- Messages
- 1,039
- Reaction score
- 1,132
- Points
- 113
அத்தியாயம் 12
காலையில் விழித்தவுடனே அப்சரஸ் டாட் காம் உரிமையாளர் எனக்காக எழுதியிருந்த கட்டுரையை நோக்கி எனது கண்கள் அலை பாய்ந்தன. அவர் மீண்டும் மீண்டும் தளங்களில் எழுதுவதிலுள்ள நன்மைகளையே பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருந்தார். நான் கேட்ட விசுவாசத்தைப் பற்றி மறந்துவிட்டார். எனக்கு தான் அவற்றை வாசிக்க வலிமை ரொம்ப வேண்டியதாகியிருந்தது.
அவற்றில் என் விழியை விரியச் செய்த விஷயம் இது தான். "அமேசான் கிண்டிலில் ஒவ்வொரு மாதமும் பத்தாயிரம் வருமானம் பார்க்கும் எழுத்தாளர்கள், தங்கள் கதைகளை ஏன் வாசகர்களுக்கு இலவச பிடிஎஃப்பாக கொடுக்கக்கூடாது?" என்று யாரோ ஒரு கூட்டம் பிதற்றிக் கொண்டிருந்ததாம். அந்தக் கூட்டத்தைப் போலவே நானும் அமேசான் கிண்டில் பற்றி பொய் பிரச்சாரம் பண்ணுகிறேனாம்.
உளறிய கூட்டம் எதுவென்று யூகிக்க முடிந்தாலும், கிண்டிலில் மாதம் பத்தாயிரம் வருமானம் என்பதெல்லாம் எல்லா எழுத்தாளர்களுக்கும் சாத்தியம் கிடையாது. அமேசான் கிண்டிலில் 'KENP Reads' ஒரு லட்சத்தை தொட்டால் ஒழிய இப்படி மாதம் பத்தாயிரம் பெறுவதற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லை. அதுபோக, கிண்டில்காரனும் வில்லாதி வில்லன்.
எனது மூன்றாவது கதையை அமேசான் கிண்டிலில் பதிவேற்றிய சமயம், அது வாசிக்கப்பட்ட பக்கங்களின் எண்ணிக்கையானது திடீரென லட்சத்தைக் கடந்தது. நானும் பத்தாயிரத்துக்கு மேலே என் வங்கிக்கணக்கில் ஏறும் என்ற இறுமாப்பில் இருந்தேன். ஆனால், மார்ச் மாதத்தின் முதல் வாரத்தில் தான் அந்த அக்கிரமம் நிகழ்ந்தது. எனது பிப்ரவரி மாதத்திற்கான 'KENP Reads' லட்சத்திலிருந்து ஐம்பதாயிரமாக குறைக்கப்பட்டது. இந்த துயரச் சம்பவத்தால், வெறும் ஐயாயிரம் மட்டுமே என் வங்கிக்கணக்கில் ஏறியது.
என்னால் என்ன பிரச்சனை என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஃபேஸ்புக்கில் எனது எழுத்தாள நண்பர்களிடம் காரணம் கேட்டேன். அதையும் கவன ஈர்ப்பு போராட்டமாகக் கருதினார்கள் சிலர்.
முக்கியமானது, பலரும் தங்களுக்கும் இப்படி ஆகியிருக்கிறது என்று புகார் தெரிவித்தது தான். குறிப்பாக, வாசிப்பு பக்கங்களின் எண்ணிக்கை லட்சத்தை நெருங்கும், அல்லது கடக்கும் மாதங்களில் மட்டுமே இவ்வாறு பாதியாகக் குறைகிறது என்றார்கள். நான் மின்னஞ்சல் அனுப்பி கேட்டபோது அமேசான் கிண்டில் நிறுவனத்தார், "ஒரு சிறு குளறுபடி ஏற்பட்டது. இப்போது எல்லாம் சரியாகத் தான் இருக்கிறது" என்றார்கள்.
'அப்படியானால் ஒவ்வொரு நாளும் இவ்வளவு பக்கங்கள் வாசிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்று அமேசான் கிண்டில் நிறுவனத்தால் 'Report' பக்கத்தில் காட்டுப்படுபவை எல்லாம் உண்மை அறிக்கை இல்லையா? ஒரு எழுத்தாளர் எப்போதும் தனது புத்தகத்தின் வாசிக்கப்பட்ட பக்கங்களின் எண்ணிக்கை அதிகமானால் சந்தோசம் தான் படுவார். ஆனால், அமேசான் கிண்டிலில் மட்டும் அவன் எப்போது அதை பாதியாக குறைப்பானோ என்று பயந்துகொண்டே இருக்க வேண்டுமா? அச்சுப்புத்தகம் போட முடியவில்லையானாலும், இவ்வளவு நாளாக அந்த அமேசான் கிண்டில் தான் ராயல்டி விஷயத்தில் நம்பகமானது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அதிலும் இப்படியொரு இடியா?' என்று ஏகப்பட்ட திடுக்கிடல்கள் எனக்குள்.
