நிஜமது நேசம் கொண்டேன் கதைத்திரி

[Shivani Selvam]

கீழே அனைவரும் எப்போதும் உணவருந்தும் நேரத்திற்கு சரியாக டைனிங் டேபிளை வந்தடைந்தனர். அனைவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு அவரவர் அறைக்கு செல்லவிருந்த நேரத்தில், விக்ரமனை மட்டும் தனியே அழைத்த நாச்சியம்மை தன்னறையில் காத்திருக்குமாறு கூறினார்.


பின், ராதாவின் அருகில் சென்றவர் மெல்லிய குரலில், "அந்த புதுசா வந்திருக்கற குட்டிக்கு சாப்பாடு ஏதாவது கொடுத்து நம்ம விக்ரமன் ரூம்ல விட்டிரு" எனவும், சரியென்ற ராதா சமையலறை நோக்கிச் சென்றார்.


அவர் சென்றவுடன் விக்ரமனிடம் சில விஷயங்களை பகிர்ந்து கொள்வதற்காக தன் அறை நோக்கி புறப்பட்டார் நாச்சியம்மை.


அதிதி, ஜானகியம்மாளிடம் கேட்டக் கேள்விகளை எல்லாம் மாடிப்படியில் ஏறும்போதே கேட்டுவிட்ட ராதா, ஜானகியம்மாள் எதையும் உளறி விடுவாரோ? என்று வேகமாக எட்டுக்களை எடுத்து வைத்தார்.


அவர்களை சமீபித்ததும், "அட! ஜானகி நீ இங்க தான் இருக்கியா? நேரமாயிடுச்சிப் பாரு. வீட்டுக்கு கிளம்பல?" என அவரை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்தவளிடம் சென்று, அவள் தலையை மெதுவாய் வருடியபடியே, "ம், சாப்பிடுமா." எனத் தன் கையிலிருந்த தட்டை அவளிடம் நீட்டினார்.


அதனை வாங்கத் தயங்கியவளை, "இதப்பாருடா, நான் உனக்கு அம்மா மாதிரி. என்கிட்ட உனக்கு என்ன தயக்கம்? இனிமே நீ என்னை ராதாம்மானு தான் கூப்பிடனும், சரியா? ம் சாப்பிடுடா" எனக்கூறி அவளை சாப்பிட வைக்க முயன்றார்.


உணவை கையில் வாங்கியவள் சாப்பிடாமல் அலைந்துகொண்டே இருந்தாள்.


"விக்ரமன் உன்கிட்ட சரியா பேசலைனு குழப்பத்துல இருக்கியாடா?" எனக் கேட்கவும், உணவை அலைவதை நிறுத்திவிட்டு, பாவமாய் ஆமென தலையசைத்தாள் அதிதி.


"விக்ரமனோட அம்மாவும், அப்பாவும் இறந்தப்போ அவனுக்கு வயசு ஏழுடா. எப்பவும் குறும்பு பண்ணி, அலுமேலு அண்ணியை அலைய விட்டுக்கிட்டே இருப்பான். அப்போல்லாம் வீடே கலகலனு இருக்கும். அண்ணணும் அண்ணியும் இறந்ததுக்கப்பறம் புள்ள பாவம் ரொம்ப துவண்டு போயிடுச்சி. அதான் யார்கிட்டயும் பேசாம உர்ருனு ஆகிட்டான். நீ தான்டா இனிமே அவனை ஒரு தாயாவும் தாரமாவும் இருந்துப் பார்த்துக்கணும். என் பொண்ணு மாயாவுக்கு அவனை விட அஞ்சு வயசு அதிகம். இல்லைனா இப்ப உன் புருஷன் உனக்கு கிடைச்சிருக்க மாட்டான்." என சிரித்தவர், அவள் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் விக்ரமன் அறையைக் காண்பித்து, “தைரியமா போடா” என்றார்.


பயந்துக்கொண்டே அறையினுள் தன் காலடியை எடுத்து வைத்த அதிதி, உள்ளே சென்றதும் அறையை நோட்டமிட்டாள். பால்கனியுடன் சேர்த்து முழுவதும் நவீன மயமாக்கப்பட்டதாக இருந்தது அந்த அறை.


