நிஜமது நேசம் கொண்டேன் கதைத்திரி

[Shivani Selvam]

அத்தியாயம் 4


அறைக்குள் நுழைந்ததும் அதிதி கண்டது கழுத்தில் டை கட்டிக் கொண்டிருந்த தன் கணவனைத் தான். நேராக அவனிடம் சென்று காபி கோப்பையைக் கொடுத்தாள்.


அதை மிடறு மிடறாக குடித்துக்கொண்டே அவளை பார்வையிட்டவன், "குங்குமம் வைக்கலையா?" என்றான்.


அப்போது தான், நெற்றி வகிட்டில் குங்குமம் வைக்க மறந்து விட்டோம் என்பதை உணர்ந்தவள், தன் நாக்கை கடித்தாள்.


அவளின் முகபாவனையில் சிரித்தவன், மேஜை மேலிருந்த குங்குமச் சிமிழிலிருந்து குங்குமத்தை எடுத்து, அவள் நெற்றி வகிட்டில் வைத்து விட்டான்.


அப்படியே அவளுடைய நெற்றியில் அழுந்த முத்தமிட்டு அவளை அருகே இழுத்தவன், தன் நெஞ்சில் மோதி நின்றவளை தன்னுயரத்துக்குத் தூக்கி அவள் ரோஜா இதழ்களை நுகர்ந்தான்.


பின், தன் கைப்பேசியின் அலார ஒலியில் கலைந்து தான் அவளை விடுவித்தான்.


தன் சட்டையின் கசங்கல்களை நீவிவிட்டுக் கொண்டே அவன், "மீதியை நைட் வந்து கன்டினியூ பண்றேன்" என கையில் லேப்டாப் அடங்கிய பையுடன் வெளியேற, அவன் பின்னேயே அதிதியும் கீழிறங்கி வந்தாள்.


பின்னால் வந்த அவளை நாச்சியம்மை லேசாக எட்டிப் பார்த்தார்.


அவள் முகத்தில் தெரிந்த பூரிப்பைக் கண்டு தன் முகத்தில் எள்ளல் புன்னகை கொண்டவர், 'இது எவ்வளவு தூரத்துக்குப் போகுதுன்னு நானும் பார்க்கறேன் குட்டி' என வன்மமாக நினைத்துக் கொண்டார்.


தன் மகன்களிடம், "நீங்க மூணு பேரும் வட்டி கணக்கைப் பார்த்து, எவனெவன் செட்டில் பண்ணனும்னு கலெக்சன் பண்ணிட்டு வாங்கடா!" என்று அன்றைக்கான வேலைகளை ஒப்படைத்தார்.


பின், விக்ரமனிடம் திரும்பி, "விக்ரமா, நீ இன்னைக்கு உன் பிசினஸை கவனிப்பா. லண்டன்ல பார்த்த தொழிலையே இங்கயும் பார்க்கலாம்னு நேத்து சொன்ன இல்ல? அதுக்கான ஏற்பாட்டை பாரு" என்றவர்,


"இன்னும் ரெண்டு நாளைக்கு தான் உன் மாமங்காரன் ஹரி இங்க இருப்பான். அதுக்கப்புறம் எப்பவும் போல மும்பைக்கு கிளம்பிடுவான். அதனால நானும் ஹரியும் மும்பையோட கணக்கு வழக்குகளை எல்லாம் இன்னைக்கு வீட்லயிருந்தே பார்த்து முடிச்சிடலாம்னு இருக்கோம். எல்லாரும் மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வந்திருங்க என்ன?" என்ற நாச்சியம்மையின் இறுதி கட்டளை அன்புக் கட்டளையாக இருந்தது.


அவரவர் தங்களது வேலைகளை கவனிக்கச் சென்றுவிட, நேராக அதிதியிடம் சென்றார் நாச்சியம்மை.


"ஏய் குட்டி! இன்னைக்கு மதியம் நீ தான் எல்லாருக்கும் சமைக்கணும். மதிய சாப்பாடு நீதான் ரெடி பண்ணனும். புரியுதா?" என்றார்.


