dharshini chimba
Saha Writer
- Messages
- 308
- Reaction score
- 228
- Points
- 43
37:
“என்னை பார்த்தே ஒரு வாரம் தான் ஆகுது. அதுக்குள்ள என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்றிங்க?” என்றாள் தீக்க்ஷீலா.
“என்னங்க இது? உங்களை பிடிச்சிருக்குன்னு தானே சொன்னேன். உங்களை லவ் பண்றேன்னு சொல்லலையே?” என்றான் அர்ஜுன் ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி.
“புரியலை?” என்றாள் தீக்க்ஷிலா.
“சொல்றேன்! நான் இங்க வேலைக்கு சேர்ந்த நாள்லர்ந்து இந்த கொஞ்ச நாளா உங்களை அப்சர்வ் பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன். அங்க ஜமீன் வீட்ல ஒரு சில பெண்கள் மட்டும் தான் வேலைக்கு வராங்க. மீதி எல்லோருமே ஆண்கள் தான். அதிலும் மற்ற பெண்கள் வீட்டு வேலை செய்யும் போது நீங்க மட்டும் தான் படித்துவிட்டு அங்கே வேலை செய்யும் பெண்.” என்றான்.
“அதுக்கு?” என்றாள் கேள்வியாய்.
“நீங்க எல்லார்கிட்டயும் கலகலன்னு பேசுகின்ற பெண். எல்லோருக்குமே உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா, எல்லாருமே உங்களை தன் வீட்டு பெண்ணா தான் பார்க்கிறாங்க. ஒருத்தர் பார்வை கூட உங்கமேல தப்பா பட்டதில்ல. அது நிச்சயமா நாம நடந்துக்கிற முறைல தான் மத்தவங்க நம்ம மேல வைக்கிற மரியாதையும் இருக்குன்னு நான் நம்பறேன். அந்த வகைல உங்களை எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.” என்று சிநேகமாய் சிரித்தான்.
“என்னை யாரும் இந்த அளவுக்கு புரிஞ்சிகிட்டது இல்லைன்னு நினைக்கிறேன். தாங்க்ஸ்” என்றாள் மலராய் மலர்ந்து.
“இருக்கட்டும்ங்க” என்றான் எங்கோ பார்த்தபடி.
“எனக்கு பாமிலி பேக்ரௌண்ட் எல்லாம் கிடையாது. அப்புறம் எப்படி நிலா சொன்னதுக்காக உடனே சம்மதம் சொல்லிட்டிங்க?” என்றாள்.
“நான் நிலாவை திட்டுவேன் என்னை அனுப்பி வைச்சிடுச்சுன்னு. ஆனா, எல்லாமே சும்மா தான். எங்க அம்மா இறந்தப்புறம் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம பித்து பிடிச்சவன் மாதிரி இருந்தேன். அந்த நேரம் நிலா என்னை கூப்பிட்டு வேலனுக்கு தெரியாம அவனுக்கு பாதுகாப்பா இருக்கணும்னு நீங்களும் கூட போங்கண்ணான்னு சொல்லி அனுப்பி வெச்சது. அதுக்கப்புறம் தான் என் வாழ்க்கைல நிறைய திருப்பங்கள். நிறைய ஏற்ற இறக்கங்கள்.
அங்க போய் சும்மா எந்த ரீசனும் இல்லாம எப்படி இருக்கிறதுன்னு கேட்டேன். அப்போ தான் உங்களை யாரு சும்மா இருக்க சொன்னது. இங்க இருக்கிற பிசினசை அங்க எலாப்ரெட் பண்ணுங்கன்னு சொல்லி ஐடியா கொடுத்துச்சு. அங்க போய் இடமாற்றத்தால, வேலனை பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பும் புது கம்பனி ஆரம்பிச்ச பிசிலையும் என் வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமா திசை திரும்பிச்சி. அதுக்காக என்னைக்கும் நான் நிலாக்கு நன்றி சொல்லுவேன்.” என்று சிரித்தான் கண்களில் கண்ணீரோடு.
