- Messages
- 113
- Reaction score
- 54
- Points
- 28
மல்லிச்சரம் - 16
"குளித்துக் கொண்டிருந்தாள் சத்யன் அதுதான் தாமதம்" விளக்க முயன்றார் பரசுராமன்.
"அடடா, பாட்டியை குளிக்கக் கூட விடுவதில்லையாக்கும், என்ன பாட்டி அவர் அழைத்தார் என்பதற்காக பாதி குளியலிலேயே வந்துவிட்டீர்கள் போல நெற்றியை சுட்டிக்காட்டி கூறி நகைத்தான்.
" உனக்கு தெரியாதாப்பா. நீ வந்தால் இவர் ஆளே தலைகீழாக மாறி விடுவார்"
"இல்லையே தலை மேலே கால் கீழே தான் இருக்கிறது" என்று கூறி மீண்டும் நகைத்தான்.
" உனக்கு வாய் கொழுப்பு அதிகம் தான்.அதெல்லாம் இருக்கட்டும். இந்தப் பெண் யார்? இதற்கு முன் நீ அழைத்து வந்ததே இல்லையே" என்ற காயத்திரிக்கு பார்வையில் கூர்மை கூடியது. குறும்பு மின்ன இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தாள்.
"உங்களுக்கு சொல்லாமலா அதை சொல்லத்தானே இவளை அழைத்து வந்தேன்" என்றவன் எழுந்து நின்றான்.
மனதில் ரயிலே ஓடத் தொடங்கிவிட்டது. மாதவிக்கு.நான் தான்இவர்களின் பேத்தி என்று தெரிந்தால் என்னென்ன விதமான கேள்விகள் வருமோ? அதை எதிர்கொள்ளும் துணிவு என்னிடம் இருக்கிறதா? அப்படி பதில் கூறும் அளவுக்கு முன்கதை எதுவும் எனக்கு சரிவர தெரியாதே. தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்று விட்ட சித்தப்பாவின் பாதுகாப்பில் தாத்தா பாட்டி இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும் தான்.அந்த விவரம் உண்மையா? உண்மையாக இருந்தால் அந்தச் சித்தப்பா எங்கே? இவர்கள் ஏன் இங்கே? யோசிக்க யோசிக்க விடை தெரியாத கேள்விகள் விஸ்வரூபம் எடுத்தன. மனதில் பல குழப்பங்கள் இருந்தாலும் சத்யன் எழுந்து நின்றதும் அனிச்சை செயலாக அவளும் எழுந்து நின்றாள்.
அடுத்து அவன் கூறியதைக் கேட்ட மாதவிக்கு தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. காரணம், "இவள் தான் என் வருங்கால மனைவி மாதவி " என்ற அவனின் அறிமுகம் தான்.
"எங்களை ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள்" என்று இவர்களின் காலைத் தொட குனிந்தவன். ஒன்றும் புரியாமல் மலங்க மலங்க விழித்த மாதவியின் கையைப் பிடித்து தன்னுடன் சேர்த்து இழுத்துக்கொண்டு குனிந்து ஆசி பெற்றான்.
."நீண்ட காலம் சந்தோஷமாக ஒன்றாய் வாழவேண்டும் என்று மனமாற வாழ்த்தினார்கள், பரசுராமன் காயத்ரி தம்பதியினர்.
"எத்தனை இனிப்பான சேதி கூறி இருக்கிறார் தம்பி இரு பால் பாயசம் செய்து தருகிறேன்" என்று சிட்டாக பறந்தார் காயத்ரி.
"அவளுக்கு நான் இல்லாவிட்டால் சரிப்படாது, நீங்கள் பேசிக் கொண்டிருங்கள் நான் வருகிறேன்" என்ற படி சமையல் கட்டினுள் மறைந்தார்.
அவர் கண் மறைந்ததும்,
“என்ன நாடகம் இதெல்லாம் சகிக்கவில்லை. முகத்தில் அருவருப்பை அதிகமாக காட்டினாள் மாதவி
"ஏன்? நான் அழகாகத்தானே இருக்கிறேன்.எனக்கு என்ன குறை? ஒரு நாடகத்தில் கூட எனக்கு துணைவியாய் நடிக்க மாட்டாயா?" விடாமல் சீண்டினான்.
"அழகுக்கு என்ன குறை. அது முகத்தில் அதிகமாகவே தான் இருக்கிறது. உண்மை அழகு மனதில் வேண்டுமே. அப்படி என்றால் என்னவென்று கூட பாவம் உங்களுக்கு தெரியாது." குரலில் அதிக கரிசனத்தைக் காட்டியபடி குத்தினாள்..
"சரி, நம் பட்டிமன்றத்தை பிறகு வைத்துக்கொள்வோம். இப்போது நான் என் கூற்றை உனக்கு நிரூபிக்க வே இங்கு அழைத்து வந்தேன். அதற்கு இந்த நடிப்பும் மிக முக்கியம் என்று வைத்துக்கொள். இவர்கள் இருவரும் இங்கு எப்படி என்று தானே அப்போது கேட்டாய்?"
"தன் பிள்ளையால் கைவிடப்பட்டவர்கள் , தானே இங்கே சேர்ந்து கொண்டனர். இங்கே பணம் செலுத்த இவர்களுக்கு ஆட்கள் இல்லை என்பதால் இங்கே அவர்கள் வேலைக்காரர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். காயத்ரி பாட்டி இங்கு சமையல் மேற்பார்வையாளர். பரசுராமன் தாத்தா நூலகத்து நிர்வாகி.இருவரும் ஏழரைக்கெல்லாம் தலைமை கட்டிடத்திற்குப் போக வேண்டும். இதற்காக அவர்கள் சம்பளம் வாங்குவதில்லை.மாறாக இங்கேயே இந்தத் தனிக்குடியில் வசித்து வருகிறார்கள். இங்கே வேலை பார்ப்பவர்களின் குவார்ட்டர்ஸ் போன்றதுதான் இது " என்று சுருக்கமாக அவனுக்குத் தெரிந்ததை கூறி முடித்தான்.
இதை கேட்ட மாதவிக்கு மனம் வலித்தது.அவளும் தனக்குத் தெரிந்ததை சத்யனிடம் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
"சித்தப்பா வா .....? அப்படி உறவினர்கள் யாரும் இருப்பது போல் அவர்கள் கூறவில்லையே மாதவி. அப்படி இருந்தால் அவர்கள் ஏன் இங்கே இருக்கிறார்கள் " அவனுக்கும் குழப்பம்.
" அதுதான் சத்யன் எனக்கும் புரியவில்லை, முரண்பாடாக ஏதோ இடிக்கிறது"
" இதில் இன்னொரு பெரியவருத்தத்திற்குரிய வேடிக்கை என்ன தெரியுமா மாதவி. உன் அப்பா இறந்தது இன்று வரை இவர்களுக்குத் தெரியாது"
சில நிமிடம் ஒன்றும் ஓடவில்லை மாதவிக்கு மகன் இவ்வுலகில் இல்லை என்பது கூட இவர்களுக்கு தெரியாதா என்ன கொடுமை கடவுளே. எங்கே பிழை நடந்தது எல்லாம் எனக்கு விவரம் தெரியும் முன்பே நடந்து முடிந்துவிட்டதே. இப்போது கண்ணைக் கட்டிகாட்டில் விட்டது போல் அல்லவா இருக்கிறது. என்ன செய்வேன் ஒருவாறு தன் மனதில் தோன்றியதை கேட்டாள் மாதவி.
"இவர்களை உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"
"இங்கே தான் நம் கிளை அலுவலகம் ஒன்று இருக்கிறது? அது முழுக்க என் பொறுப்பில் தானே உனக்குத் தெரியாதா? வேலை முடிந்ததும் சில நாட்கள் இங்கு வருவேன். இங்கு இருப்போரிடம் பேசிவிட்டுப் போவது என் வழக்கம். இவர்களின் தேவையும் இதுதானே. இங்கு இருக்கும் எல்லோரையும் எனக்குத் தெரியும் அப்படி ஒருநாள் பேசி முடித்து விட்டு வீடு திரும்புகையில் என் முகத்தில் ஒரு காகிதம் காற்றால் கொண்டுவந்து வீசப்பட்டது. அது என்ன என்று பார்த்த போது எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். உன் பர்சில் அன்று நான் பார்த்த உன் அப்பாவின் புகைப்படம் அது. நான் அதை உற்றுப் பார்த்து ஊர்ஜிதம் செய்து கொண்டிருக்கையில் காயத்ரி பாட்டி மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தார்
"அப்ப்பா!! நீ பிடித்துவிட்டாயா, எங்கே வெகுதூரம் பறந்து விட்டதோ என்று பார்த்தேன்" என்றார் நிம்மதி மிகுதியாய்.
