அற்புதம் -20
இங்கிருந்து அழுதுகொண்டே வெளியேறிய யாழினி யாரும் தன்னைக் கண்டு விட்டு கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்பதால் முகத்தை அழுந்த துடைத்துக் கொண்டு தாங்கள் ஓய்வெடுக்கும் அறைக்கு வந்தாள். அங்கு யாரும் இல்லை என்றதும் வேகமாகக் கழிவறைக்குள் நுழைந்தவள் முகத்தைத் தண்ணீர் விட்டு கழுவினாள். அதிலும் உதய் இதழ்ணைத்ததே மீண்டும் மீண்டும் அவள் நினைவில் நின்று இம்சிக்க அவளுக்குக் கண்ணைக் கரித்துக் கொண்டு வந்தது. தன்னிதழ்களைத் தண்ணீரால் அழுந்த தேய்த்துக் கழுவினாள்.
ஆனால் எவ்வளவு கழுவியும் அவனது உதட்டின் வெப்பமும், அழுத்தமும் இன்னும் தன்னிதழின் மேல் இருப்பது போலவே இருக்க மீண்டும் மீண்டும் உதட்டை தேய்த்துக் கழுவி கொண்டே இருந்தாள். கிட்டத்தட்ட 20 நிமிடங்களுக்கு மேலாக அதையே தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்ததின் விளைவு ஏற்கெனவே அழுதழுது சிவந்திருந்த முகமும், இதழும் மேலும் இரத்தச் சிவப்பெனச் சிவந்திருந்தது. அதேநேரம் அவளைத் தேடிக்கொண்டு வந்த உதய் ஒரு வேளை அவர்கள் ஓய்வு எடுப்பதற்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறையில் இருக்கிறாளோ? என்று எண்ணியவன் அந்த அறை கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழையவும், சரியாக வெகு நேரம் கழித்துக் குளியலறையில் இருந்து யாழினி வெளியே வரவும் சரியாக இருந்தது.
மீண்டும் அவன் தன்னைத் தேடி வருவான்னென்றோ? இங்கு நிற்பனோன்றோ? எதிர்பார்த்திடாதவள் அதிர்வுடன் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.
அவனோ அழுது அழுது முகம் சிவக்க நின்றிருந்த அவளைக் குற்ற உணர்வுடன் பார்த்தவன் வேறு ஏதும் பேசாமல், “சாரி” என்ற ஒற்றை வார்த்தையை உதிர்த்து விட்டு அங்கிருந்து விறுவிறுவென்று நகர்ந்து சென்றிருந்தான்.
செல்லும் அவனை இன்னதென்று சொல்ல முடியாத உணர்வுடன் பார்த்திருந்தவளுக்கு மீண்டும் அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. தன் எப்போதிருந்து இவ்வளவு பலவீனமாக மாறினோம் என்று நினைத்தவாறு அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து விட்டாள். சரியாக அதேநேரம் அவளைத் தேடிக்கொண்டு சௌமியும் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள். யாழினி இருந்த நிலையைக் கண்டு அதிர்ந்தவள், “என்ன ஆச்சுடி. ஏன் உன் முகம் இப்படிச் சிவந்துருக்கு? அழுதியா யாழி” என்று பதற்றத்தோடு கேட்ட சௌமிக்குப் பதில் சொல்லாமல் அமைதி காத்தவளுக்குப் பொங்கிக் கொண்டு வந்த அழுகையைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது பெரும் போராட்டமாகவே இருந்தது..
அதன்பிறகு சௌமியிடம் எதையும் கூறாமல் தன் வேலையைக் கவனிக்கச் சென்றாள் யாழினி. அவளைப் பின்பற்றித் தானும் சென்ற சௌமிக்கு அவர்கள் இருவரிடையே என்ன நடந்தது என்று கூடத் தெரியவில்லை. ஆனால் கண்டிப்பாக யாழினியின் மனது புண்படும்படி ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்கிறது என்பதை மட்டும் தெளிவாக உணர்ந்தவள், இனிமேல் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தன் தோழியை விட்டு நகரக் கூடாது என்று முடிவு செய்தாள்.
சொன்னது போலவே அவர்களுக்கு எடுக்கவேண்டிய ஓரல் வகுப்பை எடுத்தான் உதய். கவனமாக அவன் எடுக்கும் பாடத்தை மட்டும் கவனித்தாளே தவிர மறந்தும் கூட யாழினி அவன் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. செவியில் மட்டுமே அவன் சொன்னவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டவள், அதைக் குறிப்பேட்டில் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள். ஆனால் ஒவ்வொன்றையும் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதும் அவனையும் அறியாமல் அவன் பார்வை யாழினியைத் தழுவி விட்டு தான் சென்றது. அரை மணி நேரம் நடைபெற்ற வகுப்பில் கிட்டத்தட்ட அவர்களுக்குத் தன் தந்தை சொல்லிக் கொடுக்கச் சொன்ன அனைத்தையும் சொல்லிக் கொடுத்தவன், வகுப்பு முடிந்ததும் அனைவரையும் கிளம்பச் சொன்னான்..
கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் சென்றதற்குப் பிறகே யாழினி, சௌமி இருவரும் ஒருவர் கையை ஒருவர் கோர்த்தவாறு அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றார்கள். வகுப்பு முடிந்ததிலிருந்து அவளை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் உதய். அவள் அந்த அறையில் இருந்து வெளியேறியதும், அவள் உருவம் அந்த வாராண்டாவில் இருந்து மறையும் வரை அந்த திசையையே பார்த்திருந்தவனுக்கு ஏதோ உள்ளம் இடறியது. சொல்ல முடியாத ஒரு உணர்வு உள்ளத்தில் பிறக்க, அவளது அழுத முகமே மீண்டும் அவன் கண் முன் வந்து அவனை இம்சித்தது. ‘கடவுளே அவ அழுதா எனக்கு ஏன் கஷ்டமா இருக்குது?’என்றவன் நினைக்கும் போதே நிகிலிடம் இருந்து அலைபேசி அழைப்பு வர, தன் நண்பனை வரவேற்று அழைத்து வருவதற்காக ஏர்போர்ட்டுக்கு கிளம்பிச் சென்றான் உதய்.
ஆழ்கடல் ராஜ்ஜியம்....
நீர் சுழலிலிருந்து எப்படியோ தன் சாமர்த்தியத்தால் அகவழகியைக் காப்பாற்றி இருந்தான் துங்கீசன்.
அவன் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயன்றவாறே அங்குமிங்கும் அசைந்தவளை இழுத்துக் கொண்டு நீந்திக் கொண்டிருந்தவன் அவளது முயற்சி புரிந்து நீந்துவதை விடுத்து அவளை விலக்கினான். ஏற்கனவே அவன் கரங்களில் இருந்து விடுபட முயன்றவள் அவன் விடுவித்த வேகத்தில் எதிரே இருந்த பாறையில் சென்று மோதிக் கொண்டாள். வேகமாகப் பாறையில் மோதியதால் அவள் தலையில் இருந்து ரத்தம் கசிந்தது. அதைக் கண்டு பதறியவனாய் நொடியும் தாமதிக்காமல் அவளைக் கரங்களில் அள்ளிக் கொண்டு நீரின் மேற்பரப்புக்கு விரைந்தான்.