“என்னங்க நீங்க? உங்களை ரொம்ப ஜாலியான ஆளுன்னு தான நிலா சொன்னா?” என்றாள் தீக்க்ஷிலா.
“ஆமா. அதுக்கப்புறம் நானே என்னை மாத்திகிட்டேன்.“ என்றவன் சிறிது நேர மௌனதிற்கு பின்,
“என்னை பத்தி சொல்லனும்னா நான் நிலாவோட அத்தை பையன், வேலனோட தம்பி எனக்குன்னு யாருமே இல்லைன்னு நினைச்சிட்டு இருந்தேன். ஆனா, எனக்குன்னு எல்லா சொந்தமும் இருக்குனு நிலா புரிய வச்சிட்டா. இப்போ தான் எனக்கு நிலா அத்தை பொண்ணுன்னு தெரியும். எப்படி இருந்தாலும் நிலாவை நான் தங்கச்சியா பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். அந்த உறவை என்னிக்கும் என்னால மாத்திக்க முடியாது. அவங்களுக்காக தான் நான் என் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது இங்க வந்துருக்கேன். ஆனா, எனக்கு ஒரு படி மேல போய் அவங்க எனக்கு கல்யாணம் பண்ற வரைக்கும் போயிருக்காங்க.“ என்றான் அர்ஜுன்.
“ஹ்ம்ம் இவ்ளோ தான்... என்னை பத்தி சொல்லிட்டேன். இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் நான் உங்களை காதலிக்கலை. ஆனா, இனி அதுக்கு சான்ஸ் இருக்கு. நமக்கு கல்யாணம் ஆகிற வரைக்கும் என்னை உங்க வுடுப்பியா ஏத்துகிறிங்களா?” என்று அருகில் சாமந்தி செடியில் இருந்த பூவை பிடுங்கி அவள் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்து மலரை நீட்ட, அவனை பார்த்து கொண்டிருந்தவள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.
“ஏங்க என்னங்க நீங்க? எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு இவ்ளோ பெரிய டைலக் சொல்லிருக்கேன். நீங்க என்னடான்னா இப்படி சிரிச்சிட்டு இருக்கீங்க?” என்றான் பாவமாய் முகத்தை வைத்து கொண்டு.
“பின்ன என்னங்க? ரெமோ ரேஞ்சுக்கு பேசுவிங்கன்னு பார்த்தா இப்படி அந்நியன் அம்பி ரேஞ்சுக்கு பேப்பர் இல்லாம வாசிச்சு காட்டினா எனக்கு சிரிப்பு வராம என்ன செய்யும்?” என்று மீண்டும் சிரித்தாள்.
“போங்க.. நான் உங்ககூட பேசமாட்டேன் “ என்று எழுந்து திரும்பியவனை, “நில்லுங்க. அந்த பூவை எனக்கு கொடுத்திட்டு போனா தலைல வச்சிப்பேன்ல?” என்று மெலிதாய் சிரித்தாள்.
“அதை நாங்களே வைப்போம்” என்றவுடன் சிரித்தபடி திரும்பி நின்றாள். அவளின் தலையில் அந்த ஒற்றை மலரை சூடியவன்.
“நான் வரேங்க. வந்து ரொம்ப நேரமாச்சுன்னு அந்த பிசாசு குட்டிங்க தேட ஆரம்பிச்சுடுவாங்க.” என்று கிளம்பினான்.
நடந்து கொண்டே இருந்தவன் தன் பின்னே வண்டியின் ஹாரன் சத்தம் வரவே திரும்பி பார்த்தான்.
வர்மதேவன் சிரித்தபடி வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தான்.
‘இப்போ தான் சொல்லிட்டு வந்தேன். அதுக்குள்ள ஒன்னு இங்க வந்துருச்சு.’ என்று நினைத்தபடி.