ஒரேயொரு நிம்மதி, பாரபட்சமின்றி அனைத்து டாட் காம்களை சேர்ந்தவர்களுக்கும் இந்தப் பிரச்சனை இருக்கிறது.
ஆனால், யார் சென்று எங்கள் தரப்பில் கிண்டில்காரனிடம் பேசுவது என்று தான் தெரியவில்லை.
ஒருமுறை இது பெரிய பிரச்சனையாக தலைதூக்கியபோது 'வசீகரி டாட் காம்' உரிமையாளர், 'யாருக்கெல்லாம் அமேசான் கிண்டிலில் ராயல்டி குறைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அவர்களெல்லாம் நான் அனுப்பும் இந்த படிவத்தை நிரப்பித் தாருங்கள்; உங்கள் சார்பில் நான் அமேசான் கிண்டில் நிறுவனத்தாரிடம் சமர்ப்பிக்கிறேன்' என்றார்.
அவர் சமர்ப்பிப்பதால் நியாயம் கிடைக்கப்போகிறதோ? இல்லையோ? தள வேறுபாடின்றி அனைத்து எழுத்தாளர்களையும் இவ்விஷயத்தில் ஒன்றிணைக்கும் அவரின் முயற்சியை பாராட்டலாம் தானே! ம்க்கும், இதற்கும் சிலர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். வேலைக்காகாது என்றார்கள். எனக்கு விசனமெல்லாம், குடும்பத்தில் ஒற்றுமை வேண்டும் என்று இவர்கள் பக்கம் பக்கமாக எழுதுவது தான்.
****************
சக்கரவியூகத்தில் அபிமன்யூ மாட்டிக்கொண்டது போல், என்னைச் சுற்றி ஆயிரம் பிரச்சனைகளுக்கிடையே நான் மாட்டிக்கொண்டிருந்தாலும், புத்தகம் போடவேண்டும் என்ற என் ஆசையை மட்டும் கைவிடவில்லை.
கூகுளில் தமிழில் பிரபலமான பதிப்பகங்களின் மின்னஞ்சல் முகவரிகளை எல்லாம் தேடித்தேடி சேகரித்தேன்.
பின், அவை ஒவ்வொன்றிற்குமாய் கீழ்க்கண்டவாறு தட்டச்சு செய்து எனது நாவலின் மின்னூல் பிரதியையும் உடன் இணைத்து அனுப்பி வைத்தேன்.
" ***** பதிப்பகத்தாருக்கு வணக்கம். என் பெயர் ஷிவானி. நான் ஒரு வளர்ந்துவரும் எழுத்தாளர். நான் இதுவரை மூன்று நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறேன். மூன்றுமே குடும்ப நாவல்கள். எனது நாவல்களை புத்தகமாக பதிப்பிக்க உங்களால் உதவ முடிந்தால் எனக்கு தெரியப்படுத்தவும். இத்தோடு எனது நாவல்களையும் Word file-ஆக இணைத்திருக்கிறேன். நன்றி"
எனது இந்த மின்னஞ்சலுக்கு சொல்லிவைத்தாற்போல் எட்டு பதிப்பகங்களுமே மௌனத்தையே கடைபிடித்தன.
புண்ணியமாக மூன்று பதிப்பகங்களின் தொலைபேசி எண்கள் கிடைத்ததால், அவற்றிற்கு முயன்று பார்த்தேன்.
ஒரு பதிப்பகமோ, "நாங்கள் புதிய எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை பதிப்பிப்பதில்லை" என்றார்கள்.
இன்னொருவரோ, "ஒருவேளை பத்தாயிரம் கொடுத்து நீங்களே உங்கள் புத்தகத்திற்கு முதலீட்டாளரானால் நாங்கள் பதிப்பிக்கிறோம்" என்றார்கள்.
இவற்றில் நான் கவனிக்கத் தவறிய ஒன்றை மூன்றாம் பதிப்பகம் சொன்னது. "நாங்கள் குடும்ப நாவல்கள் எல்லாம் பதிப்பிப்பதில்லை. வரலாற்று நாவல்களுக்கு மட்டுமே எங்களிடம் முன்னுரிமை. நீங்கள் குடும்ப நாவல்கள் பதிப்பிக்கும் பதிப்பகங்களை அணுகுங்கள்" என்றார்கள்.
'அட! புத்தகம் பதிப்பித்தலிலேயே எப்படியான புத்தகங்களை மட்டும் பதிப்பிப்போம் என்றும் பதிப்பகங்கள் கொள்கை கடைபிடிக்கிறார்களா?' என்று ஏகப்பட்ட வியப்பு எனக்கு.