கடல் நீரில் இருந்து அவளைக் கரங்களில் ஏந்தியவாறு மணல் பரப்பை நோக்கி நடந்தவன் மணற்பரப்பில் அவளைப் படுக்க வைத்துவிட்டு அவள் தலையிலிருந்த காயங்களைச் சுத்தம் செய்தவன், அவசர அவசரமாக மீண்டும் கடலுக்குள் புகுந்து நீந்தி சென்று கடற்பாசிகளை எடுத்துக் கொண்டு, அவன் மேற்பரப்பிற்கு வந்து சேர்கையில் மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து இருந்தாள் அகவழகி. அவள் அருகில் விரைந்தவன், “மன்னித்து விடுங்கள் இளவரசி தங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களது மனநிலை எவ்வாறு இருக்கும் என்பதைக் கூட உணராதவனாய் அப்படியொரு தவறினை இழைத்து விட்டேன். அதற்குத் தாங்கள் முதலில் என்னை மன்னித்து விடுங்கள்.
கடற்பாசியைத் தங்களது காயம் பட்ட இடத்தில் வைத்தால் குருதி வெளிப்படுவது சற்று நாழிகையில் நின்று விடும். அதன் பிறகு நாம் நம் இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டால் தங்களது காயங்களுக்கு மருந்து வைத்துக் கொள்ளலாம்” என்றவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது அவள் தலையில் ஏற்பட்ட காயம் சிறிது சிறிதாகச் சரியாகிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் ஈரடி பின்னே நகர்ந்து நின்றான்.
அதிர்ச்சி விலகாத குரலில், “இளவரசி தங்கள்... தங்கள் தலையிலிருந்த காயம் எவ்வாறு தானே சரியாகிக் கொண்டிருக்கிறது? ஏதேனும் மருந்து வைத்தீர்களா?” என்று அவளிடமே வினா எழுப்பினான்.
அவளோ அவன் வினவியதன் அர்த்தம் புரியாது குழம்பியவள், தன் கரம் கொண்டு காயம் ஏற்பட்டிருந்த இடத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். சிறிதாகக் காயம் இருப்பது போல் இருக்க, காயத்தைத் தீண்டிய கரங்களை விழிகளுக்கு முன் நீட்டி பார்த்தவளுக்கு அதில் குருதி பரவியிருந்தது தென்பட்டது.
“நீங்கள் என்ன கூறுகிறீர்கள் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை. பாருங்கள் என் கரத்தில் குருதி பரவியிருக்கின்றது அவ்வாறு இருக்கையில், எவ்வாறு எனது காயங்கள் சரியாகிறதென்று கூறுகிறீர்கள்?” என்றவள் குழப்பத்துடன் கேட்டதும், இவனும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.
நிமிர்ந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தவனது விழிகள் வியப்பில் விரிய, “மீண்டும் ஒரு முறை தங்களது காயத்தைச் சரிபாருங்கள் இளவரசி” என்றவனது இதழ்கள் கூறியதும். மீண்டும் தன் கரங்களை உயர்த்திக் காயம் இருந்த பகுதியை தொட்டவள் அதிர்ந்தாள். சற்று முன்பு குருதியின் ஈரப்பதத்துடன் இருந்த இடம் தற்போது வெறுமையாக இருப்பதைப் போல் உணர்ந்தவள் மீண்டும் மீண்டும் தொட்டுப்பார்த்து தன் விழிகளையே நம்ப முடியாமல் திணறியவளாய் மெல்ல தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து நின்று, “என்னால் இதனை நம்ப இயலவில்லை துங்கீசரே! சற்று முன்பு எனது நெற்றி பகுதியில் இருந்த காயங்கள் எவ்வாறு மாயமாகி இருக்கும். எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. இதுபற்றி நான் நிச்சயம் தந்தையிடம் உரையடியாக வேண்டும். என்னைத் தந்தையிடம் அழைத்துச் செல்கிறீர்களா? ஏனோ என்னால் நீந்திச் செல்ல முடியுமென்று தோன்றவில்லை, கால்கள் இரண்டும் பலமிழந்தது போல் மிகவும் சோர்வாக உள்ளது” என்று அவள் கூறினாள்.
“நிச்சயமாக இளவரசி. தங்களின் பாதுகாவலராய் அரசர் என்னை நியமித்ததோடு தங்களுக்கு எவ்வித இடையூறும் ஏற்படாமல் தங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பையும் ஒப்படைத்திருக்கின்றார். ஆதலால் வாருங்கள் நான் உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்று கூறி விட்டு அவளது கரங்களைக் கவனமுடன், அதேநேரம் சேவகன் என்ற முறையில் மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு கடலினுள் குதித்தான். மெல்ல நீந்தி அவளை அரசர் இருக்கும் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றவன் அங்கு அரசர் இன்றி வெற்றுச் சிம்மாசனம் மட்டுமே வரவேற்க குழப்பத்துடன் அரசர் எங்குச் சென்றாரென்று தெரியவில்லையே? என்றெண்ணியவனுக்கு மூளையில் பொறித் தட்டியது..
‘இங்கு இல்லை என்றால் நிச்சயம் அரசர் இந்த மணித்தியாலத்தில் இல்லத்தில் இருக்கவும் சாத்தியமில்லை. அப்படி என்றால் அவர் ரகசிய ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெறும் இடத்தில் தான் இருக்க வேண்டும்’ என்பதை உணர்ந்தவனாய், “என்னுடன் வாருங்கள் இளவரசி. நான் இப்போது தங்களை ஒரு ரகசியமான இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்போகிறேன் தாங்கள் மறந்தும் கூட அவ்விடத்தைப் பற்றித் தங்கள் தோழிகளிடம் கூடப் பகிர்ந்து கொள்ளாதீர்கள்” என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் சன்னமாகக் கூறிவிட்டு அவளது கரம் பற்றி அழைத்துச் சென்றான். கவனமுடன் சுற்றிலும் எவராவது தங்களைக் கண்காணிக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்துவிட்டு அதன் பிறகே அவளை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றான்.
இளவரசியை அழைத்துச் செல்லும் தன்னால் தான் மீண்டும் ஒரு பிரளயமே வெடிக்கக் காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்திருந்தால் மறந்தும் கூடத் துங்கீசன் இச்செயலை செய்திருக்க மாட்டான்.
அவர்களது இராஜ்ய பகுதியில் இருந்து நீந்தத் துவங்கியவர்கள் மெல்ல மெல்ல இன்னும் ஆழமாக இருந்த இருள் நிறைந்த பகுதியை நோக்கி நீந்தத் துவங்கினார்கள். செல்லும் இடமெங்கும் இருள் மட்டுமே வியாபித்திருக்க, அவர்களது விழிகளுக்கு எவரும் தென்படவில்லை. அதை உணர்ந்து சற்றே அச்சம் கொண்ட அகவழகி, “எங்கு அழைத்துச் செல்கிறீர்கள்? இவ்விடத்தில் எவரும் இருப்பது போல் தெரியவில்லையே? எனக்கென்னவோ சற்று நெருடலாக உள்ளது. வேண்டுமாயின் இரவு பொழுதில் நான் தந்தையிடம் உரையாடிக் கொள்கிறேன் வாருங்கள் திரும்பி சென்று விடலாம்” என்றாள்.
சட்டென்று திரும்பி அவளைப் பார்த்து முறைத்த துங்கீசன்,
“என் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்பதால் தான் இவ்வாறு கூறுகிறீர்களா இளவரசி?” என்று சற்றே சின மிகுதியால் கடுமையாகக் கூறியவன் அதன் பிறகே தான் இளவரசியிடம் இவ்வாறு பேசி விட்டோம் என்பதை உணர்ந்து தலைகுனிந்து நின்றவன், “என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் இளவரசி என் மீது நம்பிக்கை இல்லாததால் தான் தாங்கள் அவ்வாறு கூறி விட்டீர்கள்.
