"அம்மா...." கத்தியவாறே ஓடிப்போய் அவரை உலுக்க அவரோ அதற்குள் உயிரை விட்டிருந்தார்.
ஆக்ரோஷமாய் எழுந்தவள் அவளுக்கு அறையப் போகுமுன் அந்த கத்தி அவள் வயிற்றுக்குள் இறங்கியிருந்தது.
அஷ்வினி கீழே சரியவும் கத்தி கத்தி சிரித்த அனன்யா தன் வயிற்றுக்கு போட்டிருந்த கட்டை அவிழ்கவும் அதிலிருந்து சிவப்பு நிறத்தில் திரவம் மாறி ஒன்று வெளியேற அதையும் பிய்த்து எடுக்கவும் தான் தெரிந்தது நேற்று கூட இதிலிருந்து தான் ஒழுகியிருக்கிதென்று....
அவள் அதிர்ச்சியை பார்த்து கத்தி கத்தி சிரித்தவள்
"என்ன அஷ்வினி.... எதுக்கு இப்போ என்ன ஷாக்கா பாத்துட்டு இருக்க? ஓ...நேத்து நா நடிச்சத நம்பிட்டியா... ச்சு...ச்சு...ச்சு... பாவம் நீ.... எல்லோரையும் எதிர்த்துட்டு என்ன கூட்டி வந்து ஏமாந்துட்டல்ல?ஹூம்... என்ன செய்றது உன் கேரக்டர் அப்பிடி.... இப்போ பாரு....சோ சேட்..." பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளுக்கு கண்கள் சொறுக ஆரம்பித்துவிட்டது. அதை அறியாதவளோ இன்னும் பேசினாள்.
நார்மலாக பேசிக் கொண்டிருந்தவள் திடீரென கண்கள் பழிவெறியில் பளபளக்க
"உன் புருஷன் என் அப்பாவயும் என் அக்ஷுவயும் கொல்லுவான்... அத நான் கைகட்டி வேடிக்க பாக்கனுமா?சும்மா ஆப்படிச்சா வலிக்காதுல... அதான் அவன் இடத்துக்கே வந்து அவன் பொண்டாட்டியவே போட்டு நா யாருன்னு ஒரு சின்ன டெமோ காட்டினேன் செல்லம் வர்ட்டா.." என்றவள் அவளை தாண்டிப்போய் கதவை திறக்க அதுவோ வெளியால் லாக் பண்ணப்பட்டிருந்தது.
***
கார் கேட்டை தாண்டி கொஞ்ச தூரம் சென்றிருக்கும்... ஏனோ மூவரின் மனதும் படபடவென அடித்துக்கொள்ள ரிஷி
"ஆரு.... நாம திரும்பி வீட்டுக்கு போயிரலாம்டா.... நாம நெனக்கிற அளவுக்கு அஷ்வினி அங்க தனியா இருக்குறது பாதுகாப்..." என சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது ரிஷியின் போன் ஹை டெஸிபலில் கத்த துவங்கியது.
அதை அவன் எடுக்கு முன் கட்டாகி அடுத்தது ஆரவ்வினது சிணுங்க கலவரமான ரிஷி
"சாமிண்ணாவான்னு பாரு ஆரு..." என சொல்லாமுடிக்க அதுவும் கட்டாகி கயலது போன் சிணுங்க அதை எடுத்தவள்
"சாமி அண்ணாதான் மாமா...." என்றவள் அடண்ட் செய்து காதில் வைக்க பரபரப்பாக ஒலித்தது அவர் குரல்
"அம்மா...அம்மா...நம்ம அஷ்வினி பாப்பாவ அந்த பொண்ணு கத்தி.." எனும்போதே அவரின் கெட்ட காலமோ இவர்களின் கெட்ட காலமோ அவரின் போன் பேலன்ஸ் இல்லாமல் கட்டாகிவிட இவளுக்கு அதே நேரத்தில் டவர் கிடைக்காமல் போக "ஹலோ..ஹலோ...." என்றவள்
"மா...மாமா....ஆ...ஆரு... அஷ்விய அந்த பொண்ணு கத்தின்னு என்னமோ சொல்றாரு.. எனக்கு பயமா இருக்கு" என்றவளது கூற்றில் ரிஷிக்கு இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அடுத்த நிமிடம் கார் ஆரவ்வின் கைகளில் சீறிப்பாய பதினைந்து நிமிடங்களில் வீட்டின் முன் கார் க்ரீச்சிட்டு நின்றது.
காரை நிறுத்து முன்னே பாய்ந்து இறங்கிய ரிஷி புயல் போல் வீட்டுக்குள் நுழைய அதற்குள் ஹாலுக்கு வந்திருந்த சாமி
"தம்பி.... பாப்பா அந்த ரூம்ல....அந்தப் பொண்..." அடுத்ததை கேட்கவெல்லாம் அவன் அங்கு இல்லை....
பூட்டியிருந்ததை திறக்க கூட அவகாசமில்லாதவன் போல் உடைத்துக் கொண்டு போனவனின் இதயம் தாறுமாறாக துடிக்க "அஷூ......"என கத்திக் கொண்டே அவளை மடியில் ஏந்தியவன்
"தே..தேவ்..சாரி..ந..." என்றவளின் தலை மறுபக்கம் சாய ரிஷி "நோ....." என கத்தவும்தான் அதிர்ச்சியில் வாசலில் நின்றிருந்தவர்கள் நிகழ்காலத்திற்கு வந்தனர்.
"அக்கா..."என கத்திய கயல் அவளருகில் செல்லப்போக அவளை எட்டிப்பிடித்து நிறுத்திய ஆரவ் வெளியே அஷ்வியை கொண்டு வருவதற்காக கயலோடு சேர்ந்து வெளியேறியவன் அவளை அங்கே நிறுத்திவிட்டு அவசரமாக சென்று காரை ஸ்டார்ட செய்ய கயல் முன்னால் ஏறிக்கொள்ள அஷ்வியுடன் ரிஷி பின்னால் ஏறவும் அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் பிரபல தனியார் மருத்துவமனையில் நின்றது ஆரவ்வின் கைங்காரியத்தில்....
அவள் ஐ.சி.யு வில் அட்மிட் பண்ணப்பட தன் சக்தியெல்லாம் வடிந்தாற் போல் தொப்பென சோஃபாவில் அமர்ந்த ரிஷியை அவசரமாக பிடித்தான் ஆரவ்.
"அண்ணா... கண்ட்ரோல் யுவர் செல்ஃப்...அவளுக்கு ஒன்னும் ஆகாது...." என்றவனின் குரலுக்கு சுவற்றில் சாய்ந்து எங்கேயோ வெறித்துக் கொண்டிருந்தவனின் பார்வை ஒருசொட்டுக் கூட அசையவில்லை....
அவனின் கையை அழுத்திக் கொடுத்தவன் எழுந்து சுவரில் சாய்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் தன்னவளின் பக்கம் சென்று அவள் தோல் தொட்டு
"அம்மு...." என்றதுதான் தாமதம் அவனை கட்டிப் பிடித்து கதறிவிட்டாள்.அவள் தலையை மெதுவாக வருடிக் கொடுத்தவன்
"அம்மு....அழாதடா....அஷ்விக்கு ஒன்னும் ஆகாது.."
"ஆ...ஆரு..அக்...அக்கா..."
"ஓன் அக்காதான்டா....அவளப்பத்தி ஒனக்கு தெரியாதா... நம்மல விட்டு எங்கயும் போக மாட்டா..."
"இ...இ...இல்ல ஆரு...ர...ரத்தோம்..."
"ஷ்....அம்மு மனச போட்டு கொலப்பிக்க கூடாது... அவளுக்கு எதுவும் ஆகாது....நீ வேண்ணாபாரு..." என பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவன் ஃபோன் அலற அதை எடுத்து பார்த்தவன் அதில் " அத்தை " என ஒலிரவும் கைகள் நடுங்க அடண்ட் செய்து காதில் வைக்க
"மாப்ள... ஏன் இவ்வளவு நேரம்....பிரச்சின ஒன்னுமில்லயே..."
"இ....இல்ல அத்தை...அஷ்விக்கு...."
"அஷ்வாக்கு என்னாச்சி?" கலவரமாய் ஒலித்தது அவர் குரல்
"சின்ன ஆக்ஸிடண்ட்...." அவ்வளவுதான் சொன்னான் மறுபக்கம் சத்தத்தையே காணாமல் போக
"அத்த... அத்த...." என்றவனின் குரலுக்கு பதிலளித்தது அஜய்யின் குரல்
"அஷ்விக்கு என்னாச்சு?"
"அது...அது...சின்ன ஆக்ஸிடண்ட்...."
"வாட்..எந்த ஹாஸ்பிடல்?"
"விமல் ஹாஸ்பிடல்...." என்றவனின் கால் கட்டாகியிருந்தது.
குடும்பத்தினர் அனைவரும் அங்கு கூடியிருந்தனர். கோர்ட்டிலிருந்து நேரே அங்கு கொஞ்சம் லேட்டாகி வந்தவன் முதலில் கண்டது அஜய்யிடம் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஆரவ்வைத்தான்.
நடந்து கொண்டிருந்தவன் சட்டென ப்ரேக் பிடித்தார் நின்றுவிட்டான்.அவனுக்கு எதுவுமே புரியவில்லை....
தன் தாயை கட்டியணைத்துக் கொண்டு ஒரு சின்ன பெண் வேறு அழுது கொண்டிருக்க அவர் அவளின் தலையை வருடி ஆறுதல் படித்தியவாறே அவரும் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
இன்று காலையில் நடந்த அஷ்வியுடனான பேச்சுவார்த்தை ஞாபகத்தில் அலைமோத சட்டென அவள் தான் கயல் என யூகித்தவன் ஆரவ் கயலுடைய கணவனாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என நினைத்தவனுக்கு மனதில் அத்தனை நிம்மதி!!!
ஆனால்....ஆர்.கே??? என மனதில் நினைத்தவனது சந்தோஷம் நொடியில் வாடிப்போனது...
((விஜயலக்ஷ்மியும் கயலும் ரிஷியை மறைத்து நின்றுகொண்டிருந்ததால் அவன் ரிஷியை காண வாய்ப்பு இல்லாமல் போயிற்று))
எதேச்சையாக திரும்பிய ஆரவ்வின் கண்களில் வருண் பட அவன் வாய் தானாக முணுமுணுத்தது அவன் பெயரை.....
"வருண் அண்ணா..." என்றவனின் குரலில் ரிஷியை அலசிக்கொண்டிருந்தவன் சடாரென அவன் புறம் திரும்ப அவனை வாரி அணைத்துக்கொண்டவனை தானும் அனைத்தான் வருண்.
அந்த இறுகிய அணைப்பில் எத்தனை எத்தனையோ செய்திகள் அடங்கி இருந்தனவோ!!!
சட்டென விலகியவன்
"ஆர்.கே..?" என கேள்வியாய் நிறுத்த ஆரவ்வின் கண்கள் போன திசையை கண்டு இதயம் அதிர வேக எட்டுக்களால் அந்த இடத்தை நெருங்கியவன் தலையை கையால் தாங்கிப் பிடித்து அமர்ந்திருந்தவனை கண்ட மாத்திரத்தில் "ஆர்.கே.." என்றவாறு கைகள் நடுங்க தோல் தொட இவ்வளவு நேரம் வேறு எங்கோ உலகத்தில் இருந்தவன் சலேரென நிமிர்ந்து பார்தான் குரல் வந்த திசையை!!!
அஷ்வியின் குடும்பத்தினர் வந்த விஷயமே தெரியாது அவனுக்கு...... அவன் மனம் முழுவதும் இரத்த வெள்ளத்தில் மயங்கிக் கிடந்த தன் மனையாளின் பிம்பமே!!!!
வருணுக்கும் உள்ளே அஷ்வினி இருப்பது தெரியாது.... அவன் கோர்டிலிருந்தே வந்திருக்க அவனுக்கு விஷயம் தெரிவிக்கப்படவில்லை.....
ஹாஸ்பிடல் பெயர் மட்டுமே கூறப்பட்டிருக்க பதற்றத்துடன் வந்து சேர்ந்தான்.
இங்கு வந்து பார்த்தால் ஆரவ் நின்று கொண்டிருக்க அதிர்ச்சியில் அப்போதுதான் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். கயலை கண்டு ஆரவ்வை யூகித்தவனுக்கு அஷ்வி ரிஷியின் மனைவியாய் இருப்பாளென அவனுக்கு எங்கே தெரியப் போகிறது...
தன் தோல் தொட்ட நபரை கண்டு அதிர்ச்சியில் வேகமாக எழுந்த ரிஷி ஷாக்கடித்தவன் போல் வருணை பார்க்க.... வருணின் கண்களிலும் அப்பட்டமாய் அதிர்ச்சி தெரிந்தது.
அதிர்ச்சியிலிருந்து விலகிய வருண் கண்கள் கலங்க " மச்சி..." என அழைத்தவன் ரிஷியை இறுக்க அணைத்தான்.
எத்தனை வருடங்களாகிவிட்டது அவனை பார்த்து... குற்ற உணர்ச்சியில் தவித்துப் போயிருந்த இருவருக்குமே ஆறுதலாக இருந்தது அந்த அணைப்பு......
ரிஷிக்கு அவனை நம்ப மறுத்தது என்றால்... அவணுக்கு தெரிந்தும் தன் நண்பனை தனியே விட்டுப்போனது குற்றவுணர்வாக இருந்தது.
டாக்டர் மாஸ்கை கழட்டியபடியே வெளியே வர தன் நண்பனை விட்டு விலகி அவசரமாக அவரிடம் செல்லவும் மீண்டும் குழப்ப ரேகை படர்ந்தது வருண் முகத்தில்.... அதை கண்டு கொண்ட விஜயலக்ஷ்மி
"இந்த தம்பிதான் நம்ம அஷ்வாவ கட்டியிருக்குறவரு..." எனவும்
"வாட்..."என உச்சகட்ட அதிர்ச்சியில் கத்த அவனை புரியாமல் பார்த்தவரிடம்
"அ...அப்போ... ரிக்ஷி தான் உள்ள இருக்காளா?" குரல் நடுங்கியது அவனுக்கு...