அப்போது அந்தப் போட்டோவை அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு "யார் பாட்டி இவர், எங்கோ பார்த்ததுபோல் இருக்கிறதே?" என்று கதை கட்டினேன். அவ்வளவு தான் , காயத்ரி பாட்டி அழுதே விட்டார்."
"இவனை பார்த்தாயா இவன் என் பிள்ளை போலீஸ்காரன் சென்னையில் தான் வேலை செய்கிறான். இனி ஒரு முறை பார்ப்பாயா? பார்த்தால் எங்களைப் பற்றி கூறுவாயா?" என்று பேசிக்கொண்டே போனார். அப்போது தான் எனக்கு தெரியும் உன் தந்தை இறந்தது கூட அவர்களுக்குத் தெரியாது என்று. அப்புறம் .....ம்.....அவர்கள் கூறியதுதான் என்னால் இன்று வரை தாங்க முடியவில்லை. அதைக் கேளாமலே இருந்திருந்தால் இந்நேரம் என் வாழ்க்கை வேறு மாதிரியாய் இருந்திருக்கும். விதி... யாரை விட்டது ....." விரக்தியோடு முடித்தான்.
"அப்படி அவர்கள் என்ன தான் சொன்னார்கள் சத்யன் "இமை படபடக்க அடக்க முடியாத ஆர்வத்துடன் கேட்ட மாதவியை ஏறிட்டவன்
“இதை நீ அவர்கள் வாயிலேயே கேட்டுக்கொள் மாதவி. இல்லையென்றால் நான் தான் ஏதோ திரித்து சொல்லிவிட்டேன் என்று எண்ணுவாய்? என்றவன் எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தான்.
அதற்குள் இரண்டு கப்பில் பால் பாயசத்துடன் வந்தார் காயத்ரி பாட்டி மறுக்க மனமின்றி இருவரும் பெற்றுக்கொண்டனர்.
"பால் பாயசம் என்றால் இவருக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். விட்டால் பாத்திரத்தை சபீனா இல்லாமலே கழுவிவிடுவார்" என்று பரசுராமனை சுட்டிக்காட்டினாள் பாட்டி.
"நல்லது விடுங்கள் பாட்டி. இந்த வயதான காலத்தில் நிறைய பாத்திரங்கள் துலக்குவதும் உங்களுக்கு சிரமமாகத்தான் இருக்கும்" என்றான் சத்யன் குறும்பாக.
"அது சரி பிறகு இந்தப் பாத்திரத்தில் சமைத்தால் அது விஷ சமையல் ஆகாதா" என்றார் விடாமல் பாட்டி
" பரவாயில்லை, இத்தனை நாள் ருசியற்ற சமையலை சாப்பிட்டு விட்டேன். இப்போது என்ன விஷ சமையல் தானே அதையும் ஒரு பிடி பிடித்து விட்டால் போகிறது" என்று தன் பங்கிற்கு குரல் கொடுத்தார் தாத்தா.
"ம்....ம்..அப்படி ருசியற்ற சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு தான் இந்த ஒன்பது மாத கர்பம் வந்ததோ?" பரசுராமனின் தொப்பையைத் தொட்டுக் காட்டினாள் காயத்ரி.
இதைக்கேட்டு மாதவியும் சிரித்து விட்டாள்.
அசடு வழிய "அது உடற்பயிற்சியை நிறுத்தியதால் வந்ததொப்பை அம்மா" என்று ஒருவாறு உரையாடலை முடித்து வைத்தார்.
"பாயாசம் என்றால் என் மாதவிக்கும் பிடிக்கும் பாட்டி" என்று கூறி காதலியைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினான்.
பழைய சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வந்தது. அதன் விளைவாக சிறு புன்னகை அரும்பியது. கூடவே அவன் என் மாதவி என்று கூறிக் கேட்கவும், தானாகவே கன்னம் சூடேறிச் சிவந்தது.அவன் கண்களை சந்திக்க முடியாமல் தரையைப் பார்த்தாள்.
"ம் வந்த விஷயத்தை மறந்தே போனேன் பாட்டி ஒன்று மாதவியை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய நினைத்தேன்.அதைச் செய்துவிட்டேன். இன்னொன்று மாதவியின் தந்தையும் போலீஸ் தான். அதனால் உங்கள் மகனைப் பற்றி இவளிடம் கேட்டேன். விவரமாக செய்திகள் வேண்டும் என்றாள் அதனால் தான் அழைத்து வந்தேன். உங்கள் மகனைப் பற்றி இவளிடம் எல்லாம் சொல்லுங்கள்."
இதைக்கேட்டதும் காயத்ரியின் கண்கள் மிளிர்ந்தது. "மெய்தானா மாதவி. உன் தந்தையும் போலீஸா? என் மகனின் போட்டோ எடுத்து வருகிறேன் இரு " என்று உள்ளே ஓடினாள். தன் வயதை மீறிய சந்தோஷத் துள்ளலுடன்
நீ கேட்க வேண்டியதை கேட்டு விடு மாதவி. நான் பூங்காவில் காத்திருக்கிறேன் என்று எழுந்தவனது கால்கள் முன்னேறவில்லை. காரணம் அவன் கைகளை மாதவி இறுக பற்றியிருந்தாள்.
" இங்கேயே இருங்கள் சத்யா. பிளீஸ் " கண்களில் கெஞ்சலோடு கூடிய கலக்கம் பல விவரம் கூற அவனும் மறுப்பு கூறாமல் அவள் அருகிலேயே அமர்ந்தான்.
காயத்ரி அம்மாள் பேசுவதை கேட்கக் கேட்க சகலமும் நடுங்கியது மாதவிக்கு அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டுப்போனாள்.
முதலில்" இவன் தான் அம்மா என் மகன்" என்று காயத்ரிகாட்டிய படத்தில் சர்வ நிச்சயமாய் தன் தந்தைதான் என்று உறுதி செய்துகொண்டாள். மனம் படபடக்க காத்திருந்தாள்.
கண்கள் கலங்கிவிட்டது காயத்ரிக்கு. ஆதரவாய் அவர் தோள்பற்றினார் பரசுராமர். பையனை சிரமங்களுக்கிடையே பேணி வளர்த்து அவன் விருப்பப்பட்ட போலீஸ் துறையிலேயே சேர்வதற்கு முழு ஆதரவு கொடுத்தோம். எல்லாம் நன்றாகவே சென்றது. ஒருநாள் ஏதோ ஹோட்டலில் ரெய்ட் சென்றவன் அங்கே தவறான பெண்களை கைது செய்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்தான். அது எல்லா பத்திரிகைகளிலும் தலைப்புச் செய்தியாக வந்தது. அவனைப் பெற்ற நாங்கள் மிகவும் பெருமைப்பட்டோம், எல்லாம் அந்த ராட் ஸ சி அவனை மயக்கும்வரை தான். திடீர் என்று ஒரு நாள் ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டுவந்து எங்கள் முன் நிற்கிறான்.அந்தப் பெண் அன்று அந்த ஹோட்டலில் கைதானவர்களில் ஒருத்தி. நான் எப்படி துடித்திருப்பேன் என்று எண்ணிப்பார் மாதவி. ஊரே காறித்துப்பியது. என் மகனின் மனைவி வேசியா? நினைக்கவே அருவருப்பாக இருந்தது. என்னுடன் அவர்களை சேர்க்கவேயில்லை. வீட்டுக்குள் விடாமல் துரத்திவிட்டேன் " என்று கூறியவர் மேலே பேச முடியாமல் அழுதுவிட்டார்.
உள்ளுக்குள் பொங்கிய கண்ணீரை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு "அ....அ...அவர் தப்பான பெண்ணை மணந்தார் என்பதற்கு ஆதாரம் இருக்கிறதா பாட்டி "நடுங்கும் குரலில் வினவினாள் மாதவி.
