HoneyGeethan
Active member
- Messages
- 175
- Reaction score
- 169
- Points
- 43
மந்திரம் : 25
அரண்மனைக்குள் தீரேந்திரன் நுழைந்ததும் தன் தந்தையை காண விரைய, அவனை எதிர்கொண்டாள் இளவரசியுமான, தீரேந்திரரின் தங்கையுமான தேன்குழலாள்.
முழுமதி போன்று முகப்பொலிவோடும் , கண்கள் காந்தமாக பார்ப்போரை கட்டுப்படுத்தும் அஸ்திரமாகவும், இளமை செழிப்போடும், பெண்மையின் அழகு சுரங்கமாகவும், திமிர், கோபத்தின் மொத்த உருவமாக நின்றிருந்தாள் இளவரசி தேன்குழலாள்.
தீரேந்திரன் அருகில் வந்த குழலாள், “ என்ன இளவரசே ! தனியாக வருகிறீர்கள் ? எங்கே உங்கள் படையை காணவில்லை ? “
"அரண்மனைக்குள் எதற்கம்மா படை ?" – தீரன்
"நான் போர்படை பற்றி சொல்லவில்லை தமையரே. உங்களின் முப்படை பற்றிச் கேட்கின்றேன்?" – குழலாள்
"முப்படையா ?? அது என்னம்மா முப்படை?" என்று தீரேந்திரன் யோசித்தபடியே கேட்க
"ம்ம்ம்.... உங்கள் நண்பர்கள் பற்றி கேட்கின்றேன், அரசே!" – குழலாள்
"ஓ! இளவரசியாருக்கு என் நண்பர்கள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள அவ்வளவு ஆர்வம் ஏன்?" - தீரேந்திரன்
"ஆர்வமில்லை இளவரசே ! என் தமையனை காக்கும் இமை போன்றவர்களை மேல் நல்லெண்ணம் விரவிக் கிடக்கின்றது. அவர்கள் பற்றி நான் கேட்பதில் தவறொன்றுமில்லையே ?" – குழலாள்
"அப்படியா?" என்று சற்று நேரம் தாடையை தடவியபடியே யோசித்த தீரேந்திரன்.
"நீ எதற்காக? யாருக்காக கேட்கின்றாய் என்று எனக்கு தெரியும் இளவரசி? நீ நினைப்பது ஒருகாலும் நடக்காது? நம் தந்தை அதற்கு ஒரு போதும் சம்மதிக்க மாட்டார் ? இனியனும் அதற்கு ஒத்துக் கொள்ள மாட்டான். அவன் மேல் வைத்திருக்கும் ஆசையை அழித்திவிடு" என்று கூறிவிட்டு தீரன் செல்ல குழலாள் வருத்தத்தோடு நின்று கொண்டிருந்தாள் .
"இல்லை இளவரசே ! அவரை என்னால் மறக்க முடியாது." என்று குழல் மனதிற்குள் சொல்லியபடியே தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றாள்.
தீரன் தன் தந்தை மகேந்திரபதியார் முன் சென்று நின்றான்.
( மகேந்திரபதியார் தன் முதுமை காரணமாக தன் நாட்டை காக்கும் பொறுப்பை தீரர் வசம் ஒப்படைத்திருந்தார் )
அவனை பார்த்த மகேந்திரர், "தீரா ! நாடும் நாட்டு மக்களும் எப்படி இருக்கின்றனர் ? எதும் பிரச்சனையில்லையே ?" – மகேந்திரர்
"அப்படி சொல்லிவிட முடியாது அரசே ! நம் நாட்டிலும் , அண்டை நாடுகளிலும் சில பெண்கள் காணாமல் போய் கொண்டிருக்கின்றனர் ? அவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியவில்லை அதை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் ?" – தீரேந்திரன்
"ஓ ! அப்படியா? எதாவது செய்தாக வேண்டும்? இந்த பிரச்சனைக்கு விரைவாக நீ தீர்வு கண்டுபிடிக்க வேண்டும்டா ?" – மகேந்திரபதியார்
"அப்படியே ஆகட்டும் தந்தையே! நான் திட்டம் ஒன்றை வரையறுத்திருக்கிறேன்" என்று அவன் கூற மகேந்திரர் யோசனையாக பார்த்தார். அதனை அடுத்து அவன் தன் திட்டத்தை விவரிக்க
"ஆகா ! அருமையடா ! அப்படியே செய் ! பெண்ணிற்கு துரோகம் இழைத்தவர்கள் இந்த பூமியில் இருக்கக் கூடாது? அவர்களுக்கு நாம் தரும் தண்டனை மற்றவர்களுக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும்." என்று அவர் கோபத்தோடு கூற,
தீரேந்திரன் "ஆகட்டும் அரசே !" என்று கூறிவிட்டு வெளியே வந்தான்.