அந்த அறையின் ஓரத்தில் இரண்டு கதவுகள் தென்பட, ஒவ்வொன்றாக திறந்துப் பார்த்தாள். அதில் ஒன்று உடற்பயிற்சி செய்யத் தேவையான உபகரணங்களுடன் கூடிய ஜிம். மற்றொன்று பெரிய பாத்டப் மற்றும் கழிவறை வசதியுடன் கூடிய குளியலறை. அனைத்தையும் பார்த்தவள், அடுத்து என்ன செய்வதென்றுத் தெரியாமல் பால்கனி சென்று அங்குள்ள திண்டில் அமர்ந்து, வானத்தையே வெறித்துப் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.


எவ்வளவு நேரம் அப்படியே இருந்தாளோ தெரியாது. காலையிலிருந்து தன் வாழ்வில் நடந்த நிகழ்வுகளையெல்லாம் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தற்போது அவள் எண்ணம் முழுவதும் அவள் தாத்தாக் கூறிய வார்த்தைகளிலேயே சுழன்றுக் கொண்டிருந்தது.


ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு வாட்ஸப்பில் ஒரு போட்டோவை அனுப்பி, இவர் தான் மாப்பிள்ளை. இவரை நீ திருமணம் செய்து கொண்டால் என் பிஸினஸ் மற்றும் அரசியல் வாழ்விற்கு உதவியாக இருக்கும் என்று ஒலிக்குறிப்பு அனுப்பியிருந்த தாத்தா, இன்று காலையில் வேறு ஒருவரிடம் தன்னை ஒப்படைத்ததை எண்ணி, ஏன்? என யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


காரணம் தெரியாவிடினும் தன் வீட்டைப் போலவே இங்குள்ளவர்களும் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்வதை நினைத்து மகிழ்ந்தாள்.

 

[Shivani Selvam]

பின், 'இது தான் என் குடும்பம். இங்க தான் நான் வாழணும்' எனத் தன் மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டு, நட்சத்திரமாக மாறிய தனது அன்னையிடம் தன் வாழ்வை மகிழ்வுறச் செய்ய வேண்டிக்கொண்டிருந்தாள்.


அப்போது, "உன்னை யாரு இங்க அழைச்சிட்டு வந்தா?" என்ற விக்ரமனின் குரலில் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள் அதிதி.


நாச்சியம்மையின் அறையிலிருந்து வெளியேறிய விக்ரமன், நேரே மொட்டைமாடிக்குச் சென்று அவளை காணாமல் வலைவீசித் தேடினான்.


எவ்வளவு தேடியும் அங்கு அவள் கிடைக்காமல் போகவும், யோசனையுடன் அறைக்குத் திரும்பியவனுக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாய் அவனது பால்கனியிலேயே காத்திருந்தாள் அதிதி.


பால்கனித் திண்டில் அமர்ந்து நட்சத்திரங்களை ரசித்துக் கொண்டிருந்தவளை பின்னிருந்து அணைத்தவன், "உன்னை யாரு இங்க அழைச்சிட்டு வந்தா?" என்று கிசுகிசுப்பான குரலில் கேட்டான்.


உடனே விதிர்த்துத் திரும்பியவளை, "எதுக்கு இப்போ பதட்டமாகற? நான் தான்! மாடியில உன்னைக் காணாம இவ்ளோ நேரமா தேடிட்டு வர்றேன் தெரியுமா? ஆமா உள்ள உட்காராம இந்தப் பனிக்காத்துல உட்கார்ந்து என்னப் பண்ணிக்கிட்டிருக்க?" எனக் கேட்கவும்,


கையில்லாத பனியனும் ஷார்ட்ஷும் அணிந்திருந்தவனைப் பார்த்து திருதிருவென விழித்தவள், "அது.. அது.." என்று வார்த்தை வராமல் திணறினாள்.


என்ன நினைத்தானோ தன் கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளை அணைத்துத் தூக்கி தரையில் நிறுத்தினான். பின், மெல்லிய குரலில் இனிமையாகப் பாடத் தொடங்கினான்.


"மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு
மஞ்சம் வர நெஞ்சமில்லையோ?
அன்பே! என் அன்பே!


தொட்டவுடன் சுட்டதென்ன
கட்டழகு வட்ட நிலவோ
கண்ணே! என் கண்ணே!

பூபாளமே கூடாதெனும்.
வானம் உண்டோ சொல்!"