டாட் காம் வைத்துள்ள சில பதிப்பகங்களும் இதுபோல் கொள்கை கடைபிடிப்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், குடும்ப நாவல்களையே பதிப்பித்தாலும் அவை வேறு மாதிரி இருக்கும். நாவல் இவ்வளவு வார்த்தைகளுக்குள் தான் இருக்க வேண்டும்; முடிவு சுபமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; நாவலில் காதல்காட்சிகளை விரசமில்லாமல் எழுத வேண்டும்; போதைவஸ்துகள் பயன்படுத்தலையும், பாலியல் வன்கொடுமைகளையும் நியாயமென்று கற்பிக்கக்கூடாது; பேச்சு வழக்கானாலும் கதாபாத்திரம் கெட்ட வார்த்தை பேசக்கூடாது; அச்சிடவிருக்கும் அந்தக்கதை அமேசான் கிண்டிலில் இருக்கக்கூடாது; இன்னும் இத்யாதி இத்யாதி என்று அது நீளும்.
ஒன்றிரண்டிற்கு உடன்பட்டாலும், ஒரு எழுத்தாளரை கூண்டிற்குள் அடைத்து வைப்பதான விதிமுறைகள் தான் இவை. தன் சமகாலத்தை, உள்ளதை உள்ளபடியே பதிவுசெய்ய இது மாபெரும் தடைவிதிக்கிறது. இருப்பினும், தனது ஒன்று விட்ட பெரியப்பா பிரிண்டிங் ப்ரெஸ்ஸில் வேலை செய்யாத அனைவரும் இப்படி சில விதிமுறைகளுக்குள் சிக்கித் தவிக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.
****************
நான் எழுத வந்து எட்டு மாதங்கள் நிறைவடைந்திருக்கும் நிலையில் மீண்டும் என் பேராசிரியரிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு. அவர் நான் உள்ளே வந்த பின்பும், தான் திருத்த வேண்டிய தேர்வுத்தாள்களையே புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அவரது மேசையிலிருந்த பெயர்ப்பலகையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 'இ.ராஜாகுமார், எம்எஸ்சி (பிசிக்ஸ்), பிஹெச்டி, பிஜிடிசிஏ, நெட்'
"அடுத்த வருஷம் உங்க ப்ராஜெக்ட் கைடு நான் தான்! மினி மேடம் சொல்லியிருப்பாங்களே? உங்கக்கிட்ட லேப்டாப் இல்லைன்னு கேள்விப்பட்டேன். தீஸிஸ் எல்லாம் எதுல டைப் பண்ணுவீங்க?"
'நான் என்ன அந்த பேப்பருக்குள்ளயா இருக்கேன்? உங்களுக்கு எதிர்ல தான் நிக்கிறேன் சார். என் முகத்தைப் பார்த்து பேசுங்க.'
"ம்ம்.. என்ன பண்ணப் போறீங்க?"
"என் ப்ராஜெக்ட்மேட் இலக்கியா, அவங்கக்கிட்ட ரெண்டு லேப்டாப் இருக்குன்னு எனக்கொன்னு தர்றதா சொன்னாங்க சார்."
"ஓஹ், நான் எங்க போன்ல கதை டைப் பண்ற மாதிரி, இதையும் போன்லயே பண்ணப்போறீங்களோன்னு பயந்துட்டேன்."
'நீங்க முன்னாடி மாதிரி நிமிர்ந்து பார்க்காமலே பேசுங்க சார். எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு'
"ஷிவானி, உங்களுக்கு கண்ணாடி பார்க்கிற பழக்கம் இருக்கா?"
"சார்?"
"இல்ல, நீங்க இங்க ஜாயின் பண்ண வந்தப்போ எப்படியிருந்தீங்க, இப்போ எப்படி இருக்கீங்கன்னு போன்ல செல்ஃபி ஏதும் இருந்தா கம்ப்பேர் பண்ணிப் பாருங்க. நீங்க ரொம்ப மெலிஞ்சிட்டீங்க ஷிவானி. உங்கக் கண்ணைச் சுத்தி கருவளையம் வந்திருக்கு. ஃபேஸ்புக்ல பாத்தேன், எழுத்தாளரா உங்கப்பேரை தக்க வச்சிக்க ரொம்பப் போராடுறீங்கல்ல? முழுசா அதுக்குள்ளயே கிடக்குறீங்கல்ல? இது நல்லதில்ல ஷிவானி. இதையே நீங்க முழு நேர வேலையா செய்ய முடியாது. சோஷியல் மீடியா ஒரு விர்ச்சுவல் வேர்ல்ட். நீங்க உங்க ரியாலிட்டிக்கு வாங்க. எழுத்தாளர் சுஜாதா தெரியுமா?"