என்ற கோபத்தில் அவ்வாறு கடுமையாக உரைத்து விட்டேன், மன்னித்து விடுங்கள்” என்று கூறியவன் இதுவரை அவளிடமிருந்து பதில் வார்த்தைகள் வரவில்லை என்றதும் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தவன் அதிர்ச்சியில் ஈரடி பின்னால் விலகி நின்றான்.
அதுவரை அவனுக்கு அருகில் நின்று அவன் கூறுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அகவழகி அவன் தன் அருகாமையை உணர்ந்து விலகிச் சென்றதும் சற்று முகம் சுருக்கியவள் மேலும் அவனை ஒட்டி நின்றவளாய், “தங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்று நான் கூறினேனா?” என்று கேட்டாள் அவனை அளவெடுக்கும் பாவனையோடு.
அவன் தலை இல்லை என்று அசைந்தது. “ஆனால் தாங்கள் கூறியது எனக்கு அப்படித்தான் அர்த்தம் கொள்ளத் தோன்றியது” என்றுரைத்தான்.
அதைக்கேட்டு இதழில் மென்னகையைத் தவழ விட்டவள்,“தங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லாது இருந்திருந்தால் இவ்வளவு தூரம் தனித்துத் தங்களுடன் வந்திருப்பேன் என்று எண்ணுகிறீர்களா?” என்று வினவியவளின் வினாவிற்கான பதிலாய் இல்லை என்ற தலையசைப்பே அவனிடமிருந்து கிடைத்தது.
“பிறகு தாங்கள் ஏன் அவ்வாறு கூறினீர்கள்? நான் தங்கள் மீது நம்பிக்கையை மட்டுமல்ல மற்றொன்றையும் வைத்திருக்கிறேன்” என்று உரைத்தவளின் வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தம் என்னவென்பதை நிச்சயம் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.
அவளோ அவனை நெருங்கி நின்றவாறு, “தங்கள் மீது அளவில்லா நேசத்தை வைத்திருக்கிறேன். ஆதலால் இன்னொரு முறை என்னிடம், தங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லையா? என்ற வார்த்தையை உரைக்காதீர்கள் நிச்சயம் என்னால் அதைத் தாங்க இயலாது” என்றவள் உரத்த வார்த்தைகள் அவனை உச்சகட்ட அதிர்ச்சிக்கு இழுத்துச் சென்றது. கூடவே மனதின் ஒரு ஓரத்தில் புதைந்து போயிருந்த அவள் மீதான நேசமும் மெல்லத் துளிர்விட்டு மேலெழுந்திட பார்த்தது. ஆனால் அதை ராஜ விஸ்வாசம் என்ற பெயரில் தட்டி மீண்டும் மனதிற்குள்ளேயே புதைத்தவன் மறுநிமிடம் அவளை விட்டு இன்னும் தள்ளி நின்றான்.
“என்னை மன்னித்து விடுங்கள் இளவரசி. இப்படிப்பட்ட எண்ணம் என் மனதில் துளியும் இல்லை. இது போல் இனிமேல் எப்பொழுதும் உரையாடாதீர்கள். இக்கணமே இந்த எண்ணத்தை மனதிலிருந்து அழித்துக் கொள்ளுங்கள் அதுதான் தங்களது எதிர்காலத்திற்கு நல்லது, வாருங்கள் செல்லலாம்” என்று கடுமையான குரலில் கூறி விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து முன்னேறிச் சென்றான்.
அவ்வளவு நாழிகையும் பிடித்து வைத்த சிலையென அங்கேயே நின்றிருந்தவள், “விரைவில் உங்களது வாயாலையே என்னை நேசிக்கிறேன் என்ற வார்த்தையைக் கூற வைக்க வில்லையெனில் என் பெயர் அகவழகி இல்லை என்பதைக் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறி விட்டு தானும் அவனைப் பின்பற்றிச் சென்றாள்.
முற்றிலும் இருளாக இருந்த ஓரிடத்தில் நின்று சுற்றுமுற்றும் எவரும் இருக்கிறார்களா என்று ஆராய்ந்தவன் எவரும் இல்லை என்றதும் தன் கழுத்தில் போட்டிருந்த பவள மணி மாலையைப் பிடித்து அழுத்திய மறுகணம் அதிலிருந்து திறப்பான் ஒன்று வெளிவந்தது. அதைக் கையில் எடுத்து கொண்டவன் அவன் நின்ற இடத்திற்குக் கீழே இருந்த மணற் பகுதியை சற்றே விலக்கி விடத் துவாரம் ஒன்று விழிகளுக்குப் புலப்பட்டது. அந்தத் துவாரத்தினை அவன் தொட்ட மறுகணம் மூடிய நுழைவாயில் ஒன்று மேலெழுந்தது. அதை அதிர்வுடன் அகவழகி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே திறப்பானைக் கொண்டு நுழை வாயிலைத் திறந்த துங்கீசன் அவளையும் இழுத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்..
இலண்டன்…
இதோ பல மணி நேர பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழியாகத் தன் நெடுநாள் கனவான லண்டனை வந்தடைந்தான் தீபன்..
ஏற்கனவே அவனது வரவு முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது என்பதால் அவனை அழைத்துச் செல்ல அவன் பணிபுரிய போகும் கம்பெனியில் இருந்து ஒருவர் வந்திருந்தார். பறக்கும் இயந்திரப் பறவையில் இருந்து இறங்கி வெளியே வந்தவன் அனைத்து பார்மாலிட்டிஸ்களையும் முடித்துக் கொண்டு தன் உடமைகளோடு அந்த விமான நிலையத்தின் வாயிலில் வந்து நிற்க சரியாக. மிஸ்டர். விபாகரத் தீபன் என்ற பெயர் பலகையை ஏந்தியவாறு நின்றிருந்தார் ஒருவர். அவர் அருகில் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான் தீபன்.
அவரும் பதிலுக்குத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். “ஹாய் சார் என்னோட பேர் விமல். வெல்கம் டூ இலண்டன் சார். நான் தான் உங்களைப் பிக்கப் பண்ணிட்டு போக வந்தேன் போலாமா சார்” என்று கேட்க.
“ம்ம்.. தேங்க்ஸ், போலாம் சார்” என்றவாறே தன் உடமைகளோடு அவர் பின்னால் சென்றான் தீபன். ஏற்கனவே தான் வந்திருந்த வாகனத்தில் அவனது உடமைகளை வைக்க உதவிய விமல் பிறகு ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர, அவனுக்கு அருகில் ஏறி அமர்ந்தான் தீபன்.
ஒருவருக்கு ஒருவர் பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்தவாறே அந்தக் காரில் பயணித்தனர். விமல்,
“உங்களுக்குப் பிளாட்டு அலாட் பண்ணி இருக்காங்க சார். நான் இருக்க ஏரியாவுல தான் தனிப் பிளாட்டே கொடுத்துருக்காங்க சார். ஒருவேளை ஃபேமிலி மெம்பர்ஸ் கூட வந்திருந்தா யூஸ்புல்லா இருக்கும் இல்லையா அதுக்காகத்தான் தனிப் பிளாட் குடுத்துருக்காங்க. ரொம்ப அழகான பிளேஸ் தான் அது. முதல்ல நாம அங்க போலாம் உங்களோட திங்ஸ்ஸை வச்சுட்டு நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க. ஈவ்னிங் வேணும்னா வெளிய கூட்டிட்டு போறேன் உங்களுக்கு ஏதாவது வேணும்னா வாங்கிக்கோங்க. கூடவே எல்லா இடத்தையும் சுத்திகாட்டுறேன். நாளைக்கு நம்ப ரெண்டு பேரும் ஒன்னாவே ஆபிஸ் போகலாம் சரியா!” என்றதும் சரி என்று தலையாட்டிய தீபன் மறக்காமல் தான் இங்கு வந்து சேர்ந்து விட்டதைத் தங்கைக்குக் குறுஞ்செய்தி வழியாக அனுப்பி வைத்தான்.
