அற்புதம் -26
தந்தையின் உயிர் தன் கண் முன்னே பிரிந்தது போல் தாயின் உயிரும் பிரிந்ததை யாழினியால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. கண்களில் இருந்து உருண்டு திரண்டு கன்னத்தில் வழிந்துக் கொண்டிருந்த கண்ணீர் நிற்காமல் கழுத்தைத் தாண்டி சென்று கொண்டிருந்தது. அவளை அணைத்திருந்த சொர்ணலதா, “அழாதம்மா..” என்று ஆறுதல் கூற யாழினியோ அழுது கொண்டே இருந்தாள்.
தன் தோள் சாய்ந்து தேம்பி தேம்பி அழுது கொண்டு இருக்கும் உதய்யை சமாதானப்படுத்த வழியறியாது திகைத்து நின்றிருந்தார் சுமேந்திரன். இப்போது தான் திடீரென்று ஏற்பட்ட தன் சம்மந்தியின் இறுதி சடங்கிற்கான அனைத்தையும் செய்து முடித்து விட்டு வந்திருக்கிறார். ஆனால் அதற்குள் சம்மந்தியம்மாவும் தவறியதை சத்தியமாக அவர் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.
அதன் பிறகு அங்கு கனத்த அமைதி நிலவியது. அதே நேரம் சௌமியின் தாய் தந்தையர் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தனர். அப்போது தான் சுய நினைவு பெற்ற உதய் தந்தையிடமிருந்து பிரிந்து நின்று தன் கண்களை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டவனாய்,“அப்பா இதுக்கு மேல இப்படியே நின்னா சரி வராது” என்றவன் தன்னவளின் அருகில் சென்று நின்றான். தன் தாயின் தோளில் சாய்ந்து அழுது கொண்டிருந்தவளை இழுத்து தன் அருகில் நிறுத்தியவன்,
“உன்னோட சொந்தக்காரங்க எல்லாம் யார் யாருன்னு சொல்லும்மா எல்லாருக்கும் தகவல் சொல்லி அனுப்பனும்” என்றான்.
அவளோ பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றிருக்க, பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியிட்ட உதய் சற்று ஆறுதலான குரலில்,
“இப்ப நிலைமை சரியில்லைமா உங்க அம்மாவுக்கு பரவால்ல, ஆனா அப்பாவோட உடம்பு கண்டிப்பா தாங்காதுமா ஆல்ரெடி போஸ்ட்மார்ட்டம் பண்ணியாச்சு புரிஞ்சுக்கம்மா”என்று சொல்ல,
சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொண்டவள்,“எங்க வீட்டுல அப்பா ரூம்ல ஒரு டைரி இருக்கும் அதுல தான் எல்லாரோட போன் நம்பரும் எழுதி வச்சுருப்பாரு" என்றாள் அழுகையுடன்.
நிகிலின் புறம் திரும்பிய உதய்,
“மச்சி நீ சௌமியைக் கூட்டிட்டு அவங்க வீட்டுக்கு போயி, யாழினி சொன்ன டைரியை எடுத்து எல்லாருக்கும் இன்ஃபார்ம் பண்ணிடு. மத்ததை எல்லாம் நாங்க பார்த்துக்குறோம்” என்று சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.
கூடவே சௌமியிடம், “யாழினியோட அண்ணனுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணனும் போன் நம்பர் கொடுங்க” என்று கேட்டு வாங்கி தீபனுக்கு அழைத்தான். அவனுக்கு அழைத்தால் இந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை என்றே வந்தது. மீண்டும் மீண்டும் முயற்சித்து பார்த்தான் உதய் ஆனால் அப்போதும் அதே பதில் தான் வந்தது.
அதன் பிறகு நேரத்தை வீணாக்காமல் அன்புச்செல்வன் அருளரசி இருவரது உடல்களை தகனம் செய்வதற்கான பணிகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தான். முதலில் அவர்களது உடல்களை தன் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்தான்.
அலைபேசியின் வாயிலாக தன் வீட்டிற்கு வரும் படி தெரிவித்து இருந்ததால் யாழினியின் சொந்த பந்தங்கள் அனைவரும் உதய்யின் வீட்டுக்கே வந்திருந்தனர். கழுத்தில் மஞ்சள் தாலியுடன் நின்ற யாழினியைக் கண்டவர்கள் என்னவென்று விசாரிக்க ஆரம்பிக்க அனைவரையும் தன் ஒற்றை சொல்லில் அடக்கியிருந்தான் உதய். “இங்க பாருங்க தேவையில்லாம இதைப்பத்தி யாரும் எதுவும் கேட்க வேண்டாம். அவளோட பேரண்ட்ஸூக்கு திடீர்னு பயர் ஆக்சிடன்ட் ஆகிடுச்சு. அவங்க அப்பா ஏற்கனவே என்னை மாப்பிள்ளையா செலக்ட் பண்ணி வச்சுருந்தாரு. கடைசியா தன் மகளோட கல்யாணத்தைப் பாக்கணும்னு சொன்னதால எங்க மேரேஜ் அவசர அவசரமா நடந்துச்சு. அவளை வேற எதுவும் கேட்காதீங்க, ஏற்கனவே அவ ரொம்ப உடைஞ்சு போயிருக்கா நீங்க தேவையில்லாததை கேட்டு அவளை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தாதிங்க” என்று சொன்னதற்குப் பிறகு யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட அந்த நாள் முழுவதும் அவர்கள் இருவரது உடல்களையும் கண்ணாடிப் பேழையில் வைத்துக் கொண்டு காத்திருந்தார்கள் , தீபனின் வருகைக்காக. ஆனால் அவன் தான் கடைசி வரை வரவில்லை. அவனுக்கு அழைத்தால் அந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை என்றே வந்தது. அதன் பிறகு நேரத்தைக் கடத்துவது சரி வராது என்பதால் தானே அவர்களுக்கு கொல்லி வைத்தான் உதய்.
காரியங்கள் அனைத்தும் முடிந்து அதற்குப் பிறகு சொந்த பந்தங்கள் அனைவரும் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். எங்கே தீபனை காணோம் என்று கேட்டவர்களுக்கு வேலை விஷயமாக லண்டன் சென்று விட்டதால் வர முடியாத சூழ்நிலை என்று மட்டும் சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்கள்.
இதோ அருளரசி, அன்புச்செல்வன் இறந்து இரண்டு மூன்று நாட்கள் கடந்திருந்தது. இந்த மூன்று நாட்களும் உதய்யின் அறையை விட்டு யாழினி நகரவில்லை. ஏன் யாரையும் நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல், உணவினை கூட சரி வர உண்ணாமல் படுத்துக் கிடந்தாள். இப்படியே இவளை விட்டால் சரி வராது என்று நினைத்தவாறே அவள் இருந்த அறைக்குள் நுழைந்தவன் கதவை தாழிட்டு விட்டு அவளை நெருங்கினான். அழுது அழுது ஓய்ந்து போனவளாய் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த தாய் தந்தையரின் புகைப்படத்தையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவளது அந்த நிலை உதய்யின் மனதை பிசைந்தது. ஓடிச்சென்று அவளை தூக்கி தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டவன்,
“ எதுக்குமா இப்படி இருக்க? உன்னை இப்படி என்னால பாக்க முடியலை ப்ளீஸ் இந்த மாதிரி இருக்காத. நார்மலாக முயற்சி பண்ணு” என்றான். அவளோ ஆறுதலை யாரிடம் தேடுவது என்று தெரியாமல் அவனுள்ளேயே தேட ஆரம்பித்தாள். அவன் மார்பில் சாய்ந்து குலுங்கி குலுங்கி அழுதவள், “இனிமே அவங்க இல்லாம நான் எப்படி இருப்பேன் உதய்” என்றாள் முதல் முறையாய் அவன் பெயரை அழைத்து..
அதைக்கூட உணராதவனாய்,
“நான் இருக்கேன்மா. நாங்க உன்னை பத்திரமா பார்த்துக்க மாட்டோமா? உனக்கு எல்லாமா நான் இருப்பேன். என்னோட பேரண்ட்ஸ் இருக்காங்க. நீ இப்படி சொன்னா நாங்க என்ன பண்றது சொல்லு பார்க்கலாம்” என்றான்.
“ஆனா என்னால அவங்களை மறக்க முடியலையே?”
