Completed பெண்கள் டாட் காம்

[Nithya Karthigan]

பெண்கள் டாட் காம்

 

[Shivani Selvam]

வாசக லட்டுகளுக்கு வணக்கம். நான் உங்கள் ஷிவானி செல்வம். முதலில் கதைத்திரி அமைத்துக் கொடுத்த நித்யா கார்த்திகன் அக்காவுக்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

'பெண்கள் டாட் காம்'

இது எனது எட்டாவது படைப்பு. தலைப்பே வித்தியாசமாக இருக்கிறதில்லையா? இதுவரை நாவல்கள் மட்டுமே எழுதிக்கொண்டிருந்த நான் முதல்முறையாக சுயபுனைவு எழுத முயன்றிருக்கிறேன். இதுக்கும் உங்கள் ஆதரவை தருவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். நன்றி

 

[Shivani Selvam]

அத்தியாயம் 1



எனது மறுஜென்மமான நீ என்னுடன் சிறிதுகாலம் பயணிக்கவே இதை எழுதுகிறேன்.


வாசிக்கிறாயா? இப்போது நான் என்ன செய்கிறேன் தெரியுமா?


மூன்றாவது அத்தியாயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பதென்று தெரியாமல், நீண்டநேரம் கைப்பேசியின் வெண்திரையையே வெறித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இத்தோடு, சின்னய்யா, சம்யுக்தா, ராகவ் கிருஷ்ணா, அவன், அவள், கோபமாக, சமையலறை என்று ஏழு வார்த்தைகளை தட்டச்சு செய்து அழித்துவிட்டேன். சலிக்காமல் மீண்டும் கர்சர் என்ன என்னவென்று கேட்கிறது.


ச்சே! நான் இப்படி திடீரென்று நாவல் எழுத குதித்திருக்கக்கூடாது. இல்லையில்லை, நானாக குதிக்கவில்லை. இதை நான் முதலில் தீவிரமாக எடுக்கவேயில்லையே. ஏதோ தெரியாத்தனமாக இரண்டு அத்தியாயங்கள் எழுதிவிட்டேன். அதை அந்த மகளிர் டாட் காமிற்கும் அனுப்பிவிட்டேன். அவர்கள் புகழ்ந்தது போல் எனது கதை ஆஹா ஓஹோவென்றெல்லாம் இல்லையென்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும் நான் ஏன் முழுக்கதையையும் முடித்துத் தருவதாக அவர்களுக்கு வாக்களித்தேன்? ஆசை; ஆர்வம்; இப்போது அனுபவிக்கிறேன்.


மீண்டும் மீண்டும் அந்த இரண்டு அத்தியாயங்களையுமே வாசிக்கிறேன். சுருக்கமாக அந்த அத்தியாயங்கள் சொல்லும் கதை இவை தான். தன் வீட்டிற்கு வேலை செய்ய வரும் ஏழை நாயகியை பணக்கார நாயகன் பிடித்து முத்தமிட்டு விடுகிறான். அதை நினைத்து நினைத்து அவளுக்கு குளிர்ஜுரம் வந்துவிடுகிறது.


எனக்கு இன்னும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அந்த அத்தியாயங்களை பதிவிட்டு இரண்டு நாளில் மட்டும் இரண்டாயிரம் பேர் வாசித்திருக்கிறார்கள். தொடக்கம் அருமையாக இருக்கிறது; ப்ளீஸ் தினமொரு அத்தியாயம் பதிவிடுங்கள் என்று சொன்னவர் எண்ணிக்கை நூற்றி அறுபது.


அதற்குள் மகளிர் டாட் காமிடமிருந்து ஒரு மெசேஜ். "நான் உங்களை எங்கள் வாட்ஸப் குரூப்பில் சேர்க்கலாமா?" என்கிறார்கள்.


வாட்ஸப் குழு என்றால் நிச்சயம் பெரிய பெரிய எழுத்தாளர்கள் இருப்பார்கள்; அவர்களுடன் உரையாடும் சந்தர்ப்பம் எனக்கு கிட்டும் என்பதால் "ம்ம் சேர்க்கலாம் மேம்" என்றேன் வேகமாக.


கிளிங்.. அடுத்த நிமிடம் சேர்க்கப்பட்டேன். குழுவின் பெயர் 'சைலெண்ட் பிடிஎஃப் ரீடர்ஸ்'. இதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. முதல் வேலையாக அந்த குழுவின் நோக்கத்தை அறிய முயன்றேன். துரோகிகளுக்கு இங்கு இடம் கிடையாது என்றிருந்தது. 'துரோகிகள்?' யாரென்பது அப்போது எனக்கு விளங்கவில்லை.


