- Messages
- 983
- Reaction score
- 588
- Points
- 93
மெளனபெருவெளி
On Hold மெளனபெருவெளி - Story
- Thread starter Nithya Karthigan
- Start date
மெளனபெருவெளி
அத்தியாயம் 1
அத்தியாயம் 1
ஓ... என்ற அடர் இருள், அந்த இருளில் எந்த பொருள் எங்கே இருக்கிறது என்று கண்களுக்கு புலபடுத்த முடியாநிலை. சூழ் அமைதி மயான பயத்தை மூட்டியது. இருளில் துவாரகா அங்கும் இங்குமாய் பதற்றத்திலும், பயத்திலும் நடக்கிறாள். முகமெல்லாம் வியர்வை துளிகள். வீடு இருளில் இருக்க வாசலில் வெளிச்சம் ஏதோ இரண்டு நிழலாடுகின்றது. மெல்ல துவாரகா சாவி துவாரங்கள் வழியே பார்த்த போது தடி தடியாக இரண்டு பேர் முகம் முழுவதும் ஒருவனுக்கு முடி மற்றொருவனோ இன்னும் பயங்கரமாக இருந்தான். மூச்சை மெல்ல இழுத்து விட்ட துவாரகா தாடையில் பூத்திருந்த வியர்வைகளை கைகளால் ஒத்தி கொண்டாள். படபடவென கதவை அடித்தனர் வெளியில் இருந்த அந்த முரடர்கள். துவாரகாவிற்கு நெஞ்சு படபடத்தது. சத்தம் அதிகமானது ஒருவன் இன்னொருவனிடம் சொன்னான் "ஆள் இல்லை போல"
"எத்தனை மணி ஆனாலும் இருந்து செஞ்சிவுட்டு போயிடனும்டா பணம் வாங்கிட்டோம்"
துவாரகா விழிகள் இருட்டிலும் விரிந்து வெளிர்ந்தது. அய்யோ என்ன ஆகுமோ என்ற பீதி துவாரகாவின் சிந்தனையை முடக்கி விட்டது. சுவரோடு சுவராக சரிந்து கலக்கத்தில் அமர்ந்தாள். அந்த நொடி பொழுது அவளின் கைபேசி கனத்த சத்தத்துடன் கதறியது. பயத்தில் மொபைலை கைநழுவவிட்டாள். வெளியில் நின்ற இருவரும் துவாரகா உள்ளே இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டார்கள்.
" ஏய்... கதவு திறடி" மீண்டும் படப்பட சத்தம். துவாரகா முகமெல்லாம் வியர்வை நா உலர்ந்து தொண்டையை அச்சம் கவ்வ ஆரம்பித்தது.
நிக்கி மினாஜ் லில் பேபி பஸ்சின் ஆடியோ சுவரே தெரிக்கும், புளோரே இடிந்து விழும்படி ஒலித்தது.
ஏய், மை கனக்ட் ஜெஸ்ட்
நவ் செண்ட் மை விரிஸ்ட் பேக்
டெல் திஸ் பிட்ச்ஷஸ்,
"கிவ் மை டிரிப் பேக்"ஸ்டப்பெரி
ப்பேராரி, விப் தட்
லைட் டூ லுக் பேக் வேன்
ஹீ-ஹச்-ஹச்-ஹிட் தட்...
சிந்துவால உறைந்து மூடப்பட்ட விண்டுவை போல, அகதா சாலிட் உட்கட்டில் மேல் கிடந்த துணிப்போர் மெல்ல அசைந்தது, நெளிந்தது.கைகள் இரண்டு மேலெழும்பி அதில் வலதுகை கட்டிலின் மேல் கத்திகொண்டு கிடந்த மொபைலை துலாவி எடுத்து யார் என்றெல்லாம் பார்க்காமலேயே கட் செய்து சத்தத்தை அணைத்தது. மீண்டும் விடாது எழுந்த ரிங்டோன் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது இம்முறை அட்டன் செய்து மொபைலையும் குவிந்து கிடந்த துணிகளுக்குள் புதைய செய்தது கைகள். யார் என்று பெயரை பார்க்காமலே
"ஹலோ... " என்றாள் துவாரகா.
"ஹோய் ஊத்தவாய் இன்னும் எழும்பலயா" ஆணின் குரல் புத்துணர்ச்சியாக ஒலித்தது.
"லேட் நைட் தான் வந்தேன் அதான்" சோம்பலும், தூக்கமும் கலந்து முணுமுணுப்பாக குரல் எழுப்பினாள்.
"சரி ஓ. கே. நீ தூங்கு" கட் செய்ய இருந்த போன் கால்லை இடைமறித்து "ஹிம்.... ஆங்.. பிரித்வி நீ எப்போ வர" வார்த்தைகள் இப்போது தெளிவாகவும் பலமாகவும் எழுந்தது.
"துவாரகா என்னோட ஸூட்டுவேசன் புரிஞ்சிக்கோ. நான் வர ஒன் ஆர் டூ வீக்ஸ் ஆகும்" பிடிக்கொடுக்காமல் பேசினான் பிரித்வி.
"இதே தான் ஒன்மந்தா சொல்லிகிட்டு இருக்க" சலித்து கொண்டாள்.
பீ... பீ... பீங்..... லைன் கட்டானது தெரியாமலே "ஹலோ.. ஹலோ.." காட்டு கத்தலாககத்தி கொண்டு இருந்தாள் "ச்சீ... கட்பண்ணிட்டான்" கோபித்துக்கொண்டவளாய் துணிமூட்டையை விட்டு வெளிவராமலே கிடந்தாள்.
நேரம் ஓட மண்ணை பிளந்து வரும் வித்து போல ஆடைகளுக்குள் இருந்து எழுந்தாள் துவாரகா. கட்டிலை விட்டு கால்கள்தரையில் விழுந்தன. எழுந்து நின்றாள் முழு நிர்வாணமாக ஜன்னல்களும் வெட்கப்பட்டு அடைந்திருக்க அறையை இருள் கவ்வியிருந்தது. நீரில் மூழ்கியே இருந்து வழுவழுத்து போன அள்ளி தண்டினை ஒத்தகால்கள் இரண்டும் கண்ணாடியை தேடி பயணபட்டன.
ஆளுயர கண்ணாடியின் முன் நின்று தன் அழகை முன்னும் பின்னும்பார்ததுக்கொண்டாள்.
தண்டு கால்களும், அளவான தொடையும், யோனியும்,வயிறும், கச்சை இல்லா மார்பும், கழுத்தும், முகமும் எவ்வளவு வெளிப்படையாக, மொழியின் இலக்கணம் போல உடலின் கட்டமைப்பு பிழையில்லா விதிகளின் தொகுப்பாகியிருந்தது. திறந்த அழகை கண்டு அவள் கண்களே சற்று நாணியது. அவ்விடம் விட்டு நேராக குளியல்அறைக்குள் நுழைந்தாள் உறக்கம் களைய சோம்பல் மறைய குளியல் ஆடிமுடித்தாள். குளியலறை விட்டு ஈரம் சொட்டசொட்ட மீண்டும் படுக்கை அறைக்குள் வந்தவள் கீழே கிடந்த டவலை எடுத்து உடலை துவட்டாமல் கீழே கிடந்த படியே அதன் மேல் கால்களை மட்டும் துடைத்து டவலை உதைத்து ஓரமாக தள்ளினாள். தனது அறையில் இருந்த டிரஸிங் டேபுளை நோக்கி நடந்தாள் அதன் மேல் ஏற்கனவே கிடந்த தொளதொள மேல் சட்டையை எடுத்து மேனிக்கு திரையிட்டாள். அவசர கதியில் ஹர் டிரையரை தேடினாள். தலையின் ஈரம் சொட்டி இலேசான ஆடையும் கண்ணாடி போல வதனத்தை திறம்பட காட்டியது. அறையில் தேடி பார்த்து விட்டு ஹாலுக்கு வந்து டீவி சோட்கேசை ஆராய்ந்தாள் ஒரு மூலையில் இடம் பிடித்து இருந்த ஹர் டிரையரை எடுத்து தலைமயிரை உலர்த்தினாள். அந்நேரம் தரையில் ஓடி விளையாண்டு கொண்டிருந்த கரப்பான் ஒன்று அவள் கால்களுக்கு இடையே ஊடுருவி கொண்டிருந்தது, அவ்வளவு தான் பயந்து போனவளாய் கால்களை உதறினால். அந்த அதிர்வினால் கீழே விழுந்து குப்புற கவிழ்ந்த கரப்பான் முண்டியது எழ முடியாமல் ரவுண்ட் அடித்தது.
சிறிது நேரம் அதையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தாள். சிலநாள் முன் படித்த கட்டுரை ஒன்று மூளைக்கு உந்தியது தலை துண்டிக்கப்பட்ட கரப்பானால் ஒருவாரத்துக்கு மேல் உயிர் வாழ முடியும், கரப்பானக்கு முறையான சர்குலண்டரி சிஸ்டம் கிடையாது, தலையில்லாத கரப்பான் பட்டினியால் மட்டுமே உயிர் விடும்.ஒரு கரப்பானால் 40 நிமிடங்கள் மூச்சை அடக்கிக்கொள்ள முடியும் ஒரு மனிதனால் 30 வினாடிகள்தாம் மூச்சை அடக்க முடியும். 8.2 மில்லிசகேண்டுக்களில், உங்கள் அசைவை உணர்ந்து விடும் கரப்பான் ஒரு நொடிக்கு 80 செ.மீ., வேகத்தில் ஓடும், இது சிறுத்தையை விட ஐந்து மடங்கு அதிக வேகம்" பெருமூளைப் புறணியில் ஓடியது துவரகாவிற்கு.