“அவங்களை மறக்க சொல்லலடா இது இயற்கையான ஒன்னுன்னு நினைச்சு அதைக் கடந்து வர சொல்றேன். நீ இப்ப டாக்டர். அப்படி இருக்கும் போது இது மாதிரி எவ்வளவோ பார்க்க வேண்டி வரும் ஒவ்வொன்னுக்கும் நீ இப்படி சோர்ந்து போய் உட்கார்ந்தா என்ன ஆகறது சொல்லு பார்க்கலாம். உன்னை என்னால இப்படி பார்க்க முடியல. உன்னை விட்டு என்னால ஹாஸ்பிடல் போகவும் முடியல. ப்ளீஸ் கொஞ்சமாவது நார்மலாக முயற்சி பண்ணுமா. எங்கூட வா நாம ஹாஸ்பிடல் போகலாம்”
“என்னால உங்கக்கூட வர முடியும்னு தோணல. யாரைப் பார்த்தாலும் அப்பா அம்மா பத்தி கேட்டுடுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு உதய். நான் வரல நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்களேன். நான் இங்க அத்தைக் கூடவே இருந்துக்குறேன்”
“சரி நீ எங்கயோ இருந்துக்கோ, ஆனா நீ இல்லாம சௌமி வேலைக்கு வராதே? அதுக்கு என்ன பண்ண சொல்ற. உனக்காக மெடிக்கல் ஃபீல்ட் எடுத்து படிச்ச பொண்ணோட படிப்பும் உன்னால பாதியிலையே நிக்கணுமா? படிச்சு முடிச்சா தானே அந்த பொண்ணுக்கு ஏதாவது ஒரு வேலை கிடைக்கும். இன்னும் சொல்லப்போனா அவங்க அப்பா கடன் வாங்கி தான் அவளைப் படிக்க வக்கிறாரு, புருஞ்சுக்கம்மா” என்றான் குழந்தைக்குச் சொல்வது போல் கெஞ்சலாய் கொஞ்சலாய்.
சௌமியின் பெயரை சொன்னதும் சற்றே அவள் மனம் அதை பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பித்தது. உண்மைதானே தனக்காக அவளும் அங்கு செல்லாமல் இருப்பாள். அப்படி இருக்கும் போது அவள் படிப்பு கெடும். படித்து முடித்து சர்டிபிகேட் வாங்கினால் மட்டும் தானே வேலை செய்ய முடியும். அதன் பிறகு அவளது குடும்பம் வேறு இருக்கிறது என்று நினைத்தவள், “சரி நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன் நீங்க போங்க உதய்..” என்றாள்.
“இல்லம்மா உங்க வீடு முக்கால்வாசி எரிஞ்சு போச்சுல்ல அதுக்கு கண்டிப்பா அந்த எம்எல்ஏ தான் காரணமா இருப்பான். அங்கிருந்து உன்னோட திங்ஸ் பாதியைத் தான் கொண்டு வந்துருக்கேன். அதுல இருந்து தான் உங்க அப்பாவோட போட்டோஸ் எல்லாம் எடுத்துட்டு வந்து, நம்ம ரூம்ல மாட்டியிருக்கேன். மோஸ்ட்லி இதெல்லாம் உன் ரூம்ல இருந்ததால நல்ல வேளையா எரிஞ்சு போகல. அந்த வீட்டை ஆல்டர்நேட் பண்ண சொல்லியிருக்கேன். இப்போதைக்கு இருக்குற டிரஸ்ஸ வச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கடா. நீ எங்கேயும் வெளியே வர மாட்டங்குற, அதனால தான் நான் எங்கேயும் உன்னைக் கூப்பிடல. வேணும்னா ஈவினிங் போய் உனக்கு தேவையான டிரஸ், திங்க்ஸ் எல்லாம் வாங்கிட்டு வரலாமா?” என்று கேட்க அவனது அக்கறையில் சற்று மனது இதமானது போல உணர்ந்த யாழினி, “சரி போலாம் நீங்க போங்க உதய்” என்று சொல்லி அவனை அனுப்பி வைத்தவள் குளித்து முடித்து இலகுவான சேலை ஒன்றை அணிந்து கொண்டு கீழிறங்கி வந்தாள்.
அதே நேரம் உணவை பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார் சொர்ணலதா. உணவு மேஜையில் சுமேந்திரன், உதய், சௌமி, நிகில் என அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது தான் மாடியிலிருந்து உதய்யின் மற்ற நண்பர்கள் கீழே இறங்கி வந்தார்கள்.
அவர்களோ மூன்று நாட்களாக ஊட்டிக்கு சுற்றுலா சென்று விட்டு அதிகாலையில் தான் வந்திருந்தார்கள். நிகில் தான் அவர்களை என்னென்னவோ சொல்லி அனுப்பி வைத்திருந்தான். கீழே வந்தவர்கள் புதிதாக இருந்த சௌமி மற்றும் யாழினியை வித்தியாசமாகப் பார்க்க வேகமாக எழுந்து சென்று தன்னவளின் அருகில் நின்ற உதய், “டேய் மச்சீஸ் இவ என்னோட மனைவி அகர யாழினி, அவங்க இவளோட தோழி சௌமியா” என்று நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினான்.
அதைக் கேட்டு அனைவரும் அதிர்ச்சியுடன் அவனை நெருங்கினர். “என்னடா சொல்ற? சொல்லாம கொள்ளாம கல்யாணம் பண்ணிட்டியா?” என்று கேட்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய அவர்களை சமாதானப்படுத்துவதற்குள் உதய்கு போதும் போதும் என்றாகி விட்டது. பின்பு நிலைமையை ஓரளவுக்கு விளக்கி சொல்ல உதய்யின் மீது இது நாள் வரை இருந்த பாசமும் அன்பும் பெருகியது. கூடவே அவனது இந்த செயலால் அவன் மீது மரியாதையும் உருவாகி இருந்தது.
அதன் பிறகு அனைவரும் ஒன்றாக உணவு உண்டனர். சொல்லி வைத்தது போல் அனைவரும் மருத்துவமனைக்கு கிளம்பி வந்தார்கள். அங்க ட்ரெயினியாக இருந்து விட்டு தற்போது உதய்யின் மனைவியாக வருவதற்கு யாழினிக்கு சற்று தயக்கமாக கூட இருந்தது. இருந்தும் நடந்ததை மாற்ற முடியாது அல்லவா! எனவே சோர்ந்து போன முகத்துடன் காரில் இருந்து கீழே இறங்கியவள் முன்னே செல்ல முடியாமல் தயங்கி நிற்க, அவளது தயக்கத்தை உணர்ந்தவன் போல் அவள் விரல்களோடு தன் விரல்களை கோர்த்துக் கொண்ட உதய்,“உன்னை யாரும் எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்க சரியா! பயப்படாதே வா” என்று சொல்லி அழைத்துச் சென்றான்.
எப்போதும் போல் அனைவரும் அவர்கள் இருவருக்குமே காலை வணக்கம் வைத்திட, இயல்பாக இருக்க முடியாமல் தவித்தாள் யாழினி. பின்பு எப்போதும் போல் தங்களது அறைக்கு செல்ல முயன்றவளைத் தடுத்து நிறுத்திய உதய், “அங்க வேணாம். உன்னோட திங்ஸ் எல்லாத்தையும் என்னோட ரூம்ல வச்சுடு ஓகே வா!” என்றான்.
அவளோ சௌமிமைப் பாவமாக பார்த்தாள். அதைக் கண்டு புன்னகைத்த சௌமி, “ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல நான் வேணும்னா நிகில் சாரோட ரூம்ல என்னோடதை வச்சிடுறேன் ஓகேவா” என்றாள்.
அதைக் கேட்டு புருவம் சுருக்கிய யாழினி, “இவர் என் ஹஸ்பன்ட் அதனால அங்க கொண்டு என்னோட திங்க்ஸை வைக்க சொல்றாரு. நீ ஏன் நிகில் சாரோட ரூம்ல வைக்கணும்” என்று திருப்பி கேள்வி கேட்க,
பதில் சொல்ல முடியாமல் ஒரு நிமிடம் ஓர விழியால் நிகிலைப் பார்த்தவள், “இதென்னடி வம்பா இருக்கு, ஸ்டாப்ஸ் ரூமுக்கு போனாலும் திட்டுவ. அதான் அப்படி சொன்னேன். இதெல்லாம் ஒரு குத்தமாடி. வேணும்னா நானும் உங்க ரூம்லையே என்னோடதை வச்சுக்கவா?” என்றாள் கிண்டலாக.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். நீ கொண்டு போயி உன் திங்ஸை அங்கையே வச்சுக்க” என்று சொல்லிவிட்டு தன் கணவனுடன் முன்னே நடந்தாள் யாழினி. பழைய யாழினி வந்து விட்டு சென்றதை விழிகள் கலங்க பார்த்திருந்தாள் சௌமி.
அவள் தோளில் தட்டிய நிகில், “நீயும் போ” என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தான் நிகில்.
ஆனால் யாழினி கேட்டதற்கு பதிலாக சௌமி, ‘நிகில் என்னோட வருங்கால வீட்டுக்காரர் அதான் அவர் ரூமை யூஸ் பண்ணிக்கிறேன்' என்று சொல்வாளோ? என்று எதிர்பார்த்து ஏமாந்தது நிகிலின் உள்ளம்.. முதன்முதலில் சௌமியைப் பார்த்த நிமிடத்தில் இருந்து அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. அதன் பிறகு தன்னைப் போல் அவளும் நட்பிற்கு தரும் மரியாதையைக் கண்டு அவள் பால் மனதை சாய வைத்து இருந்தது. அவன் மனதில் மட்டும் இப்படிப்பட்ட எண்ணம் இருந்தால் போதுமா! அவள் மனதிலும் இது போல் ஒரு எண்ணம் இருக்க வேண்டாமா? என்பதாலேயே அவளைத் தள்ளி நின்று ரசிப்பதோடு நிறுத்திக் கொண்டான்.