தனக்கு பனிரெண்டு வயதாக இருக்கும் போதே தனது பாட்டியின் உதவியுடன் சமைக்கக் கற்றுக் கொண்டிருந்த அதிதிக்கு, அவர் கூறியது ஒன்றும் பெரிய வேலையாகத் தெரியவில்லை.

 

[Shivani Selvam]

உடனே தன் சமையல் வேலைகளைத் தொடங்கினாள். அவளுக்கு உதவும் விதமாக ராதாவும், கீர்த்தியும் அவளருகிலேயே நின்று கொண்டனர். ஸ்ருதி பக்கத்தில் இருக்கும் தன் தாய் வீட்டிற்குச் செல்வதாகக் கூறி விடுதலை பெற்றுவிட்டாள்.


ஸ்ருதிக்கு மோனிகா என்றொரு தங்கை இருக்கிறாள். மோனிகாவை விக்ரமப்பாண்டியனுக்குத் தான் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என ஸ்ருதி கனவு கண்டு கொண்டிருந்தாள். ஆனால், தற்போது அது கனவாகவே போன ஆதங்கத்தில் தான், வயிறெரிந்து அதிதியை பொசுக்கும் பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.


விக்ரமனின் மீது மோனிகாவுக்குமே அலாதி காதல் உண்டு. அவனின் மீது என்பதை விட, அவனின் அழகு, வீரம், பணத்தின் மீது என்று சொலவது தான் பொருத்தமாக இருக்கும்.


ஸ்ருதியின் திருமணத்தின் போதே அவனின் பின்புலத்தைக் கேட்டு, அவன் மீது பேராசை கொண்டவள் முடிந்த அளவு அவனிடம் தன் ஆசையை அடிக்கோடிட்டு காட்டினாள். ஆனால், விக்ரமன் அதனை கண்டுகொள்ளாமல் லண்டன் சென்று விட்டான்.


தன் பிறந்த வீட்டிற்குச் சென்ற ஸ்ருதி, தன் புகுந்த வீட்டில் நடந்த அனைத்தையும் ஒரு வரி விடாமல் தன் குடும்பத்தாரிடம் எழுதினாள். கல்லூரி விடுமுறையைக் கொண்டாட கனடா சென்ற தன் தங்கை மோனிகா எப்போது வருவாள் என்றும் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டவள், அவள் இந்தியா வரும் வரை எதுவும் அவளுக்கு தெரிய வேண்டாமென்றும் தன் பெற்றோரிடம் கேட்டுக்கொண்டாள்.


மறுபுறம் முதன் முதலில் அவ்வீட்டில் சமைப்பதால் இனிப்பிற்காக ரவா கேசரி செய்த அதிதி சாதம், சாம்பார், மூன்று வகை கூட்டு, பொரியல், ரசம் என ஒவ்வொன்றையும் கர்ம சிரத்தையுடன் பார்த்து பார்த்து செய்தாள்.


மதியம் அனைவரும் டைனிங் டேபிளில் ஒன்று கூடியதும், தானே அவர்களுக்கு பரிமாறவும் செய்தாள்.


விக்ரமனின் அருகில் சென்றவள் அவனுக்கு கேசரி பரிமாறிக் கொண்டிருக்கும் போது,
மஞ்சள் நிற புடவையினிடையே பளீரிட்ட அவளின் வெண்ணிற இடையை கப்பென்று பற்றினான் அந்த மன்மதன். பூவில் புகுந்த காற்றாய் இடையை இதமாய் வருடியவனை வெளியில் கடிந்து கொள்ள முடியாமல் கூச்சத்தில் நெளிந்தாள் அதிதி.


தென்றலாய் வருடியவன் திடீரென பூவுக்குள் புகுந்த புயலாய் அழுத்தமாகக் கிள்ளினான். வலி தாங்காமல் ஆவென கத்தியவளை அனைவரும் என்னவெனக் கேட்க, ஒன்றுமில்லையென கலங்கிய கண்களுடன் தலையாட்டிவள், தன் கணவனை முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டே ராதாவின் அருகில் சென்று நின்று கொண்டாள்.