"தெரியும் சார். அவங்களும் யூஜில பிசிக்ஸ் தான் பண்ணியிருக்காங்க. முன்னாள் ஜனாதிபதி அப்துல்கலாமும் அவரும் கிளாஸ்மேட்ஸ்"
"ம்ம், அவர் எம்சிஏ படிச்சிட்டு எழுத்துத்துறைக்கு வந்த ஒரு இளம் எழுத்தாளர்க்கு சொன்ன அட்வைஸ் என்ன தெரியுமா? 'முதல்ல நல்லவேலைக்குப் போங்க, உங்களுக்குன்னு மாசாமாசம் நிலையான சம்பளம் வர்ற மாதிரி ஒரு வேலையைத் தேடிக்கங்க. எழுதறது முழுநேரத்தொழிலா இருந்தா எல்லாம் பிழைக்க முடியாது'ன்னு சொல்லியிருக்காரு. சொன்னப்போ அவர் யாரு? எழுத்துலகின் சூப்பர் ஸ்டார். அவருக்கே இது தான் நிலைமை. அப்புறம் முழுநேரமா எழுதும்போது நமக்கு பல துறை சார்ந்த அனுபவம் கிடைக்காதாம். ஒரு கட்டத்துல நமக்கே எழுத்து மேல வெறுப்போ, கோபமோக்கூட வந்திடுமாம். நான் நீங்க இப்போ அழுற அளவுக்கு எதுவும் சொல்லலையே? இதெல்லாம் உங்க ஓய்வு நேரத்துல பண்ணுங்கன்னு தான் சொல்றேன். உங்களையே நீங்க ஸ்பாயில் பண்ணிக்கக் கூடாது. இப்ப நம்ம ப்ராஜெக்ட் பத்தி பாக்கலாமா?"
"யெஸ் சார்"
"இல்ல நம்ம நாளைலயிருந்து ஸ்டார்ட் பண்ணலாம். க்ளாஸுக்கு போகும்போது முகத்தை கழுவிட்டுப் போங்க."
"ஓகே சார்"
அவர் கூறுவதில் தவறேயில்லை. நான் பைத்தியமாகிக் கொண்டிருக்கிறேன். எனது கண்களை கொஞ்ச கொஞ்சமாக இழந்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஃபேஸ்புக்கில் பொங்கல் வாங்கிய சமயமெல்லாம் என் பெற்றோரிடமும், நண்பர்களிடமும் காரணமேயில்லாமல் எரிந்து விழுந்திருக்கிறேன். நான் இதிலிருந்து வெளிவந்தே ஆகவேண்டும். இல்லையென்றால் ஒருநாள் நானே என் உயிரை பறிக்கும் துர்பாக்கிய நிலைக்கு தள்ளப்படுவேன்.
முகத்தை அரசமரத்தடியில் இருக்கும் குழாய் நீரில் அடித்துக்கழுவியப் பின், வகுப்பறைக்குச் செல்ல மனமில்லாமல், அங்கிருந்த கல்மேடையில் ஏறி அமர்ந்தேன்.
காற்று வெம்மை பூசியிருந்தாலும் அப்போதைக்கு எனக்கு தேவையாயிருந்தது. மடியில் கிடந்த பர்ஸைத் திறந்து கைப்பேசியை எடுத்தேன். மிகவும் கனத்தது அது.
ஊப்ப்! என் ஓய்வுநேரத்தை நான் என் எழுத்துக்காக செலவழிக்கப்போகிறேன். அதில் என் கவனத்தை திசைதிருப்பும் விதமாய் செயல்படும் யாரும் எனக்கு தேவையில்லை.
முதலில் ரமணிச்சந்திரன் நாவல்ஸ் குழு உள்ளிட்ட சில நாவல் குழுக்களை அன்ஃபாலோவில் போட்டேன். பின், தொடர் போராட்டக்காரர்கள், என் மீது அபிப்ராயமேதுமின்றி போலியாக நண்பர்கள் போர்வையில் ஒளிந்திருப்பவர்கள், தகுதியே இல்லாதவர்கள் என்று நான் நினைப்பவர்களை கொண்டாடுபவர்கள், விமர்சகர்கள் பெயரில் கூஜாக்கள், சோற்றில் ஒருபிடி மண்ணை அள்ளிப்போட்டாலும் ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு உண்ணும் சில அமைதிப்படை எழுத்தாளர்கள் என்று சரமாரியாக அனைவரையும் அன்ஃபிரெண்ட் செய்தேன்.
அப்போது 'யார் யாரை கொண்டாடினால் உனக்கென்ன ஷிவானி? அவர்கள் ரசனை உன் ரசனையோடு ஒத்துப்போக வேண்டுமா? உன் கருத்துகளை அவர்கள் ஆமோதிக்க வேண்டுமா?' என்று தோன்றத் தான் செய்தது.
இருப்பினும், 'அன்ஃபிரெண்ட் செய்தது அன்ஃபிரெண்ட் செய்ததாகவே இருக்கட்டும்! எனக்குத் தேவை நிம்மதி' என்று வைராக்கியமாக ஜென்நிலைக்கு சென்றேன் நான்.
******************
உங்களது விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன ப்ரெண்ட்ஸ்.
