நிஜமது நேசம் கொண்டேன் கதைத்திரி

[Shivani Selvam]

பின், அவர் வாத்சல்யத்துடன் பார்த்திருக்க கோவில் நோக்கிப் புறப்பட்டான்.


வெண் பட்டுடுத்தி, அதற்கென வடிவமைக்கப்பட்ட நகைகளுடன் வானத்து தேவதை மண்ணில் குதித்தது போல் ஜொலி ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த அதிதிக்கு, விக்ரமனின் அத்தை ராதா கண்மையால் திருஷ்டிப் பொட்டு வைக்கப் போக, திடுமென உள்ளே பிரவேசித்தார் நாச்சியம்மை.


வந்தவர் அதிதியைக் கண்டு ஒரு உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாமல், ராதாவின் கையிலிருந்த பொருளைக் கண்டு உச்சுக்கொட்டினார்.


"ப்ச்! இதெல்லாம் எதுக்கு? நல்லா ஜவுளிக்கடை பொம்மை மாதிரி தானே இருக்கா இவ? இப்படியே வெளியக் கூட்டிட்டு வா." என்று கடுகடுத்தார்.


அனைவரும் கோவிலை நெருங்கியதும் கீர்த்தி அதிதியைக் கொண்டு போய் ஏற்கனவே மணவறையில் அமர்ந்து ஐயர் கூறும் மந்திரங்களை நல்ல பிள்ளையாக கூறிக் கொண்டிருக்கும் விக்ரமனின் அருகில் சென்று அமர வைத்தாள்.


ஐயர் கொடுத்த மாலையை வாங்கி அவள் கழுத்தில் அணிவித்தான் விக்ரமன். ஐயர் கூறக்கேட்டு அவளும் அவன் கழுத்தில் மாலையை அணிவித்தாள்.


பிறகு, ஐயர் மந்திரங்களைக் கூறி திருமாங்கல்யத்தை நாச்சியம்மையிடம் கொடுக்க, அதை கையில் வாங்கியவர் மனதில் கடவுளை வேண்டிக்கொண்டு அதை விக்ரமனின் கையில் கொடுத்தார்.


"கெட்டிமேளம்! கெட்டிமேளம்!" என ஐயர் எழுப்பிய சத்தத்தில் நாதஸ்வர மேளச் சத்தம் எல்லாம் காதுகளைக் கிழிக்க, கையில் தாலியை வாங்கியவன் அவள் கழுத்தில் கட்டாமல் அவள் முகத்தையே வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.


"ம்! தாலியைக் கட்டு விக்ரமா" என நாச்சியம்மை குரல் கொடுக்கவும், அதிதி நிமிர்ந்து அவன் முகம் கண்டாள்.


அவளைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தவன் அவளின் சங்குக் கழுத்தில் தாலியைக் கட்டி மூன்று முடிச்சிட்டான்.


அதிதி அதிர்ந்து பின், தலை குனிந்து கொண்டாள்.


நடந்த அனைத்தையும் கண்டு தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவ்விடம் விட்டு வெளியேறி விட்டான் கௌதமன்.


ஐயர் கூறக்கூற அனைத்து சடங்குகளையும் முடித்த விக்ரமன் இறுதியாக அவளுடைய காலில் சதங்கையுடன் கூடிய மெட்டி அணிவிக்க, அந்நொடியில் அவனின் தலையில் ஒரு துளி கண்ணீர் விழுந்தது.


நிமிர்ந்து அவள் முகம் கண்டவன் என்ன நினைத்தானோ அவளுடைய கரத்தினை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். பின், அவனுடைய பெரியம்மா நாச்சியம்மை காலில் விழுந்து ஆசி வாங்கினான்.


அப்போது, "என் நாச்சூம்மாவுக்கு இப்போ சந்தோசமா?" என்றவன் கேட்கவும்,


"ரொம்ப" எனக்கூறி அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டார் நாச்சியம்மை.


பின், அங்கிருந்த அவனுடைய மாமா ஹரி மற்றும் அத்தை ராதாவின் காலில் விழுந்து ஆசி வாங்கினான்.


அதிதியும் அவன் இழுத்த இழுப்பிற்குச் சென்றாள்.

