊற்றி விடறேன்..." என்று சீறினார் பானு...
"ஆஹா... ம்மா... நான் ஒன்னும் சின்ன பப்பா கிடையாது..."
"ஆனா நீ எனக்கு என்னைக்கும் சின்ன பிள்ள தான் செழியா..."
"அடப்போ மா... அப்போ என்னை இடுப்பில் தூக்கி வச்சி செல்லம் கொஞ்சு..."
"அப்படி எல்லாம் என்னால பண்ண முடியாது... ஆனால் உன்னை என் மடியில் படுக்க வைத்து தாலாட்டி சீராட்டுறேன்..." என்று பானு சொல்ல... அதை கேட்டவனின் இதழ்களில் புன்னகை மலர்ந்தது...
"நானும் உங்களை ரொம்பவே மிஸ் பண்றேன் மா... ஊரிலிருந்து வந்து மூணு நாள் தான் ஆச்சு ஆனாலும் உங்க ஞாபகமாவே இருக்கு மா..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான் செழியன்...
"அப்போ ஊருக்கு கிளம்பி வர வேண்டியது தானே..."
"ம்ஹூம்... வேலை இருக்கு..."
"என் மகனுக்கு கூழுக்கும் ஆசை... மீசைக்கும் ஆசை... ஹ்ம்ம்... உன்ன வெச்சி இருக்கேன் நான் ஒரு மாங்கா ஊறுகாயை கூட போட முடியாது டா..." என்று சலித்து கொண்டே சொன்னார் பானுப்ரியா...
"சரி சரி விடுங்க மா..." என்று சொன்னான் அவன்...
"செழியா..."
"சொல்லுங்க ம்மா..."
"உன் கிட்ட ஒன்னு சொல்ல தான் போன் பண்ணேன்..."
"ம்ம்... என்ன விஷயம்..."
"இன்னும் 2 வாரத்தில் நம்ம ஊர் திரும்ப வருது... அதுக்கு நீ கட்டாயம் ஒரு வாரம் லீவ் போட்டுட்டு ஊருக்கு வரணும்..." என்று உறுதி நிறைந்த குரலில் சொன்னார் பானு...
"ம்மா... அது வந்து..." என்று இழுத்தான் ஆரன்...
"மூச்... வந்து போயின்னு எதுவும் என் கிட்ட காரணம் சொல்லிட்டு இருக்க கூடாது செழியா... நீ கட்டாயம் ஊருக்கு வந்து தங்கி திருவிழாவை முடிச்சிட்டு தான் போகணும்... சாக்கு போக்கு சொல்லிட்டு இருந்தா... நானே உன்னைத் தேடி பெங்களூரு வந்து விடுவேன்... பாத்துக்க..." என்று குரல் உயர்த்தி சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார் அவர்...
"ம்மா ம்மா... இவ்வளவு சீரியஸாக நீங்க பேசி தான் ஆகணுமா... உனக்கு இது கொஞ்சம் கூட செட் ஆகலை மா... சத்தியமா எனக்கு சிரிப்பு தான் வருது... ம்மா ப்ளீஸ்... நான் கொஞ்ச நேர சிரிச்சிக்கட்டுமா..." என்று சொல்லி தனது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தான் ஆரன் செழியன் நந்தியவர்மன்...
"சிரிக்காத செழியா... நான் உன் கிட்ட கோபமாக பேசிட்டு இருக்கேன் டா... கொஞ்சமாவது காது கொடுத்து சிரிக்காமல் கேளேன்..." என்று கத்தி சொன்னார் அவனின் தாயார்...
"சரி மா... நீங்க சொல்லுங்க... அது காமெடியாக இருந்தாலும் நான் சீரியஸாக கேட்டுக் கொள்வேன்..." என்றான் ஆரன்....
"மகனே நீ ரொம்ப பண்ற தான... உன் அலும்பல் தாங்க முடியலை..." என்று சொல்லும் போதே பானுவிற்கும் சிரிப்பு வந்து விட்டது...