குழுவில் மொத்தம் நூற்றி இருபத்தேழு பேர் இருந்தார்கள். சந்தேகமேயின்றி அனைவரும் பெண்கள். ஆனால், நான் நினைத்தது போல் எழுத்தாளர்கள் மட்டுமின்றி மகளிர் டாட் காம் வாசகர் சிலரும் கலந்திருந்தார்கள். அனைவரும் பேஸ்புக் வழியாக இணைந்தவர்களாம். ஃபேக் ஐடிக்கள் யாரும் உள்ளே நுழைய முடியாதது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.


எது எப்படியோ நானும் ஒரு எழுத்தாளர் என்று ஃபார்ம் வாங்கி விட்டேன். இப்போது எப்படியாவது எனது மூன்றாவது அத்தியாயத்தை நான் எழுதியாக வேண்டும். ச்சே! இதை எப்படி மறந்தேன்? அத்தியாயம் மூன்று போடவேண்டும் முதலில்.


***************


அத்தியாயம் 3


ராகவ் கிருஷ்ணாவிற்கு இன்னும் ஆத்திரம் அடங்கவில்லை. அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அலைந்து கொண்டிருந்தான்.


நான் இருமுறை சொல்லியனுப்பியும் அவள் வரவில்லையென்றால் அவளுக்கு எவ்வளவு திமிர் இருக்க வேண்டும்? எனக்கு கீழே வேலை பார்ப்பவள், என் வீட்டு வேலைக்காரி, நான் கூப்பிட்டும் வராமல் இருக்கிறாள் என்றால் இனி அவளுக்கு இவ்வீட்டில் இடமில்லை. இதை அவளிடம் சொல்வதற்காக நேரே அவளறை சென்றான் ராகவ் கிருஷ்ணா.


அப்படி என்ன காய்ச்சல் அவளுக்கு! எல்லாம் நடிப்பாக இருக்கும் என்று எண்ணி தான் அவன் அங்கு சென்றதே.


ஆனால், உண்மையில் குளிரை சமாளிக்க முடியாமல் தலைவரை கம்பளியை இழுத்து மூடிப்படுத்திருந்தாள் சம்யுக்தா.


அந்த அறையைச் சுற்றி கண்களை அலையவிட்டான் ராகவ் கிருஷ்ணா. அது ஒரு பழைய சாமான் போட்டு வைக்கும் அறை. தனது பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து கைக்குட்டை ஒன்றை எடுத்து மூக்கை மூடியவன் அவள் பெயரைச் சொல்ல விரும்பாமல், தரையில் படுத்திருந்தவளை, ஹே! ஹே! என்று தனது ஷூக்காலால் தட்டி எழுப்பினான்.


அரக்கப்பறக்க விழித்தவள், எழுந்து உட்கார்ந்து பேந்தபேந்த விழித்தாள். பின், ராகவைப் பார்த்ததும் விலகியிருந்த தனது தாவணியை சரி செய்தாள்.


ராகவுக்கோ அவளது செய்கை வெறுப்பாக இருந்தது. மூக்கிலிருந்த கைக்குட்டையை எடுத்து, உனக்கென்ன மனசுல பெரிய உலக அழகின்னு நினைப்பா? வேகமா தாவணியை சரி செய்யுற? இது மாதிரி ஆயிரம் தாவணியை கிழிச்சுப்போட்டவன் நான் என்றான் வீராவேசமாக.


மிரண்டு பார்த்தவள் தட்டுத் தடுமாறி எழுந்து நின்றாள்.


நேற்று அவன் முத்தம் கொடுத்த கோவம்பழ உதடுகள் பயத்தில் துடித்துக் கொண்டிருந்தன. அவளை நெருங்கி வந்தவன், இங்கப்பாரு என் தேவைகளை கவனிச்சிக்கத்தான் என் அம்மா உன்னை இங்க வேலைக்கு வச்சிருக்காங்க. நான் உனக்கு சம்பளம் கொடுக்கிற முதலாளி. நான் சொல்றதையெல்லாம் நீ கேட்டு தான் ஆகனும். ஒருவேளை உனக்கு இங்க இருக்க பிடிக்கலைன்னா வேலையை விட்டு நின்னுடு என்றதும், இல்ல.. இல்ல சின்னய்யா என்று பதறினாள் சம்யுக்தா.


அப்போ உனக்கு வேலைல இருக்க விருப்பம் தான்? - இடக்காகக் கேட்டான் அவன்.