 

[Shivani Selvam]

அனைத்து சடங்குகளும் நிறைவு பெற, அங்கேயே கல்யாண விருந்தும் ஆரம்பமானது. விக்ரமன் தான் உணவு உண்டு முடித்தப்பின், நாச்சியம்மையிடம் வீட்டிற்குச் செல்லலாமா? எனக்‌ கேட்க,


"இரு விக்ரமா, இனிமே தான் முக்கியமான சமாச்சாரம் ஒன்னு இருக்கு. ஒரு அரை மணி நேரம் மட்டும் பொறுத்துக்கோ. அப்புறம் கிளம்பிடலாம்." என்றவர், அவனை தன்னைவிட்டு சற்றுத் தள்ளி சென்று அமரச் சொன்னார்.


சாப்பிட்டு முடித்த அதிதி எங்கே செல்வதெனத் தெரியாமல் விழிக்க, அவளின் நிலையுணர்ந்து அருகில் வந்த ராதா, அவளின் கைப்பிடித்து விக்ரமனின் அருகில் போய் அமர வைத்தார்.


விக்ரமன் குனிந்து தன் போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அதிதி என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தன் மருதாணிக் கோலத்தையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் நாச்சியம்மையின் உறவினப் பெண்களில் சிலர், தங்கள் வீட்டில் அவர் பெண்ணெடுக்காத கோபத்தில் தங்கள் ஆதங்கத்தைக் கொட்ட, ஒருசேர அவரை நோக்கிப் படையெடுத்து வந்தனர்.


தன்னை நோக்கி வரும் கூட்டத்தை எதிர் கொள்ளும் வகையில், தண்ணீர் குடித்து தயாராக அமர்ந்திருந்தார் நாச்சியம்மை.


"நாச்சியம்மா, பொண்ணு பார்க்க லட்சணமாத் தான் இருக்கா. ஆனா பொண்ணோட சொந்தக்காரங்க யாரையுமே காணோமே?" என ஒருவர் கேட்கவும்,


மற்றொருவர், "நேத்து திடுதிப்புனு போன் பண்ணி உன் மூணாவது பையன் கௌதமனுக்கு நம்ம குலதெய்வம் கோவில்ல கல்யாணம்னு சொன்ன. முறைப்படி நேர்ல வந்து கூப்பிட முடியாததுக்கும் மன்னிப்பு கேட்ட. சரினு இங்க வந்துப் பார்த்தா நம்ம அலமேலு பையன் விக்ரமனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருக்க. உனக்கு என்ன தான் ஆச்சு?" என குரலில் சுருதியை ஏற்றவும்,


"அதை ஏன் அண்ணி கேட்கறீங்க? இதோ சுத்திப் போட்டிருக்க சேர்ல எல்லாரும் உட்காருங்க. இந்தக் காதல் கண்றாவியால என் பொழப்பு சிரிப்பா சிரிச்சக் கதையைப் பத்தி சொல்றேன்." என சலித்துக்கொண்ட நாச்சியம்மை, வராத கண்ணீரை தன் முந்தியால் துடைத்துக் கொண்டார்.


"மூணு நாளைக்கு முன்னாடி நம்ம கௌதமன் பய என்கிட்ட வந்து, தான் ஒரு புள்ளைய லவ் பண்றதாவும், அவங்க காதல் விவகாரம் தெரிஞ்சு அந்தப் பொண்ணோட வீட்டுல அவளுக்கு வேற ஒருத்தனோட நிச்சய ஏற்பாடு பண்றதாவும் சொன்னான். கூடவே நான் கட்டுனா அவளைத் தான் கட்டுவேனு ஒத்தக்கால்ல நின்னான். நானும் நம்மப் புள்ள சந்தோசம் தான் முக்கியம்னு எல்லா ஏற்பாடும் செஞ்சேன். இதுல நேத்து சாயங்காலம் என்னாச்சினா, இந்த கௌதமன் பய திடீருனு என்கிட்ட வந்து விக்ரமன் தான் அந்தப் பொண்ண காதலிக்கிறான், நான் அவங்க காதலுக்குத் தூது தான் போனேனு சொல்றான். எங்க விக்ரமனுக்குத் தான் கல்யாண ஏற்பாடுனு தெரிஞ்சா அந்தப் புள்ளையோட வீட்டாளுக சுதாரிச்சிருவாங்கனு இப்படி என்கிட்ட பொய் சொல்லி நடிச்சிருக்கான். என்ன செய்ய சொல்றீங்க அண்ணி? நம்ம புள்ளைக சந்தோசம் தானே நமக்கு முக்கியம்?" என்றதும்,


"அது சரி நாச்சியம்மா, பொண்ணு யாரு?" என்றனர் விவரமாக.