"சொல்லுங்க மா ஏதோ சீரியஸாக சொல்லிட்டு இருந்தீங்களே..." என்று அம்மாவிற்கு ஞாபகப் படுத்தினான் ஆரன்...
"ஹ்ம்ம்... நீ ஒரு வாரத்திற்கு முன்னமே ஊருக்கு வர வேண்டும்... வந்து ஊர் திருவிழாவை முடிச்சு... சொந்த பந்தங்களுடன் கூடி இருந்து பொழுதை கழித்து... சந்தோஷமா இருக்கணும்...
அது மட்டும் இல்லாம... உன் அப்பாவும் பாவம் தான் டா செழியா... நீ எங்க வரணும் என்று ரொம்ப ஆசைப் படறாரு... ஆனால் அதை வெளியே சொல்ல மாட்டேங்கிறார்... அவருடைய ஈகோ அதுக்கு ஒத்துழைக்க மாட்டேங்குது... அதான் அந்த மனுஷன் உள்ளுக்குள்ளேயே எல்லாத்தையும் பொலம்பிட்டு இருக்காரு...
எனக்காக இல்லாட்டியும் பரவாயில்லை.. ஆனா உங்க அப்பாவுக்காக ஒரு வாரம் ஆச்சு நீ வீட்டில் தங்கிட்டு போ... சரி உன் கூட பேசாம வீம்பு பண்ணாலும்... உன் முகத்தைப் பார்த்தே ரொம்ப சந்தோஷப்படுவார்... தயவு செய்து எப்படி ஆச்சும் ஊருக்கு வந்து விட செழியா..." என்று கவலையுடன் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார் பானுப்ரியா...
"அம்மா இப்போ இவ்வளவு ஏமோஷனல் டாக் அவசியமா... நீங்க வா வென்று சொன்னா நான் அங்கே வரப் போறேன் அவ்வளவு தானே... அதை விட்டுட்டு நீங்க இப்படி வருத்தமாக பேசி என்னையும் கஷ்டப் படுத்திட்டு இருக்கீங்க..." என்று கூறினான் ஆரன்..
"அவ்ளோ தானே... சரி அப்போ ஊருக்கு வா செழியா... நான் வருத்தமாக எல்லாம் பேச மாட்டேன்..." என்று அழுத்தமாக சொன்னார் அவர்....
"ஹிஹி... டிரை பண்றேன் மா..."
"இந்த கதை எல்லாம் என்கிட்ட வேலைக்கு ஆகாது ராசா... நீ கண்டிப்பா அவருக்கு வந்தே ஆகணும்... முற்றுப்புள்ளி... ஹான்..." என்று சொல்லி முடித்தார் பானுப்ரியா...
"ஹா ஹா... நீங்கள் சொல்வது போல அப்படியே ஆகட்டும் தாயே... போதுமா... இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் ஏதாவது எதிர்பார்க்கிறீர்களா..." என்று நக்கலாக சொன்னான் ஆரன்...
"வேறு எதுவும் வேண்டாம் மகனே... உன்னை மொத்தமாக ஊருக்கு வர சொல்ல முடியாது... பேராசை பெருநஷ்டம் அல்லவா... அதனால் இதுவே எனக்கு போதும்..." என்று பெருந்தன்மையுடன் சொன்னார் பானுப்ரியா...
"ஆஹான்... சரி எனக்கு ஆஃபிஸ் டைம் ஆச்சு மா... நான் கிளம்ப வேண்டும்... அதனால ஃபோனை வைக்கவா..." என்று அவன் கேட்க...
"சரி செழியா... நான் உனக்கு நைட் ஃபோன் பண்ணி பேசறேன்..." என்று சொல்லி விட்டு அவரும் கைபேசியை வைத்து விட்டார்...
அதன் பிறகு ஆரன் அவனுடைய அலுவலகத்திற்கு கிளம்பிக் கொண்டு இருந்தான்...