மேலும் எந்த ஒரு மாற்றமும் இல்லாமல் அன்றைய நாள் பொழுதும் சரி, அதன் பிறகு வந்த நாட்களில் சரி அமைதியாவே நகர்ந்தன. அனைவரும் மருத்துவமனைக்கு வருவதும் பின் வீட்டுக்கு செல்வதுமாகவே நாட்கள் கழிந்தன. நிகிலைத் தவிர மற்ற நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு வாரத்தில் மீண்டும் யு.எஸ் கிளம்பி விட்டார்கள். உதய், யாழினி வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லை. நண்பர்கள் இருவர் தங்களது அறையை எவ்வாறு பகிர்ந்து கொள்வார்களோ? அந்த மன நிலையில் தான் இவர்களும் இருந்தார்கள். உதய்யின் மனம் முழுவதும் நேசம் இருந்தாலும் தன்னவள் மனதிலும் தன் மீது நேசம் வர வேண்டும் என்பதற்காகவே காத்திருந்தான். அவனது தாய் தந்தையருடன் சகஜமாக உரையாட ஆரம்பித்திருந்தாள் யாழினி.
அவளும் கொஞ்சம் சகஜ நிலைக்கு வந்ததற்கு பிறகு உண்மையை, நிதர்சனத்தை ஏற்றுக் கொண்டதற்கு பிறகு அண்ணனின் அருகாமையை எதிர்பார்த்தாள். அவனைத் தொடர்பு கொள்ள முயல, இப்போதும் இந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை என்றே தகவல் வந்தது. அன்றிரவு கலக்கத்துடன் இதை யாழினி உதய்யிடம் சொல்ல, சரி விடும்மா நான் பார்த்துக்குறேன் என்று சொல்லி விட்டு அதற்கான வேலைகளைக் கவனித்தான். முதலில் இங்கே தீபன் வேலை செய்த அலுவலகத்தை கேட்டு தெரிந்து கொண்டவன் அங்கே சென்று விசாரித்தான். அவர்களோ அங்கே தீபன் வேலையில் சேர்ந்த இரு தினங்களுக்குப் பின்பு வேலைக்கே வரவில்லை என்ற தகவலை திருப்பி தந்தனர். அதை அப்படியே யாழினியிடம் உதய் சொல்ல, அதிர்ந்தாள் யாழினி.
‘என்ன ஆச்சுன்னு தெரியலை?’ என்று பதை பதைப்புடன் அவள் புலம்பிக்கொண்டே இருக்க,
“வேணும்னா நாமளே போய் பார்த்துட்டு வரலாமா?” என்றான் உதய்.
“இல்ல இல்ல நாம போக வேணாம். வேற யாரையாவது அனுப்பி பார்த்துட்டு வர சொல்லுங்க ப்ளீஸ்” என்று கெஞ்சலாய் கேட்க,
“சரிமா பார்த்துட்டு வர சொல்றேன். நீ அழுகாத ப்ளீஸ் நீ ஃபீல் பண்ணாதமா”, என்று சொன்ன உதய் தனக்கு தெரிந்த டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி மூலம் தொடர்புகொண்டு தீபனின் போட்டோ, அவன் பணி புரியும் அலுவலகம் அது இருக்கும் இடம் என அனைத்து தகவல்களும் ஒப்படைத்து அவனைப் பற்றிய விவரங்களை சேகரித்து வருமாறு லண்டன் அனுப்பி வைத்தான்.
இலண்டன்.......
அரக்க பரக்க சமையலறையில் சமைத்துக் கொண்டு இருந்தான் தீபன். இந்த அறையிலேயே அடைந்து கிடப்பது கிட்டத்தட்ட அவனுக்கு பைத்தியம் பிடிக்கும் போல் இருந்தது. நாகரீக வளர்ச்சி என்று நாம் செய்து வைத்திருக்கும் ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவு பெரிய இக்கட்டான நிலையில் நம்மளை நிறுத்தி விடுகிறது என்று கடந்த 10 நாட்களாக தினமும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். யாரோ செய்த தவறால் இப்போது தன் குடும்பத்தை தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் போய் விட்டதே என்று ஒவ்வொரு நாளும் பரிதவித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ‘என்ன ஆனாலும் சரி முதல்ல லீவு கேட்டு ஊருக்கு வரட்டு போயிட்டு வரணும்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு சமைத்து முடித்தவன் சாப்பிட்டு முடித்து, உடை மாற்றிக் கொண்டு வீட்டிலிருந்து வெளியேற நினைத்த போது அவன் முன்னால் வந்து நின்றான் தமிழ்நேயன்.
அவனைக் கண்டு இதமாக புன்னகைத்த தீபன்,
“பரவாயில்லையே காலையிலே என்னை பார்க்க வந்திருக்கீங்க? இன்னைக்கு என்ன ஸ்பெஷல் தமிழ்” என்று கேட்டான்.
கடந்த 10 நாட்களாக இருவருக்குள்ளும் நெருக்கமான நட்பு இழையோடி இருந்தது. அன்று விமல் அறிமுகம் செய்து வைத்ததற்கு பிறகு இரண்டு நாட்களிலேயே விமலுக்கு பணிமாற்றம் கிடைத்து விட அவன் வேறு ஊருக்கு சென்று விட்டான். அதன் பிறகு தினமும் அலுவலகம் சென்று விட்டு வீட்டில் வந்து ஓய்வெடுக்காமல் அந்த பகுதியை சுற்றி பார்க்க ஆரம்பித்தான் தீபன்.
அப்போதெல்லாம் தமிழை பார்க்கும் படியாக வரும் வேளையில் இருவரும் நட்பு ரீதியாக பேசிப் பழகிக் கொள்வார்கள். அதே போல் தமிழுக்கும் கவிக்கும் இடையே இருந்த காதல் ஆழமாக இருந்தது. இருவரும் பார்க்கும் போது மட்டும் விழிகளால் காதலை பரிமாறிக் கொள்பவர்கள் இதற்கென்று தனியாக நேரம் ஒதுக்கி தனிமையை உண்டாக்கிக் கொண்டு பேசுவதில்லை.
முன்பை விட இப்போது கவி தன் தாயிடமிருந்து அன்புவை சற்று கவனமாகவே பார்த்துக் கொண்டாள். அன்றைக்குப் பிறகு இப்போதெல்லாம் அவர் அன்புவை அடிப்பது கிடையாது. அவ்வப்போது ஏச்சுப்பேச்சுக்கள் கிடைத்தாலும் அதைக் கடந்து வர பழகியிருந்தாள் அன்பு. அதற்கு காரணம் கவியின் அன்பும் அவ்வப்போது யாருக்கும் தெரியாமல் அவன் கொடுக்கும் ஊக்கமும் ஹெல்தியான உணவும் தான்.
ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் வெகு அதீத காய்ச்சலால் துவண்டு போன தீபன்,“வீட்டுலையே சமைச்சுக்குறேன் எனக்கு சமைக்க கத்து தரியா தமிழ்?” என்று கேட்க,
அவன் வராததால் ஒரு கஸ்டமர் குறையும், தனக்கு வருமானம் வராது என்று தெரிந்திருந்தும், “கட்டாயம் சொல்லித் தர்றேன்” என்று சொன்ன தமிழ் அவனது பிளாட்டிற்கு வந்து கூடவே இருந்து அனைத்து பொருட்களையும் வாங்கிக் கொடுத்து முதல் முறை சமைத்துக் கொடுத்தும், மறு முறை சமையலுக்கு உதவியும், நான்காவது முறை அவன் சமைத்ததை உண்டு பாராட்டியதால் இருவரும் மிகவும் நெருக்கமான நண்பர்களாகி இருந்தார்கள்.
விமல் இங்கிருந்து சென்றதும் தனிமையை உணர்ந்த தீபன் நைல் நதியை பார்க்கலாம் என்று நதியோரம் நின்று அதன் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்கள் அவனை தள்ளி விட கீழே விழாமல் இருப்பதற்காக எவ்வளவோ முயன்றும் அது முடியாததால் தண்ணீருக்குள் விழுந்திருந்தான் தீபன். அதில் அவனது அலைபேசி நதியின் ஆழத்தில் மண்ணில் சென்று சொருகிக் கொண்டது. அவன் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அது அவன் கைகளுக்கு கிட்டவில்லை. இப்படி தான் தமிழிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறான் தீபன். அது மட்டுமின்றி கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரத்துக்கு மேலாக அவன் தண்ணீருக்குள் இருந்தும் அவனுக்கு மூச்சடைக்கவும் இல்லை, நீந்துவதற்கு சிரமமாகவும் இல்லை. அது ஏன் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் ஜென்ம ஜென்மமாய் நீரில் பிறந்து வளர்ந்து, நீரில் வாழ்வதற்கான தகவமைப்புகளைப் பெற்றிருந்தவனின் மறுஜென்மம் இவன். அப்படியிருக்கும் போது அவனுள்ளும் அத்தகைய தகவமைப்புகளின் மிச்ச சொச்சம் இல்லாமலா இருக்கும்.