அவளின் கலங்கிய கண்களைக் கண்டு, 'மெதுவாத் தானே கிள்ளினேன்? அதுக்குப்போய் ஊரையே கூட்டுறா. ஒருவேளை உண்மையாவே வலிச்சிருக்குமோ?' என மனதில் நினைத்தவன், அவளைப் பார்த்து “ஸாரி”என வாயசைத்து வைத்தான்.


அதனை சட்டை செய்யாமல் முகம் திருப்பியவளை தன்னை பார்க்க வைக்கும் பொருட்டு, தன் இலையில் கிடந்த பச்சை மிளகாயை எடுத்து வாயில் வைத்தான். காரத்தின் காரணமாய் அவன் முகம் சிவப்பாகி கண்கள் கலங்கியது.


"ஹுக்கும்… ஹுக்கும்" என இருமியவனின் கையையும் வாயையும் பார்த்து பதறியடித்து அவனிடம் ஓடியவள், "இந்தாங்க கேசரி சாப்பிடுங்க. இந்தாங்க தண்ணிக் குடிங்க." என்று பரபரத்தாள். அனைவரும் அவளை வித்தியாசமாகப் பார்த்தனர்.


முதலில் மறுத்தவன் பின் அவளின் கெஞ்சும் பார்வையில் இயல்பாகி, அவளின் வேண்டுதலுக்கிணங்க கேசரி எடுத்து சாப்பிட்டான்.


இதில் அவனின் வீம்பறிந்து, அவனை மன்னித்ததற்கு அடையாளமாய் அவனருகிலேயே நின்று கொண்டு, அவனின் விரல்கள் எனும் மாய உளிகளை எடுத்து மீண்டும் தன் இடையில் செதுக்கவிட்டாள் அதிதி. அங்கிருந்த அனைவரும் அவர்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, குனிந்த தலை நிமிரவில்லை.

 

[Shivani Selvam]

பாதி சாப்பாட்டிலேயே எழுந்து நின்ற கௌதமன், முக்கியமான வேலையொன்றை மறந்துவிட்டதாகக் கூறி வெளியேறி விட்டான்.


தேவாமிர்தமாய் இருந்த உணவினை அனைவரும் ரசித்து சாப்பிட்டனர்.


உணவை சாப்பிட்டு முடித்த நாச்சியம்மை, "பரவாயில்ல, நல்லா தான் குட்டி சமைக்கிற. இந்தா!" எனத் தன் சுருக்குப் பையிலிருந்து இரண்டாயிரம் ரூபாய் நோட்டை எடுத்து நீட்டினார்.


அதை அவர் அவளுக்கு கொடுக்கும் சம்பளமாக நினைத்தார். ஆனால், அதிதி அதை பரிசு என்று எண்ணிக்கொண்டு, அவரது காலில் விழுந்து ஆசிப்பெற்றுக் கொண்டாள்.


அதனை மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அவளது மணாளன் விக்ரமன்.


அவள் சந்தோஷத்துடன் அறைக்குச் சென்றதும் அவளின் பின்னேயே வால் பிடித்து வந்த அவளின் தலைவன், அவளை அணைத்துக் கொண்டு, "உனக்கு சமைக்கல்லாம் தெரியுமா?" என்று கூந்தலில் வாசம் பிடிக்க,


அவனின் அக்கேள்வியை புறம் தள்ளியவள், "ஆமா என் பேர் கேட்டீங்களே. இப்ப சொல்லவா?" என ஞாபகம் வந்தவள் போல் கேட்டாள்.


அதற்கு அவன், "ம், தெரியுமே. உன் பேர் அதிதி. உன் அப்பா பேர் உதயச்சந்திரன். அம்மா பேர் கீதா. உங்க அப்பா அம்மாவுக்கு நீ ஒரேப்பொண்ணு. நீ பிறந்த போதே உங்க அம்மா இறந்துப் போயிட்டாங்க. நீ பி.இ கெமிக்கல் எஞ்சினியரிங் படிச்சிருக்க. உனக்கு தாத்தா பாட்டினா உசுரு. இப்போ நான்னா. கரெக்டா?" எனக் கேட்கவும், அவள் தலை ஆமென ஆடியது.