அருகில் நெருங்கிய ஆரவ் " ஆமாம் " என்பதுபோல் தலையை அசைக்க இப்போது நிலை தடுமாறி அமர்வது அவன் முறையாயிற்று...
அதற்குள் டாக்டரை நெருங்கிய ரிஷி
"எ....எ..என் அஷுக்கு ஒன்னில்லல்ல டாக்டர்?" எனவும்
"இப்போதைக்கு எதுவும் சொல்ல முடியாது மிஸ்டர். மாறன்.... கத்தி ஆழமா குத்தியிருக்குறதும் இல்லாம ப்ளட்டும் அதிகமா லாஸ்ஸாகியிருக்கு.... இன்னும் அவங்க சுய நினைவுக்கு கூட வராம இருக்காங்க...." என்றவரின் பேச்சில் மொத்தமாக இடிந்து தரையில் அமர்ந்தான் தி க்ரேட் பிஸ்னஸ் மேன் ரிஷிகுமார் தேவமாருதன்...
ரிஷி இடிந்து போய் தரையில் அமர அவனை பிடிக்கப் போன ஆரவ்வின் காலரை கோபமாக பிடித்து அஜய்
"என்கிட்ட என் அஷ்விக்கு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட்னு தானேடா சொன்ன... இப்போ டாக்டர் என்னமோ கத்தி குத்துன்னு எல்லாம் சொல்றாரு... மரியாதயா உண்மய சொல்லு..இல்ல..." அவனை உலுக்க அதற்குள் அவனிடம் வந்த கயல் " அண்ணா அவர விடு" என்றவாறே ஆரவ்வை பிரித்தெடுத்து விட்டு அவனிடம் திரும்பி
"ஆரு மேலயோ மாமா மேலயோ எந்த தப்பும் கிடயாது அண்ணா... அஷ்வி மேலதான் தப்பு..இதுக்கு மேல எதுவும் கெக்காத ப்ளீஸ்..." எனவும் வேறு வழியில்லாமல் அமைதியாகி விட்டான்.
அதற்குள் ரிஷியை சேரில் அமர வைத்துவிட்டு எழுந்து வெளியே சென்றுவிட தன்னை கடிந்து கொண்ட விஜயலக்ஷ்மியை முறைத்து விட்டு ஈஷ்வரியின் அருகில் போய் நின்றான் அஜய்.
கோஞ்ச நேரம் கழித்து உள்ளே நுழைய்போன டாக்டரிடம் திடீரென வந்து நின்ற ரிஷி
"மிஸ்டர்.அர்ஜுன் எனக்கு அஷுவ பாக்கனும்" என்றான் ஏதோ முடிவெடுத்தவனாய்.....
அதை மறுக்க வாய் திறந்தவர் அவன் கண்களில் கண்ட உறுதியில் ஏதோ புரிந்து கொண்டவராக ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்து அடுத்த அறிவுரை கூறும் முன் அவன் உள்ளே சென்றிருந்தான்.
அவன் அதிரடியில் ஸ்தம்பித்தாலும் அவனை நினைத்து அவருதடுகளில் மர்மப் புன்னகை ஒன்று தோன்றாமல் இல்லை.....
உள்ளே நுழைந்தவன் அவளருகில் சென்று அமர்ந்து அவள் கைகளை தன் கைகளுக்குள் பொத்திப் பிடித்தவன் அவளையே இமை சிமிட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவள் மீது அளவுகடந்த கோபம் இருந்த அதே நேரம் நெஞ்சின் ஓரம் வலி ஏற்படுவதை உணர்ந்துதான் இருந்தான்.
அந்த வலிக்கான காரணம் காதல் என்பதைத்தான் அவள் இரத்த வெள்ளத்தில் இருந்து அவன் நெஞ்சு அவளுக்காக துடித்த போதே கண்டு விட்டானே!!!
ஆம்.... அவன் அவளை காதலிக்கிறான்.
எப்போது காதல் வந்ததென்று கேட்டால் அதற்கு விடை அவனுக்கு தெரியாதுதான்.....
ஆனால் இப்போது இந்த நொடி அவள் உயிருடன் வேண்டும் அவனுக்கு... அது மட்டுமே மனது ஜபம் போல் உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தது.
மெல்ல எழுந்து அவள் நெற்றியில் தன் உதட்டை ஒற்றி எடுத்தவன்
"அஷு....." என்றான் உள்ளத்தை உருக்கும் குரலில்...
அக்குரலில் தூக்கிக் கிடந்த அவள் ஆழ்மனம் விழித்துக் கொண்டதுவோ!!!
"அஷு.... திரும்ப என்கிட்ட வந்துடுடி ப்ளீஸ்.... எனக்கு நீ வேனும்டி.... இனிமே நீயா என்ன விட்டு விலகி போகனும்னு நெனச்சா கூட நா அதுக்கு அனுமதிக்க மாட்டேன்... டு யூ நோ ஒய் பேபி? பிகாஸ் யூ ஆர் மைன்..... எனக்கு சொந்தமானவள்டி நீ.... அப்பறம் எப்பிடி உன்ன என்ன விட்டு போக அனுமதிப்பேன் சொல்லு?" என்றவனின் கண்களில் இருந்து இரு சொட்டு நீர் துளிகள் அவள் கையை தீண்ட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுயநினைவு அடைந்து கொண்டிருந்தாள் அவள்....
"எப்பவும் பட்டாசு மாறி பேசிகிட்டே இருப்பியே அஷு.... இப்போ எதுக்குடி அமைதியா இருக்க... உனக்கு ஒன்னு தெரியுமாடி? நீ பேசாம அமைதியா இருந்தா எனக்கு புடிக்காது.... எஸ் ஐ நோ நீ பேசினா எரிஞ்சு விழுவேன்....பட் நீ பேசாம இருக்குறப்போ எனக்கு இங்க என்னமோ பண்ணும்டி....." என்றவன் ஆள்காட்டி விரலால் தன் இதயத்தை சுட்டிக் காட்டினான்.
பின்னே அவன் மனையாள் கண்விழித்து அவனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
அவளை அணைத்து யமுத்தமிடத் துடித்த இதயத்தை அடக்கி முகத்தை கோபமாக வைத்துக் கொண்டு அவளை பார்க்க அவளோ இன்னும் அவனையே தான் பார்த்துக் கொண்டிதாள்.
அவனின் காய்ந்து போன கண்ணீர் கோடுகள் அவன் அழுதிருக்கிறான் என்பதை பறைசாற்றனாலும் அவன் முகமோ அதற்கு மாறாக கோபத்தை தத்தெடுத்திருப்பதை தான் குழப்பமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் குழப்ப விழிகளை கண்டு கொண்டவன் வேகமாக எழுந்து வெளியே செல்ல எத்தனிக்க அவன் கைகளை கெட்டியாக பிடித்து கொண்டவள் கண்ணீருடன் அவனை ஏறிட அவளை திரும்பிப் பார்த்தவன் அவள் கண்ணீரை கண்டு துடித்துப் போனாலும் வெளியில் விறைப்பாகவே நின்றான்.
"சாரி... தே...வ்" அந்த வார்த்தைகளை கூட அவளால் சொல்ல முடியாமல் வலித்தது போலும்.வேதனையில் முகம் சுருங்க
"வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம் அஷ்வினி.... நீ ஸ்ட்ரைன் பன்னிக்காத.... நா டாக்டர வர சொல்றேன்" என்றவன் அவள் கைகளை விலக்கி விட்டு சென்றுவிட விழவா வேண்டாமா என எட்டிப் பார்த்திருந்த கண்ணீர் மலுக்கென கண்ணத்தை தொட்டது.
இன்றுடன் வீடு வந்து இரண்டு நாள் ஆகியிருந்தது. அவனை அன்று கண்டது தான் அதன் பிறகு அவனை காணவே இல்லை...
வேண்டுமென்றே தான் தவிர்த்திருந்தான்.
அவனிடம் அனுமதி வாங்கிய விஜயலக்ஷ்மி அவளை தங்கள் வீட்டுக்கே அழைத்து வந்துவிட அவனோடு பேசுவது என்ன பார்ப்பதே அரிதாகிப் போனது.
வருணுக்கும் விஷயம் தெரிவிக்கப்பட்டு அவனும் அவள் முகத்தை பார்க்காமல் கோபம் காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
அஜய்க்கு விஷயம் தெரிந்தாலும் அஷ்வியுடன் பேசினான். அவனுக்குத்தான் அவள் முகம் கசங்குவதே பிடிக்காதே!! முதலில் கோபமாக பேச அவள் அழவும் அதற்கு மேல் அவனுக்கு கோபத்தை இழுத்துப் பிடிக்க முடியவில்லை....
ஆரவ்வை சொல்லவே வேண்டாம்...ஏதோ தெரியாத மூன்றாவது நபரை பார்ப்பது போல் பார்த்து வைத்தான்.
வீட்டினருக்கு அந்த விஷயத்தை சொல்லாது ஏதேதோ சொல்லி சமாளித்து வைத்திருந்தனர் ஆண்களணைவரும்......
தன் லேப்டாப் முன் அமர்ந்து ஏதோ தீவிரமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஆரவ்.புருவ மத்தியில் முடிச்சு விழ கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டவன் அன்று நடந்ததை அலசத் தொடங்கினான்.
அவனுக்கு அனன்யாவை முதல் பார்வையிலேயே பிடிக்காமல் போனதால் அஷ்வினி வந்து அவள் வீட்டில் தங்கப் போவதாக கூறிச் சென்றதுமே உடனே வீட்டில் ஒருவருக்கு அழைத்து அவள் ரூமில் மினி கேமராவை அங்கு மேசைக்கு மேலிருந்த பென் ஹால்டரில் பொருத்திவைத்துு விட்டான். கதவு அடைபட்டதும் ஷாக்காகி நின்றவள் அடுத்த நிமிடம் வீட்டு ஜன்னலை உடைத்து பாய்ந்திருந்தாள். அதைத்தான் அவன் இவ்வளவு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததும்.
அவளுக்கு எதிரான ஆதாரம் கைகளில் இருந்தாலும் அவனுக்கு குழப்பமாக இருந்தது ஒரு விடயம் தான்.
இதுவரை இந்த வீட்டுக்கே வந்திராதவளுக்கு பின் பக்க வழி தெரிந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை....
அப்படியிருக்க அவளுக்கு யாரோ இந்த வீட்டிலிருந்து உதவியிருக்கிறார்கள். உதவியவர் யார் என்பதே இப்போதைய அவனுடைய சந்தேகம்.
அந்த வீடியோவை திரும்ப திரும்ப ஓடவிட்டுப் பார்த்தவனுக்கு குழப்பம் அதிகரித்தே ஒழிய சந்தேகம் தீர வழியைக் தான் காணோம்.
அதில் அஷ்வினியிடம் அனன்யா கொலையை பற்றி பேசிய விஷயம் அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தது தான்....
அதற்காகத்தானே இப்படி ஒன்று நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்துத் தானே அவன் ரிஷிக்கு காவலுக்காய் அதே காலேஜில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
கொலை தாக்குதல் ரிஷிக்கு வருமென்று பார்த்தால் அஷ்வினியை அல்லவா அது தாக்கியிருக்கிறது.
இது ஆரவ் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காதது!!!
நல்ல வேளையாக அவள் உண்மையை கூறும் போது அஷ்வினி மயங்கியிருந்தாள். இல்லாவிட்டால் இன்று நடந்திருப்பதே வேறு என நினைத்தவன்
" ஷிட்.." என்றவாறே முடியை அழுத்தக்கோதிக் கொண்டு சித்தார்த்திற்கு கால் பண்ணி காதில் வைத்தவாறே பால்கனிக்கு சென்றான். அவன் காலை அவனும் எதிர்பார்த்திருந்திருப்பான் போலும் உடனே அடண்ட் பண்ணியிருந்தான்.
"இருக்கலாம்டா....இந்த வாலு (அஷ்வி) ஏதாவது அவருக்கிட்ட ஒலறியிருப்பா... நா அவகிட்ட கேக்குறேன்டா..."
"யாரு... நீ... அவகிட்ட?"
"ஆமா"
"இதுவர ஒரு வார்த்த பேசாம மூஞ்ச திருப்பிகிட்டு இருக்குற நீ?"
"அ...அது...அது..."
"டேய்..டேய்.. நடிக்காதடா"
"ரொம்ப ஓவரா பண்றா மச்சி" அவன் குற்றப்பத்திரிகை வாசிக்க அதில் சிரித்த சித்தார்த்
"அவளைப் பத்தி தான் ஒனக்கே தெரியுமேடா... கோச்சிகிட்டு இருந்தாலும் மனசளவுல கவலப்பட்டுட்டு தான் இருப்பா"
"......."
"டேய்...போய் பேசுடா... பாவம்... அண்ணா வேற பேசியிருக்க மாட்டாரு "
"ஆமாண்டா... அவ உள்ள இருக்கும்போது எவ்வளவு உடஞ்சி போய் தெரிஞ்சாரு தெரியுமா? எவ்வளவு துடிச்சாரு... இப்போ எதுவுமே நடக்காத மாறி அவள பாக்ககூட செய்யாம வீட்ல இருக்காருடா"
"அது உரிமக் கோபம் மச்சி... கொஞ்சம் கொளுத்தி போட்டோம்னா பத்திக்கும்"
தன் காரிலிருந்து ஸ்டைலாக இறங்கி உள்ளே நுழையப் போனவன் அங்கே வீட்டின் முன் கார்டனில் ஒய்யாரமாக அமர்ந்து யாரோ ஒருவனுடன் சிரித்து பேசிக் கொண்டுடிருத்த தன் மனையாளை பார்த்தவனின் கால்கள் உள்ளே செல்ல மறுத்து கண்கள் சிவந்து போனது பொறாமை கோபத்தில்.....
"நான் வந்தது கூட தெரியாமல் அப்படியென்ன பேச்சு வேண்டிக் கிடக்கிறது" என நினைத்தவனுக்கு பற்றிக்கொண்டு வந்தது.
அவளை முறைத்து விட்டு கோபமாக உள்ளே நுழையப் போனவனை எதேச்சையாக வாசல் பக்கம் கண்களை சுழல விட்டவள் அப்போது தான் கண்டு கொண்டாள் போலும்!!!