விமல் சொன்னது போலவே அந்தப் பெரிது பெரிதான கட்டிடங்கள் இருந்த இடம் ரொம்ப அழகாகவே இருந்தது. வரிசையாக நின்றிருந்த கட்டிடங்களின் முன்பு தன் காரை நிறுத்தி விட்டு விமல் கீழே இறங்கியதும் தீபனும் இறங்கினான்.
“வாங்க சார் உங்களோட பிளாட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன்” என்று சொல்லி அவனது உடமைகளில் பாதியை விமல் எடுத்துக் கொள்ள மீதியை தீபன் எடுத்துக்கொண்டான். படிகளில் ஏறும் போது, “பொதுவாவே இங்க பிளாட்ஸ் அதிகம் தான் சார். அதோ அந்தப்பக்கம் இருக்க
ஃபேமிலி சொந்த வீட்ல இருக்காங்க. நாம இருக்கப் பில்டிங்ல மட்டும் அதர் ஸ்டேட் மெம்பர்ஸ் வேலைக்காக வந்து தங்கியிருக்காங்க. இங்க இருக்கவங்க எல்லாருமே தமிழ் ஃபேமிலிஸ் தான் அதனால நீங்க தைரியமா இருக்கலாம்” என்று சொன்னவாறு இரண்டாவது மாடியை அடைந்தவன், அங்கிருந்த நான்கு பிளாட்டுகள் இரண்டாவதாக இருந்த பிளாட்டின் முன்பு நின்று, “இதுதான் சார் உங்களோட பிளாட்”என்று சொன்ன விமல் தன்னிடம் இருந்த சாவியைக் கொண்டு கதவை திறந்து உள்ளே சென்றான். அவனைப் பின்பற்றித் தானும் உள்ளே நுழைந்த தீபன் அது இருந்த நேர்த்தியைக் கண்டு அதிசயித்து நின்றான். முதலில் நீண்ட ஹாலும் அதன் ஒருபுறம் கிச்சனும் மறுபுறம் பூஜை அறையும், 2 படுக்கை அறைகளும் இருந்தது. அனைத்தும் சுத்தமாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது என்பதை அதன் தூய்மையே பறைசாற்றியது.
அப்போது தான் தீபன் ஏதோ நினைவு வந்தவனாக, “மிஸ்டர் விமல் சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்றது? நீங்களே தான் சமைச்சு சாப்டுறீங்களா? இல்ல வெளிய எங்காவது ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறீங்களா?” என்று கேட்டான்.
“அப்பாடா இப்பவாவது விமல்னு கூப்பிட்டீங்களே! வந்ததிலிருந்து சார் சார்னு கூப்பிட்டு எனக்கே ஒரு மாதிரி இருக்கு. நான் உங்களைத் தீபன்னு கூப்பிடுறேன், நீங்களும் என்னை விமல்னே கூப்டுங்க, எப்படியும் நம்ம ரெண்டு பேத்துக்கு ஒரே வயசு தான் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். நானே சமைச்சா வாயில வைக்க முடியாது தீபா அந்தளவுக்கு மோசமா சமைப்பேன். இங்க பக்கத்துல ஒரு தமிழர் ஹோட்டல் வச்சுருக்காரு அங்க ஃபுட் எல்லாமே ரொம்ப நல்லா இருக்கும், நான் அங்க தான் சாப்பிடுவேன். அவரோட வீடு கூட, இங்கிருந்து ரெண்டு வீடு தள்ளி தான் இருக்கு. ரொம்ப நல்ல மனுஷன். பேர் தமிழ் நேயன் சூப்பரா பேசுவாரு. ஈவ்னிங் போகும் போது நான் அவரை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கிறேன். ஓகே நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க தீபன் ஈவினிங் பார்க்கலாம்” என்று சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டான் விமல்.
அதன் பிறகு அங்கிருந்த அறைகளுள் இடதுபுறம் இருந்த அறையைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவன் அந்த, அறை பிடித்ததால், இதையே தன் அறையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்து தன் உடமைகளை அங்கேயே ஒரு ஓரமாக வைத்து விட்டு அங்கிருந்த பால்கனியை திறந்து கொண்டு வெளியில் வந்து நின்றான்.
முகத்தில் வந்து மோதும் தென்றல் காற்றைக் கண்மூடி சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தவன் தன் கரத்தின் மீது ஏதோ அமர்வது போல் இருக்க விழிகளைத் திறந்தவனுக்குத் தன் கண்கள் காண்பதை நம்பவே முடியவில்லை. அன்று தன் வீட்டில் தன் மீது மோதி கீழே விழுந்து உயிர் பிரிந்து, மீண்டும் தான் அதைக் கரங்களில் ஏந்துகையில் உயிர் பிழைத்துத் தொலைதூரம் பறந்து சென்ற அதே பறவை இப்போது அவன் கையில் அமர்ந்திருந்தது.
கூடவே அவன் கரங்களில் ஏதோ ஒரு துணியைக் கொடுத்து விட்டு விருட்டென்று அது பறக்க, அது செல்லும் திசை திரும்பி பார்த்தவனது கண்கள் கண்ட காட்சியில் அவன் மனது ரணமாகியது. பக்கத்து வீட்டிலிருந்த மொட்டை மாடியில் ஒரு பெண் குனிந்து நின்றிருக்க அவள் தோள்பட்டையைப் பதம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது நன்றாகப் பழுக்கக் காய்ச்சிய நீண்ட கம்பியின் முனை..
அவளைத் திட்டியதோடு மட்டுமின்றித் தன் கை சென்ற போக்கிற்கு எல்லாம் அவள் உடலில் காய்ச்சியக் கம்பியைக் கொண்டு புண்ணாக்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்மணியின் மீது அவனுக்கு கோபமும், அந்த முகம் தெரியாத பெண்ணின் மீது பரிதாபமும் ஏற்பட்டது. இப்போதே அங்குச் சென்று அந்தப் பெண்மணியை அடித்துத் துவைத்து விட்டு அப்பெண்ணைக் கோழிக்குஞ்சு அடை காப்பது போல் தன்னுடனே அழைத்து வந்து, தன் கூடவே வைத்துக் கொண்டு ஆயுளுக்கும் கண்கலங்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழ, தன் சிந்தையில் தோன்றிய எண்ணத்தைக் கண்டு அதிர்ந்து போனான் தீபன்..
முகமறியாத பெண்ணைக் காக்கவேண்டும் என்ற
எண்ணம் எழுவது மனித இயல்பென்றால்..
அவளை என்னுடனே
வைத்துக் கொள்ள
நினைக்கும் என் மனதின்
எண்ணம் எத்தகையது?
உருவமில்லா
உணர்வொன்று
யாரென்றே அறியா
அவளை என்னுடன்
இணைத்து வைக்க..
காதல் மொழி பேசி
கரம் பற்றிடும் முன்பே
கானலாய் மறைந்து
காற்றாகி மறைந்ததேனடி
எந்தன் மனக்கிளியே..!!