“எங்க இந்த பக்கம்.?” என்றான் வர்மதேவனை பார்த்து.
“அது இருக்கட்டும் மாமா. ஒழுங்கா ப்ரொபோஸ் பண்ணிங்களா இல்லை ஊத்தி மூடிட்டு வந்துட்டிங்களா?” என்று குறும்பாய் சிரித்தான் வர்மதேவன்.
‘இப்பதானேடா நானே சொல்லிட்டு வரேன். அதுக்குள்ள வந்து கேக்குறானே? ஒரு வேலை இவன் மனுசனா இல்லை பேய் பிசாசா?’ என்று நினைத்தபடி மேலும் கிழும் பார்த்தான்.
சத்தமாய் கலகலவென சிரித்தவன். “மாமா! காமெடி பண்ணாதிங்க. காத்து கருப்புல்லாம் இல்ல. நான் பாருங்க எனக்கு கால் இருக்கு “ என்று தன் காலை எடுத்து ஆட்டி காண்பித்தான்.
‘ஆமா, கால் இருக்கு அப்போ மனுஷன் தான். ஆனா, நான் இப்போ தானே பேசிட்டு வரேன். இவனுக்கு எப்படி அதுக்குள்ள தெரியும்?’ என்று யோசித்து கொண்டிருக்க.
“நானும் வீட்டுக்கு தான் போறேன். வண்டில ஏறுங்க. உங்க கேள்விக்கு பதில் சொல்றேன்” என்று வண்டியை நிறுத்தினான்.
அவனை சந்தேக பார்வை பார்த்தபடி வண்டியில் ஏறிக்கொண்டான்.
“மாமா! இன்னைக்கு உங்களுக்கு லீவா?” என்றான் வர்மதேவன்.
“ஆமா” என்றான் அர்ஜுன் அமைதியாய்.
“அதனால தான் உங்ககிட்ட பேசலாம்னு உங்களுக்கு போன் பண்ணேனா??” என்றான் ராகமாய் இழுத்தபடி.
“என்னது நீ போன் பண்ணியா? எப்போ?’ என்றான் அர்ஜுன்.
“இப்போ தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி. நீங்க எடுக்கலைன்னு வச்சிட்டேன். ஆனா, நீங்க திரும்பி என்னை கூப்பிடிங்க. வண்டி ஓட்டிட்டு இருந்ததால உடனே எடுக்க முடியலையா?” என்றான் மீண்டும் இழுவையாய்.
‘அட மூதேவி. ஒரே மூச்சாய் தான் சொல்லி தொலையேன்டா’ என்று மனதினுள் திட்ட.
“அதான் சொல்றேன்ல அப்புறம் எதுக்கு திட்றிங்க?” என்று கேட்டபடி தொடர்ந்தான்.
“ஷீலா வந்துட்டான்னு அவசரமா நான் எடுக்கலைன்னு போனை அப்படியே பாக்கெட்டுல போட்டுட்டிங்க. ஹீ ஹீ ஆனா, நான் அட்டென்ட் பண்ணிட்டேன். சரி. போனை அட்டென்ட் பண்ணிட்டோம் மாமா பேசலை அதனால கட் பண்ணிடுவோம்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா, என் பேர் அடிபட்ர மாதிரி இருந்ததால அப்படியே ப்லூடூத்ல போட்டுட்டு சைலண்டா கேட்டேனா?” என்று சில்மிஷமாய் சிரித்தான்.
“அப்போ எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டியா?” என்றான் அர்ஜுன் முறைத்தபடி.
“யா! அப்சலூட்லி” என்று சிரிக்க.
“எனக்கு ஒரு அரை விழுந்ததே “ என்று இழுக்க.
“நான் கேட்கலை அதுவா தானா வந்து விழுந்தது என் காதுல. நான் என்ன செய்யட்டும் மாமா.” என்று சிரிக்க.