அங்கே சென்றால் காலையிலேயே புதுப் பிரச்சனை ஒன்று தோன்றி இருந்தது...
மெல்வின் தவறுதலாக ஏதோ ஒரு முக்கிய ஃபைலில் உள்ள தகவல்களை டெலிட் செய்து விட்டு இருக்கிறான்... அது மறுசுழற்சி தொட்டியில் (recycle bin) இல்லாமல் அதிலும் அழிந்து போய் இருந்தது... அந்த விஷயத்தை அவன் கவனிக்கவும் இல்லை... அது தான் இப்போது பெரிய பிரச்சனை ஆகி இருந்தது...
ஆரன் அலுவலத்திற்கு சென்றதும்... அந்த தகவல்களை மீட்டு எடுக்கவே நேரம் சரியாக இருந்தது... அந்த நாள் அவனுக்கு டென்ஷனில் தான் முடிந்தது...
*******
அங்கே மேகாவோ தாயிடம் என்ன சொல்லி... எப்படி எல்லாம் அவரை சமாதானம் செய்யலாம் என்று மனதிற்குள் பற்பல கணக்குகளை போட்ட படி வீட்டை நோக்கி வண்டியை விட்டுக் கொண்டு இருந்தாள்...
'ஐயோ வீடு வேற வந்துருச்சு... இப்ப நான் என்ன பண்றது... இந்த வீட்டுக்குள்ள போவதா வேண்டாமா... அம்மா இதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டாங்க... செமையா திட்டு விழும்... ப்ளஸ் விளக்குமாறு அடி வேற சேர்ந்து விழும்... ஹ்ம்ம்... அந்த அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும்... நம்ம கிட்ட தோசைக் கரண்டி ஆச்சு பறந்து வரும்... சோ சேட்... எதுவாக இருந்தாலும் அதை நான் வாங்கி தான் ஆகணும்... என் நேரம் அப்படி போல...' என்று தனக்கு தானே மனதிற்குள் புலம்பிய படி வீட்டுக்கு உள்ளே போனாள் மேகா மலர்க்குழலி...
தன் மகள் அமைதியாக வீட்டுக்குள் நுழைவதை பார்த்த மலர்மதி... "என்ன இன்னைக்கு இந்த பூனைக்குட்டி சைலண்ட்டா வருது..." என்று சத்தமாக கேட்டார்...
"யாரு மா அது..." என்று சொல்லி கொண்டே அமர்ந்தாள் அவள்...
"என் கிட்ட யாருன்னு கேட்கும் பொண்ணை தான் நான் சொல்லிட்டு இருக்கேன்..."
"ஓஹோ... அம்மா அப்பா வந்தாச்சா மா..."
"இல்ல மேகா... நீ ஏன் கேட்கிற..."
"அப்பாவைப் பற்றி பொண்ணு கேட்க கூடாதா மலரு... நீ இப்படி கேட்பது எல்லாம் ரொம்ப ரொம்ப ஓவர் தெரியுமா..." என்று பாவமாக சொன்னாள் மேகா...
"சாத்தான் பாவமாக மூஞ்சியை வச்சி இருக்கு என்றால் என்ன அர்த்தம்..." என்று கேட்டார் மலர்...
"என்ன அர்த்தமாம்..." என்று ஒன்றும் அறியாத பிள்ளையை போல சொன்னாள் மேகா...
"ஹ்ம்ம்... ஏதோ ஒரு மொள்ளமாரித்தனம் பண்ணுது என்று தான் அர்த்தம்... ஏய்... எதையோ என் கிட்ட சொல்ல நினைக்கிற... என்ன சொல்லணும் சொல்லு... ஏதாச்சு கோக்கு மாக்கா பன்னி வைச்சு இருந்த என்றால் தலையிலேயே கொட்டி விடறேன்..." என்று மிரட்டும் தொனியில் சொன்னார் மலர்மதி...
"ஒன்னும் இல்ல மா..."
