தன்னை முயன்று கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அவன் கலங்குவது தாங்காமல் முன்னே அடியெடுத்து வைக்கவும் கயல் தண்ணீர் க்ளாஸை நீட்டவும் சரியாக இருந்தது.
தண்ணீரை குடித்து விட்டு நிமிர க்ளாஸை கையில் வாங்கிய ஆரவ் அஷ்வியிடம் நீட்ட அவளோ அவனைப்பார்த்து முழிக்க....மீண்டும் நெற்றி சுருக்கி அவளைப்பார்த்தவன் "என்னாச்சி...இவளுக்கு...நல்லாத்தானே இருந்தா...அண்ணாவ பார்த்த உடனே தான் இவளுக்கு என்னமோ ஆச்சி.. ஒரு மார்கமாத்தான் அலஞ்சிக்கிட்ருக்கா... அப்பறமாதான் இவள பாக்கனும்" என நினைத்தவன் எதுவும் பேசாமல் கயலிடம் கொடுத்துவிட்டு தன் அண்ணன் புறம் பார்வையை திருப்பினான்.
அதற்குள் ரிஷி தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்டு நடந்ததனைத்தையும் ஆரவ்விடம் ஒன்றுவிடாமல் கூறி முடித்து அவன் பதிலை எதிர்பாக்க ஆரவ்வின் முகம் உணர்ச்சிகளை துடைத்திருந்தது.
அன்றொரு நாள் "யாரு..நீ..என் தம்பியா? " என்று ரிஷி கேட்ட கேள்விக்கு இன்று பதில் தெரிந்ததில் யாரோ சம்மட்டியால் அடிப்பது போல் வலிக்க...கேட்டே விட்டான் தன் நெஞ்சை அரிக்கும் கேள்வியை...
"ஆக...நீங்க... இவ்வளவு நாளா அந்த துரோகியோட தம்பியாத்தான் என்ன பாத்திருக்கீங்கல்லண்ணா?"
சாட்டையடியாய் வந்து விழுந்த அவன் கேள்வியில் வாயடைத்துப்போனது ரிஷிகுமார் தேவமாருதனுக்கு....
அவனிடம் அதற்கான பதில் இல்லை..... எப்போதுமே அப்படி நினைக்கவில்லையாயினும் அன்று நினைத்தானே!!
அப்படி நினைத்ததால் தானே அப்படியொரு கேள்வி கேட்க நேர்ந்தது. அவன் எதுவும் பேச முடியாமல் ஆரவ்வை தவிப்புடன் பார்க்க
"பட்...நா இது வர அப்படி கனவுல கூட நெனச்சி பாத்ததில்ல அண்ணா....." அண்ணாவுக்கு அழுத்தம் குடுக்க அஷ்வினி விழுக்கென நிமிரவும் அவன் மேலும் தொடர்ந்தான்
"நா உங்க தம்பி இல்லன்னு...நீங்க நெனச்சது கூட ஒன்னுமே இல்லண்ணா.......ப...ப..பட்...அந்த துரோகியோட தம்பியா.. இ...இருக்க மாட்டேன்னு ஒரு தடவ கூட உங்களுக்கு தோனவே இல்..இல்லயாண்ணா?" என கேட்டவனுக்கு தொண்டை அடைத்து பேச்சு திக்க... அவன் கூற்றை அவசரமாக மறுக்க எண்ணியவனாய்
"ஆரு...நா சொல்ல வர்ரத...கொஞ்.." எனப்போனவனுக்கு கசந்த புன்னகையை பரிசளித்தவன்
"வேணாண்ணா...இதுக்கு மேல சத்தியமா மு...முடியலணா.....என்ன மன்னிச்சிரு...எ..எனக்கு... என்னமோ பன்னுதுணா... வலிக்குதுணா..." அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் கண்ணீர் உடைப்பெடுக்க எழுந்து சென்றவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தனர் மூவரும்.......
அவன் சென்று கதவை அடைத்துக்கொள்ள.... அவசரமாக தன்னவன் பின்னால் கயலும் சென்றுவிட தனித்து விடப்பட்டனர் இருவரும்....
ரிஷி தலையை பிடித்துக் கொண்டு கீழே குனிய தன் பயத்தை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அவன் அருகே சென்று அவனின் தலையில் கைவைக்க அவள் இடுப்பை சுற்றிப் பிடித்தவன் அவளை அணைத்துக்கொண்டே கதற... அவன் ஈரத்தை தன்னில் உணர்ந்தவளின் கண்களிலிருந்தும் சிதறியது கண்ணீர் துளிகள்.....
அவன் தலையை வருடிக்கொடுத்தவள்
"தே...தேவ்....கண்ட்ரோல் யுவர் செல்ஃப்... ப்ளீஸ்.... அழாதீங்க தேவ்.... நீங்க கஷ்டப்படுறத என்னால பாக்க முடில...."
"முடியலயே அஷு...அவனுக்கு வலிச்சா எனக்கும் வலிக்கிதேடி....நா என்ன பண்ணட்டும்?" சிறு பிள்ளையாய் முகம் உயர்த்தி கேட்டவனைப் பார்த்து
"அ...அப்போ என்கிட்ட அவன் பேசிருவானில்ல அஷு?" இதற்கு அவள் எப்படி பதில் கூறுவது.... அவன் கண்களில் அவள் கண்ட அந்நியத்தன்மையை கண்ட பிறகு என்னவென்று அவளும் உறுதியளிப்பது???
"சொல்லு அஷு...பேசுவானில்லடி...?"
"அ...அது...அது...பேசுவான் தேவ்.. நீங்க ஸ்ட்ரைன் பன்னிக்காதிங்க" மறுபடி அவன் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகிவிட அவன் தலையை தடவிக்கொடுத்துக்கொண்டே இருக்க... அவனும் எதிர்ப்பு காட்டாமல் அவள் வயிற்றிலேயே முகம் புதைத்துக் கொண்டான்.
***
கட்டிலில் தொப்பென விழுந்தவனுக்கு மனது ரணமாய் வலிக்க...கண்களிலிருந்து அருவியாய் இறங்கியது கண்ணீர்....
அவனைத்தொடர்ந்து வந்த கயல் அவன் தலை பக்கம் அமர்ந்து அவன் தலையை தன் மடி மீது வைக்கவும் அவன் கண்ணீரை உணர்ந்தவள்
"ப்ச்..ஆரு...என்னடா இது சின்ன பசங்க மாதிரி அழுதுகிட்டு....இந்த கண்ணீர் வேஸ்ட் ஆரு....மாமா தெரிஞ்சு தப்பு பண்ணலயே...அவன் சொன்னத நம்பினதாலதானே அப்பிடி நெனச்சிருக்காங்க.... இல்லன்னா...அவங்க நெனச்சிருப்பாங்களாடா...நீயே சொல்லு பாக்கலாம்?" சூழ்நிலையை சகஜமாக்க முயன்றவளிடம்
"அ...அவருக்கு......ஒரு நாள் கூட நா அவரோட த...தம்பியா இ...இருக்க மாட்டேன்னு...தோ...தோனவே இல்லல்ல அம்மு....ரொம்ப வலிக்குதுடி......" என்றவன் எழுந்து உள்ளறைக்கு செல்ல இவளோ செய்வதறியாது நின்றிருந்தாள்.
காலை....
சூரிய கதிர் வெளிச்சத்தில் கண் விழித்த ரிஷி தான் தலையணையல்லாது வேறு எதிலோ தலை வைத்திருப்பதை உணர்ந்து வாரிசுருட்டிக்கொண்டெழ அங்கே அவன் கண்டது புன்னகை முகம் மாறாது சிறு குழந்தை போல் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் தன் மனையாளைத்தான்....
அவள் சோபாவில் அமர்ந்தவாக்கிலேயே உறங்கியிருக்க... தான் தான் அவள் மடியில் படுத்திருந்திருப்பதை யூகித்துக்கொண்டவனுக்கு....." நான் எப்படி இவள் மடியில்?" என்பதுவே புரியாத புதிராகிப்போனது.
மூலையை கசக்கிப்பிழிந்து யோசித்தவனுக்கு நேற்று நடந்ததனைத்தும் படமாக விரிய.... முகம் அடுத்த நொடி வேதனையில் கசங்கிய அதே நேரம்.... யாரிடம் உணர்வுகளை அடக்கி வைத்தாலும் இவளிடம் மட்டும் அது நடக்கவே நடக்கப்போவதில்லை என்பதனையும் தெள்ளத் தெளிவாக புரிந்து கொண்டான் அந்த ஆறடி ஆண்மகன்.
தாலி செய்யும் மாயாஜாலமோ அல்லது மனைவி என்கிற உரிமையோ ஏதோ ஒன்று இவளின்பால் சாயத்தூண்டுகிறது என்பதுவே உண்மை என்பதனை புரிந்து கொண்டவன் சலேரெனத்திரும்பி அவளைப்பார்க்க அவளோ இன்னும் அதே குழந்தைத்தனமான முகத்துடன் தூங்கிக் கொண்டுதானிருந்தாள்.
அவளையே பார்த்திருந்தவனுக்கு இவளா நேற்று ஆபீஸில் அப்படி பேசினாள் என்ற சந்தேகம் எழவும் கூடவே தான் அப்படி நடந்து கொண்டிராவிட்டால் இவள் வாயிலிருந்து அந்த வார்த்தை வந்திருக்குமா எனவும் தோன்றியதில் தன் மீது தப்பை வைத்துக்கொண்டு இவளிடம் கோபப்பட்டு விட்டோமே என நினைத்தவன் அவளில் சிறு அசைவு தெரியவும் அவசரமாக எழுந்து மாடியேறி சென்றுவிட்டான் அவள் முகம் பார்க்கத்தயங்கி....
கண்விழித்துப் பார்த்தவள் உடனே தேடியது ரிஷியைத்தான்.... பின்னே நேற்று இரவு அவன் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகளின் தாக்கம் அப்படி...
அமர்ந்தவாக்கிலேயே இருந்தவளுக்கு நேற்றிரவு நடந்தது விரிந்தது.
அவளை சுற்றி வளைத்திருந்தவன் திடுமென நிமிர்ந்து
"அ....அஷு....உ...உன்...மடியில படுத்துக்கட்டுமா?" என கேட்டவனை பார்த்து அதிர்ந்து போனவளாய் எதுவுமே சொல்லத்தோன்றாமல் தலையை மட்டும் ஆமோதிப்பாய் அசைத்து விட்டு சோபாவில் அமர அவனும் படுத்துக் கொண்டான்.
அவன் தலைமுடியை கோதியவாறே ஏதோ யோசனையில் இருந்தவளை அவன் முனகல் சத்தம் நினைவுக்கழைக்க.... அவசரமாக அவனைப் பார்க்க அவனோ
"யேன் ராக்கி இப்பிடி பண்ண? என்ன விட உன்னத்தானேடா நம்பி இருந்தேன்....நட்புக்கு துரோகம் செஞ்ச நீ அப்பிடியே போகாம எதுக்குடா என் மொத்த வாழ்கைலயும் விளையாடி இருக்க? உன்னால... உன் துரொகத்தால என்னால எந்தப் பொண்ணையுமே நம்ப முடியாம பண்ணிட்டியே அனு... யேன்டி பொய்யாகிப்போன? ராக்கி....என் சொந்த தம்பியையே என்கிட்ட நெருங்க விடாம பண்ணிட்டல்லடா.... உன்ன கொல்லாம விட மாட்டேன்டா... மாட்டேன்..." என்னென்வோ சுயநினைவின்றி மாறி மாறி பிதற்றிக்கொண்டிருக்க அப்போதுதான் அவளுக்கு அவன் சுயநினைவின்றியே தன்னிடம் மடியில் படுத்துக்கொள்ள கேட்டிருப்பதும் புரிந்தது.
இப்போது காதலிக்கவில்லையாயினும் சுயநினைவின்றி அவள் பெயரை உச்சரிக்கும் அளவுக்கா அவள் பதிந்து போயிருக்கிறாள் என நினைக்க நினைக்க மனம் வலித்தது மறுபுறம்....
எல்லாம் தெரிந்திருந்தும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கண்ணீர் எட்டிப்பார்க்க அவசரமாக அதை வாய் பொத்தி அடக்கிக்கொண்டாள்.
கயலின் அக்கா என்றழைப்பில் நிதர்சனத்திற்கு வந்தவள் திரும்பிப் பார்க்க அவள் பதற்றமாக இருப்பதை கண்டவளுக்கு அந்த பதற்றம் தொற்றிக்கொள்ள
"நீ...இரு...நா....நா...போய் தேடிட்டு வர்ரேன்..." என்றவள் அவசரமாக வெளியேற அவளின் "மாமாட்ட சொல்லிட்டு போ அஷ்வி..." என்ற குரல் காற்றோடு கரைந்து போனது.
அப்போதுதான் கீழிறங்கி வந்த ரிஷி இவள் கத்துவது கேட்டு" யாருகிட்ட என்கிட்ட சொல்லிட்டு போன்னு கத்துறா?" என யோசித்தவாறே அருகில் வர அரவம் உணர்ந்து திரும்பிப் பார்த்தவள் ரிஷியை கண்டு கண்களில் நீர் கோர்க்க
"ம்...மாமா...ஆரு...ஆ..ஆருவ காணோம்..... மாமா...."எனவும் "வாட்..." என அதிர்ந்து பின் ஆக்ரோஷமாக அவளை உலுக்கி
"எ...என்ன...? நீ...நீ..." வார்த்தை வராமல் தடுமாற
"உண்மதான் மாமா....அஷ்வி... அதுக்காக தான் வெளிய போ...போ...போனா..."
"ஒஹ்...ஷிட்..இடியட்...உன் அக்காக்கு மூளன்னு ஒன்னு இருக்கா இல்லயா..." என கத்தியவன் தன் போனை எடுத்து அவளுக்கழைக்க அது அவன் நின்றிருந்த இடத்திற்கு அருகிலேயே கேட்கவும்....
"ஷிட்....ஷிட்...ஷிட்..."என்றவன் தலையை அழுத்தக்கோதி தன்னை கட்டுப்படித்திக்கொண்டு
"நீ...பத்திரமா இரு கயல்...நா..நா போய் ரெண்டு பேரயும் தேடுறேன்..." என்றவன் விருட்டென வெளியேற தன்னை நிலைப்படுத்த முடியாமல் சோபாவில் அமர்ந்து விட்டாள் கயல்விழி.
***
"ஆரு....எங்கடா போய்த்தொலஞ்ச.... ச்சே அவசரத்துல ஃபோன வேற விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.... யேன்டா இப்பிடி பண்ற? லூசு...லூசு... கொஞ்சம் கூட யோசிக்கிற தன்மையே இல்லாத நீயெல்லாம் எப்பிடித்தான் சி.பி.ஐ ல வேல பாக்குறியோ...." என வாய்விட்டே புலம்பியவள் தன் ஸ்கூட்டியை ஓட்டியவாறே அங்குமிங்கும் கண்களால் அவன் தென்படுகிறானா என அலசிக்கொண்டே சென்று கொண்டிருந்தாள்.
***
தன் காரிலுள்ள புளூடூத்தை ஆன் பண்ணியவன் மீண்டும் மீண்டும் ஆரவ்விற்கு அழைக்க அது அனைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் தகவலே கிடைக்கவும் எரிச்சலில் காரை அதிவேகமாக செலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.
அதற்கு காரணமும் இல்லாமலில்லை... ஆரவ் தனிமையை தேடி நாடிச்செல்லும் ஒரே இடம்....
அவனைப் போலவே......
அந்த ஒற்றுமை இப்போதுதான் அவனுக்கு புரிய... அந்த பதற்ற;கோப நிலையிலும் அவணுக்கு அழகாக புன்னகை விரிந்தது.