ஆமா சின்னய்யா என்று பம்மினாள் அவள்.


நான் உன்கிட்ட என்ன சொன்னேன்? எட்டுமணியானா எனக்கு டேபிள்ல காபி ரெடியா இருக்கணும்னு சொன்னேனா இல்லையா? நீ இப்படி எதுவும் செய்யாம இழுத்துப் போர்த்திப் படுத்திருந்தா எனக்கு எப்படி காபி வரும்? நீ எப்படி வேலைல இருப்ப? ம்ம்? என்று உறுமினான் ராகவ்.


அவனுக்கு இன்னும் கோபம் மட்டுப்படவில்லை. சொல்லு! இன்னும் ஏன் நீ எனக்கு காபிபோட்டு எடுத்துட்டு வரலை? என்றான்.


அதுவந்து சின்னய்யா மாலதி சித்தி தான் நான் போய் கொடுக்கிறேன்னு சொன்னாங்க என்றவள் சொன்னது தான் தாமதம், அவங்க இங்க தோட்ட வேலைக்காக வந்திருக்காங்க. சமையல் வேலைக்காக இல்ல என்று கத்தினான் ராகவ்.


மன்னிச்சிருங்க சின்னய்யா. இனி இப்படியொரு தப்பு நடக்காது என்று நகர முற்பட்டவளை, ஆமா நான் குடிக்கிறது; பொண்ணுங்களை என் ரூமுக்கு கூட்டிட்டு வந்து கூத்தடிக்கிறது; எல்லாத்தையும் என் அம்மாக்கிட்ட வத்தி வச்சியே, நேத்து நான் உனக்கு முத்தம் கொடுத்ததையும் சொல்லிட்டியா? என்றபடியே அவன் அவளிடையைப் பற்றி இழுக்க, அவன் அணைப்பிலிருந்து வெளிவர போராடியவள், இல்ல சின்னய்யா சொல்லல. இனி நான் எதையும் பெரியம்மாகிட்ட சொல்லமாட்டேன். ப்ளீஸ் சின்னய்யா! என்னை விட்டிருங்க என்று கெஞ்சினாள்.


காய்ச்சல் என்பதாலோ என்னவோ அவளுடலும் மூச்சும் ரொம்பவே சுட்டது அவனை. ம்ம் குட்கேர்ள், இப்படித்தான் இருக்கணும். இனி ஏதாவது அம்மாக்கிட்ட போச்சு, விளைவு மோசமா இருக்கும். போ! எனக்கு காபிபோட்டு எடுத்துட்டு வா! என்று அவளை விடுவித்தான்.


விடுபட்டதும் தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று சமையலறை நோக்கி ஓடினாள் சம்யுக்தா.


அறையில் தனித்து நின்றவனோ, உன்னை இந்த வீட்லயிருந்து துரத்தினா தான் எனக்கு நிம்மதியென்று கருவிக்கொண்டான்.


உண்மையில் சம்யுக்தா வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் நாளில் எல்லாம் அவனுக்குள் இவ்வளவு வெறுப்பு இல்லை. அவனது அம்மா கூறிய அவள் சோகக்கதை, அவள் மீது அவனுக்கு இரக்கத்தையே உண்டாக்கியிருந்தது.


ஆனால், கடந்த இரண்டு நாள் சம்பவம் அவள் மீதான அவன் அபிப்ராயத்தையே தலைகீழாய் மாற்றிவிட்டது. இதற்கு முன்பு வேலை பார்த்தவர்கள் யாரும் செய்யத் துணியாத ஒரு காரியத்தை அவள் செய்துவிட்டாள்.


இவ்வளவு நாளும் அவன் தன் அன்னையிடம் உண்டாக்கி வைத்திருந்த 'நல்லவன்' பிம்பத்தையே அவள் சுக்குநூறாய் உடைத்துவிட்டாள்.


நான் எதைக் குடித்தால், யாரோடு கூத்தடித்தால் இவளுக்கென்ன? பெரிய அரிச்சந்திரன் பேத்திக் கணக்கா எல்லாத்தையும் அம்மாக்கிட்ட சொல்லியிருக்கா என்று கொதித்தான் அவன்.


ராகவின் அன்னை வசுந்தரா சாதாரணமாக இதைப்பற்றி விசாரித்திருந்தால் கூட அவன் இவ்வளவு கோபப்பட்டிருக்க மாட்டான். அவன் நடத்தைக்கெல்லாம் காரணம் அவனது அப்பாவின் ஜீன் என்றது தான் அவனது ஆத்திரத்தின் அளவை அதிகரித்திருந்தது.