அகைன் ப்ளீஸ் கிவ் ஹார்ட் டச்சிங் கமெண்ட்ஸ்யா😉
கருத்துத்திரி,
❤️💙💚💛💜🖤
காலையில் விழித்தவுடனே அப்சரஸ் டாட் காம் உரிமையாளர் எனக்காக எழுதியிருந்த கட்டுரையை நோக்கி எனது கண்கள் அலை பாய்ந்தன. அவர் மீண்டும் மீண்டும் தளங்களில் எழுதுவதிலுள்ள நன்மைகளையே பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருந்தார். நான் கேட்ட விசுவாசத்தைப் பற்றி மறந்துவிட்டார். எனக்கு தான் அவற்றை வாசிக்க வலிமை ரொம்ப வேண்டியதாகியிருந்தது.
அவற்றில் என் விழியை விரியச் செய்த விஷயம் இது தான். "அமேசான் கிண்டிலில் ஒவ்வொரு மாதமும் பத்தாயிரம் வருமானம் பார்க்கும் எழுத்தாளர்கள், தங்கள் கதைகளை ஏன் வாசகர்களுக்கு இலவச பிடிஎஃப்பாக கொடுக்கக்கூடாது?" என்று யாரோ ஒரு கூட்டம் பிதற்றிக் கொண்டிருந்ததாம். அந்தக் கூட்டத்தைப் போலவே நானும் அமேசான் கிண்டில் பற்றி பொய் பிரச்சாரம் பண்ணுகிறேனாம்.
உளறிய கூட்டம் எதுவென்று யூகிக்க முடிந்தாலும், கிண்டிலில் மாதம் பத்தாயிரம் வருமானம் என்பதெல்லாம் எல்லா எழுத்தாளர்களுக்கும் சாத்தியம் கிடையாது. அமேசான் கிண்டிலில் 'KENP Reads' ஒரு லட்சத்தை தொட்டால் ஒழிய இப்படி மாதம் பத்தாயிரம் பெறுவதற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லை. அதுபோக, கிண்டில்காரனும் வில்லாதி வில்லன்.
எனது மூன்றாவது கதையை அமேசான் கிண்டிலில் பதிவேற்றிய சமயம், அது வாசிக்கப்பட்ட பக்கங்களின் எண்ணிக்கையானது திடீரென லட்சத்தைக் கடந்தது. நானும் பத்தாயிரத்துக்கு மேலே என் வங்கிக்கணக்கில் ஏறும் என்ற இறுமாப்பில் இருந்தேன். ஆனால், மார்ச் மாதத்தின் முதல் வாரத்தில் தான் அந்த அக்கிரமம் நிகழ்ந்தது. எனது பிப்ரவரி மாதத்திற்கான 'KENP Reads' லட்சத்திலிருந்து ஐம்பதாயிரமாக குறைக்கப்பட்டது. இந்த துயரச் சம்பவத்தால், வெறும் ஐயாயிரம் மட்டுமே என் வங்கிக்கணக்கில் ஏறியது.
என்னால் என்ன பிரச்சனை என்று புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஃபேஸ்புக்கில் எனது எழுத்தாள நண்பர்களிடம் காரணம் கேட்டேன். அதையும் கவன ஈர்ப்பு போராட்டமாகக் கருதினார்கள் சிலர்.
முக்கியமானது, பலரும் தங்களுக்கும் இப்படி ஆகியிருக்கிறது என்று புகார் தெரிவித்தது தான். குறிப்பாக, வாசிப்பு பக்கங்களின் எண்ணிக்கை லட்சத்தை நெருங்கும், அல்லது கடக்கும் மாதங்களில் மட்டுமே இவ்வாறு பாதியாகக் குறைகிறது என்றார்கள். நான் மின்னஞ்சல் அனுப்பி கேட்டபோது அமேசான் கிண்டில் நிறுவனத்தார், "ஒரு சிறு குளறுபடி ஏற்பட்டது. இப்போது எல்லாம் சரியாகத் தான் இருக்கிறது" என்றார்கள்.
'அப்படியானால் ஒவ்வொரு நாளும் இவ்வளவு பக்கங்கள் வாசிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்று அமேசான் கிண்டில் நிறுவனத்தால் 'Report' பக்கத்தில் காட்டுப்படுபவை எல்லாம் உண்மை அறிக்கை இல்லையா? ஒரு எழுத்தாளர் எப்போதும் தனது புத்தகத்தின் வாசிக்கப்பட்ட பக்கங்களின் எண்ணிக்கை அதிகமானால் சந்தோசம் தான் படுவார். ஆனால், அமேசான் கிண்டிலில் மட்டும் அவன் எப்போது அதை பாதியாக குறைப்பானோ என்று பயந்துகொண்டே இருக்க வேண்டுமா? அச்சுப்புத்தகம் போட முடியவில்லையானாலும், இவ்வளவு நாளாக அந்த அமேசான் கிண்டில் தான் ராயல்டி விஷயத்தில் நம்பகமானது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அதிலும் இப்படியொரு இடியா?' என்று ஏகப்பட்ட திடுக்கிடல்கள் எனக்குள்.