"ஆதாரத்திற்கு என்ன குறை வந்தது. இந்தப் பத்திரிக்கை செய்தியை பார். என் மகனின் வீரதீர செயல் என்று எண்ணி அன்று ஆசையோடு கத்தரித்து பத்திரப்படுத்தினேன். அதுவே இன்று சாட்சியாய் ! எல்லாம் நேரம்" புலம்பியபடி நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டவர் அந்தப் புகைப்பதத்துடன் கத்தரிக்கப்பட்டிருந்த பழைய காகிதத்தை மாதவியின் கையில் திணித்தார்.
தன் அம்மாவை அந்தப் படத்தில் யாரம் அடையாளம் காட்டாமலே தெரிந்துகொண்டாள் மாதவி இளம் வயது. பயந்த விழிகள் மலங்க மலங்க விழிப்பது போல். இருந்தது தாயாரின் புகைப்படம். கீழே இருந்த செய்தி தான் மாதவிக்கு படிக்க சகிக்கவில்லை..
நேற்று இரவு ரெய்டுக்குச் சென்ற போலீஸ் அதிகாரி ஏழு விலைமாதுகளை கையும் களவுமாகப் பிடித்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்தார்.அவரின் வீரச் செயலை பாராட்டி அவருக்கு தக்க பரிசை தமிழக அரசு வழங்கியது என்று இன்னும் எதேதோ எறும்பு ஊர்வதுபோல எழுத்துக்கள் எதுவும் சரியாக தெரியவில்லை. மாதவிக்கு கண்கள் கலங்கி விட்டது.
"ம்ச்...........மாதவி எழுத்துக்களை உற்று படித்தால் உனக்கு கண்ணீர் வரும் என்று தெரியாதா. இது பழைய காகிதம் வேறு. எழுத்து பாதி அழிந்தே இருக்கிறது. என்னிடம் கொடுத்தால் நான் படிக்க மாட்டேனா? கொடு இப்படி. காகிதத்தை வாங்கியவன் தன் கைக்குட்டையை அவளிடம் நீட்டி "கண்களை துடைத்துக் கொள்" என்று உத்தரவிட்டாள்.அவள் அதை செய்யமாட்டாள் என்று உணர்ந்ததாலோ என்னவோ தானே அவள் கண்களை அழுந்தத் துடைத்தான்.
கண் அசைவில் அழாதே என்று கண்டித்தான்.” அதன்... அதன் பிறகு என்ன செய்தீர்கள் பாட்டி அப்போதோ அதற்கு பிறகோ நீங்கள் அவரை தேடவே இல்லையா?” தன் விசாரணையை ஆரம்பித்தான் சத்யன்.அவனுக்கும் சில விவரங்கள் தெரிய வேண்டியது இருந்தது.
“ஓர் ஆண்டுக்கு பிறகு ஒரு நாள் என்’ அக்கா மகன்(சுதாகர்) எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தான். சென்னையில் என் மகனை பார்த்ததாக கூறினான்.. அவர்களின் இருப்பிடம் தெரியும் என்றும் அறிவித்தான்.உள்ளே அவனைப் பார்க்கும் ஆவல் அதிகரித்தாலும் எங்கள் ஈகோ எங்களை விடவில்லை.”
“சரி நம்மால் தானே அவனை பார்க்க முடியவில்லை.அவனுக்கு உரிமையான சொத்தை அவனுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றே எண்ணினோம்.அதனால் ஊரிலிருந்த எங்கள் வீடு,நிலபுலன்கள் எல்லாம் அவன் பேருக்கே மாற்றி எழுதி அதற்குரிய பத்திரங்கள் என் அக்கா மகன் சுதாகரிடம் கொடுத்து அனுப்பினோம்.இதை பார்த்து விட்டாவது எங்கள் மகன் எங்களைப் பார்க்க வருவான் என்று நம்பினோம்”
“ஆனால் அவன் வரவேயில்லை. மாறாக எல்லா சொத்துக்களுக்கும் சேர்த்து ஒரு பெருந்தொகையை சுதாகரிடம் பெற்றுக்கொண்டு அந்த சொத்துக்களை சுதாகரின் பெயருக்கே மாற்றி எழுதிவிட்டான்.எல்லாம் அந்த பணப்பேய் சொல்லிக் கொடுத்துத் தான் இவன் செய்திருப்பான். பணத்துக்காக எது வேண்டுமானாலும் செய்யும் ஜாதிதானே அவள்.போயும் போயும் அவளைப் போய் நினைக்கவே மனம் கூசுகிறது”. என்று படபடத்தார் காயத்ரி. கேட்டுக் கொண்டிருந்த மாதவி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
இதை சற்றும் எதிர்பாராத சத்யன் சில மணித்துளிகள் திகைத்தான். உடனே மாதவியை தன் தோளோடு சாய்த்துக் கொண்டு “ச்சு என்ன மாதவி இப்படி நிரம்பவும் இளகிய மனசு கொண்டவளாக இருக்கிறாயே அவர்கள் மகன் அப்படி செய்ததற்கு நீ என்ன செய்வாய்” என்றபடி அவள் கூந்தலை ஆதரவை வருடினான்.
மாதவி அழுததும் முதலில் குழப்பமுற்ற பெரியவர்கள் சத்யனின் விளக்கம் கேட்டு குழப்பம் தெளிந்தார்கள்.
“உன் மனது மிகவும் மென்மையானது போலும்.இதோ இந்த காயத்ரியும் அப்படித்தான். சினிமாவில் யாருக்கேனும் துன்பம் என்றாலும் கண்கள் கலங்கிவிடுவாள். நீ ஒன்றும் மனதை அலட்டிக் கொள்ளாதே அம்மா. இந்த விவரங்களை உன் அப்பாவிடம் கூறு அவரால் ஏதேனும் செய்ய முடிகிறதா என்று பார்ப்போம் என்று முடித்தார் பரசுராமன்.
கலங்கிய கண்களுடனேயே பெரியவர்களிடம் விடை பெற்று காரினுள் ஏறினாள் மாதவி.
“ஏதேனும் விவரம் கிடைத்தால் சொல்லு தம்பி” என்றவர்களின் ஏக்கக் குரலை ஏற்று விடைபெற்றான் சத்யன்.
கார் அவர்களின் கண்ணிலிருந்து மறைந்ததும், கால்களை மடித்து ஓவென கதறி அழத் தொடங்கினாள் மாதவி.
அழுது தீர்க்கட்டும். இத்தனை நேரம் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தவே அதிக பாடுபட்டுவிட்டாள் அழுதால் மனபாரம் குறையும் என்று நினைத்த சத்யனும் காரை நிறுத்தாமல் ஓட்டினான். அரைமணி நேரமாகியும் அவளின் அழுகை நின்றபாடில்லை. எனவே காரை சாலையோரமாக நிறுத்திவிட்டு, அவள் தாடையைப் பிடித்து நிமர்த்தினான். உதடுகள் துடிக்க மூடப்பட்ட விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் அருவியாய் கொட்டியது. நெஞ்சுக் கூட்டின் பதட்டம் அதிக மூச்சுகளாய் வெளியாகியது. என்ன நினைத்தானோ அவளை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான்.
மாதவியும் விடுபட முயலவில்லை. அழுகை மட்டும் படிப்படியாக குறையத் தொடங்கியது. அவளின் விம்மல் சத்தம் மட்டுபடவும் அவளை தன்னிடமிருந்து பிரித்து அவன் முகத்தை தன் கைக்குட்டையால் அழுந்தத் துடைத்தான்.இன்னமும் அவள் விழிகள் மூடியே தான் இருந்தது. மென்மையாக நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவளின் உதடுகள் துடிக்கவும் மறுபடியும் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.
“நான் வேசியின் மகளாகத்தான் இருக்கிறேன் சத்யன் இன்னமும் வேசியாக மாறிவிடவில்லை” நெருப்பு கற்கள் போன்ற வார்த்தையை மென்மையான குரலிலேயே கக்கினாள்.
சட்டேன்று அவளை தூக்கி நிறுத்தி,
“ச்.. என்ன உளறல் இது மாதவி” உண்மையில் அவன் குரலில் அதிக சினம் இருந்தது.