அதைக் கண்டு அவன் வெடிப்புச் சிரிப்பு சிரிக்க அவள் பாவமாய், "எப்படிங்க?" என்றாள்.


"சீக்ரெட்" எனக் கூறி கண்ணடித்தவன், "கேள்விக் கேட்டே நேரத்தை வீணாக்கறடி" என்று, அவளை கேள்விகளை மறக்கும் படிச் செய்தான்.


*


அதிதி-விக்ரமனுக்கு திருமணம் முடிந்து ஒரு வாரம் கடந்த நிலையில் ஒரு நாள் அரைகுறை ஆடையுடன், படாரென அவ்வறையின் கதவைத் திறந்தாள் மோனிகா.


வந்தவள் தன் கரகரக் குரலில், "மாமா! என்னை ஏமாத்திட்டீங்கல்ல? என்னை நம்ப வச்சி கழுத்தறுத்துட்டீங்கல்ல?" என கண்ணீரும் கம்பளையுமாய் கதறினாள்.


கணிணியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த விக்ரமன், அவளைக் கண்டு கொண்டாற் போலவேத் தெரியவில்லை.


"ஒன் மன்த் ஹாலிடே ட்ரிப் போன சமயத்துல இப்படி பண்ணிட்டீங்கல்ல? எனக்குத் தெரியும் மாமா. நீங்க அத்தை சொன்ன வார்த்தைக்காகத் தான் இவளை கல்யாணம் பண்ணியிருப்பீங்கன்னு. இப்பவும் ஒண்ணும் கெட்டுப் போகல. இவளுக்கு விவாகரத்துக் கொடுத்திருங்க மாமா." என கையில் ஜுஸ் டம்ளர்களை ஏந்திய வண்ணம் வந்த அதிதியைக் காட்டிப் பேசினாள்.


உடனே கண்ணில் வந்த ஜலத்தை யாருக்கும் காட்டாமலிருக்க டிரேயை மேஜை மீது வைத்து விட்டு வெளியே செல்ல முயன்றவளை, கை பற்றி தன் மடி மீது விழச் செய்தான் விக்ரமன்.


அவள் எழ முயற்சிக்கும் முன், இறுக்கியணைத்து அவள் இதழ் மீது இதழும் பொருத்தினான்.

 

[Shivani Selvam]

அதிர்ந்து விழித்துப் பின், “ச்சீ” என முகம் திருப்பிக் கொண்டாள் மோனிகா.


இதழில் கவி பாடி முடித்தவன் முகம் திரும்பி நின்றவளிடம், "இன்னொரு தடவை என் அனுமதி இல்லாம என் ரூமுக்கு வந்தா, இப்படி ஃப்ரீ ஷோ காட்டிட்டு இருக்க மாட்டேன்.. கன்னத்தை பேத்துருவேன். போ! அட போடின்னா!" என மிரட்டி விரட்டிவிட்டான்.


விக்ரமனின் மடியில் கிடந்தவளை முறைத்துக்கொண்டே வெளியேறப் போனவள், "ஏய்! கதவை சாத்திட்டு போடி. பிரைவஷி பாதிக்கப்படுதா இல்லையா?" என்றவனின் சத்தத்தில், நங்கென கதவை சாற்றி விட்டுச் சென்றுவிட்டாள்.


அவள் வெளியேறியதும் சட்டென தன் மடியில் கிடந்தவளை விடுவித்து, ஏதும் அறியாதவன் போல் கணிணியில் மூழ்கினான் விக்ரமன்.


அடுத்தவள் முன் இப்படி அநாகரீகமாக நடந்து கொண்டதில் அவனை முறைத்துக்கொண்டே அறையிலிருந்து வெளியேறப்போனாள் அதிதி.