அனைவரது அலைபேசி எண்களையும் அலைபேசியில் பதிவு செய்து வைத்திருப்பது தான் இப்போதைய மக்களின் மனநிலை. எங்கே எவரிடமாவது நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரின் பெயரைச் சொல்லி அவர் அலைபேசி எண்ணை கேட்டுப்பாருங்கள். அவர்களிடமிருந்து தெரியாது என்ற பதில் தான் வரும். இல்லை என்றால் அவசரத்திற்கு அவர்கள் அலைபேசியை எடுத்து அதில் பதிவு செய்து வைத்திருக்கும் எண்களைத்தான் தேடுவார்கள். அன்றைய காலத்தில் அலைபேசி எண்களை மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் தற்போதெல்லாம் அவற்றை அலைபேசியில் பதிவு செய்து தேவைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம். தற்போதெல்லாம் ஒரு எண்ணைக் நினைவில் வைக்க முடியவில்லை என்கிறோம். நாகரீகம் என்ற பெயரில் ஏற்பட்டிருக்கும் வளர்ச்சி நன்மைக்கல்ல, தீமைக்கு என்பதை நாமும் புரிந்து கொள்வதில்லை பிறரையும் புரிந்து கொள்ள விடுவதில்லை.
தமிழின் உதவியுடன் புதிய அலை பேசி, புதிய சிம் வாங்கி விட்டான் தீபன். ஆனால் நெருங்கியவர்களின் அலைபேசி எண் தான் அவனிடம் இல்லையே. யாரையும் தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் குடும்பத்தினரிடம் பேச முடியாமல் கடந்த பத்து தினங்களாகத் தவிக்கிறான். கூடவே குழம்பிய மனநிலையில் அலுவலகத்தில் விடுப்பு கேட்டு விண்ணப்பித்தான். இப்போது தான் இங்கே வந்து வேலையில் சேர்ந்த காரணத்தினால் விடுப்பு தர அவர்கள் மறுத்து விட நிலைமையின் தீவிரத்தை விளக்காமல் ஏதேதோ பொய் சொல்லி, தந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று பொய் சொல்லி விடுப்பு கேட்டிருக்கிறான். இன்று சென்றால் தெரியும் விடுமுறை கிடைக்குமா? இல்லையா என்று...
‘கண்டிப்பாக லீவு கிடைச்சதும் ஊருக்கு ஒரு எட்டு போயி அப்பா அம்மா தங்கச்சியைப் பாத்துட்டு வந்துருவோம். என்னமோ அவங்க நினைப்பாவே இருக்கு’ என்று நினைத்தவாறே அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தான். அவனுக்கு முன்பாக அலுவலகத்தில் அமர்ந்து இருந்தனர் உதய் அனுப்பி வைத்தவர்கள்.
அவர்கள் இருவரும் தன்னை காண வந்து இருப்பதைக் கண்டு குழம்பியவன், “யார் நீங்க?” என்று கேட்டான் ரிசப்ஷன் பெண் தன்னிடம் அவர்கள் உங்களைக் காண வந்திருக்கிறார்கள் என்ற தகவலை தெரிவித்ததால்.
அவர்களோ, “நீங்கதான் மிஸ்டர் விபாகரத் தீபனா?” என்று உறுதி செய்வதற்காக கேட்க,
“ஆமா நான்தான் தீபன். நீங்க யாரு, நீங்க எதுக்கு என்னைப் பாக்க வந்துருக்கீங்க?”
“சார் நாங்க சென்னையில இருந்து வந்திருக்கோம் சார். நாங்க ஒரு டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி உங்களைக் காணோம்னு தேட சொல்லிருக்காங்க, அதான் உங்களைத் தேடி வந்திருக்கோம்”
“நான் காணாம போகலை சார். என் மொபைல் மிஸ் ஆயிடுச்சு சார். அதுல தான் நம்பர் எல்லாம் இருந்துச்சு அதான் வீட்டுக்கு காண்டாக்ட் பண்ண முடியல. யாரு என்னைத் தேட சொன்னது எங்க அப்பாவா?” என்று மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.
அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் முழித்த இருவரும், “நீங்க நல்லா இருக்கீங்கள்ள சார் அதுவே போதும். நீங்க எங்க கூடவே வாங்க சென்னைக்கு போகலாம், அங்க போய் மத்ததை பேசிக்கலாம்” என்றனர்.
“சார் நீங்க வேற, நானே கிட்டத்தட்ட பத்து நாளுக்கு அப்புறம் இப்ப தான் ஆபீஸ் வர்றேன். வீட்டில கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு, கூடவே வைரல் ஃபீவர் இருந்துச்சு அதான் வீட்ல இருந்து வேலை பார்த்தேன். லீவுக்கு அப்ளே பண்ணி இருக்கேன் இன்னைக்கு கண்டிப்பா லீவு கிடைச்சுடும். அதுக்கப்புறம் நானே ஊருக்கு வரேன் சார் நீங்க முன்னாடி போங்க” என்று சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தவன் தன் மேலதிகாரியை சென்று சந்திக்க, அவர்களும் பெரிய மனது பண்ணி இரண்டே இரண்டு நாட்களுக்கு மட்டும் விடுமுறை அளித்தனர்.
அப்பாடா என்று பெரு மூச்சு விட்டு தன் இடத்தில் சென்று அமர்ந்தவன் தமிழுக்கு அழைத்து தான் ஊருக்கு செல்வதை சொன்னான். பின்பு வேலையை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். ஈவ்னிங் வேலை முடிந்ததும் அங்கிருந்து கிளம்பி தன் பிளாட்டுக்கு வந்தவன் அவசர அவசரமாக தன் உடைகள் அனைத்தையும் பேக் செய்து கொண்டிருக்கும் போது கதவு தட்டப்பட்டது.
‘யாரது இந்த நேரத்துல?’ என்ற யோசனையோடு கதவை திறந்தவன் அங்கே தமிழ் நின்றிருப்பதைக் கண்டு,
“என்னாச்சு தமிழ்?” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டான். மறுகணம் தமிழோ, “எனக்கு நீ ஒரு உதவி செய்யணும் தீபா” என்றான்.
“நாம தான் பிரண்ட்ஸ் ஆகிட்டோமே. அப்புறம் எதுக்கு உதவி அது இதுன்னு கேட்கிற தமிழ். எதுவா இருந்தாலும் உரிமையா கேளு மச்சி” என்றிட.
“என்னோட தங்கச்சியை உன்னோட ஊருக்கு கூட்டிட்டு போறியா? நீ தான சொன்ன லீவு கெடச்சுருச்சு நான் ஊருக்கு போறேன்னு. அதான் கேட்குறேன் அவளையும் கூட்டிட்டு போறியா? கொஞ்ச நாள் அவ உங்க வீட்ல இருக்கட்டும். அப்புறம் நானே அங்க வந்து அவளைக் கூட்டிட்டு வந்துடுறேன்” என்று கேட்டான்.
“தங்கச்சியா உனக்கு தான் தங்கச்சியே இல்லையே? நீ ஒரே பையன் தானே தமிழ் அப்படி இருக்கும் போது” என்று அவன் முழுதாக கேட்டு முடிக்கும் முன்பே தமிழ் விலகி நிற்க, அவன் பின்னால் முகம் வீங்கிய நிலையில் உடைகள் கிழிந்த நிலையில் நின்று இருந்தாள் அன்பு.
அவளைக் கண்ட மறு நிமிடம் உலகம் அனைத்தும் உறைந்தது போலும், தன் இயக்கத்தை நிறுத்தியது போலவும் தன்னிலை மறந்து உறைந்து நின்றிருந்தான் தீபன். ஏதேதோ நினைவுகள் அவன் எண்ண அலைகளிலிருந்து பிம்பங்களை தெளிவில்லாமல் காட்டி விட்டுச் செல்ல அவனுக்கு தலை வலிப்பது போல் இருந்தது. அதே நேரம் குனிந்த தலை நிமிராமல் நின்றிருந்த அன்புவும் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தவள் அவன் விழிகளை சந்தித்த மறுகணம் அவளுக்கும் அதே காட்சிகளே பிம்பமாக தெரிந்தது, உலகம் தன் இயக்கத்தை நிறுத்தியது போலவும் தோன்றியது. கூடவே அவள் கால்கள் அவளை அறியாமல் அவ்விடம் இருந்து நகர்ந்து சென்று அவன் அருகில் நின்றது. அடுத்த கணம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தங்களுக்குள் ஆழமாகப் புதைத்துக் கொள்வது போல் இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டனர்.
https://www.sahaptham.com/community/threads/ஆர்கலி-ஈன்ற-அற்புதமே-comments.389/
தந்தையின் உயிர் தன் கண் முன்னே பிரிந்தது போல் தாயின் உயிரும் பிரிந்ததை யாழினியால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. கண்களில் இருந்து உருண்டு திரண்டு கன்னத்தில் வழிந்துக் கொண்டிருந்த கண்ணீர் நிற்காமல் கழுத்தைத் தாண்டி சென்று கொண்டிருந்தது. அவளை அணைத்திருந்த சொர்ணலதா, “அழாதம்மா..” என்று ஆறுதல் கூற யாழினியோ அழுது கொண்டே இருந்தாள்.