"பொய் சொல்லாத டி..."
"என்னமோ இருக்கு... அது என்னது ன்னு சொல்லு..."
"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல என்று சொல்லிட்டு தானே இருக்கேன்... நான் சொல்றத கொஞ்சம் கூட நம்பவே மாட்டியா மலரு... போ மலரு... நான் உன் கூட டூ விட்டுட்டேன்..." என்று சொல்லி முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள் மேகா...
"சரி சரி... நான் எதையும் கேட்கல... உன் முகத்தை மட்டும் அப்படி வெச்சுகாதே... கொஞ்சம் கூட பாக்க சகிக்கல..." என்று அவள் அம்மா சொல்ல முறைத்து பார்த்தாள் மேகா...
"ரொம்ப தான் மா கலாய்ச்சிட்டு இருக்க..." என்று சொல்லி தாயை முறைத்து பார்த்தாள் மேகா...
"மேகா உன் காலேஜில் நாளைக்கு லீவ் சொல்லிட்டீயா... நாளை காலையில் சீக்கிரமே நாம இங்க இருந்து கிளம்பி ஆகணும்....." என்று சொன்னார் மலர்மதி...
"அது வந்து மா... நான் நாளைக்கு வர முடியாது..." என்று மெல்லமாக சொன்னாள் மேகா...
"மேகா என்ன விளையாடிட்டு இருக்கீயா..." என்று கோபமாக கேட்டார் மலர்...
"இல்ல மா நிஜத்தை தான் சொல்லிட்டு இருக்கேன்..."
"ப்ச்ச்... நாளைக்கு நீ கட்டாயம் வந்து தான் ஆகணும் மேகா..."
"ம்மா... சொன்னால் புரிஞ்சுக்க... ப்ளீஸ் மா... நாளைக்கு எனக்கு இன்டர்நெல் டெஸ்ட் இருக்கு... அதுவும் ஓரே நாளில் மூணு சப்ஜெக்ட் இருக்கு... இதை நான் மிஸ் பண்ணால்... கண்டிப்பாக நான் ஃபெயில் தான் ஆகணும்... நாளைக்கு நீங்க மட்டும் போய்ட்டு வாங்க மா... நான் இங்கேயே இருக்கேன்... எனக்கு உங்க கூட ஊருக்கு வர ஆசையாக தான் இருக்கு... ஆனால் எனக்கு என் படிப்பு ரொம்ப முக்கியம் தானே மலரு... அதனால் நான் நாளைக்கு வர முடியாது... ரியலி சாரி... வெரி வெரி சாரி மலரு... கொஞ்சம் நிலைமையை புரிந்து கொள்ளேன்..." என்று தாயிடம் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள் மலர்க்குழலி...
"நீ சொல்லிட்டு இருப்பதை எல்லாம் என்னால கொஞ்சம் கூட ஏற்றுக் கொள்ள முடியலை மேகா..." என்று கடுமையாக கூறினார் மலர்..
"அம்மா நான் ரொம்ப பாவம் தானே... என் மாஸ்டர்ஸ் டிகிரியில் எல்லா பேப்பரிலும் ஃபெயில் ஆனால் எனக்கு தானே அவமானம்... என்னை பற்றி கொஞ்சமா யோசித்து பாரேன் மலர்..." என்று ஐஸ் வைத்து பேசினாள் அவள்...
"மேகா நான் வேணா உங்க காலேஜில் வந்து பேசி பார்க்கவா..." என்று மலர் பதிலுக்கு சொல்ல... அதை கேட்ட மேகாவோ தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்...
"அவ்வ்... நீ ஸ்கூலுக்கு வந்து... எனக்காக ஒரு லீவ் லெட்டரை எழுதி... அதுக்கு பர்மிசன் கேட்டு நின்று... அது கிடைத்த அப்புறம் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போக... நான் என்ன சின்ன குழந்தையா அம்மா... ஐம் டிவெண்டி த்ரீ இயர்ஸ் பொண்ணு.... யூ நோ தட்..." என்று சினம் கொண்டு பொங்கினாள் மலர்க்குழலி...