“நான் தவறாக எதுவும் சொல்லவில்லையே சத்யன். நான் என்றைக்காவது அந்தத் தொழிலில் இறங்கினால் என் முதல் வாடிக்கையாளர் நீங்கள்தான்” என்றவள் சிறு இடைவெளிவிட்டு” அதுதானே உங்களுக்கும் வேண்டும்” என்றாள் ஒரு விரக்தியான புன்னகையை படரவிட்டு,
“மாதவி ப்ளீஸ் இப்போது நீ மிகவும் உடைந்திருக்கிறாய் எதுவும் பேசவேண்டாம்..நீ வீட்டிற்கு சென்று உன் அம்மாவிடம் விசாரித்து பார். அவர்களது கூற்றையும் கேட்டு விட்டு பிறகு முடிவு செய்வோம். இப்போது வா சோனாவிடம் தலையைக் காட்டிவிட்டு சென்னை புறப்படுவோம் .உன்னைக் காணாமல் தவித்திருப்பாள்.நம் கலீக் சங்கரிடம் சோனாவிடம் கூறுமாறு போனில் விவரத்தை கூறிவிட்டேன். இருப்பினும் நேரில் பார்த்தால்தான் சோனாவிற்கு நிம்மதி”என்றவன் மேலே எதுவும் பேசாமல் திருமண மண்டபத்தை நோக்கிக் காரை விரைவாகச் செலுத்தினான்.
மன்னித்துவிடுங்கள் அக்கா, உங்களை கொல்லையில் தனியே விட்டு வந்தது தவறுதான் ஆனால் இவர் உங்களிடம் மிக முக்கியமாக ஏதோ பேச வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். அதற்கு முன்னும் உங்களைப் பற்றியே விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். மண்டபத்தில் நீங்கள் அவரை பயமாய், ஆர்வமாய் கவலையாய் அடிக்கடி மறைந்திருந்து பார்த்தீர்களா,அதுதான் உங்களுக்குள் ஏதோ என்று நானே நினைத்துக் கொண்டேன். இருப்பினும் சோனா அக்காவிடமும் கூறிவிட்டேன். சோனாவும் இது அவர்களின் சொந்தப் பிரச்சனை நீ ஒன்றும் பெரிய தவறு செய்யவில்லை என்றே கூறினாள்.இருப்பினும் எனக்கு தான் மனம் ஆறவில்லை என்றபடி கோபமா அக்கா?”
“ ம்.. இல்லை இல்லை கோபம் எதுவும் இல்லை.நான் இப்போ சென்னை கிளம்புகிறேன், புவனா நீ எனக்கு தோழியாய் கிடைத்ததற்கு நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நிச்சயம் தொடர்பிலேயே இருக்கலாம் கிளம்பட்டுமா?என்று புவனாவிடம் விடைபெற்று மற்ற எல்லோரிடமும் கூறிக் கொண்டு காரில் ஏறி சென்னையை நோக்கி புறப்பட்டாள்.
வீட்டு வாசிலில் மாதவியை இறக்கிவிட்ட சத்யன்.”உணர்ச்சி வேகத்தில் அம்மாவிடம் எதுவும் பேச வேண்டாம் மாதவி.அப்படி பேசுவது சரியான பதிலைத் தராது.உன் மனம் சமனப்பட்டதும் சூழ்நிலைக்கேற்ப மெதுவாக விசாரித்துப் பார். இதன் விளக்கம் உனக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ அதே போல்தான் எனக்கும்” என்றவனது பேச்சை ஏதோ நினைப்பில் உள் வாங்கிக் கொண்டவள். பதில் ஏதும் பேசாமல் வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.
சமையலறையில் அரவம் கேட்க,அம்மா அங்கேதான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவள் நேரே படுக்கையறைக்குச் சென்று கதவை தாழிட்டாள். மனம் பலமாக கனத்தது.ஒருமுறை கத்தி அழவேண்டும் போல தோன்றியது. அப்போதும் இந்தப் பாரம் குறையுமோ,அவன் வேலையை முடித்துவிட்டான் இப்போது பந்து இவள் கையில், ஆமாம் என்று சாட்சிகளோடு அவன் நிருபித்துவிட்டான்.இல்லை என்று நான் எப்படி நிருபிப்பேன் எப்படி கேட்பேன்.எனக்கு வந்த இந்த நிலை வேறு எந்தவொரு மகளுக்கும் வரவே கூடாது கடவுளே மனம் தன் பங்கை சரிவரச்செய்து அறிவை மேலும் மேலும் மழுங்கடித்தது.இனி யோசிக்க ஒன்றுமில்லை என்ற நிலைக்கே வந்துவிட்டாள் மாதவி எங்கோ வெறித்தபடி எந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் எத்தனை நேரம் அமர்திருந்தாளோ பலமாக கதவு தட்டபடும் ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்தாள்.
கதவைத் திறந்தவள் கமலத்தை பார்த்ததும் சற்று திணறித்தான் போனாள். இவர்களா இவர்களா அப்படி ஒரு மோசமான இடத்திலிருந்தது. தன் கண்ணையே நம்ப முடியவில்லை, அந்த புகைப்படம் நினவு வருகையில் நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை.
அவள் முகத்தை ஊன்றி பார்த்த கமலம்”என்ன மதுமா, எப்போது வந்தாய், நேரே இங்கே வந்துவிட்டாய்? மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறதா? கேள்வியும் பதிலும் அவரே கூறிக்.கொண்டார்
தலையை மட்டும் லேசாக அசைத்து ஆமோதித்தாள் மாதவி.
“சரிடா செல்லம் வெந்நீர் வைத்து குளித்துவிட்டு சாப்பிட பிறகு ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்.இப்போது டீ ஏதாவது போடட்டுமோ?” பேசிக்கொண்டே போனார் கமலம்.
“வேண்டாம்... நான் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்.நானே வந்து சாப்பிட்டுக் கொள்கிறேன் எனக்காக காத்திருக்க வேண்டாம்
வேறு எதுவும் பேச மனமின்றி கதவை அடைக்க முனைந்தாள்.
“ம்... கொஞ்சம் இரு மதும்மா உனக்கு ஒரு லெட்டர் வந்தது விரைந்தவர் ஒரு வெள்ளை உரையுடன் வந்தார்.அதை பெற்றுக் கொண்டு கதவை தாளிட்டாள்.
அனுப்புனரின் விலாசம் பார்த்தவளால் அந்த நிலையிலும் சந்தோஷப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.காரணம் அது அவள் வேலைக்கான நேர்காணல் உத்தரவு. சத்யனின் வேண்டாத பேச்சுகளில் மனம் உடைந்து செய்தித்தாளில் உள்ள அத்தனை வேலைக்கும் விண்ணப்பத்திருந்தாள் பலன் இப்போதுதான்கிடைத்திருக்கிறது அப்பாடா அந்த மூச்சுமுட்டும் சிறையில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வழி கிடைத்துவிட்டது.
ஒரு கதவை அடைத்தால் கடவுள் மறுகதவைத் திறப்பார் என்று கூறுவது எத்தனை உண்மை. இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால் யாரிடமும் எதையும் நிருபிக்கத் தேவையில்லை.ஒரு வேளை அம்மா அந்த மாதிரி இடத்திலிருந்தாலும் அது திருமணத்திற்கு முன் தானே திருமணத்திற்குப் பின் அப்படியில்லையே..கணவனுக்கு துளியும் துரோகம் செய்யாமால் தானே இருக்கிறார். அதற்கு நானே சாட்சி.. ஏதோ ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அம்மா அங்கே மாட்டிகொண்டு இருந்த்திருக்கலாம். அப்பாவால் அதிலிருந்து விடுதலை கிடைத்திருக்கும். அந்த தொழிலிலேயே பிடித்தம் இருந்தால் திருமணத்தைப் பற்றி நினைத்திருப்பாரா.இல்லைதானே அம்மாவிற்கு மறுவாழ்வு கொடுத்திருப்பார் அப்பா அதை ஏன் தோண்டித் துருவ வேண்டும். இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால் நிம்மதியாய் அந்தத் தேள் கொடுக்கிலிருந்து தப்பிக்கலாம். நிம்மதியாய் ம்ஹும்.. அது முடியாதுதான். ஆனால் தப்பிக்கலாம் அல்லவா இவ்வாறு யோசித்தவளுக்கு சற்று தெம்பு வந்தது போல் இருந்தது. நேர்காணலுக்கான தேதியை பார்த்தாள் அட நாளையே தான். நிரம்பவும் நல்லதாயிற்று. பயணக் களைப்பு என்று ஒரு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டால் சந்தேகமே வராது இப்படி நினைத்தவள் நிம்மதியாய் உறங்கிக் கூட போனாள்.