தன் தோள் சாய்ந்து தேம்பி தேம்பி அழுது கொண்டு இருக்கும் உதய்யை சமாதானப்படுத்த வழியறியாது திகைத்து நின்றிருந்தார் சுமேந்திரன். இப்போது தான் திடீரென்று ஏற்பட்ட தன் சம்மந்தியின் இறுதி சடங்கிற்கான அனைத்தையும் செய்து முடித்து விட்டு வந்திருக்கிறார். ஆனால் அதற்குள் சம்மந்தியம்மாவும் தவறியதை சத்தியமாக அவர் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.
அதன் பிறகு அங்கு கனத்த அமைதி நிலவியது. அதே நேரம் சௌமியின் தாய் தந்தையர் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தனர். அப்போது தான் சுய நினைவு பெற்ற உதய் தந்தையிடமிருந்து பிரிந்து நின்று தன் கண்களை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டவனாய்,“அப்பா இதுக்கு மேல இப்படியே நின்னா சரி வராது” என்றவன் தன்னவளின் அருகில் சென்று நின்றான். தன் தாயின் தோளில் சாய்ந்து அழுது கொண்டிருந்தவளை இழுத்து தன் அருகில் நிறுத்தியவன்,
“உன்னோட சொந்தக்காரங்க எல்லாம் யார் யாருன்னு சொல்லும்மா எல்லாருக்கும் தகவல் சொல்லி அனுப்பனும்” என்றான்.
அவளோ பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றிருக்க, பெருமூச்சு ஒன்றை வெளியிட்ட உதய் சற்று ஆறுதலான குரலில்,
“இப்ப நிலைமை சரியில்லைமா உங்க அம்மாவுக்கு பரவால்ல, ஆனா அப்பாவோட உடம்பு கண்டிப்பா தாங்காதுமா ஆல்ரெடி போஸ்ட்மார்ட்டம் பண்ணியாச்சு புரிஞ்சுக்கம்மா”என்று சொல்ல,
சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொண்டவள்,“எங்க வீட்டுல அப்பா ரூம்ல ஒரு டைரி இருக்கும் அதுல தான் எல்லாரோட போன் நம்பரும் எழுதி வச்சுருப்பாரு" என்றாள் அழுகையுடன்.
நிகிலின் புறம் திரும்பிய உதய்,
“மச்சி நீ சௌமியைக் கூட்டிட்டு அவங்க வீட்டுக்கு போயி, யாழினி சொன்ன டைரியை எடுத்து எல்லாருக்கும் இன்ஃபார்ம் பண்ணிடு. மத்ததை எல்லாம் நாங்க பார்த்துக்குறோம்” என்று சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.
கூடவே சௌமியிடம், “யாழினியோட அண்ணனுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணனும் போன் நம்பர் கொடுங்க” என்று கேட்டு வாங்கி தீபனுக்கு அழைத்தான். அவனுக்கு அழைத்தால் இந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை என்றே வந்தது. மீண்டும் மீண்டும் முயற்சித்து பார்த்தான் உதய் ஆனால் அப்போதும் அதே பதில் தான் வந்தது.
அதன் பிறகு நேரத்தை வீணாக்காமல் அன்புச்செல்வன் அருளரசி இருவரது உடல்களை தகனம் செய்வதற்கான பணிகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தான். முதலில் அவர்களது உடல்களை தன் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்தான்.
அலைபேசியின் வாயிலாக தன் வீட்டிற்கு வரும் படி தெரிவித்து இருந்ததால் யாழினியின் சொந்த பந்தங்கள் அனைவரும் உதய்யின் வீட்டுக்கே வந்திருந்தனர். கழுத்தில் மஞ்சள் தாலியுடன் நின்ற யாழினியைக் கண்டவர்கள் என்னவென்று விசாரிக்க ஆரம்பிக்க அனைவரையும் தன் ஒற்றை சொல்லில் அடக்கியிருந்தான் உதய். “இங்க பாருங்க தேவையில்லாம இதைப்பத்தி யாரும் எதுவும் கேட்க வேண்டாம். அவளோட பேரண்ட்ஸூக்கு திடீர்னு பயர் ஆக்சிடன்ட் ஆகிடுச்சு. அவங்க அப்பா ஏற்கனவே என்னை மாப்பிள்ளையா செலக்ட் பண்ணி வச்சுருந்தாரு. கடைசியா தன் மகளோட கல்யாணத்தைப் பாக்கணும்னு சொன்னதால எங்க மேரேஜ் அவசர அவசரமா நடந்துச்சு. அவளை வேற எதுவும் கேட்காதீங்க, ஏற்கனவே அவ ரொம்ப உடைஞ்சு போயிருக்கா நீங்க தேவையில்லாததை கேட்டு அவளை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தாதிங்க” என்று சொன்னதற்குப் பிறகு யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட அந்த நாள் முழுவதும் அவர்கள் இருவரது உடல்களையும் கண்ணாடிப் பேழையில் வைத்துக் கொண்டு காத்திருந்தார்கள் , தீபனின் வருகைக்காக. ஆனால் அவன் தான் கடைசி வரை வரவில்லை. அவனுக்கு அழைத்தால் அந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை என்றே வந்தது. அதன் பிறகு நேரத்தைக் கடத்துவது சரி வராது என்பதால் தானே அவர்களுக்கு கொல்லி வைத்தான் உதய்.
காரியங்கள் அனைத்தும் முடிந்து அதற்குப் பிறகு சொந்த பந்தங்கள் அனைவரும் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். எங்கே தீபனை காணோம் என்று கேட்டவர்களுக்கு வேலை விஷயமாக லண்டன் சென்று விட்டதால் வர முடியாத சூழ்நிலை என்று மட்டும் சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்கள்.
இதோ அருளரசி, அன்புச்செல்வன் இறந்து இரண்டு மூன்று நாட்கள் கடந்திருந்தது. இந்த மூன்று நாட்களும் உதய்யின் அறையை விட்டு யாழினி நகரவில்லை. ஏன் யாரையும் நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல், உணவினை கூட சரி வர உண்ணாமல் படுத்துக் கிடந்தாள். இப்படியே இவளை விட்டால் சரி வராது என்று நினைத்தவாறே அவள் இருந்த அறைக்குள் நுழைந்தவன் கதவை தாழிட்டு விட்டு அவளை நெருங்கினான். அழுது அழுது ஓய்ந்து போனவளாய் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த தாய் தந்தையரின் புகைப்படத்தையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவளது அந்த நிலை உதய்யின் மனதை பிசைந்தது. ஓடிச்சென்று அவளை தூக்கி தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டவன்,
“ எதுக்குமா இப்படி இருக்க? உன்னை இப்படி என்னால பாக்க முடியலை ப்ளீஸ் இந்த மாதிரி இருக்காத. நார்மலாக முயற்சி பண்ணு” என்றான். அவளோ ஆறுதலை யாரிடம் தேடுவது என்று தெரியாமல் அவனுள்ளேயே தேட ஆரம்பித்தாள். அவன் மார்பில் சாய்ந்து குலுங்கி குலுங்கி அழுதவள், “இனிமே அவங்க இல்லாம நான் எப்படி இருப்பேன் உதய்” என்றாள் முதல் முறையாய் அவன் பெயரை அழைத்து..
அதைக்கூட உணராதவனாய்,
“நான் இருக்கேன்மா. நாங்க உன்னை பத்திரமா பார்த்துக்க மாட்டோமா? உனக்கு எல்லாமா நான் இருப்பேன். என்னோட பேரண்ட்ஸ் இருக்காங்க. நீ இப்படி சொன்னா நாங்க என்ன பண்றது சொல்லு பார்க்கலாம்” என்றான்.
“ஆனா என்னால அவங்களை மறக்க முடியலையே?”