((டேய்...டேய்...அங்க உன் பொண்டாட்டி, உன் தம்பி என்ன ஆனாங்கன்னு போய் பாருடா...அத விட்டுட்டு இழிச்சிக்கிட்டு இருக்க... இது ஒனக்கே கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல..))
அவளும் தன் ஸ்கூட்டியை கடற்கரைக்குத்தான் செலுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
((ஆஹா ஆஹா...பொண்டாட்டிக்கும் புருஷனுக்கும் என்னே ஒரு ஒற்றுமை...!!!))
கடலலையை பார்த்தவாறே மனலில் அமர்ந்திருந்தான் ஆரவ். மனது மரண வலியை சத்தமில்லாமல் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்க... அதன் பிரதிபலிப்பு கண்களில் நீர் வழிந்து கொண்டே இருந்தது.
அவனுக்கு ரிஷி சொன்னதை ஜீரனித்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை.... இதற்கு உண்மையை மறைத்து அதை சொல்லாமலேயே விட்டிருக்கலாமே... இத்தனை வலி இருந்திருக்காதே!!!
ரிஷி முகத்தை திருப்பினாலே கண்ணீர் விடுபவன் இன்று அவன் முகத்தை பார்க்கவே பிடிக்காமல் தனிமையில் அமர்ந்திருப்பதை எங்கு போய் சொல்வது???
முதலில் வந்து சேர்ந்தது அஷ்வினியே...தன் பார்வையை ஆரவ்வை தேடி அலச விட... அவன்தூரத்திலே ஒரு படகுக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பது தெரிய....அவனருகில் சென்றவள் ஹப்பாடா என அவனை இடித்தவாறே அமரவும் யாரென திரும்பிப் பார்த்தவன் அவளை முறைத்துவிட்டு தள்ளி அமர்ந்தான்.
அதில் அவனை மேலும் சீண்டிப்பார்க்க எண்ணி மணலை அள்ளியெடுத்து அவன் முடியில் அருவி போல் கொட்ட திடுக்கிட்டவன் அவசரமாக அவள் கையை தட்டிவிட்டு அவனும் அவளுக்கு அபிஷேகம் செய்து விட்டு எழுந்து நிற்க.... அவன் மனநிலையை மாற்றிவிட்ட சந்தோஷத்தில் தானும் எழுந்தவள் அவனை தன் புறம் திருப்பி
"டேய்...இப்போ என்ன நடந்து போச்சுன்னு இங்க வந்து உக்காந்திருக்க?நாங்க எவ்வளோ பதறிப்போய்டோம் தெரியுமா...கயல் பாவம்டா..ரொம்ப பயந்துட்டா...."என்றவளை புரியாது பார்க்க
"நீ என்ன சொன்னாலும் என்னால ஏத்துக்க முடியாது அஷ்வினி..." திட்டவட்டமாக கூறிவிட்டவனை இயலாமையுடன் பார்த்தவள் இவனை விட்டுப்பிடிப்போம் என எண்ணியவாறு
"சரி...சரி...அதுக்குன்னு என் பெயர நீட்டி முழக்காத..." என பொய்யாய் கோபம் கொண்டு மறுபக்கம் திரும்பியவளை புன்சிரிப்புடன் பார்க்க "ஹப்பா...ஒரு வழியா சிரிச்சிட்டான்" என நினைத்து
கயல் அவனுக்கழைத்து ஆரவ் வந்ததையும் அஷ்வினி அங்கேயே இருப்பதாகவும் கூறி வைத்துவிட... ஆரவ்வின் முகத்திருப்பலில் மனது சுணங்கினாலும் அதுவும் அவனுக்கு சுவாரஷ்யத்தையே கொடுத்தது தான் விந்தை....
ஆக...மொத்தத்தில் பழைய ரிஷியாக மாறிக்கொண்டிருப்பது உண்மை...அதுவும் ஆரவ்விடம் மட்டும்.....
அஷ்வினியிடம் தேவ் தான்......
***
ஆரவ் சென்றவுடன் மணலில் அமர்ந்தவளுக்கு பல எண்ண ஊர்வலம்....
ரிஷி சுயநினைவின்றி உலற்றியது ஒரு புறம் மனதை பாரமாக்க...மறுபுறம் ஆரவ் "வருண்" என "விஷ்வாவை" காட்டியது வேறு அவளுக்கு உச்சகட்ட அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
அஜய்யை போலவே தோற்ற வேறுபாடின்றி விஷ்வாவை கண்ட நாள் முதல் அவனிடம் எத்தனையோ ஜென்மத் தொடர்பு போல் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத உணர்வு அவளுக்குள்....
இதை எதனையுமே வெளியில் காட்டாவிடினும் மனதில் ஒரு பிரளயமே உலன்று கொண்டிருந்தது.
அதையும் ஓரத்தில் வைத்து விட்டு பிறகு பார்க்கலாம் என வைத்தாலும் அவள் மனம் போகும் போக்கைத்தான் அவளால் இன்றுவரை புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை....
அவனை கண்ட நாளிலிருந்து இன்றுவரை நினைத்தவளுக்கு ஒன்றே ஒன்றுதான் சத்தியமாய் புரிந்தது. அது.....அவன் எவ்வளவுதான் அவன் கோபம் காட்டி அவளும் அவனிடம் கோபப்பட்டாலும் மறு நொடி எப்போதும் போல் பேசத் தூண்டுகிறது மனது....
ஏதேதோ யோசனைகளில் உழன்று கொண்டிருந்தவளை ஒரு தாயின் ஓலமே திடுக்கிட்டு திரும்பச் செய்தது.
சட்டென சத்தம் வந்த திசை பக்கம் பார்வையை திருப்பியவள் அங்கே ஒரு தாய் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுவதை பார்த்தவள் பதறி எழுந்து சுற்றும் முற்றும் பார்வையை ஓட்டியவள் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை யாருமே தென்படாதது கண்டு புருவ முடிச்சுடனே அவசரமாக அந்த தாயை நெருங்கி
"அம்மா....என்னாச்சு... எதுக்கு இப்பிடி " என கேட்டவளை பற்றுக்கோளாக நினைத்த அந்த தாய் மனது சற்றும் தாமதியாமல் தூரத்தில் கை காட்ட அந்த திசையை பார்த்தவள் அதிர்ந்தது ஒரு நொடி தான்... அடுத்த நிமிடம் அந்த ஆழ்கடலுக்குள் குதித்திருந்தாள் அவர் குழந்தையை காப்பாற்ற....
அவள் அந்தத் தாயிடம் ஏதோ பேசக்குனிந்த போதுதான் அவளை கண்டு அவளிடம் நெருங்க ஒரு காலடியை எடுத்து வைத்த ரிஷி அவள் அடுத்து செய்த காரியத்தில் ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டான் மூளை மரத்துப் போனவனாய்......
அதற்குள் அஷ்வினி அக்குழந்தையை காப்பாற்றி அந்த தாயிடம் ஒப்படைத்தவள் அவர் கால் முடியாமல் இருப்பதை பார்த்து நடந்ததை யூகித்துக் கொண்டு திரும்ப திடுமென வந்த பெரிய அலையொன்று அவளை தன்னுள் வாரி சுரிட்டிக்கொண்டு உள்ளே இழுத்துச்செல்ல... ஏற்கனவே அதிக தண்ணீரை குடித்திருந்தவள் மறுபடி நடந்த திடீர் தாக்குதலில் அதிர்ச்சியில் நீருக்குள்ளே மூர்ச்சையானாள்.
அவளை உள்ளே இழுத்துக்கொண்ட அலையில் சட்டென குதித்த ரிஷி அவள் மூர்ச்சையாகி சாயவும் அவளை இழுத்து பிடிக்க... அடுத்து வந்த அலையில் இருவருமே கரையோரமாய் அடித்து வரப்பட்டு வந்து விழுந்தனர்.
அவளை தன் கை வளைவுக்குள் வைத்திருந்தவன் உடனே சுதாரித்து எழுந்து அவள் கண்ணத்தை பதட்டமாக தட்டத் துவங்கினான்.
"ஏய்......எந்திரிடி.....இடியட்....அ...அஷு....அஷு....எந்திரிடி....ப்ளீஸ்...." என தட்டியவன் அவள் நெஞ்சின் மீது தலை வைத்துப்பார்க்க... அது சீராக இயங்கிக் கொண்டிருந்ததில் சற்றே ஆசுவாசமடைந்தவனாக அவள் வாய் மீது வாய் வைத்து ஊத.... சற்று இருமலுடனேயே நீரை கக்கியவாறே கண்விழித்தாள் தேவ்வின் அஷு....
அவன் கண்களை கண்டவள் அதில் தெரிந்த நிம்மதியில் புன்னகைத்தவாறே மீண்டும் மயங்கிப்போக உண்மையிலயே பயந்து போனான் ரிஷி.
"அ....அஷு...என்னாச்சு... எந்திரிமா...எ...எந்திரி..." கண்ணத்தை தட்ட அவளிடம் எந்தவொரு அசைவுமில்லாது போக அவளை தூக்கிக்கொண்டு காருக்குள் கொண்டுபோய் கிடத்தியவன் புயலென எடுத்தான் வைத்திய சாலையை நோக்கி....
அவளை கொண்டுபோய் அதில் அனுமதித்தவனுக்கு மனம் எரிமலையாய் கனன்று கொண்டிருந்தது அவள் செயலை நினைத்து....
வைத்தியர் வந்து சாதாரன அதிர்ச்சி மயக்கம் தான் என கூறிச்சென்றிருக்க அவன் இன்னும் கண்விழிக்கவில்லையாதலால் எதுவும் சொல்லாமல் வெளியில் நின்றிருந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் ஒரு நர்ஸ் வந்து கண்விழித்து விட்டாளென்பதை சொல்லிச் செல்ல கதவை திறந்து கொண்டு புயலென உள்ளே நுழைந்தவன் அவள் சுதாரிக்கும் முன் விட்டான் பளாரென ஒரு அறை...
அவனைப்பார்த்து கண்களில் நீர் கோர்க்க ஏறிட்டு பார்பத்தவளை
"அறிவிருக்காடி உனக்கு?இவ பெரிய நீச்சல் வீராங்கனை.... கொழந்தய காப்பாத்த அப்பிடியே பாஞ்சிட்டா....ச்சே...அறிவுன்னு கொஞ்சமாச்சும் மண்டைல இருக்கா இல்லயாடி?இது பத்தாதுன்னு காலைல எதபத்தியும் கவலப்படாம வந்திருக்க? ஒன்னுகெடக்க ஒன்னு ஆகிப்போச்சின்னா அப்பறம் நா....." என ஏதோ கூற வந்தவன் அப்படியே நிறுத்திவிட்டு தலையை அழுத்தக் கோதி தன்னை சமன்படுத்திக்கொண்டான்.
அவள் எதுவுமே பேசவேயில்லை... அமைதியாகவே அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டாள்.இருவருடைய உடையுமே ஈரமாயிருப்பதை உணர்ந்தவன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குச் சென்றான்.
வீட்டுக்குள் வந்ததும் வராததுமாக எல்லாவற்றையும் கூறி ஆரவ்வை காய்ச்சி எடுக்க அவளை முறைத்த ஆரவ் எதுவும் வாய் திறந்து பேசினானில்லை.... ஒரு பெருமூச்சுடன் அவனைக் கடந்து ரூமிற்குள் சென்றவன் பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து கொள்ள அவனைத்தொடர்நது ரூமிற்குள் நுழைந்தவள் நேரே பால்கனியில் போய் நின்றாள் அவன் வரும் வரை....
கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு அவசரமாக கண்களை துடைத்துக்கொண்டவள் அவனை ஏறிட்டும் பார்க்காமல் குளியலறையில் புகுந்து கொள்ள... அவளை நெற்றி சுறுக்கியவாறே பார்த்திருந்தவன் பின் தோலை குழுக்கிவிட்டு லேப்டாப்புடன் அமர்ந்துவிட்டான்.
கொஞ்ச நேரம் கழித்து வெளியே வந்தவள் கொஞ்சம் தள்ளாடவும் அவளையே பார்த்திருந்தவன் ஒரே எட்டில் அவளை நெருங்கி அவள் தோலை வளைத்து பிடிக்க அவன் கைகளிலேயே தோய்ந்து விழுந்தவளின் உடல் நெருப்பென கொதித்தது காய்ச்சலினால்.......
தன் கைகளில் தோய்ந்து விழுந்தவளின் உடல் சூட்டை உணர்ந்தவன் சட்டென அவளை பூ போல் தூக்கிக் கொண்டு போய் கட்டிலில் கிடத்திவிட்டு வைத்தியருக்கு கால் பண்ணுவதற்காக எழுந்தவனை தடை செய்தது அவன் மனையாளின் தன் ஷர்ட் காலரில் இறுக்கப்பற்றியிருந்த கை....
அதனை குனிந்து பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அவளைப் பார்த்தவனின் உதட்டில் புன்னகை அரும்பியது அவள் செய்கையில்......
அவள் கையை மெதுவாக எடுத்துவிட்டு நிமிர்ந்தவன் அவளை விட்டகன்று சென்று வைத்தியரை அழைத்தான் கடமை தவறாது....
மீண்டும் அவளருகில் சென்று அவள் நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்த்தவனுக்கு இருந்த மனநிலை மாறி மீண்டும் சினம் துளிர்க்க அவளை முறைத்துவிட்டு பால்கனிக்கு போக திரும்ப வைத்தியருடன் படபடப்புடன் உள்ளே நுழைந்தனர் ஆரவ்வும் கயலும்.......
அவர்களின் வருகை உணர்ந்து அசையாது நின்றுவிட்டாலும் அவன் முகம் இறுகியிருந்ததை வைத்து அவன் கோபத்தில் இருக்கிறானென்பதை உணர்ந்து கொண்ட ஆரவ் சரியானதும் அவள் நிலைமை என்ன என்பதனை உணர்ந்து தன் உயிர் தோழியை பாவமாகப் பார்த்தான்.
அதற்குள் வைத்தியர் பரிசோதித்துவிட்டு மருந்தையும் எழுதித் தரவும் அதனை கையிலெடுத்தவன் வைத்தியருடன் பேசியவாறே வெளியேறிய அடுத்த நொடி ஆரவ்வை அர்ச்சனை செய்ய தொடங்கினாள் கயல்விழி
"நீ என்ன பண்ணியா?இவள கையோடயே உன் கூட கூட்டிட்டு வந்திருந்தேன்னா மாமாட கோவத்துக்கு ஆளாகி இருக்கவும் அவஷியமில்ல... இப்பிடி காச்சல்ல படுத்திருக்கவும் அவஷ்ஷியம் இல்ல..... எல்லாம் உன்னால வந்தது.....சொல்லாமகொள்ளாம நீ வீட்ட விட்டு போனதுக்கு இவ தண்டன அனுபவிச்சிட்ருக்கா..." என தன் மீதுதான் மொத்த தவறுமே என்பது போல் பேசியவளை பார்த்து அவன் கோபமும் எல்லையை கடக்க
"தட்ஸ் இனஃப் கயல்விழி....நா எங்க போறன்னாலும் உங்கிட்ட பர்மிஷன் கேட்டுட்டிருக்க வேண்டிய அவஷ்யம் எனக்கில்ல.... அண்ட் நா வெளிலயோ வேற எங்கயோ பொனாலும் கவலப்பட வேண்டிய அவஷ்யம் உங்களுக்கும் இல்ல.... என்ன கானோம்னு தேடி வர சொல்லி இவளுக்கும் அவங்களுக்கும் நானா சொன்னேன்"
கயல் அவனை ஏசும் போது இலேசாக விழித்திருந்தவளுக்கு ஆரவ் பேசியது வருத்தத்தை கொடுத்த அதேவேளை டாக்டரை அனுப்பி வைத்துவிட்டு அப்போது தான் உள்ளே நுழைந்த ரிஷியின் காதுகளிலும் தேளிவாகவே விழுந்து வருந்தச் செய்தது.