என்ன ஒரு அருவருப்பு மேலேல்லாம் ஊருகிறது இரவெல்லாம் யாரோ என்னை நோட்டம் விடுவதை போலான உணர்வு, பயம் இதனால் தானா. இந்த பயம் தீவிரமான விரும்பத்தகாத உணர்ச்சி . அது ஆக்ரோஷத்தை அதிகரிக்கும் அல்லது அச்சுறுத்தலில் இருந்து தப்பிக்க எதிர்வினைகளை உருவாக்கும். யோசித்த விநாடியே சதக்... சதக்.... இரண்டு மூன்று முறை அதை மிதித்தாள் தரையோடு தரையாகி வெள்ளை இரத்தம் பஜக் என்று தெரித்து மடிந்தது.
"எத்தனை மணி ஆனாலும் இருந்து செஞ்சிவுட்டு போயிடனும்டா பணம் வாங்கிட்டோம்"
துவாரகா விழிகள் இருட்டிலும் விரிந்து வெளிர்ந்தது. அய்யோ என்ன ஆகுமோ என்ற பீதி துவாரகாவின் சிந்தனையை முடக்கி விட்டது. சுவரோடு சுவராக சரிந்து கலக்கத்தில் அமர்ந்தாள். அந்த நொடி பொழுது அவளின் கைபேசி கனத்த சத்தத்துடன் கதறியது. பயத்தில் மொபைலை கைநழுவவிட்டாள். வெளியில் நின்ற இருவரும் துவாரகா உள்ளே இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டார்கள்.
" ஏய்... கதவு திறடி" மீண்டும் படப்பட சத்தம். துவாரகா முகமெல்லாம் வியர்வை நா உலர்ந்து தொண்டையை அச்சம் கவ்வ ஆரம்பித்தது.
நிக்கி மினாஜ் லில் பேபி பஸ்சின் ஆடியோ சுவரே தெரிக்கும், புளோரே இடிந்து விழும்படி ஒலித்தது.
ஏய், மை கனக்ட் ஜெஸ்ட்
நவ் செண்ட் மை விரிஸ்ட் பேக்
டெல் திஸ் பிட்ச்ஷஸ்,
"கிவ் மை டிரிப் பேக்"ஸ்டப்பெரி
ப்பேராரி, விப் தட்
லைட் டூ லுக் பேக் வேன்
ஹீ-ஹச்-ஹச்-ஹிட் தட்...
சிந்துவால உறைந்து மூடப்பட்ட விண்டுவை போல, அகதா சாலிட் உட்கட்டில் மேல் கிடந்த துணிப்போர் மெல்ல அசைந்தது, நெளிந்தது.கைகள் இரண்டு மேலெழும்பி அதில் வலதுகை கட்டிலின் மேல் கத்திகொண்டு கிடந்த மொபைலை துலாவி எடுத்து யார் என்றெல்லாம் பார்க்காமலேயே கட் செய்து சத்தத்தை அணைத்தது. மீண்டும் விடாது எழுந்த ரிங்டோன் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது இம்முறை அட்டன் செய்து மொபைலையும் குவிந்து கிடந்த துணிகளுக்குள் புதைய செய்தது கைகள். யார் என்று பெயரை பார்க்காமலே
"ஹலோ... " என்றாள் துவாரகா.
"ஹோய் ஊத்தவாய் இன்னும் எழும்பலயா" ஆணின் குரல் புத்துணர்ச்சியாக ஒலித்தது.
"லேட் நைட் தான் வந்தேன் அதான்" சோம்பலும், தூக்கமும் கலந்து முணுமுணுப்பாக குரல் எழுப்பினாள்.
"சரி ஓ. கே. நீ தூங்கு" கட் செய்ய இருந்த போன் கால்லை இடைமறித்து "ஹிம்.... ஆங்.. பிரித்வி நீ எப்போ வர" வார்த்தைகள் இப்போது தெளிவாகவும் பலமாகவும் எழுந்தது.
"துவாரகா என்னோட ஸூட்டுவேசன் புரிஞ்சிக்கோ. நான் வர ஒன் ஆர் டூ வீக்ஸ் ஆகும்" பிடிக்கொடுக்காமல் பேசினான் பிரித்வி.
"இதே தான் ஒன்மந்தா சொல்லிகிட்டு இருக்க" சலித்து கொண்டாள்.
பீ... பீ... பீங்..... லைன் கட்டானது தெரியாமலே "ஹலோ.. ஹலோ.." காட்டு கத்தலாககத்தி கொண்டு இருந்தாள் "ச்சீ... கட்பண்ணிட்டான்" கோபித்துக்கொண்டவளாய் துணிமூட்டையை விட்டு வெளிவராமலே கிடந்தாள்.
நேரம் ஓட மண்ணை பிளந்து வரும் வித்து போல ஆடைகளுக்குள் இருந்து எழுந்தாள் துவாரகா. கட்டிலை விட்டு கால்கள்தரையில் விழுந்தன. எழுந்து நின்றாள் முழு நிர்வாணமாக ஜன்னல்களும் வெட்கப்பட்டு அடைந்திருக்க அறையை இருள் கவ்வியிருந்தது. நீரில் மூழ்கியே இருந்து வழுவழுத்து போன அள்ளி தண்டினை ஒத்தகால்கள் இரண்டும் கண்ணாடியை தேடி பயணபட்டன.
ஆளுயர கண்ணாடியின் முன் நின்று தன் அழகை முன்னும் பின்னும்பார்ததுக்கொண்டாள்.
தண்டு கால்களும், அளவான தொடையும், யோனியும்,வயிறும், கச்சை இல்லா மார்பும், கழுத்தும், முகமும் எவ்வளவு வெளிப்படையாக, மொழியின் இலக்கணம் போல உடலின் கட்டமைப்பு பிழையில்லா விதிகளின் தொகுப்பாகியிருந்தது. திறந்த அழகை கண்டு அவள் கண்களே சற்று நாணியது. அவ்விடம் விட்டு நேராக குளியல்அறைக்குள் நுழைந்தாள் உறக்கம் களைய சோம்பல் மறைய குளியல் ஆடிமுடித்தாள். குளியலறை விட்டு ஈரம் சொட்டசொட்ட மீண்டும் படுக்கை அறைக்குள் வந்தவள் கீழே கிடந்த டவலை எடுத்து உடலை துவட்டாமல் கீழே கிடந்த படியே அதன் மேல் கால்களை மட்டும் துடைத்து டவலை உதைத்து ஓரமாக தள்ளினாள். தனது அறையில் இருந்த டிரஸிங் டேபுளை நோக்கி நடந்தாள் அதன் மேல் ஏற்கனவே கிடந்த தொளதொள மேல் சட்டையை எடுத்து மேனிக்கு திரையிட்டாள். அவசர கதியில் ஹர் டிரையரை தேடினாள். தலையின் ஈரம் சொட்டி இலேசான ஆடையும் கண்ணாடி போல வதனத்தை திறம்பட காட்டியது. அறையில் தேடி பார்த்து விட்டு ஹாலுக்கு வந்து டீவி சோட்கேசை ஆராய்ந்தாள் ஒரு மூலையில் இடம் பிடித்து இருந்த ஹர் டிரையரை எடுத்து தலைமயிரை உலர்த்தினாள். அந்நேரம் தரையில் ஓடி விளையாண்டு கொண்டிருந்த கரப்பான் ஒன்று அவள் கால்களுக்கு இடையே ஊடுருவி கொண்டிருந்தது, அவ்வளவு தான் பயந்து போனவளாய் கால்களை உதறினால். அந்த அதிர்வினால் கீழே விழுந்து குப்புற கவிழ்ந்த கரப்பான் முண்டியது எழ முடியாமல் ரவுண்ட் அடித்தது.
சிறிது நேரம் அதையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தாள். சிலநாள் முன் படித்த கட்டுரை ஒன்று மூளைக்கு உந்தியது தலை துண்டிக்கப்பட்ட கரப்பானால் ஒருவாரத்துக்கு மேல் உயிர் வாழ முடியும், கரப்பானக்கு முறையான சர்குலண்டரி சிஸ்டம் கிடையாது, தலையில்லாத கரப்பான் பட்டினியால் மட்டுமே உயிர் விடும்.ஒரு கரப்பானால் 40 நிமிடங்கள் மூச்சை அடக்கிக்கொள்ள முடியும் ஒரு மனிதனால் 30 வினாடிகள்தாம் மூச்சை அடக்க முடியும். 8.2 மில்லிசகேண்டுக்களில், உங்கள் அசைவை உணர்ந்து விடும் கரப்பான் ஒரு நொடிக்கு 80 செ.மீ., வேகத்தில் ஓடும், இது சிறுத்தையை விட ஐந்து மடங்கு அதிக வேகம்" பெருமூளைப் புறணியில் ஓடியது துவரகாவிற்கு.
என்ன ஒரு அருவருப்பு மேலேல்லாம் ஊருகிறது இரவெல்லாம் யாரோ என்னை நோட்டம் விடுவதை போலான உணர்வு, பயம் இதனால் தானா. இந்த பயம் தீவிரமான விரும்பத்தகாத உணர்ச்சி . அது ஆக்ரோஷத்தை அதிகரிக்கும் அல்லது அச்சுறுத்தலில் இருந்து தப்பிக்க எதிர்வினைகளை உருவாக்கும். யோசித்த விநாடியே சதக்... சதக்.... இரண்டு மூன்று முறை அதை மிதித்தாள் தரையோடு தரையாகி வெள்ளை இரத்தம் பஜக் என்று தெரித்து மடிந்தது.