“ஏன்டா வெக்கமா இல்லையா உனக்கு? ஏதோ புது நம்பரா இருக்குன்னு திரும்பி நான் போன் பண்ணேன். அதான் பேசுறாங்கன்னு தெரியுதில்ல வைக்க வேண்டியது தானே?” என்றான் காண்டாய்.
“எனகென்ன தெரியும் நீங்க அடி வாங்குவிங்கன்னு?“ என்றான் பாவமாய்.
“போடா“ என்று திட்டிவிட்டு தன்னையே நொந்துகொண்டான்.
“சரி விடுங்க மாமா. இதெல்லாம் வாழ்க்கைல சகஜம்.” என்றான் வர்மதேவன்.
“பெஸ்ட் ஆப லக். தீக்க்ஷிலா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு. எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் . என்னை விட பெரியவங்க. உங்களுக்கு நல்ல பொருத்தம்.” என்று வாழ்த்தினான்.
“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். முதல்ல நம்ப மேட்டருக்கு வா.” என்றான் அர்ஜுன்.
“என்ன?” என்றான் வர்ம்தேவன்.
“என்னது என்ன? நான் அந்த பேபர்சை எடுக்கணும் அதுக்கு ஒரு ஐடியா கொடுடான்னு கேட்டா?” என்றான் அர்ஜுன்.
“மாமா. அது நீங்க நினைக்கிற மாதிரி ரொம்ப ஈசியான விஷயம் கிடையாது.” என்றான் வர்மதேவன்.
வீடு புல்லா ரூம்சை தவிர மத்த எல்லா இடத்துலையும் கேமெரா வச்சிருக்கார் எங்கப்பா.“ என்றான் வர்மதேவன்.
“டேய்! உன் கழுத்துல அந்த கேமரா தொங்கிட்டு இருந்துச்சே அதை வச்சிகிட்டே பேசிறியா நீ? நல்லா மாட்டி விட்டுடியா?” என்றான் அர்ஜுன்.
“என்னை பார்த்தே ஒரு வாரம் தான் ஆகுது. அதுக்குள்ள என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்றிங்க?” என்றாள் தீக்க்ஷீலா.
“என்னங்க இது? உங்களை பிடிச்சிருக்குன்னு தானே சொன்னேன். உங்களை லவ் பண்றேன்னு சொல்லலையே?” என்றான் அர்ஜுன் ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி.
“புரியலை?” என்றாள் தீக்க்ஷிலா.
“சொல்றேன்! நான் இங்க வேலைக்கு சேர்ந்த நாள்லர்ந்து இந்த கொஞ்ச நாளா உங்களை அப்சர்வ் பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன். அங்க ஜமீன் வீட்ல ஒரு சில பெண்கள் மட்டும் தான் வேலைக்கு வராங்க. மீதி எல்லோருமே ஆண்கள் தான். அதிலும் மற்ற பெண்கள் வீட்டு வேலை செய்யும் போது நீங்க மட்டும் தான் படித்துவிட்டு அங்கே வேலை செய்யும் பெண்.” என்றான்.
“அதுக்கு?” என்றாள் கேள்வியாய்.
“நீங்க எல்லார்கிட்டயும் கலகலன்னு பேசுகின்ற பெண். எல்லோருக்குமே உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா, எல்லாருமே உங்களை தன் வீட்டு பெண்ணா தான் பார்க்கிறாங்க. ஒருத்தர் பார்வை கூட உங்கமேல தப்பா பட்டதில்ல. அது நிச்சயமா நாம நடந்துக்கிற முறைல தான் மத்தவங்க நம்ம மேல வைக்கிற மரியாதையும் இருக்குன்னு நான் நம்பறேன். அந்த வகைல உங்களை எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.” என்று சிநேகமாய் சிரித்தான்.