"குளித்துக் கொண்டிருந்தாள் சத்யன் அதுதான் தாமதம்" விளக்க முயன்றார் பரசுராமன்.
"அடடா, பாட்டியை குளிக்கக் கூட விடுவதில்லையாக்கும், என்ன பாட்டி அவர் அழைத்தார் என்பதற்காக பாதி குளியலிலேயே வந்துவிட்டீர்கள் போல நெற்றியை சுட்டிக்காட்டி கூறி நகைத்தான்.
" உனக்கு தெரியாதாப்பா. நீ வந்தால் இவர் ஆளே தலைகீழாக மாறி விடுவார்"
"இல்லையே தலை மேலே கால் கீழே தான் இருக்கிறது" என்று கூறி மீண்டும் நகைத்தான்.
" உனக்கு வாய் கொழுப்பு அதிகம் தான்.அதெல்லாம் இருக்கட்டும். இந்தப் பெண் யார்? இதற்கு முன் நீ அழைத்து வந்ததே இல்லையே" என்ற காயத்திரிக்கு பார்வையில் கூர்மை கூடியது. குறும்பு மின்ன இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தாள்.
"உங்களுக்கு சொல்லாமலா அதை சொல்லத்தானே இவளை அழைத்து வந்தேன்" என்றவன் எழுந்து நின்றான்.
மனதில் ரயிலே ஓடத் தொடங்கிவிட்டது. மாதவிக்கு.நான் தான்இவர்களின் பேத்தி என்று தெரிந்தால் என்னென்ன விதமான கேள்விகள் வருமோ? அதை எதிர்கொள்ளும் துணிவு என்னிடம் இருக்கிறதா? அப்படி பதில் கூறும் அளவுக்கு முன்கதை எதுவும் எனக்கு சரிவர தெரியாதே. தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்று விட்ட சித்தப்பாவின் பாதுகாப்பில் தாத்தா பாட்டி இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும் தான்.அந்த விவரம் உண்மையா? உண்மையாக இருந்தால் அந்தச் சித்தப்பா எங்கே? இவர்கள் ஏன் இங்கே? யோசிக்க யோசிக்க விடை தெரியாத கேள்விகள் விஸ்வரூபம் எடுத்தன. மனதில் பல குழப்பங்கள் இருந்தாலும் சத்யன் எழுந்து நின்றதும் அனிச்சை செயலாக அவளும் எழுந்து நின்றாள்.
அடுத்து அவன் கூறியதைக் கேட்ட மாதவிக்கு தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. காரணம், "இவள் தான் என் வருங்கால மனைவி மாதவி " என்ற அவனின் அறிமுகம் தான்.
"எங்களை ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள்" என்று இவர்களின் காலைத் தொட குனிந்தவன். ஒன்றும் புரியாமல் மலங்க மலங்க விழித்த மாதவியின் கையைப் பிடித்து தன்னுடன் சேர்த்து இழுத்துக்கொண்டு குனிந்து ஆசி பெற்றான்.
."நீண்ட காலம் சந்தோஷமாக ஒன்றாய் வாழவேண்டும் என்று மனமாற வாழ்த்தினார்கள், பரசுராமன் காயத்ரி தம்பதியினர்.
"எத்தனை இனிப்பான சேதி கூறி இருக்கிறார் தம்பி இரு பால் பாயசம் செய்து தருகிறேன்" என்று சிட்டாக பறந்தார் காயத்ரி.
"அவளுக்கு நான் இல்லாவிட்டால் சரிப்படாது, நீங்கள் பேசிக் கொண்டிருங்கள் நான் வருகிறேன்" என்ற படி சமையல் கட்டினுள் மறைந்தார்.
அவர் கண் மறைந்ததும்,
“என்ன நாடகம் இதெல்லாம் சகிக்கவில்லை. முகத்தில் அருவருப்பை அதிகமாக காட்டினாள் மாதவி
"ஏன்? நான் அழகாகத்தானே இருக்கிறேன்.எனக்கு என்ன குறை? ஒரு நாடகத்தில் கூட எனக்கு துணைவியாய் நடிக்க மாட்டாயா?" விடாமல் சீண்டினான்.
"அழகுக்கு என்ன குறை. அது முகத்தில் அதிகமாகவே தான் இருக்கிறது. உண்மை அழகு மனதில் வேண்டுமே. அப்படி என்றால் என்னவென்று கூட பாவம் உங்களுக்கு தெரியாது." குரலில் அதிக கரிசனத்தைக் காட்டியபடி குத்தினாள்..
"சரி, நம் பட்டிமன்றத்தை பிறகு வைத்துக்கொள்வோம். இப்போது நான் என் கூற்றை உனக்கு நிரூபிக்க வே இங்கு அழைத்து வந்தேன். அதற்கு இந்த நடிப்பும் மிக முக்கியம் என்று வைத்துக்கொள். இவர்கள் இருவரும் இங்கு எப்படி என்று தானே அப்போது கேட்டாய்?"
"தன் பிள்ளையால் கைவிடப்பட்டவர்கள் , தானே இங்கே சேர்ந்து கொண்டனர். இங்கே பணம் செலுத்த இவர்களுக்கு ஆட்கள் இல்லை என்பதால் இங்கே அவர்கள் வேலைக்காரர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். காயத்ரி பாட்டி இங்கு சமையல் மேற்பார்வையாளர். பரசுராமன் தாத்தா நூலகத்து நிர்வாகி.இருவரும் ஏழரைக்கெல்லாம் தலைமை கட்டிடத்திற்குப் போக வேண்டும். இதற்காக அவர்கள் சம்பளம் வாங்குவதில்லை.மாறாக இங்கேயே இந்தத் தனிக்குடியில் வசித்து வருகிறார்கள். இங்கே வேலை பார்ப்பவர்களின் குவார்ட்டர்ஸ் போன்றதுதான் இது " என்று சுருக்கமாக அவனுக்குத் தெரிந்ததை கூறி முடித்தான்.
இதை கேட்ட மாதவிக்கு மனம் வலித்தது.அவளும் தனக்குத் தெரிந்ததை சத்யனிடம் பகிர்ந்துகொண்டாள்.
"சித்தப்பா வா .....? அப்படி உறவினர்கள் யாரும் இருப்பது போல் அவர்கள் கூறவில்லையே மாதவி. அப்படி இருந்தால் அவர்கள் ஏன் இங்கே இருக்கிறார்கள் " அவனுக்கும் குழப்பம்.
" அதுதான் சத்யன் எனக்கும் புரியவில்லை, முரண்பாடாக ஏதோ இடிக்கிறது"
" இதில் இன்னொரு பெரியவருத்தத்திற்குரிய வேடிக்கை என்ன தெரியுமா மாதவி. உன் அப்பா இறந்தது இன்று வரை இவர்களுக்குத் தெரியாது"
சில நிமிடம் ஒன்றும் ஓடவில்லை மாதவிக்கு மகன் இவ்வுலகில் இல்லை என்பது கூட இவர்களுக்கு தெரியாதா என்ன கொடுமை கடவுளே. எங்கே பிழை நடந்தது எல்லாம் எனக்கு விவரம் தெரியும் முன்பே நடந்து முடிந்துவிட்டதே. இப்போது கண்ணைக் கட்டிகாட்டில் விட்டது போல் அல்லவா இருக்கிறது. என்ன செய்வேன் ஒருவாறு தன் மனதில் தோன்றியதை கேட்டாள் மாதவி.
"இவர்களை உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"
"இங்கே தான் நம் கிளை அலுவலகம் ஒன்று இருக்கிறது? அது முழுக்க என் பொறுப்பில் தானே உனக்குத் தெரியாதா? வேலை முடிந்ததும் சில நாட்கள் இங்கு வருவேன். இங்கு இருப்போரிடம் பேசிவிட்டுப் போவது என் வழக்கம். இவர்களின் தேவையும் இதுதானே. இங்கு இருக்கும் எல்லோரையும் எனக்குத் தெரியும் அப்படி ஒருநாள் பேசி முடித்து விட்டு வீடு திரும்புகையில் என் முகத்தில் ஒரு காகிதம் காற்றால் கொண்டுவந்து வீசப்பட்டது. அது என்ன என்று பார்த்த போது எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். உன் பர்சில் அன்று நான் பார்த்த உன் அப்பாவின் புகைப்படம் அது. நான் அதை உற்றுப் பார்த்து ஊர்ஜிதம் செய்து கொண்டிருக்கையில் காயத்ரி பாட்டி மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தார்
"அப்ப்பா!! நீ பிடித்துவிட்டாயா, எங்கே வெகுதூரம் பறந்து விட்டதோ என்று பார்த்தேன்" என்றார் நிம்மதி மிகுதியாய்.