- அற்புதமது பிறக்கும்…
www.sahaptham.com
இங்கிருந்து அழுதுகொண்டே வெளியேறிய யாழினி யாரும் தன்னைக் கண்டு விட்டு கேள்வி கேட்கக் கூடாது என்பதால் முகத்தை அழுந்த துடைத்துக் கொண்டு தாங்கள் ஓய்வெடுக்கும் அறைக்கு வந்தாள். அங்கு யாரும் இல்லை என்றதும் வேகமாகக் கழிவறைக்குள் நுழைந்தவள் முகத்தைத் தண்ணீர் விட்டு கழுவினாள். அதிலும் உதய் இதழ்ணைத்ததே மீண்டும் மீண்டும் அவள் நினைவில் நின்று இம்சிக்க அவளுக்குக் கண்ணைக் கரித்துக் கொண்டு வந்தது. தன்னிதழ்களைத் தண்ணீரால் அழுந்த தேய்த்துக் கழுவினாள்.
ஆனால் எவ்வளவு கழுவியும் அவனது உதட்டின் வெப்பமும், அழுத்தமும் இன்னும் தன்னிதழின் மேல் இருப்பது போலவே இருக்க மீண்டும் மீண்டும் உதட்டை தேய்த்துக் கழுவி கொண்டே இருந்தாள். கிட்டத்தட்ட 20 நிமிடங்களுக்கு மேலாக அதையே தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்ததின் விளைவு ஏற்கெனவே அழுதழுது சிவந்திருந்த முகமும், இதழும் மேலும் இரத்தச் சிவப்பெனச் சிவந்திருந்தது. அதேநேரம் அவளைத் தேடிக்கொண்டு வந்த உதய் ஒரு வேளை அவர்கள் ஓய்வு எடுப்பதற்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறையில் இருக்கிறாளோ? என்று எண்ணியவன் அந்த அறை கதவை திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழையவும், சரியாக வெகு நேரம் கழித்துக் குளியலறையில் இருந்து யாழினி வெளியே வரவும் சரியாக இருந்தது.
மீண்டும் அவன் தன்னைத் தேடி வருவான்னென்றோ? இங்கு நிற்பனோன்றோ? எதிர்பார்த்திடாதவள் அதிர்வுடன் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.
அவனோ அழுது அழுது முகம் சிவக்க நின்றிருந்த அவளைக் குற்ற உணர்வுடன் பார்த்தவன் வேறு ஏதும் பேசாமல், “சாரி” என்ற ஒற்றை வார்த்தையை உதிர்த்து விட்டு அங்கிருந்து விறுவிறுவென்று நகர்ந்து சென்றிருந்தான்.
செல்லும் அவனை இன்னதென்று சொல்ல முடியாத உணர்வுடன் பார்த்திருந்தவளுக்கு மீண்டும் அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. தன் எப்போதிருந்து இவ்வளவு பலவீனமாக மாறினோம் என்று நினைத்தவாறு அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து விட்டாள். சரியாக அதேநேரம் அவளைத் தேடிக்கொண்டு சௌமியும் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள். யாழினி இருந்த நிலையைக் கண்டு அதிர்ந்தவள், “என்ன ஆச்சுடி. ஏன் உன் முகம் இப்படிச் சிவந்துருக்கு? அழுதியா யாழி” என்று பதற்றத்தோடு கேட்ட சௌமிக்குப் பதில் சொல்லாமல் அமைதி காத்தவளுக்குப் பொங்கிக் கொண்டு வந்த அழுகையைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது பெரும் போராட்டமாகவே இருந்தது..
அதன்பிறகு சௌமியிடம் எதையும் கூறாமல் தன் வேலையைக் கவனிக்கச் சென்றாள் யாழினி. அவளைப் பின்பற்றித் தானும் சென்ற சௌமிக்கு அவர்கள் இருவரிடையே என்ன நடந்தது என்று கூடத் தெரியவில்லை. ஆனால் கண்டிப்பாக யாழினியின் மனது புண்படும்படி ஏதோ ஒன்று நடந்திருக்கிறது என்பதை மட்டும் தெளிவாக உணர்ந்தவள், இனிமேல் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தன் தோழியை விட்டு நகரக் கூடாது என்று முடிவு செய்தாள்.
சொன்னது போலவே அவர்களுக்கு எடுக்கவேண்டிய ஓரல் வகுப்பை எடுத்தான் உதய். கவனமாக அவன் எடுக்கும் பாடத்தை மட்டும் கவனித்தாளே தவிர மறந்தும் கூட யாழினி அவன் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. செவியில் மட்டுமே அவன் சொன்னவற்றை உள்வாங்கிக் கொண்டவள், அதைக் குறிப்பேட்டில் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள். ஆனால் ஒவ்வொன்றையும் சொல்லிக் கொடுக்கும் போதும் அவனையும் அறியாமல் அவன் பார்வை யாழினியைத் தழுவி விட்டு தான் சென்றது. அரை மணி நேரம் நடைபெற்ற வகுப்பில் கிட்டத்தட்ட அவர்களுக்குத் தன் தந்தை சொல்லிக் கொடுக்கச் சொன்ன அனைத்தையும் சொல்லிக் கொடுத்தவன், வகுப்பு முடிந்ததும் அனைவரையும் கிளம்பச் சொன்னான்..
கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் சென்றதற்குப் பிறகே யாழினி, சௌமி இருவரும் ஒருவர் கையை ஒருவர் கோர்த்தவாறு அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றார்கள். வகுப்பு முடிந்ததிலிருந்து அவளை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் உதய். அவள் அந்த அறையில் இருந்து வெளியேறியதும், அவள் உருவம் அந்த வாராண்டாவில் இருந்து மறையும் வரை அந்த திசையையே பார்த்திருந்தவனுக்கு ஏதோ உள்ளம் இடறியது. சொல்ல முடியாத ஒரு உணர்வு உள்ளத்தில் பிறக்க, அவளது அழுத முகமே மீண்டும் அவன் கண் முன் வந்து அவனை இம்சித்தது. ‘கடவுளே அவ அழுதா எனக்கு ஏன் கஷ்டமா இருக்குது?’என்றவன் நினைக்கும் போதே நிகிலிடம் இருந்து அலைபேசி அழைப்பு வர, தன் நண்பனை வரவேற்று அழைத்து வருவதற்காக ஏர்போர்ட்டுக்கு கிளம்பிச் சென்றான் உதய்.
ஆழ்கடல் ராஜ்ஜியம்....
நீர் சுழலிலிருந்து எப்படியோ தன் சாமர்த்தியத்தால் அகவழகியைக் காப்பாற்றி இருந்தான் துங்கீசன்.
அவன் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயன்றவாறே அங்குமிங்கும் அசைந்தவளை இழுத்துக் கொண்டு நீந்திக் கொண்டிருந்தவன் அவளது முயற்சி புரிந்து நீந்துவதை விடுத்து அவளை விலக்கினான். ஏற்கனவே அவன் கரங்களில் இருந்து விடுபட முயன்றவள் அவன் விடுவித்த வேகத்தில் எதிரே இருந்த பாறையில் சென்று மோதிக் கொண்டாள். வேகமாகப் பாறையில் மோதியதால் அவள் தலையில் இருந்து ரத்தம் கசிந்தது. அதைக் கண்டு பதறியவனாய் நொடியும் தாமதிக்காமல் அவளைக் கரங்களில் அள்ளிக் கொண்டு நீரின் மேற்பரப்புக்கு விரைந்தான்.