தன்னைப் பற்றி அவரிடம் கூறியது யாரென்று யோசித்தவன், புதிதாக வந்தவளான சம்யுக்தாவையே சந்தேகித்தான்.


நினைத்தது போலவே தூண்டித்துருவி விசாரித்ததில் அவளும் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டாள். மேலும், தன்னை மன்னித்துவிடும்படியும் கெஞ்சினாள். ஆனால், அவனுக்குத்தான் அவளை மன்னிக்க மனமில்லை.


*****


தட்டச்சு செய்தவரை போதுமென்று கைப்பேசியை அணைத்தேன். மாலைவேளையில் ஏதோவொரு சக்தி வந்து ஆக்ரமிக்க, வேகவேகமாக மீதியையும் தட்டச்சு செய்து மகளிர் டாட் காமிற்கு அனுப்பினேன். கிர்... கிர்.. என்று உடனே மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. முதல்முறையாக அவரிடம் பேசப்போகிறேன் என்பதால் மிகுந்த பதற்றமாக இருந்தது எனக்கு. பவ்யமாக ஏற்று "ஹலோ" என்றேன்.


"ஹலோ, ரைட்டர் ஷிவானியா?"


"சொல்லுங்க மேம், நான் தான் பேசுறேன்"


"ஷிவானி, உங்க வாய்ஸ் சின்னப்பொண்ணு வாய்ஸ் மாதிரி இருக்கும்மா. ஆமா நீங்க என்ன பண்றீங்க?"


"எம்எஸ்சி ஃபர்ஸ்ட் இயர் படிக்கிறேன் மேம்"


"ஓஹ்! எப்படி ஷிவானி உங்களுக்கு எழுத இன்டெரஸ்ட் வந்தது"


'அதானே எப்படித் தோன்றியது?' "என்னமோ தெரியல மேம். சும்மா தோணுச்சு, எழுதிட்டேன்"


"சூப்பர்ப்பா, உங்க கதையை நான் வாசிச்சேன், ரொம்ப நல்லாயிருந்தது. நீங்க கதையை முடிச்சதும் நம்ம பப்ளிகேஷன்லயே புக் போட்டிடலாம்"


"புக்கா! மேம், நான் இன்னும் அந்த அளவுக்கெல்லாம் யோசிக்கலை மேம். முதல்ல கதையை முடிப்பேனான்னு கூட தெரியலை மேம்"


"அதெல்லாம் முடிப்பீங்க. முடிக்க வச்சிருவோம். இன்னும் உங்க ரைட்டிங்ல வர்ணனைகள்லாம் மிஸ்ஸிங்டா. அதெல்லாம் எழுத ட்ரை பண்ணுங்க. அப்புறம் ஒரு அத்தியாயத்துக்கு ஆயிரம் டூ ஆயிரத்தைந்நூறு வார்த்தையாவது இருக்கணும்டா"


"அய்யயோ! அவ்வளவு வார்த்தையா?"


"ஆமாடா, உங்களுக்கு ஸ்திரீ டாட் காம் தெரியுமா? அங்கல்லாம் அத்தியாயத்துக்கு ரெண்டாயிரம் வார்த்தை இருக்கணும். இல்லைன்னா வெப்சைட்காரி அடிச்சுத் துரத்திடுவா?"


"ஓகே மேம், இனி நான் எழுத ட்ரை பண்றேன். அப்புறம் நான் கேட்டவுடனேயே உங்க வெப்சைட்ல எழுத பர்மிஷன் தந்ததுக்கு தாங்க்ஸ் மேம். அப்புறம் உங்கக்கிட்ட ஒண்ணு கேட்கணும் மேம்"


"சொல்லுடா"


"ஏன் மேம் முதல்ல நான் சொன்ன தலைப்பு வேணாம்னு நீங்க ஒரு தலைப்பு வச்சீங்க?"


என்னால் இன்னும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஏதோவொரு உந்துதலில் கேட்டுவிட்டேன்.


"நீங்களே சொல்லுங்க 'காதல் நீ காயம் நீ' நல்லாயிருக்கா? இல்ல, 'சில்மிஷம் செய்யாதே சித்ரகுப்தா' நல்லாயிருக்கா? ரொம்ப கிலுகிலுப்பா தலைப்பு இருந்தா தான் ரீடர்ஸ் படிப்பாங்க ஷிவானி"


"பட், எனக்கந்த தலைப்பு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது மேம். நீங்க மாத்தினதும் ரொம்ப கஷ்டமாயிருந்தது"


"நீங்க புதுசில்ல ஷிவானி? போகப்போக எல்லாம் புரிஞ்சிப்பீங்க. ஓகேடா இன்னொரு கால் வருது. தொடர்ந்து எழுதுங்க. ஏதாவது டவுட்னா வாட்ஸப்ல மெசேஜ் பண்ணுங்க, ஓகே?"