"வேற யாரு அண்ணி? நம்ம பண்ணைபுரத்து சங்கரப்பாண்டியனோட பேத்தி தான்." என்றதும் வாயைப் பிளந்தது கூட்டம்.


"அடேங்கப்பா! அவரு பேத்தியா இது? அப்போ பொண்ணு பெரிய இடம் தான்னு சொல்லு?" எனத் தன் வயிற்றெச்சலை கொட்டிய ஒரு பெண்மணி, கூடவே, "ஆமா இந்தப் பொண்ணு சென்னையில இல்ல படிக்கிறதா கேள்விபட்டேன்? நம்ம விக்ரமனோ லண்டன்ல இருந்தான். எப்படி நாச்சியம்மா இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் பழக்கமாச்சு?" எனத் தன் அதிமுக்கிய சந்தேகத்தைக் கேட்டார்.


அதற்கு சாதூரியமாக விடையளித்தார் நாச்சியம்மை.


"அட! நீங்க வேற அண்ணி. செத்தவனை மட்டும் தான் பிழைக்க வைக்க முடியாது. மத்த எல்லாத்துக்கும் தான் மிஷின் கண்டுபிடிச்சு வச்சிருக்கானுங்களே. அது ஏதோ? ஆங்! பேசும் புக்காம். அதுல தான் ரெண்டும் பார்த்து பழகிருக்குதுங்க." எனவும்,


"அய்யோ! ஆமா, ஆமா, என் பேரன் கூட அது‌ கூடத்தான் தினமும் குடும்பம் நடத்திக்கிட்டு இருக்கான்" என மற்றொருவரும் அது தனக்குத் தெரியுமென பெருமை பீற்றிக் கொண்டார்.

 

[Shivani Selvam]

"இந்தப்பொண்ணு நம்ம விக்ரமனுக்கு நாலு நாளைக்கு முன்னாடி போன் பண்ணி, 'நம்ம காதல் விஷயம் எங்க வீட்டுல இருக்கறவங்களுக்குத் தெரிஞ்சுப் போச்சு. எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. நிச்சய ஏற்பாடெல்லாம் பண்றாங்க. உடனே வந்து என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோங்க'னு ஓனு அழுதிருக்கு. வேற வழியில்லாம விக்ரமனும் கௌதமன் கூட கூட்டு சேர்ந்து இப்படியொரு திட்டம் போட்டு, கல்யாணத்தை நடத்தி முடிச்சிருக்கான். அதான் முறைப்படி எதையும் செய்ய முடியல. எல்லாரும் என்னை மன்னிச்சுக்கோங்க." எனவும்,


"ஓ! அப்படியா விஷயம். அதான் வீட்டை விட்டு யாருக்கும் தெரியாம ஓடி வந்துட்டோமேனு அந்தப் புள்ள மூஞ்சில கலையே இல்லையா?" என ஒருவர் தன் கண்டுபிடிப்பைக் கூறவும், அவரைக் கண்ணில் நன்றியுடன் பார்த்தார் நாச்சியம்மை.


கூட்டத்தில்‌ வயதானவர் ஒருவர், "இந்தக் காலத்துப் புள்ளைங்க அவசரப்பட்டு என்னென்னவோ பண்ணிடுதுங்க. என்னத்தையோ நல்லாயிருந்தா சரி தான். சரி, சின்னஞ்சிறுசுக அவசரப்பட்டு பண்ணிடுச்சிங்க. நீ ஏதும் மனசைப் போட்டு குழப்பிக்காத நாச்சியம்மா. எல்லாம் அந்த பத்ரகாளி பார்த்துக்கிடுவா என்ன?" என்று ஆறுதல் கூறிவிட்டு மணமக்களை நோக்கிச் சென்றார்.


