அற்புதம் - 4
தனக்கு கிடைத்திருக்கும் புதிய பெண்ணின், அதுவும் சாதாரண மானுடப் பெண்ணின் அறிமுகத்தைத் தன் தங்கைக்கும் தெரிவித்து, கூடவே அவளை அழைத்துக் கொண்டும், தங்கள் உலகில், தாங்கள் மிகவும் உயர்வாகக் கருதும் உயர்ந்த வகை நவரத்தின கல் பதிக்கப்பட்ட பிரத்யேக மாலை ஒன்றையும் அவளுக்கு பரிசாக அளித்து அவளைத் தங்கள் நட்பில் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தான் அதிசாந்திரன். அந்த நினைவோடு தான் அவளிடம்,‘திரும்பி வருகிறேன் இங்கேயே காத்திரு எங்கும் சென்று விடாதே’ என்று கூறி விட்டு கடலுக்குள் நுழைந்தான். ஆனால் கடலுக்குள் அவன் விழுந்த மறுகணம் அவனது கால்களிரண்டும் மறைந்து நீந்துவதற்கு ஏதுவாக வால்பகுதி முளைத்தது. அவன் எண்ணிய எண்ணமெல்லாம் நொடியில் தவிடு பொடியாகி விடும் அளவிற்கு, தன் இனத்தைச் சேர்ந்த பல வீரர்களால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு கையில் விலங்கிடப்பட்ட நிலையில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். தன் கையில் விலங்கு பூட்டியவரை அதிர்வுடன் நோக்கியவன், “ஏன் இவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் சிறிய தந்தையே?” என்று குழப்ப மிகுதியில் அவன் கேட்க.
அவன் மொழிந்ததைக் கேட்டு சினம் மிகுந்த வதனத்தோடு அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து கடுமையாக முறைத்த அவனது சிறிய தந்தை அரிணாங்கன், “வேண்டாம் அதி தேவையற்ற வார்த்தைகளை என்னிடம் உரைத்திடாதே? மிகுந்த சினத்தில் இருக்கிறேன், மீண்டும் மீண்டும் எதையேனும் உலறிக் கொண்டிருந்தாயேயானால் கன்னங்கள் சிவக்கும் அளவிற்கு அடி வாங்கிடுவாய் என்பதை நினைவில் கொள். நமது சட்டதிட்டங்கள், வழிமுறைகள் யாவற்றையும் மீறி நீ நடந்து கொண்டிருப்பது எனக்கு ஏற்கனவே அதிகளவு சினத்தையும், எரிச்சலையும் கொடுத்துள்ளது. இதில் மீண்டும் மீண்டும் நீயுரைக்கும் வார்த்தைகள் என் சினத்தை அதிகரிப்பதோடு உன்னை காயப்படுத்திடவும் எண்ண வைக்கின்றது ஆகையால் அமைதியாக வா! அதுவே உனக்கு நல்லது”என்றிட.
“தாங்கள் என்னிடம் ஏன் இவ்வாறு உரையாடுகிறீர்கள் சிறிய தந்தையே? ஒரு முறையை கூடத் தாங்கள் இவ்வாறு என்னிடம் கடுமையாக உரையாடியது இல்லை. அப்படியிருக்க இப்பொழுது மட்டும் என்னவாயிற்றென்று இப்படி எவரிடமோ வேண்டா வெறுப்பாக உரையாடுவது போல் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”
“மீண்டும் ஒருமுறை இது போல் தேவையில்லாத வார்த்தைகளை உதிர்த்தாயேயானால் இளவரசனென்று கூட பார்க்க மாட்டேன், அறைந்து வாயில் இருக்கும் பற்கள் அனைத்தையும் கீழே உதிர வைத்துவிடுவேன் நினைவில் கொள்!” என்று எச்சரித்துவிட்டு தன் கடல் குதிரையை அதிவேகத்தில் விரட்டியவாறு முன்னே சென்றார் அரிணாங்கன்.
முழுதாகப் பத்து அகவை மட்டுமே நிரம்பிய அதிசாந்திரனுக்கோ தன் சிறிய தந்தையின் செயலும், அவர் உரைக்கும் வார்த்தைகளும் எதற்கென்று புரியவில்லை. ‘அவர் தன் மீது சினம் கொள்ளும் அளவிற்கு தான் என்ன தவறிழைத்துவிட்டோம்?’ என்றும் அவனுக்கு புரியவில்லை. இருந்தும் ஒரு இளவரசனாகிய தன் கரங்களில் விலங்கிட்டு அழைத்துச் செல்வது ஏனோ அவனது மனதை புண்படுத்த எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அவர்களுடன் சென்றான். அவர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்றது அவனின் தந்தையும், தற்போது அவர்கள் வாழும் பகுதியை ஆட்சி செய்யும் அரசருமான அரிச்சிகனிடம் தான்.