ஒரேயொரு நிம்மதி, பாரபட்சமின்றி அனைத்து டாட் காம்களை சேர்ந்தவர்களுக்கும் இந்தப் பிரச்சனை இருக்கிறது.
ஆனால், யார் சென்று எங்கள் தரப்பில் கிண்டில்காரனிடம் பேசுவது என்று தான் தெரியவில்லை.
ஒருமுறை இது பெரிய பிரச்சனையாக தலைதூக்கியபோது 'வசீகரி டாட் காம்' உரிமையாளர், 'யாருக்கெல்லாம் அமேசான் கிண்டிலில் ராயல்டி குறைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ அவர்களெல்லாம் நான் அனுப்பும் இந்த படிவத்தை நிரப்பித் தாருங்கள்; உங்கள் சார்பில் நான் அமேசான் கிண்டில் நிறுவனத்தாரிடம் சமர்ப்பிக்கிறேன்' என்றார்.
அவர் சமர்ப்பிப்பதால் நியாயம் கிடைக்கப்போகிறதோ? இல்லையோ? தள வேறுபாடின்றி அனைத்து எழுத்தாளர்களையும் இவ்விஷயத்தில் ஒன்றிணைக்கும் அவரின் முயற்சியை பாராட்டலாம் தானே! ம்க்கும், இதற்கும் சிலர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்கள். வேலைக்காகாது என்றார்கள். எனக்கு விசனமெல்லாம், குடும்பத்தில் ஒற்றுமை வேண்டும் என்று இவர்கள் பக்கம் பக்கமாக எழுதுவது தான்.
****************
சக்கரவியூகத்தில் அபிமன்யூ மாட்டிக்கொண்டது போல், என்னைச் சுற்றி ஆயிரம் பிரச்சனைகளுக்கிடையே நான் மாட்டிக்கொண்டிருந்தாலும், புத்தகம் போடவேண்டும் என்ற என் ஆசையை மட்டும் கைவிடவில்லை.
கூகுளில் தமிழில் பிரபலமான பதிப்பகங்களின் மின்னஞ்சல் முகவரிகளை எல்லாம் தேடித்தேடி சேகரித்தேன்.
பின், அவை ஒவ்வொன்றிற்குமாய் கீழ்க்கண்டவாறு தட்டச்சு செய்து எனது நாவலின் மின்னூல் பிரதியையும் உடன் இணைத்து அனுப்பி வைத்தேன்.
" ***** பதிப்பகத்தாருக்கு வணக்கம். என் பெயர் ஷிவானி. நான் ஒரு வளர்ந்துவரும் எழுத்தாளர். நான் இதுவரை மூன்று நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறேன். மூன்றுமே குடும்ப நாவல்கள். எனது நாவல்களை புத்தகமாக பதிப்பிக்க உங்களால் உதவ முடிந்தால் எனக்கு தெரியப்படுத்தவும். இத்தோடு எனது நாவல்களையும் Word file-ஆக இணைத்திருக்கிறேன். நன்றி"
எனது இந்த மின்னஞ்சலுக்கு சொல்லிவைத்தாற்போல் எட்டு பதிப்பகங்களுமே மௌனத்தையே கடைபிடித்தன.
புண்ணியமாக மூன்று பதிப்பகங்களின் தொலைபேசி எண்கள் கிடைத்ததால், அவற்றிற்கு முயன்று பார்த்தேன்.
ஒரு பதிப்பகமோ, "நாங்கள் புதிய எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை பதிப்பிப்பதில்லை" என்றார்கள்.
இன்னொருவரோ, "ஒருவேளை பத்தாயிரம் கொடுத்து நீங்களே உங்கள் புத்தகத்திற்கு முதலீட்டாளரானால் நாங்கள் பதிப்பிக்கிறோம்" என்றார்கள்.
இவற்றில் நான் கவனிக்கத் தவறிய ஒன்றை மூன்றாம் பதிப்பகம் சொன்னது. "நாங்கள் குடும்ப நாவல்கள் எல்லாம் பதிப்பிப்பதில்லை. வரலாற்று நாவல்களுக்கு மட்டுமே எங்களிடம் முன்னுரிமை. நீங்கள் குடும்ப நாவல்கள் பதிப்பிக்கும் பதிப்பகங்களை அணுகுங்கள்" என்றார்கள்.
'அட! புத்தகம் பதிப்பித்தலிலேயே எப்படியான புத்தகங்களை மட்டும் பதிப்பிப்போம் என்றும் பதிப்பகங்கள் கொள்கை கடைபிடிக்கிறார்களா?' என்று ஏகப்பட்ட வியப்பு எனக்கு.