கயலை சொல்லவே வேண்டாம்.... அவன் அவள் பெயரை வேறுவிதமாக அழைத்தது மட்டுமல்லாமல் அவளை வேற்று மனுஷி போல் பேசிய போதே தெரிந்த அவன் கோபத்தில் கண்களிலிருந்து மலுக்கென கண்ணீர் எட்டிப்பார்க்க கஷ்டப்பட்டு தன்னை அடக்கிக்கொண்டு எழுந்து வாயிலை நோக்கி சென்றவள் ரிஷியை கண்டு அப்படியே நிற்க அவளிடம் ஏதோ பேசப் போனவனும் ரிஷியை கண்டு தலை குனிய அவனருகில் வந்து அவன் தோல் மேல் கைவைத்து
"என் பேரு கூட சொல்ல முடியாதளவு என்ன தூரமாக்கி வெச்சிருக்கியாடா?"
அவன் கேட்ட அந்த ஒரே ஒரு கேள்வியிலேயே சட்டென நிமிர்ந்தவன் எதுவும் பேசாமல் வெளியேறிவிட....
அப்பொழுதுதான் அவன் கவனம் அஷ்வினியின் பக்கம் திரும்ப அவன் பார்ப்பதை உணர்ந்தவள் போல் மறுபக்கம் முகத்தை திருப்ப நெற்றி சுருக்கி பார்த்தவன் தன் வலக்கை நடு விரலால் புருவத்தை நீவியவாறு யோசனையுடனே அவளை நெருங்கினான்.
அவனும் தான் கண் விழித்ததிலிருந்து அவளை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறானே!! படபட பட்டாசு போல் வாய் ஓயாமல் பேசுபவள் இன்று அமைதியே உருவாக இருப்பதையும் ; அவன் முகத்தை ஏறிட்டுக் கூட பார்க்காததையும்.....
அவளை நெருங்கி அருகிலிருந்த ஸ்டூலை அவன் பக்கத்தில் போட்டு அமர இப்போது அவள் அவனைப் பார்க்காது மறுபுறம் திரும்பிக்கொள்ளவும் தன்னை உதாசீனப்படுத்துவதாகவே அதை நினைத்தவன் "அஷ்வினி " என்றான் அழுத்தமாக....
அவன் அழுத்தத்திலேயே அவன் கோபம் தூண்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பது புரிந்தாலும் உனக்கு நானும் சலைத்தவளல்ல என்பது போல் அவளும் அவன் பக்கம் திரும்பவே இல்லை....
காய்ச்சலில் இருப்பவளை ஏற்கனவே அறைந்தது குற்ற உணர்ச்சியாய் இருந்தாலும் அவள் முகத்திருப்பலில் கோபம் கொண்டவனாய் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டவன்
"வெல்....அப்போ நீ என்ன பாக்க மாட்ட... அப்படித்தானே அ...ஷ்...வி....னி..." தன் பெயரை ஒவ்வொரு சொற்களாய் அழுத்திச் சொன்னவனின் வார்த்தைகளில் பயத்தில் அவள் முதுகுத்தண்டு சில்லிட்டுப் போனது.இருந்தும் அசைந்தாளில்லை பாவை.....
தன்னிரு கைகளையும் முழங்காலில் ஊன்றி எழுந்தவன் தன் கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டிக்கொண்டு அவளை தீர்க்கமாக ஒரு முறை பார்த்தவன் அடுத்து சொன்ன வார்த்தைகளில் சலேரென திரும்பினாள் அவன் புறம்....
"நீ கேட்ட மாறியே டிவோர்ஸுக்கு அப்ளை பண்ணிட்டேன் அஷ்வினி..." என்றவனை அடிபட்ட பார்வை பார்க்க அதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல்
"இனி நீ என்ன பாத்தாலும் பாக்கலன்னாலும் ஐ....டோன்ட்...கேர்..." இத்துடன் எனது பேச்சு முடிந்தது என்பது போல் நகரப்போனவனை தடுத்து நிறுத்தியது அவள் கேள்வி
" எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் என்ன வெளிய அனுப்புறதுல உங்களுக்கு அவ்வளவு சந்தோஷமா...தே...?" என்று வார்த்தையை விழுங்கியவள்
"நீங்களே இவ்வளவு சந்தோஷமா சொல்லும் போது அதயே ஏன் நா சந்தோஷமா எடுத்துக்க கூடாது?" என்றவளை திரும்பி முறைத்தவன்
"தோ பார் அஷ்வினி...டிவோர்ஸ் கேட்டது நீதான்....நா ஒன்ன அதுக்கு ஃபோர்ஸ் பண்ணி கேக்க வெச்ச மாறி பேசிட்டிருக்க?" அவளிடம் பதிலில்லாமல் போகவும் அவளை சங்கடப்படுத்த விரும்பாமல் வெளியேறிவிட தன்னைக்குறித்த யோசனையில் ஆழ்ந்தாள் அஷ்வினி ரிக்ஷிதா.....
.....................
கயல் பின்னாலே சென்ற ஆரவ் அவள் ரூமிற்குள் நுழையவும் தானும் நுழைந்தவன் அவள் கையை பற்ற வெடுக்கென தட்டிவிட்டவள் அவனை திருப்பியும் பாராது பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து கொள்ள தன்னைத்தானே திட்டியவாறு அவள் வருகைக்காக காத்திருந்தான் ஆரவ்.
கொஞ்ச நேரம் கழித்து வெளியே வந்தவளின் முகமே அவள் அழுதிருப்பதை பறைசாற்ற அவள் அருகே வரவும் அவள் அவசரமாக பால்கனிக்கு சென்றுவிட்டாள்.அவள் பின்னாலேயே சென்று திரும்பி நின்றிருந்தவளை தன் புறம் திருப்பி அவள் முகத்தை கைகளில் ஏந்தியவன்
"ஐ ஆம் சாரி அம்மு....." என்றான் இறைஞ்சும் குரலில்....அவன் பேசியதிலேயே அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிய தன் கட்டை விரலால் துடைத்தவாறே
"ப்ச்....அழாதடி.....நா அப்பிடி பேசினது தப்புதான்...ஐ ஆம் ரியலி சாரி....நீ என்மேலதான் எல்லா தப்புமேங்குற மாறி பேசவும் சட்டுனு கோபம் வந்துடுச்சி அம்மு...சாரிடி ப்ளீஸ்..."
"உ....உன்னப்பத்தி...ஐ...ஐ... மீன் உங்களப்பத்தி நீங்க எதுக்கு என்கிட்ட சொல்லிட்டிருக்கீங்க ஆரவ்...உங்களுக்காக கவலப்பட வேணாம்னு நீங்கதானே இப்போ சொன்னீங்க...." என்றவள் அவன் கையை உதறிவிட்டு மறுபக்கம் திரும்ப அவளை திடீரென இழுத்து சுவற்றில் சாற்றியவன் அவள் அதரங்களை கவ்விக்கொண்டான்.
...............
அவன் ரூமை விட்டு வெளியேற அவனையே பார்த்திருந்தவளுக்கு சற்றுமுன் நடந்தது ஞாபகம் வர இதயத்தில் பற்பல யோசனைகள் அலைமோதத் துவங்கின.
அவள் தான் அவனிடம் டிவோர்ஸ் கேட்டாள்.... அதை மறுப்பதற்கில்லைதானெனினும்.....அவன் கூறிய போது உள்ளுக்குள் எழுந்த வலியை வார்த்தைகளால் வடித்துவிட முடியாதென்பதுவே உண்மை.....
ஏன் இந்த வலி?அவன் விலகல் தனக்கு ஏன் இவ்வளவு வலியை கொடுக்கிறது என்பதை யோசித்துக்கொண்டிருந்தவளுக்கு எங்கே தெரியப் போகிறது அது அவன் மேல் காதல் வந்திருப்பதற்கான வலியென்றும்......அவனை யாருக்கும் விட்டுத்தர மாட்டேன் என்பதற்கான வலியென்றும்.......
அவளுடன் பேசிவிட்டு வெளியே சென்றவன் தான் அதன் பிறகு அவனை அவள் காணவே இல்லை.....
அவனை மட்டுமா காணவில்லை....மற்ற இருவரையும் தான்....
ஏதேதோ எண்ணவோட்டங்களில் உழன்று கொண்டிருந்தவள் தன்னையுமறியாமல் உறங்கிவிட்டிருக்க.... சாப்பாடு தட்டோடு உள்ளே நுழைந்த கயல்விழி அவளை கண்டு புன்னகைத்தவாறே அருகில் வந்தமர்ந்து அவளையே கொஞ்ச நேரம் பார்தாள்.
அவளுக்கு அஷ்வினியிடம் பிடித்ததே அவள் தூங்கும் அழகுதானே!!
சிறுகுழந்தைப் போல் உடலை குறிக்கிக் கொண்டு நிர்மலமான முகத்துடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவளை பார்த்தவளுக்கு சிரிப்புத்தான் வந்தது. "தூங்கும் போது மட்டும் தான் வாய மூடுவா போல..." என நினைத்துக் கொண்டவள் அவளை மெதுவாக தட்டி எழுப்பினாள்.
"ம்...ஊஹூம்...." என சினுங்கியவாறே மறுபடி தூக்கத்தை தொடர பக்கென சிரித்தவள் மீண்டும் அவளை தட்டியெழுப்ப மெதுவாக கண்களை திறந்து பார்த்தவள் கயல் அருகிலிருக்கவும் எழுந்தமர்ந்தாள்.
அதற்குள் கயல் சாப்பாட்டை கையிலெடுத்து வாயருகே கொண்டுவர கண்கள் கலங்கிவிட்டது அஷ்வினிக்கு......
கயலுக்கு தெரியாது அதை இமை சிமிட்டி அடக்கினாலும் இவ்வளவு நேரம் தன்னவளையே ரசித்துப் பார்த்திருந்த ஆரவ்வின் கண்கள் தன் உயிர் நண்பியின் கண்களை தப்பாமல் படம் பிடித்தது.
"இந்த அஷ்விக்கு என்னாச்சு... ரொம்ப பலவீனமா ஆகிட்டா.... எதுக்கெடுத்தாலும் பொசுக்கு பொசுக்குன்னு கண்ணீர் விட்டகிடுருக்கா... இவகிட்ட பேசியே ஆகனும்" என நினைத்தவன் அவர்களை தொந்தரவு செய்யாமல் அப்படியே நின்றான்.
கயல் சாப்பாட்டை ஊட்டியவாறே வளவளத்துக் கொண்டிருக்க அதை அமைதியே உருவாய் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவளை தன் வலக்கை நடு விரலால் புருவத்தை நீவியவாறே நெற்றி சுருக்கி பார்த்திருந்தான் ஆரவ்விற்கு பின்னால் அப்போதுதான் வந்து நின்ற ரிஷி......
கயலை இடைமறித்த அஷ்வினி
"எனக்கு போதும் கயல்.....இதுக்கு மேல முடியாது..." என்றவள் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு தயங்கித்தயங்கி
"க...கயு.....நா...அ... அம்மா வீட்டுக்கு போ..... போட்டுமா...? எ...எனக்கு அவங்கள ப...பாக்கனும்..." என்றவளுக்கு எவ்வளவு முயன்றும் கண்ணீரை அடக்க முடியாமல் போக..... அதை பதறித்துடைத்த கயல் சந்தேகத்துடனேயே
"அக்கா...உனக்கும் மாமாக்கும் இடையில ஏதாவது பிரச்சினயா?" என்றவளை மறுத்து அவசரமாக
"அப்பிடியெல்லாம் எதுவுமில்ல.... கயல்...."
"மாமா உங்கிட்ட அன்பா இருந்தார்னா உனக்கெதுக்கு அம்மா ஞாபகம் வரனும்?" என்றவளின் கேள்வியில் மூவருமே அதிர்ந்து போயினர். "உண்மைதானோ?!" என்ற சந்தேகம் வருவதை தடுக்க முடியவில்லை மூவருக்கும்.....
இப்போது அஷ்வினி என்ன பதிலளிக்கப்போகிறாள் என்பது போல் அவள் முகத்தை பார்க்க அவளோ சாமர்த்தியமாய்
"அம்மாவ பாக்கணும்னு நா கேட்டதுக்கும் அவருக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல கயல்.... காச்சல்னாலதான் அம்மாவ பாக்கனும்னு போல இருக்கு" என்றவளை அப்போதும் சந்தேகத்துடனேயே பார்த்து வைக்க.... அவள் பார்வையை சந்திக்காமல் வேறு புறம் திரும்பிக் கொண்டாள்.
"பாத்துட்டு வர முடியாது..." எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு சொன்னவளை பார்த்து அதிர்ந்து
"என்ன சொல்ற அஷ்வி...." என்றனர் கயலும் ஆரவ்வும் கோரசாக....
வெளியில் நின்றிருந்த ரிஷிக்கோ கோபம் எல்லையை கடக்க கை முஷ்டியை இருக்க பொத்தி அடக்கியவன் எதுவும் பேசாமல் நிற்க
"அ...அது..... இன்னக்கி வர்ல...கொ... கொஞ்ச நாள் இ...இருந்துட்டு வ...வர்றேன்னு சொல்ல வந்தேன்" என்றாள் திக்கித் தினறி...அவளை முறைத்த ஆரவ்
"அப்பிடீன்னா முடியாது" என்றான் காட்டமாக
"இ.....இல்லயில்ல....வந்துடலாம்" என பதிலளித்தவளை முறைத்துக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்த ரிஷி கையிலிருந்த மருந்து பையை கயலிடம் நீட்டியவன் விருட்டேன தன் ஆபீஸ் அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டான்.
"அண்ணாகிட்ட பர்மிஷன் கேட்டுட்டு கால் பண்ணு" என்றுவிட்டு வெளியேறவும் மீண்டும் உள்ளே வந்த ரிஷியை பார்த்து தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டே
"நா அம்மா வீட்டுக்கு போகனும்"
"சோ?"
"பர்மிஷன்..."
"குடுக்கலன்னா?" என்றவனை அதிர்ந்து பார்க்க
"ஏன் என்கிட்ட கேட்டுட்டா போக முடிவெடுத்த? இல்லேல்ல... அப்போ பர்மிஷன் மட்டும் என்கிட்ட எதுக்கு கேக்குற?"
"...."
"ஓ.....ஓ.....ஒரு வேல கேக்க வேண்டிய கட்டாயமோ?" என இகழ்ச்சியாய் கேட்டவனை பார்த்து அதற்கு மேல் முடியாமல் சாயந்து கண்களை மூடிக்கொள்ள ஏற்கனவே கோபத்தில் இருந்தவனுக்கு ஆத்திரம் கண்ணை மறைக்க அவளின் பிடரியில் கையை நுழைத்து ஆக்ரோஷமாய் தன்னை நோக்கி இழுத்தவனை தடை செய்தது ஆரவ்வின் சீற்றக்குரல்.....
அவனை அங்கு எதிர்பார்க்காத ரிஷி அவளை உதறித்தள்ளிவிட்டு எழ அவன் உதறியதில் அவள் தலை பின்னால் முதுகுக்கு வைத்திருந்த தலையனையில் மோதி நின்றது.
தன் அண்ணனின் செய்கையில் கொதித்தெழுந்த ஆரவ்
"அண்ணா....உனக்கென்ன பைத்தியம் முத்திப் போச்சா..... ஏற்கனவே காச்சல்ல இருக்கிறவ கிட்ட உன் வீரத்த காட்டிட்ருக்க?அவ உன் மனைவியே ஆனாலும் அவ ஒரு பொண்ணுங்குறத மறந்துறாத.... பொண்ணுங்கள மதிக்கனும்னு எனக்கு சொல்லித் தந்த நீயே இப்பிடி பண்ணிட்டு இருக்கேங்குறத தான் என்னால நம்ப முடில..." கோபமாய் ஆரம்பித்து மனத்தாங்கலாய் முடித்தவன் அஷ்வினியிடம்
"இ...இ...இல்ல ஆரு...நா..நா...வர்ல..." என்றவளை சடாரென்று திரும்பிப் பார்த்தான் ரிஷி.... அவளை முறைத்தவிட்டு எதுவும் பேசாமல் ரூமை விட்டு வெளியேறப் போனவனை கை பிடித்து நிறுத்திய ரிஷி
"இவள அவங்க வீட்ல விட்டுட்டு வா " என்றுமட்டும் கூறியவன் அவர்களுக்கு முன்னேயே வெளியேறி விட்டான்.