கடல் கற்களினால் உருவாக்கப்பட்டு, முத்து, பவளம், நவரத்தினம், இன்ன பிற உயர்ந்தரக கற்களைக் கொண்டு அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அரியணையில் அமர்ந்து இருந்தார் அரிச்சிகன். அவரது அருகில் அவரது துணைவியார் சந்திரமதியும் கலக்கத்துடன் அமர்ந்திருக்க. அவர்கள் முன்பு இழுத்துக்கொண்டு நிறுத்தப்பட்டான் அதி.
மகனை அந்நிலையில் கண்டதும் பெற்றவள் துடிதுடித்து பதறியவராய் தன் மகனின் அருகில் சென்று அவன் தலையை வருடி கொடுத்தவாறு, “ஏன் கண்ணா இவ்வாறெல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? உன்னை யார் மேற்பரப்பிற்கெல்லாம் செல்ல சொன்னது? நம் இனத்தில் குறிப்பிட்ட அகவை நிரம்புவதற்கு முன் சிறு பாலகர்கள் யாரும் நிலப்பரப்பிற்கு செல்லக்கூடாது என்று விதிக்கப்பட்டிருந்த கட்டளையை மீறுவது தவறு தானே?” என்று சற்று சினம் கலந்த கவலையோடு கேட்டிட.
“சிறிய தந்தை போல், தாங்களும் ஏன் இத்தனை கடினமாக என்னிடம் உரையாடுகிறீர்கள் அன்னையே? நான் வேண்டுமென்றே அங்கு செல்லவில்லை தாயே! தங்கைக்கு அவ்விடத்தை காண்பிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், தங்கையின் பிறந்த தினத்தை கொண்டாடுவதற்காகவும் சென்றேன். இதில் தவறேதும் இருப்பதுபோல் எனக்கு தெரியவில்லையே?” என்று கூறியவனை முறைத்து பார்த்த அவனது தந்தை, “இங்கு எவர் தவறு செய்தாலும் அனைவருக்கும் வழங்கப்படும் அதே தண்டனைகள் தான் கொடுக்கப்படும். இங்கு எவருக்கும் பாரபட்சம் பார்ப்பது கிடையாது, அனைவருக்கும் ஒரேமாதிரியான தண்டனை வழிமுறைகள் தான்” என்றுரைத்து விட்டு காவலாளிகளை அழைத்து, “இளவரசனென்று பாராதீர்கள் இவனை இழுத்துச் சென்று அவனது அறையிலேயே ஒரு மண்டலம் சிறை வையுங்கள்” என்று கட்டளையிட.
அதிர்ந்து தன் கணவரை ஏறிட்டுப் பார்த்த சந்திரமதி,“இவன் நம் தமயன் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு தாங்கள் தண்டனையை வழங்கலாமே அரசே?” என்று கலக்கமாய் விளித்திட.
மிகுந்த சினத்தோடு தன் மனைவியை ஏறிட்டுப் பார்த்தவர்!“இல்லாளாக இருந்தாலும் சரி, பெற்ற பிள்ளையாக இருந்தாலும் சரி, சாதாரண குடிமக்களாக இருந்தாலும் சரி தவறிழைத்தோர்கள் அனைவரும் அரசரின் பார்வையில் குற்றவாளிகளாகத் தான் கருதப்படுவார்கள். நான் கொடுத்த தண்டனையில் எவ்வித மாற்றமுமில்லை. சிறுவன் என்று பாரபட்சம் பார்க்க வேண்டாம் இவனை இழுத்துச் சென்று அறையிலேயே சிறை வைத்திடுங்கள். அப்போதுதான் இனிமேல் எவரும் கட்டளையை மீறி மேற்பரப்பிற்கு செல்ல முனைய மாட்டார்கள். அங்கு நிலவும் ஆபத்துக்களையும், அதன் தீவிரத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் வயது அவர்களுக்கு இல்லை. எடுத்துச் சொன்னாலும் புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவிற்கு அனைவரும் சிறுபிள்ளைகள். ஆதலால் இப்படியாவது அவர்கள் புரிந்து கொள்வதற்கு ஒரு வழி வகை கிடைக்கட்டும்” என்றிட. காவலாளிகளைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு தானே தன் மகனை அழைத்துச் சென்றார் சந்திரமதி..