“என்னை யாரும் இந்த அளவுக்கு புரிஞ்சிகிட்டது இல்லைன்னு நினைக்கிறேன். தாங்க்ஸ்” என்றாள் மலராய் மலர்ந்து.
“இருக்கட்டும்ங்க” என்றான் எங்கோ பார்த்தபடி.
“எனக்கு பாமிலி பேக்ரௌண்ட் எல்லாம் கிடையாது. அப்புறம் எப்படி நிலா சொன்னதுக்காக உடனே சம்மதம் சொல்லிட்டிங்க?” என்றாள்.
“நான் நிலாவை திட்டுவேன் என்னை அனுப்பி வைச்சிடுச்சுன்னு. ஆனா, எல்லாமே சும்மா தான். எங்க அம்மா இறந்தப்புறம் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம பித்து பிடிச்சவன் மாதிரி இருந்தேன். அந்த நேரம் நிலா என்னை கூப்பிட்டு வேலனுக்கு தெரியாம அவனுக்கு பாதுகாப்பா இருக்கணும்னு நீங்களும் கூட போங்கண்ணான்னு சொல்லி அனுப்பி வெச்சது. அதுக்கப்புறம் தான் என் வாழ்க்கைல நிறைய திருப்பங்கள். நிறைய ஏற்ற இறக்கங்கள்.
அங்க போய் சும்மா எந்த ரீசனும் இல்லாம எப்படி இருக்கிறதுன்னு கேட்டேன். அப்போ தான் உங்களை யாரு சும்மா இருக்க சொன்னது. இங்க இருக்கிற பிசினசை அங்க எலாப்ரெட் பண்ணுங்கன்னு சொல்லி ஐடியா கொடுத்துச்சு. அங்க போய் இடமாற்றத்தால, வேலனை பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பும் புது கம்பனி ஆரம்பிச்ச பிசிலையும் என் வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமா திசை திரும்பிச்சி. அதுக்காக என்னைக்கும் நான் நிலாக்கு நன்றி சொல்லுவேன்.” என்று சிரித்தான் கண்களில் கண்ணீரோடு.
“என்னங்க நீங்க? உங்களை ரொம்ப ஜாலியான ஆளுன்னு தான நிலா சொன்னா?” என்றாள் தீக்க்ஷிலா.
“ஆமா. அதுக்கப்புறம் நானே என்னை மாத்திகிட்டேன்.“ என்றவன் சிறிது நேர மௌனதிற்கு பின்,
“என்னை பத்தி சொல்லனும்னா நான் நிலாவோட அத்தை பையன், வேலனோட தம்பி எனக்குன்னு யாருமே இல்லைன்னு நினைச்சிட்டு இருந்தேன். ஆனா, எனக்குன்னு எல்லா சொந்தமும் இருக்குனு நிலா புரிய வச்சிட்டா. இப்போ தான் எனக்கு நிலா அத்தை பொண்ணுன்னு தெரியும். எப்படி இருந்தாலும் நிலாவை நான் தங்கச்சியா பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். அந்த உறவை என்னிக்கும் என்னால மாத்திக்க முடியாது. அவங்களுக்காக தான் நான் என் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது இங்க வந்துருக்கேன். ஆனா, எனக்கு ஒரு படி மேல போய் அவங்க எனக்கு கல்யாணம் பண்ற வரைக்கும் போயிருக்காங்க.“ என்றான் அர்ஜுன்.
“ஹ்ம்ம் இவ்ளோ தான்... என்னை பத்தி சொல்லிட்டேன். இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் நான் உங்களை காதலிக்கலை. ஆனா, இனி அதுக்கு சான்ஸ் இருக்கு. நமக்கு கல்யாணம் ஆகிற வரைக்கும் என்னை உங்க வுடுப்பியா ஏத்துகிறிங்களா?” என்று அருகில் சாமந்தி செடியில் இருந்த பூவை பிடுங்கி அவள் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்து மலரை நீட்ட, அவனை பார்த்து கொண்டிருந்தவள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.