முகம் முழுதும் சந்தோஷத்துடன் "தேவ்..." என முணுமுணுத்ததில் தானும் வாசல் பக்கம் கண்களை திருப்பினான் விஜயலக்ஷ்மியின் அண்ணன் மகன் "அர்விந்த்"
அஷ்வியின் புரம் கண்களை திருப்பி
"யாரு அஷ்வி இந்த ஹேண்சம்?"
"தேவ்டா....என் புருஷன்"
"ஓஹ்....இவர்தான் அந்த லக்கி பாயா?"
"ம்...ம்....இரு வந்துட்றேன்" என எழுவதற்குள் அவன் வீட்டு வாசல் படியை நெருங்கியிருக்க இவள் "தேவ்..." என கத்தியழைக்கவும் சட்டென நின்றாலும் அவளை திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.....
கொஞ்ச தூரம் நடந்து வந்தவளுக்க அதற்கு மேல் முடியாமல் போக
"தேவ்...என்னால இதுக்கு மேல முடியல..கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க ப்ளீஸ்...." என்றவள் இவன் அவளை தூக்க எண்ணி அவள் புரம் திரும்ப அவளோ அர்விந்திடம்
"அர்வி....என்ன கொஞ்சம் தூக்குறியாடா?" எனவும் ரிஷிக்கு காதில் புகை வராத குறை தான்....
"சரி அஷ்வி...இரு வர்றேன்" என்றவன் ரிஷி பார்த்த பார்வையில் தயங்கி
"அ...அது...அது...அஷ்விம்மா நீ ஏன் உன் புருஷன் கிட்டயே தூக்க சொல்லக் கூடாது?"
"ஒரு வேலயுமே இல்ல...நான் ஃப்ரீனு இப்போதானேடா என்கிட்ட சொன்ன?"
"அது அப்போ...இது இப்போ" என வசனம் பேசியவன் அவள் திரும்பவும் ஏதோ கேட்க வாயெடுக்கு முன் சென்று விட அஷ்வினி திரும்பி ரிஷியை பார்க்க அவனோ கைகளிரண்டையும் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள் விட்டபடி அவளை முறைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான்.
"இந்த கமாண்டர் எதுக்கிப்போ நம்மல முறைக்கிறான்" என நினைத்தவள்
"தேவ்...வந்து...நா.." என கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவளை தன் கைகளில் ஏந்தியவனை பயத்தில் கண்கள் மூடி அவன் கழுத்தில் தன் கரங்களை மாலையாக கோர்த்து அவன் நெஞ்சில் ஒன்றவும் அவளை பார்த்து தன் கீழுதட்டை கடித்து வந்த சிரிப்பை அடக்கியவாறே உள்ளே நுழைந்தான்.
நடந்த யாவற்றையும் அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன் மேலே பால்கனியில் நின்றவாறு பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆரவ் தானும் கீழிறங்கி வந்தான்.
ரிஷி ஹாலுக்குள் நுழைய அங்கே கயல் காலேஜ் போகாமல் கால் ஆட்டியபடி டீ.வி பார்த்துக்கொண்டிருக்க இவன் நுழையவும் அவசரமாக எழுந்தவள் "வாங்க மாமா..." எனவும் தான் திடுக்கிட்டு விழித்தாள் அஷ்வினி.
அதற்கிடையில் சத்தம் கேட்டு விஜயலக்ஷ்மியும் ஈஷ்வரியும் ஹாலுக்கு வர ஆரவ்வும் அவர்களை பார்த்தவாறே வந்து நின்றான்.
எல்லோரும் வரவும் சங்கடப்பட்ட அஷ்வி இறங்க முற்பட... எங்கே அவளுக்கு அசைக்க கூட முடியாமல் போனது.
"வாங்க மாப்பிள்ள..." என வரவேற்ற விஜயலக்ஷ்மியிடம்
"அத்த என்ன பேரு சொல்லியே கூப்புடுங்க.." எனவும் அவன் பணிவான பேச்சில் மகிழ்ந்தவர்
"ப்ளீஸ்டி" என கெஞ்சவும் அன்று அனன்யா வீட்டுக்கு வந்த போது தான் கூப்பிடச் சென்று அவனை அப்படி அழைத்ததற்காய் முறைத்ததை சொன்னாள்.
"ஆக... அஷ்விக்கும் லவ் இருக்குங்குறியா?"
"ஆஃப் கோர்ஸ் ஆரு...."
"என்னடி பண்ணலாம்?"
"நீயே சொல்லு"
"மொதல்ல ரிஷிய வெளில கொண்டு வரலாம் அப்பறமா.. உன் அக்காக்கு ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்கலாம்"
"மாமாவ எப்பிடிடா?"
"அதான் அர்விந்த் இருக்கான்ல... பயபுள்ள லண்டன்லயிருந்து வந்து எங்க கிட்ட சிக்கியிருக்கான்"
"அடப்பாவிகளா... நடு ஹால்ல வெச்சி புருஷனும் பொண்டாட்டியும் எனக்கு அடி வாங்கி தர ஐடியா பண்றீங்களேடா... இது உங்களுக்கே நியாயமா இருக்காடா?" வராத கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான் அர்விந்த்.
அவனை பார்த்து இருவரும் சமாளிப்பாய் சிரிக்க
"அந்த ஹேண்ஸம் கையால எனக்கு அடி கண்பார்ம்...அப்படித்தானே?"
"என்ன அர்வி நீ.... அஷ்விக்காக அடி கூட வாங்கிக்க மாட்டியா?" என பாவமாக கேட்ட கயலிடம்
"அவரு முறைச்ச முறைப்புக்கே உள்ளுக்குள இன்னும் உதறுது.... இதுல அடி வேறயா?"
"ப்ளீஸ் அர்விந்த்..." ஆரவ்வும் தன் பங்கிற்கு கெஞ்ச வேறு வழியில்லாமல் ஒத்துக் கொள்ள வேண்டியதாய் போயிற்று அவனுக்கு.....
***
தன்னை மெதுவாக பெட்டில் சாய்த்து படுக்கவைத்த தன்னவனையே இமை சிமிட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அஷ்வினி.
அவள் பார்ப்பது தெரிந்தாலும் வேண்டுமென்றே வெளியேறப்போனவனின் கையை பிடித்தவள்
"தேவ்..." எனவும் அதற்கு பதிளலிக்காது அமைதியாகவே நின்றான்.
"தேவ்...." "...." "தே....வ்" "..."
"மிஸ்டர். ரிஷிகுமார் தேவமாருதன்" என்றவளை
'அப்போ இவளுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கு...இருந்தும்...'என நினைத்தவன் சலேரென திரும்பிப் பார்க்க அதற்காகவே காத்திருந்தவள் போல்
"சாரி..." எனவும் அவனுக்கு சற்று முன் இருந்த மனநிலை மாறி அங்கே கோபம் குடியேற வெடுக்கென அவள் கையை தட்டி விடவும் அவளுக்கு முகம் சோர்ந்து போனது.
"தே...தேவ்....சாரி... தெரியாம பண்ணிட்டேன்.."
"நீ தெரியாம பண்ணியா?அவள நம்பாதன்னு அவ்வளவு சொல்லியும்... நீ என்ன மதிக்காம போனல்ல?"
"....."
"அது கூட விடு...என் கடந்த காலம் பத்தி தெரிஞ்சும் என்ன உதறிட்டு அவகிட்ட போயிருக்க?"
"இல்ல தேவ்....நா உங்கள உதறிட்டு போக நெனக்கல்ல....அவ உயிருக்கு....."
"நீ என்கிட்ட எதுவும் விளக்கம் தர தேவயில்ல.... உன் இஷ்டம் போலவே இருந்துக்க... நா எதுவும் சொல்ல போறதில்ல" என்றவனின் முன் வந்து நின்றவள்
"என் இஷ்டம் போல அப்போ நா செத்து போயிட்..." என சொல்லி முடிக்கவில்லை அடுத்த நிமிடம் அறைந்த அறைய கை ஓங்கியவன்
"என்னடி சொன்ன? இடியட்" திட்டிக் கொண்டே அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான்.
((அடித்த கை தான் அணைக்கும் போலும்!!!))
அவனது இறுகிய அணைப்பில் இருந்தவாறே அவள் கதற அவள் கண்ணீர் அவன் ஷர்ட்டையும் தாண்டி அவனது நெஞ்சை நனைக்க அவளை இன்னும் தன்னுள் ஆழமாய் புதைத்துக் கொண்டான்.
அந்த அணைப்பு அவளுக்கும் தேவயாகவே இருக்க விசும்பலினூடே
"நா பண்ணினது த.. தப்புதான்... அ.... அதுக்காக என்ன பாக்க கூட மாட்டேன்னா... எ...எனக்கு கஷ்டமா இருக்காதா? வருண் அண்ணா ஆரு எல்லாம் பேசாதப்போ மனசு கஷ்டமா இருக்கு தான்... பட்...நீங்க பேசாம இருக்குறப்போ செத்துடலாம் போல இருக்கு தே...தேவ்"
"அது...அது...அது எதுக்கிப்போ.... என்ன மன்னிப்பீங்களா மாட்டீங்களா?"
"முடியாது....நீ அத சொல்ற வர இப்பிடியே கெஞ்சிகிட்டு இரு...." என்றவன் விருட்டென்று வெளியேறிவிட அவள் ஓய்ந்து போய் அமர்ந்து விட்டாள்.
கட்டிலில் தொப்பென ஓய்ந்து போய் அமர்ந்தவளுக்கு வயிற்றில் சுளீரென வலியெடுக்கு "அம்மா.."என சுவாதீனமாய் முனக திரும்பவும் உள்ளே நுழைந்தவனின் லேஸர் கண்கள் அதை படம்பிடித்து அவளை கோபத்துடன் முறைத்தது.
அவனை கண்டவள் முகத்தை சாதாரணமாக மாற்ற அவளை பார்த்தவாறே அழுத்தமான காலடிகளுடன் அவன் முன்னே வர அவளோ பயத்தில் படக்கென எழுந்து நின்றுகொண்டாள்.
"நா வருண பாக்கத்தான் வந்தேன்.... அவனில்லன்னா போகாம என்ன பன்றது?"
"அப்போ...ப்ரண்டு வீடுன்னு வந்திருக்கீங்க?"
"யெஸ்..."
"என்ன பாக்க தோனவே இல்ல?"
"....."
"ப்ரண்டுக்காக வந்தவரு எதுக்காக என்ன தூக்குனீங்க?"
"நா தூக்காம அந்த வீணாப்போனவனா தூக்குவான்?"
"அர்விய ஒழுங்கா கூப்புடுங்க"
"முடியாதுடி"
"ஏன் முடியாது? அவர் என் அத்தான்"
"அதுக்கு நா என்ன பன்றது?"
"பொண்டாட்டி சொந்தங்கள மதிக்க கத்துக்கோங்க"
"நா எதுக்கு மதிக்கனும்?"அவன் கேட்ட கேள்வி அவளை வாள் கொண்டு அறுத்தது.
'நா எதுக்கு மதிக்கனும்னா என்ன அர்த்தம்?என்ன நீங்க பொண்டாட்டியா நெனக்கலன்னுதானே அர்த்தம் தேவ்?' என நினைத்தவளுக்கு மனது ரணமாய் வலிக்க அமைதியாகி விட்டாள்.
அவள் அமைதிதான் அவனுக்கு பிடிக்காதே!!!ஏதோ ஒரு வேகத்தில் கேட்டுவிட்டான்தான்... ஆனால் அதற்கு அவள் எப்படி அர்த்தம் எடுத்து அமைதியாய் இருக்கிறாளென்பது அவனுக்கா தெரியாது...
"அஷு..."
"....."
"பேசமாட்டியா?"
"....."
"ஐ...ஐ...ஐ..ஐ அம் சாரிடி"
"....."
"நா கோபத்துலதான் சொன்னேன்டி"
"....."
"எனக்கு உன்கிட்ட கோபப்பட கூட உரிம இல்லயா?"
"என்ன உரிமைங்க?" என்றவளின் கேள்வியில் அதிர்ந்து அவளை பார்த்து
"சாரிடி"
"நீங்க ப்ரண்ட பாக்க வந்திருக்கீங்க... அவரோட தங்கச்சி எனக்கு உரிம இல்லதான்"
"நா கேட்டா நீங்க மன்னிக்காம நீ என் பொண்டாட்டியே இல்லங்குற மாறி பேசுவீங்க.... ஆனா நீங்க கேட்டா நா உடனே மன்னிச்சிடனும் அப்படித்தானே?"
"எதுக்கும் எதுக்கும் முடிச்சு போட்ற?"
"ஏன் கேட்டதுல என்ன தப்பு?"
"தப்புதான்... நீ பண்ணது வெற நா பண்ணது வேற?"
"ஆமாமா.... வேறதான்.."
"ப்ச்..."
"...."
"மன்னிக்க முடியுமா முடியாதா?"
"....."
"பேசுடி" என்றவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவளின் கண்கள் கலங்கியிருந்ததை கண்டவன் உள்ளுக்குள் துடித்துப் போனான்.
அவள் கண்ணீரை துடைத்து ஆறுதலாய் நெஞ்சில் சாய்க்க பரபரத்த கைகளை வெகு சிரமப்பட்டு அடக்கியவன் இரு கைகளையும் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள் போட்டுக்கொள்ள அவளோ அவனை திரும்பியும் பாராது குளியலறைக்குள் புகுந்து கொள்ள தோளை குலுக்கி விட்டு தானும் கீழிறங்கி சென்றான்.
***
சாப்பாட்டு மேசையில் அனைவரும் அமர்ந்திருக்க விஜயலக்ஷ்மி அவர்களை எப்படி அழைப்பதென்று தெரியாமல் கைகளை பிசைந்துகொண்டு நின்றிருக்க அவரை சங்கடப்படுத்தாமல் கீழிறங்கி வந்த ரிஷியை கண்டதும் தான் அவருக்கு ஆசுவாசப் பெருமூச்சே வந்தது.