டாட் காம் வைத்துள்ள சில பதிப்பகங்களும் இதுபோல் கொள்கை கடைபிடிப்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், குடும்ப நாவல்களையே பதிப்பித்தாலும் அவை வேறு மாதிரி இருக்கும். நாவல் இவ்வளவு வார்த்தைகளுக்குள் தான் இருக்க வேண்டும்; முடிவு சுபமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; நாவலில் காதல்காட்சிகளை விரசமில்லாமல் எழுத வேண்டும்; போதைவஸ்துகள் பயன்படுத்தலையும், பாலியல் வன்கொடுமைகளையும் நியாயமென்று கற்பிக்கக்கூடாது; பேச்சு வழக்கானாலும் கதாபாத்திரம் கெட்ட வார்த்தை பேசக்கூடாது; அச்சிடவிருக்கும் அந்தக்கதை அமேசான் கிண்டிலில் இருக்கக்கூடாது; இன்னும் இத்யாதி இத்யாதி என்று அது நீளும்.
ஒன்றிரண்டிற்கு உடன்பட்டாலும், ஒரு எழுத்தாளரை கூண்டிற்குள் அடைத்து வைப்பதான விதிமுறைகள் தான் இவை. தன் சமகாலத்தை, உள்ளதை உள்ளபடியே பதிவுசெய்ய இது மாபெரும் தடைவிதிக்கிறது. இருப்பினும், தனது ஒன்று விட்ட பெரியப்பா பிரிண்டிங் ப்ரெஸ்ஸில் வேலை செய்யாத அனைவரும் இப்படி சில விதிமுறைகளுக்குள் சிக்கித் தவிக்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது.
****************
நான் எழுத வந்து எட்டு மாதங்கள் நிறைவடைந்திருக்கும் நிலையில் மீண்டும் என் பேராசிரியரிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு. அவர் நான் உள்ளே வந்த பின்பும், தான் திருத்த வேண்டிய தேர்வுத்தாள்களையே புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நான் அவரது மேசையிலிருந்த பெயர்ப்பலகையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 'இ.ராஜாகுமார், எம்எஸ்சி (பிசிக்ஸ்), பிஹெச்டி, பிஜிடிசிஏ, நெட்'
"அடுத்த வருஷம் உங்க ப்ராஜெக்ட் கைடு நான் தான்! மினி மேடம் சொல்லியிருப்பாங்களே? உங்கக்கிட்ட லேப்டாப் இல்லைன்னு கேள்விப்பட்டேன். தீஸிஸ் எல்லாம் எதுல டைப் பண்ணுவீங்க?"
'நான் என்ன அந்த பேப்பருக்குள்ளயா இருக்கேன்? உங்களுக்கு எதிர்ல தான் நிக்கிறேன் சார். என் முகத்தைப் பார்த்து பேசுங்க.'
"ம்ம்.. என்ன பண்ணப் போறீங்க?"
"என் ப்ராஜெக்ட்மேட் இலக்கியா, அவங்கக்கிட்ட ரெண்டு லேப்டாப் இருக்குன்னு எனக்கொன்னு தர்றதா சொன்னாங்க சார்."
"ஓஹ், நான் எங்க போன்ல கதை டைப் பண்ற மாதிரி, இதையும் போன்லயே பண்ணப்போறீங்களோன்னு பயந்துட்டேன்."
'நீங்க முன்னாடி மாதிரி நிமிர்ந்து பார்க்காமலே பேசுங்க சார். எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு'
"ஷிவானி, உங்களுக்கு கண்ணாடி பார்க்கிற பழக்கம் இருக்கா?"
"சார்?"
"இல்ல, நீங்க இங்க ஜாயின் பண்ண வந்தப்போ எப்படியிருந்தீங்க, இப்போ எப்படி இருக்கீங்கன்னு போன்ல செல்ஃபி ஏதும் இருந்தா கம்ப்பேர் பண்ணிப் பாருங்க. நீங்க ரொம்ப மெலிஞ்சிட்டீங்க ஷிவானி. உங்கக் கண்ணைச் சுத்தி கருவளையம் வந்திருக்கு. ஃபேஸ்புக்ல பாத்தேன், எழுத்தாளரா உங்கப்பேரை தக்க வச்சிக்க ரொம்பப் போராடுறீங்கல்ல? முழுசா அதுக்குள்ளயே கிடக்குறீங்கல்ல? இது நல்லதில்ல ஷிவானி. இதையே நீங்க முழு நேர வேலையா செய்ய முடியாது. சோஷியல் மீடியா ஒரு விர்ச்சுவல் வேர்ல்ட். நீங்க உங்க ரியாலிட்டிக்கு வாங்க. எழுத்தாளர் சுஜாதா தெரியுமா?"