கடல் நீரில் இருந்து அவளைக் கரங்களில் ஏந்தியவாறு மணல் பரப்பை நோக்கி நடந்தவன் மணற்பரப்பில் அவளைப் படுக்க வைத்துவிட்டு அவள் தலையிலிருந்த காயங்களைச் சுத்தம் செய்தவன், அவசர அவசரமாக மீண்டும் கடலுக்குள் புகுந்து நீந்தி சென்று கடற்பாசிகளை எடுத்துக் கொண்டு, அவன் மேற்பரப்பிற்கு வந்து சேர்கையில் மெல்ல எழுந்து அமர்ந்து இருந்தாள் அகவழகி. அவள் அருகில் விரைந்தவன், “மன்னித்து விடுங்கள் இளவரசி தங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகத் தங்களது மனநிலை எவ்வாறு இருக்கும் என்பதைக் கூட உணராதவனாய் அப்படியொரு தவறினை இழைத்து விட்டேன். அதற்குத் தாங்கள் முதலில் என்னை மன்னித்து விடுங்கள்.
கடற்பாசியைத் தங்களது காயம் பட்ட இடத்தில் வைத்தால் குருதி வெளிப்படுவது சற்று நாழிகையில் நின்று விடும். அதன் பிறகு நாம் நம் இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டால் தங்களது காயங்களுக்கு மருந்து வைத்துக் கொள்ளலாம்” என்றவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது அவள் தலையில் ஏற்பட்ட காயம் சிறிது சிறிதாகச் சரியாகிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் ஈரடி பின்னே நகர்ந்து நின்றான்.
அதிர்ச்சி விலகாத குரலில், “இளவரசி தங்கள்... தங்கள் தலையிலிருந்த காயம் எவ்வாறு தானே சரியாகிக் கொண்டிருக்கிறது? ஏதேனும் மருந்து வைத்தீர்களா?” என்று அவளிடமே வினா எழுப்பினான்.
அவளோ அவன் வினவியதன் அர்த்தம் புரியாது குழம்பியவள், தன் கரம் கொண்டு காயம் ஏற்பட்டிருந்த இடத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். சிறிதாகக் காயம் இருப்பது போல் இருக்க, காயத்தைத் தீண்டிய கரங்களை விழிகளுக்கு முன் நீட்டி பார்த்தவளுக்கு அதில் குருதி பரவியிருந்தது தென்பட்டது.
“நீங்கள் என்ன கூறுகிறீர்கள் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை. பாருங்கள் என் கரத்தில் குருதி பரவியிருக்கின்றது அவ்வாறு இருக்கையில், எவ்வாறு எனது காயங்கள் சரியாகிறதென்று கூறுகிறீர்கள்?” என்றவள் குழப்பத்துடன் கேட்டதும், இவனும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.
நிமிர்ந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தவனது விழிகள் வியப்பில் விரிய, “மீண்டும் ஒரு முறை தங்களது காயத்தைச் சரிபாருங்கள் இளவரசி” என்றவனது இதழ்கள் கூறியதும். மீண்டும் தன் கரங்களை உயர்த்திக் காயம் இருந்த பகுதியை தொட்டவள் அதிர்ந்தாள். சற்று முன்பு குருதியின் ஈரப்பதத்துடன் இருந்த இடம் தற்போது வெறுமையாக இருப்பதைப் போல் உணர்ந்தவள் மீண்டும் மீண்டும் தொட்டுப்பார்த்து தன் விழிகளையே நம்ப முடியாமல் திணறியவளாய் மெல்ல தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து நின்று, “என்னால் இதனை நம்ப இயலவில்லை துங்கீசரே! சற்று முன்பு எனது நெற்றி பகுதியில் இருந்த காயங்கள் எவ்வாறு மாயமாகி இருக்கும். எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. இதுபற்றி நான் நிச்சயம் தந்தையிடம் உரையடியாக வேண்டும். என்னைத் தந்தையிடம் அழைத்துச் செல்கிறீர்களா? ஏனோ என்னால் நீந்திச் செல்ல முடியுமென்று தோன்றவில்லை, கால்கள் இரண்டும் பலமிழந்தது போல் மிகவும் சோர்வாக உள்ளது” என்று அவள் கூறினாள்.
“நிச்சயமாக இளவரசி. தங்களின் பாதுகாவலராய் அரசர் என்னை நியமித்ததோடு தங்களுக்கு எவ்வித இடையூறும் ஏற்படாமல் தங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பையும் ஒப்படைத்திருக்கின்றார். ஆதலால் வாருங்கள் நான் உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்” என்று கூறி விட்டு அவளது கரங்களைக் கவனமுடன், அதேநேரம் சேவகன் என்ற முறையில் மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு கடலினுள் குதித்தான். மெல்ல நீந்தி அவளை அரசர் இருக்கும் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றவன் அங்கு அரசர் இன்றி வெற்றுச் சிம்மாசனம் மட்டுமே வரவேற்க குழப்பத்துடன் அரசர் எங்குச் சென்றாரென்று தெரியவில்லையே? என்றெண்ணியவனுக்கு மூளையில் பொறித் தட்டியது..
‘இங்கு இல்லை என்றால் நிச்சயம் அரசர் இந்த மணித்தியாலத்தில் இல்லத்தில் இருக்கவும் சாத்தியமில்லை. அப்படி என்றால் அவர் ரகசிய ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெறும் இடத்தில் தான் இருக்க வேண்டும்’ என்பதை உணர்ந்தவனாய், “என்னுடன் வாருங்கள் இளவரசி. நான் இப்போது தங்களை ஒரு ரகசியமான இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்போகிறேன் தாங்கள் மறந்தும் கூட அவ்விடத்தைப் பற்றித் தங்கள் தோழிகளிடம் கூடப் பகிர்ந்து கொள்ளாதீர்கள்” என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் சன்னமாகக் கூறிவிட்டு அவளது கரம் பற்றி அழைத்துச் சென்றான். கவனமுடன் சுற்றிலும் எவராவது தங்களைக் கண்காணிக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்துவிட்டு அதன் பிறகே அவளை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றான்.
இளவரசியை அழைத்துச் செல்லும் தன்னால் தான் மீண்டும் ஒரு பிரளயமே வெடிக்கக் காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்திருந்தால் மறந்தும் கூடத் துங்கீசன் இச்செயலை செய்திருக்க மாட்டான்.
அவர்களது இராஜ்ய பகுதியில் இருந்து நீந்தத் துவங்கியவர்கள் மெல்ல மெல்ல இன்னும் ஆழமாக இருந்த இருள் நிறைந்த பகுதியை நோக்கி நீந்தத் துவங்கினார்கள். செல்லும் இடமெங்கும் இருள் மட்டுமே வியாபித்திருக்க, அவர்களது விழிகளுக்கு எவரும் தென்படவில்லை. அதை உணர்ந்து சற்றே அச்சம் கொண்ட அகவழகி, “எங்கு அழைத்துச் செல்கிறீர்கள்? இவ்விடத்தில் எவரும் இருப்பது போல் தெரியவில்லையே? எனக்கென்னவோ சற்று நெருடலாக உள்ளது. வேண்டுமாயின் இரவு பொழுதில் நான் தந்தையிடம் உரையாடிக் கொள்கிறேன் வாருங்கள் திரும்பி சென்று விடலாம்” என்றாள்.
சட்டென்று திரும்பி அவளைப் பார்த்து முறைத்த துங்கீசன்,
“என் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்பதால் தான் இவ்வாறு கூறுகிறீர்களா இளவரசி?” என்று சற்றே சின மிகுதியால் கடுமையாகக் கூறியவன் அதன் பிறகே தான் இளவரசியிடம் இவ்வாறு பேசி விட்டோம் என்பதை உணர்ந்து தலைகுனிந்து நின்றவன், “என்னை மன்னித்துவிடுங்கள் இளவரசி என் மீது நம்பிக்கை இல்லாததால் தான் தாங்கள் அவ்வாறு கூறி விட்டீர்கள்.