படிகளில் வேகமாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தவனை "தம்பி..." என அழைக்க அதற்குள் அவரை நெருங்கியிருந்தவன்
"என்ன அத்தை?"என்றான் பணிவாய்
"வந்து சாப்புடுங்க"
"இல்ல அத்தை... எனக்கு ஆபீஸ்ல இருந்து அர்ஜன்ட்டா வர சொல்லி கால் வந்திருக்கு....இன்னொரு நாள் கண்டிப்பா சாப்புட்றேன்"
என்றவன் அவன் பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் சென்றுவிட இவரும் ஒரு பெருமூச்சுடன் வந்து பரிமாரத் துவங்கினார்.
இது எதையுமே கவனிக்காமல் சாப்பாட்டை ஒரு பிடி பிடித்துக்கொண்டிருந்தஆரவ்வின் கால்களை கயல் ஓங்கி மிதிக்க "ஆ...அம்மா..." என கத்தவும் அனைவரும் அவனை விசித்திரமாக பார்க்க அவர்களிடம்
"ஹி...ஹி... ஒன்னுமில்ல சும்மா..." என சமாளித்தவன் கயலை கடுப்புடன் முறைத்து விட்டு அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில்
"என்னடி?"பல்லை கடித்தான்.
"மாமா சாப்புடாம பொய்ட்டாங்க...நீ என்னடான்னா இந்த காட்டு காட்டிட்ருக்க?"
"சரி சரி கொவப்படாத செல்லம்... கோவமா போனாங்களா என்ன?"
"தெரியலடா....அஷ்வியும் இன்னும் கீழ வர்ல"
"மறுபடியும் போர் கொடி தூக்கிரிச்சுங்களோ?"
"இருக்கலாம் ஆரு... இப்போ என்ன பண்றது?"
"இரு அம்மு அஷ்வி வரட்டும்.... என்னன்னு பாத்துடுவோம்" என கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் கீழிறங்கி வரும் அரவம் கேட்க பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான் ஆரவ்.
சிவந்திருந்த விழிகள் அவள் அழுதிருப்பதை பறைசாற்ற அவளை ஊன்றிப் பார்த்தான்.
இன்னும் கண்கள் கலங்கியே இருக்க பெயருக்காய் உதடுகளில் புன்னகையை தவழவிட்டிருப்பது தெரிந்தது.
அங்கிருந்த அனைவரும் அவளை பார்க்க அவளோ அவனை கண்களால் துலாவினாள்.
ஊஹூம்....எங்குமே இல்லை...
போய்விட்டானா?திரும்பவும் கண்ணத்தை தொட இருந்த கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு
"மா...அவரு எங்க?"எனவும் அவளை ஆராய்ச்சியாய் பார்த்தவர்
"தம்பி கெளம்பி பொய்ட்டாருடா...நீ வந்து சாப்புடு"
"எனக்கு பசியில்லமா..." என திரும்ப...ஈஷ்வரி
"காலைலயிருந்து நீ எதுவுமே சாப்பிடலயே அஷ்வி...அது எப்படி பசிக்காம போகும்?"
"....."
"வா வந்து சாப்பிடு"
"எனக்கு வேண்டாம் அண்ணி" அவள் போய்விட தாய் மனது மகளின் வாழ்க்கையை நினைத்து பரிதவித்து.
***
காண்ப்ரன்ஸ் ஹாலில் ப்ராஜக்டர் முன் தன் இருக்கையில் அமர்ந்து தன்முன் விளக்கிக் கொண்டிருப்பவனில் கண்கள் இருந்தாலும் மனம் என்னவோ தன் மனையாளிலேயே உழன்று கொண்டிருந்தது.
கை தட்டும் சத்தத்தில் தன் சிந்தை கலைந்தவன் தானும் சேர்ந்துகொண்டு கை தட்டிவிட்டு டீலிங் பேசி முடித்துவிட்டு கைச்சாத்திட்டுவிட்டு நிமிர அங்கே கதவை திறந்து கொண்டு ரவிச்சந்திரன் உள்ளே நுழையவும் அவசரமாக எழுந்தவன் அவருடன் கை குழுக்கிவிட்டு ஸ்னேகமாக புன்னகைத்தான்.
அவர் ரகுநாத்தின் நண்பர் மற்றும் உறவினர். அவனுடைய பிஸ்னஸ் வேல்டில் எல்லோருமே ரகுநாத்திற்கு தெரிந்தவர்கள் தான்... பலர் நட்பு பாராட்டினாலும் அவருக்கு விரோதியாய் செயற்பட்டவர்கள் இவனுக்கும் விரோதியாய்த்தான் இருந்தனர்.
அதை எப்போதுமே அவன் பொருட்படுத்தியதே இல்லை... எப்போதுமே இறுக்கத்துடன் இருப்பவனிடம் அவர்களும் அதிகமாய் பேச மாட்டார்கள்.
"வாங்க அங்கிள்...உங்காருங்க" அவருக்கு இருக்கையை காட்டிவிட்டு தானும் அமர்ந்தான்.
"நல்லா இருக்கியா தேவா?"
"இருக்குறேன் அங்கிள்...நீங்க?வீட்ல எல்லாம் நல்லா இருக்காங்களா?"
"இருக்காங்க தேவா...வர்ற புதன்கிழமை என் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன்... அவஷியம் ஆரவ் கூட வந்துருப்பா"
"ஓஹ் கங்க்ராட்ஸ் அங்கிள்"
"அப்பறம்... நீ எப்ப கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதா இருக்க?" எனும் கேள்வியில் அதிர்ந்து போனவனுக்கு அப்போதுதான் அது மண்டையில் உறைத்தது.
திருமணம் இராமநாதபுரத்தில் நடந்ததால் யாருக்கும் அவன் திருமணமும் ஆரவ்வின் திருமணமும் அறிவிக்கப்படவில்லை..
திருமணம் முடிந்து ரிசப்ஷன் இங்கே வைத்துக் கொள்ளலாமென கடமைக்காக வாக்களித்தவனுக்கு நடந்த களேபரத்தில் அது மறந்தே போய்விட்டது.
அதுவும் அன்று இருந்த மனநிலையில் அதை சொல்லி தப்பித்து விட்டான்....ஆனால் இன்று???
சட்டென தன்னை சுதாரித்து
"எனக்கு திருமணமாகிடிச்சு அங்கிள்"
"வாட்?"
"ஆமா அங்கிள்...ஆருவுக்கும் தான்"
"என்னப்பா சொல்ற?"
"இராமநாதபுரத்துல நடந்ததால யாருக்கும் தெரியல"
"பட்..."
"ஐ நோ அங்கிள்..... ரிசப்ஷனுக்கு ஏற்பாடு பண்ணனும்"
"சரி தேவா...அப்போ உன் பொண்டாட்டியயும் கூட்டிட்டு வந்துடு" என்றவர் விடை பெற்றுச் சென்றுவிட சற்று நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்தவன் கோர்ட்டை கையில் எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் தன் காரை இராமநாதபுரத்துக்கே செலுத்தினான்.
இடையில் ரிசப்ஷனுக்கு தேவையான வேலைகளை பார்த்து முடித்துவிட்டு வர தாமதாகி இருந்தது காளைக்கு...
கலைந்த முடியுடன் ஷர்ட் கை முழங்கை வரை ஏறியிருக்க கோர்ட்டை முதுகுக்கு பின்னால் வைத்து இடது ஆள்காட்டி விரலால் பிடித்தபடி டயர்டாக நுழைந்தவனை கண்ட விஜயலக்ஷ்மிக்கு அவன் மேல் கனிவு பிறக்க அவசரமாக வாசலுக்கு வந்தவர்
"வாங்க தம்பி.."எனவும் தான் ஹாலில் பேசிக் கொண்டிருந்த ஆரவ் , அஜய் , இராமநாதன் மற்றும் வருண் என அனைவருமே திரும்பிப் பார்த்தனர்.
வருணும் எழுந்து அவனருகில் வந்து
"வா மச்சி...ரொம்ப டயர்டா தெரியுறயேடா?" என விசாரிக்கவும்
"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லடா... கொஞ்சம் வொர்க் இருந்தது அதான்..." என்றவனிடம் விஜயலக்ஷ்மி
"சரிப்பா வந்து சாப்பிடு..." எனவும்
"நா ப்ரெஷ்ஷாகிட்டு வந்துட்றேன் அத்த..." என்றவன் படியில் கால் வைத்துவிட்டு பின்பு ஞாபகம் வந்தவனாய்
"அஷு சாப்புட்டாளா அத்த?" எனவும் சாப்பாட்டு தட்டுடன் கீழிறங்கி வந்து கொண்டிருந்த கயல்விழி
"இல்ல மாமா... அஷ்வி நீங்க போனதுலயிருந்து சாப்புடாம பிடிவாதம் பிடிச்சிட்டுருக்கா... இப்போ கூட பாருங்க வேணாம்னு என்ன அனுப்பிட்டா" என்று தட்டை காட்ட வலக்கை நடுவிரலால் தன் புருவத்தை நீவியவன் விஜியிடம்
"நீங்க ரெண்டு பேருக்கும் எடுத்து வைங்க அத்தை...நா அவக்கூட வர்றேன்..." என்றவன் வருணிடம் தலையசைத்து விட்டு மேலேறிச் செல்ல ஆரவ்வை பார்த்து கண்ணை சிமிட்டிய கயல் கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்டிவிட்டு சமையலறைக்குள் சென்று மறைந்தாள்.
***
கால்கள் இரண்டையும் கட்டிக் கொண்டு முழங்காலில் முகம் புதைத்து அமர்ந்திருந்தவளின் தோற்றம் மனதை அசைக்க எதுவும் பேசாமல் சென்று ப்ரஷப் ஆகிவிட்டு வந்தவன் அவள் தோல் தொட அம்மா என நினைத்து
"நான்தான் எனக்கு பசிக்கலன்னு சொல்றேனில்ல விஜி.... வேணாம்னா விடேன்" என எரிச்சலாக கூற
"அஷு..." எனவும் விலுக்கென தலையுயர்த்தி பார்த்தவளின் கண்கள் அவனைக் கண்டு ஆச்சரியத்தில் விரிந்து பின் வெடுக்கென அவன் கையை தட்டிவிட்டு எழுந்து வெளியேறப்போக அவள் கையை எட்டிப் பிடித்து நிறுத்தினான் கணவன்.
"எதுக்கு சாப்பிடல அஷு?"
"....."
"என்மேல இருக்குற கோபத்த எதுக்கு சாப்பாட்டுல காட்டிக்கிட்டு இருக்க?" என்றவளுக்கு அன்றைய நாள் ஞாபகம் வர அவனை திரும்பி பார்த்தாள்.
அவனுக்கும் அதுதான் ஞாபகம் வந்தது போலும்!!! இளம் முறுவலொன்றை உதிர்த்தவன் அவளை தன் பக்கம் இழுக்க அவன் மேல் வந்து மோதியவளை வளைத்து
"இப்போ நீயா வரியா?இல்ல...நானா தூக்கிட்டு போகட்டுமா?" எனவும் அதற்கு பதிலளிக்காமல்
"எனக்கு பசிக்கல...நீங்க போய் சாப்பிடுங்க" என்றவள் அவன் நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ள ஏற்கனவே டயர்டாக இருந்தவனுக்கு அது எரிச்சல் மூட்ட
"இப்போ எதுக்கு சும்மா ஸீன் க்ரியேட் பண்ணிட்டிருக்க?" என்றான் வெடுக்கென...அதில் விடுபட போராடிக் கொண்டிருந்தவள் ஸ்தம்பித்து அவனை பார்க்க அவளை விட்டவன்
"வா வந்து சாப்புடு..."என்றவாறே முன்னே நடக்கவும் அவள் அசையாது அங்கேயே நின்றாள்.
அவளை திரும்பிப் பார்த்தவன்
"இப்போ நீ சாப்புடலன்னா நா மறுபடி வீட்டுக்கு போய்டுவேன்" எனவும் ரோஷமாய் அவனை இடித்துக் கொண்டே முன்னே நடக்க சிரித்துக் கொண்டே அவளை பின் தொடர்ந்தான் ரிஷி.
அஷ்வினிக்கு கோபத்தை நீண்ட நேரம் இழுத்துப் பிடிக்க தெரியாது.
இவளின் அக்குணம்தான் அவனுக்கு சாதகமாய் அமைந்ததுவோ!!!
அவன் வந்து சேரும் முன்னரே அவள் வந்து அமர கயல் மனத்திற்குள் "பார்டா... நாங்க கூப்டா பசியில்ல...புருஷன் கூப்டா மட்டும் வந்துருமோ?" என மானசீகமாய் சிரித்துக்கொண்டாள்.
ரிஷியும் வந்தமர இருவருக்கும் சாப்பாடு பரிமாறிய விஜயலக்ஷ்மி அவர்களுக்கு தனிமை குடுத்து ஒதுங்கிக் கொண்டார்.
அஷ்வினி சாப்பாட்டை கைகளால் அளந்து கொண்டிருக்க
"நா ஊட்டணும்னு எதிர்பார்த்துதான் சாப்பிடாம இருக்கியா?" என சீண்டவும் அவனை முறைத்தவள்
"உங்களுக்காக இங்க யாரும் ஏங்கிட்டு கெடக்கல" எனவும்
"ஈஸ்ஸிட்?" என போலியாய் ஆச்சரியப்பட்டவனை பார்த்து தலையை குனிந்து கொள்ள
"ஆமா" என்றவளுக்கு அவன் சிரிப்பு சத்தத்தில் தான் சொன்னது நினைவு வர
"இல்....ல நீங்க சீட் பண்றீங்க" என சினுங்கவும் அதை ரசித்தவன்
"நீயா தான் ஆமான்ன....இப்போ என் மேல பழி போடாத"
"முடியாது முடியாது" என அவள் தலையாட்ட அவள் ஆட்டலுக்கு இசைந்தவாறு அவள் கூந்தலும் நர்த்தனமாட கட் முடி முன்னால் வந்து விழவும் அதை ஒதுக்கியவாறே அவனை பார்க்க அவனும் இவளையேதான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவும் கண்ணங்கள் வெட்கத்தில் நாணத்தை பூசிக் கொள்ள தலை குனிந்து விட்டாள்.
"க்கும்....நாங்க பார்க்கலப்பா..." எனும் கயலின் குரலில் தன்னுணர்வடைந்தவன் தலையை உலுக்கி தன்னை சமன் செய்து கொண்டு அவசரமாக சாப்பிட்டு எழுந்து விட்டான்.