"ஹே பட்டுக்குட்டி! அவ கீழப்போய் ஏதாவது ஏழரையைக் கூட்டுவா. நீ போனா உனக்குத் தான் மனசுக்குக் கஷ்டமா இருக்கும். அப்புறமா போ." என்றவன் சொல்ல, முறுக்கிக்கொண்டு வீம்பாக கீழே சென்றாள் அதிதி.


இதுவரை தன் பேச்சை யாரும் மறுத்தறியாத விக்ரமனுக்கு அதிதியின் இந்த மறுப்பு கோபத்தை உண்டாக்கியது.


ஒருவனின் கோபத்தை தூண்டி விட்டோம் என்பதை அறியாத அதிதி அதன்பின் ஒரு மனச்சிதறலுக்கு உள்ளானாள்.


கோபத்துடன் கீழே சென்ற மோனிகா, நாச்சியம்மை தன் தம்பி ஹரியுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, கண்களில் நீலிக்கண்ணீரை வரவழைத்தபடியே, "அத்த, என்னை இப்படி ஏமாத்திட்டீங்களே?" என பாசாங்கு செய்தாள்.


அவளின் நடிப்புக்கு செவி சாய்க்காதவர், "நீ வச்சிருந்த நூறு ஏக்கரா நிலத்தை நான் ஏமாத்திப் புடுங்கிட்டேனா? இல்ல உன் வயித்துல குழந்தையைக் கொடுத்து ஏமாத்திட்டேனா? என்ன நான் பண்ணினேன்?" எனக் கேலியாக வினவினார்.


அவர் கேள்வியில் கரைபுரண்டு வந்த கோபத்தை கட்டுப்படுத்தியவள், "எங்கப்பா உங்கக்கிட்ட வந்து நான் விக்ரம் மாமா மேல உயிரையே வச்சிருக்கேனு சொன்னப்போ, இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும்னு சொல்லிட்டு இப்ப இப்படி என்னை ஏமாத்திட்டீங்களேத்த?" எனத் தன் மனக்குமுறலை கொட்டவும்,


அவளின் கேள்வியைக் கேட்டுக்கொண்டே மாடிப்படியிலிருந்து கீழே இறங்கிய அதிதி, நாச்சியம்மை என்ன கூறப் போகிறாரோ? என ஆர்வமாய் அங்கிருந்த பூச்சாடியின் பின் சென்று ஒதுங்கி நின்று கொண்டாள்.


அதிதியை ஓர விழியால் பார்த்தவர் மோனிகாவிடம், "உங்கப்பா உன் ஆசையை என்கிட்ட வந்து சொன்னப்போ பின்னாடி பார்க்கலாம்னு தான் சொன்னேனே தவிர, உங்கப் பொண்ணு தான் என் வீட்டு மருமகனு நான் ஒன்னும் வாக்கு கொடுக்கலையே. விக்ரமன் ஏதாவது உன்கிட்ட வாக்கு கொடுத்தானா?" எனவும், அவள் தலை இல்லையென்று ஆடியது.


அதிதிக்கு அப்போது தான் ஜீவமூச்சே வந்தது.


"இல்லைல? அப்புறம் எந்த தைரியத்துல என் முன்னாடி வந்து இப்படி குரலை உசத்திப் பேசுற? உன் அக்காவைப் பார்த்துட்டேனா கிளம்பு!" எனவும்,


"இல்லங்கத்த.." என பேச வந்தவளை கையுயர்த்தித் தடுத்தவர், "நான் சொன்னது உன் காதுல விழலையா?" என்று டெசிபலைக் கூட்டினார்.


ஸ்ருதியும் கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் எதுவும் செய்ய முடியாதவளாய் இருந்தாள். அதிதியை கண்களால் பஸ்பமாக்கிய மோனிகா சுருதியை உள்ளே வருமாறு கண்ணசைத்துக் கொண்டே, அவளறைக்குள் நுழைந்தாள்.