என்ற கோபத்தில் அவ்வாறு கடுமையாக உரைத்து விட்டேன், மன்னித்து விடுங்கள்” என்று கூறியவன் இதுவரை அவளிடமிருந்து பதில் வார்த்தைகள் வரவில்லை என்றதும் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தவன் அதிர்ச்சியில் ஈரடி பின்னால் விலகி நின்றான்.
அதுவரை அவனுக்கு அருகில் நின்று அவன் கூறுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அகவழகி அவன் தன் அருகாமையை உணர்ந்து விலகிச் சென்றதும் சற்று முகம் சுருக்கியவள் மேலும் அவனை ஒட்டி நின்றவளாய், “தங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லை என்று நான் கூறினேனா?” என்று கேட்டாள் அவனை அளவெடுக்கும் பாவனையோடு.
அவன் தலை இல்லை என்று அசைந்தது. “ஆனால் தாங்கள் கூறியது எனக்கு அப்படித்தான் அர்த்தம் கொள்ளத் தோன்றியது” என்றுரைத்தான்.
அதைக்கேட்டு இதழில் மென்னகையைத் தவழ விட்டவள்,“தங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லாது இருந்திருந்தால் இவ்வளவு தூரம் தனித்துத் தங்களுடன் வந்திருப்பேன் என்று எண்ணுகிறீர்களா?” என்று வினவியவளின் வினாவிற்கான பதிலாய் இல்லை என்ற தலையசைப்பே அவனிடமிருந்து கிடைத்தது.
“பிறகு தாங்கள் ஏன் அவ்வாறு கூறினீர்கள்? நான் தங்கள் மீது நம்பிக்கையை மட்டுமல்ல மற்றொன்றையும் வைத்திருக்கிறேன்” என்று உரைத்தவளின் வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தம் என்னவென்பதை நிச்சயம் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.
அவளோ அவனை நெருங்கி நின்றவாறு, “தங்கள் மீது அளவில்லா நேசத்தை வைத்திருக்கிறேன். ஆதலால் இன்னொரு முறை என்னிடம், தங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லையா? என்ற வார்த்தையை உரைக்காதீர்கள் நிச்சயம் என்னால் அதைத் தாங்க இயலாது” என்றவள் உரத்த வார்த்தைகள் அவனை உச்சகட்ட அதிர்ச்சிக்கு இழுத்துச் சென்றது. கூடவே மனதின் ஒரு ஓரத்தில் புதைந்து போயிருந்த அவள் மீதான நேசமும் மெல்லத் துளிர்விட்டு மேலெழுந்திட பார்த்தது. ஆனால் அதை ராஜ விஸ்வாசம் என்ற பெயரில் தட்டி மீண்டும் மனதிற்குள்ளேயே புதைத்தவன் மறுநிமிடம் அவளை விட்டு இன்னும் தள்ளி நின்றான்.
“என்னை மன்னித்து விடுங்கள் இளவரசி. இப்படிப்பட்ட எண்ணம் என் மனதில் துளியும் இல்லை. இது போல் இனிமேல் எப்பொழுதும் உரையாடாதீர்கள். இக்கணமே இந்த எண்ணத்தை மனதிலிருந்து அழித்துக் கொள்ளுங்கள் அதுதான் தங்களது எதிர்காலத்திற்கு நல்லது, வாருங்கள் செல்லலாம்” என்று கடுமையான குரலில் கூறி விட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்து முன்னேறிச் சென்றான்.
அவ்வளவு நாழிகையும் பிடித்து வைத்த சிலையென அங்கேயே நின்றிருந்தவள், “விரைவில் உங்களது வாயாலையே என்னை நேசிக்கிறேன் என்ற வார்த்தையைக் கூற வைக்க வில்லையெனில் என் பெயர் அகவழகி இல்லை என்பதைக் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறி விட்டு தானும் அவனைப் பின்பற்றிச் சென்றாள்.
முற்றிலும் இருளாக இருந்த ஓரிடத்தில் நின்று சுற்றுமுற்றும் எவரும் இருக்கிறார்களா என்று ஆராய்ந்தவன் எவரும் இல்லை என்றதும் தன் கழுத்தில் போட்டிருந்த பவள மணி மாலையைப் பிடித்து அழுத்திய மறுகணம் அதிலிருந்து திறப்பான் ஒன்று வெளிவந்தது. அதைக் கையில் எடுத்து கொண்டவன் அவன் நின்ற இடத்திற்குக் கீழே இருந்த மணற் பகுதியை சற்றே விலக்கி விடத் துவாரம் ஒன்று விழிகளுக்குப் புலப்பட்டது. அந்தத் துவாரத்தினை அவன் தொட்ட மறுகணம் மூடிய நுழைவாயில் ஒன்று மேலெழுந்தது. அதை அதிர்வுடன் அகவழகி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே திறப்பானைக் கொண்டு நுழை வாயிலைத் திறந்த துங்கீசன் அவளையும் இழுத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்..
இலண்டன்…
இதோ பல மணி நேர பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழியாகத் தன் நெடுநாள் கனவான லண்டனை வந்தடைந்தான் தீபன்..
ஏற்கனவே அவனது வரவு முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது என்பதால் அவனை அழைத்துச் செல்ல அவன் பணிபுரிய போகும் கம்பெனியில் இருந்து ஒருவர் வந்திருந்தார். பறக்கும் இயந்திரப் பறவையில் இருந்து இறங்கி வெளியே வந்தவன் அனைத்து பார்மாலிட்டிஸ்களையும் முடித்துக் கொண்டு தன் உடமைகளோடு அந்த விமான நிலையத்தின் வாயிலில் வந்து நிற்க சரியாக. மிஸ்டர். விபாகரத் தீபன் என்ற பெயர் பலகையை ஏந்தியவாறு நின்றிருந்தார் ஒருவர். அவர் அருகில் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான் தீபன்.
அவரும் பதிலுக்குத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். “ஹாய் சார் என்னோட பேர் விமல். வெல்கம் டூ இலண்டன் சார். நான் தான் உங்களைப் பிக்கப் பண்ணிட்டு போக வந்தேன் போலாமா சார்” என்று கேட்க.
“ம்ம்.. தேங்க்ஸ், போலாம் சார்” என்றவாறே தன் உடமைகளோடு அவர் பின்னால் சென்றான் தீபன். ஏற்கனவே தான் வந்திருந்த வாகனத்தில் அவனது உடமைகளை வைக்க உதவிய விமல் பிறகு ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர, அவனுக்கு அருகில் ஏறி அமர்ந்தான் தீபன்.
ஒருவருக்கு ஒருவர் பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்தவாறே அந்தக் காரில் பயணித்தனர். விமல்,
“உங்களுக்குப் பிளாட்டு அலாட் பண்ணி இருக்காங்க சார். நான் இருக்க ஏரியாவுல தான் தனிப் பிளாட்டே கொடுத்துருக்காங்க சார். ஒருவேளை ஃபேமிலி மெம்பர்ஸ் கூட வந்திருந்தா யூஸ்புல்லா இருக்கும் இல்லையா அதுக்காகத்தான் தனிப் பிளாட் குடுத்துருக்காங்க. ரொம்ப அழகான பிளேஸ் தான் அது. முதல்ல நாம அங்க போலாம் உங்களோட திங்ஸ்ஸை வச்சுட்டு நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க. ஈவ்னிங் வேணும்னா வெளிய கூட்டிட்டு போறேன் உங்களுக்கு ஏதாவது வேணும்னா வாங்கிக்கோங்க. கூடவே எல்லா இடத்தையும் சுத்திகாட்டுறேன். நாளைக்கு நம்ப ரெண்டு பேரும் ஒன்னாவே ஆபிஸ் போகலாம் சரியா!” என்றதும் சரி என்று தலையாட்டிய தீபன் மறக்காமல் தான் இங்கு வந்து சேர்ந்து விட்டதைத் தங்கைக்குக் குறுஞ்செய்தி வழியாக அனுப்பி வைத்தான்.