என்று அவன் பாடிய பாடலைக் கேட்டு தன் கயல்விழிகளை அகல விரித்தவளைக் கண்டு, “சுத்தம்” என தன் தலையை ஆட்டியவன், "டேய் விக்கி, உன் நிலைமை ரொம்ப மோசம்டா" என வாய்விட்டேப் புலம்பினான்.


பின், "ம்ஹீம், இதெல்லாம் சரிபட்டு வராது. நீ இப்படியே என்னைப் பார்த்துக்கிட்டு இரு." என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளை குண்டுக்கட்டாக தூக்கிக்கொண்டு கட்டிலில் போய் விட்டான்.


சட்டென்று தன் மேல் கவிழ்ந்தவனை தடுக்கும் வழி தெரியாமல் விழி பிதுங்கினாள் அதிதி. அவனின் அவசரம் அவளுக்கு பதட்டத்தை தந்தது.


கழுத்தில் புதைந்த அவன் முகத்தை தன் முகம் நோக்கி தூக்கியவள் அவன் தாபம் நிறைந்த விழிகளால் பேச்சு மூச்சற்றுப்போனாள்.


ஏதோ கேட்க வந்துவிட்டு அவனது விரல்கள் தன்னுடலில் ஆடிய நாட்டியத்தில் தான் கூற வந்ததையே மறந்தாள். இல்லை மறக்கச் செய்தான் அந்த மாயக்காரன்.

 

[Shivani Selvam]

அவள் சூடியிருந்த மல்லிகையின் மணத்தில் மயங்கியவன், அவளின் பட்டுக்கன்னத்தில் அழுத்தமாக தன்னிதழைப் பதித்தான்.


கன்னத்தில் துவங்கிய அந்த இதழ் பயணமானது காதோரத்தில் வந்து முடிவடைந்த போது, ஏதோ அவள் ஆமாமென்று சொன்னால் உடனே அவளிலிருந்து எழுபவன் போல, "நான் தொடுறது உனக்கு அருவருப்பா இருக்கா?" என்று கேட்டான் விக்ரமன்.


அதற்கு அவள் இல்லையென மௌனமாக தலையாட்டினாள்.


அதிதியின் மனம் முழுவதும், தன் கணவன் தனக்கே உரிமையானவன், தான் அவனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவள் எனும் எண்ணம் மட்டுமே ஓடிக் கொண்டிருந்தது.


"அப்போ உனக்கு இதுல சம்மதம் தானே?" என மறுபடியும் உறுதி செய்துகொள்ள அவன் கேட்க, ஆமாமென விழிகளசைத்து வெட்கத்தில் முகம் மூடிக்கொண்டாள் அதிதி.


அவளின் சம்மதத்தில் தைரியம் வரப்பெற்றவன் புன்னகையை தன் இதழில் தவழ விட்டு, பின் தன் இதழ்களை அவள் இதழ்களுக்குள் தவழ விட்டான்.


நீண்ட நெடிய முத்தத்திற்குப் பின் விலகியவன் தாலி தவிர மற்ற அனைத்து நகைகளையும் கழற்றும் சாக்கில் அவ்விடங்களில் மென்முத்தம் பதித்தான்.


அடுத்த கட்டமாய் அவன் வேகமாக முந்தானையை இழுக்கப் போக, "அய்யோ! சேலை கிழியப் போகுது" என பதறித் தடுத்தாள் அதிதி.


"ஜூவல்ஸ் கழட்டும் போதே சேப்டி பின்னும் கழட்டிட்டேன்" என்றவன் விஷமமாய் புன்னகைக்க, வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது அவளை.


"சரியான கேடி நீங்க" என்றவள் அலட்டிக்கொள்ள,


"ம்ஹூம், நான் சரியான வேட்டைக்காரன்" என்று மறுதலித்தவன் சொல்லியது போலவே அவளை வேட்டையாடவும் தொடங்கினான்.


மந்திரத்திற்கு கட்டுப்பட்டவன் போல் அவளின் "ம்ம்ம்… ம்ஹூம்" சத்தத்திற்குக் கட்டுப்பட்டான் அந்த மந்திரவாதி.


எக்கச்சக்க பல் தடங்களை அவளுடலில் பதித்து கூடலுக்கு சான்று உண்டாக்கியவனை, தானும் தன் வளையல் மற்றும் கொழுசால் கீறி பிரபஞ்ச மனைவிகளுக்குரிய கடமையாய் தன் கணவனை பழிவாங்கினாள் அதிதி.