“ஏங்க என்னங்க நீங்க? எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு இவ்ளோ பெரிய டைலக் சொல்லிருக்கேன். நீங்க என்னடான்னா இப்படி சிரிச்சிட்டு இருக்கீங்க?” என்றான் பாவமாய் முகத்தை வைத்து கொண்டு.
“பின்ன என்னங்க? ரெமோ ரேஞ்சுக்கு பேசுவிங்கன்னு பார்த்தா இப்படி அந்நியன் அம்பி ரேஞ்சுக்கு பேப்பர் இல்லாம வாசிச்சு காட்டினா எனக்கு சிரிப்பு வராம என்ன செய்யும்?” என்று மீண்டும் சிரித்தாள்.
“போங்க.. நான் உங்ககூட பேசமாட்டேன் “ என்று எழுந்து திரும்பியவனை, “நில்லுங்க. அந்த பூவை எனக்கு கொடுத்திட்டு போனா தலைல வச்சிப்பேன்ல?” என்று மெலிதாய் சிரித்தாள்.
“அதை நாங்களே வைப்போம்” என்றவுடன் சிரித்தபடி திரும்பி நின்றாள். அவளின் தலையில் அந்த ஒற்றை மலரை சூடியவன்.
“நான் வரேங்க. வந்து ரொம்ப நேரமாச்சுன்னு அந்த பிசாசு குட்டிங்க தேட ஆரம்பிச்சுடுவாங்க.” என்று கிளம்பினான்.
நடந்து கொண்டே இருந்தவன் தன் பின்னே வண்டியின் ஹாரன் சத்தம் வரவே திரும்பி பார்த்தான்.
வர்மதேவன் சிரித்தபடி வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தான்.
‘இப்போ தான் சொல்லிட்டு வந்தேன். அதுக்குள்ள ஒன்னு இங்க வந்துருச்சு.’ என்று நினைத்தபடி.
“எங்க இந்த பக்கம்.?” என்றான் வர்மதேவனை பார்த்து.
“அது இருக்கட்டும் மாமா. ஒழுங்கா ப்ரொபோஸ் பண்ணிங்களா இல்லை ஊத்தி மூடிட்டு வந்துட்டிங்களா?” என்று குறும்பாய் சிரித்தான் வர்மதேவன்.
‘இப்பதானேடா நானே சொல்லிட்டு வரேன். அதுக்குள்ள வந்து கேக்குறானே? ஒரு வேலை இவன் மனுசனா இல்லை பேய் பிசாசா?’ என்று நினைத்தபடி மேலும் கிழும் பார்த்தான்.
சத்தமாய் கலகலவென சிரித்தவன். “மாமா! காமெடி பண்ணாதிங்க. காத்து கருப்புல்லாம் இல்ல. நான் பாருங்க எனக்கு கால் இருக்கு “ என்று தன் காலை எடுத்து ஆட்டி காண்பித்தான்.
‘ஆமா, கால் இருக்கு அப்போ மனுஷன் தான். ஆனா, நான் இப்போ தானே பேசிட்டு வரேன். இவனுக்கு எப்படி அதுக்குள்ள தெரியும்?’ என்று யோசித்து கொண்டிருக்க.
“நானும் வீட்டுக்கு தான் போறேன். வண்டில ஏறுங்க. உங்க கேள்விக்கு பதில் சொல்றேன்” என்று வண்டியை நிறுத்தினான்.
அவனை சந்தேக பார்வை பார்த்தபடி வண்டியில் ஏறிக்கொண்டான்.
“மாமா! இன்னைக்கு உங்களுக்கு லீவா?” என்றான் வர்மதேவன்.
“ஆமா” என்றான் அர்ஜுன் அமைதியாய்.
“அதனால தான் உங்ககிட்ட பேசலாம்னு உங்களுக்கு போன் பண்ணேனா??” என்றான் ராகமாய் இழுத்தபடி.