அவன் போவதையே கண்களில் நீர் வழிய பார்த்திருந்தவள் ஆரவ்வை ஏறிட அவனோ நீயே முடிவு செய்து கொள் என்பது போல் சுவற்றை வெறித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான்.
அவன் கை பிடித்து " ஆரு..." என வலி நிறைந்த குரலில் அழைத்தவளை அடுத்தநொடி தன் தோல் மீது சாய்திருந்தான்.எதுவுமே பேசாமல் கண்ணீர் விடுபவளின் தலையை ஆதரவாக தடவியவாறே
"அஷ்வி.... என்னதான்டி ஆச்சு ஒனக்கு? இப்போல்லாம் நீ முன்ன மாதிரி இல்ல.... என்னடா?" கனிவாக கேட்டவனை பார்த்து அவன் நட்பில் பூரித்துப் போனாள் பெண்.
"அண்ணா இவ்வளோ நாளா எல்லாத்தயும் மறந்துட்டாருன்னு தப்பு கணக்கு போட்டுட்டேன் அஷ்வி.... அவர் எதயுமே மறக்கல... இதுல நேத்து தெரிய வந்த என்ன பத்தின உண்மைல இன்னும் ஒடஞ்சி போய்தான் உன்கிட்ட அப்பிடி பேசியிருக்காரே தவிற அவர் மனசுல அனன்யா இருக்காவோன்னு நீ சந்தேகிக்கிறது தப்பு...." என்றான் தன் அண்ணனின் நிலை உணர்ந்து....
"நீ என்ன பன்ன?" என்றான் சிறிதும் அலட்டிக்கொல்லாமல்
"அ...அது...அது......"
"அவர வெறுப்பேத்துறா மாறி ஏதாவது பண்ணியா?" என்றான் அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன்.....அவன் கேட்பதில் அதிசயித்து விழி விரிக்க
"இட்ஸ் வெரி சிம்பிள் அஷ்வி... அண்ணா உங்கிட்ட போட்டு வாங்கியிருக்காரு
"புரியிர மாறி சொல்லித்தொலடா"
"அவருக்கு அப்போ நீ பாத்தே ஆகனுங்குற கட்டாயம்.... சோ, டிவோர்ஸ் பத்தி வேனும்னே பேசியிருக்காரு.... நீ திரும்பினா மாறியும் ஆச்சு...உனக்கதுல விருப்பம் இல்லன்னு தெரிஞ்சா மாறியும் ஆச்சு..."
"ஃப்ராடு..." என முணுமுணுக்க
"இது ஃப்ராடுத்தனம் இல்லடி....தட் இஸ் பிஸ்னஸ் தந்திரம்...." என விட்டுக் கொடுக்காது பேசியவனை பார்த்து
"நீ சி.பி.ஐ ஆபிஸரா இருக்குறதுல தப்பே இல்லடா...." என கிசுகிசுக்க.... இரு கண்களையும் சிமிட்டியவன்
எழுந்து மாத்திரையையும் தண்ணீரையும் எடுத்து அவளிடம் நீட்டி " குடி...." எனவும் மறுக்காது வாங்கிக் குடித்தவள்
"ஆரு....ஒன்னு சொன்னா தப்பா எடுத்துக்க மாட்டியே?"
"ஒனக்கில்லாத உரிமயாடி....கேளு...."
"அது.... நீதான் அவரப் பத்தி தெளிவா புரிஞ்சி வெச்சிருக்கியே.... அப்பறம் தேவ் கிட்ட எதுக்குடா பேசாம இருக்க... பாவமா இல்லயாடா? " என்றவளின் கேள்வியில் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு பதிலளிக்காமல் இருக்க
"பேசுடா.... ரொம்ப சந்தோஷமா அந்த செய்திய சொல்லியிருப்பாரு.... உன்கிட்ட இந்த மாறி ரியாக்ஷன அக்ஸப்ட் பண்ணாம துடிச்சு பொய்ட்டாருடா.... ப்ளீஸ் பேசுடா....."
"பாக்கலாம்...."என்றவன் அவளை படுக்க வைத்து போர்த்திவிட்டு வெளியேறி விட்டான்.
காலை.......
இராமநாதன் இல்லம்......
கஷ்டப்பட்டு கண்களை திறந்த அஜய்யின் கண்களுக்கு விருந்தாய் அமைந்தது அப்பொழுதான் குளித்து விட்டு தன் ஈரக்கூந்தலை உலர்த்தியவாறே யோசனைவயப்பட்டிருந்த தன் மனையாளின் தோற்றம்.
சத்தம் காட்டாமல் எழுந்து மெல்ல அடியெடுத்து நடந்தவன் அவளை பின்னாலிருந்து அணைக்க திடீர் தொடுகையில் அவள் உடல் பயத்தில் தூக்கிப் போட்டதை உணர்ந்தவன் மேலும் இறுக்கியணைக்க தன் கணவன்தான் என தெரிந்ததும் அவள் உடல் சிலிர்த்து அடங்கியது.
அவள் கூந்தலை விலக்கி அவள் தோல்வளைவில் முகம் புதைக்கவும்
"எ...எ...என்ன..பன்றீங்க.. அஜய்...விடுங்க...யாராவது வந்துட போறாங்க..." என்றாள் அவனிடமிருந்து விடுபட திமிறியவாறே..... அவள் எதிர்ப்பை அடக்கியவன் அவள் காதுக்கருகில்
அவளையே புன்னகையுடன் பார்த்தவன் பாத்ரூமில் நுழைந்து தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்து சாப்பாட்டு மேசையில் அமர்ந்தான். ஏதோ யோசனையிலேயே பரிமாறிக்கொண்டிருந்த அண்ணையை கண்டதும் தன் மனையாளும் ஏதோ யோசனைவயப்பட்டிருந்ததை நினைவு கூர்ந்து
"மா....." என்க அது அவருக்கு கேக்காமல் போகவும் அவரை உலுக்கி " அம்மா...." எனவும் சட்டென திரும்பியவர்
"என்னடா.... ?" என கேட்க
"என்னம்மா யோசிச்சிட்டு இருக்க?"
"ப்ச்...ஒன்னுமில்லடா....."
"ஒன்னுமில்லாமதான் நா பேசுறது கூட கேக்காம இருந்தியா?"
"அது ஒன்னுமில்லடா நீ சாப்புடு...." என நகரப்போனவரிடம்
"நீ இப்போ சொல்லலன்னா பாதியில எந்திரிச்சு போயிருவேன் பாத்துக்க...." எனவும் அவசரமாக
"இல்லடா...நம்ம அஷ்விக்கும் கயலுக்கும் கல்யாணமாச்சு... மறுவீடு கூப்புட்டதுக்கு கூட ஆரவ் மாப்ள மட்டும் தான் வந்தாரு....அந்த தம்பி ஏதோ வேலன்னு வர்ல...."
"அது இல்லடா..... நம்ம குல தெய்வ கோயிலுக்கு போய் கும்புடனும்டா.... அன்னக்கி அஷ்விய அப்பிடி அமைதியா பாத்ததுல இருந்து விருப்பமில்லாம எங்களுக்காக சந்தோஷமா இருக்குறா மாறி நடிக்கிறாளோன்னு மனசு கெடந்து அடிச்சிக்கிதுடா..." எனவும் அவனுக்கும் இந்த சந்தேகம் இருந்ததால் அமைதியாகிவிட
"ஏன்டா அமைதியாகிட்ட......அந்த தம்பி ஒத்துகாதோன்னு நீயும் இப்போ யோசிக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா?"
"ப்ச்....இல்லமா...."
"அப்பறம் ஏன்டா?"
"அவங்க ரெண்டு பேரயும் இதுவர நா பாத்ததில்லமா...அத தான் யோசிக்கிறேன்"
"என்னடா ஒலர்ற?"
"உண்மதாம்மா....அன்னக்கி பொண்ணுபாக்க வந்திருந்தப்போ நா மில்லுக்கு போயிருந்தேன்.... கல்யாணத்தன்னக்கி என் ஃப்ரண்டுக்கு ஆக்ஸிடண்ட்னு திடீர்னு பொய்ட்டேன்..... அதுக்கப்பறம் ஆரவ் மறுவீட்டு சாப்பாட்டுக்கு வந்திருந்தப்போ வெளியூர்ல நம்ம அப்பாட வேல விஷயமா பொய்ட்டேன்..... அன்னக்கி அஷ்விய அவரு அழச்சிட்டுபோக வந்தன்னு சொன்னீல....... அவ்வளவு நேரம் இருந்துட்டு அப்போதான் வெளிய போனேன்.... ஏன் இப்படியெல்லாம் நடந்திச்சுன்னுதான் யோசிக்கிறேன்மா..." என நீண்ட விளக்கம் சொன்னவனை பார்த்து
"ஒ..ஒன்னுமில்லடா..." என சமாளித்துவிட்டு சமையலறை சென்றவரை யோசனையுடன் தொடர்ந்தது அவன் பார்வை.....
***
"அம்மா....காபி..." என்றவாறு செய்தித்தாள் வாசித்துக்கொண்டிருந்த தன் தந்தையின் மடியில் வந்து தலைவைத்து படுத்தவாறே தான் விட்ட தூக்கத்தை தொடர்ந்தாள் ரித்திகா......
அவளை புன்னகையுடன் பார்த்தவர் அவள் கூந்தலை கோதிவிட அதற்குள் காபியுடன் நுழைந்த அவள் அம்மா " - வள்ளி - "
"ஒனக்கு எத்துன தடவ சொல்லியிருக்கேன் இப்பிடி நடு வீட்ல படுக்காதன்னு.... அடுத்த வீட்டுக்கு வாழப்போறவ கொஞ்சம் கூட அடங்கலன்னா எப்பிடி?" என கடிந்து கொள்ள அவள் அப்பா மாணிக்கம்
"விடு வள்ளி.....இங்க இருக்க வரதானே இப்படியெல்லாம் பண்ணப்போறா" என பரிந்து கொண்டு வர
"அவள சொல்லி குத்தமில்ல... உங்கள சொல்லனும்" என்றவர் சாப்பாட்டு மேசையில் ரசித்து ருசித்து காபி அருந்தியவாறே இங்கே நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தன் இளைய மகள் "யாழினி " ஐ ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டே சமயலறையினுள் நுழைந்தார்.
தூக்க கலக்கத்தில் எழுந்தமர்ந்து காபியை அருந்தியவள் காலேஜ் செல்ல நேரமாவதை உணர்ந்து அவசரமாக தன்னறைக்கு ஓடினாள்.
அவளைத்தொடர்ந்து அவளுக்கு ஒரு வருடம் இளையவளான யாழினியும் மாடிக்கு செல்ல அவர்களை பார்த்திருத்தவர் மீண்டும் செய்தித்தாளில் கண்களை பதித்தார்.
***
மருந்தின் வீரியத்தில் காலை சற்று தாமதமாக எழுந்த அஷ்வினிக்கு காய்ச்சல் விடுபட்டதில் சற்று அசதியாக இருக்க... எழுந்து குளித்துவிட்டு கோர்ட்டுக்கு செல்ல ஆயத்தமாகி வந்தவள் அப்பொழுதுதான் கவனித்தாள் அவன் இல்லாததை....
நேற்று ஆரவ்விடம் பேசிவிட்டு சென்றவன் ராத்திரியும் வீட்டுக்கு வந்திருக்காததை அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டவள் தன் மொபைலை எடுத்து அவனுக்கழைக்க..... ரிங் போய் கொண்டிருந்ததே தவிற அவன் எடுக்கும் வழியைக்காணாததால்
"ப்ச்....இந்த கமாண்டருக்கு இதே வேலயா போச்சு.... அவனும் எடுக்க மாட்டான்... நாமலா எடுத்தாலும் தூக்கமாட்டான்..... போடா நானும் உன்கிட்ட பேசுறதா இல்ல" வீம்பாய் நினைத்தவள் ஆரவ்வும் கயலும் மறுக்க மறுக்க கோர்ட்டுக்கு சென்றுவிட்டாள் இன்று விஷ்வாவை சந்தித்தே ஆக வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தில்......
பார்கிங்கில் தன் ஸ்கூட்டியை நிறுத்திவிட்டு இறங்க விஷ்வா காரிலிருந்து இறங்கி அவள் புறம் நடந்து அருகில் வந்து
"ஹாய் ரிக்ஷி....எப்பிடி இருக்க? பாத்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு.....ஏன் வர்ல? உடம்புக்கு முடியலயா?" என கேட்டுக்கொண்டே இருக்க அவள் அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு
"உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன தொடர்பு சார்....?" என திடுமென கேட்டக அவள் கேள்வியில் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான்
" வருண் விஷ்வா "
"உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன தொடர்பு சார்.....?" எனும் கேள்வியில் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போன விஷ்வா அவளை பார்த்தவாறே நிற்க அதை அசட்டை செய்தவள் மீண்டும்
"நா இங்க ஜாய்ன் பண்ண முன்னாடியே உங்களுக்கு என்ன தெரியும்.....அப்படித்தானே?"
"....."
"தெரிஞ்சுதான் என்ன நீங்க உங்க அஸிஸ்டனா கேட்டுகிட்டீங்கல்ல....?"
"....."
"நா யாருன்னு தெரிஞ்சும்......ஏன் நா நீங்க அஜய் மாதிரி இருக்கீங்கன்னு சொல்லியும் அப்போ கூட என்ன தெரியாத மாறியே காட்டியிருக்கீங்க.....?"
"......"
"பதில் பேசுங்க வருண் சார்..... எதுக்கு அமைதியா இருக்கீங்க? ஓ...ஓ....இவளுக்கு உண்ம தெரிஞ்சி அத உங்க அம்மாகிட்ட... ச்சே...ச்சே என் அம்மாகிட்ட சொல்லிருவனோன்னு பயந்து வேற எங்கயாவது போகப்போறீங்களா?" அவள் பேசிக் கொண்டே போகவும் வாயடைத்துப் போனவன் தொண்டையை செறுமிக் கொண்டே
"ஐ....ரிக்ஷி....அ...அது..." எனப்போனவனை கைகளை உயர்த்தி தடுத்தவள் அவனை விடுத்து விடுவிடுவென உள்ளே சென்று விட வேறு வழியில்லாமல் அவள் பின்னே ஓடினான் அவள் அண்ணன்..... அஜய்யின் உடன்பிறந்த இரட்டை சகோதரன் "வருண் விஷ்வா "
அவன் பேசப்பேச காதே கேட்காதவள் போல் சென்று அபியுடைய கேபினுக்குள் நுழைந்து விட வேறு வழியின்றி தானும் நுழைந்தான்.
திடுமென உள்ளே நுழைந்த தோழியைக் கண்ட அபிநயா புன்னகையுடன் எழ அவள் பின்னேயே உள்ளே நுழைந்த விஷ்வாவை கண்டவள் திடுக்கிட்டு புருவம் சுருக்கியவாறே அஷ்வினியை பார்க்க அவளோ கைகளை கட்டிக்கொண்டு சுவரையே வெறித்தவாறு நின்றிருந்தாள்.அவள் அருகே மூச்சிறைக்க வந்து நின்றவன்
" ரிக்ஷி நா சொல்ல வர்ரத ஒரு நிமிஷம் கேளுமா.... தப்புதான்... இல்லங்கல்ல.... ஐ ஆம் ரியலி சாரி ஃபார் தட்... ப்ளீஸ்...வா நாம நம்ம கேபினுக்கு போய் பேசலாம்..." என்றவனின் பார்வை அபியை தொட்டு மீள பொங்கிவிட்டாள் அவள்
"ஹெலோ....இங்க யாரும் நீங்க பேசுறத கேக்க தவம் கேடக்கல...😡 அஷ்வி....ப்ளீஸ்..." என வாசலை காட்ட இருவரையும் முறைத்துவிட்டு வெளியேறி விட அபியை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தவன் தானும் வெளியேறினான்.