😵மெளனம் 2🤫💔
அத்தியாயம் 2
பேட்ரூமை விட்டு வெளியே வந்தவள் ஹாலில் ஊமையாக தொங்கி கொண்டிருந்த பிரம்பு ஊஞ்சலில் ஏறி அமர்ந்தாள். கால்களை உந்தி குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஊஞ்சலை அசைத்து ஆடினால். வீட்டை சுற்றி சுழன்றது அவ்ஊஞ்சல். 3க்கு 5 ஹாலில் லசிடி டிவி வால் யூனிட்டில் ஒய்யாரமாக உட்கார்ந்து கொண்டது. சுவர் ஓரம் மல்டிபிலக்ஸ் சோபா சேர் இரண்டு பிண்ணி பிணைந்து கிடந்தது.
8க்கு 10 ஓப்பன் மாடூலர் கிட்சன் கால மாற்றத்தின் பிரதிபலிப்பாக ஹாலை ஒட்டி இடதுபுறம் நின்றது. மீண்டும் ஊஞ்சல் வேகமாக சுழன்றது கிறுகிறுவேன.. பெட்ரூம், ஹாலுக்கு நேர் எதிரே வாசம் செய்தது. ஆடிக்கொண்டு இருந்த ஊஞ்சலில் இருந்து குதித்து இறங்கினாள். ஊஞ்சல் அலைமோதிக் நிற்கமுடியாமல் அவள் காலில் மோதி குத்தியது.
கையால் தடவினால் தலைமயிர் நன்றாக காய்ந்து இருந்தது. மீண்டும் பெட்ரூமுக்குள் சென்று மேல் சட்டையை உருவி விட்டு லாங் மோட்தி கவுனை உடுத்தினாள். மெல்லிய பாதாம் கண்களுக்கு மை பூச்சி, அகன்ற உதடுகளுக்கு சாயம், குறுகிய காதுகளுக்கு சில்வர் பிளேட்டடு ஜிமிக்கிகள் என நவநாகரீக காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல் தன்னை பொருத்தி கொண்டாள்.
கிட்சனுக்கு சென்று இரண்டு நிமிட நூடுல்ஸை வேக வைத்து அரக்கபறக்க நின்றபடியே கொதிக்ககொதிக்க வாயில் எடுத்து சுவைத்தாள். சாப்பிட்ட பாத்திரங்களை சிங்கிள் போட்டுவிட்டு. ஹாலுக்கு வந்தவள் டைனிங் டேபிள் மீது இருந்த ஹாண்ட் பேக்கில் தனக்கான திங்ஸை எடுத்து கொண்டு வெளியில் வந்து காதவை லாக் செய்தாள்.
அது பத்து புளோர் அப்பார்ட்மெண்ட். எதிர் எதிரே வீடுகள், ஒரு புளோருக்கு நான்கு வீடுகள்யென அதன் வடிவ அமைப்பு இருந்தது. வீட்டு கதவுகள் அனைத்தும் எந்நேரமும் அடைத்த மேனிக்கே இருந்தன.
தன் பிளாட்டின் எதிர் பிளாட்டின் காலிங்பெல்லை அமுக்கினாள். பின் கதவை தட்டினாள்."விஷ்ணும்மா… "சத்தம் கொடுத்தாள்.
சில நாளிகை கழித்து கதவு திறந்தது. "துவாரகா.. வா" என அழைத்தாள் எதிரே தோன்றிய நடுவயது பெண்ணொருத்தி.
"வேண்டாம் இருக்கட்டும் டைம் ஆகிட்டு, உமாக்கா எப்போ வேலைக்கு வருவேன்னு சொன்னாங்க. " அவசரத்தில் விசாரித்தாள்.
"நாளைக்கு வந்திடுவா… பிரித்வி வாந்தாச்சா" எதிர் கொள்வியை வைத்தாள் அவள்.
"இல்லை.. சரி நான் கிளம்புறேன்" நேரம் இல்லை என்பதை நின்று பேசாமல் நகர்ந்து ஓடிக்கொண்டே சொன்னாள்.
"சரிமா.. "கதவை அடைத்து உள்ளே சென்றாள் அந்த பெண்.
லிப்ட்டில் ஏறி கிரவுண்ட் புளோர் பட்டனை அழுக்கி லிப்டுக்கு உயிர் கொடுத்தாள் துவாரகா. டிஜிட்டல் எழுத்துகளில் நம்பர்கள் தோன்ற அருகே இருந்த அம்புகுறி கீழ் நோக்கி மின்னி இறங்கி கொண்டு இருந்தது.
ஏய், மை கனக்ட் ஜெஸ்ட்
நவ் செண்ட் மை விரிஸ்ட் பேக்
டெல் திஸ் பிட்ச்ஷஸ்,
"கிவ் மை டிரிப் பேக்"ஸ்டப்பெரி
ப்பேராரி, விப் தட்
லைட் டூ லுக் பேக் வேன்
ஹீ-ஹச்-ஹச்-ஹிட் தட்... ரிங்டோன் எழுந்தது. கைபையை அலசி போனை எடுத்து பார்த்தாள். ஏன்ஜல் பெயர் ஸ்கிரீன் டிஸ்பிளேயில் தோன்றியது.
" இவ வேற.. "எடுப்போமா வேண்டாமா என்ற யோசனை ஓட. சிறிது தயக்கத்துடன் எடுத்து காதோடு ஒற்றினாள்.
" சொல்லு? " இழுத்து கேட்டாள்.
"எங்க இருக்க? " விசாரணை வைத்தாள் அந்த பக்கம் இருந்து பேசியவள்.
"சுடுகாட்டுல"
"நகைச்சுவையா! சரி தான் நீ இன்னும் அறைமணி நேரத்துல வரலனா நம்ம சுடுகாட்டுக்கு தான் போகனும்." பயம் கலந்த எச்சரிக்கை விடுத்தாள் ஏஞ்சல்.
பேச்சு நடுவே டிங்.. லிப்ட் கிரவுண்ட் புளோரை வந்தடைந்தது.
"புலம்பாத வந்துடுவன். நீ முதல போன வை. " கால்லை வழு கட்டாயமாக துடிந்தாள் துவாரகா.
அத்தியாயம் 2
பேட்ரூமை விட்டு வெளியே வந்தவள் ஹாலில் ஊமையாக தொங்கி கொண்டிருந்த பிரம்பு ஊஞ்சலில் ஏறி அமர்ந்தாள். கால்களை உந்தி குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஊஞ்சலை அசைத்து ஆடினால். வீட்டை சுற்றி சுழன்றது அவ்ஊஞ்சல். 3க்கு 5 ஹாலில் லசிடி டிவி வால் யூனிட்டில் ஒய்யாரமாக உட்கார்ந்து கொண்டது. சுவர் ஓரம் மல்டிபிலக்ஸ் சோபா சேர் இரண்டு பிண்ணி பிணைந்து கிடந்தது.
8க்கு 10 ஓப்பன் மாடூலர் கிட்சன் கால மாற்றத்தின் பிரதிபலிப்பாக ஹாலை ஒட்டி இடதுபுறம் நின்றது. மீண்டும் ஊஞ்சல் வேகமாக சுழன்றது கிறுகிறுவேன.. பெட்ரூம், ஹாலுக்கு நேர் எதிரே வாசம் செய்தது. ஆடிக்கொண்டு இருந்த ஊஞ்சலில் இருந்து குதித்து இறங்கினாள். ஊஞ்சல் அலைமோதிக் நிற்கமுடியாமல் அவள் காலில் மோதி குத்தியது.
கையால் தடவினால் தலைமயிர் நன்றாக காய்ந்து இருந்தது. மீண்டும் பெட்ரூமுக்குள் சென்று மேல் சட்டையை உருவி விட்டு லாங் மோட்தி கவுனை உடுத்தினாள். மெல்லிய பாதாம் கண்களுக்கு மை பூச்சி, அகன்ற உதடுகளுக்கு சாயம், குறுகிய காதுகளுக்கு சில்வர் பிளேட்டடு ஜிமிக்கிகள் என நவநாகரீக காலத்திற்கு ஏற்றாற்போல் தன்னை பொருத்தி கொண்டாள்.
கிட்சனுக்கு சென்று இரண்டு நிமிட நூடுல்ஸை வேக வைத்து அரக்கபறக்க நின்றபடியே கொதிக்ககொதிக்க வாயில் எடுத்து சுவைத்தாள். சாப்பிட்ட பாத்திரங்களை சிங்கிள் போட்டுவிட்டு. ஹாலுக்கு வந்தவள் டைனிங் டேபிள் மீது இருந்த ஹாண்ட் பேக்கில் தனக்கான திங்ஸை எடுத்து கொண்டு வெளியில் வந்து காதவை லாக் செய்தாள்.
அது பத்து புளோர் அப்பார்ட்மெண்ட். எதிர் எதிரே வீடுகள், ஒரு புளோருக்கு நான்கு வீடுகள்யென அதன் வடிவ அமைப்பு இருந்தது. வீட்டு கதவுகள் அனைத்தும் எந்நேரமும் அடைத்த மேனிக்கே இருந்தன.
தன் பிளாட்டின் எதிர் பிளாட்டின் காலிங்பெல்லை அமுக்கினாள். பின் கதவை தட்டினாள்."விஷ்ணும்மா… "சத்தம் கொடுத்தாள்.