அவனுடனேயே அவளும் எழுந்து கொள்ள கைகழுவி விட்டு திரும்பியவனிடம் அவள் துடைக்க துண்டை நீட்ட அவளை தவிர்த்தவன் வேறு எங்கோ பார்த்தபடி துடைத்துவிட்டு அவளிடம் நீட்டியவன் மாடியேறப்போக அவனை தடுத்தார் இராமநாதன்.
"மாப்பிள்ள உங்க கூட கொஞ்சம் பேசணும்" எனவும் சரி என்றவாறு தலையசைத்து விட்டு ஹாலுக்கு வர இராமநாதன்
"விஜயா......எல்லோரையும் கூப்புடு" என்றவரின் கட்டளைக்கு இணங்க அனைவரும் வந்து சேர
"உக்காருங்க மாப்பிள்ள..."என்றவர் அவன் அமர்ந்ததும் நேராக விடயத்திற்கு வந்தார்.
"அது...நா வர்.."என ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்க தலைகுனிந்திருந்த அஷ்வினி விலுக்கென நிமிர்ந்து பார்க்க அவளை கண்டுகொண்டவன்
"ஐ...மீன் நா வர்றேன் மிஸ்டர்.இராமன்" என்றவனின் பதிலில் பார்த்தாளே ஒரு பார்வை.... அது எதற்கென்று புரிந்து கொண்டவன்
"அ..அது.. மா..மாமா.. எ....எப்போ போறதா முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?" எனவும் இவ்வளவு நேரம் இருவரையுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கயலுக்கு "அட...மாமா.......மொத்தமாவே விழுந்துட்டாறா?கண்ணாலேயே கண்ட்ரோல் பண்றா..." என நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை...
வருணுக்கும் ஆரவ்விற்கும் அதை விட ஆச்சரியம்....
"ஆர்.கேக்கு வார்த்தை தந்தியடிக்குதா?" என நெஞ்சில் கைவைக்காத குறையாய் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் ஒரு சேர திரும்பிப் பார்த்துக் கொள்ள இதை யாவையுமே மனது உணர்ந்தாலும் அமைதியாகவே இருந்தான்.
பின்னே அவனே பாடுபட்டு அவளை வழிக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறான்.
எதிர்த்து சண்டை போட்டாலாவது பரவாயில்லை...
பொசுக்கென்று கண்ணீர் விடுபவளை வைத்து கொண்டு அவனும் எவ்வளவு தான் கோபத்தை இழுத்துப் பிடிப்பது...
"நாளைக்கு காலைல போறதா ஏற்பாடு மாப்பிள்ள....." இராமநாதன் பதிலளிக்க குனிந்து வலக்கை நடு விரலால் புருவத்தை நீவியவன் பின் நிமிர்ந்து
"சாயந்தரம் வந்துடுவோம்ல?"
"இல்ல மாப்பிள்ள...ரெண்டு நாள் தங்கிட்டுத்தான் வர்றதா முடிவு.... வேலயிருந்தா நீங்க..." என்றவரை இடைமறித்து
"இல்ல...இல்ல..இட்ஸ்..இட்ஸ் ஓகே...மிஸ்ட்... ஐ மீன் மாமா"
"சரி மாப்பிள்ள" என எழப்போக
"மாமா உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்" என்றதும் கேள்வியாய் அமர
"அது.... ரிசப்ஷன் வெக்கலாம்னு சொன்னது.... இடையில ஏதேதோ வேலைல முடியாம போச்சு... நீங்களும் இத பத்தி பேசாததுனால எனக்கும் மறந்துடிச்சி... அதுமட்டுமில்லாம இங்க கல்யாணம் நடந்ததுனால மதுரைல யாருக்கும் இது பத்தி அறிவிக்கல்ல... அதான் ரெண்டு பேருக்கும் சேத்தே ரிசப்ஷன் வெக்கலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்" அவன் சொல்லி முடிக்க அங்கே பலத்த மௌனம் நிலவியது.
கொஞ்ச நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்தவர்
"சரி மாப்பிள்ள.... வெச்சிடலாம்.... ஆனா எப்போ?"
"அடுத்த வீக்ல வெக்கலாம்" என்றான் எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்து விட்டவனாய்....
அவர் மீண்டும் யோசனையில் ஆழ
"செலவு நா பாத்துக்குறேன் மிஸ்ட்.... ஐ மீன் மாமா... நீங்க மத்த ஏற்பாட்ட பாருங்க" எவ்வளவு முயன்றும் அந்த அழைப்பு மட்டும் அவனுக்கு இயல்பாய் வந்து தொலைக்கவே இல்லை...
அனைவரும் கலைந்து செல்ல தானும் எழுந்தவன் அப்போதுதான் அங்கே ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த தன் மனையாளை கண்டவன் அவளிடம் சென்று
"அஷு..." எனவும் அவளிடம் பதிலற்றுப்போக மீண்டும்
"அஷு...." என்றான்... ஊஹூம்....அவள் அங்கேயே இல்லை...அவள் தோலை பிடித்து உலுக்கி
"அஷ்வினி...." எனவும் திடுக்கிட்டு திரும்பியவள்
"என்ன தேவ்?"
"ம்..நொன்ன தேவ்...நான் கூப்டுடே இருக்கேன்...என்னன்னு கூட கேக்காம அப்பிடி என்ன யோசன உனக்கு?"
"அதுவா...என் ப்ரண்ட்ஸ் உங்கள பாக்கனும்னு சொன்னாங்க... அதான் எப்பிடி கூப்புட்றதுன்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்..." எனவும் அவளை புருவம் சுருக்கி பார்த்தவன் பின் தோலை குழுக்கிவிட்டு சென்றுவிட்டான்.
காலை......
இராமநாதன் , விஜயலக்ஷ்மி , வருண் ஒரு காரிலும்.... அஜய் மற்றும் ஈஷ்வரி அஜய்யின் பைக்கிலும் கயலும் ஆரவ்வும் தங்கள் காரிலும் ரிஷி மற்றும் அஷ்வினி அவர்கள் காரிலும் அர்விந்த் அவனுடைய பைக்கிலும் போவதாய் முடிவெடுத்திருக்க அஷ்வினி பண்ணிக் கொண்டிருந்த ரகளையில் விஜயலக்ஷ்மி கையை பிசைந்து கொண்டிருக்க ரிஷி அவளை கண்களாலேயே எரித்து விடுபவன் போல் நின்றிருந்தான்.
"விஜி....ப்ளீஸ்..... என்னால அவ்வளவு தூரம் கார்ல ட்ராவல் பண்ண ஒத்துக்காதுன்னுதான் உனக்கே தெரியுமே? இவ்வளவு நாள் அர்வி அத்தான் கூடத்தான் பைக்ல போவேன்... இன்னக்கி மட்டும் என்ன வந்தது?ப்ளீஸ் விஜி..." என மறுபடி கெஞ்ச அர்விந்த் மனதிற்குள்
"ஆஹா நம்மல அடி வாங்க வெக்காம ஓய மாட்டா போலயே" என நினைக்க விஜயலக்ஷ்மி
"அஷ்வா....அது கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி..." என்றுவிட்டு பாவமாய் ரிஷியை பார்க்க அவனோ இவள் இதற்கு என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்பது போல் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
"விஜி ப்ளீஸ்...என்னால முடியாது அப்பறம் வாந்தி வரும்... உனக்கே தெரியும்ல?நா பைக்ல தான் வருவேன்" என்றாள் பிடிவாதமாய்....
தடார் என்ற சத்தத்தில் மூவரும் திரும்பிப் பார்க்க ரிஷி கோபமாக காரை உறும விட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
கோபமாக திரும்பிய விஜயலக்ஷ்மி
"அஷ்வினி....இப்போ தம்பி கூட கார்ல போகல்ல....அப்பறம் நா மனுஷியாவே இருக்க மாட்டேன்" எனவும் இதுவரை கண்டிராத தாயின் கோப முகத்தில் பயந்து காரிலேயே ஏறிக் கொண்டாள் பெண்.
"அம்மு"
"ம்.."
"அம்மு..."
"என்ன ஆரு...?"
"சும்மாதான்டி... கூப்டனும்னு தோனிச்சி கூப்டேன்"
"மாமா பாவம்லடா?"
"ஏன்?"
"அவரு கடந்த காலத்தை நீ சொன்னதுலயிருந்து எனக்கு அவர பாக்கும் போது பாவமா இருக்கும்டா"
"அவரப் பாத்து பரிதாபப்படுறது அவருக்கு புடிக்காது அம்மு.."
"ஓஹ்..."
"அது இருக்கட்டும்.... நீ வருண் அண்ணா கூட பேசி நா பார்த்ததே இல்லயே... கோவமா இருக்கியா என்ன?"
"அதெல்லாம் ஒன்னில்லடா.... அஷ்வியோட டென்ஷன்ல அவரோட பேசல..... அப்பறம் அவரு வேலைக்கு பொய்ட்டாரு...நா காலேஜ்.... அதுவுமில்லாம அவரு நா பொறந்தப்போ இல்லேல்ல...அதான் இயல்பா பேச வர மாட்டேங்குதுடா..."
"நீ சொல்றதும் சரிதான்...அப்பறம்?"
"அப்பறம்னா?"
"நம்மல பத்தி பேசலாமேடி.....இப்பிடி மனசு விட்டுப் பேசி எவ்வளவு நாளாச்சு தெரியுமா?"
"ஆமா...ஆரு.....உண்மதான்...." என்றவள் ஏதேதோ பேச அவர்கள் தங்கள் உலகுக்குள் முழ்கிப் போனார்கள்.
***
ரிஷியின் முகம் பாறை போல் இறுகி இருக்க அவனிடம் பேசவே பயந்தவள் அவனை அடிக்கடி திரும்பிப் பார்த்து கொண்டே வர அவனோ கருமமே கண்ணாக காற்றை கிழித்துக்கொண்டு வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தான்.
கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துப் பார்த்தவளுக்கு அதற்கு மேல் முடியாமல்
"கொஞ்சம் மெதுவா போங்க தேவ்...ப்ளீஸ்" என்றவளின் பேச்சில் கார் இருந்ததை விட இன்னும் வேகமெடுக்க அவன் தோலை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு கண்களை மூடிக் கொள்ளவும் தான் திரும்பி அவளை பார்த்து விட்டு வேகத்தை குறைத்தான்.
பிடித்த கை பிடித்தபடியே இருக்க மெதுவாக கண்களை திறந்தவள்
"எனக்கு வாந்தி வருது.." எனவும் திடீரென ப்ரேக் போட்டு நிறுத்திய அடுத்த நிமிடம் கதவை திறந்து கொண்டு வெளியேறியவள் குடல் வெளியே வந்து விடுமளவு எல்லாவற்றையும் கொட்ட அவசரமாக காரை ஓட்டிய தன் மடத்தனத்தை எண்ணி தலையிலடித்துக் கொண்டவன் வாட்டர் பாட்டிலோடு அவளருகில் போய் நின்றான்.
ஆசுவாசமாய் நிமிர்ந்தவள் அவன் நீட்டிய தண்ணீரை வாங்க குடித்துவிட்டு மறுபடியும் அவனிடமே நீட்ட அதை கையிலெடுத்தவன் அவளுக்காக கார் கதவை திறந்து விட அவனை ஒரு நிமிடம் நின்று பார்த்தவள் எதுவும் பேசாமல் ஏறிக் கொள்ள கதவை மூடிவிட்டு தானும் ஏறி ஸ்டார்ட் செய்தான்.
சீட்டில் கண் மூடி சாய்ந்திருந்தவள் கண்களை திறவாமலே
"தேவ் எனக்கு ட்ரஸ் சேஞ்ச் பண்ணனும்" எனவும் அவளை திரும்பிப் பார்த்தவன்
"ட்ரஸ் கொண்டு வந்திருக்கியா இல்லண்ணா கடைலதான் வாங்கனுமா?" என்க
"விஜி கிட்ட தான் என் ட்ரஸ் எல்லாம்"
"சரி...நா பாக்குறேன்" என்றவன் கொஞ்ச தூரம் சென்று ஒரு பெரிய துணிக்கடை முன் நிறுத்திவிட்டு அவளை பார்க்க அவளோ அசதியில் உறங்கியிருந்தாள்.
அவள் தலையை தடவி
"என்னடா பண்ணுது...ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கா?" என கனிவாக கேட்கவும்
"இல்ல தேவ்... ஆமா எதுக்கு நின்னிருக்கோம்...அதுக்குள்ளாகவா வந்து சேந்துட்டோம்?"
"இல்ல அஷு ட்ரஸ் வாங்கனும்னு சொன்னியே... அதான்"
"ஓஹ்..."என்றுவிட்டு அமைதியாகி விட
"என்னாச்சு வேற கடை பாக்கலாமா?"
"...."
"அஷு.... என்னாச்சு?"
"அ..அது..நீங்களே போய் வாங்கிட்டு வர்றீங்களா?" என தயங்க
"இதுக்கு ஏன் இவ்வளோ தயங்கற?"
"இல்ல... வந்து.."
"இரு நானே வாங்கிட்டு வர்றேன்..." என்றவாறே காரை ஓரமாக பார்க் பண்ணிவிட்டு இறங்கியவன் வேளியாலேயே லாக் பண்ணியவாறு கடைக்குள் நுழைவதை இரு ஜோடி கண்கள் வன்மத்துடன் படம் பிடித்துக் கொண்டன.
சில மணி நேரங்களில் திரும்பி வந்தவன் தன் மனையாளிடம் அவன் கொண்டு வந்த ட்ரஸ்ஸை நீட்டி
"இங்க உள்ள போய் மாத்திக்கிறியா... இல்லைன்னா வேற இடம் பாக்கலாமா அஷு?" எனவும்
"இ..இல்ல தேவ் நா இங்கேயே மாத்திட்டு வந்துட்றேன்"என்றவள் அவனிடமிருந்து அதை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் உள்ளே சென்றாள்.
இதையும் அந்த கேமிரா அழகாக உள்வாங்கிக் கொண்டது.
அஷ்வினி தன் வேலையை முடித்துக்கொண்டு வந்து ஏறிக்கொள்ளவும் மீண்டும் கார் பயணப்பட துவங்கியது.