பால்கனி வழியே இவர்களைப் பார்த்திருந்த சந்திரன், விக்ரமன் தன் மேனகையுடன் இணைந்துவிட்ட கோபத்தில் முகில் எனும் திரையிழுத்துச் சென்றுவிட்டான்.


அனைத்தும் துறந்தால் மோட்சம் அடையலாம். அதிதியும் தன் அச்சம், மடம், நாணம், ஆடை என அனைத்தையும் துறந்தாள். ஆனால், மோட்சம் பெற்றதென்னவோ விக்ரமன் தான்.


இறுதியில் ஜீவனுக்குள் ஜீவன் சேர்ந்த களைப்பில் இருவரும் கண்ணயர, இயற்கை தன் வேலையை செவ்வனே செய்ய ஆரம்பித்தது. மூன்று மணியளவில் வீசிய மார்கழி மாத பனி வாடைக் காற்று, காமம் கடந்த காதல் அணைப்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.


என்ன வேண்டுமோ எடுத்துக்கொள் என இரவில் அவன் கைகளில் கிறங்கிக் கிடந்தவள், காலையில் எழுந்தவுடன் தன்னவனின் நெஞ்சில் நாடி பதித்து, "மாமூ" என ஆசையாக அழைத்துப் பார்த்தாள்.


அதில் லேசாக நெளிந்து கொடுத்தான் விக்ரமன். விழித்து விடுவானோ எனப் பயந்தவள் பின், நேரமாகிவிட்டதென பரபரப்பாய் குளியலறைக்குள் புகுந்தாள்.

 

[Shivani Selvam]

குளித்து முடித்து தலையில் ஒரு துண்டும், உடலில் ஒரு துண்டுமாய் சுற்றிக்கொண்டு வந்தவளை சாசுவதமாய் பிடித்திழுத்து சுவற்றில் சாய்த்தான் அந்தக் கள்ளன். தலை கலைந்து தூக்கக் கலக்கத்தில் பெட்ஷீட்டை தன் இடுப்பில் முடிந்திருந்தவனை காண முடியாமல் நாணத்தில் தலை குனிந்தாள் அதிதி.


அவளின் முகத்தைக் காண முடியாத ஏமாற்றத்தில் கீழிறங்கிய அவனின் சுட்டுவிழிகள், பள்ளத்தாக்கில் சொகுசாக அமர்ந்திருந்த அவளின் தாலிச்சரடைப் பார்த்தது.


"இந்தத் தாலிச்சரடை கொஞ்சம் மேல ஏத்தி கட்டியிருக்கணும். இல்லக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கி கட்டியிருக்கணும்" என்றதும்,


"ஏன்?" என்றாள் நாணமாக.


"இல்ல, நான் இருக்க வேண்டிய இடத்துல, இனி இருபத்தினாலு மணி நேரமும் இது இருக்க போகுதில்ல? அதான்." என்றதும், அவனின் அந்த கதிர்வீச்சுப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் மீண்டும் வெட்கத்தில் தலை குனிந்தாள் அதிதி.


குனிந்திருந்த அவளின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே, அவன் கேட்ட கேள்வியில் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தவளை, "ஓய்! என்ன? உன் பேர் என்னனு கேட்டா இப்படி முழிக்கற? என்ன எல்லாம் ஒரே நைட்டுல மறந்திருச்சா?" என்று கேலி செய்தான் விக்ரமன்.


அதிதி, "அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல. ஆமா என் பேரே உங்களுக்குத் தெரியாதா? உண்மையாகத் தான் சொல்றீங்களா?" என அவஸ்தையுடன் கேட்டாள்.


"ஆமா, தெரியாது. அது சரி, இப்பப் பேரா முக்கியம்." என்று கேட்டுக்கொண்டே இதழ்முத்தம் பதிக்க வந்தவன் சற்று நிதானித்தான்.


"இப்பக் கொடுத்தா அது டர்டி கிஸ் ஆகிடும்.‌ அப்புறமா வந்து கொடுக்கறேன்." எனக்கூறி அவளுடைய நெற்றியில் தன் இதழை மெதுவாக ஒற்றி எடுத்துவிட்டு,


"உனக்கு எப்போ உன்னைப் பத்தி சொல்லத் தோணுதோ அப்போ சொல்லு. ஆனா இனிமே இப்படி ஒரு கோலத்துல என் முன்னாடி நின்னா ஆகப்போற சேதாரத்துக்கு நான் பொறுப்பில்ல." என விசிலடித்துக்கொண்டே குளியலறை சென்றான்.


தன் பெட்டியிலிருந்து மஞ்சள் நிற சில்க் காட்டன் புடவையை கட்டிக்கொண்டவள், முடியை தளர்வாகப் பின்னி, முகத்தில் மிதமாக ஒப்பனையுடன் கீழே பூஜையறைக்குச் சென்றாள்.


மனமுருக கிருஷ்ணனை வேண்டிக் கொண்டிருந்தவளின் அருகில் கேட்ட சிரிப்புச் சத்தத்தில், கண் திறந்துப் பார்த்தாள். அவ்வீட்டீன் வாண்டுகள் தான் வரிசையாக நின்றிருந்தனர்.


அதிதி, "குளிக்காமல் பூஜை ரூமுக்கு வரலாமா?" என்று கண்டித்தாள் அவ்வாண்டுகளை.


உடனே நிஹாரிகா, "இல்ல சித்தி, நான் குளிச்சிட்டேன். தம்பி தான் இன்னும் குளிக்கல" எனவும்,


குட்டி வாண்டு கிஷோர், "சித்தி நானும் கூச்சிட்டேன். ப்ரஜு அண்ணா தான் பேட்பாய்." என ப்ரஜீனை மாட்டிவிட்டான்.


ப்ரஜீன், "இல்ல சித்தி, நான் குளிக்க போனப்போ டிவியில சின்ஷான் போட்டுட்டாங்களா? அதான் குளிக்கப் போகல." என தவறு தன் மீது இல்லை என தன் கையை ஆட்டி ஆட்டி கூறினான்.


அவனின் அந்த கொஞ்சல் பேச்சை ரசித்தவள் அனைவரின் நெற்றியிலும் குங்குமமிட்டு, "ப்ரஜூ குட்டி, நீங்க குட்பாய் தானே?" எனக்கேட்க, அவன் ஆமாமென தலையாட்டினான்.


"அப்பப் போய் குளிங்க பார்ப்போம்" என அவனை நிஹாரிகாவுடன் கீர்த்தியின் அறைக்கு அனுப்பி வைத்தவள் பின், கிஷோரை தன் கையில் தூக்கிக்கொண்டு, "பட்டுக்குட்டி பால் குடிச்சீங்களா?" எனக் கேட்டாள்.


"இல்லை" என தன் உதட்டை பிதுக்கி கையை விரித்தவனை,


"அச்சோ! தங்கம் இன்னும் பால் குடிக்கலையா? சித்தி பால் ஆத்தி தர்றேன்" என அவள் கூறிக் கொண்டிருந்த போதே அவளின் கையிலிருந்து குழந்தையை வெடுக்கென்று பிடிங்கினாள் ஸ்ருதி.


அதிதியை முறைத்துக் கொண்டே, "டேய்! நான் உன்னை ராதா பாட்டிக்கிட்ட தானே போக சொன்னேன்? இங்க என்னடா பண்ற?" என அவனைத் திட்டிக்கொண்டே இழுத்துச் சென்றாள்.


ஸ்ருதி வெடுக்கென்று குழந்தையைப் பிடிங்கியதில் வருத்தம் கொண்டவள் சமையலறை நோக்கிச் சென்றாள்.


காபி போட்டுத் திரும்பிய ராதா, அதிதியைப் கண்டதும் வாம்மாயெனக் கூறி, அவளுடைய கையில் இரண்டு காபி கோப்பைகள் அடங்கிய டிரேயைக் கொடுத்தார்.


பின், அவளின் முக மலர்ச்சியைப் பார்த்து அவர் புன்னகைக்க பதிலுக்கு வெட்கப் புன்னகை சிந்தியவள், காபி டிரேயை அவளுடைய அறைக்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டாள்.


தொடரும்...

 

[Shivani Selvam]

எனது புத்தகங்கள் பற்றிய விபரங்கள்:

1.காதலா காதலா -Rs.280

2.நிஜமது நேசம் கொண்டேன் -Rs.220

3.நின் உச்சிதனை முகர்ந்தால் -Rs.250

சகாப்தம் பதிப்பக வாட்ஸப் எண்கள்:
9500986195
9500861971