விஷ்வாவின் கேபின்......
தனக்கு முன் இருக்கையில் தன்னை கண்களாலேயே எரித்துவிடுபவள் போல் அமர்ந்திருந்தவளிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான் விஷ்வா.
"ரிக்ஷி.... ப்ளீஸ்டி... ஐ ஆம் ரியலி சாரி.... மத்த பசங்கள மாறி நா காணாம போகல.... நானாகத்தான் கோச்சிகிட்டு வீட்ட விட்டு வந்தேன்.... அதனால தான் உன் கிட்ட சொல்ல சின்ன தயக்கம்..... புரிஞ்சிக்கோடி"
"......"
"பேசுடி...."
"எத பேச சொல்றீங்க வருண் சார்.......?"
"ப்ச்...சார்னு சொல்லாத ரிக்ஷி... நீ சொல்ற ஒவ்வொரு தடவயும் எவ்வளோ கவலப்படிருக்கேன் தெரியுமா?"
"எனக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சப்போ நா எவ்வளோ ஹேர்டிங் ஆனேன்னு உங்களுக்கு தெரியுமா?" என்றவளுக்கு சட்டென கண்ணீர் வடிய பதறியெழுந்து அவளருகே வந்தவன் அவள் கண்ணீரை துடைத்துவிட அதை தட்டிவிட்டவள்
"ஒண்ணும் வேணாம் போடா....." என முகத்தை திருப்பிக் கொள்ள அவள் செய்கையில் சிரித்தவனை திரும்பி முறைத்தவள்
"பண்ணுறதயும் பண்ணிட்டு என்ன சிரிப்பு வேண்டிக்கிடக்கு?" என்றவாறே அவனை மொத்தியெடுக்க புன்னகையுடனே அதனை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் விஷ்வா......
அடித்து ஓய்ந்தவள் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து
"சரி கெளம்புங்க சார் வீட்டுக்கு...." என்றதில் அதிர்ந்தாலும்
"இன்னும் என்னடி சார் மோருன்னுகிட்ருக்க....?"
"அது தான் உங்களுக்கான தண்டனை வருண் சார்....." என்றவள் முன்னே நடக்க அவன் தன்னுடன் வராது அங்கேயே நிற்கவும் திரும்பி
"இன்னும் என்ன?"
"அது வந்து ரிக்ஷி..... நா.... வர்ல...." என்றவனை முறைத்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் நடக்கப் போக அவளை எட்டிப்பிடித்தவன்
"ப்ளீஸ் ரிக்ஷி....அ.." என ஏதோ கூறப்போனவனின் கையை உதறிவிட்டு திரும்ப அப்போதுதான் உள்ளே நுழைந்த அஜய்யில் மோதி நின்றாள்.
அவள் விழுந்து விடாதிருக்க அவளின் தோல் பற்றி நிறுத்தியவன்
விஷ்வாவுக்கும் அதே நிலைதானாதலால் அஜய் பேசியது அவன் காதுகளுக்கு எட்டவே இல்லை..... அப்படியே கேட்டிருந்தாலும் " மாறன் " என்ற பெயரில் குழம்பித் தான் போயிருப்பான்.
இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்த அஷ்வினி பக்கென சிரித்துவிட அவள் சிரிப்பில் இரு ஆண்களும் தன்னிலையடைந்து அவளை திரும்பிப் பார்க்க
" மிஸ்டர்.வருண் அஜய்..... மீட் மய் சீனியர் லாயர் மிஸ்டர்.வருண் விஷ்வா...." என்றவள் விஷ்வாவை வேண்டுமென்றே அறிமுகம் செய்யவும் அவளை முறைத்த அஜய் வேண்டுமென்றே
"ஓ....இவன் தான்....ஐ மீன் இவருதான் உன் சீனியர் லாயரா?" என்று ஏற்ற இறக்கத்துடன் கூறியவன்
"ஹாய் சார்..." என கையை நீட்ட அதை தட்டிவிட்டவன் அவனை தாவி அணைத்தான்.
நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகான அவனது அணைப்பில் அஜய்யிற்கே கண்கள் கலங்கி விட அஷ்வினிக்கோ கொட்டியே விட்டது.
அவனை விடுவித்து
"எப்பிடிடா இருக்க....?" எனவும் அவனை மேலும் முறைத்த அஜய் கோபம் குறையாமல் அஷ்வினியிடம்
"அஷ்வி....உன் சீனியர் இப்பிடித்தான் முன்ன பின்ன தெரியாதவங்கள பொசுக்குனு கட்டி புடிப்பாரா?" எனவும் சிரித்த வருண்
"வா அஜய் நாம போலாம்....பட் சார் இனிமே நா இந்த கோர்ட் வாசலக் கூட எட்டிப் பாக்கமாட்டேன்..." என்றவளை அதிர்ந்து பார்த்தவன்
"ரிக்ஷி...ப்ளீஸ்டி....."
"எங்க கூட இப்போ வரப்போறீயா இல்லயா வருண்?" என காட்மாக கேட்ட அஜய்யிடம்
"பட்....." என இலுக்க
"ஆமாவா இல்லயா...?"
"வரேன்....." என்றவன் வேறு வழியின்றி இணைந்து நடந்தான்.
இராமநாதபுரம்.......
வாசலில் கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்கவும் "இப்போதானே கெளம்பி போனான்......அதுக்குள்ள திரும்பிட்டான்......ஒரு வேல அந்த தம்பி முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாரோ" என நினைத்த விஜயலக்ஷ்மி பின்னால் ஸ்கூட்டர் ஓசையும் சேர்ந்து கேட்க " அஷ்வாவும் வந்திருக்காளா....?" என சந்தேகித்தவாறே ஹாலுக்கு வர அஜய்யுடன் இணைந்து நடந்து வந்த வருணை கண்டதும் கையிலிருந்த கரண்டி நழுவி கீழே விழ அதிர்ச்சியானவர் மயங்கி சரியு முன் அவரை தாங்கி பிடித்தான் வருண்......
தன் மடியில் இன்னும் மயக்கம் தெளியாமலேயே படுத்திருக்கும் அன்னையை கண்டதும் கண்கள் குளமாக அவரையே குற்ற உணர்ச்சியுடன் பார்த்திருந்த வருணை முறைத்துக் கொண்டு இராமநாதன் உட்பட சுற்றி நின்றிருந்தனர் அனைவரும்........
அனைவரையும் ஒருமுறை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் மறுபடியும் குனிந்து கொள்ள மெதுவாக கண்களை திறந்தார் விஜயலக்ஷ்மி....
தான் தன் மகன் மடியில் படுத்திருப்பது கண்டு அமைதியாய் கண்ணீர் விட்டவருக்கு நேற்று நடந்த அஷ்வியுடனான உரையாடல் கண் முன் விரிந்தது.
( ஆரவ்வை அனுப்பிவிட்டு கடற்கரையில் யோசித்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்த அஷ்வினி தன் தாய்க்கு அழைப்பு விடுத்தாள்.
"அஷ்வா....எப்பிடிம்மா இருக்க?காலைல கால் பண்ணியிருக்க.... ஒன்னும் பிரச்சின இல்லல்லடா..."
"ஆமா விஜி...." என்றவள் நடந்த அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாது கூற
"அப்போ என் புள்ள உயிரோடதான் இருக்கானா?"
"ம்....ஆமா....பட் என்ன தெரிஞ்சிருந்தும் தெரியாத மாறி நடிச்சிட்டு இருக்காருமா...." என்றாள் வலி நிறைந்த குரலில்
"அஷ்வா....அவன சும்மா விடக்கூடாது...."
"ஆமா விஜி....அவன என்ன பன்றேன்னு மட்டும் பாரு....சரி....எப்பிடி வீட்ட விட்டு போனாரு...."
"அவன் ரொம்ப புடிவாதக்காரன்மா.... அடங்கி போறது புடிக்கவே புடிக்காது... அப்பாவோட கண்டிப்ப அவன் ரொம்ப தொந்தரவா எடுத்துகிட்டான்..... அவரு அவன கட்டுப்படுத்தி வெக்கனும்னு ட்ரய் பண்றாருன்னு கற்பன பன்னிகிட்டு நானும் அஜய்யும் கெஞ்சியும் பொருட்படுத்தாம கோச்சிகிட்டு வீட்ட விட்டு பொய்ட்டான்...." என்றவர் அவன் நினைவில் அழ அவரை ஒருவாறு சமாதானப்படுத்தி முடிந்தவள் காலை கட் பன்னி ஆரவ்வின் மொபைலை தன்னுடன் வைத்துக்கொண்டாள்.)
எல்லாவற்றையும் நினைத்து முடித்தவர் அஷ்வியை பார்க்க அவளோ கண்களாலேயே ஆறுதல் கூற அவனை விட்டு எழுந்து அவரும் தன் பங்கிற்கு விட்டார் ஒரு அறை.....
இதை அஷ்வி ஏற்கனவே எதிர்பார்த்தது தானெனினும் தலை கவிழ்ந்து இருப்பவனை பார்க்க பாவமாகத்தான் இருந்தது.
இவ்வளவுவற்றிற்கும் இராமநாதன் ஒரு வார்த்தை உதிர்க்கவில்லை..... இறுகிப் போய் இருந்தவரிடம் எழுந்து வந்தவன்
"அப்பா.....ஐ ஆம் சாரிப்பா.... உங்கள புரிஞ்சிக்காம....ஏதோ...." என நிறுத்திவிட்டு அவரை ஏறிட எதுவும் பேசாமல் ரூமிற்குள் செல்ல அவரையே பார்த்தவன் அவரை விடுத்து அம்மாவின் கீழ் மண்டியிட்டு அவர் கையை தன் கண்ணத்தில் வைத்தவன்
"நீயாவது என்கிட்ட பேசுவியாமா? " என இறைஞ்சும் குரலில் கேட்டவனை பார்த்து அதற்கு மேல் அவரால் கொபத்தை இழுத்துப்பிடிக்க முடியாமல் அவன் தலையை தடவி
"பேசுறேன் கண்ணா....நீ கவலப்படாத....." எனவும் அவர் அழைப்பில் கண்கள் கலங்க மடியில் படுத்துக்கொண்டவனுக்கு தொலைத்த நிம்மதி கிடைத்துவிட்ட சந்தோஷம்......
திடீரென அஷ்வி
"விஜி....திஸ் இஸ் டூ மச்...."
"என்னடி?"
"பின்ன...நா ஒரு கொழந்த இங்க அழுதுகிட்டு இருக்கேன்....உங்க எரும மாட்டு பையன மட்டும் மடியில சாச்சது மட்டுமில்லாம கண்ணா கண்ணான்னு பாசத்த பொழியிறீங்க?"
அஷ்வினியின் அலப்பறையில் வீடே சந்தோஷக் கடலில் மூழ்கியிருக்க அவளை வீட்டுக்கு செல்லுமாறு யாரும் வற்புறுத்தாதது வசதியாய் போக ரிஷியின் நினைப்பை மறந்தவள் அன்று அங்கேயே தங்கி விட்டாள்.
மொபைலின் சிணுங்கல் சத்தத்தில் கண் விழித்த அஷ்வினி அதில் ஆரவ்வின் பெயர் ஒலிரவும்தான் நடந்தது ஒன்றையுமே அவர்கள் மூவரிடமும் பகிராதது ஞாபகம் வர நாக்கை கடித்து தலையில் தட்டிக் கொண்டவள் உற்சாகமாகவே அடண்ட் செய்து காதில் வைத்து
"உன் போலிஸ் அதிகாரிங்க கிட்ட பேசுறா மாறி பேசுனா நா சொல்லமாட்டேன்..."
"ப்ச்.....சொல்லு அஷ்வினி...." எனவும் அவன் அழைப்பிலேயே ஏதோ தவறு நடந்திருப்பதை கணித்தவள் அதை பிறகு கேட்கலாம் என நினைத்து
"வருண் அண்ணா கெடச்சிட்டாங்கடா..."
"வாட்....எ...எ..என்ன சொல்ற அஷ்வி...."
"ஆமாடா....." என தொடங்கியவள் நடந்த அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் ஒப்பிக்கவும்
"நிஜமாவாடி...?"
"ஆமான்டா"
"எனக்கு எவ்வளோ சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா.... அண்ணாக்கு இரு நா இப்போவே சொல்றேன்....." என படபடக்க அவசரமாக மறுத்து
"அவசரப்படாத ஆரு......நேர்லயே சர்ப்ரைஸ் குடுக்கலாம்.." எனவும் அதை ஆமோதித்து
"சரிடி.....நா கயல் கிட்ட சொல்லிர்றேன்....பய்..."
"ம்....பய்டா...." என்றவள் எழுந்து குழியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.
ரிஷியின் வீடு....
அவளிடம் பேசி முடித்து திரும்ப கயல் காபியுடன் உள்ளே நுழைந்தாள்.
அவனிடம் வந்து அதை நீட்டவும் அதையெடுத்து மேசைமேல் வைத்துவிட்டு அவளை தூக்கி சுற்றினான்.
எதிர்பாரா நிகழ்வில் அதிர்ந்த பெண்ணவளது தேகம் நடுங்க கண்களை மூடிக் கொண்டு அவன்
டீ-ஷர்ட் காலரை இறுக்கிப் பிடிக்கவும் அவள் பயம் அறிந்து மெதுவாக அவளை இறக்க அவள் இன்னும் கண் மூடி இருக்கவும் அவள் கண்ணத்தை தட்டி "கயல்" என்றான் மென்மையாய்....
அதில் சுய உணர்வு பெற்றவள் அவனை முறைத்துவிட்டு விலக எத்தனிக்க அவள் இடையை பிடித்து தன்னை நோக்கி இழுத்தவனில் மோதி நிற்க
"ஹூம்...சரி அத விடு...ரொம்ப சந்தோஷமான குட் நியூஸ் சொல்லப்போறேன்...." என்றவனை புரியாது பார்க்க
"உன் அண்ணன் கிடச்சிட்டாரு...." எனவும் "அஜய் அண்ணா வீட்ல தானே இருக்குறாரு....இவன் எதுக்கு லாசு மாறி ஒலர்றான்" என யோசனையில் மூழ்கிப்போக அவளிடம் எந்த ரியாக்ஷனையும் காணாது
"லூசு....அஜய் அண்ணா இல்லடி....வருண்" எனவும்
"வருணா....?"
"ம்...ஆமா...."
"பட் எவரோ கிடச்சதுக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?" என்றவளவளது கேள்வியில் அதிர்ந்தவனுக்கு அப்போதுதான் அவளுக்கு ரிஷியின் கடந்த காலமே தெரியாது இதில் வருணை எப்படி தெரியும் என யூகித்தவன்
"வருண் உன் அண்ணன் அம்மு.... அஜய் அண்ணனோட ப்ரதர்..."
"என்னடா ஒலர்ற?"
"அம்மு.... ஒனக்கு மொதல்ல இருந்து சொன்னாத்தான் புரியும்...இப்பிடி வா...." என்றவன் அவள் கை பிடித்து அழைத்து சென்று கட்டிலில் அமர வைத்தவன் ரிஷியின் கடந்த காலம் தொடங்கி நேற்று நடந்தது வரை விளக்க ஆச்சரியத்தின் எல்லை கடந்தவள் அப்படியே ஸ்தம்பித்து அமர்ந்திருந்தாள்.
((வருண் வீட்டை விட்டு செல்லும் போது அஷ்வினி ஒரு வயது குழந்தை..... விஜயலக்ஷ்மி கர்ப்பமாக இருந்தார்.))
அசையாது இருப்பவளை உலுக்கிய ஆரவ்
"என்னாச்சு அம்மு.....?" என கேட்டது தான் தாமதம் அவள் கண்களிலிருந்து பொலபொலவென கண்ணீர் வழிய அதனை துடைத்தவன்
"மாமா...ரொம்ப பாவமில்ல ஆரு.... எவ்வளவு வேதனப்பட்டிருப்பாங்க..... " என்றவள் திடீரென
"இந்த வருண் அண்ணாக்கு கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்ல ஆரு..... மாமாவ பக்கத்துல இருந்து பாத்துக்காம என்னத்த ப்ரண்ஷிப்போ...." என்றவளது வெகுளித்தனத்தை ரசித்தவன் அவள் மனநிலையை மாற்றும் பொருட்டு
"என்ன அம்மு....இன்னக்கி காலேஜ் போக ஐடியா இருக்கா இல்லயா....?" எனவும் அவன் எதை சொல்கிறான் என யூகித்தவள் சட்டென விலகப் போக அதனை ஏற்கனவே எதிர்பார்த்தவன் அவள் விலகும் முன்னரே இறுக்கி அணைத்திருக்க
"விடுடா..விடு...."என திமிரவும்
"ஒன்ன எப்பவுமே என்னால விட முடியாது அம்மு.... ஐ லவ் யூ டி.....நா சாகும் வர உன்...." என ஏதோ சொல்லப்போனவனை தன் கரம் கொண்டு தடுத்து வேண்டாம் என தலையசைக்க அவள் கையை எடுத்துவிட்டு அவள் நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட அவள் கண்களை இறுக்க மூடிக் கொண்டாள்.அதை பார்த்து புன்னகைத்தவன்
" அம்மு..." என கிறக்கமாக அழைக்க அதில் திடுக்கிட்டு விழித்தவள் அவனை ஒரே தள்ளாக தள்ளி விட்டு சென்றுவிட..... அவளையே ரசனையுடன் பார்த்திருந்தவனுக்கு அப்பொழுதான் சட்டென அஷ்வினிக்கு அழைத்ததற்கான காரணம் ஞாபகம் வர அவளுக்காக காத்திருக்க தொடங்கினான்.
இராமநாதபுரம்.......
குளித்து முடித்து வெளியே செல்வது போல் தயாராகி வந்தவளை ஏற்கனவே கோர்ட்டுக்கு செல்வதற்கு தயாராகி நின்றிருந்த வருண்
"என்ன ரிக்ஷி....எங்க கிளம்பிட்ட..... ஆபீஸ் வர்ல?"
"இல்ல வருண் சார்.....இன்னக்கி நா லீவு...."
"ரிக்ஷி...சார்னு சொல்லாதடி..தள்ளி போறா மாறி ஃபீல் ஆகுது..."
"இதுக்கான பதில நா ஏற்கனவே சொன்னதா ஞாபகம் வருண் சார்...."
"ப்ச்....ரிக்ஷி..."
"கூப்டீங்களா வருண் சார்?"
"எங்க போற?"
"என் புருஷன் வீட்டுக்கு"
"விளயாடாம சொல்லு ரிக்ஷி?" என்றவனது பேச்சில் தனக்கு கல்யாணம் ஆனது கூட தெரியாமல் இருப்பது புரிய
"கயலா...அது யாரு ரிக்ஷி?" எனவும் கோபத்தில் "அம்மா...." என கத்த
"இப்போ எதுக்குடி அம்மாவ கூப்புட்ற?" என கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது அங்கு வந்த விஜயலக்ஷ்மி
"எதுக்குடி கத்துற?" எனவும்
"இதோ நிக்கிறாரே உன் சீமந்த புத்திரன் அவரு கிட்டயே கேளு..." எனவும் அவனிடம் திரும்பி
"என்னடா?"
"அம்மா..நா எதுவும் பண்ணலமா... இவதான் ஏதோ புருஷன் வீடு.... கயல் அப்பிடீன்னெல்லாம் ஒலறிகிட்ருக்கா...." என அப்பாவியாய் சொன்னவனை பார்த்து கண் கலங்க
"எதுக்குமா நீ கண் கலங்குற?" எனவும்
"சொந்த தங்கச்சிக்கு கல்யாணமானது தெரியல... கயல்னு இன்னொரு தங்கச்சி இருக்கான்னும் தெரியல..... உன்ன நெனச்சி கண் கலங்காம விழா வெச்சி கொண்டானும்குறியா" என்றவாறே விஜியின் அருகில் வந்து நின்றான் அஜய்....
அவன் கேட்ட கேள்வியில் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்க "சாரி...." என்றவனின் தலையை தடவி
"விடுப்பா....கயல்விழி உன் கடைசி தங்கச்சி.... நீ போனதுக்கப்பறம் தான் பொறந்தா..."
"அத வரும் போது பாத்துக்கோங்க வருண் சார்" என்றவள் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் என்று சைகை காட்டியவாறே வெளியேறிவிட்டாள்.
"ஆஹா....ஏதோ ப்ளான் பண்ணிட்டா...." என நினைத்தவன் வருணை முறைத்துவிட்டு சாப்பிட அமர அவனுடனேயே ஒட்டி அமர்ந்தான் அவனை சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியாய்......
அவனை பார்த்து
"தள்ளி உக்காருங்க லாயர் சார்....."
"முடியாது போடா..." என்றவன் இன்னும் நெருங்கி அமர
"ப்ச்..." என்று முகத்தை திருப்பிக் கொண்ட அஜய்யின் செயலில் முகம் வாட
"ஐ ஆம் சாரி அஜய்... சாரிடா... அன்னக்கி தெரியாத்தனமா பண்ணிட்டேன்.... சாரிடா.... பேசு ப்ளீஸ்...."எனவும்
"அன்னக்கி நானும் அம்மாவும் எவ்வளவு கெஞ்சனோம்....அம்மாவ விடு நா...." என்றவனது குரல் கம்ம அவனை தாவி அணைத்தான் வருண்.
***
தன் ஸ்கூட்டரை வெளியில் பார்க் பண்ணிவிட்டு உள்ளே நுழைந்த அஷ்வினி அங்கே சோபாவில் தனக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கும் ஆரவ்வை பார்த்து புன்னகைத்தவாறே முன்னால் அமர்ந்து அவன் முகத்தை பார்க்க அது கோபத்தை தத்தெடுத்திருக்கவும் "எதுக்கு இப்போ வர சொன்னான்...ஆமா நம்ம கமாண்டர் எங்க ஆளயே காணுமே" என யோசித்தவள் சுற்றுமுற்றும் கண்களால் துலாவ அவளை கூர்மையாக பார்த்தபடி
"அண்ணா வீட்ல இல்ல அஷ்வினி...." என அழுத்தமாக சொன்னவனை சடாரென திரும்பிப் பார்க்கவும்
"அண்ணாவ பத்தி கொஞ்சம் கூட ஞாபகமே இல்லல்ல அஷ்வினி" என்க
"இவன் எதுக்கு வார்த்தக்கி வார்த்த அஷ்வினி அஷ்வினின்னுகிட்டு இருக்கான்.... ரொம்ப கோவமா இருக்கான் போலயே....சமாளி அஷ்வி...." என நினைத்தவள் அவனை பார்த்து இளிக்க....வந்ததே கோபம் அவனுக்கு.....
எழுந்து அடிக்க கையோங்கியவன் தன்னை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு அமர்ந்து விட..
அதில் அதிர்ந்து அவனைப்பார்க்க அவனோ
"முந்தாநாள் வீட்ட விட்டு போனவரு.... இன்னும் வீட்டுக்கு வந்து சேரல... நீ கொஞ்சம் கூட அக்கறையே இல்லாம நிம்மதியா தூங்கி எந்திரிச்சிட்டு வர.... என்னடி இதெல்லாம்?" என உறும அவன் சொன்னதில் இதயம் வேகமாக துடிக்க
"எ...எ...என்னடா...சொல்ற?"
"இப்போ வந்து கேளு"
"ஆ...ஆரு...ப்ளீஸ்..."
"ஆபிஸ்லதான் இருக்காராம்.... கதிர்தான் கால் பண்ணி சொன்னாரு..... யாரயும் பாக்க கூட விடலயாம்...." என்றவன் அவளைப்பார்க்க அவள் ஸ்கூட்டரை நோக்கி நடந்து சென்றுகொண்டிருக்க
"அஷ்வி...." என கத்தி அழைக்க நின்று என்ன என்பது போல் திரும்பியவளிடம்
"ரொம்ப கோவத்துல இருப்பாங்க....பாத்து " என அக்கறையாக கூற
"என்ன அடிக்க கை ஓங்கின இல்ல... இரு வந்து வெச்சிக்கிறேன்...." என்றவள் வெளியேறிவிட அவள் தோரனையில் உள்ளுக்குள் குளிரெடுத்தது ஆரவ்விற்கு.....
ஆர்.கே இன்டஸ்ட்ரீஸ்......
கதிர் சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் கதவை தடாரென திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்த அஷ்வினி அங்கு அவனை காணாது குழம்பி நின்றாள்.
சுற்றுமுற்றும் கண்களால் அலசியவளுக்கு ஓரத்திலிலிருந்த ஒரு அறையிலிருந்து அனத்தல் சத்தம் வரவும் நெஞ்சு படபடக்க அதனை நோக்கி ஓடியவள் அந்த கதவை திறந்து உள்ளே சென்று பார்க்க அங்கே அவள் கண்ட காட்சியில் அவளின் இதயம் நின்று துடித்தது ஒரு கணம்.....
அவன் அங்கிருந்த விலையுயர்ந்த கட்டிலில் காலை குறுக்கியவாறு நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனருகில் ஓடிச் சென்று அவன் நெற்றியை தொட்டுப் பார்க்க அது அனலாய் கொதிக்கவும் அவளுக்கு வந்த நேரம் அல்லது அதற்கு முன்னே காய்ச்சல் இருந்து அதை அவன் கவனிக்காமல் விட்டிருக்க வேண்டும் என சரியாய் யூகித்தவளுக்கு அவனை அந்த நிலைமையில் பார்க்க கண்கள் கலங்கியது.
இருந்தும் நிலமையின் விபரீதம் உணர்ந்து ஆரவ்விற்கு அழைத்து விஷயத்தை சுருக்கமாக விளக்கியவள் வைத்தியரை அழைத்து வருமாறு கூறி வைத்து விட்டு அவனை பார்க்க அவனோ அறைமயக்கத்தில் கண்களை கடினப்பட்டு திறந்திருந்தான்.
அவன் முழித்தது கண்டு " தே...தேவ்...ஐ ஆம் சாரி..." என அவள் பேசி முடிக்கும் முன் மயங்கிவிட பதறிப்போனாள் அவள் மனையாள்....
நீரை எடுத்து வந்து முகம் துடைத்துவிடுவோம் என எழுந்தவள் அவன் கை தன் விரலை இறுக்கிப் பிடித்திருப்பது கண்டு அப்படியே கீழே அமர்ந்துவிட்டாள்.
கொஞ்ச நேரத்தில் ஆரவ்வும் வைத்தியருடன் வர அவனை பரிசோதித்தவர்
"ஸ்ட்ரெஸ் அதிகமானதால வந்திருக்கு... அவர் ஏதயோ உள்ளுக்குள்ள வெச்சி மறுகிகிட்டு இருந்திருக்காரு..." எனவும் ஆரவ் அஷ்வினியையும் அஷ்வினி ஆரவ்வையும் சலேரென திரும்பிப் பார்த்து உறுத்து விழித்தனர்.
வைத்தியர் போகும் வரை பொறுத்திருந்தவன் அஷ்வினியிடம் காயத் தொடங்கினான்
"எல்லாம் உன்னால வந்தது அஷ்வினி....நீ அம்மா வீட்டுக்கு போறன்னு சொன்னதுமில்லாம கயல் அந்த மாறி கேள்வி கேட்டதும் அவருக்கு குற்ற உணர்ச்சியா இருந்திருக்கும்.....அதை யோசிச்சிருப்பாரு"
"நீயும் ஒரு காரணம்தான் ஆரவ்.... ஆர்வமா பேச வந்த அவர்கிட்ட மூனாவது மனுஷன் மாறி ட்ரீட் பன்னீல்ல... அத நெனச்சிதான் குற்ற உணர்வா இருந்திருக்கனும்" என்றாள் பதிலுக்கு....
இருவரும் முறைத்துக் கொண்டு திரும்பி எதிரும் புதிருமாய் நின்று கொள்ள ஆரவ்விற்கு கமிஷ்னரிடமிருந்து கால் வர இருந்த கோபத்தில் அவளிடம் சொல்லாமலேயே சென்றுவிட
"ரொம்பத்தான் பண்ணுற போடா..." என தானும் முறுக்கிக் கொண்டு ரிஷியின் முகத்திற்கு சூடு குறைய அங்கிருந்த வெள்ளை துனியால் துடைத்துவிட்டாள்.
மருந்தின் உதவியில் மெதுவாக கண்களை திறந்தவன் அருகில் அஷ்வினி அவன் கை மீது தலை சாய்த்து படுத்திருப்பது கண்டு ஒன்றும் புரியாமல் நெற்றியை சுருக்கி அவளிடமிருந்து கையை உறுவப்போனவனின் அசைவில் இலேசாக தலை சாய்த்திருந்தவள் அவசரமாக அண்ணார்ந்து பார்க்க அவள் கண்கள் கலங்கி இருக்கவும் ஏற்கனவே அசதியில் இருந்தவனுக்கு அது எரிச்சலை கிளப்ப
"ப்ச்....இப்போ எதுக்கு கண் கலங்கி கிட்டு இருக்க?" என்றான் வெடுக்கென.... அவன் உதாசீனம் வலித்தாலும் அவள் மீதுதான் தவறு என்பதால்
"இப்போ பரவால்லயா தேவ்....?" என்று அவள் கையை அவன் நெற்றியிடம் கொண்டு போக அதை தட்டிவிட்டவன்
"உன் அக்கறய நா நம்ப போறதில்ல... முதல்ல போ இங்கயிருந்து" அவன் சீற தலையை முடியாது என ஆட்டியவள்
"இல்ல...நா போக மாட்டேன் எங்கயும்"
"இப்போ இப்பிடி சொல்றவ எதுக்குடி நேத்து அம்மா வீட்டுக்கு போகனும்ன?" கயலை அப்படி கேட்க வைத்துவிட்டாளே என்ற கோபம் அவனுக்கு....
"நீங்க என் பக்கத்துல இல்லாம போகவும் எனக்கு சட்டுனு அம்மா ஞாபகம் வந்துடிச்சி" என்றவளது பதிலில் கோபம் கொஞ்சம் மட்டுப்பட
"அப்போ எதுக்கு என்ன பாக்காம திரும்பியிருந்த?"
"அ...அ...அது..."
"சொல்லுடி..."
"நீ...நீ..நீங்க ராத்திரி..." என தொடங்கப்போக கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்க அவள் பேச்சு தடைபட இருவரும் ஒரு சேர திரும்பிப் பார்க்க அங்கே நின்றிருந்த நபரை பார்த்து ரிஷிக்கு கோபத்தில் கண்கள் சிவக்க... அஷ்வினியோ அதிர்ச்சியாய் திரும்பி ரிஷியை பார்த்தாள்!!!
வகுப்பில் அமர்ந்திருந்த கயல்விழிக்கு வருணை பார்க்கும் வரை இருப்புக் கொள்ளவில்லை ஆரவ் சொன்ன செய்தியில்.....
எவ்வளவு வாதாடியும் இன்று காலேஜ் போயே ஆக வேண்டுமென்று அனுப்பி வைத்துவிட்டான் ஆரவ்...
இன்று முக்கியமான அஸைமண்ட் சப்மிட் பண்ண வேண்டியிருந்ததால் அவளும் அடம் பிடிக்காமல் கிளம்பி வந்து விட்டாள்.
அருகில் அமர்ந்திருந்த ரித்துவை சோகமாக திரும்பிப் பார்க்க அவளோ வேறு ஏதோ யோசனையில் இவளை கண்டகொள்ளவே இல்லை....
அன்று இரண்டு கேங்கையும் சஸ்பெண்ட் செய்ததிலிருந்து இப்படித்தான் இருந்து கொண்டிருக்கிறாள்.கேட்டதற்கு கூட எதுவும் சொல்லாமல் திரும்பவும் விட்டுப்பிடிப்போம் என இவளும் விட்டு விட்டாள்.இன்று கேட்டே ஆக வேண்டும் என தீர்மானித்தவள் அவள் தோல் தொட்டு
"ரித்து...." என அழைக்க அவளிடம் பதிலில்லாமல் போகவும்
"ரித்திகா...." என அவளை உலுக்கி கத்த திடுக்கிட்டு திரும்பி முறைத்தவள்
"ஹி...ஹி....கூப்டியா செல்லம்.... எனக்கு கேக்கவே இல்லயே....."
"கேக்காது கேக்காது...அது எப்பிடி கேக்கும்"
"சாரிடி செல்லம்....சரி எதுக்கு கூப்ட?"
"சொல்லமுடியாது போடி..."
"என் செல்லம்ல....சாரிடி" என காதை பிடிக்கவும்
"சரி சரி கால்ல விழுந்துடாத...."
"என்கிட்ட மாட்டாமயா போயிருவ.... சரி என்னன்னு சொல்லு"
"ம்...அத நீதான் சொல்லனும்"
"புரியிறா மாறி பேசவே மாட்டியா நீ?"
"ப்ச்...எதுக்கு எப்போ பாரு ஏதோ யோசிச்சிகிட்டே இருக்க?"
"யாரு...நா..?"
"நடிக்காத ரித்து..... சொல்ல புடிக்கலன்னா வேணாம்"
"ஹே....அப்பிடி இல்ல கயு...."
"....."
"அது..." என்றவளை முறைக்க
"கோவப்படாதடி...." என்றவள் நடந்த அனைத்தையும் ஒன்று விடாது தன் தோழியிடம் கூறியவள் கண் கலங்க கீழே குனிந்து கொள்ளவும் அவளை தன் புறம் திருப்பி கண்ணீரை துடைத்து விட்டவள்
"ரித்து...."
"....."
"என்ன பாருடி...."
"......"
"ஆரு என்கிட்ட சித்தார்த் அண்ணாவ பத்தி சொல்லி இருக்காங்கடி... அவங்களுக்கு லவ்னாலே புடிக்காதாம்.... யாருகிட்டயும் அதிகமா பேச மாட்டாங்களாம்.... அப்படி இருக்குறவங்க உன்ன சீண்டியிருக்காங்கன்னா நீ அவங்கள ஏதோ ஒரு வகைல பாதிச்சிருக்கேன்னுதானே அர்த்தம்?"
"பட்...எம்மேல லவ் வரவே வராதுன்னு சொன்னாருடி... அதுதான் என்னால தாங்கிக்க முடில...."
"அது சும்மா சொல்லியிருப்பாங்கடி"
"இல்ல கயு..."
"ப்ச்...சொன்னா கேக்கனும்டி"
"இப்போ என்னதான் பண்ணனும்குற?"
"அவங்கள சும்மா விட்டா அவங்க விலகி தான் போவாங்க....நீ என்ன பன்றன்னா.... அவங்கள எப்பவும் டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டே இரு"
"அப்போ என்ன லவ் பண்ணுவாங்கல்ல கயு....?" எதிர்பார்பாய் கேட்டவளிடம் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தாள் கயல்விழி.
ஆர்.கே இன்டஸ்ட்ரீஸ்.....
கதவு தட்டும் சத்தத்தில் இருவரும் ஒருசேர திரும்பிப் பார்க்க அங்கே முகம் முழுதும் இரத்தக் கரையுடன் இளைத்தவாறு நின்றிறுந்தாள் அனன்யா.
அவளைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்த அஷ்வினி அவளையுமறியாமல் தேவ்வின் கைகளை இறுக்க பற்ற அவள் அதிர்ச்சியறிந்து அவளை திரும்பி பார்த்தவன் அவள் கைகளை அழுத்த.... அவன் கொடுத்த அழுத்தத்தில் அவனை பார்த்து விட்டு மீண்டும் அனன்யாவை ஏறிட அவளோ இரு கைகளையும் சேர்த்து கும்பிட்டு
"ரி....ரிஷி....ப்ளீஸ்...எ...என்ன காப்பாத்து...." என்றவள் மயங்கி விழப்போக அஷ்வினி ஓடிச் சென்று அவளைப்பிடிக்க தன் கையை உதறியதில் ஏற்கனவே கோபத்திலிருந்தவன் அவள் அனன்யாவை தாங்கிப் பிடிக்கவும்
" அஷ்வினி" என கத்த அவன் கத்தியதில் உடல் துக்கிவாரிப் போட சடாரென திரும்பியவளிடம்
"தேவ் ப்ளீஸ்.....என்ன தடுக்கனும்னு நெனக்காதீங்க.." என்றவள் அவன் மேலும் பேசும் முன் கயலுக்கு அழைத்து
"கயல்....நீயும் ஆரவ்வும் உடனே ஆபீஸ் வந்துடுங்க.... நா ஹாஸ்பிடல் போறேன்....என்கிட்ட இப்போ எதுவும் கேக்காத... நா வந்து பேசறேன்..." என்று அவளே பேசிவிட்டு கட் பண்ணவள் அவனிடம்
"கதிர் அண்ணா கூட போறேன்" என்றவள் கதிரின் உதவியுடன் அவளை கூட்டிக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள்.
அவள் செல்வதையே பார்த்திருந்தவனுக்கு நெஞ்சில் ஒரே ஒரு கேள்வியே மோதிக்கொண்டிருந்தது.
"உனக்கு என்ன விட அவதான் முக்கியமா பொய்ட்டால்ல அஷு....?"
***
ஹாஸ்பிடல்......
அது ஒரு தனியார் மருத்துவமனை என்பதால் எந்த விதமான விசாரணைகளுமின்றி உள்ளே அனுதிக்கப்பட்டாள் அனன்யா...
வயிற்றில் கத்தி குத்தியிருந்ததில் அதிகமான இரத்தம் வெளியேறியிருக்க அஷ்வினி பதறியபடியே வர அவள் பதற்றம் கதிரையும் தொற்றிக் கொள்ள அவசரமாகவே வண்டியை செலுத்தியிருந்தான்.
.......
ஆபீஸ்......
ஆரவ் வேலையை முடித்துவிட்டு வெளியில் வரவும்தான் கயல் கால் பண்ணி கூறியது.... அவளை தனியாக வர சொன்னவன் தன் அண்ணனுக்கு தான் என்னவோ ஏதோவென்று பயந்து வந்திறங்கவும் கயலும் ரித்திக்காவுடன் காலேஜிலிருந்தே வந்திறங்கவும் சரியாக இருக்க மூவரும் சற்று பதற்றத்துடனேயே உள்ளே நுழைந்தனர்.
அங்கு ரிஷி மட்டுமே தனித்திருக்க வெகுவாய் குழம்பிய ஆரவ் "இவ அண்ணாவ விட்டுட்டு எங்க போய்த்தொலஞ்சா..... அண்ணா எதுக்கு இவ்வளோ கொபமா இருக்காங்க...... என்னத்த பண்ணித் தொலச்சாளோ...." என நினைத்தவன் எதுவும் பேசாமல் நின்று கொள்ள கயல்
"மா....மாமா...அஷ்வி எங்க.... நீங்க மட்டும் இருக்கீங்க? எதுக்கு ஹாஸ்பிடல் போனா?" எனவும் எதுவும் பேசாமல் அவளை முறைத்த முறைப்பில் கயல் வாயை கப்பென மூடிக்கொள்ள ரித்திக்காவொ பயந்து கயலின் கையை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டாள்.
அவள் ரிஷியை இதுவரை பார்த்ததேயில்லை......
டிவி , மகஸின்களில் மட்டுமே அவனை கண்டிருந்தவள் இன்று கண்கள் சிவக்க பெட்டில் படுத்திருப்பவனின் தோற்றத்தில் பயந்தே போனாள்.
ஆரவ்விற்கு யாரிடம் கேட்பதென்றே புரியவில்லை... ஹாஸ்பிடல் போயிருக்கிறாள் என கயல் சொன்னது அப்போதுதான் ஞாபகம் வர படபடப்பாகவே இருந்தது.
எங்கே என்று இவனிடம் கேட்கவும் முடியாது.... அவளிடம் கேட்கவும் முடியாது எனும் நிலையில் கதிர் ஞாபகம் வரவும் " ஒரு நிமிஷம் " என்றுவிட்டு வெளியில் வந்தவன் கதிருக்கு அழைத்தான்.
"அது சார் ஒரு பொண்ணுக்கு வயித்துல கத்தி குத்தியிருக்காங்க...."
"வாட்....எப்பிடி நடந்துது?பட் அது எப்பிடி அஷ்விக்கு தெரியும்?"
"அந்த பொண்ணு நா சொல்ல சொல்ல கேக்காம அதுபாட்டுக்கு கதவ தொறந்துகிட்டு போயிடுச்சி சார்....பேசிட்டிருக்கும் போதே திடீர்னு மயங்கிடுச்சு... மேடம் தான் பதறிட்டாங்க... பட் மாறன் சார் ரொம்ப கோபமா மேடத்துக்கு திட்னாரு..."
"ஓகே கதிர்...."என்றவன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த தலையை அலுத்தக் கோதிக் கொண்டான்.
"இடியட் என்ன காரியம் பண்ணி வெச்சிருக்கா.....பட்....அந்த அனன்யா எப்பிடி...?" அவனுடைய சி.பி.ஐ மூளை அவசரமாக யோசிக்க தொடங்க அதை தடை செய்வது போல் உள்ளிருந்து கேட்டது கயலின் பதற்றமான குரல்....
"மாமா...என்ன பன்றீங்க?" என மறுபடியும் அவள் கேட்கவும் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தவன் அங்கே ரிஷி எல்லா பொருட்களையும் விசிறி அடித்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்து
"அண்ணா என்ன பண்றீங்க? உங்க உடல் பலவீனமா இருக்கு... ரிலாக்ஸ்ணா..." என்றவாறே அவனை தடுக்கப்போக ஏதோ உடைக்க கையிலெடுத்தவன் அப்படியே அதை போட்டு விட்டு " இடியட் " என்று மெத்தையில் குத்த அவனருகில் வந்த ஆரவ்
"அண்ணா ப்ளீஸ்... ஸ்ட்ரைன் பண்ணிக்காதீங்க.... அவ மறுபடி எதுக்கு வந்திருக்கான்னு பாக்கலாம்.... அதுக்கப்பறம் அஷ்வினி கிட்ட பேசலாம்... ரிலாக்ஸ்....." எனவும் முகத்தை மறுபக்கம் திருப்பிக் கொள்ள
"இவருக்கு மட்டும் காய்ச்சல் இல்லாம இருந்துது இன்னக்கி கன்பார்மா ஒரு கொல விழுந்திருக்கும்...." என நினைத்தவன் ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்து நின்று யோசிக்கத் தொடங்கினான்.
***
ஹாஸ்பிடல்......
முகத்தை மூடியபடி அமர்ந்திருந்த அஷ்வினி கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு அவசரமாக எழுந்து அவரருகே சென்று
"டாக்டர்.....என்னாச்சி பொழச்சிகிட்டாங்கல்ல....?"
"கிரிடிகல் ஸ்டேஜ தாண்டிட்டாங்க.... பட் இன்னும் சுயநினைவு இல்லாமதான் இருக்காங்க... ஒன் அவர் கழிச்சிதான் சொல்ல முடியும்...." என்றவர் சென்றுவிட
"இன்னும் ஒன் அவரா..?தேவ் ரொம்ப கோபத்துல இருப்பாரே...." என நினைத்தவள் தொப்பென அமர்ந்து விட்டாள். அவளையே பார்த்திருந்த கதிர் அருகில் வந்து
"மேடம்...ஆரவ் சார் கால் பண்ணாரு...ரொம்ப கோவப்பட்டாரு"
"மேடம்னு சொல்லாதீங்கண்ணா... ஏற்கனவே எதிர்பாத்தது தான் விடுங்க..."
"பட்...."
"எண்ணண்னா பன்றது... இன்னும் ஒன் அவர் ஆகுமாமே....தேவ்வ நெனச்சாதான் பயமா இருக்கு"
என்றவளை பார்த்து "கோவத்துக்கு இலக்கணமா இருக்குறவருக்கு இப்பிடி ஒரு பொண்டாட்டியா..." என நினைத்தவன் அமைதியாக இருந்துவிட்டான்.
அவள் கண் விழித்து விட்டதாக தாதி ஒருவர் வந்து சொல்ல டாக்டர் அனுமதிக்கவும் உள்ளே சென்று
"அனன்யா... ஐ ஆம் மிஸிஸ்.அஷ்வினி தேவமாறுதன்.... என்ன அடையாளம் தெரியும்னு நெனக்கிறேன்... உங்களுக்கு உதவி பண்ணது மனிதாபிமான அடிப்படைலதான்... உங்க அட்ரஸ் சொன்னீங்கன்னா நானே விட்டுடுவேன்..." என்றவள் அனன்யாவை பார்க்க அவளோ மௌனமாக கண்ணீர் வடிக்கவும்
"இல்லங்க வேணாம்...ரிஷி ஏற்கனவே உங்க மேல கோபத்துல இருப்பான்.... என்னால பிரச்சினை வேணாம்.."
"தேவ்வ நா சமாளிச்சிகுறேன் அனன்யா.... நீங்க என்கூடதான் தங்குறீங்க" என்றவள் அவளை டிஸ்சார்ஜ் செய்து வீட்டில் ஒரு அறையில் விட்டுவிட்டு நேரே ஆபீஸுக்கு சென்றாள்.
ஆபீஸ்......
ரித்துவும் கயலும் உள் அறையில் இருக்க ஆரவ் கேபினில் நின்று கொண்டு அதன் நீள அகலத்தை அளந்து கொண்டிருந்தான்
என்ன யோசித்தும் அனன்யா எப்படி திடீரென்று ரிஷியை தேடி வந்திருப்பாள் என்பதை யூகிக்க கூட முடியவில்லை அவனால்.....
திடீரென கதவு திறக்க சட்டென திரும்பியவன் அங்கே அஷ்வினி நுழையவும் கோபத்துடன் அவளருகில் சென்று
"அஷ்வினி " எனவும் அவனை பார்த்து பயந்தாலும் கையை கட்டிக் கொண்டு அவனை பார்த்து
"நீ என்ன கேக்க வரன்னு எனக்கு தெரியும் ஆரவ்.... நா மனிதாபிமான அடிப்படைல தான் உதவி செஞ்சேன்.... செய்வேன்...." என்றவளை புருவம் சுருக்கி பார்த்து
"செய்வேன்னா.....?"
"நம்ம வீட்லதான் குணமாகும் வர தங்க போறா?"
"யூ... ஸ்டுப்பிட்... யார கேட்டு முடிவெடுத்த?அண்ணாக்கு தெரிஞ்சா என்ன ஆகும் தெரியுமா?"
"அத பாத்துக்கலாம் மிஸ்டர்.ஆரவ்.... இப்போ வழி விடுங்க...." என்றவள் அவன் பதிலை எதிர்பாராது உள்ளே நுழைய அவசரமாக எழுந்த கயல் அருகில் வந்து பேசப்போக
"நா உன்கிட்ட அப்பறம் பேசுறேன் கயல்...." எனவும்
"சரி அஷ்வி...."என்றவாறே வெளியேறி விட அறையை சுற்றுமுற்றும் அலசியவள் என்ன நடந்திருக்கும் என யூகிக்கவும் பயத்தில் மனது திக்திக்கென அடித்துக் கொண்டது.
தன் கையை மடித்து கண்களுக்கு மறைவாக வைத்து படுத்திருந்தவன் அஷ்வினி வந்தது தெரிந்தும் அசைந்தானில்லை....
அவன் பக்கத்தில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தவள் அவன் தன்னை கண்டுகொள்ளாதது தெரிந்தும் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தாள்.பேசினால் கோபப்படுவான் என தெரிந்திருந்தாலும் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில்
"தேவ்...."என கையை பிடிக்க அவளை தள்ளிவிட்டு சடாரென எழுந்தமர்ந்து அவளை கண்கள் சிவக்க பார்த்தவன்
"பேசாத....மீறி பேசின கொண்ணுருவேன்"
"தேவ்...நா சொல்றத கொ...."
"கெட்டவுட்..."
"தே...."
"ஐ செட் கெட் அவுட்...இடியட்"
"முடியாது...."
"முடியாதூ......அப்போ நா போறேன்" என எழுந்தவன் தடுமாறி விழப்போக அவசரமாக எழுந்து அவனை பிடித்தவளை சுவற்றில் சாய்த்து கழுத்தை பிடித்து இறுக்க அவன் பிடியில் வலித்தாலும் கண்களை இறுக்க மூடி கட்டுப்படுத்த அதுவும் முடியாமல் போகவும் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.
அதை கண்டு என்ன நினைத்தானோ கையை எடுத்தவன் "ச்சேஹ்...." என்றுவிட்டு உடல் ஒத்துழைக்காமல் போக கட்டிலில் அமர்ந்துவிட்டான்.
அவன் விட்டவுடன் இறுமியவாறே இருந்தவள் அவன் அமரவும் அவன் காலை பிடித்துக் கொண்டு
"ஐ...ஆம் சாரி தேவ்....ப்ளீஸ்...அவ உயிருக்கு போராடிட்டு இருந்தா.... என் கண் முன்னால ஒரு உயிர் துடிக்கும் போது என்னால எப்பிடி தாங்க முடியும் சொல்லுங்க... அவ செத்திருந்தான்னா கடவுள் என்ன மன்னிச்சே இருக்க மாட்டாரு.....அவ எப்பிடி பட்டவளாவும் இருந்திருக்கலாம்.. பட் இப்போ அவ திருந்திட்டான்னு தோனுது....ப்ளீஸ் தேவ்.."
"....."
"தேவ்....அவ குணமாகும் வர நம்ம வீட்லதான் தங்க போறா...." என்றவளது பேச்சில் அவளை கூர்ந்து பார்த்தானே ஒழிய ஒரு வார்த்தை பெசவில்லை....
"தேவ்.....ஏதாவது பேசுங்க ப்ளீஸ்...."
"......."
"தேவ்...." என்றவள் அவன் நெற்றியை தொடப்போக மறுபக்கம் திரும்பிவிட்டான்.மனம் வலித்தாலும் வந்த கண்ணீரை உள்ளிழுத்தவள் எழுந்து ஆரவ் வாங்கி வைத்திருந்த சாப்பாட்டை எடுத்து வந்து வாயருகே கொண்டு செல்ல சாப்பாட்டுடன் அவள் கையை தட்டிவிட அதில் கீழே விழுந்து சிதறியது.
இதை உன்னிடம் நான் எதிர்பார்தேன் என்பது போல் பார்த்தவள் மீண்டும் இன்னொரு கவளத்தை நீட்ட
"ப்ச்...." என்றவன் அதையும் தட்டிவிட்டான்.
ஒரு பெருமூச்சுடன்
"தேவ்....என் மேலுள்ள கோவத்த எதுக்கு சாப்பாட்டுல காட்றீங்க....? ம்...சாப்புடுங்க" என்றவள் மறுபடி நீட்ட அவள் கையிலுள்ள தட்டை பறித்து விசிறி அடிக்க அது அறை முழுவதும் தெரித்து விழுந்தது.
அவள் எதுவும் பேசவுமில்லை...... அதிர்ச்சியாகவுமில்லை.... நிதானமாக நடந்து சென்று அவன் மாத்திரையை எடுத்தவள் தண்ணீர் க்ளாஸுடன் அவனிடம் வந்து
"என் கையால நா தர்றது தானே புடிக்கல.... பக்கத்துல வெச்சாலும் குடிக்க போறதில்ல....சோ...." என்றவள் வெளியில் சென்று அனைவரையும் அழைத்தவள் ஆரவ்விடம் திணித்து விட்டு ஓரமாக நின்று விட்டாள்.
உள்ளே வந்தவர்கள் அதிர்ந்து இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்திருக்க அஷ்வினி ஆரவ்விடம் மாத்திரையை திணிக்கவும் அவளை முறைத்துவிட்டு வேறு வழியில்லாமல் ரிஷியிடம் நீட்ட அனைவர் முன்னிலையிலும் ஏதும் செய்ய இயலாமல் அவளை பார்த்துக் கொண்டே குடித்தான்.
விதி வலியது........
............
வீடு வந்து சேரும் வரை எவரும் எதுவும் பேசவில்லை..... அனைவருக்கும் மௌனமே மொழியாகிப் போக ரித்துவை அவள் வீட்டில் இறக்கி விட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தனர்.
வந்ததும் வராததுமாக யாரையும் கண்டு கொள்ளாமல் அனன்யாவுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் நுழைய ரிஷிக்கு வந்ததே கோபம்....
அனைவரும் இருந்தபடியால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லையாயினும் அவன் கண்கள் சிவந்திருப்பதிலிருந்தே அவன் கோபம் புரிந்தது ஆரவ்விற்கு....
அவனிற்குமே எரிச்சலாகத்தான் இருந்தது அஷ்வினியின் செய்கை... ஏன்தான் இப்பிடி நடந்துக்குறாளோ என சலித்துக் கொண்டவன் ரிஷியை கைத்தாங்கலாக கொண்டு போய் ரூமில் விட்டு வந்தான்.
அனன்யாவின் அறை.....
வலியில் முகத்தை சுழித்துக் கொண்டு படுத்திருப்பவளை கைகட்டி நின்று ஒரு கணம் பார்த்திருந்தாள்.
அவளுக்குமே அவள் செய்கை பிடிக்கவில்லை தான்.... இருந்தும் என்னதான் செய்வது?
மனம் முழுவதும் அனன்யாவின் மேல் வெறுப்பு இருந்தாலும் இப்போது அதை காட்டும் நேரமல்லவே!
உயிருக்கு போராடிக்கொண்டிரும் ஒரு உயிரை காப்பாற்றி இருக்கிறாள் அவ்வளவே..... மற்றபடி அவள் திருந்தியிருந்தாலும் திருந்தப்போவதில்லை என்றாலும் அதை பற்றி அவளுக்கு கவலையில்லை....
இதை யாவற்றையும் புரிந்து கொள்ளாமல் அவள் மீது கோபம் காட்டினால் அவளும் என்னதான் செய்வது???
அனன்யா இந்த வீட்டிலிருந்து போகும் வரை அவளிடம் யாரும் பேசப்போவதில்லை என்பதுவும் அவளுக்கு தெரிந்துதான் இருந்தது. இருந்தும் அவளாய்த்தான் பேசுகிறாள்....
இப்போது ரிஷியிடம் நிற்காமல் வந்ததற்கு காரணம் அவன் உதாசீனம்தான்.... அவள் ஏதாவது செய்யப்போக அவன் கோபம் இன்னுமே கூடுமே ஒழிய குறையப் போவதில்லை என்பது அவளுக்கு தெரியாதா என்ன?!!.....
((ஆனால் அவளுக்கு தெரியாத ஒன்று...அவள் அருகில் வந்தால் கோபப்படுபவன் தான் அவள் இல்லாமல் போகவும் கோபப்படுவான் என்பது.....))
வீடு வந்து சேரவே மாலையாகியிருந்தது....
ஒரு பெருமூச்சுடன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தவள் நேரே சமையலறை சென்று காபியை போட்டு எடுத்துக்கொண்டு மாடியேறினாள்.
இரண்டு கப்புகளை கயலிடம் கொடுத்தவள் மற்றையதை எடுத்துக் கொண்டு தன் அறை நோக்கி சென்றாள்.
ரிஷி பெட்டில் அமர்ந்தவாறு கண்களை மூடி சாய்ந்திருக்கவும் அவனருகே சென்று "தேவ்..." எனவும் கண்களை திறந்து அவளையும் காபி கப்பையும் ஒரு பார்வை பார்த்தவன் எதுவும் பேசாமல் திரும்பவும் கண்களை மூடிக் கொள்ள அவளுக்குத்தான் தொண்டை அடைத்தது.
இதற்காகத்தானே விலகி இருக்கிறாள்.... தன் விதியை நொந்தவள் அவனருகில் இருந்த மேசையில் கப்பை வைத்துவிட்டு பால்கனிக்கு சென்று நின்றுகொண்டாள்.
அவன் அமைதியில் மனது வலிக்க கண்களிலிருந்து அருவியாய் இறங்கிக் கொண்டே இருந்தது கண்ணீர்.....
அருகில் அரவமில்லாமல் போக கண்களை திறந்தவன் அவள் பால்கனியில் நிற்பது கண்டு புருவ முடிச்சுடன் நெற்றி சுருங்க பார்த்துவிட்டு தன் வலக்கை நடு விரலால் புருவத்தை நீவியவன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.
அழுது கொண்டிருந்தவளையும் யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தவனையும் நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வந்தது அஷ்வினியின் மொபைலின் சிணுங்கல்.....
இருவரும் ஒரு சேர திரும்பிப் பார்க்க அது ஒருமுறை அதிர்ந்து அடங்கி மறுபடியும் அழைக்க மறுபக்கம் திரும்பி கண்களை துடைக்க அதை கண்டுகொண்டான் ரிஷி....
அவசரமாக வந்து அதை எடுத்து காதில் வைத்தவளையே தொடர்ந்தது அவன் ஆராய்ச்சிப் பார்வை......
"சொல்லு அண்ணா" அவள் அழைப்பிலேயே ஏதோ நடந்திருக்க வேண்டும் என யூகித்து விட்டான் போலும்
"என்ன ப்ராப்ளம் ரிக்ஷி?" என்றான் அஜய்..... அவன் ரிக்ஷி என எப்போது அழைப்பான் என்று அவளுக்கா தெரியாது.....
"ஒன்னுமில்ல அஜய் " என்றாள் தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு
எவ்வளவு ஆசையாக வந்தாள் தன் கணவனிடம் விஷயத்தை பகிர..... எல்லாம் கனவாய் போனதோ!!!
அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது....ஃபோனை கையிலிருந்து எடுத்து வாய் பொத்தி கேவலை அடக்கியவள்
"இல்ல அஜய்.....கயல்... ஆரவ் அப்பறம் தேவ் மூனு பேரும் வருவாங்க.... எனக்கு கொஞ்சம் முக்கியமான வேல இருக்கு"
"நீயும் கட்டாயம் வர...."
"முடியாது அஜய்...." அவன் ஃபோனை வைத்திருந்தான். அதை ட்ரஸ்ஸிங் டேபிளில் வைத்தவள் ரிஷியிடம் வந்து நின்று தலை குனிந்தவாறே
"இன்னக்கி....அ... அம்மா வீட்டுக்கு பொய்ட்டு வரீங்களா?" அவளையே கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் அமைதியாகவே இருக்க அவள் மேலும் தொடர்ந்தாள்.
"இந்த நிலமைல போறது கஷ்டம்னு எனக்கு தெரியும்....பட் ப்ளீஸ்...." என்றவள் நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தாள்.
இருவர் கண்களும் நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்டதோ!!!! அவளின் கண்கள் இறைஞ்சுதலாய்... அவனதோ குற்றம் சாட்டுவதாய்...
அவன் வெடுக்கென தன் பார்வையை வேறு புறம் திருப்பிக்கொள்ளவும் கதவு தட்டப்படவும் நேரம் சரியாக இருந்தது.திரும்பி பார்த்தவள் அங்கே கயல் நின்றிருக்கவும்
"வா...கயல்...எதாவது வேணுமா?" என கேட்டவாறே அவளிடம் செல்ல
"இல்ல அஷ்வி....அம்மா கால் பண்ணாங்க... அதான்...."
"ஓஹ்....நா வர்ல... தேவ்வ கூட்டிட்டு போறியா?" எனவும் அவளை அங்கிருந்தே முறைத்தவன் கயலிடம்
"நீங்க போய்ட்டு வாங்க கயல்...நா வர்ல" எனவும் அஷ்வி கயலிடம் வருணுக்காக பார்வையால் கெஞ்ச அதை புரிந்து கொண்டவளாய்
"மாமா ப்ளீஸ்.... முக்கியமான விஷயத்துக்காகதான் அம்மா கூப்டிருக்காங்க.... ப்ளீஸ் மாமா...."எனவும் அஷ்வி முறைத்தாளே ஒரு முறைப்பு.....
"இவ எதுக்கு நம்மல மொறக்கிறா... சரியாத்தானே பர்ஃபோமன்ஸ் குடுக்குறோம்...பத்தாது போல" என யோசித்தவள்
"அப்படியென்ன நெட்டி முறிக்கிற வேல?" சற்று கடுப்புடனே கேட்டான்
"அத உங்க பொண்டாட்டிகிட்டயே கேக்க வேண்டியது"
எனவும் அவன் மௌனமாகிவிட அஷ்வினியின் உதட்டில் கீற்றாக புன்னகை அரும்பியது.
"மாமா....ப்ளீஸ்...." எனவும்
"உன் அக்காவயும் வர சொல்லு கயல்..." என்றான் எங்கோ பார்த்தபடி...அதில் சட்டென அவன் புறம் திரும்பியவள் அவனுக்கு கோபம் வரும் என தெரிந்தும்
"நா அனன்யா கூட இருக்கனும்" என்றாள். அவளை கண்கள் சிவக்க பார்த்து முறைத்தவன் கயலிடம்
"நீ போ கயல் நா குளிச்சிட்டு வந்தட்றேன்..." உடம்பிலுள்ள சூடு சற்று மட்டுப்பட்டு தெம்பாக இருக்கவும் சரி என்றான்.
"தேங்ஸ் மாமா...."என்றவள் சிட்டாய் பறந்து விட வாசலிலேயே நின்றுவிட்டாள்.பின்னே அவனிடம் யாரு வாங்கி கட்டிக் கொள்வது...
மெதுவாக எழுந்து குளியலறை சென்று கதவடைக்கவும் தான் அவளுக்கு மூச்சே வந்தது. அவனுக்கு துணியை எடுத்து வைத்தவள் அனன்யாவை பார்க்கச் சென்றாள்.
அனைவரும் ஹாலுக்கு வந்திருப்பது கண்டு தானும் வெளியே வந்தவள் அவளை இரு ஆண்களும் முறைத்துக்கொண்டு நிற்பதை கண்டு கொள்ளாமல் கயலிடம் மட்டும் விடை பெற்றாள்.
அவர்கள் மூவரும் வெளியேறிய அடுத்த நிமிடம் அனன்யாவின் அறையிலிருந்து " அம்மா..." என சத்தம் வரவும் அங்கு ஓடியவள் அறையில் அவள் அமர்த்திவிட்டு போன கமலம் அம்மா கீழே இரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்க அவருக்கு முன் கையில் கத்தியுடன் குரூரமாய் நின்றிருந்த அனன்யாவை பார்த்து உறைந்து போனாள் அஷ்வினி....
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