"ஓகே மேம். பை மேம்"


நீண்ட நேரத்திற்கு என் இதயத்துடிப்பு சீராகவில்லை. எவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளரிடம் நான் பேசியிருக்கேன் என்று என் மனம் குதூகலித்தது. அப்போது எது எப்படியிருந்தாலும் சரி நாம் இந்தக் கதையை முடித்தே ஆகவேண்டும் எனும் தீர்மானம் பிறந்தது எனக்குள்.

​

 

[Shivani Selvam]

உங்களது விமர்சனங்கள் வரவேற்கப் படுகின்றன ப்ரெண்ட்ஸ்.

பொங்கவும், என் மனதில் தங்கவும் கீழே உள்ள கருத்துத்திரியை உபயோகிக்கவும்🙂

https://www.sahaptham.com/community/threads/comment-thread-for-shivanis-novels.356/

 

[Shivani Selvam]

அத்தியாயம் 2



வர்ணனை? வர்ணனை? இப்போ நான் அந்த வர்ணனைக்கு எங்கேப்போவேன்? என்று புலம்பிய நான் முயற்சி செய்தபோது, நானே எதிர்பாராத அளவுக்கு அது அவ்வளவு அழகாக வந்திருந்தது. எனக்குள்ளும் ஒரு குட்டிக் கம்பன் இருப்பதை அப்போது தான் நான் தெரிந்துகொண்டேன்.


தட்டச்சு செய்ததை மிக ஆவலாக அந்த மகளிர் டாட் காமிற்கு அனுப்பி வைத்தேன்.


ஒரு மாபெரும் பாராட்டுப் பத்திரத்துக்காக நான் காத்திருந்த அவ்வேளையில் தான் வாட்ஸப்பில் ஒரு வாய்ஸ் மெசேஜ் வந்தது. உண்மையில் அதைக் கேட்டதும் எனது ஆர்வமனைத்தும் வடிந்துவிட்டது.


"ஷிவானி, நாலாவது அத்தியாயத்தை வாசிச்சேன். ரொம்ப எழுத்துப்பிழை இருக்கு. சரி பண்ணுங்க. அப்புறம் டயலாக்ஸ் வர இடமெல்லாம் கொட்டேஷன்குள்ள வரணும்மா"


ஒரு வார்த்தைக்கூட நான் எழுதிய வர்ணனை பற்றி இல்லை. அதுக்கூட பரவாயில்லை. அதெப்படி அவர் என் எழுத்தில் பிழை காணலாம்? "மேம், மறுபடியும் நான் வாசிச்சிப் பாத்தேன். நீங்க சொல்ற மாதிரி எழுத்துப்பிழை எதுவும் எனக்குத் தெரியலையே மேம்" என்றேன்.


தொடர்ந்து இருவரும் வாய்ஸ் மெசேஜிலேயே பேசிக்கொண்டோம்.


"ஷிவானி, லாஸ்ட் பேரால திணறினான் போடணும். நீங்க திணரினான்னு சின்ன 'ர' போட்டிருக்கீங்க பாருங்க"


"அய்யயோ! ஆமா மேம், சாரி மேம். நாலு தடவை செக் பண்ணினேன். அப்படியும் எப்படி கவனிக்காம விட்டேன்னு தெரியல. இப்போ கரெக்ட் பண்ணிடுறேன் மேம்"


"நீங்களாவது பரவாயில்ல ஷிவானி. ரைட்டர் லயாக்கு சின்ன'ரா' பெரிய'றா' வித்தியாசம் கூட தெரியல. அது இங்கிலீஷ் மீடியம்ல படிச்சதாம். நாம இது வராது அதான் வரும்னு சொன்னாக்கூட ஏன் அப்படின்னு கேட்குது"


"மேம், நீங்க ஏதோ டயலாக்ஸ்லாம் கொட்டேஷன்குள்ள வரணும்னு சொன்னீங்களே?"