"தெரியும் சார். அவங்களும் யூஜில பிசிக்ஸ் தான் பண்ணியிருக்காங்க. முன்னாள் ஜனாதிபதி அப்துல்கலாமும் அவரும் கிளாஸ்மேட்ஸ்"
"ம்ம், அவர் எம்சிஏ படிச்சிட்டு எழுத்துத்துறைக்கு வந்த ஒரு இளம் எழுத்தாளர்க்கு சொன்ன அட்வைஸ் என்ன தெரியுமா? 'முதல்ல நல்லவேலைக்குப் போங்க, உங்களுக்குன்னு மாசாமாசம் நிலையான சம்பளம் வர்ற மாதிரி ஒரு வேலையைத் தேடிக்கங்க. எழுதறது முழுநேரத்தொழிலா இருந்தா எல்லாம் பிழைக்க முடியாது'ன்னு சொல்லியிருக்காரு. சொன்னப்போ அவர் யாரு? எழுத்துலகின் சூப்பர் ஸ்டார். அவருக்கே இது தான் நிலைமை. அப்புறம் முழுநேரமா எழுதும்போது நமக்கு பல துறை சார்ந்த அனுபவம் கிடைக்காதாம். ஒரு கட்டத்துல நமக்கே எழுத்து மேல வெறுப்போ, கோபமோக்கூட வந்திடுமாம். நான் நீங்க இப்போ அழுற அளவுக்கு எதுவும் சொல்லலையே? இதெல்லாம் உங்க ஓய்வு நேரத்துல பண்ணுங்கன்னு தான் சொல்றேன். உங்களையே நீங்க ஸ்பாயில் பண்ணிக்கக் கூடாது. இப்ப நம்ம ப்ராஜெக்ட் பத்தி பாக்கலாமா?"
"யெஸ் சார்"
"இல்ல நம்ம நாளைலயிருந்து ஸ்டார்ட் பண்ணலாம். க்ளாஸுக்கு போகும்போது முகத்தை கழுவிட்டுப் போங்க."
"ஓகே சார்"
அவர் கூறுவதில் தவறேயில்லை. நான் பைத்தியமாகிக் கொண்டிருக்கிறேன். எனது கண்களை கொஞ்ச கொஞ்சமாக இழந்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஃபேஸ்புக்கில் பொங்கல் வாங்கிய சமயமெல்லாம் என் பெற்றோரிடமும், நண்பர்களிடமும் காரணமேயில்லாமல் எரிந்து விழுந்திருக்கிறேன். நான் இதிலிருந்து வெளிவந்தே ஆகவேண்டும். இல்லையென்றால் ஒருநாள் நானே என் உயிரை பறிக்கும் துர்பாக்கிய நிலைக்கு தள்ளப்படுவேன்.
முகத்தை அரசமரத்தடியில் இருக்கும் குழாய் நீரில் அடித்துக்கழுவியப் பின், வகுப்பறைக்குச் செல்ல மனமில்லாமல், அங்கிருந்த கல்மேடையில் ஏறி அமர்ந்தேன்.
காற்று வெம்மை பூசியிருந்தாலும் அப்போதைக்கு எனக்கு தேவையாயிருந்தது. மடியில் கிடந்த பர்ஸைத் திறந்து கைப்பேசியை எடுத்தேன். மிகவும் கனத்தது அது.
ஊப்ப்! என் ஓய்வுநேரத்தை நான் என் எழுத்துக்காக செலவழிக்கப்போகிறேன். அதில் என் கவனத்தை திசைதிருப்பும் விதமாய் செயல்படும் யாரும் எனக்கு தேவையில்லை.
முதலில் ரமணிச்சந்திரன் நாவல்ஸ் குழு உள்ளிட்ட சில நாவல் குழுக்களை அன்ஃபாலோவில் போட்டேன். பின், தொடர் போராட்டக்காரர்கள், என் மீது அபிப்ராயமேதுமின்றி போலியாக நண்பர்கள் போர்வையில் ஒளிந்திருப்பவர்கள், தகுதியே இல்லாதவர்கள் என்று நான் நினைப்பவர்களை கொண்டாடுபவர்கள், விமர்சகர்கள் பெயரில் கூஜாக்கள், சோற்றில் ஒருபிடி மண்ணை அள்ளிப்போட்டாலும் ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு உண்ணும் சில அமைதிப்படை எழுத்தாளர்கள் என்று சரமாரியாக அனைவரையும் அன்ஃபிரெண்ட் செய்தேன்.
அப்போது 'யார் யாரை கொண்டாடினால் உனக்கென்ன ஷிவானி? அவர்கள் ரசனை உன் ரசனையோடு ஒத்துப்போக வேண்டுமா? உன் கருத்துகளை அவர்கள் ஆமோதிக்க வேண்டுமா?' என்று தோன்றத் தான் செய்தது.
இருப்பினும், 'அன்ஃபிரெண்ட் செய்தது அன்ஃபிரெண்ட் செய்ததாகவே இருக்கட்டும்! எனக்குத் தேவை நிம்மதி' என்று வைராக்கியமாக ஜென்நிலைக்கு சென்றேன் நான்.
******************
உங்களது விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன ப்ரெண்ட்ஸ்.
அகைன் ப்ளீஸ் கிவ் ஹார்ட் டச்சிங் கமெண்ட்ஸ்யா😉
கருத்துத்திரி,
❤️💙💚💛💜🖤