மோனிகா அறைக்குள் நுழையவும் பின்னேயே வந்த ஸ்ருதி கதவை தாழ் போட்டுவிட்டு, அறையின் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அலையும் தன் தங்கையையே வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

[Shivani Selvam]

"என்னப் பேச்சு பேசுறா அந்தக் கிழவி? நீ இந்த வீட்டுல வாழ்றியேனு தான் பொறுத்துப் போறேன். இல்ல, அந்தக் கிழவியை லெஃப்ட் ரைட் வாங்கியிருப்பேன். நான் யாரு, என் குணம் என்னனு தெரியாம பேசிக்கிட்டு இருக்கா அந்தக் கிழவி. ஆமா எதுக்காக இந்த அம்மாஞ்சி மாதிரி இருக்கவளை பிடிச்சி விக்ரமனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சாளாம்? எதுவும் விஷயம் இல்லாம இப்படியெல்லாம் பண்ண மாட்டாளே உன் மாமியாக்காரி?" எனவும்,


"அதை வேற ஏன் கேட்கற மோனி? நானும் எவ்வளவோ ட்ரை பண்ணி பார்த்துட்டேன். அந்தக் கீர்த்தியும், ராதாம்மாவும் வாயவே திறக்க மாட்டேங்கறாங்க. என் புருஷன் கிட்டக் கூட கேட்டுப் பார்த்துட்டேன். மனுஷன் பிடி கொடுக்க மாட்டேங்கறாரு. ஜெய் ஏன் அந்த அதிதி பொண்ணை அவ வீட்லயிருந்து தூக்கிட்டு வந்து நம்ம விக்ரமனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருக்கீங்கனு கேட்டதுக்கு, தெரிஞ்சிட்டு நீ என்ன செய்யப் போறனு அதட்டினவரு, ரெண்டு நாளா என் முகத்தைக் கூட பார்க்கலை தெரியுமா? அப்புறம் நான் தான் மழுங்கி வெட்கம் கெட்டுப் போய், ஜெய் இங்கப் பாருங்க நம்ம கிஷிக் குட்டிய, உனக்கு அப்பா பிடிக்குமா? அம்மா பிடிக்குமா?னு கேட்டா அப்பா தான் பிடிக்கும்னு சொல்றானு ஐஸ் வச்சு சேர்ந்தேன்." என்று சலித்தாள்.


மோனிகாவோ லேசில் விடவில்லை.


"ஸ்ருதி, உன் மாமியார் சொத்தை பங்கு போட மூணு வாரிசு. ஆனா, அந்த விக்ரமன் அவங்க அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே வாரிசு. அவனை வளைச்சுப் போட்டா மூணு தலைமுறைக்கு நாம உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம். அவனுக்கு ரெண்டாம் தாரமா போகக் கூட எனக்கு சம்மதம் தான். ஆனா, அதுக்கு அவன் சம்மதிக்கனுமே?" என்றதற்கு, தமக்கை பதறினாள்.


"ஏய் மோனி! என்னடி நீ இப்படியெல்லாம் பேசுற?" என்றாள்.


"ப்ச்! வேற எப்படி பேச சொல்லுற? சரி, சரி, இனிமே இந்த வீட்ல ஒரு சின்ன துடுப்பு சிக்கினாலும் என்கிட்ட சொல்லிரு என்ன? வந்து ரொம்ப நேரமாயிடுச்சு, நான் இப்போ கிளம்புறேன். இல்லைனா உன் மாமியா சந்தேகப்படுவா." எனப் புறப்பட்டாள் மோனிகா.


கார் நிறுத்தத்தில் வைத்து மறுபடியும் அதையே தன் அக்காவிடம் நினைவுபடுத்தி விட்டு, தன் காரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பி விட்டாள்.


அதை ஒற்றுக் கேட்ட ஒரு ஜீவனுக்கு தன்னைப் போல் மற்றொரு ஜீவனும் இந்தக் குடும்பத்தை கெடுக்கவிருப்பதை எண்ணிக் கொண்டாட்டமாய் இருந்தது.

தொடரும்...