சில நாளிகை கழித்து கதவு திறந்தது. "துவாரகா.. வா" என அழைத்தாள் எதிரே தோன்றிய நடுவயது பெண்ணொருத்தி.
"வேண்டாம் இருக்கட்டும் டைம் ஆகிட்டு, உமாக்கா எப்போ வேலைக்கு வருவேன்னு சொன்னாங்க. " அவசரத்தில் விசாரித்தாள்.
"நாளைக்கு வந்திடுவா… பிரித்வி வாந்தாச்சா" எதிர் கொள்வியை வைத்தாள் அவள்.
"இல்லை.. சரி நான் கிளம்புறேன்" நேரம் இல்லை என்பதை நின்று பேசாமல் நகர்ந்து ஓடிக்கொண்டே சொன்னாள்.
"சரிமா.. "கதவை அடைத்து உள்ளே சென்றாள் அந்த பெண்.
லிப்ட்டில் ஏறி கிரவுண்ட் புளோர் பட்டனை அழுக்கி லிப்டுக்கு உயிர் கொடுத்தாள் துவாரகா. டிஜிட்டல் எழுத்துகளில் நம்பர்கள் தோன்ற அருகே இருந்த அம்புகுறி கீழ் நோக்கி மின்னி இறங்கி கொண்டு இருந்தது.
ஏய், மை கனக்ட் ஜெஸ்ட்
நவ் செண்ட் மை விரிஸ்ட் பேக்
டெல் திஸ் பிட்ச்ஷஸ்,
"கிவ் மை டிரிப் பேக்"ஸ்டப்பெரி
ப்பேராரி, விப் தட்
லைட் டூ லுக் பேக் வேன்
ஹீ-ஹச்-ஹச்-ஹிட் தட்... ரிங்டோன் எழுந்தது. கைபையை அலசி போனை எடுத்து பார்த்தாள். ஏன்ஜல் பெயர் ஸ்கிரீன் டிஸ்பிளேயில் தோன்றியது.
" இவ வேற.. "எடுப்போமா வேண்டாமா என்ற யோசனை ஓட. சிறிது தயக்கத்துடன் எடுத்து காதோடு ஒற்றினாள்.
" சொல்லு? " இழுத்து கேட்டாள்.
"எங்க இருக்க? " விசாரணை வைத்தாள் அந்த பக்கம் இருந்து பேசியவள்.
"சுடுகாட்டுல"
"நகைச்சுவையா! சரி தான் நீ இன்னும் அறைமணி நேரத்துல வரலனா நம்ம சுடுகாட்டுக்கு தான் போகனும்." பயம் கலந்த எச்சரிக்கை விடுத்தாள் ஏஞ்சல்.
பேச்சு நடுவே டிங்.. லிப்ட் கிரவுண்ட் புளோரை வந்தடைந்தது.
"புலம்பாத வந்துடுவன். நீ முதல போன வை. " கால்லை வழு கட்டாயமாக துடிந்தாள் துவாரகா.
அத்தியாயம் 3
அப்பார்ட்மெண்ட் கேட் வாசலில் ஸ்டூலை இறுக்கி பிடித்து கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான் சங்கர். இந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளின் காவலாளி. நாற்பது வயது இருக்கும், பனைமரம் போல வளர்ந்தவன், பரட்டை தலையன், குளிப்பானோ இல்லையோ நெற்றியில் சிவகடாச்சமாக திருநீற்றுப்பட்டை. "சங்கர்" அப்பார்ட்மெண்ட் பெண்கள் குரல் கொடுத்தால் போதும் சூப்பர் ஹீரோவாக பறப்பான். சொந்த ஊர் கும்பகோணம் பிழைப்புக்காக சென்னையில் தங்கி இருக்கிறான். குடும்பம் கும்பகோணத்தில் தான் இருக்கிறது வாரம் அல்லது மாதம் இரண்டு முறை என்று ஊருக்கு போய் வருவான். சிசிடிவி கேமரா கண்கள் யார் வருகிறார்கள் போகிறார்கள் என்று அக்குவேறு ஆணி வேறாக பிரித்துப்பிரித்து சொல்வான். துவாரகா இங்கு வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகியும் அதிகம் பழிகியது அவள் வீடு எதிரே உள்ள விஷ்ணு அம்மாவும் இந்த சங்கரும், வேலைகாரி உமாவும் மட்டும் தான் அவள் அறிந்த முகங்கள். சங்கர் நல்லவன் தான் யாரும் இவன் அப்படி இவன் இப்படி என்று குறைகூறியதே இல்லை. பெண்களிடேத்தே மிகவும் நேர்மையானவன்,கண்ணியமானவன். துவாரகா நேரகா சென்று அவனிடம் பேச்சு கொடுத்தாள்.
"என்ன சங்கர் அண்ணா வீட்டுல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?" நலம் விசாரித்தாள். அவனும் மரியாதையாக எழுந்து "ரொம்ப நல்லாயிருக்காங்க." நெளிந்தான் அப்பறம் "என்ன மேடம் லேட்டா போறிங்க." ஆச்சரியமாக வினாவினான்.
"உம்.. கொஞ்சம் வேலை"
"கேப் வரலையா" அக்கறையாக கேட்டான். முகத்தை சுளித்து "இல்ல பஸ்ல தான் போகனும்"என்றாள்.
"ஆட்டோ புடிச்சுட்டு வரவா" ஓட தயாரானான்.
"வேண்டாம் நான் போயிடுவேன். நீங்க பாருங்க" மறைத்தாள்.
"ஆங்.. மேடம் அந்த ஏசி மெக்கானிக் வந்தானா"போனவளை தடுத்து கேட்டான். ஏதோ நியாபகம் வந்தவனாய் நிறுத்தி கேட்டான். அவன் கேள்வியால் அவள் முகம் திடீரென அசெளகரிக சூழலுக்கு மாறியது. கண்கள் எதையோ யோசிப்பது போல இடவலம் உருண்டது.
"என்ன மேடம்" அவளுக்கு விழிப்பு கொடுக்கும் படி மீண்டும் எழுந்தது அவன் குரல்.
"வரல… " சொன்ன வேகத்தில் நின்று வேறு எதுவும் பேசாமல் அப்பார்ட்மென்டை விட்டு வெளியேறி சாலையில் இறங்கி நடந்தாள்.
'
என்ன மேடம் எதுவும் சொல்லாம போறாங்க?? அர்ஜெண்ட் ஒர்க்கா இருக்கும்....' யோசித்து கொண்டே மீண்டும் இருக்கையை பிடித்து அமர்ந்தான்.
குறுக்கு சந்து அதை கடந்ததும் மெயின் ரோடு வரும். இரண்டு பக்கமும் வாகனங்கள் அலைந்து கொண்டு இருந்தன. கார், மோட்டார் பைக்குகளின் அலரல் சத்தம் காது சவ்வே கிழியும் போல ஒலித்தது. துவாரகாவோ கவனம் இன்றி சாலையின் குறுக்கே இறங்கி நடந்தாள். இனோவா கார் ஒன்று பெரும் ஹாரன் சத்தத்துடன் அவளை மோதும் படி வந்து நின்றது. "எங்கமா பார்த்து போர, கண்ண ரோட்டுல வச்சிபோ." கடுப்படித்தான் காரினுள் இருந்தவன்.