“என்னது நீ போன் பண்ணியா? எப்போ?’ என்றான் அர்ஜுன்.
“இப்போ தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி. நீங்க எடுக்கலைன்னு வச்சிட்டேன். ஆனா, நீங்க திரும்பி என்னை கூப்பிடிங்க. வண்டி ஓட்டிட்டு இருந்ததால உடனே எடுக்க முடியலையா?” என்றான் மீண்டும் இழுவையாய்.
‘அட மூதேவி. ஒரே மூச்சாய் தான் சொல்லி தொலையேன்டா’ என்று மனதினுள் திட்ட.
“அதான் சொல்றேன்ல அப்புறம் எதுக்கு திட்றிங்க?” என்று கேட்டபடி தொடர்ந்தான்.
“ஷீலா வந்துட்டான்னு அவசரமா நான் எடுக்கலைன்னு போனை அப்படியே பாக்கெட்டுல போட்டுட்டிங்க. ஹீ ஹீ ஆனா, நான் அட்டென்ட் பண்ணிட்டேன். சரி. போனை அட்டென்ட் பண்ணிட்டோம் மாமா பேசலை அதனால கட் பண்ணிடுவோம்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா, என் பேர் அடிபட்ர மாதிரி இருந்ததால அப்படியே ப்லூடூத்ல போட்டுட்டு சைலண்டா கேட்டேனா?” என்று சில்மிஷமாய் சிரித்தான்.
“அப்போ எல்லாத்தையும் கேட்டுட்டியா?” என்றான் அர்ஜுன் முறைத்தபடி.
“யா! அப்சலூட்லி” என்று சிரிக்க.
“எனக்கு ஒரு அரை விழுந்ததே “ என்று இழுக்க.
“நான் கேட்கலை அதுவா தானா வந்து விழுந்தது என் காதுல. நான் என்ன செய்யட்டும் மாமா.” என்று சிரிக்க.
“ஏன்டா வெக்கமா இல்லையா உனக்கு? ஏதோ புது நம்பரா இருக்குன்னு திரும்பி நான் போன் பண்ணேன். அதான் பேசுறாங்கன்னு தெரியுதில்ல வைக்க வேண்டியது தானே?” என்றான் காண்டாய்.
“எனகென்ன தெரியும் நீங்க அடி வாங்குவிங்கன்னு?“ என்றான் பாவமாய்.
“போடா“ என்று திட்டிவிட்டு தன்னையே நொந்துகொண்டான்.
“சரி விடுங்க மாமா. இதெல்லாம் வாழ்க்கைல சகஜம்.” என்றான் வர்மதேவன்.
“பெஸ்ட் ஆப லக். தீக்க்ஷிலா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு. எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் . என்னை விட பெரியவங்க. உங்களுக்கு நல்ல பொருத்தம்.” என்று வாழ்த்தினான்.
“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். முதல்ல நம்ப மேட்டருக்கு வா.” என்றான் அர்ஜுன்.
“என்ன?” என்றான் வர்ம்தேவன்.
“என்னது என்ன? நான் அந்த பேபர்சை எடுக்கணும் அதுக்கு ஒரு ஐடியா கொடுடான்னு கேட்டா?” என்றான் அர்ஜுன்.
“மாமா. அது நீங்க நினைக்கிற மாதிரி ரொம்ப ஈசியான விஷயம் கிடையாது.” என்றான் வர்மதேவன்.
வீடு புல்லா ரூம்சை தவிர மத்த எல்லா இடத்துலையும் கேமெரா வச்சிருக்கார் எங்கப்பா.“ என்றான் வர்மதேவன்.
“டேய்! உன் கழுத்துல அந்த கேமரா தொங்கிட்டு இருந்துச்சே அதை வச்சிகிட்டே பேசிறியா நீ? நல்லா மாட்டி விட்டுடியா?” என்றான் அர்ஜுன்.