"ம்ம் ஆமா, இப்போ உங்களுக்கு ஒரு வேர்ட் ஃபைல் அனுப்பியிருக்கேன் பாருங்க. அதுல இருக்குற மாதிரி தான் எழுதணும். ரைட்டர் மரியா இப்போ தான் புக்குப் போட அனுப்பிச்சது. அதை அப்படியே உங்களுக்கு அனுப்பியிருக்கேன். வேணும்னா கதையை வாசிச்சிக்கங்க. பட், வாசிச்சிட்டு டெலீட் பண்ணிடனும், ஓகே? வேற யாருக்கும் அனுப்பிடாதீங்கப்பா"


"ஓகே மேம்"


பேசி முடித்ததும் அந்தக் கதையை தரவிறக்கிப் பார்த்தேன். எழுத்தாளர் மரியாவின் கதை என்றால் எனக்கு உயிர். ஆனால், தற்போது என் மனம் அந்தக் கதையில் லயிக்கவில்லை. முதல்முறையாக ஒரு கதையில் கதை தவிர்த்து மற்றவற்றை கவனிக்கிறேன். எழுத்தாளர் மரியா ஒவ்வொரு உரையாடல் முடியும் போதும் மூன்று புள்ளிகள் வைத்திருந்தார், காரணமேயில்லாமல். ஒவ்வொன்றாக உள்வாங்கினேன். ஆனால், முதல் பக்கத்தோடு சரி; அதன்பின், அந்தக் கதையை வாசிக்கும் ஆர்வமே எனக்கு வரவில்லை. காரணமும் அப்போது புரியவில்லை.


நான் கற்றுக்கொண்ட அனைத்தையும் களமிறக்கும் விதமாக அந்த நான்காவது அத்தியாயத்தை மறுசீரமைத்தேன். அனுப்பி வைத்தால் எதிர்புறமிருந்து, "ஓகேப்பா" என்ற ஒற்றைப் பதிலே சாவதானமாக வந்தது.

இம்முறையும் எனக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. ஆனால், அதையும் தாண்டிய இன்னொன்று என்னை நிம்மதியாக இருக்க விடவில்லை. அது நான் இதற்கு முன்பு அனுப்பிய அத்தியாயங்களிலும் மேற்கோள் சேர்க்கத் துடித்தது.


ஆனால், ஒருமுறை பதிவிட்டால் மகளிர் டாட் காமில் மாற்றியோ திருத்தியோ மறுபதிவிட இயலாதாம். பெரிய மகாபாரதம், பைபிள் மாதிரி பண்ணினார்கள். எனக்குள் ஒரு வெறி, என் கதையில் பிழையேதும் இருக்கக்கூடாதென்று.

"அவற்றையெல்லாம் நீக்கி விடுங்கள், நான் முதலில் இருந்து அத்தியாயங்களை அனுப்புகிறேன்" என்றேன்.

மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளரோ, "வீவ்ஸ் கவுண்ட் போயிடும் ஷிவானி" என்று பதறினார்.


இன்று வரையில் எட்டாயிரம் பார்வைகள் போயிருந்தது. நான் அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப் படவில்லை. என் கதை பிழையாக இருக்கக்கூடாது என்பது மட்டுமே என் மூளைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.


அவரிடம், "போனால் போகட்டும் மேம்" என்றேன் அசட்டையாக.


அவருக்கு அது கோபத்தை உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும். "புரியாம பேசாத ஷிவானி, வீவ்ஸ் கவுண்ட் அதிகமா இருந்தா தான் உன் கதையை இன்னும் நாலு பேர் வாசிப்பாங்க" என்றார் அதட்டலாக.


அதன்பின், என்னால் மறுத்துப் பேச முடியுமா என்ன? என்னிடம் இருக்கும் அத்தியாயங்களில் மட்டும் மேற்கோள்களை சேர்த்துவிட்டு வாலை சுருட்டிக்கொண்டேன்.


முதல்முறையாக அவர் என்னிடம் காட்டிய கோபம் இது. இதை நான் நாட்காட்டியில் எல்லாம் குறித்து பெரிதாக்கவில்லை. ஆனால், முதல் அத்தியாயம் அனுப்பியபோதே அவர் என்னிடம் இந்தப் பிழைகளை சுட்டிக்காட்டாதது ஏதோ போல் இருந்தது. ஒருவேளை முதல்நாளே இவற்றை அவர் சொல்லியிருந்தால் நான் கதையெழுதும் முடிவையே கைவிட்டிருப்பேனோ என்னவோ!


***********


தத்தி தத்தி இப்போது ஆறு அத்தியாயங்கள் வரையிலும் முன்னேறியிருக்கிறேன். இன்று காலையில் தான் அந்த ஆறாவது அத்தியாயத்தையும் அனுப்பி வைத்தேன். ஆனால், கடந்த இரண்டு வாரங்களில் நிகழாத சங்கடம் ஒன்று இப்போது நிகழ்ந்திருக்கிறது. நான் எழுதிய அந்த ஆறாவது அத்தியாயத்தை மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளர் எதற்கு வாட்ஸப் குழுவில் போட வேண்டும்? என்று நீண்டநேரமாக நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.