'கவனத்தை எங்கு வைத்திருக்கிறேன், எதையோ யோசித்து கொண்டு எவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டேன். எத்தனை முட்டாள் பெண்ணடி நீ.. 'என்று தன்னை தானே உள்ளத்தால் கடிந்து கொண்டு. தன் கவனத்தை இப்போது சாலையில் செலுத்தினாள். வடபழனி பக்கம் செல்லும் பேருந்தை பிடிக்க பேருந்துநிறுத்தத்திற்கு வந்தாள். 'காலையிலேயே அவதி அகதியாக ஓடி கொண்டு இருக்கும் மக்கள் கூட்டத்தை சுற்றி நிரம்பி வழிகிறது பேருந்துகள் பெரும்பாலும் பாதிப்படைவது மாணவர்கள் தான். நேரம் தவறாமல் செல்ல வேண்டும் என்பதில் உயிருடன் செல்லவேண்டும் என்பதை அலட்சியம் செய்து விடுகிறார்கள். பள்ளி மாணவர்கள் பேருந்து படிகளில் தொங்கியபடியே உயிரை பணயம் வைத்து பயணம் செய்கிறார்கள். போன வாரம் பதிமூன்று வயது பையன் படியில் கீழே விழுந்து பஸ் சக்கரம் ஏறி தலை நசுங்கி உயிர் இழந்தானே அதை எத்தனை ஊடகங்கள் திரையிட்டது எண்ணி விடலாம். நடிகை மாலாவுக்கு சுளுக்கு அதை அல்லவா மும்முரமாக டெலிகாஸ்ட் செய்து கொண்டு இருந்தார்கள்.ஹிம்...இதை கண்டித்து நான் ஒரு ஆர்டிகள் எழுதினேன், இந்த முட்டாள் சீப் எடிட்டரும், ஹச். ஆர் வீணாய் போனவனும் அதை படித்து பாராமலே கிழித்து முகத்தில் ஏறிந்து விட்டான்களே. சுயநலவாதிகள் காசு திண்ணிகள் எதாவது சாதிக்க நினைத்து இந்த துறையை தேர்வு செய்தேன் என் கருத்து தவறு சில ஊடகங்களில் சுதந்திரம் என்பது தனி ஒருவர் மீது வலுக்கட்டாயமாக திணிக்க படுகிறது. கிளுகிளுப்பான தலைப்புகள் கேட்பானே அந்த பரசு பாலாய் போனவன். உள்ளதை உள்ளபடியே சொல்ல துப்பில்லாதவன் தலைப்புக்கு பின்னால் தொங்குவான். பிஞ்சு பெண்பிள்ளைகள் செய்தியை கூட காமகசடோடு பிரசுரம் செய்ய சொல்வானே கேடு கெட்டவன். வேணுமென்றே இரட்டை அர்த்த கருத்துகளை என் எழுத்துகளில் திணிப்பானே நாசமாய் போனவன். காலையிலேயே இவன் நினைப்பு கடுப்பை உண்டு பண்ணுகிறது.' எண்ணி நொந்து கொண்டாள் மேலும் அவள் மனம்
'காலையிலேயே சாரைசாரையாய் இந்த மக்கள் கூட்டம் எதை தேடி பயனபடுகிறது. உணவு , உடை, இருப்பிடம் இதை தாண்டிய தேடல் என்ன இருக்க போகிறது காலம் மாறிவிட்டது தேவைகள் அதிகரித்து விட்டன. ஒருவரை பார்த்து ஒருவர் என தேவைகளை அதிகமாக்கி கொண்டார்கள். வாழ்க்கை என்பது சிறு புள்ளி அதை சுற்றி இவர்களே கற்பனை ஓவியங்களை உருவாக்கி கொள்கிறார்களே. நான் மட்டும் ஏன் புள்ளியை சுற்றி சிறு கோடுகூட வரையமுற்படவில்லை.' ஆழ்மனதில் நினைத்து கொண்டு இருந்தவளை
"பாப்பா... சைதாப்பேட்டை போற பஸ் இங்க வருமா?? " என்று கேட்ட கிழவியை 'தோல் சுருங்கி தள்ளாத வயதில் இந்த கிழவி கூட அப்புள்ளியை செதுக்க ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறாள். நானோ அஞ்சி தயங்கி என்னை நானே மறைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். தயக்கம், பயம் மனிதனை நுனி அளவும் முன் செல்ல விடுவதில்லை தான்.'சிந்தனையை அணைத்து சொன்னாள்"வரும் பாட்டிமா". அவள் பயணபடவேண்டிய பேருந்து வந்துவிட்டது. 'மூச்சு காற்று புககூட அந்த பஸ்ஸில் இடமில்லையே. பெண்கள் ஆண்கள் என எந்த இடைவெளியும் இல்லையே. பல ஆண்களுக்கு இது சாதகம் தான் உரசி ஒட்டி நினைத்தாலே அய்யோ. இந்த பயணம் தேவையா? எத்தனை பெண்களின் மனதில் ஓடுமோ.' இப்போது இந்த கேள்வி இவளுக்குள் ஓடுகிறது.
"யம்மா ஏறுறியா இல்லையா புடிச்சு வச்ச மாதிரி நிக்கிற" கண்டக்டர் அதட்டினான்.'செல்ல தான் வேண்டும்.' பின்பக்க படிகளில் தொங்கும் ஆண்கள் சற்று இறங்கி வழி தருகிறார்கள். நெரிசல்,வியர்வை பயம் சென்னையில் இது முதல் முறை தான் அவள் பேருந்தில் பயணம் செய்வது. வந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது பெரும் பாலும் பிரித்வி அவளை அழைத்து சென்று விடுவான். கல்யாணம் பற்றி பேசினால் "என்ன கல்யாணம் இப்போ நம்ம ஒன்னா தானே வாழ்றோம் சண்டை இல்லை புரிதல் இருக்கு காதல் இருக்கு. இந்த பெண்கள் மஞ்சள் கயிறு ஏறிட்டால் போதும் ஆயிரம் காளி தேவி ஆகிவிடுகிறார்கள். சந்தேகம், பொறாமை எக்ஸ்ட்ரா. வேண்டாம் துவாரகா வேண்டவே வேண்டாம் இந்த கல்யாண பேச்சு" என்று அவளுக்கே தடை போடுவான்.
அப்பார்ட்மெண்ட் கேட் வாசலில் ஸ்டூலை இறுக்கி பிடித்து கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான் சங்கர். இந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளின் காவலாளி. நாற்பது வயது இருக்கும், பனைமரம் போல வளர்ந்தவன், பரட்டை தலையன், குளிப்பானோ இல்லையோ நெற்றியில் சிவகடாச்சமாக திருநீற்றுப்பட்டை. "சங்கர்" அப்பார்ட்மெண்ட் பெண்கள் குரல் கொடுத்தால் போதும் சூப்பர் ஹீரோவாக பறப்பான். சொந்த ஊர் கும்பகோணம் பிழைப்புக்காக சென்னையில் தங்கி இருக்கிறான். குடும்பம் கும்பகோணத்தில் தான் இருக்கிறது வாரம் அல்லது மாதம் இரண்டு முறை என்று ஊருக்கு போய் வருவான். சிசிடிவி கேமரா கண்கள் யார் வருகிறார்கள் போகிறார்கள் என்று அக்குவேறு ஆணி வேறாக பிரித்துப்பிரித்து சொல்வான். துவாரகா இங்கு வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகியும் அதிகம் பழிகியது அவள் வீடு எதிரே உள்ள விஷ்ணு அம்மாவும் இந்த சங்கரும், வேலைகாரி உமாவும் மட்டும் தான் அவள் அறிந்த முகங்கள். சங்கர் நல்லவன் தான் யாரும் இவன் அப்படி இவன் இப்படி என்று குறைகூறியதே இல்லை. பெண்களிடேத்தே மிகவும் நேர்மையானவன்,கண்ணியமானவன். துவாரகா நேரகா சென்று அவனிடம் பேச்சு கொடுத்தாள்.
"என்ன சங்கர் அண்ணா வீட்டுல எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?" நலம் விசாரித்தாள். அவனும் மரியாதையாக எழுந்து "ரொம்ப நல்லாயிருக்காங்க." நெளிந்தான் அப்பறம் "என்ன மேடம் லேட்டா போறிங்க." ஆச்சரியமாக வினாவினான்.
"உம்.. கொஞ்சம் வேலை"
"கேப் வரலையா" அக்கறையாக கேட்டான். முகத்தை சுளித்து "இல்ல பஸ்ல தான் போகனும்"என்றாள்.
"ஆட்டோ புடிச்சுட்டு வரவா" ஓட தயாரானான்.
"வேண்டாம் நான் போயிடுவேன். நீங்க பாருங்க" மறைத்தாள்.
"ஆங்.. மேடம் அந்த ஏசி மெக்கானிக் வந்தானா"போனவளை தடுத்து கேட்டான். ஏதோ நியாபகம் வந்தவனாய் நிறுத்தி கேட்டான். அவன் கேள்வியால் அவள் முகம் திடீரென அசெளகரிக சூழலுக்கு மாறியது. கண்கள் எதையோ யோசிப்பது போல இடவலம் உருண்டது.
"என்ன மேடம்" அவளுக்கு விழிப்பு கொடுக்கும் படி மீண்டும் எழுந்தது அவன் குரல்.
"வரல… " சொன்ன வேகத்தில் நின்று வேறு எதுவும் பேசாமல் அப்பார்ட்மென்டை விட்டு வெளியேறி சாலையில் இறங்கி நடந்தாள்.
'
என்ன மேடம் எதுவும் சொல்லாம போறாங்க?? அர்ஜெண்ட் ஒர்க்கா இருக்கும்....' யோசித்து கொண்டே மீண்டும் இருக்கையை பிடித்து அமர்ந்தான்.
குறுக்கு சந்து அதை கடந்ததும் மெயின் ரோடு வரும். இரண்டு பக்கமும் வாகனங்கள் அலைந்து கொண்டு இருந்தன. கார், மோட்டார் பைக்குகளின் அலரல் சத்தம் காது சவ்வே கிழியும் போல ஒலித்தது. துவாரகாவோ கவனம் இன்றி சாலையின் குறுக்கே இறங்கி நடந்தாள். இனோவா கார் ஒன்று பெரும் ஹாரன் சத்தத்துடன் அவளை மோதும் படி வந்து நின்றது. "எங்கமா பார்த்து போர, கண்ண ரோட்டுல வச்சிபோ." கடுப்படித்தான் காரினுள் இருந்தவன்.