அப்போது அந்தப் போட்டோவை அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு "யார் பாட்டி இவர், எங்கோ பார்த்ததுபோல் இருக்கிறதே?" என்று கதை கட்டினேன். அவ்வளவு தான் , காயத்ரி பாட்டி அழுதே விட்டார்."
"இவனை பார்த்தாயா இவன் என் பிள்ளை போலீஸ்காரன் சென்னையில் தான் வேலை செய்கிறான். இனி ஒரு முறை பார்ப்பாயா? பார்த்தால் எங்களைப் பற்றி கூறுவாயா?" என்று பேசிக்கொண்டே போனார். அப்போது தான் எனக்கு தெரியும் உன் தந்தை இறந்தது கூட அவர்களுக்குத் தெரியாது என்று. அப்புறம் .....ம்.....அவர்கள் கூறியதுதான் என்னால் இன்று வரை தாங்க முடியவில்லை. அதைக் கேளாமலே இருந்திருந்தால் இந்நேரம் என் வாழ்க்கை வேறு மாதிரியாய் இருந்திருக்கும். விதி... யாரை விட்டது ....." விரக்தியோடு முடித்தான்.
"அப்படி அவர்கள் என்ன தான் சொன்னார்கள் சத்யன் "இமை படபடக்க அடக்க முடியாத ஆர்வத்துடன் கேட்ட மாதவியை ஏறிட்டவன்
“இதை நீ அவர்கள் வாயிலேயே கேட்டுக்கொள் மாதவி. இல்லையென்றால் நான் தான் ஏதோ திரித்து சொல்லிவிட்டேன் என்று எண்ணுவாய்? என்றவன் எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தான்.
அதற்குள் இரண்டு கப்பில் பால் பாயசத்துடன் வந்தார் காயத்ரி பாட்டி மறுக்க மனமின்றி இருவரும் பெற்றுக்கொண்டனர்.
"பால் பாயசம் என்றால் இவருக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். விட்டால் பாத்திரத்தை சபீனா இல்லாமலே கழுவிவிடுவார்" என்று பரசுராமனை சுட்டிக்காட்டினாள் பாட்டி.
"நல்லது விடுங்கள் பாட்டி. இந்த வயதான காலத்தில் நிறைய பாத்திரங்கள் துலக்குவதும் உங்களுக்கு சிரமமாகத்தான் இருக்கும்" என்றான் சத்யன் குறும்பாக.
"அது சரி பிறகு இந்தப் பாத்திரத்தில் சமைத்தால் அது விஷ சமையல் ஆகாதா" என்றார் விடாமல் பாட்டி
" பரவாயில்லை, இத்தனை நாள் ருசியற்ற சமையலை சாப்பிட்டு விட்டேன். இப்போது என்ன விஷ சமையல் தானே அதையும் ஒரு பிடி பிடித்து விட்டால் போகிறது" என்று தன் பங்கிற்கு குரல் கொடுத்தார் தாத்தா.
"ம்....ம்..அப்படி ருசியற்ற சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு தான் இந்த ஒன்பது மாத கர்பம் வந்ததோ?" பரசுராமனின் தொப்பையைத் தொட்டுக் காட்டினாள் காயத்ரி.
இதைக்கேட்டு மாதவியும் சிரித்து விட்டாள்.
அசடு வழிய "அது உடற்பயிற்சியை நிறுத்தியதால் வந்ததொப்பை அம்மா" என்று ஒருவாறு உரையாடலை முடித்து வைத்தார்.
"பாயாசம் என்றால் என் மாதவிக்கும் பிடிக்கும் பாட்டி" என்று கூறி காதலியைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினான்.
பழைய சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வந்தது. அதன் விளைவாக சிறு புன்னகை அரும்பியது. கூடவே அவன் என் மாதவி என்று கூறிக் கேட்கவும், தானாகவே கன்னம் சூடேறிச் சிவந்தது.அவன் கண்களை சந்திக்க முடியாமல் தரையைப் பார்த்தாள்.
"ம் வந்த விஷயத்தை மறந்தே போனேன் பாட்டி ஒன்று மாதவியை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய நினைத்தேன்.அதைச் செய்துவிட்டேன். இன்னொன்று மாதவியின் தந்தையும் போலீஸ் தான். அதனால் உங்கள் மகனைப் பற்றி இவளிடம் கேட்டேன். விவரமாக செய்திகள் வேண்டும் என்றாள் அதனால் தான் அழைத்து வந்தேன். உங்கள் மகனைப் பற்றி இவளிடம் எல்லாம் சொல்லுங்கள்."
இதைக்கேட்டதும் காயத்ரியின் கண்கள் மிளிர்ந்தது. "மெய்தானா மாதவி. உன் தந்தையும் போலீஸா? என் மகனின் போட்டோ எடுத்து வருகிறேன் இரு " என்று உள்ளே ஓடினாள். தன் வயதை மீறிய சந்தோஷத் துள்ளலுடன்
நீ கேட்க வேண்டியதை கேட்டு விடு மாதவி. நான் பூங்காவில் காத்திருக்கிறேன் என்று எழுந்தவனது கால்கள் முன்னேறவில்லை. காரணம் அவன் கைகளை மாதவி இறுக பற்றியிருந்தாள்.
" இங்கேயே இருங்கள் சத்யா. பிளீஸ் " கண்களில் கெஞ்சலோடு கூடிய கலக்கம் பல விவரம் கூற அவனும் மறுப்பு கூறாமல் அவள் அருகிலேயே அமர்ந்தான்.
காயத்ரி அம்மாள் பேசுவதை கேட்கக் கேட்க சகலமும் நடுங்கியது மாதவிக்கு அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டுப்போனாள்.
முதலில்" இவன் தான் அம்மா என் மகன்" என்று காயத்ரிகாட்டிய படத்தில் சர்வ நிச்சயமாய் தன் தந்தைதான் என்று உறுதி செய்துகொண்டாள். மனம் படபடக்க காத்திருந்தாள்.
கண்கள் கலங்கிவிட்டது காயத்ரிக்கு. ஆதரவாய் அவர் தோள்பற்றினார் பரசுராமர். பையனை சிரமங்களுக்கிடையே பேணி வளர்த்து அவன் விருப்பப்பட்ட போலீஸ் துறையிலேயே சேர்வதற்கு முழு ஆதரவு கொடுத்தோம். எல்லாம் நன்றாகவே சென்றது. ஒருநாள் ஏதோ ஹோட்டலில் ரெய்ட் சென்றவன் அங்கே தவறான பெண்களை கைது செய்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்தான். அது எல்லா பத்திரிகைகளிலும் தலைப்புச் செய்தியாக வந்தது. அவனைப் பெற்ற நாங்கள் மிகவும் பெருமைப்பட்டோம், எல்லாம் அந்த ராட் ஸ சி அவனை மயக்கும்வரை தான். திடீர் என்று ஒரு நாள் ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டுவந்து எங்கள் முன் நிற்கிறான்.அந்தப் பெண் அன்று அந்த ஹோட்டலில் கைதானவர்களில் ஒருத்தி. நான் எப்படி துடித்திருப்பேன் என்று எண்ணிப்பார் மாதவி. ஊரே காறித்துப்பியது. என் மகனின் மனைவி வேசியா? நினைக்கவே அருவருப்பாக இருந்தது. என்னுடன் அவர்களை சேர்க்கவேயில்லை. வீட்டுக்குள் விடாமல் துரத்திவிட்டேன் " என்று கூறியவர் மேலே பேச முடியாமல் அழுதுவிட்டார்.
உள்ளுக்குள் பொங்கிய கண்ணீரை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு "அ....அ...அவர் தப்பான பெண்ணை மணந்தார் என்பதற்கு ஆதாரம் இருக்கிறதா பாட்டி "நடுங்கும் குரலில் வினவினாள் மாதவி.