அந்தக் குழுவில் சேர்ந்ததிலிருந்தே இதுவரை ஒருமுறைக்கூட நான் மெசேஜ் போட்டதில்லை. நடனப்போட்டி நடுவர் போல வெறும் பார்வையாளராக மட்டுமே இருந்து வந்திருக்கிறேன்.


தப்பித்தவறி யாராவது ஒருவர், 'சூப்பரான ஆன்டிஹீரோ ஸ்டோரீஸ் சொல்லுங்கப்பா' என்று கேட்டுவிட்டால் போதும், உடனே புதிதாக வெளியான அனைத்து குடும்ப நாவல்களின் பெயர்களும், பிடிஎஃப்களும் வரிசை கட்டி வந்துவிடும்.


உண்மையாகவே அந்த பிடிஎஃப்பை அவர்கள் வாசிக்கிறார்களா? என்ற சந்தேகம், இரண்டு நாளுக்கொருமுறை ஒருவர், "சூப்பரான ஆன்டிஹீரோ ஸ்டோரீஸ் சொல்லுங்கப்பா" என்று கேட்டபோது தான் வந்தது.


புத்தகங்கள் மட்டுமல்லாது சில அரைநிர்வாண புகைப்படங்களும் அவ்வப்போது குழுவில் பகிரப்படும். அதற்கு குழுவில் உள்ளோர் சிலர் கவிதை எழுதுவர்.


பிறகு, காலையானால் மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளர் எங்கிருந்தாவது ஒரு பூப்போட்ட குட்மார்னிங் படத்தை தூக்கிக்கொண்டு வந்துவிடுவார். முந்நூற்றி அறுபத்தைந்து நாட்களுக்குமே அவரிடம் அவ்வாறு ஒரு புகைப்படம் இருக்குமென்பது என் கணிப்பு.


இன்னொரு அம்மா இருக்கிறார். தினம் காலையில் தன் வீட்டில் பாடும் சுப்ரபாதத்தை அனுப்பி வைத்து இம்சிப்பார். அதற்கும் சிலர் மனசாட்சியேயின்றி, "தேன்சொட்டும் குரல்; சூப்பர்" என்று சிலாகிப்பர்.


குழுவில் ஒரே சமயத்தில் இருபது பேர் தட்டச்சு செய்வதைப் பார்த்தால் டெனட் படத்தை முதல்முறை பார்ப்பதுபோலவே இருக்கும்.


அதிலும் யாருக்காவது பிறந்த நாள் என்றால் குழுவே அமளிப்படும். "என்ன ட்ரெஸ்? என்ன பிளான்?" என்று யார்யாரோ வந்து துளைப்பார்கள். நியூயார்க்கில் இருக்கும் அம்மாவிற்காக நியூசிலாந்தில் இருக்கும் அம்மா பிரியாணி செய்து செல்ஃபி போடுவார்.


சிலநேரம் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்; இவ்வளவு பேர் இருக்கும் ஒரு குழுவில் எப்படி தன் சொந்த விருப்பு வெறுப்புகளையெல்லாம் இவர்களால் கூச்சமேயின்றி பகிர்ந்துகொள்ள முடிகிறதென்று.


பின்பு, என்னை நானே சமாதானம் செய்துகொள்வேன். அவர்களின் சலித்துப்போனதொரு வாழ்க்கை சுழற்சியில் இந்தக் குழு ஒரு வசந்தமாக தோன்றியிருக்கலாம். இல்லை, தங்கள் மனவடிகால்களுக்கு அவர்கள் இதை உபயோகித்திருக்கலாம். இஷ்! ஒரு நிமிடம், இவ்வளவு உளவியல் ஆராய்ச்சி செய்யும் நான் என் அம்மாவை இந்தக் குழுவில் சேர அனுமதிப்பேனா என்றால்… பெரிய நோ. அது 'அஜால் குஜால் ஆன்ட்டீஸ் குழு' என்பது என்னையறியாமலேயே எனக்குள் பதிந்துபோய் இருந்தது.


எனக்கு வியப்பெல்லாம் எப்படி மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளர் இவர்கள் ஒவ்வொருவரையாக அடையாளம் கண்டு ஒன்றிணைத்தார் என்பது தான்.