இவ்வளவு நேரமும் தன் பெரியம்மா கூறிய கட்டுக் கதைகளையெல்லாம் கேட்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்த விக்ரமன், அந்தக் கூட்டம் தன்னை நோக்கி வரவும் முகத்தை இயல்பாக்கி மரியாதைக்காய் எழுந்து நின்றான்.


அதிதியோ அவர்கள் பேசியதைக் கேட்டு கண்ணீர் உகுத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.


அவளிடம் வந்தவர்கள், "கவலைப்படாதம்மா. உன் வீட்டுல இருக்கறவங்க சீக்கிரமே உங்கக்கிட்டப் பேசிடுவாங்க. பத்து மாசத்துல ஒரு சிங்கக்குட்டியோ புலிக்குட்டியோ பெத்துக் கொடுத்தா வேண்டாம்னா சொல்லிருவாங்க? நல்ல நாளும் அதுவுமா அழக்கூடாது என்ன?" எனத் தாங்களாகவே காரணம் கற்பித்து அவளை சமாதானப்படுத்தினர்.


பின், அவர்களை வாழ்த்தி அவர்கள் கையில் தாங்கள் கொண்டு வந்த பரிசுப் பொருட்களை கொடுத்துவிட்டு, புறம் பேச கதைக் கிடைத்த நிம்மதியுடன் வீடு நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.


நாச்சியம்மை அவர்கள் அனைவரையும் வழியனுப்பி வைத்து விட்டு, "ச்சே! கோவிலுக்குள்ளேயே என்னை பொய் சொல்ல வச்சிட்டாளுங்களே. இப்ப மட்டும் நான் பொய் சொல்லலைனா என்னை நாக்கைப் பிடுங்கிக்கற மாதிரி நாலு கேள்வி கேட்டிருப்பாளுங்க." என அவர்களை கழுவி ஊற்றினார்.


இறுதியில் எல்லாம் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்த மணமக்களை, வீட்டு வாசலிலேயே நிறுத்தி வைத்து ஆரத்தி சுற்றினார் ராதா.


இவையனைத்தையும் வெறுப்புடன் தள்ளியிருந்து வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ஸ்ருதி. அவள் தன் தங்கையின் வாழ்வு பறிபோய் விட்டதாகவேக் கருதினாள்.


ராதாவின் சொல்படி தனது வலது காலை எடுத்து வைத்து உள்ளே நுழைந்த அதிதி, இனி தன் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் இந்த வீடு தான் தனக்கு அடைக்கலம் என எண்ணி நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள்.


எதிரில் அவளை முறைத்தபடி நின்றிருந்தார் நாச்சியம்மை.

தொடரும்...

 

[Shivani Selvam]

நாவல் பற்றிய கருத்துகளை பேஸ்புக்கிலும் இங்கேயும் பகிரலாம் குண்டுமல்லீஸ்.

 

[Shivani Selvam]

அத்தியாயம் 3



அதிதியை ராதா பூஜையறைப் பக்கம் அழைத்துச் செல்ல, அங்கிருந்த கிருஷ்ணன் ராதை சிலையைக் கண்டு, மனமுருக வேண்டினாள் அதிதி.


இனி அவளுக்கும் தனக்கும் யாதொரு சம்பந்தமும் இல்லையெனும்படி மாடிப்படி ஏறிவிட்டான் விக்ரமப்பாண்டியன். அனைவரும் தங்களது அறைகளுக்குச் சென்றவுடன் மீன்தொட்டி மீனாய் தனித்து விடப்பட்டாள் அதிதி.


அதிதியின் நிலை கண்டு பரிதாபப்பட்டு அவளின் அருகில் வந்தார் ஜானகியம்மாள். அவர் அவ்வீட்டின் தலைமை வேலைக்காரர்.


அவர் அவளின் கையைத் தொட்டு, "வீட்டை உங்களுக்கு சுத்திக் காமிக்கிறேன் வாங்க பாப்பா." என தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார்.