'கவனத்தை எங்கு வைத்திருக்கிறேன், எதையோ யோசித்து கொண்டு எவ்வளவு தூரம் வந்து விட்டேன். எத்தனை முட்டாள் பெண்ணடி நீ.. 'என்று தன்னை தானே உள்ளத்தால் கடிந்து கொண்டு. தன் கவனத்தை இப்போது சாலையில் செலுத்தினாள். வடபழனி பக்கம் செல்லும் பேருந்தை பிடிக்க பேருந்துநிறுத்தத்திற்கு வந்தாள். 'காலையிலேயே அவதி அகதியாக ஓடி கொண்டு இருக்கும் மக்கள் கூட்டத்தை சுற்றி நிரம்பி வழிகிறது பேருந்துகள் பெரும்பாலும் பாதிப்படைவது மாணவர்கள் தான். நேரம் தவறாமல் செல்ல வேண்டும் என்பதில் உயிருடன் செல்லவேண்டும் என்பதை அலட்சியம் செய்து விடுகிறார்கள். பள்ளி மாணவர்கள் பேருந்து படிகளில் தொங்கியபடியே உயிரை பணயம் வைத்து பயணம் செய்கிறார்கள். போன வாரம் பதிமூன்று வயது பையன் படியில் கீழே விழுந்து பஸ் சக்கரம் ஏறி தலை நசுங்கி உயிர் இழந்தானே அதை எத்தனை ஊடகங்கள் திரையிட்டது எண்ணி விடலாம். நடிகை மாலாவுக்கு சுளுக்கு அதை அல்லவா மும்முரமாக டெலிகாஸ்ட் செய்து கொண்டு இருந்தார்கள்.ஹிம்...இதை கண்டித்து நான் ஒரு ஆர்டிகள் எழுதினேன், இந்த முட்டாள் சீப் எடிட்டரும், ஹச். ஆர் வீணாய் போனவனும் அதை படித்து பாராமலே கிழித்து முகத்தில் ஏறிந்து விட்டான்களே. சுயநலவாதிகள் காசு திண்ணிகள் எதாவது சாதிக்க நினைத்து இந்த துறையை தேர்வு செய்தேன் என் கருத்து தவறு சில ஊடகங்களில் சுதந்திரம் என்பது தனி ஒருவர் மீது வலுக்கட்டாயமாக திணிக்க படுகிறது. கிளுகிளுப்பான தலைப்புகள் கேட்பானே அந்த பரசு பாலாய் போனவன். உள்ளதை உள்ளபடியே சொல்ல துப்பில்லாதவன் தலைப்புக்கு பின்னால் தொங்குவான். பிஞ்சு பெண்பிள்ளைகள் செய்தியை கூட காமகசடோடு பிரசுரம் செய்ய சொல்வானே கேடு கெட்டவன். வேணுமென்றே இரட்டை அர்த்த கருத்துகளை என் எழுத்துகளில் திணிப்பானே நாசமாய் போனவன். காலையிலேயே இவன் நினைப்பு கடுப்பை உண்டு பண்ணுகிறது.' எண்ணி நொந்து கொண்டாள் மேலும் அவள் மனம்
'காலையிலேயே சாரைசாரையாய் இந்த மக்கள் கூட்டம் எதை தேடி பயனபடுகிறது. உணவு , உடை, இருப்பிடம் இதை தாண்டிய தேடல் என்ன இருக்க போகிறது காலம் மாறிவிட்டது தேவைகள் அதிகரித்து விட்டன. ஒருவரை பார்த்து ஒருவர் என தேவைகளை அதிகமாக்கி கொண்டார்கள். வாழ்க்கை என்பது சிறு புள்ளி அதை சுற்றி இவர்களே கற்பனை ஓவியங்களை உருவாக்கி கொள்கிறார்களே. நான் மட்டும் ஏன் புள்ளியை சுற்றி சிறு கோடுகூட வரையமுற்படவில்லை.' ஆழ்மனதில் நினைத்து கொண்டு இருந்தவளை
"பாப்பா... சைதாப்பேட்டை போற பஸ் இங்க வருமா?? " என்று கேட்ட கிழவியை 'தோல் சுருங்கி தள்ளாத வயதில் இந்த கிழவி கூட அப்புள்ளியை செதுக்க ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறாள். நானோ அஞ்சி தயங்கி என்னை நானே மறைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். தயக்கம், பயம் மனிதனை நுனி அளவும் முன் செல்ல விடுவதில்லை தான்.'சிந்தனையை அணைத்து சொன்னாள்"வரும் பாட்டிமா". அவள் பயணபடவேண்டிய பேருந்து வந்துவிட்டது. 'மூச்சு காற்று புககூட அந்த பஸ்ஸில் இடமில்லையே. பெண்கள் ஆண்கள் என எந்த இடைவெளியும் இல்லையே. பல ஆண்களுக்கு இது சாதகம் தான் உரசி ஒட்டி நினைத்தாலே அய்யோ. இந்த பயணம் தேவையா? எத்தனை பெண்களின் மனதில் ஓடுமோ.' இப்போது இந்த கேள்வி இவளுக்குள் ஓடுகிறது.
"யம்மா ஏறுறியா இல்லையா புடிச்சு வச்ச மாதிரி நிக்கிற" கண்டக்டர் அதட்டினான்.'செல்ல தான் வேண்டும்.' பின்பக்க படிகளில் தொங்கும் ஆண்கள் சற்று இறங்கி வழி தருகிறார்கள். நெரிசல்,வியர்வை பயம் சென்னையில் இது முதல் முறை தான் அவள் பேருந்தில் பயணம் செய்வது. வந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது பெரும் பாலும் பிரித்வி அவளை அழைத்து சென்று விடுவான். கல்யாணம் பற்றி பேசினால் "என்ன கல்யாணம் இப்போ நம்ம ஒன்னா தானே வாழ்றோம் சண்டை இல்லை புரிதல் இருக்கு காதல் இருக்கு. இந்த பெண்கள் மஞ்சள் கயிறு ஏறிட்டால் போதும் ஆயிரம் காளி தேவி ஆகிவிடுகிறார்கள். சந்தேகம், பொறாமை எக்ஸ்ட்ரா. வேண்டாம் துவாரகா வேண்டவே வேண்டாம் இந்த கல்யாண பேச்சு" என்று அவளுக்கே தடை போடுவான்.
Last edited:
அதை நினைக்கும் போது துவாரகாவிற்கு வேதனையாக தான் இருக்கிறது. இருப்பினும் அவன் மீதான காதல் ஈர்ப்பை தான் கொடுக்கிறது. காதல் மட்டுமா 'இந்த படிப்பு இந்த வேலை எல்லாம் அவனால் அவனுக்காக நான் தேர்ந்தெடுத்தது.
பள்ளி படிப்பை முடித்த போது என் துணையாக என் உயிராக இருந்த என் அம்மா இறந்த போது. வாழ்க்கையில் இனி என்ன செய்ய போகிறோம் என்று விழி பிதுங்கி நின்ற போது. பிரித்வி அப்பா என் தாய் மாமா பாஸ்கர் பெரும் அன்பும் ஆதரவும் தந்து தன் பெண்ணை போல பார்த்து கொண்டார். அவர் குடும்பத்தில் நானும் ஒருவள் ஆனேன். நீண்ட நாளுக்கு பிறகு நான் பிரித்வியை பார்த்தேன் அவன் அறையில் மேசை விளக்கின் கிழே புஸ்தகம் வாசித்து கொண்டு இருந்தான். மாமா அழைத்து சென்று என்னை அறிமுகம் செய்த போது அவன் என்னை சரியாக பார்த்தானா என்று கூட தெரியவில்லை. என்னை விட இரண்டு வயது சிறியவன். உருவத்திலோ மனதளவிலோ என்னை விட மூத்தவன் தான். அவனின் முதிர்ச்சியான பேச்சும் கனிவான பார்வையும் என்னை சிறுபிள்ளையாய் செய்து விட்டது. அத்தைக்கு வாதம் கை, கால் வராது, பேச்சும் எப்போதாவது சில வார்த்தை. அது வாக்கியங்கள் ஆனதே இல்லை.
உடல்நிலை சரியில்லாமல் படுக்கையில் இருந்த அத்தையை பார்த்து கொள்ளும் பெரும் பொறுப்பும் எனக்கு இருந்தது. மாமா என்னை படிக்கிறாயாயென்று கேட்கும் போது அத்தையை மனதில் வைத்து வேண்டாமென்றேன். பிரித்திவி என்னிடம் 'இங்க பாரு படிப்பு முக்கியம். உன் படிப்ப தியாகம் செஞ்சி இந்த குடும்பத்தில் இருக்கவங்கள பார்த்துக்கொள்ள வேண்டாம். அப்பா இல்லை அம்மா இல்லை நாளைக்கு உனக்கு துணைக்கு படிப்பு இருக்கும் இல்லையா' எத்தனை பெரிய மனுஷன் பேசுகிறான் வாயை பிளந்து கேட்டு கொண்டேன். அவனின் அக்கறை பேச்சு என்னை இன்னும் கவர்ந்தது. அவனே இதை படியென்று பிஎஸ்சி மாஸ் கம்யூனிகேஷனை சொன்னான். அவனுக்காவே படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் முகம் பார்த்து பேச எனக்கு மாதங்கள் ஆனது அவன் பேசும் போதெல்லாம் தலைகுனிந்து கொள்வேன்'அத்தான் என்று கூப்பிடுடி' என்று மிரட்டுவன். ரசித்தபடியே அழைப்பேன். ஏன் அப்படி நடந்தது தெரியவில்லை அந்த நிகழ்வு தான் எங்கள் காதலுக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்துபோனதோ புரியவில்லை. வயது காரணமாக அன்று தெரியாமல் நிகழ்ந்து விட்டது என்று அவனை விலகவும் முடியவில்லை இதுவே எங்கள் உறவுக்கு வேர் விட்டது. அன்றொரு இரவு சோ.. என்ற மழை மாமா வீட்டில் இல்லை அத்தையோ நல்ல உறக்கத்தில் இருந்தாள். மின்சாரம் இல்லை பிரித்திவி மாடியில் அமர்ந்து படித்து கொண்டு இருந்தான். என்னிடம் மெழுகுவர்த்தி கொண்டு வர சொன்னான். நான் இருளில் தேடி எடுத்து கொண்டு மேலே போனபோது எதிரில் வந்தவன் மீது எதிர்பாராமல் மோதியதில் மெழுகுவர்த்தி கீழே விழுந்து அணைந்து போனது. இருளில் அவன் என்னை முற்றிலும் நெருங்கி நின்றான். என் உடலெங்கும் வியர்வை முதல் முறையாக இத்தனை நெருக்கத்தில் புது ஸ்பரிசம். இரவு, மழை எத்தனை சினிமாதனமாக இந்த நாள் அமைந்துள்ளது என்று தான் முதலில் தோன்றியது. ஆனால் அந்த ஆழமான இரவும், அமைதியும் என்ன செய்கிறது உடலை ஒருவித பரிதவிப்பு, படபடப்பு நெருங்கிய பிரித்திவியை தடுக்கவும் விரும்பவில்லை வேண்டாம் வேண்டாம் என்ற மூளையை மனது தடுக்கவில்லையே. மைஇருளில் என் இதழ் அவனுக்கு கலங்கரையோ இதழ்களை குவித்தவன் மெல்லமாய் முதுகெலும்புகள் விரைத்துபோக அவனின் முத்தம் மழைக்கு இதம். திடீரென்று தோன்றிய மின்விளக்குகள். டிஸ்க்... க்... '
"காளியாயிபோக எப்படி பிரேக் போடுறான் பாரு" திட்டிக் கொண்டே என் மேலே வந்து தள்ளாடி விழுந்த கிழவியால் நினைவுகள் சுண்ணாம்பு கட்டியை போல உடைந்து திரும்பியது. நெருங்க நிற்க எத்தனை வியர்வை வாடை. பின்னால் ஐம்பது வயது இருக்கும் அவனின் உடல் என்னை நசுக்க குடல் குமட்டி கொண்டு வருகிறது. திடீரென கண்டக்டர் அலரல் "எம்மா இறங்குங்கமா வடபழனி... யோவ் வழிய விட்டு நின்னுங்கயா இறங்கும் போதும் உரசனுமா" இத்தனை கூட்டத்தில் சாத்துக்குடி போல நசுங்கி தான் போனேன். இப்போது இறங்க வேண்டும். இந்த கிழட்டு பயல்வேறு மேலே ஏறுகிறான். முட்டி மோதி இறங்கும்போது தான் இந்த பெண்மையை வெறுக்கிறேன்.