“அவங்களை மறக்க சொல்லலடா இது இயற்கையான ஒன்னுன்னு நினைச்சு அதைக் கடந்து வர சொல்றேன். நீ இப்ப டாக்டர். அப்படி இருக்கும் போது இது மாதிரி எவ்வளவோ பார்க்க வேண்டி வரும் ஒவ்வொன்னுக்கும் நீ இப்படி சோர்ந்து போய் உட்கார்ந்தா என்ன ஆகறது சொல்லு பார்க்கலாம். உன்னை என்னால இப்படி பார்க்க முடியல. உன்னை விட்டு என்னால ஹாஸ்பிடல் போகவும் முடியல. ப்ளீஸ் கொஞ்சமாவது நார்மலாக முயற்சி பண்ணுமா. எங்கூட வா நாம ஹாஸ்பிடல் போகலாம்”
“என்னால உங்கக்கூட வர முடியும்னு தோணல. யாரைப் பார்த்தாலும் அப்பா அம்மா பத்தி கேட்டுடுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு உதய். நான் வரல நீங்க மட்டும் போயிட்டு வாங்களேன். நான் இங்க அத்தைக் கூடவே இருந்துக்குறேன்”
“சரி நீ எங்கயோ இருந்துக்கோ, ஆனா நீ இல்லாம சௌமி வேலைக்கு வராதே? அதுக்கு என்ன பண்ண சொல்ற. உனக்காக மெடிக்கல் ஃபீல்ட் எடுத்து படிச்ச பொண்ணோட படிப்பும் உன்னால பாதியிலையே நிக்கணுமா? படிச்சு முடிச்சா தானே அந்த பொண்ணுக்கு ஏதாவது ஒரு வேலை கிடைக்கும். இன்னும் சொல்லப்போனா அவங்க அப்பா கடன் வாங்கி தான் அவளைப் படிக்க வக்கிறாரு, புருஞ்சுக்கம்மா” என்றான் குழந்தைக்குச் சொல்வது போல் கெஞ்சலாய் கொஞ்சலாய்.
சௌமியின் பெயரை சொன்னதும் சற்றே அவள் மனம் அதை பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பித்தது. உண்மைதானே தனக்காக அவளும் அங்கு செல்லாமல் இருப்பாள். அப்படி இருக்கும் போது அவள் படிப்பு கெடும். படித்து முடித்து சர்டிபிகேட் வாங்கினால் மட்டும் தானே வேலை செய்ய முடியும். அதன் பிறகு அவளது குடும்பம் வேறு இருக்கிறது என்று நினைத்தவள், “சரி நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன் நீங்க போங்க உதய்..” என்றாள்.
“இல்லம்மா உங்க வீடு முக்கால்வாசி எரிஞ்சு போச்சுல்ல அதுக்கு கண்டிப்பா அந்த எம்எல்ஏ தான் காரணமா இருப்பான். அங்கிருந்து உன்னோட திங்ஸ் பாதியைத் தான் கொண்டு வந்துருக்கேன். அதுல இருந்து தான் உங்க அப்பாவோட போட்டோஸ் எல்லாம் எடுத்துட்டு வந்து, நம்ம ரூம்ல மாட்டியிருக்கேன். மோஸ்ட்லி இதெல்லாம் உன் ரூம்ல இருந்ததால நல்ல வேளையா எரிஞ்சு போகல. அந்த வீட்டை ஆல்டர்நேட் பண்ண சொல்லியிருக்கேன். இப்போதைக்கு இருக்குற டிரஸ்ஸ வச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கடா. நீ எங்கேயும் வெளியே வர மாட்டங்குற, அதனால தான் நான் எங்கேயும் உன்னைக் கூப்பிடல. வேணும்னா ஈவினிங் போய் உனக்கு தேவையான டிரஸ், திங்க்ஸ் எல்லாம் வாங்கிட்டு வரலாமா?” என்று கேட்க அவனது அக்கறையில் சற்று மனது இதமானது போல உணர்ந்த யாழினி, “சரி போலாம் நீங்க போங்க உதய்” என்று சொல்லி அவனை அனுப்பி வைத்தவள் குளித்து முடித்து இலகுவான சேலை ஒன்றை அணிந்து கொண்டு கீழிறங்கி வந்தாள்.
அதே நேரம் உணவை பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார் சொர்ணலதா. உணவு மேஜையில் சுமேந்திரன், உதய், சௌமி, நிகில் என அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது தான் மாடியிலிருந்து உதய்யின் மற்ற நண்பர்கள் கீழே இறங்கி வந்தார்கள்.
அவர்களோ மூன்று நாட்களாக ஊட்டிக்கு சுற்றுலா சென்று விட்டு அதிகாலையில் தான் வந்திருந்தார்கள். நிகில் தான் அவர்களை என்னென்னவோ சொல்லி அனுப்பி வைத்திருந்தான். கீழே வந்தவர்கள் புதிதாக இருந்த சௌமி மற்றும் யாழினியை வித்தியாசமாகப் பார்க்க வேகமாக எழுந்து சென்று தன்னவளின் அருகில் நின்ற உதய், “டேய் மச்சீஸ் இவ என்னோட மனைவி அகர யாழினி, அவங்க இவளோட தோழி சௌமியா” என்று நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினான்.
அதைக் கேட்டு அனைவரும் அதிர்ச்சியுடன் அவனை நெருங்கினர். “என்னடா சொல்ற? சொல்லாம கொள்ளாம கல்யாணம் பண்ணிட்டியா?” என்று கேட்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய அவர்களை சமாதானப்படுத்துவதற்குள் உதய்கு போதும் போதும் என்றாகி விட்டது. பின்பு நிலைமையை ஓரளவுக்கு விளக்கி சொல்ல உதய்யின் மீது இது நாள் வரை இருந்த பாசமும் அன்பும் பெருகியது. கூடவே அவனது இந்த செயலால் அவன் மீது மரியாதையும் உருவாகி இருந்தது.
அதன் பிறகு அனைவரும் ஒன்றாக உணவு உண்டனர். சொல்லி வைத்தது போல் அனைவரும் மருத்துவமனைக்கு கிளம்பி வந்தார்கள். அங்க ட்ரெயினியாக இருந்து விட்டு தற்போது உதய்யின் மனைவியாக வருவதற்கு யாழினிக்கு சற்று தயக்கமாக கூட இருந்தது. இருந்தும் நடந்ததை மாற்ற முடியாது அல்லவா! எனவே சோர்ந்து போன முகத்துடன் காரில் இருந்து கீழே இறங்கியவள் முன்னே செல்ல முடியாமல் தயங்கி நிற்க, அவளது தயக்கத்தை உணர்ந்தவன் போல் அவள் விரல்களோடு தன் விரல்களை கோர்த்துக் கொண்ட உதய்,“உன்னை யாரும் எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்க சரியா! பயப்படாதே வா” என்று சொல்லி அழைத்துச் சென்றான்.
எப்போதும் போல் அனைவரும் அவர்கள் இருவருக்குமே காலை வணக்கம் வைத்திட, இயல்பாக இருக்க முடியாமல் தவித்தாள் யாழினி. பின்பு எப்போதும் போல் தங்களது அறைக்கு செல்ல முயன்றவளைத் தடுத்து நிறுத்திய உதய், “அங்க வேணாம். உன்னோட திங்ஸ் எல்லாத்தையும் என்னோட ரூம்ல வச்சுடு ஓகே வா!” என்றான்.
அவளோ சௌமிமைப் பாவமாக பார்த்தாள். அதைக் கண்டு புன்னகைத்த சௌமி, “ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல நான் வேணும்னா நிகில் சாரோட ரூம்ல என்னோடதை வச்சிடுறேன் ஓகேவா” என்றாள்.
அதைக் கேட்டு புருவம் சுருக்கிய யாழினி, “இவர் என் ஹஸ்பன்ட் அதனால அங்க கொண்டு என்னோட திங்க்ஸை வைக்க சொல்றாரு. நீ ஏன் நிகில் சாரோட ரூம்ல வைக்கணும்” என்று திருப்பி கேள்வி கேட்க,
பதில் சொல்ல முடியாமல் ஒரு நிமிடம் ஓர விழியால் நிகிலைப் பார்த்தவள், “இதென்னடி வம்பா இருக்கு, ஸ்டாப்ஸ் ரூமுக்கு போனாலும் திட்டுவ. அதான் அப்படி சொன்னேன். இதெல்லாம் ஒரு குத்தமாடி. வேணும்னா நானும் உங்க ரூம்லையே என்னோடதை வச்சுக்கவா?” என்றாள் கிண்டலாக.
“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். நீ கொண்டு போயி உன் திங்ஸை அங்கையே வச்சுக்க” என்று சொல்லிவிட்டு தன் கணவனுடன் முன்னே நடந்தாள் யாழினி. பழைய யாழினி வந்து விட்டு சென்றதை விழிகள் கலங்க பார்த்திருந்தாள் சௌமி.
அவள் தோளில் தட்டிய நிகில், “நீயும் போ” என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தான் நிகில்.
ஆனால் யாழினி கேட்டதற்கு பதிலாக சௌமி, ‘நிகில் என்னோட வருங்கால வீட்டுக்காரர் அதான் அவர் ரூமை யூஸ் பண்ணிக்கிறேன்' என்று சொல்வாளோ? என்று எதிர்பார்த்து ஏமாந்தது நிகிலின் உள்ளம்.. முதன்முதலில் சௌமியைப் பார்த்த நிமிடத்தில் இருந்து அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. அதன் பிறகு தன்னைப் போல் அவளும் நட்பிற்கு தரும் மரியாதையைக் கண்டு அவள் பால் மனதை சாய வைத்து இருந்தது. அவன் மனதில் மட்டும் இப்படிப்பட்ட எண்ணம் இருந்தால் போதுமா! அவள் மனதிலும் இது போல் ஒரு எண்ணம் இருக்க வேண்டாமா? என்பதாலேயே அவளைத் தள்ளி நின்று ரசிப்பதோடு நிறுத்திக் கொண்டான்.