******************
இனியன் தன் இல்லத்தில் தன் தந்தை விக்கிராந்தனுக்கு கால் பிடித்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தான்
இனியனின் தந்தை விக்கிராந்தன் அரசர் மகேந்திரபதியாரின் படைதளபதியாக இருந்து போரிட்டு பல சாதனைகளை புரிந்தவர். போரில் தன் ஒரு காலை இழந்தவர் அதன்பின் போருக்கு செல்ல முடியாமல் போக வீட்டிலேயே முடங்கிவிட்டார். வீட்டில் வறுமை ஏற்பட தன் மகன் மற்றும் மகள் கனிகாம்பிகையை வளர்க்க அவர் பாடுபடுவதை அறிந்த மகேந்திரர் ஓவியக் கலையில் சிறந்தவரான விக்கிராந்தனை தன் அவையின் ஓவியராக நியமித்து அதற்கு ஊதியமும் வழங்கினார்.
அவருக்குப் பின் ஓவியத்தில் இனியனும் சிறந்து விளங்க இனியன் அவரிடத்தில் நியமிக்கப்பட்டான். ஓவியம் மட்டுமில்லை கட்டிடக் கலையில் வல்லவனான இனியனை மகேந்திரபதியார் தான் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் கோவில்களையும் , மாடங்களையும் வடிவமைக்கும் பணியிலும் நியமித்தார். அதன்படி கோவில் கட்டும் பணி நடந்தேறிக் கொண்டிருந்தது.
தன் தந்தையின் காலை பிடித்துவிட்டபடியே இனியன் பேச ஆரம்பித்தான்.
"தந்தையே ! நான் நாளை முதல் காலை வேளையில் அரண்மனைக்குச் சென்று இளவரசிக்கு ஓவியப் பயிற்சியும் , மாலையில் கட்டிடத்தை மேற்பார்வை இடுவதற்கும் செல்ல வேண்டும் ! ஆகையால் கனிகாம்பிகையை நீங்கள் தான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் . நான் வீட்டில் இல்லாத போது அவளை கவனமாக பார்க்க வேண்டும் . அவள் எதாவது வம்பை விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டு வரப் போகிறாள்" – இனியன்.
"தமையனாரே ! தங்களுக்கு எந்தன் மீது ரொம்ப உயர்ந்த எண்ணம் ?" என்று குரல் கேட்க திரும்பிப் பார்த்தான் இனியன். அங்கு பெண்மையின் ஆளுமையாக, அழகின் இலக்கணமாக நின்று இருந்தாள் கனிகாம்பிகை.
கனிகா இனியன் அருகில் வந்து, “ நான் பிரச்சனையை விலை கொடுத்து வாங்க மாட்டேன் ? அதற்காக வந்த பிரச்சனையை விடவும் மாட்டேன் தமையரே !?" – கனிகாம்பிகை
"அம்மா கனிகா! எதற்கு இவ்வளவு கோபம்! அவன் உன் நல்லதற்காகத் தானே இதை சொல்கிறான்? எதற்காக இந்த விதாண்டாவாதம் ? சற்று பொறுமையை வளர்த்துக் கொள் . பெண்ணிற்கு பொறுமை மிகவும் அவசியம். உன் தாய் அருகில் இருந்தால் இதை கற்றுக் கொடுத்திருப்பாள். அவள் நீ பிறந்ததும் இறந்துவிட்டாள். தாயின் பிரிவு தெரியாமல் இருக்க உனக்கு அதிகம் செல்லம் கொடுத்து கெடுத்துவிட்டேன். இப்போது உன்னை பற்றிய பயம் தான் என்னை அதிகமாக வாட்டுகிறது மகளே!" – விக்கிராந்தன்.
"தந்தையே ! என்னை பற்றி கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை என்னை தற்காத்துக் கொள்ள யாம் அறிவோம்" – கனிகா
"உனக்கு வாய் சற்று நீளம் தான் கனிகா. உனக்கு தற்காப்பு கலை கற்றுக் கொடுத்து பெரும் பிழை செய்துவிட்டேன் போல ? யாரை பார்த்தாலும் அடித்துக் கொண்டும் மிரட்டிக் கொண்டும் திரிகிறாய்" என்று இனியன் சிரித்துக் கொண்டே கூற
"தமையனாரே ! கேலி வேண்டாம்" என்று தன் முட்டைக் கண்களை உருட்டியபடியே அவள் கூற
இனியன் சிரித்துக் கொண்டே "கவனமாக இரு ! இப்போது நாட்டில் பல அயல் நாட்டு மனிதர்கள் முளைத்திருக்கிறார்கள் .சில பெண்கள் காணாமல் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களால் ஏதும் ஆபத்து நேர்ந்துவிடாமல் உன்னை பாதுகாத்துக் கொள்" என்று இனியன் கூற
"அவர்கள் என் கையில் சிக்காமல் இருக்க ஆண்டவரை நீங்கள் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள் தமையனாரே !" – கனிகா
"அப்படியே ஆகட்டும் கனிகாம்பிகையாரே ! உன்னிடம் எவன் மாட்டப் போகிறானோ?" என்று இனியன் கூற
அதற்கு கனிகா இடுப்பில் கை வைத்தபடியே அவனை முறைத்துக் கொண்டு நின்றாள்
****************
இரவு நேரம் மதுராந்தகமே அமைதியாக இருக்க வெள்ளை குதிரை ஒன்று புழுதி பறக்க வந்து கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்தில் அது நிற்க அதில் இருந்து இறங்கினர் இருவர்.
முகத்தில் கண்களைத் தவிர மற்ற இடங்கள் துணியால் மூடப் பட்டிருக்க ஒற்றன் வேடத்தில் நின்றனர் இருவரும் . அவர்களின் கண்கள் அந்த நகரத்தையே சல்லடையாக துளைத்துக் கொண்டிருக்க எதிர் திசையில் ஒரு ஒலி கேட்க இருவரும் அங்கு விரைந்தனர். சற்று நேரத்தில் அந்த இடம் போர்க்களமாக மயங்கி விழுந்தான் அவன். அவனை தூக்கிக் கொண்டு இருவரும் குதிரையில் விரைந்தனர் .
வியூகம் தொடரும்
அரண்மனைக்குள் தீரேந்திரன் நுழைந்ததும் தன் தந்தையை காண விரைய, அவனை எதிர்கொண்டாள் இளவரசியுமான, தீரேந்திரரின் தங்கையுமான தேன்குழலாள்.
முழுமதி போன்று முகப்பொலிவோடும் , கண்கள் காந்தமாக பார்ப்போரை கட்டுப்படுத்தும் அஸ்திரமாகவும், இளமை செழிப்போடும், பெண்மையின் அழகு சுரங்கமாகவும், திமிர், கோபத்தின் மொத்த உருவமாக நின்றிருந்தாள் இளவரசி தேன்குழலாள்.
தீரேந்திரன் அருகில் வந்த குழலாள், “ என்ன இளவரசே ! தனியாக வருகிறீர்கள் ? எங்கே உங்கள் படையை காணவில்லை ? “
"அரண்மனைக்குள் எதற்கம்மா படை ?" – தீரன்
"நான் போர்படை பற்றி சொல்லவில்லை தமையரே. உங்களின் முப்படை பற்றிச் கேட்கின்றேன்?" – குழலாள்
"முப்படையா ?? அது என்னம்மா முப்படை?" என்று தீரேந்திரன் யோசித்தபடியே கேட்க
"ம்ம்ம்.... உங்கள் நண்பர்கள் பற்றி கேட்கின்றேன், அரசே!" – குழலாள்
"ஓ! இளவரசியாருக்கு என் நண்பர்கள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள அவ்வளவு ஆர்வம் ஏன்?" - தீரேந்திரன்
"ஆர்வமில்லை இளவரசே ! என் தமையனை காக்கும் இமை போன்றவர்களை மேல் நல்லெண்ணம் விரவிக் கிடக்கின்றது. அவர்கள் பற்றி நான் கேட்பதில் தவறொன்றுமில்லையே ?" – குழலாள்
"அப்படியா?" என்று சற்று நேரம் தாடையை தடவியபடியே யோசித்த தீரேந்திரன்.
"நீ எதற்காக? யாருக்காக கேட்கின்றாய் என்று எனக்கு தெரியும் இளவரசி? நீ நினைப்பது ஒருகாலும் நடக்காது? நம் தந்தை அதற்கு ஒரு போதும் சம்மதிக்க மாட்டார் ? இனியனும் அதற்கு ஒத்துக் கொள்ள மாட்டான். அவன் மேல் வைத்திருக்கும் ஆசையை அழித்திவிடு" என்று கூறிவிட்டு தீரன் செல்ல குழலாள் வருத்தத்தோடு நின்று கொண்டிருந்தாள் .
"இல்லை இளவரசே ! அவரை என்னால் மறக்க முடியாது." என்று குழல் மனதிற்குள் சொல்லியபடியே தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றாள்.
தீரன் தன் தந்தை மகேந்திரபதியார் முன் சென்று நின்றான்.
( மகேந்திரபதியார் தன் முதுமை காரணமாக தன் நாட்டை காக்கும் பொறுப்பை தீரர் வசம் ஒப்படைத்திருந்தார் )
அவனை பார்த்த மகேந்திரர், "தீரா ! நாடும் நாட்டு மக்களும் எப்படி இருக்கின்றனர் ? எதும் பிரச்சனையில்லையே ?" – மகேந்திரர்
"அப்படி சொல்லிவிட முடியாது அரசே ! நம் நாட்டிலும் , அண்டை நாடுகளிலும் சில பெண்கள் காணாமல் போய் கொண்டிருக்கின்றனர் ? அவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியவில்லை அதை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் ?" – தீரேந்திரன்
"ஓ ! அப்படியா? எதாவது செய்தாக வேண்டும்? இந்த பிரச்சனைக்கு விரைவாக நீ தீர்வு கண்டுபிடிக்க வேண்டும்டா ?" – மகேந்திரபதியார்
"அப்படியே ஆகட்டும் தந்தையே! நான் திட்டம் ஒன்றை வரையறுத்திருக்கிறேன்" என்று அவன் கூற மகேந்திரர் யோசனையாக பார்த்தார். அதனை அடுத்து அவன் தன் திட்டத்தை விவரிக்க
"ஆகா ! அருமையடா ! அப்படியே செய் ! பெண்ணிற்கு துரோகம் இழைத்தவர்கள் இந்த பூமியில் இருக்கக் கூடாது? அவர்களுக்கு நாம் தரும் தண்டனை மற்றவர்களுக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும்." என்று அவர் கோபத்தோடு கூற,
தீரேந்திரன் "ஆகட்டும் அரசே !" என்று கூறிவிட்டு வெளியே வந்தான்.
******************
இனியன் தன் இல்லத்தில் தன் தந்தை விக்கிராந்தனுக்கு கால் பிடித்துவிட்டுக் கொண்டிருந்தான்
இனியனின் தந்தை விக்கிராந்தன் அரசர் மகேந்திரபதியாரின் படைதளபதியாக இருந்து போரிட்டு பல சாதனைகளை புரிந்தவர். போரில் தன் ஒரு காலை இழந்தவர் அதன்பின் போருக்கு செல்ல முடியாமல் போக வீட்டிலேயே முடங்கிவிட்டார். வீட்டில் வறுமை ஏற்பட தன் மகன் மற்றும் மகள் கனிகாம்பிகையை வளர்க்க அவர் பாடுபடுவதை அறிந்த மகேந்திரர் ஓவியக் கலையில் சிறந்தவரான விக்கிராந்தனை தன் அவையின் ஓவியராக நியமித்து அதற்கு ஊதியமும் வழங்கினார்.
அவருக்குப் பின் ஓவியத்தில் இனியனும் சிறந்து விளங்க இனியன் அவரிடத்தில் நியமிக்கப்பட்டான். ஓவியம் மட்டுமில்லை கட்டிடக் கலையில் வல்லவனான இனியனை மகேந்திரபதியார் தான் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் கோவில்களையும் , மாடங்களையும் வடிவமைக்கும் பணியிலும் நியமித்தார். அதன்படி கோவில் கட்டும் பணி நடந்தேறிக் கொண்டிருந்தது.
தன் தந்தையின் காலை பிடித்துவிட்டபடியே இனியன் பேச ஆரம்பித்தான்.
"தந்தையே ! நான் நாளை முதல் காலை வேளையில் அரண்மனைக்குச் சென்று இளவரசிக்கு ஓவியப் பயிற்சியும் , மாலையில் கட்டிடத்தை மேற்பார்வை இடுவதற்கும் செல்ல வேண்டும் ! ஆகையால் கனிகாம்பிகையை நீங்கள் தான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் . நான் வீட்டில் இல்லாத போது அவளை கவனமாக பார்க்க வேண்டும் . அவள் எதாவது வம்பை விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டு வரப் போகிறாள்" – இனியன்.
"தமையனாரே ! தங்களுக்கு எந்தன் மீது ரொம்ப உயர்ந்த எண்ணம் ?" என்று குரல் கேட்க திரும்பிப் பார்த்தான் இனியன். அங்கு பெண்மையின் ஆளுமையாக, அழகின் இலக்கணமாக நின்று இருந்தாள் கனிகாம்பிகை.
கனிகா இனியன் அருகில் வந்து, “ நான் பிரச்சனையை விலை கொடுத்து வாங்க மாட்டேன் ? அதற்காக வந்த பிரச்சனையை விடவும் மாட்டேன் தமையரே !?" – கனிகாம்பிகை
"அம்மா கனிகா! எதற்கு இவ்வளவு கோபம்! அவன் உன் நல்லதற்காகத் தானே இதை சொல்கிறான்? எதற்காக இந்த விதாண்டாவாதம் ? சற்று பொறுமையை வளர்த்துக் கொள் . பெண்ணிற்கு பொறுமை மிகவும் அவசியம். உன் தாய் அருகில் இருந்தால் இதை கற்றுக் கொடுத்திருப்பாள். அவள் நீ பிறந்ததும் இறந்துவிட்டாள். தாயின் பிரிவு தெரியாமல் இருக்க உனக்கு அதிகம் செல்லம் கொடுத்து கெடுத்துவிட்டேன். இப்போது உன்னை பற்றிய பயம் தான் என்னை அதிகமாக வாட்டுகிறது மகளே!" – விக்கிராந்தன்.
"தந்தையே ! என்னை பற்றி கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை என்னை தற்காத்துக் கொள்ள யாம் அறிவோம்" – கனிகா
"உனக்கு வாய் சற்று நீளம் தான் கனிகா. உனக்கு தற்காப்பு கலை கற்றுக் கொடுத்து பெரும் பிழை செய்துவிட்டேன் போல ? யாரை பார்த்தாலும் அடித்துக் கொண்டும் மிரட்டிக் கொண்டும் திரிகிறாய்" என்று இனியன் சிரித்துக் கொண்டே கூற
"தமையனாரே ! கேலி வேண்டாம்" என்று தன் முட்டைக் கண்களை உருட்டியபடியே அவள் கூற
இனியன் சிரித்துக் கொண்டே "கவனமாக இரு ! இப்போது நாட்டில் பல அயல் நாட்டு மனிதர்கள் முளைத்திருக்கிறார்கள் .சில பெண்கள் காணாமல் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களால் ஏதும் ஆபத்து நேர்ந்துவிடாமல் உன்னை பாதுகாத்துக் கொள்" என்று இனியன் கூற
"அவர்கள் என் கையில் சிக்காமல் இருக்க ஆண்டவரை நீங்கள் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள் தமையனாரே !" – கனிகா
"அப்படியே ஆகட்டும் கனிகாம்பிகையாரே ! உன்னிடம் எவன் மாட்டப் போகிறானோ?" என்று இனியன் கூற
அதற்கு கனிகா இடுப்பில் கை வைத்தபடியே அவனை முறைத்துக் கொண்டு நின்றாள்
****************
இரவு நேரம் மதுராந்தகமே அமைதியாக இருக்க வெள்ளை குதிரை ஒன்று புழுதி பறக்க வந்து கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்தில் அது நிற்க அதில் இருந்து இறங்கினர் இருவர்.
முகத்தில் கண்களைத் தவிர மற்ற இடங்கள் துணியால் மூடப் பட்டிருக்க ஒற்றன் வேடத்தில் நின்றனர் இருவரும் . அவர்களின் கண்கள் அந்த நகரத்தையே சல்லடையாக துளைத்துக் கொண்டிருக்க எதிர் திசையில் ஒரு ஒலி கேட்க இருவரும் அங்கு விரைந்தனர். சற்று நேரத்தில் அந்த இடம் போர்க்களமாக மயங்கி விழுந்தான் அவன். அவனை தூக்கிக் கொண்டு இருவரும் குதிரையில் விரைந்தனர் .
வியூகம் தொடரும்