இப்போது தான் சிறிது காற்று மெல்ல சீண்ட வியர்வை காய்ந்து முகமெல்லாம் பிசுபிசுப்பு இருந்தது அவளுக்கு. 'எவ்வளவு கூட்டம்' நினைத்தபோது 'ஆ.... ஓ.. மை காட்... ஆ...'
ஷாக் அடித்ததை போல ஒரு நிமிடம் பதறி துடித்தாள்.
"என்னம்மா... ஏன் கத்துற.. " திடீரென சத்தம் கேட்டு கூடிய கூட்டத்தை பார்த்ததும் துவாரகாவிற்கு மயக்கமே வருவது போல தலை சுற்றி வந்தது கால்கள் நடுக்கம் பெற்று சாலையில் அந்த ஓரத்தில் சரிந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். "என்னமா நகைய காணுமா" கூட்டத்தில் ஒரு புண்ணியவான் பதறி கேட்க. மற்றொரு பெண்ணொருத்தி தண்ணீரை படார்படார் என்று முகத்தில் அடித்தாள். "என் பேக் என்னோட லேப்டாப் பேக்க காணுமே" 'என்ன செய்ய போகிறேன். அந்த ஹெச் ஆர் என்னை கொன்றே விடுவானே.' ஆயிரம் ஆயிரம் எண்ண ஓட்டங்கள், பயம் அக்கினி போல உள்ளுக்குள் எரிந்து துவாரகாவையும் எரித்து கொண்டு இருக்கிறது. கண்களில் பூக்கும் கண்ணீர் கன்னங்களில் கோடு கோடாக வரைப்படமாகிறது. 'பரசு பாலாய் போனவன் பாடாய் படுத்துவானே.'நினைத்து கொள்ளும் போதே கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிகிறது.
"வாம்மா..கம்பிளைண்ட் கொடுக்க" அழைப்பவர்களிடம் 'எதை சொல்ல அந்த பரசு இது ரொம்ப சீக்ரெட் என்றானே. என்ன செய்வது? ' சிந்தித்தவள்.
"நான் பார்த்துக்குறேன் சார்" என்று எழுந்தாள்.
"என்ன பொண்ணுமா! "
"போலிஸ் கிட்ட போனா பொருள் கிடைச்சிடுமாக்கும் போனது போனது தான்"ஆளுக்கு ஒன்றை பேசிய கூட்டம் சிறிது சிறிதாக களைந்தது. 'எத்தனை நேரம் இப்படி உட்கார்ந்து இருப்பது.'எழுந்து நடந்தாள் எப்படியோ தள்ளாடி நடந்து ஒருவழியாக ஆபிஸ் வந்தடைந்தடைந்தாள். எண்ட்ரன்ஸ்லயே காத்து கொண்டு இருந்தாள் உபேதா.
"துவாரகா வா.. என்ன இத்தனை லேட். சீக்கிரம் வா"அவளின் பதற்றம் மேலும் பயத்தை தூண்டியது.
" ஏய்... எங்கடி லேப்டாப் பேக்.. " அவளின் கேள்வி கணை போல நெஞ்சை துளைத்து அடைத்தது. "வா.. சொல்றேன்" வேறு எதுவும் பேச முடியாதவளாய் நடந்தாள். இருவரும் நேராக ஹெச் ஆர் அறைக்கு சென்றார்கள். பரசு ஏற்கனவே பரப்பரப்பாக இருந்தான். தடித்த உடம்பும் கருப்பெறிய முகமும், குறுந்தாடியும், ஜவ்வாது மணமும். அவன் பூச பூச அது நாற்றமாகி போனது துவாரகாவிற்கு. 'நெய்வேலியில் அள்ளி கொட்டிய நிலக்கரி போல பழுப்பேறி கொதிப்பேறி போய் உட்கார்ந்து இருக்கிறானே கரடி உடம்பன்.' அடக்கமாக திட்டிக்கோண்டாள்.
"எங்கடி போன இத்தனை நேரம். போன் மேல போன் தலைவலி எங்க தொலைஞ்சி போன"வார்த்தைகள் எல்லாம் தடித்து தவறி எழுந்தது. ' இந்த மிருகத்தை எப்படி சமாதானம் செய்வது சொன்னால் எப்படி எடுத்து கொள்வான். இவன் என்னை மறைமுகமாக படுக்கைக்கு அழைத்தவன் ஆயிற்றே மறுத்த காரணத்தினால் எத்தனை ஆக்ரோஷத்தை காட்டினான். காமம் கூட கட்டாயத்தில் எழும் உணர்ச்சியாக தான் பெண்களின் மீது திணிக்கபடுகிறது. இந்த செய்தி இவனுக்கு சாதகம் ஆயிற்றே நூல் பிடித்து கொண்டு என்னை என்னபாடு படுத்தபோகிறானோ. எது ஆனாலும் பரவாயில்லை தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு சொல்லி தான் ஆகவேண்டும்' அவள் அப்படியே யோசித்து கொண்டு நிற்பதை பார்க்க உஷ்ணம் தலைகேறி கத்தினான்.
"சார்.. சா..... ர்.... ர்.... லேப்டாப் மிஸ் ஆகிட்டு." அந்த நிமிடங்கள் அறையில் பெரும் நிசப்தம் தலையை பிடித்து கொண்டு நாற்காலியில் சரிந்தான் பரசு.
அவனை அப்படி உடைந்து பார்க்கும் போது உள்ளுக்குள் ஆனந்தம் தான் துவாரகாவிற்கு அதே வேளையில் நடுக்கமும் கூடியது.
பள்ளி படிப்பை முடித்த போது என் துணையாக என் உயிராக இருந்த என் அம்மா இறந்த போது. வாழ்க்கையில் இனி என்ன செய்ய போகிறோம் என்று விழி பிதுங்கி நின்ற போது. பிரித்வி அப்பா என் தாய் மாமா பாஸ்கர் பெரும் அன்பும் ஆதரவும் தந்து தன் பெண்ணை போல பார்த்து கொண்டார். அவர் குடும்பத்தில் நானும் ஒருவள் ஆனேன். நீண்ட நாளுக்கு பிறகு நான் பிரித்வியை பார்த்தேன் அவன் அறையில் மேசை விளக்கின் கிழே புஸ்தகம் வாசித்து கொண்டு இருந்தான். மாமா அழைத்து சென்று என்னை அறிமுகம் செய்த போது அவன் என்னை சரியாக பார்த்தானா என்று கூட தெரியவில்லை. என்னை விட இரண்டு வயது சிறியவன். உருவத்திலோ மனதளவிலோ என்னை விட மூத்தவன் தான். அவனின் முதிர்ச்சியான பேச்சும் கனிவான பார்வையும் என்னை சிறுபிள்ளையாய் செய்து விட்டது. அத்தைக்கு வாதம் கை, கால் வராது, பேச்சும் எப்போதாவது சில வார்த்தை. அது வாக்கியங்கள் ஆனதே இல்லை.