விமல் சொன்னது போலவே அந்தப் பெரிது பெரிதான கட்டிடங்கள் இருந்த இடம் ரொம்ப அழகாகவே இருந்தது. வரிசையாக நின்றிருந்த கட்டிடங்களின் முன்பு தன் காரை நிறுத்தி விட்டு விமல் கீழே இறங்கியதும் தீபனும் இறங்கினான்.
“வாங்க சார் உங்களோட பிளாட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன்” என்று சொல்லி அவனது உடமைகளில் பாதியை விமல் எடுத்துக் கொள்ள மீதியை தீபன் எடுத்துக்கொண்டான். படிகளில் ஏறும் போது, “பொதுவாவே இங்க பிளாட்ஸ் அதிகம் தான் சார். அதோ அந்தப்பக்கம் இருக்க
ஃபேமிலி சொந்த வீட்ல இருக்காங்க. நாம இருக்கப் பில்டிங்ல மட்டும் அதர் ஸ்டேட் மெம்பர்ஸ் வேலைக்காக வந்து தங்கியிருக்காங்க. இங்க இருக்கவங்க எல்லாருமே தமிழ் ஃபேமிலிஸ் தான் அதனால நீங்க தைரியமா இருக்கலாம்” என்று சொன்னவாறு இரண்டாவது மாடியை அடைந்தவன், அங்கிருந்த நான்கு பிளாட்டுகள் இரண்டாவதாக இருந்த பிளாட்டின் முன்பு நின்று, “இதுதான் சார் உங்களோட பிளாட்”என்று சொன்ன விமல் தன்னிடம் இருந்த சாவியைக் கொண்டு கதவை திறந்து உள்ளே சென்றான். அவனைப் பின்பற்றித் தானும் உள்ளே நுழைந்த தீபன் அது இருந்த நேர்த்தியைக் கண்டு அதிசயித்து நின்றான். முதலில் நீண்ட ஹாலும் அதன் ஒருபுறம் கிச்சனும் மறுபுறம் பூஜை அறையும், 2 படுக்கை அறைகளும் இருந்தது. அனைத்தும் சுத்தமாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது என்பதை அதன் தூய்மையே பறைசாற்றியது.
அப்போது தான் தீபன் ஏதோ நினைவு வந்தவனாக, “மிஸ்டர் விமல் சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்றது? நீங்களே தான் சமைச்சு சாப்டுறீங்களா? இல்ல வெளிய எங்காவது ஏற்பாடு பண்ணிக்கிறீங்களா?” என்று கேட்டான்.
“அப்பாடா இப்பவாவது விமல்னு கூப்பிட்டீங்களே! வந்ததிலிருந்து சார் சார்னு கூப்பிட்டு எனக்கே ஒரு மாதிரி இருக்கு. நான் உங்களைத் தீபன்னு கூப்பிடுறேன், நீங்களும் என்னை விமல்னே கூப்டுங்க, எப்படியும் நம்ம ரெண்டு பேத்துக்கு ஒரே வயசு தான் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். நானே சமைச்சா வாயில வைக்க முடியாது தீபா அந்தளவுக்கு மோசமா சமைப்பேன். இங்க பக்கத்துல ஒரு தமிழர் ஹோட்டல் வச்சுருக்காரு அங்க ஃபுட் எல்லாமே ரொம்ப நல்லா இருக்கும், நான் அங்க தான் சாப்பிடுவேன். அவரோட வீடு கூட, இங்கிருந்து ரெண்டு வீடு தள்ளி தான் இருக்கு. ரொம்ப நல்ல மனுஷன். பேர் தமிழ் நேயன் சூப்பரா பேசுவாரு. ஈவ்னிங் போகும் போது நான் அவரை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கிறேன். ஓகே நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க தீபன் ஈவினிங் பார்க்கலாம்” என்று சொல்லி விட்டு அங்கிருந்து சென்று விட்டான் விமல்.
அதன் பிறகு அங்கிருந்த அறைகளுள் இடதுபுறம் இருந்த அறையைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவன் அந்த, அறை பிடித்ததால், இதையே தன் அறையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்து தன் உடமைகளை அங்கேயே ஒரு ஓரமாக வைத்து விட்டு அங்கிருந்த பால்கனியை திறந்து கொண்டு வெளியில் வந்து நின்றான்.
முகத்தில் வந்து மோதும் தென்றல் காற்றைக் கண்மூடி சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தவன் தன் கரத்தின் மீது ஏதோ அமர்வது போல் இருக்க விழிகளைத் திறந்தவனுக்குத் தன் கண்கள் காண்பதை நம்பவே முடியவில்லை. அன்று தன் வீட்டில் தன் மீது மோதி கீழே விழுந்து உயிர் பிரிந்து, மீண்டும் தான் அதைக் கரங்களில் ஏந்துகையில் உயிர் பிழைத்துத் தொலைதூரம் பறந்து சென்ற அதே பறவை இப்போது அவன் கையில் அமர்ந்திருந்தது.
கூடவே அவன் கரங்களில் ஏதோ ஒரு துணியைக் கொடுத்து விட்டு விருட்டென்று அது பறக்க, அது செல்லும் திசை திரும்பி பார்த்தவனது கண்கள் கண்ட காட்சியில் அவன் மனது ரணமாகியது. பக்கத்து வீட்டிலிருந்த மொட்டை மாடியில் ஒரு பெண் குனிந்து நின்றிருக்க அவள் தோள்பட்டையைப் பதம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது நன்றாகப் பழுக்கக் காய்ச்சிய நீண்ட கம்பியின் முனை..
அவளைத் திட்டியதோடு மட்டுமின்றித் தன் கை சென்ற போக்கிற்கு எல்லாம் அவள் உடலில் காய்ச்சியக் கம்பியைக் கொண்டு புண்ணாக்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்மணியின் மீது அவனுக்கு கோபமும், அந்த முகம் தெரியாத பெண்ணின் மீது பரிதாபமும் ஏற்பட்டது. இப்போதே அங்குச் சென்று அந்தப் பெண்மணியை அடித்துத் துவைத்து விட்டு அப்பெண்ணைக் கோழிக்குஞ்சு அடை காப்பது போல் தன்னுடனே அழைத்து வந்து, தன் கூடவே வைத்துக் கொண்டு ஆயுளுக்கும் கண்கலங்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழ, தன் சிந்தையில் தோன்றிய எண்ணத்தைக் கண்டு அதிர்ந்து போனான் தீபன்..
முகமறியாத பெண்ணைக் காக்கவேண்டும் என்ற
எண்ணம் எழுவது மனித இயல்பென்றால்..
அவளை என்னுடனே
வைத்துக் கொள்ள
நினைக்கும் என் மனதின்
எண்ணம் எத்தகையது?
உருவமில்லா
உணர்வொன்று
யாரென்றே அறியா
அவளை என்னுடன்
இணைத்து வைக்க..
காதல் மொழி பேசி
கரம் பற்றிடும் முன்பே
கானலாய் மறைந்து
காற்றாகி மறைந்ததேனடி
எந்தன் மனக்கிளியே..!!
- அற்புதமது பிறக்கும்…
ஆர்கலி ஈன்ற அற்புதமே..! - Comments
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