கண்களை மூடி இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தவள்
"சாரி...."எனவும் யோசனையாய் அவளைப் பார்த்து
"எதுக்கு?"என்க
"உங்களுக்கு என்னால எவ்வளவு சிரமம்"
"ஆமாமா..."என்றான் அடக்கப்பட்ட கோபத்தில்... அவன் குரல் மாற்றத்தை உணர்ந்து பட்டென கண்களை திறந்து அவனை திரும்பிப் பார்க்க அவனோ அவளை தவிர்த்து சாலையில் கண்களை பதித்திருந்தான்.
"இல்ல...வந்து..நா.."
"ஷட் அப் அஷ்வினி" என அவன் உறும அவன் அழைப்பிலேயே அவன் கோபத்தை புரிந்து கொண்டவள் கண்கள் கலங்க அமைதியாய் இன்னும் தள்ளி அமர்ந்தாள்.
தன்னை கஷ்டப்பட்டு கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவன் அப்போதுதான் அவள் மாற்றத்தை கவனித்தான்.
திறந்தாள் விழுந்துவிடுபவள் போல் கதவை ஒட்டி அம்ரந்திருப்பதை...
"ஷிட்..."என தலை முடியை கோதிக்கொண்டவன் காரை ஓரமாக நிறுத்துவிட்டு அவள் புறம் திரும்பி
"அஷ்வினி...." என்றவாறே அவள் தோல் தொட அவன் கையை வேகமாக தட்டிவிட்டாள்.
அவள் கோபத்தில் சிரித்தவன் அவள் இரு பக்கமும் பிடித்து தன் பக்கமாக திருப்பி
"அஷ்வினி..." என்க
"...."
"என்னப் பாரு"
"...."
"நீயா கற்பன பண்ணி எனக்கு சிரமம்னு சொன்னா எனக்கு கோபம் வராதா?"
"அ... அதுக்காக?" என விசும்பவும் அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டவன்
"இதுக்காக தான் காலைல அப்பிடி அடம் புடிச்சாளா அத்த? " எனும் ஈஸ்வரியின் கேள்விக்கு ஆரவ்வும் கயலும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்து கொண்டு
"என்னது.... அஷ்வி கார்ல அண்ணா கூட போக மாட்டேன்னு அடம் புடிச்சாளா?"
"அதுக்கு மாமா என்ன பண்ணாங்க?" என இருவரும் மாறி மாறி கேள்வி கேட்க அர்விந்த்
நடந்ததை கூற ஆரவ் சிரிப்பை அடக்க படாத பாடு பட்டுக் கொண்டிருக்க கயல் வயிற்றை பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
"அர்வி...நல்ல வேல நீ மாமாட தர்ம அடியில இருந்து தப்பிச்சடா..." என்றுவிட்டு மறுபடி சிரிக்க அவள் எதற்காக அப்படி சொல்கிறாள் என்பதை புரிந்து கொண்ட அனைவர் முகத்திலும் புன்னகை அரும்பியது.
"அஷு ஏற்கனவே லெட் ஆவிடிச்சி.... அவங்க எல்லாம் ஆல்ரெடி நெருங்கிட்டாங்க...நாம தான் லேட்"
"நானா உங்க கூட வரன்னு சொன்னேன்?"
"ஓ... அப்போ அந்த வீணாப்போனவன் கூட வர்றது தான் உனக்கு புடிச்சிருக்கு"
"அர்விய ஒழுங்கா கூப்புடுங்க" அவளும் பதிலுக்கு எகிற அவன் கதவை திறந்து கொண்டு இறங்கி சென்று விட சட்டமாய் கைகளை கட்டிக்கொண்டு காருக்குள்ளேயே அமர்ந்து அர்ச்சனை பண்ணத் தொடங்கிவிட்டாள்.
"கமாண்டர்...இவன் கோபப்பட மாட்டானாமா.....சொல்லி ஒன் அவர் கூட ஆகல.... அதுக்குள்ள எங்க இருந்து தான் வருமோ தெரியல... டெர்ரர் ஆபீஸர்....இவன்லாம் பிஸ்னஸ் பண்ணலன்னு யாரு அழுதா?பேசாம மிலிட்டரில சேத்து விட்டுடனும்.... எப்போ பாரு மூஞ்ச உர்ருன்னு வெச்சிகிட்டு..... இந்த வருண் அண்ணாவும் ஆருவும் எப்பிடித்தான் சமாளிக்கிறாங்களோ? ச்சே..ச்சே.. அவங்க கிட்ட எல்லாம் இந்த கமாண்டர் கோபப்பட மாட்டான்.... அதுக்குதான் அவன் பொண்டாட்டி நா இருக்கேனே... அப்பறம் எப்பிடி அவங்க கிட்ட கோபப்படுவான்... கயல் கிட்ட கூட சமாதனமாத்தான் பேசுறான் நமக்கிட்ட மட்டும் தான் டெர்ரர் மூஞ்சி... கமாண்டர்...." அவனை ஒருமையில் அழைத்து திட்டிக் கொண்டிருந்தவள் "இறங்கு அஷ்வினி" எனும் அவனின் அழுத்தமான அழைப்பில் தூக்கி வாரிப்போட நிமிர்ந்து பார்க்க அவனோ அவள் பக்கமாக அவளையை கூர்ந்து பார்த்தபடி கைகளை கட்டிக் கொண்டு நின்றிருந்தான்.
"இவன்...ச்சி.. இவரு எப்போ வந்தாரு?சும்மாவே ஆடுவான்... இப்போ சலங்கை வேற கட்டிவிட்டுருக்கியே அஷ்வி..... என்ன பண்ணுவான் அடிப்பானோ... ச்சே ச்சே அடிக்க மாட்டான்... அப்போ அன்னக்கி மாறி மூஞ்ச கிட்ட கொண்டு வருவானோ?அதுக்கு அடியே மேல்.... அவன் கிட்ட வந்தா மட்டும் நமக்கு ஏன்தான் படபடன்னு வருதோ... போதாக்குறைக்கு வாய் வேற வார்த்தை வராம போக்கு காட்டும்... இப்போ என்ன பன்றது பேசாம கால்ல விழுந்துடலாமா....
அஷ்வி உனக்கு அறிவில்லன்னு கமாண்டர் சொல்றது சரிதான் போல... பப்ளிக்ல கால்ல விழுந்தா உன் இமேஜ் என்ன ஆகும்?" அவளுக்கும் மனசாட்சிக்கும் உள்ளுக்குள் பட்டிமன்றமே நடந்து கொண்டிருக்க இவனோ மீண்டும்
"அஷ்வினி இப்போ இறங்க போறியா இல்லையா?" எனவும் திடுக்கிட்டு திரும்பியவள் அவசரமாக இறங்க
"வா..." என்று உறுமியபடியே அவன் முன்னால் செல்லவும் அவனுக்கு வாயை வளைத்து பழிப்பு காட்டிவிட்டு அவனை தொடர்ந்தாள்.
அதுவரை அவனுக்கு மனதுக்குள் மீண்டும் அர்ச்சித்தபடியே வந்தவள் யாரோ ஒருவரின் வரவேற்பு குரலில் தான் தன்னிலிருந்து மீண்டு யாரென்று பார்க்க அங்கே ஹோட்டல் மேனேஜரே இவனை வாயெல்லாம் பல்லாக வரவேற்றுக் கொண்டிருப்பது புரிய சட்டென விழியுயர்த்தி ஹோட்டல் பெயர் பலகையை பார்த்தவளின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தது.
_"சத்யா"_ அது ஒரு பிரம்மாண்டமான செவன் ஸ்டார் ஹோட்டல்... அதைப்பற்றி அவளும் கேள்விப் பட்டிருக்கிறாள்.ஏன் நண்பிகளுடன் இங்கே வருவதற்கு கனவு கூட கண்டிருக்கிருக்கிறாள். இப்போது என்னடாவென்றால் அந்த ஹோட்டல் மேனேஜரே இவனை வாசலுக்கு வந்து வரவேற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.
அவ்வளவு பெரிய ஆளா நம்மாளு.... என நினைத்தவள் அப்போதுதான் சுற்றும்முற்றும் கண்களை சுழல விட்டாள்.
ஆங்காங்கே என்ன எல்லா இடத்திலுமே இவன் போஸ்டர்கள் தான் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
ஆளை மயக்கும் வசீகர சிரிப்புடன் ஆண்மையின் இலக்கணமாய் நின்று கொண்டு இருந்தவனையும் மேனேஜரிடம் படு ஸ்டைலாக இடது கையால் முடியை கோதியவாறு பேசிக் கொண்டு இருப்பவனையும் அவளைப் போலவே ஆச்சரியத்துடன் பலர் பார்த்துக்கொண்டு இருப்பதை கண்டவளுக்கு " இவன் என் கணவன் " எனும் பெருமிதம் பொங்கி வழிந்த அதேநேரம் அவன் உயரத்தில் சுணங்கியது மனது!!!
மிரண்டு போய் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவளை திரும்பிப் பார்த்தவனுக்கு சிரிப்புத் தான் வந்தது.
இவ்வளவு நேரம் தன்னை அர்ச்சித்துக் கொண்டிருந்தவள் இப்போது தன்னை பார்த்தே மிரண்டு கொண்டிருக்கிறாள்.
அவனுக்கு அவளிடம் பிடித்ததே அது தானே!!!எதையும் எதிர்ப்பார்க்காமல் கொடுக்கும் தன்னலமில்லா அன்பு...
தன்னை யாரென்று தெரியாதவர் இல்லையென்ற நிலையிலிருந்தவனை பெயர் அறியும் முன்னே தாளியில் கை வைக்கப் போனதற்காக அறைந்தவளாயிற்றே அவன் மனையாள்!!!
மீண்டும் அவளிடமே வந்தவன்
"இங்கேயே நிக்கிறதா உத்தேசமா பேபி?" என்றவனின் குரலில் அவனை திரும்பிப் பார்த்தவளுக்கு இன்னுமின்னும் ஆச்சரியம் கூடிக் கொண்டே போனது.
எவ்வளவு பெரிய இடத்திலிருப்பவன்.... என்னை மணந்தது மட்டுமல்லாமல் எந்த பந்தாவுமே காட்டாமல் எனக்காக மீண்டும் வந்திருக்கிறானே!!!
நினைக்க நினைக்க மனதிற்க்குள் புல்லரித்துப் போனது....
அவள் மனநிலையை படித்தவன் போல் அவளை தோலோடு அணைத்துக் கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.
அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்து கொண்டவளுக்கு எதுவும் பேசத் தோன்றவே இல்லை....
ஏனோ மனது அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்க காரியமே கண்ணாக குனிந்த தலை நிமிராமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அவனுக்கு அதை பார்க்க கூட நேரம் கிட்டவில்லை போலும்...ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் வந்து அவனிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தனர்....
அதில் இளைஞர்கள் தொடக்கம் பெரிய பெரிய பிரமுகர்கள் வரை அடக்கம்.....
அதற்கெல்லாம் அவளுக்கு ஒன்றுமே நடக்கவில்லை...அடுத்து வந்ததே ஒரு பெண்கள் பட்டாளம்!!!!
அனேகமாக கல்லூரி மாணவிகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்...
அமைதியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவள் அவர்களின் கூச்சலில் தான் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள்.
அவர்களும் இவனை கண்டுதான் கூச்சலிட்டனர் என்பது அவர்கள் நெருங்கி வந்து அவனிடம் ஆட்டோக்ராஃப் கேட்கும் போதுதான் தெரிந்தது.
திரும்பி அவன் முகத்தை ஆராய்ந்தாள்.அதில் எரிச்சல் மண்டிக்கிடந்ததே தவிர துளி சுவாரஷ்யம் இல்லை...
அவர்கள் கெஞ்சுவதை பார்க்க பார்க்க எரிச்சலாகத்தான் இருந்தது அவளுக்கு!!
அதில் ஒருத்தி அவன் மடியில் விழுந்து விடுபவள் போல் உரசிக்கொண்டு நின்றிருந்ததை பார்க்க பற்றிக்கொண்டு வந்தது....
இவள்தான் வேண்டுமென்ற உரசுகிறாளென்றாள் இவனுக்கு எங்கே போனது புத்தி?கோபமாய் நினைத்தவள் அவனை முறைக்க எதேச்சையாக அவள் புறம் திரும்பியவன் அவள் கண்களில் கண்ட கோபத்தில் அவள் இதயத்தில் புகைந்து கொண்டிருக்கும் பொறாமையில் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.
அவர்கள் மீண்டும் செல்ஃபி என கெஞ்ச துவங்கவும் சாப்பாட்டை வைத்துவிட்டு எழுந்தே விட்டாள்.
அவர்களை விலக்கிக் கொண்டு அவளிடம் வரும் முன் அவள் காரில் போய் அமர்ந்திருந்தாள்.
அவளுக்கு சாப்பாட்டுடன் காரில் ஏறியவன் அவளை பார்த்துக்கொண்டே காரை கிளப்ப அவளும் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகவே வந்தாள்.
***
இவர்கள் இருவரையும் தவிர மற்றவர்கள் மாலையே போய் சேர்ந்திருக்க இவர்கள் வந்து சேர இரவாகிவிட்டது.
பேச்சற்ற மௌனங்கள் கூட சில நேரங்களில் அழகுதான் போலும்!!!
அவளையும் அறியாமல் அவன் தோலில் தலை சாய்த்து அவன் கைகளையே கட்டிக் கொண்டு குழந்தை போல் உறங்குபவளை பார்க்க பார்க்க தெவிட்டவில்லை அவனுக்கு....
இடையில் வாந்தி என நான்கு முறை அவனை படுத்தி எடுத்துவிட்டுத்தான் உறங்கினாள்.
வாந்தி எடுத்தாளாவது பரவாயில்லை....ஒவ்வொரு தடவையும் ட்ரஸ் மாற்ற வேண்டும் என கூறும் போது தான் அவனுக்கு என்னடாவென்று இருந்தது.
சத்தியமாக அவன் ஒரு பயணத்தை இவ்வளவு தாமதமாக கடத்தியதே இல்லை....
ஆனால் இன்று அது கூட அவனுக்கு சுகமாகவே தெரிந்தது தான் விந்தை!!!