அம்மாளிகையில் பூந்தோட்டம், ஒன்பது வார குழந்தை வடிவ நீச்சல் குளம், வாகன நிறுத்துமிடம் என அனைத்தும் தனித்தனியே சிறப்புற அமைக்கப்பட்டிருந்தது கண்டு புருவம் உயர்த்தினாள் அதிதி.


முல்லைப்பூ கொடிகள் படரவிடப்பட்டிருந்த வாயிற்கதவின் அருகில் நின்ற இரண்டு காவலர்களும் அவளைக் கண்டதும் சலாம் வைத்தனர். அனைத்தையும் சுற்றிக் காண்பித்த ஜானகியம்மாள் நைசாக நழுவப் பார்க்க, அவரின் கை பற்றியவள் ஊஞ்சலில் அமர வைக்க முயன்றாள்.


"வேண்டாம் பாப்பா. நீங்க உட்காருங்க. நான் கீழ உட்கார்ந்துக்கறேன்." என அவள் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும், அவள் காலருகிலேயே அமர்ந்துக் கொண்டார் ஜானகியம்மாள்.


கீழே அமர்ந்திருப்பவரைக் கண்டு வீட்டிலுள்ள மற்றவர்களைப் பற்றி கேட்கத் துவங்கினாள் அதிதி.


அவளை வாஞ்சையுடன் பார்த்தவர், "சொல்றேன் பாப்பா. கண்டிப்பா சொல்றேன். உங்கக் குடும்பத்தைப் பத்தி நீங்க தெரிஞ்சுக்காமலா? இந்த வீட்டுல இருக்கறவங்க எல்லாருமே ரொம்ப நல்லவங்கப் பாப்பா. இங்க வேலைப் பார்க்கறவங்க வயித்தை ஒருநாள் கூட பட்டினிப் போட்டது கிடையாது. இந்த வீட்டுல என்னை ஜானும்மானு வாய் நிறைய கூப்பிடுற ஒரே ஆள் நம்ம விக்ரமன் தம்பி தான் பாப்பா. எதிர்த்தாப்புல போய் நின்னாலே என்னம்மா ஏதாவது உதவி தேவைப்படுதானு என் கண்ணைப் பார்த்தே கண்டுபிடிச்சிருவாரு. தங்கமான மனசும்மா தம்பிக்கு. மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி தான் தம்பி ஏதோ தொழில் விஷயமா லண்டன் போனாரு. நேத்து என்னமோ திடுதிப்புன்னு திரும்பி வந்துட்டாரு. ஹால்ல ஒரு பெரிய போட்டோ போட்டு மாலை போட்டிருக்குல்ல? அந்தப் போட்டோவுல இருக்கிறது வேற யாருமில்ல, ஜெயகிருஷ்ணன் ஐயாவும் சீதாலெக்ஷ்மி அம்மாவும் தான். அவங்க தான் நம்ம விக்ரமன் தம்பியோட தாத்தா பாட்டி. அவங்களுக்கு மூணுப் பிள்ளைங்க. மூத்தவங்க நம்ம நாச்சியம்மை அம்மா. ரெண்டாவது நம்ம ஹரி ஐயா. மூணாவது நம்ம அலமேலு அம்மா. ஆங், அவங்க தான் உங்க மாமியாரும் கூட."


"என்னது மாமியாரா? அவங்க ஏன் இன்னைக்கு எங்கக் கல்யாணத்துக்கு வரல? ஒருவேளை இந்தக் கல்யாணத்துல அவங்களுக்கு விருப்பம் இல்லையோ?" - இடையில் புகுந்து தனக்குத் தோன்றிய சந்தேகத்தைக் கேட்டாள் அதிதி.


"ம்ஹீம், அவங்க இப்ப உயிரோட இல்ல பாப்பா. உங்க மாமனாரும் இப்ப உயிரோட இல்ல."


ஒரு கணம் திக்கென்றானது அதிதிக்கு.


"ஏன்? என்னாச்சு? எப்படி இறந்தாங்க?" எனக் காரணமறியும் நோக்கில் கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போனாள்.


அதில் வானம் இருட்ட ஆரம்பித்ததைக் கூட அவள் கண்டு கொள்ளவில்லை.