"ஆதாரத்திற்கு என்ன குறை வந்தது. இந்தப் பத்திரிக்கை செய்தியை பார். என் மகனின் வீரதீர செயல் என்று எண்ணி அன்று ஆசையோடு கத்தரித்து பத்திரப்படுத்தினேன். அதுவே இன்று சாட்சியாய் ! எல்லாம் நேரம்" புலம்பியபடி நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டவர் அந்தப் புகைப்பதத்துடன் கத்தரிக்கப்பட்டிருந்த பழைய காகிதத்தை மாதவியின் கையில் திணித்தார்.
தன் அம்மாவை அந்தப் படத்தில் யாரம் அடையாளம் காட்டாமலே தெரிந்துகொண்டாள் மாதவி இளம் வயது. பயந்த விழிகள் மலங்க மலங்க விழிப்பது போல். இருந்தது தாயாரின் புகைப்படம். கீழே இருந்த செய்தி தான் மாதவிக்கு படிக்க சகிக்கவில்லை..
நேற்று இரவு ரெய்டுக்குச் சென்ற போலீஸ் அதிகாரி ஏழு விலைமாதுகளை கையும் களவுமாகப் பிடித்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்தார்.அவரின் வீரச் செயலை பாராட்டி அவருக்கு தக்க பரிசை தமிழக அரசு வழங்கியது என்று இன்னும் எதேதோ எறும்பு ஊர்வதுபோல எழுத்துக்கள் எதுவும் சரியாக தெரியவில்லை. மாதவிக்கு கண்கள் கலங்கி விட்டது.
"ம்ச்...........மாதவி எழுத்துக்களை உற்று படித்தால் உனக்கு கண்ணீர் வரும் என்று தெரியாதா. இது பழைய காகிதம் வேறு. எழுத்து பாதி அழிந்தே இருக்கிறது. என்னிடம் கொடுத்தால் நான் படிக்க மாட்டேனா? கொடு இப்படி. காகிதத்தை வாங்கியவன் தன் கைக்குட்டையை அவளிடம் நீட்டி "கண்களை துடைத்துக் கொள்" என்று உத்தரவிட்டாள்.அவள் அதை செய்யமாட்டாள் என்று உணர்ந்ததாலோ என்னவோ தானே அவள் கண்களை அழுந்தத் துடைத்தான்.
கண் அசைவில் அழாதே என்று கண்டித்தான்.” அதன்... அதன் பிறகு என்ன செய்தீர்கள் பாட்டி அப்போதோ அதற்கு பிறகோ நீங்கள் அவரை தேடவே இல்லையா?” தன் விசாரணையை ஆரம்பித்தான் சத்யன்.அவனுக்கும் சில விவரங்கள் தெரிய வேண்டியது இருந்தது.
“ஓர் ஆண்டுக்கு பிறகு ஒரு நாள் என்’ அக்கா மகன்(சுதாகர்) எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தான். சென்னையில் என் மகனை பார்த்ததாக கூறினான்.. அவர்களின் இருப்பிடம் தெரியும் என்றும் அறிவித்தான்.உள்ளே அவனைப் பார்க்கும் ஆவல் அதிகரித்தாலும் எங்கள் ஈகோ எங்களை விடவில்லை.”
“சரி நம்மால் தானே அவனை பார்க்க முடியவில்லை.அவனுக்கு உரிமையான சொத்தை அவனுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றே எண்ணினோம்.அதனால் ஊரிலிருந்த எங்கள் வீடு,நிலபுலன்கள் எல்லாம் அவன் பேருக்கே மாற்றி எழுதி அதற்குரிய பத்திரங்கள் என் அக்கா மகன் சுதாகரிடம் கொடுத்து அனுப்பினோம்.இதை பார்த்து விட்டாவது எங்கள் மகன் எங்களைப் பார்க்க வருவான் என்று நம்பினோம்”
“ஆனால் அவன் வரவேயில்லை. மாறாக எல்லா சொத்துக்களுக்கும் சேர்த்து ஒரு பெருந்தொகையை சுதாகரிடம் பெற்றுக்கொண்டு அந்த சொத்துக்களை சுதாகரின் பெயருக்கே மாற்றி எழுதிவிட்டான்.எல்லாம் அந்த பணப்பேய் சொல்லிக் கொடுத்துத் தான் இவன் செய்திருப்பான். பணத்துக்காக எது வேண்டுமானாலும் செய்யும் ஜாதிதானே அவள்.போயும் போயும் அவளைப் போய் நினைக்கவே மனம் கூசுகிறது”. என்று படபடத்தார் காயத்ரி. கேட்டுக் கொண்டிருந்த மாதவி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
இதை சற்றும் எதிர்பாராத சத்யன் சில மணித்துளிகள் திகைத்தான். உடனே மாதவியை தன் தோளோடு சாய்த்துக் கொண்டு “ச்சு என்ன மாதவி இப்படி நிரம்பவும் இளகிய மனசு கொண்டவளாக இருக்கிறாயே அவர்கள் மகன் அப்படி செய்ததற்கு நீ என்ன செய்வாய்” என்றபடி அவள் கூந்தலை ஆதரவை வருடினான்.
மாதவி அழுததும் முதலில் குழப்பமுற்ற பெரியவர்கள் சத்யனின் விளக்கம் கேட்டு குழப்பம் தெளிந்தார்கள்.
“உன் மனது மிகவும் மென்மையானது போலும்.இதோ இந்த காயத்ரியும் அப்படித்தான். சினிமாவில் யாருக்கேனும் துன்பம் என்றாலும் கண்கள் கலங்கிவிடுவாள். நீ ஒன்றும் மனதை அலட்டிக் கொள்ளாதே அம்மா. இந்த விவரங்களை உன் அப்பாவிடம் கூறு அவரால் ஏதேனும் செய்ய முடிகிறதா என்று பார்ப்போம் என்று முடித்தார் பரசுராமன்.
கலங்கிய கண்களுடனேயே பெரியவர்களிடம் விடை பெற்று காரினுள் ஏறினாள் மாதவி.
“ஏதேனும் விவரம் கிடைத்தால் சொல்லு தம்பி” என்றவர்களின் ஏக்கக் குரலை ஏற்று விடைபெற்றான் சத்யன்.
கார் அவர்களின் கண்ணிலிருந்து மறைந்ததும், கால்களை மடித்து ஓவென கதறி அழத் தொடங்கினாள் மாதவி.
அழுது தீர்க்கட்டும். இத்தனை நேரம் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தவே அதிக பாடுபட்டுவிட்டாள் அழுதால் மனபாரம் குறையும் என்று நினைத்த சத்யனும் காரை நிறுத்தாமல் ஓட்டினான். அரைமணி நேரமாகியும் அவளின் அழுகை நின்றபாடில்லை. எனவே காரை சாலையோரமாக நிறுத்திவிட்டு, அவள் தாடையைப் பிடித்து நிமர்த்தினான். உதடுகள் துடிக்க மூடப்பட்ட விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் அருவியாய் கொட்டியது. நெஞ்சுக் கூட்டின் பதட்டம் அதிக மூச்சுகளாய் வெளியாகியது. என்ன நினைத்தானோ அவளை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான்.
மாதவியும் விடுபட முயலவில்லை. அழுகை மட்டும் படிப்படியாக குறையத் தொடங்கியது. அவளின் விம்மல் சத்தம் மட்டுபடவும் அவளை தன்னிடமிருந்து பிரித்து அவன் முகத்தை தன் கைக்குட்டையால் அழுந்தத் துடைத்தான்.இன்னமும் அவள் விழிகள் மூடியே தான் இருந்தது. மென்மையாக நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவளின் உதடுகள் துடிக்கவும் மறுபடியும் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.
“நான் வேசியின் மகளாகத்தான் இருக்கிறேன் சத்யன் இன்னமும் வேசியாக மாறிவிடவில்லை” நெருப்பு கற்கள் போன்ற வார்த்தையை மென்மையான குரலிலேயே கக்கினாள்.
சட்டேன்று அவளை தூக்கி நிறுத்தி,
“ச்.. என்ன உளறல் இது மாதவி” உண்மையில் அவன் குரலில் அதிக சினம் இருந்தது.