"சில சமயம் நீ சின்ன குழந்தை இல்ல பெரிய பொண்ணா என்று எனக்கே டவுட் வருது..." என்று கடுப்புடன் சொன்னார் மலர்மதி...
"ம்மா... என்னை பற்றி கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்களேன்..."
"உன்னை பற்றி யோசிக்க ஒன்னுமே இல்லையே..."
"பாராங்கல் நெஞ்சுக்காரி அம்மா..." என்று வாய்க்குள் முனங்கினாள் மேகா...
"என்ன டி எதையோ மெதுவா சொல்லிட்டு இருக்க... எதுவாக இருந்தாலும் சத்தமாக சொல்லு... எனக்கு எதுவுமே கேட்கல..."
"புளி சாதத்தில் புளி இல்லையாம்... அதனால் நான் போய் போட்டுட்டு வரேன்னு சொன்னேன்... அவ்வளவு தான்... வேற ஒன்னும் இல்ல போதுமா.." என்று சலிப்புடன் கூறினாள் மேகா..
"இந்த வத்தல் தொத்தல் பேச்சுக்கு தான் மேகா நீ லாயக்கு... வேற எதுக்கும் நீ லாயக்கு இல்ல..." என்று சொல்லி மகளை முறைத்தார் மலர்...
"கண்ணுக்கு தான் மை அழகு....
இந்த மலருக்கு முறை அழகு கிடையாது...
சிரிப்பு தான் எப்பவும் அழகு...
சோ... ஸ்மைல் ப்ளீஸ் மம்மி..." என்று சொல்லி மேகா சிரிக்க...
அதை கேட்ட மலருக்கும் சிரிப்பு வந்தது... இருந்தும் சிரிப்பை வெளி விடாமல் முறைப்பை இழுத்து பிடித்துக் கொண்டு இருந்தார்....
"மேகா நாளைக்கு நீ என்ன தான் பண்ண போற..." என்று கேட்டார் அவர்...
"ம்மா... நாளைக்கு காலேஜ் போயே ஆகணும் மா... ப்ளீஸ்... சொன்னால் புரிந்துக் கொள்..." என்று அவள் சொல்லும் போதே.... மதிவாணன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்...
"என்ன இன்னைக்கு வீடு ஒரே சத்தமாக இருக்கு... உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஏதாவது சண்டையா..." என்று கேட்டார்...
மேகாவோ ஆம் என்னும் விதமாக தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டினாள்...
'அச்சச்சோ... தப்பான நேரத்தில் சரியாக வந்துட்டேன் போலயே...' என்று அவருக்கு மைண்ட் வாய்ஸ் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது...
"இங்க எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை போய்ட்டு இருக்கு... நீங்க என்னன்னா மைண்ட் வாய்ஸில் பேசிட்டு இருக்கீங்களே..." என்று கத்தினாள் மேகா...
"ஆஃபிஸ் பற்றி நினைச்சிட்டு இருந்தேன் மா..." என்று சொல்லி அவர் சமாளிக்க நினைக்க...
"என்னங்க ஆஃபிஸை பற்றி வீட்டுக்குள் இருக்கும் போது நினைக்காதீங்க என்று எத்தனை முறை சொல்லி இருக்கேன்..." என்று திட்டிக் கொண்டு இருந்தார் மலர்...
'போச்சு... நானே எதையோ ஒன்னு பேசி திட்டு வாங்குறேன்...' என்று மனதில் எண்ணி நொந்து கொண்டார் மதிவாணன்...
"ரெண்டு பேருக்கும் ரெண்டாயிரம் சாரி போதுமா..." என்று கையெடுத்து கும்பிட்டார் அவர்...
"சரி பரவாயில்லை மன்னித்து விட்டோம்..." என்று இருவரும் ஒன்றாக கூறினார்கள்...
"ம்ம்... இப்ப என்ன பிரச்சனை என்று சொல்லுங்க..." என்று மதி கேட்க...
மலர் வாய் திறக்கும் முன்பே... "அப்பா... நான்... நான் ஃபர்ஸ்ட் சொல்றேன்..." என்று ஆரம்பித்து முழுவதுமாக சொல்லி முடித்தாள் மலர்க்குழலி...
"நான் உங்க கூட நாளைக்கு வர முடியாது அப்படின்னு சொன்னா அம்மா கொஞ்சம் கூட கேட்கவே மாட்றாங்க...." என்று சொல்லி சினுங்கினாள்...
"மலர் குட்டிமா சொல்றதை நீ கேட்கணும் தானே மா..." என்று மகளுக்கு ஆதரவாக பேசினார் அவளின் தந்தையானவர்...
அதற்கு மலரோ பதில் பேசாமல் இருவரையும் முறைத்து கொண்டு இருந்தாள்...
"மலர் இங்க பாரேன்.... நான் சொல்றதை ஒரு டூவே டூ மினிட்ஸ் கொஞ்சம் கேளு... அப்பறம் நீ மணிக்கணக்கில் திட்டிட்டு இருந்தாலும் கூட எனக்கு ஓகே தான் அம்மா... நான் உன் செல்ல பாப்பா தானே... என் பாய்ண்ட் ஆஃப் வியூவை உன் கிட்ட சொல்லணும் தானே... அதை நீ கேட்டு ஆகணும் தானே... அப்பறம் தான் வீட்டுமாதா ஆன உங்க பதிலை சொல்லணும்... இப்பவே இப்படி முரண்டு பிடிச்சிட்டு இருந்தால்... எனக்கு நாக்கு தள்ளுகிறது மலரு..." என்று தாயிடம் கெஞ்சிக் கொண்டு இருந்தாள் மேகா மலர்க்குழலி...
"சரி எதுவாக இருந்தாலும் சீக்கிரம் சொல்லு..." என்று சொல்லி மகளை முறைத்த படி சோஃபாவில் அமர்ந்து கொண்டார் மலர்மதி...
"அப்பா நம்ம வீட்டுமாதா தான் ஓகே சொல்லிட்டாங்களே... இன்னும் ஏன் நின்னுட்டு இருக்கீங்க... நீங்களும் அம்மா பக்கத்தில போய் உட்காருங்க... எனக்கு கூட கால ரொம்ப வலிக்குது..." என்று சொல்லிய படி அவனும் உட்கார்ந்து கொண்டாள்...
அதன் படி மதிவாணனும் மலர் அருகே அமர்ந்துக் கொண்டார்...
"மலரம்மா... எனக்கு கூட உங்களுடன் ஊருக்கு வர ஆசையாக தான் இருக்கு... ஆனால்... எனக்கு இந்த ஒரு வர முடியாத சூழ்நிலை வந்துருச்சு..." என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும் போதே... மலர் எதையோ பேச வர..
"இரு மலரு... அது மட்டும் காரணம் கிடையாது... நீங்க போறது உங்க ஊரு தான்... இருந்தாலும் ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு போறிங்க... அங்க யார் எப்படி இருப்பாங்க என்று தெரியாது... தெரியாத இடத்தில் ஒரு வயசு பொண்ணை எப்படி மா அழைச்சிட்டு போறது... நீங்களே கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க... இந்த முறை நீங்க மட்டும் போய் சாமி கும்பிட்டு வாங்க... அடுத்த முறை நான் உங்க கூட ஜாலியாக ஊருக்கு வரேன்... நான் அப்போ எங்க டிபார்ட்மெண்ட் டைனோசர் என்ன... அந்த ஆண்டவன் கூட தடுக்க முடியாது... அப்போ நான் சந்தோஷமாக அந்த ஊருக்கு வரேன் மலரு... இது உன் மேல ப்ராமிஸ் மலரு... என் மேல கொஞ்சம் கருணை காட்டுங்கள் வீட்டுமாதா... ப்ளீச்ச்ச் மீ வெரி பாவம்...." என்று கொஞ்சும் குரலில் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தாள் மலர்க்குழலி...
'நான் ஏன் இந்த கோணத்தில் இருந்து யோசிக்காமல் போயிட்டேன்... மேகா சொல்வதில் கொஞ்சம் விஷயம் இருக்க தான் செய்து... அங்க ஊரில் யாராச்சும் எங்களை அவமானப் படுத்துவது போல் பேசினால்... அதை எங்களால தாங்கிக்க முடியும்... ஆனால் இந்த பொண்ணு அதை எல்லாம் கேட்டு அவளுடைய வாயை வச்சிட்டு சும்மா இருக்க மாட்டா... ஏதாவது ஒன்றை பேசி சண்டையை தான் இழுத்து விடுவாள்... அங்க நிலைமை எப்படி இருக்குன்னு பார்த்துட்டு... அடுத்த முறை போகும் போது தான் இவளை கூட்டிட்டு போய் ஆகணும்....' என்று மனதில் எண்ணிக் கொண்டு இருந்தார் மலர்மதி...
அவனுடைய தொடையை சுரண்டிய மேகா... "ம்மா... என்ன மா எதுவுமே பேச மாட்டேங்குற... என் கிட்ட ஏதாவது பேசு மா..." என்று சொல்லி... தந்தையை திரும்பி பார்த்து... "நான் சொல்றது சரியா இல்லையா... நீங்களே சொல்லுங்க ப்பா..." என்று சொன்னாள்...
மலர் நினைத்துக் கொண்டு இருந்ததை தான் மதிவாணனும் நினைத்திருந்தார்...
"மலர் குட்டிமா சொல்றது தான் எனக்கும் சரின்னு படுது..." என்று அழுத்தமாக சொன்னார் அவர்...
"ம்ம்..."
"அங்க சூழ்நிலை எப்படி இருக்கும்னு நம்மால் சொல்ல முடியாது மா... அதனால் நம்ம பொண்ணு இங்கேயே இருக்கட்டும்... அங்க எல்லாம் சரியாக இருந்தால் அப்பறம் அவளை அழைச்சிட்டு போகலாம்..." என்று மிருதுவாக கூறினார் மதிவாணன்...
"ம்ம்... அப்படியே பண்ணலாம்..." என்று சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து எழுந்து சென்று விட்டார் மலர்மதி...
தாய் சென்றதை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த மேகா... "அப்பு..." என்று தந்தையை அழைத்தாள்....
"சொல்லு டா குட்டிமா..."
"உங்க பொண்டாட்டி கோவிச்சிட்டா எழுந்து போறாங்க..."
"இருக்காது மா... அவ கொஞ்சம் யோசனையாக இருக்கா... அவ்வளவு தான் வேற ஒன்னும் இல்ல..."
"ஏன்... எதுக்கு ப்பா..."
"அவளுக்கு ஏதாவது வருத்தம் இருக்கும் தானே... நான் உங்க அம்மாவை போய் சமாதானம் பண்றேன்... அதுக்கெல்லாம் நீ ஃபீல் பண்ணாத டா..." என்று மென் புன்னகையுடன் சொன்னார் மதிவாணன்...
"சரி ப்பா... அம்மாவை பார்த்துக்கோங்க... எனக்கு இன்னைக்கு நிறைய படிக்கணும்... அதனால் நான் என் ரூமுக்கு போறேன்..." என்று சொல்லி விட்டு அவளை அறைக்கு சென்று விட்டாள் மேகா மலர்க்குழலி....
அத்தோடு அன்றைய நாள்... எல்லார் மனதிலும் ஒவ்வொரு குழப்பத்துடன் அப்படியே முடிவடைந்தது...
**********
உங்கள் பொன்னான கருத்துக்களை என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே 😍
👇👇👇👇