காரை நிறுத்திவிட்டு அவளை கையில் ஏந்தியவாறு அந்த பழைய கால வீட்டுக்குள் நுழைந்தவன் தானும் உடை மாற்றி வந்து அவளருகே படுத்துக் கொண்டான்.
காலை....
அவன் நெஞ்சில் சுகமாய் அவள் தலை சாய்த்து படுத்திருக்க அவனோ அவளை தனக்குள் அணைத்தபடி படுத்திருந்தான்.
முதலில் கண் விழித்தது ரிஷி தான்.....
தனக்கு ஏதோ பாரமாக தெரிய கண்களை திறந்து பார்த்தவன் இனிமையாக அதிர்ந்து போனான்.
அவன் கை வளைவுக்குள் அவன் மனையாள்!!! அதுவும் அவன் நெஞ்சின் மீதே தலை சாய்த்துப் படுத்திருந்தாள்.
தூக்கத்தில் அவள் தன்னிடம் நகர்ந்து வந்திருக்க வேண்டும் என யூகித்தவன் அவளையே விழியெடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவளிடம் இலேசாக அசைவு தெரிய அவசரமாக கண்களை மூடி தூங்குவது போல் பாசாங்கு செய்யவும் தான் அவள் கண்களை திறந்தாள்.
அவனின் சீரான மூச்சுக் காற்றின் மூலம் அவள் அவன் நெஞ்சில் தலை வைத்துப் படுத்திருப்பது மண்டையில் உறைக்க உள்ளம் திடுக்கிட முகம் நிமிர்த்திப் பார்த்தவளுக்கு அவன் முகம் வெகு அருகில் தெரியவும் மூச்சடைத்துப் போனது.
கைகளை மெதுவாய் அவன் முகத்திற்கு கொண்டு போனவள் அவன் மீசையின் ஓரத்தை விரல்களால் சுருட்டி விட அவன் வேண்டுமென்றே தலையை அசைக்கவும் அவன் எழுந்துவிட்டான் என நினைத்து கையை அவசரமாக விலக்கிக் கொண்டவள் அவனிடம் மீண்டும் அசைவில்லாது போக மறுபடியும் கையை மீசையின் அருகே கொண்டு போக அவன் கை சட்டென அதை தடை செய்வது போல் பிடிக்கவும் விதிர்வதிர்த்துப் போனாள் அஷ்வினி....
அதற்குள் அவன் அவன் அவளை சாய்த்து அவள் கைகளிரண்டையும் சிறை செய்தவனாய் அவளை கீழே வைத்து இவன் மேலே படுத்திருந்தான்.
அவனை விழி விரித்து பயத்துடன் அவள் பார்த்திருக்க அவனோ அவளை சீண்டும் விதமாக
"என் மீச என்ன அவ்வளவு அழகாவா இருக்கு?"ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி அவன் கேட்ட விதத்தில் அவளுக்கு மூச்சடைத்தது.
"ம்...சொல்லு...நீ.." அவன் இன்னும் குனிய கண்களை இறுக்க மூடிக் கொள்ளவும் அடுத்த நிமிடம் அவள் செவ்வதரங்கள் அவனின் முறட்டு அதரங்களுக்குள் அடங்கியிருந்தது.
தான் செய்து கொண்டிருந்த மடத்தனம் அப்போதுதான் அவனுக்கு எச்சரிக்கை மணி அடிக்க அவளை விட்டு அவசரமாக எழுந்தவன் அவள் கண்கள் திறக்கும் முன்னே குளியலறைக்குள் சென்று விட்டான்.
அவன் குளித்து முடித்து வெளியே வரும்போது அவள் பிரம்மை பிடித்தவள் போல் கட்டிலில் எழுந்தமர்ந்திருத்தாள்.
இவனோ எதுவுமே நடக்காதது போல்
"அஷு..... எதுக்காக இப்படி உக்காந்திருக்க...கோயிலுக்கு போகனுமில்ல கிளம்பு..." எனவும் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் குழம்பிப் போனாள்.
ஏற்கனவே அது கனவா இல்லையா என மண்டையை பிய்த்துக் கொள்ளாத குறையாக குழம்பியிருந்தவள் அவனின் இயல்பான பேச்சில் இன்னும் குழம்பிப் போனாள்.
"தே..தேவ் நீ.. நீங்க இப்போ என்ன..."
"உன்ன... உன்ன என்ன பன்னேன் நான்?"
"அது..அது...ஒன்னுமில்லயே....."
என்றவள் தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என குளியலறைக்குள் புகுந்து கொள்ள அவள் நிலையை பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்தான் ரிஷி...
***
சிகப்பு நிற பாவாடைக்கு வெள்ளை நிற தாவணி அணிந்து கொலுசு சத்தம் சலசலக்க மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தவளை பார்த்தவன் இமை மூட மறந்து அப்படியே நின்றுவிட்டான்.
இவ்வளவு நாள் வைட் சாரி மற்றும் சுடிதாரிலேயே அவளை கண்டிருந்தவனுக்கு அவளின் இன்றைய அபார அழகு அவனை அடித்து வீழ்த்தியது உண்மையிலும் உண்மை!!!
விஜியின் முன் வந்து நின்றவள்
"விஜி எப்பிடி இருக்கேன்?" என தலை சாய்த்து கேட்க அவளை திருஷ்டி கழித்தவர்
"ரொம்ப அழகா இருக்கடா.... இவ்வளவு வருஷமா நான் இங்க வர்றப்போ எல்லாம் போட சொன்னா போட மாட்ட இன்னக்கி மட்டும் என்னாச்சு?" அவள் குட்டை அவர் வெளிப்படுத்த ரிஷியின் கண்கள் அவளை ஆவலாய் வருடியது.
"மாமா நாங்க எல்லோரும் இங்க தான் இருக்கோம்"என கயல் கத்த தன்னிலையை இழுத்துப் பிடித்தவன் சமாளிப்பாய் சிரித்து விட்டு வெளியேற அவளை திரும்பி முறைத்தாள் அஷ்வினி!!!!
***
வருணுடன் பேசியபடியே அவன் மேலே ஏறிக்கொண்டிருக்க அவளோ அர்விந்துடன் கலகலப்பாய் சிரித்த படி அவனுக்கு சற்று இடைவெளி விட்டு பின்னால் வந்து கொண்டிருந்தாள்.
((அவன் திரும்பி பாத்தான்...மவனே நீ செத்தடா அர்வி!!!))
கொஞ்ச தூரம் நடந்தவள் அப்படியே அமர்ந்து விட
"ஏய் எந்திரிடி... இன்னும் எவ்வளவு நடக்க இருக்கு" அர்விந்தும் அவளுடன் தேங்கிவிட்டு கடுப்புடன் சொல்ல
"முடியாது அர்வி...கால் வலிக்குதுடா....எப்போவும் போல இன்னக்கும் நீயே தூக்குடா" என்றவளுக்கு நேற்று ஹோட்டலில் நடந்தது நினைவு வர அவனை பழிவாங்க நினைத்தவள்
"வேணாம் வேணாம்... தேவ் கிட்ட தூக்க சொல்லுடா" எனவும் அவளை பார்த்து அவன் முழிக்க சட்டென எழுந்தவள்
"ஓய்....வருண் சார்...." என கத்த "இவ ஒருத்தி...சார் சான்று படுத்துறா மச்சான்" என ரிஷியிடம் சொல்லியவாறே திரும்ப சிரித்துவிட்டு தானும் திரும்பினான் ரிஷி....
"வருண் சார்..."
"என்னடி?"
"உங்க ஃப்ரெண்டு கிட்ட என்ன தூக்கிட்டு போக சொல்லுங்க சார்... எனக்கு கால் வலிக்குது"
"ஏன் அத நீயே சொல்ல வேண்டியது?"
"சொல்ல முடியுமா முடியாதா?" என்றவளை முறைத்து விட்டு ரிஷியிடம்
"மச்சி போடா... இல்லைன்னா இந்த சாரு போட்றத நிறுத்தவே மாட்டா" என அவன் கெஞ்ச வாய்விட்டு சிரித்தவன் அவளை நோக்கி செல்லவும் திடீரென எங்கிருந்தோ அவனை நோக்கி வந்த தோட்டாவை அர்விந்த் கண்டு "அண்ணா...." என கத்திக் கொண்டே அவனை பிடித்து தள்ள அந்த தோட்டா அங்கிருந்த கல்லில் பட்டு சிதறவும் சரியாக இருந்தது.
"சரி அண்ணா" என்றவன் நிமிர தானும் நிமிர்ந்த ரிஷி போக எத்தனிக்க அவனை போக விடாமல் தடை செய்து பிடித்திருந்தது ஒரு கை....
அர்விந்த் என நினைத்தவன் எரிச்சலுடன் திரும்ப அங்கே அவள் மனையாள் நின்றிருப்பதை பார்த்து அதிர்ந்தவன் "ஓஹ்...ஷிட்....இவள எப்பிடி மறந்தேன்" என நினைத்தவன் ஏற்கனவே தாமதமாகிவிட்டது உணர்ந்து கையை உதற அதை கெட்டியாக பிடித்திருந்தவள்
"இ.. இல்ல தேவ் நீங்க போக கூடாது... எனக்கு பயமா இருக்கு தேவ்... ப்ளீஸ் போகாதீங்க...." என கெஞ்ச
"முடியாது முடியாது"என அவள் மீண்டும் அடம் பிடிக்கவும் கோபத்தில் பல்லை கடித்தவன்
"சொன்னது கேக்க மாட்ட" என்றவாறே அவளது கையை உதறி விட்டு
"போ..."என உறும
"இல்ல நா போக மாட்டேன்..."
"போடின்னு சொல்லிட்டே இருக்கேன்..."என்றவன் கோபத்தில் அவளை அறைந்து விட்டு ஒரே பாய்ச்சலில் தன் எதிராளியை தேடிப் போனான்.
***
இரவு.....
ரிஷியை தவிர குடும்பத்தினர் அனைவருமே செய்வதறியாது ஹாலில் டென்ஷனாக அமர்ந்திருக்க அஷ்வினி வாசலிலேயே தவிப்பாய் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
ரிஷியின் கட்டளைப்படி அவர்கள் பூஜையை முடித்துவிட்டு வீடு வந்து சேர்ந்துவிட ஆனால் அவர்கள் இருவரும் தான் இன்னும் வீடு வந்து சேர்ந்த பாடில்லை....
வருணும் ஆன மட்டும் முயற்சி செய்து பார்த்துவிட்டான்.
மொபைல் சுவிட்ச் ஆஃபென மட்டுமே தகவல் வந்து கொண்டிருந்தது.
ஏழு மணியளவில் ரிஷியை தேடிப்போன ஆரவ்வும் அஜய்யும் கூட திரும்பி வந்துவிட அஷ்வினிக்குத்தான் மனது திக் திக் என்று அடித்துக் கொண்டது.
இரவு 10 மணி.....
அவளை எவ்வளவு சமாதானப்படுத்தியும் அது முடியாமல் போக தானும் அவளுடனேயே வாசலில் நின்றுகொண்டான் ஆரவ்.
கார் வந்து நிற்கும் சத்தத்தில் பரிதவிப்புடன் வெளியே பார்த்திருந்தவள் அவன் வாசலில் கால் வைத்த அடுத்த நொடி தன்னவனை தாவி அணைத்திருந்தாள்.
எதிர்பாரா அணைப்பில் கொஞ்சம் தடுமாறியவன் தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டு அவளை இறுக்க அணைத்தான்.
அவள் தேம்பி அழவும் அவள் முடியை கோதியவன்
"ஷ்.... அழக்கூடாது டா... அதான் நான் வந்துட்டேன்ல?" சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.
"நா...நா...ரொ... ரொம்ப பயந்துட்டேன் தே..தேவ்"
"அஷு..." என்றவாறே அவளை விலக்கப் போக அவளோ அவனை இன்னும் ஒன்ற
"அஷு.... வீட்டுக்குள்ள போலாம்டா.... பாரு எல்லோரும் வாசல்ல நம்மலயே பாத்துட்டு நிக்கிறாங்க" அவளிடம் பதிலற்றுப் போக அவள் மனநிலையை உணர்ந்து அவளை தன் கை வளைவுக்குள்ளேயே வைத்தவாறு உள்ளே சென்றான்.
"அண்ணா என்னாச்சு யாரு அவங்க?"
"மாப்பிள்ளை உங்களுக்கு ஒன்னுமில்லல்ல?"
"மச்சான் எதுக்கு இவ்வளோ லேட்?"
"தேவா அடியேதும் படலியே?" ஆளாளுக்கு ஒரு கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே இருக்க பொதுவாக
"இல்ல எனக்கு ஒன்னில்ல...ஐ அம் ஆல் ரைட்... பிஸ்னஸ் எதிரிங்க தான்... கொல்ல முயற்சி பண்ணியிருக்காங்க...." என அவன் பேசிக் கொண்டே போக பயத்தில் அவனை இன்னும் இறுக்கினாள் பாவை....
அவள் தோலுக்கு தன் கைகளால் அழுத்தம் கொடுத்து ஆறுதல் படுத்தியவன்
"ஐ அம் சாரி... எனக்காக காக்க வெச்சிட்டேன்..." எனவும் அதை மறுத்த வருண்
"என்னடா பேசுற...காக்க வெச்சிட்டேன் அது இதுன்னு...நீயும் எங்க குடும்பத்துல ஒருத்தன் தாங்குறத மறந்துறாத"
"அது இல்லடா நா..."
"தம்பி எங்களுக்கு ஒரு கஷ்டமும் இல்ல... நீங்க போங்க...." என அவனை அனைவரையும் அனுப்பி வைத்தவர்
"அஷ்வா தான் உங்கள நினச்சு ரொம்ப பயந்துட்டா.... "
"நீங்க போய் தூங்குங்க அத்த.... நா பாத்துக்குறேன்"
"தம்பி சாப்பாடு...?"
"இல்ல எனக்கு வேண்டாம்...அஷு சாப்புட்டாளா அத்த?"
"இல்ல தம்பி உங்கள பாத்தா தான் சாப்புடுவேன்னா...."