உடல்நிலை சரியில்லாமல் படுக்கையில் இருந்த அத்தையை பார்த்து கொள்ளும் பெரும் பொறுப்பும் எனக்கு இருந்தது. மாமா என்னை படிக்கிறாயாயென்று கேட்கும் போது அத்தையை மனதில் வைத்து வேண்டாமென்றேன். பிரித்திவி என்னிடம் 'இங்க பாரு படிப்பு முக்கியம். உன் படிப்ப தியாகம் செஞ்சி இந்த குடும்பத்தில் இருக்கவங்கள பார்த்துக்கொள்ள வேண்டாம். அப்பா இல்லை அம்மா இல்லை நாளைக்கு உனக்கு துணைக்கு படிப்பு இருக்கும் இல்லையா' எத்தனை பெரிய மனுஷன் பேசுகிறான் வாயை பிளந்து கேட்டு கொண்டேன். அவனின் அக்கறை பேச்சு என்னை இன்னும் கவர்ந்தது. அவனே இதை படியென்று பிஎஸ்சி மாஸ் கம்யூனிகேஷனை சொன்னான். அவனுக்காவே படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் முகம் பார்த்து பேச எனக்கு மாதங்கள் ஆனது அவன் பேசும் போதெல்லாம் தலைகுனிந்து கொள்வேன்'அத்தான் என்று கூப்பிடுடி' என்று மிரட்டுவன். ரசித்தபடியே அழைப்பேன். ஏன் அப்படி நடந்தது தெரியவில்லை அந்த நிகழ்வு தான் எங்கள் காதலுக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்துபோனதோ புரியவில்லை. வயது காரணமாக அன்று தெரியாமல் நிகழ்ந்து விட்டது என்று அவனை விலகவும் முடியவில்லை இதுவே எங்கள் உறவுக்கு வேர் விட்டது. அன்றொரு இரவு சோ.. என்ற மழை மாமா வீட்டில் இல்லை அத்தையோ நல்ல உறக்கத்தில் இருந்தாள். மின்சாரம் இல்லை பிரித்திவி மாடியில் அமர்ந்து படித்து கொண்டு இருந்தான். என்னிடம் மெழுகுவர்த்தி கொண்டு வர சொன்னான். நான் இருளில் தேடி எடுத்து கொண்டு மேலே போனபோது எதிரில் வந்தவன் மீது எதிர்பாராமல் மோதியதில் மெழுகுவர்த்தி கீழே விழுந்து அணைந்து போனது. இருளில் அவன் என்னை முற்றிலும் நெருங்கி நின்றான். என் உடலெங்கும் வியர்வை முதல் முறையாக இத்தனை நெருக்கத்தில் புது ஸ்பரிசம். இரவு, மழை எத்தனை சினிமாதனமாக இந்த நாள் அமைந்துள்ளது என்று தான் முதலில் தோன்றியது. ஆனால் அந்த ஆழமான இரவும், அமைதியும் என்ன செய்கிறது உடலை ஒருவித பரிதவிப்பு, படபடப்பு நெருங்கிய பிரித்திவியை தடுக்கவும் விரும்பவில்லை வேண்டாம் வேண்டாம் என்ற மூளையை மனது தடுக்கவில்லையே. மைஇருளில் என் இதழ் அவனுக்கு கலங்கரையோ இதழ்களை குவித்தவன் மெல்லமாய் முதுகெலும்புகள் விரைத்துபோக அவனின் முத்தம் மழைக்கு இதம். திடீரென்று தோன்றிய மின்விளக்குகள். டிஸ்க்... க்... '
"காளியாயிபோக எப்படி பிரேக் போடுறான் பாரு" திட்டிக் கொண்டே என் மேலே வந்து தள்ளாடி விழுந்த கிழவியால் நினைவுகள் சுண்ணாம்பு கட்டியை போல உடைந்து திரும்பியது. நெருங்க நிற்க எத்தனை வியர்வை வாடை. பின்னால் ஐம்பது வயது இருக்கும் அவனின் உடல் என்னை நசுக்க குடல் குமட்டி கொண்டு வருகிறது. திடீரென கண்டக்டர் அலரல் "எம்மா இறங்குங்கமா வடபழனி... யோவ் வழிய விட்டு நின்னுங்கயா இறங்கும் போதும் உரசனுமா" இத்தனை கூட்டத்தில் சாத்துக்குடி போல நசுங்கி தான் போனேன். இப்போது இறங்க வேண்டும். இந்த கிழட்டு பயல்வேறு மேலே ஏறுகிறான். முட்டி மோதி இறங்கும்போது தான் இந்த பெண்மையை வெறுக்கிறேன்.
இப்போது தான் சிறிது காற்று மெல்ல சீண்ட வியர்வை காய்ந்து முகமெல்லாம் பிசுபிசுப்பு இருந்தது அவளுக்கு. 'எவ்வளவு கூட்டம்' நினைத்தபோது 'ஆ.... ஓ.. மை காட்... ஆ...'
ஷாக் அடித்ததை போல ஒரு நிமிடம் பதறி துடித்தாள்.
"என்னம்மா... ஏன் கத்துற.. " திடீரென சத்தம் கேட்டு கூடிய கூட்டத்தை பார்த்ததும் துவாரகாவிற்கு மயக்கமே வருவது போல தலை சுற்றி வந்தது கால்கள் நடுக்கம் பெற்று சாலையில் அந்த ஓரத்தில் சரிந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். "என்னமா நகைய காணுமா" கூட்டத்தில் ஒரு புண்ணியவான் பதறி கேட்க. மற்றொரு பெண்ணொருத்தி தண்ணீரை படார்படார் என்று முகத்தில் அடித்தாள். "என் பேக் என்னோட லேப்டாப் பேக்க காணுமே" 'என்ன செய்ய போகிறேன். அந்த ஹெச் ஆர் என்னை கொன்றே விடுவானே.' ஆயிரம் ஆயிரம் எண்ண ஓட்டங்கள், பயம் அக்கினி போல உள்ளுக்குள் எரிந்து துவாரகாவையும் எரித்து கொண்டு இருக்கிறது. கண்களில் பூக்கும் கண்ணீர் கன்னங்களில் கோடு கோடாக வரைப்படமாகிறது. 'பரசு பாலாய் போனவன் பாடாய் படுத்துவானே.'நினைத்து கொள்ளும் போதே கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிகிறது.
"வாம்மா..கம்பிளைண்ட் கொடுக்க" அழைப்பவர்களிடம் 'எதை சொல்ல அந்த பரசு இது ரொம்ப சீக்ரெட் என்றானே. என்ன செய்வது? ' சிந்தித்தவள்.
"நான் பார்த்துக்குறேன் சார்" என்று எழுந்தாள்.
"என்ன பொண்ணுமா! "
"போலிஸ் கிட்ட போனா பொருள் கிடைச்சிடுமாக்கும் போனது போனது தான்"ஆளுக்கு ஒன்றை பேசிய கூட்டம் சிறிது சிறிதாக களைந்தது. 'எத்தனை நேரம் இப்படி உட்கார்ந்து இருப்பது.'எழுந்து நடந்தாள் எப்படியோ தள்ளாடி நடந்து ஒருவழியாக ஆபிஸ் வந்தடைந்தடைந்தாள். எண்ட்ரன்ஸ்லயே காத்து கொண்டு இருந்தாள் உபேதா.
"துவாரகா வா.. என்ன இத்தனை லேட். சீக்கிரம் வா"அவளின் பதற்றம் மேலும் பயத்தை தூண்டியது.
" ஏய்... எங்கடி லேப்டாப் பேக்.. " அவளின் கேள்வி கணை போல நெஞ்சை துளைத்து அடைத்தது. "வா.. சொல்றேன்" வேறு எதுவும் பேச முடியாதவளாய் நடந்தாள். இருவரும் நேராக ஹெச் ஆர் அறைக்கு சென்றார்கள். பரசு ஏற்கனவே பரப்பரப்பாக இருந்தான். தடித்த உடம்பும் கருப்பெறிய முகமும், குறுந்தாடியும், ஜவ்வாது மணமும். அவன் பூச பூச அது நாற்றமாகி போனது துவாரகாவிற்கு. 'நெய்வேலியில் அள்ளி கொட்டிய நிலக்கரி போல பழுப்பேறி கொதிப்பேறி போய் உட்கார்ந்து இருக்கிறானே கரடி உடம்பன்.' அடக்கமாக திட்டிக்கோண்டாள்.
"எங்கடி போன இத்தனை நேரம். போன் மேல போன் தலைவலி எங்க தொலைஞ்சி போன"வார்த்தைகள் எல்லாம் தடித்து தவறி எழுந்தது. ' இந்த மிருகத்தை எப்படி சமாதானம் செய்வது சொன்னால் எப்படி எடுத்து கொள்வான். இவன் என்னை மறைமுகமாக படுக்கைக்கு அழைத்தவன் ஆயிற்றே மறுத்த காரணத்தினால் எத்தனை ஆக்ரோஷத்தை காட்டினான். காமம் கூட கட்டாயத்தில் எழும் உணர்ச்சியாக தான் பெண்களின் மீது திணிக்கபடுகிறது. இந்த செய்தி இவனுக்கு சாதகம் ஆயிற்றே நூல் பிடித்து கொண்டு என்னை என்னபாடு படுத்தபோகிறானோ. எது ஆனாலும் பரவாயில்லை தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு சொல்லி தான் ஆகவேண்டும்' அவள் அப்படியே யோசித்து கொண்டு நிற்பதை பார்க்க உஷ்ணம் தலைகேறி கத்தினான்.
"சார்.. சா..... ர்.... ர்.... லேப்டாப் மிஸ் ஆகிட்டு." அந்த நிமிடங்கள் அறையில் பெரும் நிசப்தம் தலையை பிடித்து கொண்டு நாற்காலியில் சரிந்தான் பரசு.
அவனை அப்படி உடைந்து பார்க்கும் போது உள்ளுக்குள் ஆனந்தம் தான் துவாரகாவிற்கு அதே வேளையில் நடுக்கமும் கூடியது.
Last edited:
