Your browser does not support JavaScript!

லாகின் செய்வதில் சிரமம் இருப்பவர்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய மின்னஞ்சல் - sahaptham@gmail.com


நான்கு பாதை!ஒரு வழி!

அத்தியாயம் 11



மதிவாணரின் “கருணாகரனை கொன்றால் அவர்கள் இருவரும் மரணமடைவதை தவிர வேறு வழியில்லை! “என்ற வார்த்தைகளை கேட்ட கந்தமாறனும், பூபதியும் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.”மந்திரியாரே! என்ன சொல்கிறீர்கள்? “என்றான் கந்தமாறன் பதட்டத்துடன்.



“நான் சொல்வது உண்மை கந்தமாறா! அவர்கள் இருவரின் உயிர் கருணாகரனிடம் இருக்கிறது.நான் யூகிப்பது சரியாக இருந்தால் மூன்றாவதாக இன்னொரு நபரின் உயிரும் கருணாகரனின் கையில்தான் இருக்கிறது.!”



“யார் அந்த மூன்றாவது ஆசாமி! “



“நம் இளவரசன்தான் அந்த மூன்றாவது நபர்! “



“நீங்கள் சொல்வது விளங்கவில்லை.உங்களின் யூகத்தை கூறுங்கள்! “



“என் யூகத்தை சொல்கிறேன் கந்தமாறா! கவனமாக கேள்.இன்று மகேந்திரபுரியின் மன்னனாக இருக்கும் மகேந்திரனுக்கு முன் அரசனாக இருந்தவர் வீர சேனன்.வீர சேனனின் மனைவியின் தம்பிதான் மகேந்திரன்.வீர சேனனின் மகன்தான் நம் இளவரசர் மாறவர்மன்.மாற வர்மன் சிறு பிள்ளையாக இருந்த போதே வஞ்சகமாக தன் தங்கையையும், மாமா வீரசேனனையும் கொன்று அதை விபத்தாக மாற்றி அரியணை ஏறியவன் மகேந்திரன்.சிறு பிள்ளையாக இருந்த மாற வர்மனை கொல்ல பலமுறை முயன்றான் மகேந்திரன்.ராஜவிசுவாசிகளான என் போன்றவர்கள் அவன் திட்டத்தை குலைத்து இளவரசரை காப்பாற்றினோம்.எப்படியோ இளவரசர் வளர்ந்து வாலிப வயதையடைந்தார்.அந்த நேரத்தில் மகேந்திரனுக்கு எதிரி ஒருவன் உள் நாட்டில் உருவானான்.அவன் தன்னை கரிகாலன் என்று அழைத்து கொண்டான்.சிவப்பு நிற துணியால் முகத்தை மறைத்தபடி காணப்படும் அவன் நாட்டின் பல பாகங்களில் திடீர் திடீரென தோன்றி காவலர்களிடமிருந்து ஆயுதத்தை கைப்பற்றுவான்.இருப்பவர்களிடமிருந்து கொள்ளையடித்து இல்லாதவர்களுக்கு கொடுத்து வந்ததால் நாட்டு மக்களிடம் அவனுக்கு ஆதரவு பெருகியது.அவனது புரட்சி படையில் நிறைய பேர் இருந்தனர்.அவனை பயன்படுத்தி இளவரசருக்கு ஆதரவாக அவனை திருப்பி மகேந்திரனை ஒழிக்க நினைத்தேன்.நான் பெரு வணிகனாக வேடமிட்டு வலிய சென்று கரிகாலனிடம் அகப்பட்டேன்.ஆனால் கரிகாலன் புத்திசாலி.நான் அமைச்சர் என்பதை கண்டு கொண்டு விட்டான்.இருவருக்குமான உரையாடலில் என் திட்டத்திற்கு ஒப்பு கொண்டுவிட்டான்.மகேந்திரனுக்கு எதிராக இளவரசனுக்கு ஆதரவாக செயல்பட ஒப்பு கொண்டவனால் ஆட்சி மாற்றத்தை உண்டாக்க முடியும் என்று நம்பினேன்.நள்ளிரவு நேரத்தில் அரண்மனையிலிருந்து தனித்து வெளியேறும் இளவரசர் கரிகாலனை சந்திப்பதும் ஆலோசனைகள் செய்வதும் வழக்கமானது.அப்படி கடைசியாக கரிகாலனை சந்திக்க சென்ற இளவரசரை காணவில்லை.கரிகாலன் கொல்லப்பட்டு விட்டான்.கரிகாலனை கொன்றது கருணாகரன் என்பது இன்று அரசவையில் தெரிந்து விட்டது.!”



“இது தெரிந்த கதைதானே அமைச்சரே? “



“கரிகாலனை சந்திக்க சென்ற இளவரசரின் கதி என்னவாகி இருக்கும் என்று யோசித்தாயா கந்தமாறா? “



“துறவியாக போய் விட்டதாக மகேந்திரன் சொல்கிறான்.!”



“அதற்கான தேடல் இளவரசருக்கு இல்லை! “



“இளவரசர் கொல்லப்பட்டிருப்பாரோ?”



“இல்லை என்கிறார்கள் ஒற்றர்கள்.கடைசியாக இளவரசரை கைது செய்து கருணாகரன்தான் அழைத்து சென்றிருக்கிறான்.!”



“அப்படியானால்? “



“பொய்மான் கரடின் புதிர் வழியை முழுதாக அறிந்தவன் கருணாகரன்.இளவரசரை அதன் வழியே அழைத்து சென்று கொல்ல முயற்சி செய்திருக்கிறான்.கொன்று விட்டதாக நினைத்து கருணாகரன் புதிர் பாதையிலிருந்து வெளியேறி விட்டான்.குற்றுயிராக இருந்த இளவரசரை மலைவாழ் பளியர்கள் காப்பாற்றி ஆதரித்துள்ளனர்.அவர்களின் உதவியோடு வெளியேற முயன்ற இளவரசர் அதில் தோற்று போய் அவர்களின் தலைவனாக மாறி வாழ ஆரம்பித்து விட்டார்.நான் அனுப்பிய தூது புறா ஒன்று வல்லூரால் தாக்கப்பட்டு பொய்மான் கரட்டு வனத்தில் விழுந்து விட்டது.அதை கண்டெடுத்த இளவரசர் தான் உயிரோடு இருப்பதை எனக்கு தெரியப்படுத்தி விட்டார்.ஆனால் அவராலும் வெளியேறி வர முடியாது.நானும் காப்பாற்ற இயலாது.சரியான நேரத்திற்காக நான் காத்திருந்தேன்.இது சரியான நேரம்! “



“இளவரசர் உயிரோடு இருப்பது மகிழ்ச்சியை தருகிறது.ஆனால் அவரை எப்படி மீட்பது? “



“அவரை மீட்க கருணாகரன் உயிரோடு வெளி வர வேண்டும்.அந்த கள்வர்கள் அவனை கொன்றாலும் அவர்களும் புதிர் பாதையிலிருந்து வெளியேற முடியாமல் இறக்க நேரிடும்.ஆக மூவரின் உயிரும் கருணாகரனின் கையில் இருக்கிறது.”



நிலைமையின் விபரீதம் மூவருக்கும் தெள்ள தெளிவாக புரிந்தது.அதே நேரம் பொய் மான் கரட்டின் புதிர் பாதையில்?
 
அத்தியாயம் 12



கருணாகரன் உயிரோடு இருப்பது எவ்வளவு அவசியம் என்று மதிவாணரும் மற்ற இருவரும் உணர்ந்து கொண்டிருந்த நிலையில் பொய் மான் கரடின் புதிர் வழியில் ஆதித்தன் கருணாகரனின் ஆட்களில் ஒருவன் கழுத்தில் கத்தியை வைத்து மிரட்டி கொண்டிருந்தான்.

“வீரனே! உண்மையை சொல்லா விட்டால் உன் உயிர்பறவை உடலை விட்டு பறந்து விடும்! “



“சத்தியமாக உண்மையைத்தான் சொல்கிறேன்.நாங்கள் நுழையும் வழியிலேயே காத்திருந்தோம்.தளபதி சென்ற வழியை நாங்கள் அறிய மாட்டோம்.தளபதி கடந்து சென்ற பின்பே நாங்கள் உள்ளே வந்தோம்! “



ஆதித்தன் கருணாகரனின் திட்டத்தை மெச்சி கொண்ட அதே நேரம் சரியான வழியை யாரும் அறிந்து கொள்ள கூடாது என்பதில் கருணாகரன் காட்டிய கவனத்தையும் மனதிற்குள் பாராட்டினான்.



எஞ்சிய வீரனையும் கட்டி போட்டு அருகிலிருந்த பள்ளத்தில் உருட்டி விட்ட ஆதித்தன் “உங்களை விடுவித்து கொண்டு ஊர் போய் சேருங்கள்.எங்களை பின் தொடர்ந்து வந்து மரணத்தை சந்திக்காதீர்கள்.இதில் பயணிக்கும் எங்களுக்கு குடும்பம் என்பது இல்லை.ஆனால் உங்களுக்கு குடும்பம் இருக்கிறது! “என்று எச்சரித்தவன் தன் எதிரே மனித விரலை போல் பிரிந்து சென்ற நான்கு பாதைகளை நோட்டமிட்டான்.இதில் எது சரியான பாதை? அதை எப்படி கண்டு பிடிப்பது? ஆழ்ந்த யோசனைக்கு போனவன் முகம் பிரகாசமானது.



“அண்ணா முதல் இரண்டு வழிகளில் தனித்தனியாக பயணிப்போம்.குதிரையை கருணாகரன் மெதுவாக நடத்தி சென்றிருந்தால் ஓரத்தில் உள்ள செடிகளின் இலைகளை குதிரை மேய்ந்திருக்க கூடும்.கடிபட்ட இலைகளை வைத்து கருணாகரன் இதில் பயணம் செய்திருக்ககூடுமென அறியலாம்.அப்படியே நிலத்தை கூர்ந்து கவனி.குதிரையின் காலடி தடங்கள் தென்படக்கூடும்.இறுதியாக குதிரையின் கனைப்பொலியை எழுப்பு! கருணாகரனின் குதிரை பதில் குரல் எழுப்பும்.அப்படி குரல் வந்தால் அந்த வழியே சரியான வழி.இந்த அறிகுறிகளில் எது தென்பட்டாலும் குயிலின் குரலை எழுப்பு.நான் வந்து உன்னுடன் இணைந்து கொள்வேன்.இதே அடையாளங்களை நான் கண்டால் குயிலோசையை எழுப்புகிறேன்.நீ உன் பாதையை விட்டு வெளியேறி என்னுடன் வந்து இணைந்து கொள்! “



அடுத்த நொடி இருவரின் குதிரைகளும் ஆளுக்கொரு வழியில் நுழைந்தன.இருவருமே அறிகுறி எதாவது தென்படுகிறதா என்று பார்த்தபடி விரைந்து கொண்டிருந்தனர்.அடையாளம் எதையும் காணாமல் சலித்து போன அரிஞ்சயன் தன் குதிரையின் முதுகில் தட்டி கனைப்பொலியை ஏற்படுத்தினான்.அரிஞ்சயன் சென்ற வழியில் விரைந்து கொண்டிருந்த கருணாகரனின் குதிரை ஒரு நிமிடம் காதுகளை விரைத்து அந்த ஒலியை கேட்டது.இன்னொரு குதிரை அருகில் இருப்பதை அறிந்த மகிழ்ச்சியில் பலமாக கனைத்தது.குதிரை கனைப்பதை பார்த்த கருணாகரன் “சண்டாளர்கள்! சரியான வழியை கண்டு பிடித்து விட்டார்கள்! “என்றான் எரிச்சலுடன்.



அடுத்த கணம் அரிஞ்சயனிடமிருந்து ஒரு குயிலோசை கிளம்பியது.அதை கேட்ட மறுகணம் ஆதித்தன் மோகினியை திருப்பி கொண்டு தன் வந்த வழியிலிருந்து மின்னலென வெளியேறினான்.அரிஞ்சயன் சென்ற வழியில் மோகினியை செலுத்திய ஆதித்தன் விரைவில் அரிஞ்சயனை நெருங்கி விட்டான்.அது சரியான வழிதான் என்பதை கருணாகரனின் குதிரை போட்டிருந்த லத்தி காட்டி கொடுத்தது.பாதை உறுதியான மகிழ்ச்சியில் சகோதரர்கள் உற்சாகமாக பயணித்தனர்.



அதே நேரம் மதிவாணரிடம் கேள்விகளை தொடுத்து கொண்டிருந்தான் கந்தமாறன்.



“கருணாகரனை கள்வர்கள் கொன்று விட்டால்? “



“கொல்ல மாட்டார்கள்.புதிர் வழியை விட்டு வெளியேறும் மார்க்கத்தை முழுதாக அறிந்தவன் அவன்தான் என்பதால் கொல்ல மாட்டார்கள்.!”



“கருணாகரன் அவர்களை கொன்று விட்டால்? “



“பாதகமில்லை! இன்னொரு போலி கரிகாலனை நாம் உருவாக்குவோம்! “



“அப்படியானால் கருணாகரன் போட்டியில் வென்ற பின்பு அவனை நாம் கடத்தி புதிர் வழியை அடைந்து இளவரசரை மீட்க போகிறோமா?”



“கருணாகரன் போட்டியில் வெல்ல போவதில்லை! “



“அப்படியானால்? “



“இதுவரை அவனுக்கு உதவிய புதிர் வழியே அவனுக்கு விரிக்கும் வலையாகப் போகிறது! “



“அது எப்படி? “



“பொறுத்திருந்து பார்! அந்த வலையை பின்னியவனே நான்தான்! நீ உடனே சென்று கரிகாலனின் ஆட்களையும், ராஜவிசுவாசிகளையும் ஒன்று திரட்டு! நமக்கு அதிக நேரமில்லை! “



“ராஜ விசுவாசிகளை உடனே திரட்டிவிடலாம்.நாடு முழுவதும் சிதறி கிடக்கும் கரிகாலனின் ஆட்களை எப்படி திரட்டுவது? “



“கரிகாலன் பயன்படுத்திய அதே வழிதான் உனக்கு உதவ போகிறது.வாகை மரத்து புறாக்கள்! “



“ஆம்! அதை நான் மறந்து விட்டேன்.உடனே சென்று தகவல் அனுப்புகிறேன்.!”கந்தமாறனும், பூபதியும் அங்கிருந்து விரைந்தனர்.மதிவாணர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்.
 
அத்தியாயம் 13



ஆதித்தனும், அரிஞ்சயனும் பொய்மான் கரடின் புதிர் வழியில் சரியான பாதையை கண்டு பிடித்து கருணாகரனை பின் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த போது நீலமலைக்கான நேர் வழியில் பயணித்தவர்களை அபாயம் சூழ தொடங்கியிருந்தது.ரதங்களிலும், குதிரைகளிலும் பயணித்தவர்கள் சற்றுதூர சமவெளி பகுதியில் சில அம்புகளும், வேல்களும் தரையில் புதைந்திருப்பதை பார்த்தனர்.”அவை என்னவாக இருக்கும்? “என்றான் போட்டியாளர்களில் ஒருவன்.”நமக்கு முன்பாக பயணித்த கருணாகரனை கொல்ல முயற்சி செய்ததாக நம்மை நம்ப வைக்க முயல்கிறார்கள்! “என்றான் ஒருவன்.”இதை எப்படி நாம் நம்புவது? கருணாகரன் இந்த இடத்தை கடந்த பிறகுகூட இந்த அம்புகளும், வேல்களும் ஏவப்பட்டிருக்கலாம்.மேலும் தனியாக பயணிப்பவனை குறி வைப்பது மிகவும் எளிது.!”



“சரியான கேள்விதான்! சில இடங்களில் மட்டுமே தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதற்கான அடையாளம் தெரிகிறது.கருணாகரனும், மகேந்திரனும் சேர்ந்து நம்மை முட்டாளாக்க பார்க்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.!”



போட்டியாளர்கள் தங்களுக்குள் முணுமுணுத்தபடி முன்னேறி கொண்டிருந்த போது மகேந்திரன் ஒரு சிறு குன்றின் மீதேறி தாக்குதலை தொடங்க உத்தரவிட்டான்.அவன் கட்டளைக்கிணங்க அம்புகள் ஆகாயம் நோக்கி எய்யப்பட்டன.அம்பின் நுனியில் சற்று கனம் சேர்க்கப்பட்டிருந்ததால் ஆகாயம் நோக்கி பாய்ந்த அம்புகள் வலுவிழந்து புவிஈர்ப்பு விசையால் தரையை நோக்கி தலைகுப்புற விழ ஆரம்பித்தன.மழையென அம்புமழை ஆகாயத்திலிருந்து பெய்ய ஆரம்பித்தது.புயல் வேகத்தில் புரவியில் வந்தவர்கள் தங்களை காத்து கொள்ள இயலவில்லை.கூரிய அம்புகள் குதிரைகளையும், மனிதர்களையும் துளைத்து இரத்த ஆறை அந்த பள்ளத்தாக்கில் ஓட விட்டன.உஷாரான மற்ற வீரர்கள் தேரையும், ரதத்தையும் நிறுத்திவிட்டு அவற்றின் அடியில் பதுங்கினர்.சிலர் குதிரையிலிருந்து குதித்து கேடயத்தால் தங்களை காத்து கொள்ள முற்பட்டனர்.அவர்களின் முயற்சி அடுத்து ஆரம்பித்த வேல் மழையால் நிர்மூலமானது.படுகாயமடைந்தவர்களின் அலறலால் அந்த பூமி நிரம்ப ஆரம்பித்தது.அவர்களின் அலறலை குன்றின் மீதிருந்து ரசித்து கொண்டிருந்தான் மகேந்திரன்.



அதே நேரம் பூபதியும், கந்தமாறனும் செய்தி அனுப்ப தேவையான சில விசயங்களை செய்து விட்டு கரிகாலன் செய்தி அனுப்பும் வாகை மரத்தை தேடி வந்தனர்.மரம் முழுவதும் ஏராளமான புறாக்கள் கூடு கட்டி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன.சிறிது தானியங்களை தரையில் வீசி எரிந்த கந்த மாறன் “பூபதி! தானியங்களை உண்ண வரும் புறாக்களின் காலில் நம் செய்தியடங்கிய ஓலையை கட்டு! நமக்கு அதிக நேரமில்லை! இன்று மாலைக்குள் இந்த தூது புறாக்கள் கரிகாலனின் ஆதரவாளர்களிடம் கிடைத்தாக வேண்டும்.அவர்கள் ஆயுதங்களுடன் தலைநகரை வந்தடைய மறுநாள் அவகாசம் இருக்கிறது.வேட்டை விழாவின் நிறைவு நாள் ஆட்சி மாற்றத்திற்கான ஆரம்ப நாளாக இருக்க வேண்டும்.கரிகாலனின் கனவு நினைவாக வேண்டும்! “



“இந்த புறாக்கள் கரிகாலனின் ஆதரவாளர்களிடம் சரியாக சென்று சேருமா? “



“சந்தேகமே வேண்டாம்.அவற்றை செய்தி கொண்டு செல்ல கரிகாலன்தான் பழக்கினான்.இந்த புறாக்களால்தான் கரிகாலன் நாட்டின் பல இடங்களில் தோன்றினான்.!”



“அது எப்படி ஒரு நபர் நாட்டின் பல பாகங்களில் தோன்ற முடியும்? “



“அவனது ஆதரவாளர்களில் சிலர் சிவப்பு நிற துணியை முகத்தில் கட்டி கொண்டு கரிகாலனாக தோன்றுவார்கள்.அதனால் நாடு முழுவதுமே கரிகாலன் தோன்றுவது சாத்தியமானது.அவனை மாயாவி என்று கூட மக்கள் நம்பினார்கள்! “



“உண்மையான கரிகாலன் தலைநகரில் மட்டுமே அரசுபடைகளை எதிர்த்து போராடுவான்.!”



“ஆம்! கரிகாலனின் முகத்தை இதுவரை யாரும் பார்த்ததில்லை என்பதால் அது சாத்தியமானது.!”



“அப்படியானால் கரிகாலன் எங்குதான் தங்குவான்?



“அதுதான் பரம ரகசியம்.அவன் எங்கிருந்து வருகிறான்.போகிறான்.பதுங்கி கொள்கிறான் என்பது மதிவாணர் மட்டுமே அறிந்த ரகசியம்! “



“இவ்வளவு கெட்டிகாரனை கருணாகரனை எப்படி கொன்றிருக்க முடியும்? “



“வீரத்தை எப்போதும் துரோகம்தான் வென்றிருக்கிறது நண்பா! நாம் வந்த வேலையை கவனிப்போம்! “

அவர்கள் புறாக்களின் கால்களில் செய்தியை கட்ட தொடங்கினர்.மகேந்திரனுக்கு எதிரான ஆபத்து ஆகாயத்தில் ஆரம்பமானது!
 
அத்தியாயம் 14



மகேந்திரனுக்கு எதிரான செய்தியடங்கிய ஓலைகளை தாங்கி புறாக்கள் விண்ணில் பறக்க ஆரம்பித்த அதே நேரம் ஆதித்தனும், அரிஞ்சயனும் கருணாகரனை பின் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தனர்.சகோதரர்கள் இருவரும் தங்களின் கண்ணில் பட்ட தடயங்களை ஊன்றி கவனித்து அது சரியான பாதைதானா என்பதை ஊர்ஜிதம் செய்து கொண்டனர்.இரண்டு காத தூரத்தை கடந்த போது ஆதித்தன் கடிவாளத்தை இறுக்கி பிடித்து மோகினியின் வேகத்தை குறைத்தான்.ஆதித்தன் வேகத்தை குறைப்பதை கண்ட அரிஞ்சயனும் புரவியின் வேகத்தை குறைத்தான்.”ஏன் ஆதித்தா? குதிரையின் வேகத்தை குறைக்கிறாய்? என்றான்.



“நம் நண்பர் திடிரென குதிரையின் வேகத்தை குறைத்திருக்கிறார்.குதிரையின் குளம்பொலிகளுக்கு நடுவே இடைவெளி அதிகரிக்கவில்லை கவனித்தாயா ?அப்படியானால் அவர் எதையோ தேடியிருக்க வேண்டும்! “



“இந்த இடத்தில் கருணாகரன் எதை தேடியிருப்பான்.?”



“நமக்கு ஆபத்து விளைவிக்ககூடிய ஏதோ ஒன்றை அவன் மனதிற்குள் திட்டமிட்டிருக்க வேண்டும்.அந்த யோசனையில்தான் குதிரையின் வேகத்தை குறைத்திருக்கிறான்.!”



“அது என்னவாக இருக்ககூடும் ஆதித்தா? “



“தெரியவில்லை! எதற்கும் குதிரையை விட்டு இறங்கி நடப்பதே நமக்கு பாதுகாப்பு! “



இருவரும் குதிரையை நடத்தி கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தனர்.



“இவ்வளவு சிக்கலான பாதை இயற்கையாகவே உருவாக வாய்ப்பில்லை அண்ணா! இது முற்றிலும் செயற்கையாக மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டபாதை! “



“அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.இந்த பாதையை உருவாக்கியவர்கள் எங்கே போனார்கள்? அவர்களால் இந்த வழியை எளிதாக அடையாளம் காண முடியுமே? “



“கண்களை கட்டி அழைத்து வந்திருக்கலாம்.இல்லை வெவ்வேறு ஆட்களை வைத்து பாதையை நிர்மாணித்திருக்கலாம்.இல்லையேல் மரண தண்டனை கைதிகளை இந்த பாதையமைப்பில் ஈடுபடுத்தி விட்டு பணி முடிந்ததும் கொன்றிருக்கலாம்.!”



“நீ சொல்வது சரியாக கூட இருக்கலாம்! “



செடி கொடிகள் மரத்தின் மீது படர்ந்து பசுமையாக காணப்பட்ட அந்த பாதையை கூர்ந்து கவனித்த ஆதித்தன் குனிந்து எதையோ தேட ஆரம்பித்தான்.



“என்ன தேடுகிறாய் ஆதித்தா? “



“தரையில் நடப்பட்ட ஒரு சிறு குச்சியை தேடுகிறேன்.நீயும் தேடு அண்ணா! “



“அந்த குச்சி எதற்கு ஆதித்தா? “



“அதில்தான் நம் இருவரின் உயிர் இருக்கிறது அண்ணா? “



“குச்சியில் உயிரா? “என்று குழப்பத்துடன் தேடிய ஆதித்தன் சற்று நேரத்திலேயே அப்படி தரையில் புதைக்கப்பட்ட ஒரு குச்சியை கண்டு பிடித்தான்.



“இதோ நீ சொன்னது போல் ஒரு குச்சி தரையில் இருக்கிறது.!”



“அதன் நுனியில் ஒரு கொடி கட்டப்பட்டுள்ளதா? “



“ஆம்! “



“அதன் மறுமுனை அந்த முள் மரத்தை வளைத்து கட்டப்பட்டுள்ளதை பார்.!”



அரிஞ்சயன் அப்போதுதான் சாலையோரத்திலிருந்த அந்த சாய்ந்த முள் மரத்தை கவனித்தான்.குதிரை வேகமாக ஓடினால் அதன் கால்கள் பட்டு கொடி கட்டப்பட்டுள்ள குச்சி பிடுங்கி கொள்ளும்.குதிரையில் வருபவர்களை முள் மரம் அடித்து வீழ்த்தி விடும்.ஆதித்தன் குச்சியை பிடுங்கி அதன் செயல்முறையை காட்டிய போது அரிஞ்சயன் அதிர்ந்து போனான்.அந்த வலையை கவனிக்காமல் இருவரும் அந்த இடத்தை கடக்க முற்பட்டிருந்தால் படுகாயமடைந்திருப்பார்கள்.அரிஞ்சயன் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்ட போது பின்னால் குதிரைகள் வரும் குளம்படி சத்தம் கேட்கலாயிற்று.இருவரும் வாளை உருவி கொண்டு வரும் எதிரியை எதிர் கொள்ள தயாராகினர்.
 
அத்தியாயம் 15



ஆதித்தனின் புத்திகூர்மையால் கருணாகரன் விரித்து வைத்திருந்த வலையிலிருந்து தப்பிய சகோதரர்கள் தங்களுக்கு பின்னால் குதிரையின் குளம்படி ஒசையை கேட்டு குழப்பமடைந்தனர்.அபாயத்தை உணர்ந்த ஆதித்தனும் அரிஞ்சயனும் வாளை உருவிக் கொண்டு பாதையின் இரு மருங்கிலும் வளர்ந்திருந்த புதர்களினிடையே பதுங்கினர்.வழியின் திருப்பத்தில் இருவரும் பதுங்கியிருந்தாலும் வருபவர்கள் ஆதித்தனின் கண்ணுக்கே முதலில் தட்டுப்படுவார்கள் என்பதால் அரிஞ்சயன் புதர்களினுடாக தெரிந்த ஆதித்தனின் முகத்தை கூர்ந்து கவனித்து கொண்டிருந்தான்.எச்சரிக்கையால் பளபளத்து கொண்டிருந்த ஆதித்தனின் விழிகளில் மெல்ல சிரிப்பு படர ஆரம்பித்தது.வாளை உரையில் போட்டு கொண்டு புதரிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆதித்தனின் முகத்திலும் அந்த சிரிப்பு வெளிப்பட்டது.தம்பி எதற்காக சிரிக்கிறான் என்று புரியாமல் வெளிப்பட்ட அரிஞ்சயன் வந்தவர்களை பார்த்து தங்களின் பயத்தை நினைத்து நொந்து கொண்டான்.வந்தவை இரண்டு வெறும் புரவிகள்.அவற்றின் மீது யாரும் ஆரோகணித்திருக்கவில்லை.



“இவை நம்மை தடுத்த காவலர்களுக்கு சொந்தமான புரவிகளாக இருக்ககூடும்.காவலர்களை நாம் கட்டி போட்டு விட்டதால் போக்கிடம் இன்றி திரிந்திருக்க கூடும்.நம் குதிரையின் கனைப்பொலியை கேட்டு பின் தொடர்ந்து வந்திருக்க கூடும்! “



“அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.இவற்றை நாம் விரட்டி விட்டு விடலாம்.இவற்றை உடன் அழைத்து செல்வது வீண் சுமை! “



“அப்படி சொல்ல வேண்டாம் அண்ணா! நமக்கு கிடைப்பவற்றை கொண்டு நமக்கு சாதகமாக என்னென்ன செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் செய்யலாம்.இவற்றையும் உடன் அழைத்து செல்லலாம்! “



“இந்த இடத்தில் இப்படி ஒரு அபாயம் இருப்பதை எப்படி கண்டு பிடித்தாய் ஆதித்தா? கருணாகரன் தன் குதிரையின் வேகத்தை குறைத்ததை வைத்தா? “



“அதுவும் ஒரு காரணம்.மிக முக்கிய காரணம் பத்தடி தூரத்தில் நான் பார்த்த ஒரு மண்டையோடு.கருணாகரனை பின் தொடர்ந்து இதே வழியில் சிலர் பயணம் செய்திருக்க வேண்டும்.தனக்கு போட்டியாக பயணித்தவர்களை கருணாகரன் இந்த முள் மர தந்திரத்தை பயன்படுத்தி மரண தேவனிடம் அனுப்பியிருக்க வேண்டும்.அப்படி பலியான யாரோ ஒரு வீரனின் கபாலம்தான் என்னை முன் எச்சரிக்கை செய்தது.அதற்கு தோதாக கருணாகரனும் தன் புரவியின் வேகத்தை குறைத்ததால் என் சந்தேகம் ஊர்ஜிதமானது.அந்த முள் மரம் வழக்கத்தை விட அதிகமாக சாய்ந்திருந்ததும், கொடிகள் அதிகம் இருந்ததாலும் இங்கே அபாயம் இருக்க கூடும் என்று கணித்தேன்! “



“நல்லவேளை! உன் கணிப்பால் நாம் உயிர் பிழைத்தோம்! “

இரண்டு புரவிகளையும் தங்கள் குதிரையோடு இணைத்து கொண்டு சகோதரர்கள் பாதையில் கவனம் வைத்து கடக்க ஆரம்பித்தனர்.



அதே பாதையில் இரண்டு காத தூரம் முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த கருணாகரன் குழப்பத்தில் இருந்தான்.தன்னை தொடர்ந்து வரும் இருவரும் முள் மரத்திற்கு பலியாகி இருப்பார்களா என்ற சந்தேகம் அவனை பிடித்து ஆட்ட தொடங்கியது.குதிரைக்கு பின்னால் செடியை கட்டி தொங்கவிட்டு குதிரையின் குளம்பொலி தடத்தை மறைக்க திட்டமிட்ட கருணாகரனை பழி வாங்கும் வெறி தடுத்தது.அதனால் தடயத்தை மறைக்காமல் பயணமானான்.அப்போதுதானபின் தொடரும் எதிரிகள்் தான் வெட்டி வைக்கும் குழியில் விழுவார்கள் என்பது அவன் எண்ணம்.எதிரிகள் பிழைத்து விட்டார்களா என்பதை பொறுத்திருந்து பார்க்க அவன் விரும்பினான்.அவனது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவது போல வந்து வாய்த்தது சமவெளி பிரதேசம்.அதன் மேட்டுபகுதியில் குதிரையை நிறுத்திய கருணாகரன் தன் வில் அம்புகளை எடுத்து கொண்டு ஒரு பாறையின் பின்னால் பதுங்கினான்.சமவெளி பகுதியிலிருந்து பார்த்தால் கருணாகரன் பதுங்கியிருப்பது யாருக்கும் தெரியாது.ஆனால் கருணாகரனால் சமவெளியில் பிரவேசிப்பவர்களை பார்க்கவும் முடியும், குறி பார்த்து தாக்கவும் முடியும்! தன் குதிரை கனைத்து காட்டி கொடுத்து விடக்கூடாது என்பதற்காக அதன் வாயை முன்னேற்பாடாக கட்டி வைத்திருந்தான் கருணாகரன்.வழி மேல் விழி வைத்து காத்திருந்த கருணாகரன் புற்களின் சலசலப்பால் கூர்மையானான்.முதலில் புரவியில் அமர்ந்தபடி சமவெளியில் பிரவேசித்தான் அரிஞ்சயன்.கருணாகரன் தன் வில்லின் நாணை ஏற்றினான்.மனதிற்குள் புத்திசாலிகள்!எப்படியோ முள் மரத்திடமிருந்து தப்பி விட்டார்கள்.ஆனால் இந்த முறை தப்ப இயலாது என்று நினைத்தவன் அம்பை எய்ய தயாரானான்.அரிஞ்சயனை அடுத்து நுழைந்த ஆதித்தனின் சிகப்பு நிற முகமூடியை பார்த்ததும் கருணாகரனின் மூச்சு ஒரு நிமிடம் நின்றது.”கரிகாலன்! “என்றான் கருணாகரன் நடுக்கமான குரலில்!

“நான் திரும்பவும் வருவேன் கருணாகரா! விதையாக வீழ்கிறேன்.விருட்சமாக வருவேன்! “கரிகாலனின் குரல் கருணாகரனின் காதில் ஒலித்தது.
 

New Threads

Top Bottom