"இட்ஸ் ஓகே நா பாத்துக்குறேன்... நீங்க போங்க..." என்றவன் அவளை கூட்டிச் சென்று அவள் மறுக்க மறுக்க பாலை அருந்த வைத்துவிட்டு தன் அணைப்பிலேயே தங்கள் அறைக்கு சென்றான்.
"இல்ல தேவ்.... எனக்கு நீங்க அடிச்சது கூட உணராம தான் பயந்து போய் இருந்தேன்" என்றவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டவன் அவளை படுக்க வைத்து விட்டு நிமிரவும் அவன் கைகளை பிடித்தவள்
"என்கிட்டயே படுங்க தேவ்... பயமா இருக்கு" என கெஞ்ச அங்கே சோஃபாவும் இல்லாததால் நேற்று போலவே மறுபக்கம் வந்து படுத்துக் கொண்டான்.
***
அமெரிக்கா....
மெக்சிகோ நகரம்....
"டாட்.... எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு குறி வெச்சது எப்பிடி டாட் மிஸ் ஆச்சு....?" கோபமாய் ஒருவன் கத்திக் கொண்டிக்க அவனுக்கு முன்னே அவன் ஜாடையிலேயே ஒருவர் கோட் சூட்டுடன் காலுக்கு மேல் கால் போட்டு தோரணையாய் அமர்ந்திருந்தார்.
"டாட் அவன் சாதாரண ஆள் இல்ல.... எப்பிடியும் நம்மாள பிடிச்சிருப்பான்..... அவ எனக்கு வேணும் டாட்... அதுக்கு அவன் சாகனும்...." கண்களில் காம வெறி மின்ன அவன் சொன்ன விதம் அவனுக்கு முன் அமர்ந்திருந்தவரையே ஒரு நிமிடம் ஆட்டம் காண வைத்தது.
காலை.....
முன்னைய நாள் போலவே தன் நெஞ்சில் தலை சாய்த்து அவள் படுத்திருந்தாலும் ஏனோ அவனால் அதில் கலந்து சந்தோஷப்பட முடியவில்லை....
ஏதேதோ எண்ணங்கள் தோன்றி மனது அவனை அலைக்கழிக்க அதற்கு மேல் முடியாதவனாய் அவளை தன்னிடமிருந்து தள்ளிவிட்டு எழ முயற்சிக்க அவளோ அவன் மனநிலை அறியாது அவனின் டீ-ஷர்ட்டை இறுக்கமாக பற்றிப் பிடித்திருந்தாள்.
ஒரு நொடி அவளையும் அவள் செய்கையையும் நினைத்து உதட்டில் கீற்றாக புன்னகை அரும்பினாலும் வந்த வேகத்திலேயே அது சென்றுவிட அவள் கையை பிரித்தெடுத்தவன் எழுந்து குளியலறை சென்றுவிட்டான்.
அவன் குளித்து முடித்து வெளியே வரும் போது கூட அவள் தூங்கிக் கொண்டிருக்க அவளை எழுப்பாது ரெடியாகி கீழே இறங்கி வந்தான்.
இராமநாதனை தவிர மற்ற ஆண்கள் அனைவரும் ஜாகின் சென்றிருக்க ஹாலுக்கு வந்தவன் இராமநாதனிடம் சென்று
"மிஸ்டர் ராமன்.... எனக்கு அர்ஜன்ட் வொர்க் இருக்கு நா கிளம்புறேன்" என்றவனை கண்டு எழுந்தவர்
"இன்னக்கி மட்டும் இருந்துட்டு நாளைக்கி போகலாமே மாப்பிள்ள..." எனவும் அதை மறுத்தவன்
"இல்ல மிஸ்டர்.ராமன் நா இன்னக்கே போயாகனும்" என்றவன் அவர் ஏதோ சொல்ல வந்ததை கூட காதில் வாங்காது காரிலேறி சென்று விட்டான்.
.........
அவன் சென்று கொஞ்ச நேரம் கழித்து எழுந்தவள் கண்களை மூடிக் கொண்டே கைகளால் அவனை துலாவ அவனில்லாது போகவும் திடுக்கிட்டு எழுந்தமர்ந்தாள்.
அவன் கீழே இருப்பானென தன்னைத்தானே சமாதானம் பண்ணிக் கொண்டவள் அவசரமாக எழுந்து குளித்து முடித்து வெளியே வந்தாள்.
இப்பொழுதெல்லாம் ஏனோ அவன் அருகாமையை அதிகம் தேடியது அவள் மனது.
அவனை பார்க்காமல் பேசாமல் நேரம் கூட நகர்வேனா என அழுச்சாட்டியம் செய்தது.
அவள் கீழே இறங்கி வரவும் ஜாகிங் போன நாள்வரும் உள்ளே நுழையவும் சரியாக இருக்க அவர்கள் கூடவும் அவன் செல்லாது எங்கே சென்றிருப்பான் என நினைத்தவள் அவர்களை பார்த்து சிரித்து விட்டு தன் தாயை தேடிச் சென்றாள்.
மனது கடலலையை போல் ஆர்ப்பாட்டமாக ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டே இருந்தது.
அவனால் ஒரு நிலையில் இருக்க முடியாமல் போக சாலையோரமாக காரை நிறுத்தியவன் கண்களை மூடி இருக்கையில் சாய அவன் மறக்க நினைத்த நினைவலைகள் அவன் அனுமதி இன்றியே அவனையும் அதற்குள் இழுத்துக் கொண்டது.
(ஆரவ்வை தேடி அஷ்வினி போக அவர்களிருவரையும் தேடி இவன் போன அன்று......
ஆரவ்வின் நினைவில் கடற்கரைக்கு காரை திருப்பியவனை மறித்தவாறு வந்து நின்றது வைட் கலர் பி.எம்.டப்பள்யூ காரொன்று!!!
எரிச்சலில் பல்லை கடித்தவன் மறுபுறமாக வெட்டப் போக அதனையும் மறைத்தவாறு வந்து நின்றது இன்னொரு கார்....
தவறுதலாக வந்திருக்குமென நினைத்து திருப்பப் போனவன் இன்னொரு கார் வந்து நிற்கவும் புருவம் சுருக்கி பார்த்து விட்டு தன் வலக்கை நடு விரலால் புருவத்தை நீவியபடி நிமிர்ந்தவன் என்னதான் செய்கிறானென பார்த்து விடலாம் என நினைத்து விட்டு கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டிக்கொண்டு வேடிக்கை பார்க்க தொடங்கி விட்டான்.
முதலில் மறைத்தவனுக்கு அது கடுப்பை கிளப்பியிருக்க வேண்டும்.....
கதவை திறக்க வந்த தன் அடியாளை எட்டி உதைத்து விட்டு தானே இறங்கி நின்றவன் ரிஷியை பேசுமாறு ஒருவனிடம் தலையசைக்க அவன் வந்து ரிஷியின் கார் கண்ணாடியை தட்டினான்.
அவனை அலட்சியமாய் திரும்பிப் பார்த்தவன் வேண்டுமென்று சோம்பல் முறித்து விட்டு சீட்டில் சாய வந்தவன் திரும்பிச் சென்று நடந்ததை அவனிடம் கூற அவனுக்கு ஒரு அறை விட்டவன்
"இடியட்.... அவன் என்ன பண்ணான்னு உனக்கு ரிப்போர்ட் பண்ண சொன்னேனா.... போ...போயி அவன இழுத்துட்டு வா...." என கத்த அதில் நடுங்கிப் போனவன் மறுபடியும் வந்து கார் கண்ணாடியை தட்ட இம்முறையும் அவனை அதே அலட்சியப் பார்வை பார்த்தவன் சாய்ந்தவாறே கண்களை மூடிக் கொள்ள அவன் மறுபடியும் அவனிடம் சென்று நடந்ததை சொல்ல கோபத்தின் எல்லை கடந்தவன் அவனை அடித்து உதைத்து விட்டு இன்னும் இருவருக்கு கண்களை காட்ட அவனை கடுப்பேற்றியது போதும் என்று நினைத்தானோ என்னவோ அவர்கள் வருமுன்னே கதவை திறந்து கொண்டு இறங்கியவன் காதை குடைந்து விட்டு
"நானும் நல்லவனா இருக்கனும்னுதான்டா நெனக்கிறேன்.... ஆனா விட மாட்டானுங்களே" என அலுத்துக் கொள்ள அதில் தலைவர் போல் இருந்தவன்
"தோ பாரு மாறன்..... உனக்கும் எனக்கும் போட்டி பிஸ்னஸ்குள்ளதான்.... நீ தேவயில்லாம என் பர்ஸனல் லய்ஃப்குள்ள மூக்க நொலச்சிக்கிட்டு இருக்க... ஒழுங்கா தள்ளிப் போய்டு...." என மிரட்டவும் வாய் விட்டு சிரித்த ரிஷி
"டேய் பிஸ்னஸ்ல நீ பிரச்சின பண்ணாலே உன்ன நா கண்டுக்குறதில்ல... இதுல உன் பர்ஸனல் லய்ஃப்குள்ள நா எப்பிடி வருவேன் சொல்லு?"
"ஏய் நடிக்காதடா..... அஷ்வினி என்ன லவ் பண்றது தெரிஞ்சி தானே அவள உன் கம்பனிக்கு வர வெச்சிருக்க...." என கோபமாக கத்தவும் ஒரு நிமிடம் இடுங்கியது ரிஷியின் கூர் விழிகள்.......
பின்பு அது பொய்யோ என நினைக்கும் வகையில் சாதரணமாக மாற
"என்ன மாறன்.... உன்ன எனக்கு தெரியாதுன்னு நினச்சிட்டு இருக்கியா மரியாதயா என் அஷ்வினிய விட்டுடு"
" என்னது உன் அஷ்வினியா.... குட் ஜோக் மிஸ்டர்.ராம்.... அப்பறமா சிரிச்சுக்கலாம்..."
"ஏய்...."
"எஹ்...அடங்குடா.... இன்னொரு தடவ என் அஷ்வினின்னு உன் வாயால வந்துது அப்பறம் உடம்புல உயிர் இருக்காது"
"வேணாம் மாறா..... அவ எனக்கு சொந்தமானவ நீ குறுக்க வராத..."
"வாட்...." என்றவனுக்கு இந்த விடயம் புதிது.... அவன் இதை எதிர்பார்க்காதது அவன் தோற்றமே காட்டிக் கொடுக்க அவனை அலட்சியப் படுத்திவிட்டு காரை எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டான்....
அப்போது அவன் இருந்த மனநிலையில் அதை ஆராயவெல்லாம் அவனுக்கு நேரமே இல்லை....
அதை அவன் பெரிது படுத்தவும் இல்லை நேற்று வரை....
நேற்று நடந்த கொலை முயற்சி அஷ்வினிக்கானதென அவன் நினைத்திருக்க அது தனக்கானதென தெரிந்ததில் வெகுவாக குழம்பிப் போனான்.
தொழில்முறையில் பகை வருவதும் அவர்கள் குடும்பத்தை குறி வைப்பதும் வழமையாக நடப்பது தானென்பதால் தான் தன்னை பழமிழக்க வைக்க வேண்டுமென்று அஷ்வினியை குறிவைத்திருக்க வேண்டுமென கணித்தவனின் கணிப்பு முதல் முறையாக தோற்றுப் போனது!!!
தன்னை குறி வைத்து சுட்டவனை சாகும் வரை அடித்து உதைத்துக் கூட கேட்டு விட்டான்.... ஊஹூம் அவனிடமிருந்து சில புகைப்படங்கள் மட்டுமே கிடைத்தனவே தவிர அவன் வாயை திறந்தானில்லை....
அப்புகைப்படங்கள் தான் ஓர் இரவில் அவன் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டு விட்டது!!!
அவை அனைத்தும் அஷ்வினியினதும் ராமினதும் நிச்சயதார்த்த புகைப்படங்கள்.....
அதை வைத்து அவளை சந்தேகப்படுவது முட்டாள்தனமென்று மூளை அடித்துக் கூறி சத்தியம் செய்தாலும் காதல் கொண்ட மனதுக்குத் தான் அது புரியவே இல்லை.....
அவள் தன்னை ஏமாற்றி விட மாட்டாளென முழு நம்பிக்கை இருந்தாலும் ஏற்கனவே காதலால் துரோகம் இழைக்கப்பட்டவனுக்கு அது அவளை விட்டு தள்ளி இருக்க தூண்டியது.
அதனால்தான் அவளிடம் சொல்லாமலே கிளம்பி வந்து விட்டான்.
***
தன் ஃபோனை எடுத்து அவனுக்கு அழைக்க அது ரிங் போய் கொண்டிருந்ததே தவிர எடுக்கப்படும் வழியைத் தான் காணோம்.
தன்னை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறானென இதயம் கணக்க கண்ணீர் மடை திறந்த வெள்ளம் போல் வழிந்து கொண்டே இருந்தது.
"நான் என்ன தப்பு செய்தேன்" எவ்வளவு முயன்றும் அவளால் அதற்கான விடையை கண்டு பிடிக்கவே இயலாமல் போயிற்று!!!
மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிக்கவும் அது ஏற்கப்பட
"தேவ்...."
"சொல்லு அஷ்வினி?"
"எதுக்காக என்ன விட்டு போனீங்க?" அவள் விசும்ப அதில் தடுமாறியவன்
"ஆபீஸ்ல அர்ஜன்ட் மீட்டிங்..." பட்டுக் கத்தரித்தார் போன்றிருந்த அவன் பேச்சில் அவளுக்கு இன்னும் அழுகை கூட பட்டென வைத்து விடவும் ஏற்கனவே குழப்பத்தில் இருந்தவனுக்கு அது உதாசீனமாய் பட இவ்வளவு நேரம் நிதானத்தில் இருந்தவனின் நிதானம் காற்றில் பறந்தது.
அவளை காயப்படுத்தக் கூடாதென நினைத்தவன் கோபம் தலைக்கேற திரும்பவும் வீடு நோக்கி வண்டியை செலுத்தினான் அவளை காயப்படுத்தி விடும் நோக்கில்....
அவன் கூறப் போகும் அந்த சொற்களே அவர்கள் பிரிவுக்கான அடித்தளமாய் அமையப் போகிறதென்பதை அப்போது அவன் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை!!!!
This site uses cookies to help personalise content, tailor your experience and to keep you logged in if you register.
By continuing to use this site, you are consenting to our use of cookies.