“நான் தவறாக எதுவும் சொல்லவில்லையே சத்யன். நான் என்றைக்காவது அந்தத் தொழிலில் இறங்கினால் என் முதல் வாடிக்கையாளர் நீங்கள்தான்” என்றவள் சிறு இடைவெளிவிட்டு” அதுதானே உங்களுக்கும் வேண்டும்” என்றாள் ஒரு விரக்தியான புன்னகையை படரவிட்டு,
“மாதவி ப்ளீஸ் இப்போது நீ மிகவும் உடைந்திருக்கிறாய் எதுவும் பேசவேண்டாம்..நீ வீட்டிற்கு சென்று உன் அம்மாவிடம் விசாரித்து பார். அவர்களது கூற்றையும் கேட்டு விட்டு பிறகு முடிவு செய்வோம். இப்போது வா சோனாவிடம் தலையைக் காட்டிவிட்டு சென்னை புறப்படுவோம் .உன்னைக் காணாமல் தவித்திருப்பாள்.நம் கலீக் சங்கரிடம் சோனாவிடம் கூறுமாறு போனில் விவரத்தை கூறிவிட்டேன். இருப்பினும் நேரில் பார்த்தால்தான் சோனாவிற்கு நிம்மதி”என்றவன் மேலே எதுவும் பேசாமல் திருமண மண்டபத்தை நோக்கிக் காரை விரைவாகச் செலுத்தினான்.
மன்னித்துவிடுங்கள் அக்கா, உங்களை கொல்லையில் தனியே விட்டு வந்தது தவறுதான் ஆனால் இவர் உங்களிடம் மிக முக்கியமாக ஏதோ பேச வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். அதற்கு முன்னும் உங்களைப் பற்றியே விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். மண்டபத்தில் நீங்கள் அவரை பயமாய், ஆர்வமாய் கவலையாய் அடிக்கடி மறைந்திருந்து பார்த்தீர்களா,அதுதான் உங்களுக்குள் ஏதோ என்று நானே நினைத்துக் கொண்டேன். இருப்பினும் சோனா அக்காவிடமும் கூறிவிட்டேன். சோனாவும் இது அவர்களின் சொந்தப் பிரச்சனை நீ ஒன்றும் பெரிய தவறு செய்யவில்லை என்றே கூறினாள்.இருப்பினும் எனக்கு தான் மனம் ஆறவில்லை என்றபடி கோபமா அக்கா?”
“ ம்.. இல்லை இல்லை கோபம் எதுவும் இல்லை.நான் இப்போ சென்னை கிளம்புகிறேன், புவனா நீ எனக்கு தோழியாய் கிடைத்ததற்கு நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நிச்சயம் தொடர்பிலேயே இருக்கலாம் கிளம்பட்டுமா?என்று புவனாவிடம் விடைபெற்று மற்ற எல்லோரிடமும் கூறிக் கொண்டு காரில் ஏறி சென்னையை நோக்கி புறப்பட்டாள்.
வீட்டு வாசிலில் மாதவியை இறக்கிவிட்ட சத்யன்.”உணர்ச்சி வேகத்தில் அம்மாவிடம் எதுவும் பேச வேண்டாம் மாதவி.அப்படி பேசுவது சரியான பதிலைத் தராது.உன் மனம் சமனப்பட்டதும் சூழ்நிலைக்கேற்ப மெதுவாக விசாரித்துப் பார். இதன் விளக்கம் உனக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ அதே போல்தான் எனக்கும்” என்றவனது பேச்சை ஏதோ நினைப்பில் உள் வாங்கிக் கொண்டவள். பதில் ஏதும் பேசாமல் வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.
சமையலறையில் அரவம் கேட்க,அம்மா அங்கேதான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவள் நேரே படுக்கையறைக்குச் சென்று கதவை தாழிட்டாள். மனம் பலமாக கனத்தது.ஒருமுறை கத்தி அழவேண்டும் போல தோன்றியது. அப்போதும் இந்தப் பாரம் குறையுமோ,அவன் வேலையை முடித்துவிட்டான் இப்போது பந்து இவள் கையில், ஆமாம் என்று சாட்சிகளோடு அவன் நிருபித்துவிட்டான்.இல்லை என்று நான் எப்படி நிருபிப்பேன் எப்படி கேட்பேன்.எனக்கு வந்த இந்த நிலை வேறு எந்தவொரு மகளுக்கும் வரவே கூடாது கடவுளே மனம் தன் பங்கை சரிவரச்செய்து அறிவை மேலும் மேலும் மழுங்கடித்தது.இனி யோசிக்க ஒன்றுமில்லை என்ற நிலைக்கே வந்துவிட்டாள் மாதவி எங்கோ வெறித்தபடி எந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் எத்தனை நேரம் அமர்திருந்தாளோ பலமாக கதவு தட்டபடும் ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்தாள்.
கதவைத் திறந்தவள் கமலத்தை பார்த்ததும் சற்று திணறித்தான் போனாள். இவர்களா இவர்களா அப்படி ஒரு மோசமான இடத்திலிருந்தது. தன் கண்ணையே நம்ப முடியவில்லை, அந்த புகைப்படம் நினவு வருகையில் நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை.
அவள் முகத்தை ஊன்றி பார்த்த கமலம்”என்ன மதுமா, எப்போது வந்தாய், நேரே இங்கே வந்துவிட்டாய்? மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறதா? கேள்வியும் பதிலும் அவரே கூறிக்.கொண்டார்
தலையை மட்டும் லேசாக அசைத்து ஆமோதித்தாள் மாதவி.
“சரிடா செல்லம் வெந்நீர் வைத்து குளித்துவிட்டு சாப்பிட பிறகு ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்.இப்போது டீ ஏதாவது போடட்டுமோ?” பேசிக்கொண்டே போனார் கமலம்.
“வேண்டாம்... நான் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்.நானே வந்து சாப்பிட்டுக் கொள்கிறேன் எனக்காக காத்திருக்க வேண்டாம்
வேறு எதுவும் பேச மனமின்றி கதவை அடைக்க முனைந்தாள்.
“ம்... கொஞ்சம் இரு மதும்மா உனக்கு ஒரு லெட்டர் வந்தது விரைந்தவர் ஒரு வெள்ளை உரையுடன் வந்தார்.அதை பெற்றுக் கொண்டு கதவை தாளிட்டாள்.
அனுப்புனரின் விலாசம் பார்த்தவளால் அந்த நிலையிலும் சந்தோஷப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.காரணம் அது அவள் வேலைக்கான நேர்காணல் உத்தரவு. சத்யனின் வேண்டாத பேச்சுகளில் மனம் உடைந்து செய்தித்தாளில் உள்ள அத்தனை வேலைக்கும் விண்ணப்பத்திருந்தாள் பலன் இப்போதுதான்கிடைத்திருக்கிறது அப்பாடா அந்த மூச்சுமுட்டும் சிறையில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வழி கிடைத்துவிட்டது.
ஒரு கதவை அடைத்தால் கடவுள் மறுகதவைத் திறப்பார் என்று கூறுவது எத்தனை உண்மை. இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால் யாரிடமும் எதையும் நிருபிக்கத் தேவையில்லை.ஒரு வேளை அம்மா அந்த மாதிரி இடத்திலிருந்தாலும் அது திருமணத்திற்கு முன் தானே திருமணத்திற்குப் பின் அப்படியில்லையே..கணவனுக்கு துளியும் துரோகம் செய்யாமால் தானே இருக்கிறார். அதற்கு நானே சாட்சி.. ஏதோ ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அம்மா அங்கே மாட்டிகொண்டு இருந்த்திருக்கலாம். அப்பாவால் அதிலிருந்து விடுதலை கிடைத்திருக்கும். அந்த தொழிலிலேயே பிடித்தம் இருந்தால் திருமணத்தைப் பற்றி நினைத்திருப்பாரா.இல்லைதானே அம்மாவிற்கு மறுவாழ்வு கொடுத்திருப்பார் அப்பா அதை ஏன் தோண்டித் துருவ வேண்டும். இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால் நிம்மதியாய் அந்தத் தேள் கொடுக்கிலிருந்து தப்பிக்கலாம். நிம்மதியாய் ம்ஹும்.. அது முடியாதுதான். ஆனால் தப்பிக்கலாம் அல்லவா இவ்வாறு யோசித்தவளுக்கு சற்று தெம்பு வந்தது போல் இருந்தது. நேர்காணலுக்கான தேதியை பார்த்தாள் அட நாளையே தான். நிரம்பவும் நல்லதாயிற்று. பயணக் களைப்பு என்று ஒரு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டால் சந்தேகமே வராது இப்படி நினைத்தவள் நிம்மதியாய் உறங்கிக் கூட போனாள்.