மேலும் எந்த ஒரு மாற்றமும் இல்லாமல் அன்றைய நாள் பொழுதும் சரி, அதன் பிறகு வந்த நாட்களில் சரி அமைதியாவே நகர்ந்தன. அனைவரும் மருத்துவமனைக்கு வருவதும் பின் வீட்டுக்கு செல்வதுமாகவே நாட்கள் கழிந்தன. நிகிலைத் தவிர மற்ற நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு வாரத்தில் மீண்டும் யு.எஸ் கிளம்பி விட்டார்கள். உதய், யாழினி வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லை. நண்பர்கள் இருவர் தங்களது அறையை எவ்வாறு பகிர்ந்து கொள்வார்களோ? அந்த மன நிலையில் தான் இவர்களும் இருந்தார்கள். உதய்யின் மனம் முழுவதும் நேசம் இருந்தாலும் தன்னவள் மனதிலும் தன் மீது நேசம் வர வேண்டும் என்பதற்காகவே காத்திருந்தான். அவனது தாய் தந்தையருடன் சகஜமாக உரையாட ஆரம்பித்திருந்தாள் யாழினி.
அவளும் கொஞ்சம் சகஜ நிலைக்கு வந்ததற்கு பிறகு உண்மையை, நிதர்சனத்தை ஏற்றுக் கொண்டதற்கு பிறகு அண்ணனின் அருகாமையை எதிர்பார்த்தாள். அவனைத் தொடர்பு கொள்ள முயல, இப்போதும் இந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை என்றே தகவல் வந்தது. அன்றிரவு கலக்கத்துடன் இதை யாழினி உதய்யிடம் சொல்ல, சரி விடும்மா நான் பார்த்துக்குறேன் என்று சொல்லி விட்டு அதற்கான வேலைகளைக் கவனித்தான். முதலில் இங்கே தீபன் வேலை செய்த அலுவலகத்தை கேட்டு தெரிந்து கொண்டவன் அங்கே சென்று விசாரித்தான். அவர்களோ அங்கே தீபன் வேலையில் சேர்ந்த இரு தினங்களுக்குப் பின்பு வேலைக்கே வரவில்லை என்ற தகவலை திருப்பி தந்தனர். அதை அப்படியே யாழினியிடம் உதய் சொல்ல, அதிர்ந்தாள் யாழினி.
‘என்ன ஆச்சுன்னு தெரியலை?’ என்று பதை பதைப்புடன் அவள் புலம்பிக்கொண்டே இருக்க,
“வேணும்னா நாமளே போய் பார்த்துட்டு வரலாமா?” என்றான் உதய்.
“இல்ல இல்ல நாம போக வேணாம். வேற யாரையாவது அனுப்பி பார்த்துட்டு வர சொல்லுங்க ப்ளீஸ்” என்று கெஞ்சலாய் கேட்க,
“சரிமா பார்த்துட்டு வர சொல்றேன். நீ அழுகாத ப்ளீஸ் நீ ஃபீல் பண்ணாதமா”, என்று சொன்ன உதய் தனக்கு தெரிந்த டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி மூலம் தொடர்புகொண்டு தீபனின் போட்டோ, அவன் பணி புரியும் அலுவலகம் அது இருக்கும் இடம் என அனைத்து தகவல்களும் ஒப்படைத்து அவனைப் பற்றிய விவரங்களை சேகரித்து வருமாறு லண்டன் அனுப்பி வைத்தான்.
இலண்டன்.......
அரக்க பரக்க சமையலறையில் சமைத்துக் கொண்டு இருந்தான் தீபன். இந்த அறையிலேயே அடைந்து கிடப்பது கிட்டத்தட்ட அவனுக்கு பைத்தியம் பிடிக்கும் போல் இருந்தது. நாகரீக வளர்ச்சி என்று நாம் செய்து வைத்திருக்கும் ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவு பெரிய இக்கட்டான நிலையில் நம்மளை நிறுத்தி விடுகிறது என்று கடந்த 10 நாட்களாக தினமும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். யாரோ செய்த தவறால் இப்போது தன் குடும்பத்தை தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் போய் விட்டதே என்று ஒவ்வொரு நாளும் பரிதவித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ‘என்ன ஆனாலும் சரி முதல்ல லீவு கேட்டு ஊருக்கு வரட்டு போயிட்டு வரணும்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு சமைத்து முடித்தவன் சாப்பிட்டு முடித்து, உடை மாற்றிக் கொண்டு வீட்டிலிருந்து வெளியேற நினைத்த போது அவன் முன்னால் வந்து நின்றான் தமிழ்நேயன்.
அவனைக் கண்டு இதமாக புன்னகைத்த தீபன்,
“பரவாயில்லையே காலையிலே என்னை பார்க்க வந்திருக்கீங்க? இன்னைக்கு என்ன ஸ்பெஷல் தமிழ்” என்று கேட்டான்.
கடந்த 10 நாட்களாக இருவருக்குள்ளும் நெருக்கமான நட்பு இழையோடி இருந்தது. அன்று விமல் அறிமுகம் செய்து வைத்ததற்கு பிறகு இரண்டு நாட்களிலேயே விமலுக்கு பணிமாற்றம் கிடைத்து விட அவன் வேறு ஊருக்கு சென்று விட்டான். அதன் பிறகு தினமும் அலுவலகம் சென்று விட்டு வீட்டில் வந்து ஓய்வெடுக்காமல் அந்த பகுதியை சுற்றி பார்க்க ஆரம்பித்தான் தீபன்.
அப்போதெல்லாம் தமிழை பார்க்கும் படியாக வரும் வேளையில் இருவரும் நட்பு ரீதியாக பேசிப் பழகிக் கொள்வார்கள். அதே போல் தமிழுக்கும் கவிக்கும் இடையே இருந்த காதல் ஆழமாக இருந்தது. இருவரும் பார்க்கும் போது மட்டும் விழிகளால் காதலை பரிமாறிக் கொள்பவர்கள் இதற்கென்று தனியாக நேரம் ஒதுக்கி தனிமையை உண்டாக்கிக் கொண்டு பேசுவதில்லை.
முன்பை விட இப்போது கவி தன் தாயிடமிருந்து அன்புவை சற்று கவனமாகவே பார்த்துக் கொண்டாள். அன்றைக்குப் பிறகு இப்போதெல்லாம் அவர் அன்புவை அடிப்பது கிடையாது. அவ்வப்போது ஏச்சுப்பேச்சுக்கள் கிடைத்தாலும் அதைக் கடந்து வர பழகியிருந்தாள் அன்பு. அதற்கு காரணம் கவியின் அன்பும் அவ்வப்போது யாருக்கும் தெரியாமல் அவன் கொடுக்கும் ஊக்கமும் ஹெல்தியான உணவும் தான்.
ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் வெகு அதீத காய்ச்சலால் துவண்டு போன தீபன்,“வீட்டுலையே சமைச்சுக்குறேன் எனக்கு சமைக்க கத்து தரியா தமிழ்?” என்று கேட்க,
அவன் வராததால் ஒரு கஸ்டமர் குறையும், தனக்கு வருமானம் வராது என்று தெரிந்திருந்தும், “கட்டாயம் சொல்லித் தர்றேன்” என்று சொன்ன தமிழ் அவனது பிளாட்டிற்கு வந்து கூடவே இருந்து அனைத்து பொருட்களையும் வாங்கிக் கொடுத்து முதல் முறை சமைத்துக் கொடுத்தும், மறு முறை சமையலுக்கு உதவியும், நான்காவது முறை அவன் சமைத்ததை உண்டு பாராட்டியதால் இருவரும் மிகவும் நெருக்கமான நண்பர்களாகி இருந்தார்கள்.
விமல் இங்கிருந்து சென்றதும் தனிமையை உணர்ந்த தீபன் நைல் நதியை பார்க்கலாம் என்று நதியோரம் நின்று அதன் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்கள் அவனை தள்ளி விட கீழே விழாமல் இருப்பதற்காக எவ்வளவோ முயன்றும் அது முடியாததால் தண்ணீருக்குள் விழுந்திருந்தான் தீபன். அதில் அவனது அலைபேசி நதியின் ஆழத்தில் மண்ணில் சென்று சொருகிக் கொண்டது. அவன் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அது அவன் கைகளுக்கு கிட்டவில்லை. இப்படி தான் தமிழிடம் சொல்லி வைத்திருக்கிறான் தீபன். அது மட்டுமின்றி கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரத்துக்கு மேலாக அவன் தண்ணீருக்குள் இருந்தும் அவனுக்கு மூச்சடைக்கவும் இல்லை, நீந்துவதற்கு சிரமமாகவும் இல்லை. அது ஏன் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் ஜென்ம ஜென்மமாய் நீரில் பிறந்து வளர்ந்து, நீரில் வாழ்வதற்கான தகவமைப்புகளைப் பெற்றிருந்தவனின் மறுஜென்மம் இவன். அப்படியிருக்கும் போது அவனுள்ளும் அத்தகைய தகவமைப்புகளின் மிச்ச சொச்சம் இல்லாமலா இருக்கும்.