தொடர்ந்து அறிவிப்புகளாக வர, ஒரு கட்டத்தில் அந்தக் குழுவை சைலெண்ட் மோடில் போட்டுவிட்டேன். இப்போது கூட மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளர் கூறியிராவிட்டால் அந்த குழுவிற்குள் சென்று நான் பார்த்திருக்கவே மாட்டேன்.


வாட்ஸப் நான் படிக்க வேண்டியவையாக மொத்தம் நான்காயிரம் மெசேஜ்களை காண்பித்தது. அருகில் கீழ்நோக்கிய அம்புக்குறி இருந்ததால் நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் தற்போதைய உரையாடலுக்குச் சென்றேன்.


ஓஹ் மை காட்! எவ்வளவு பாராட்டுகள் எனக்கு. அங்கிருப்பவர்கள் அனைவரும் என்னைப் பற்றி தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


எனது ஆதர்ச எழுத்தாளர் ஒருவர், "சூப்பர் ஷிவானி" என்றபோது எனது உடல் காற்றில் மிதந்தது.


"அனைவருக்கும் நன்றி" என்று நான் தட்டச்சு செய்த சமயத்தில் தான் எனது ஆதர்ச எழுத்தாளர் தனி உரையாடலில், "ஹாய் ஷிவானி" என்றார்.


நானும், "ஹாய் மேம். நான் உங்களோட மிகப்பெரிய ஃபேன் மேம்" என்று என்னை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன்.


ஏனோ xxx என்ற வாசகர் ஐடியில் நீங்கள் பிளாக் செய்தது என்னைத்தான் என்று என்னால் அவரிடம் கூற முடியவில்லை.


அவர், "உங்கக் கதை நல்லாயிருக்கு ஷிவானி. தொடர்ந்து எழுதுங்க" என்று என்னை ஊக்கப்படுத்தினார்.


நான் நல்லப்பிள்ளை போல், "நன்றி மேம்" என்றுவிட்டு, அவர் என்னை பிளாக் செய்தபோது நடந்த நிகழ்வுகளை நினைத்துப் பார்த்தேன்.


தொடர்ந்து அவரின் கதைகளை வாசித்து வந்த நான் அவருக்கு ஒரேயொரு மெசேஜ் அனுப்பி தான் ஜென்ம விரோதியானேன். ஒன்றுமில்லை, "மேம், நேத்து நீங்க பதிவிட்ட அத்தியாயம் சூப்பர். அதுல அவள் கதற கதற துடிக்கத் துடிக்க அவன் அவள் கற்பை சூறையாடினான்; விடியலின் துவக்கத்தில் ஒரு தாம்பத்தியம் நிகழ்ந்து முடிந்திருந்ததுன்னு எழுதியிருந்தீங்களே, தாம்பத்தியத்துக்கு அர்த்தம் செக்ஸா? ரேப்பா?" என்று கேட்டேன். உடனே பிளாக்.


பழையவற்றை அசை போட்டுக்கொண்டே வாட்ஸப் குழு சென்று பார்த்தபோது ஒருவர், "இந்தப்பொண்ணு உன்னை மிஞ்சிடும் போலயிருக்கு டார்லிங்" என்று மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளரிடம் என்னை பாராட்டிக் கொண்டிருந்தார்.


அவரும் நான் அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக ஸ்க்ரீன் ஷாட் எடுத்துக்கொண்டு தனி உரையாடலுக்கு வந்தார். முதல் வாக்கியமே, "உன்னை நினைச்சு எனக்கு பெருமையா இருக்கும்மா" என்பது தான்.


நான் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், "எல்லாம் உங்களால் தான் மேம்" என்றேன்.


உடனே கலர் கலராக பத்து ஹார்ட்டீன்ஸ் வந்தது அவரிடமிருந்து. அக்கணம் பத்து பேலே டான்சர்ஸ் என்னைச் சுற்றி பாட்டுப்பாடி நடனமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.


மீண்டும் மீண்டும் ஒரே கேள்வி தான் என் மூளையை அமிலமாய் அரித்துக் கொண்டிருந்தது. 'அப்படி நான் என்ன எழுதிவிட்டேன்?'


எனக்கே மீண்டும் வாசிக்க வேண்டும் போல் இருந்ததால் அந்த அத்தியாயத்தை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.

--------------------

உங்களது விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன ப்ரெண்ட்ஸ்.

உங்களது கருத்துகளை நீங்கள் பதிவிட நம்பிக்கையான ஒரே இடம் கருத்துத்திரி🙂

https://www.sahaptham.com/community/threads/comment-thread-for-shivanis-novels.356/

​