அனைவரது அலைபேசி எண்களையும் அலைபேசியில் பதிவு செய்து வைத்திருப்பது தான் இப்போதைய மக்களின் மனநிலை. எங்கே எவரிடமாவது நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரின் பெயரைச் சொல்லி அவர் அலைபேசி எண்ணை கேட்டுப்பாருங்கள். அவர்களிடமிருந்து தெரியாது என்ற பதில் தான் வரும். இல்லை என்றால் அவசரத்திற்கு அவர்கள் அலைபேசியை எடுத்து அதில் பதிவு செய்து வைத்திருக்கும் எண்களைத்தான் தேடுவார்கள். அன்றைய காலத்தில் அலைபேசி எண்களை மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் தற்போதெல்லாம் அவற்றை அலைபேசியில் பதிவு செய்து தேவைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம். தற்போதெல்லாம் ஒரு எண்ணைக் நினைவில் வைக்க முடியவில்லை என்கிறோம். நாகரீகம் என்ற பெயரில் ஏற்பட்டிருக்கும் வளர்ச்சி நன்மைக்கல்ல, தீமைக்கு என்பதை நாமும் புரிந்து கொள்வதில்லை பிறரையும் புரிந்து கொள்ள விடுவதில்லை.
தமிழின் உதவியுடன் புதிய அலை பேசி, புதிய சிம் வாங்கி விட்டான் தீபன். ஆனால் நெருங்கியவர்களின் அலைபேசி எண் தான் அவனிடம் இல்லையே. யாரையும் தொடர்பு கொள்ள முடியாமல் குடும்பத்தினரிடம் பேச முடியாமல் கடந்த பத்து தினங்களாகத் தவிக்கிறான். கூடவே குழம்பிய மனநிலையில் அலுவலகத்தில் விடுப்பு கேட்டு விண்ணப்பித்தான். இப்போது தான் இங்கே வந்து வேலையில் சேர்ந்த காரணத்தினால் விடுப்பு தர அவர்கள் மறுத்து விட நிலைமையின் தீவிரத்தை விளக்காமல் ஏதேதோ பொய் சொல்லி, தந்தைக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று பொய் சொல்லி விடுப்பு கேட்டிருக்கிறான். இன்று சென்றால் தெரியும் விடுமுறை கிடைக்குமா? இல்லையா என்று...
‘கண்டிப்பாக லீவு கிடைச்சதும் ஊருக்கு ஒரு எட்டு போயி அப்பா அம்மா தங்கச்சியைப் பாத்துட்டு வந்துருவோம். என்னமோ அவங்க நினைப்பாவே இருக்கு’ என்று நினைத்தவாறே அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தான். அவனுக்கு முன்பாக அலுவலகத்தில் அமர்ந்து இருந்தனர் உதய் அனுப்பி வைத்தவர்கள்.
அவர்கள் இருவரும் தன்னை காண வந்து இருப்பதைக் கண்டு குழம்பியவன், “யார் நீங்க?” என்று கேட்டான் ரிசப்ஷன் பெண் தன்னிடம் அவர்கள் உங்களைக் காண வந்திருக்கிறார்கள் என்ற தகவலை தெரிவித்ததால்.
அவர்களோ, “நீங்கதான் மிஸ்டர் விபாகரத் தீபனா?” என்று உறுதி செய்வதற்காக கேட்க,
“ஆமா நான்தான் தீபன். நீங்க யாரு, நீங்க எதுக்கு என்னைப் பாக்க வந்துருக்கீங்க?”
“சார் நாங்க சென்னையில இருந்து வந்திருக்கோம் சார். நாங்க ஒரு டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி உங்களைக் காணோம்னு தேட சொல்லிருக்காங்க, அதான் உங்களைத் தேடி வந்திருக்கோம்”
“நான் காணாம போகலை சார். என் மொபைல் மிஸ் ஆயிடுச்சு சார். அதுல தான் நம்பர் எல்லாம் இருந்துச்சு அதான் வீட்டுக்கு காண்டாக்ட் பண்ண முடியல. யாரு என்னைத் தேட சொன்னது எங்க அப்பாவா?” என்று மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.
அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் முழித்த இருவரும், “நீங்க நல்லா இருக்கீங்கள்ள சார் அதுவே போதும். நீங்க எங்க கூடவே வாங்க சென்னைக்கு போகலாம், அங்க போய் மத்ததை பேசிக்கலாம்” என்றனர்.
“சார் நீங்க வேற, நானே கிட்டத்தட்ட பத்து நாளுக்கு அப்புறம் இப்ப தான் ஆபீஸ் வர்றேன். வீட்டில கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு, கூடவே வைரல் ஃபீவர் இருந்துச்சு அதான் வீட்ல இருந்து வேலை பார்த்தேன். லீவுக்கு அப்ளே பண்ணி இருக்கேன் இன்னைக்கு கண்டிப்பா லீவு கிடைச்சுடும். அதுக்கப்புறம் நானே ஊருக்கு வரேன் சார் நீங்க முன்னாடி போங்க” என்று சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தவன் தன் மேலதிகாரியை சென்று சந்திக்க, அவர்களும் பெரிய மனது பண்ணி இரண்டே இரண்டு நாட்களுக்கு மட்டும் விடுமுறை அளித்தனர்.
அப்பாடா என்று பெரு மூச்சு விட்டு தன் இடத்தில் சென்று அமர்ந்தவன் தமிழுக்கு அழைத்து தான் ஊருக்கு செல்வதை சொன்னான். பின்பு வேலையை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். ஈவ்னிங் வேலை முடிந்ததும் அங்கிருந்து கிளம்பி தன் பிளாட்டுக்கு வந்தவன் அவசர அவசரமாக தன் உடைகள் அனைத்தையும் பேக் செய்து கொண்டிருக்கும் போது கதவு தட்டப்பட்டது.
‘யாரது இந்த நேரத்துல?’ என்ற யோசனையோடு கதவை திறந்தவன் அங்கே தமிழ் நின்றிருப்பதைக் கண்டு,
“என்னாச்சு தமிழ்?” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டான். மறுகணம் தமிழோ, “எனக்கு நீ ஒரு உதவி செய்யணும் தீபா” என்றான்.
“நாம தான் பிரண்ட்ஸ் ஆகிட்டோமே. அப்புறம் எதுக்கு உதவி அது இதுன்னு கேட்கிற தமிழ். எதுவா இருந்தாலும் உரிமையா கேளு மச்சி” என்றிட.
“என்னோட தங்கச்சியை உன்னோட ஊருக்கு கூட்டிட்டு போறியா? நீ தான சொன்ன லீவு கெடச்சுருச்சு நான் ஊருக்கு போறேன்னு. அதான் கேட்குறேன் அவளையும் கூட்டிட்டு போறியா? கொஞ்ச நாள் அவ உங்க வீட்ல இருக்கட்டும். அப்புறம் நானே அங்க வந்து அவளைக் கூட்டிட்டு வந்துடுறேன்” என்று கேட்டான்.
“தங்கச்சியா உனக்கு தான் தங்கச்சியே இல்லையே? நீ ஒரே பையன் தானே தமிழ் அப்படி இருக்கும் போது” என்று அவன் முழுதாக கேட்டு முடிக்கும் முன்பே தமிழ் விலகி நிற்க, அவன் பின்னால் முகம் வீங்கிய நிலையில் உடைகள் கிழிந்த நிலையில் நின்று இருந்தாள் அன்பு.
அவளைக் கண்ட மறு நிமிடம் உலகம் அனைத்தும் உறைந்தது போலும், தன் இயக்கத்தை நிறுத்தியது போலவும் தன்னிலை மறந்து உறைந்து நின்றிருந்தான் தீபன். ஏதேதோ நினைவுகள் அவன் எண்ண அலைகளிலிருந்து பிம்பங்களை தெளிவில்லாமல் காட்டி விட்டுச் செல்ல அவனுக்கு தலை வலிப்பது போல் இருந்தது. அதே நேரம் குனிந்த தலை நிமிராமல் நின்றிருந்த அன்புவும் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தவள் அவன் விழிகளை சந்தித்த மறுகணம் அவளுக்கும் அதே காட்சிகளே பிம்பமாக தெரிந்தது, உலகம் தன் இயக்கத்தை நிறுத்தியது போலவும் தோன்றியது. கூடவே அவள் கால்கள் அவளை அறியாமல் அவ்விடம் இருந்து நகர்ந்து சென்று அவன் அருகில் நின்றது. அடுத்த கணம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தங்களுக்குள் ஆழமாகப் புதைத்துக் கொள்வது போல் இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டனர்.
https://www.sahaptham.com/community/threads/ஆர்கலி-ஈன்ற-அற்புதமே-comments.389/