ஆழ்கடலின் மையிருளிலும் ஜொலித்தது அவர்களது அந்த அற்புத கடல்மாளிகை. இறந்த கடல் வாழ் உயிரினங்களின் ஓடுகளைக் கொண்டு சுற்றிலும் அரண் எழுப்பி, இடையிடையே துளை விட்டு, அதன் மேற்பரப்பிலெல்லாம் இலை தழைகள் கொண்டு பின்னிப் பிணையப்பட்டிருக்க, அவ்விடத்தின் நுழை வாயில்களும் நீளவடிவிலான இலைத்தழைகளாலேயே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தழைகளை விலக்கிக்கொண்டு மகனுடன் உள்ளே நுழைந்தவர், அங்கே தூங்கியெழுந்து அழுது கொண்டிருக்கும் மகளைக் கண்டு துணுக்குற்றவர், மகனை அவனுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று அவன் எப்போதும் உவகையோடு உறங்கும் சிற்பிகளால் ஆன படுக்கையில் அமர வைத்து, கண் கலங்க அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவர் எதுவும் பேசாமல் அவனை அதில் படுக்க வைத்துவிட்டு சிற்பியினாலான கதவைச் சாத்தி திறவுகோல் கொண்டு பூட்டிவிட்டு, தன் பின்னால் நின்ற காவலாளிகளிடம் திறவுகோலைக் கொடுத்து விட்டு அழும் மகளைத் தேற்றச் சென்றார். இப்போது இவர்கள் வாழும் இப்பகுதியை குறிப்பிட்ட தொலைவு வரை பாதுகாப்பதும், இங்கு வாழ்பவர்களுக்கு தேவையானவற்றை செய்வதும் அதிசாந்திரனின் தந்தை - அரிச்சிகன் தான்.
கடல் தன்னுள் அதிகளவு நீரை மட்டும் அல்ல எண்ணற்ற கடல்வாழ் உயிரினங்களையும் கொண்டிருக்கிறது.. கடலின் சூரிய ஒளி மண்டலத்திற்குக் கீழே வாழும் உயிரினங்கள் ஆழ்கடல் உயிரினங்களாகும். இந்த உயிரினங்கள் நூற்றுக்கணக்கான பார் (அளவை) அழுத்தம், மிக சிறிய அளவு ஆக்சிஜன், மிக சிறிய உணவு, இருட்டு, அதீதக் குளிர் என கடினமான நிலைமைகளைச் சமாளிக்க வேண்டும் அதற்காகவே சில உடல் தகவமைப்முகளைப் பெற்றிருக்கிறன. அதாவது கடலின் 1000 மீ ஆழத்தில், 3 முதல் 100C வெப்ப நிலையில், 2 முதல் 1000 பார் (அளவை) அழுத்தத்தில் இந்த உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன.
புதிதாக கிடைக்கபெற்ற புதைபடிவத்திலிருந்து முற்றாக தாவரங்களை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்த மிகப்பழமையான கடல்வாழ் விலங்கினமும் வாழ்ந்ததாக இக்கால அறிவியல் வல்லுநர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.
சீனாவில் கிடைத்த புதைபடிமங்களை ஆராய்ந்த அவர்கள், வினோதமான வகையில் சுத்தியல் போன்ற தலைவடிவம் கொண்ட அந்த உயிரினம், கடல்நீருக்கு அடியில் இருந்த தாவரங்களையே உணவாகக் உட்கொண்டனவாம்.
அடோபொடெண்டாடஸ் என அழைக்கப்படும் அந்த உயிரினம், அகண்ட தாடைகளையும், பட்டையான கூர்வடிவப் பற்களையும் கொண்டுள்ளன. அக்கூர்மையான பற்களைக் கொண்டு கடலுக்கு அடியில் இருந்த பாறைகளைச் சுற்றி வளர்ந்திருக்கும் தாவரங்களை சுரண்டி அவை உணவாக உட்கொள்ளுமாம்.
இந்த உயிரனத்துடன் சமகாலத்தில் வாழ்ந்த ஊர்வன விலங்கினங்கள் மீன் மற்றும் இதர உயிரனங்களை அல்லது தமது இனத்தையே அடித்து உண்ணும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தன எனவும் கூறுகின்றனர்
இங்கு வாழும் உயிரினங்களுக்கு இருட்டினில் உணவினைக் கண்டுபிடிக்கவும் மற்ற உயிரினங்களிடமிருந்து தப்பிக்கவும் , சிறப்புத் தகவமைப்பும் தேவைப்படுகிறது. பெரும்பாலான உயிரினங்கள் மிகப் பெரிய கண்களும், கூம்பு போன்ற அமைப்பும் மற்றும் அதிக உணர்திறன் கொண்டதாகவும் இருக்கின்றன. இதில் சில வகை உயிரினங்கள் புறப்பார்வைக்குப் பதிலாக பெரிய உணர்வுப்புழைகளையும் (கரப்பான் பூச்சியின் மீசை போன்ற அமைப்பு) கொண்டுள்ளன. மேலும் இவை இனப்பெருக்கம் செய்ய தனது துணையைக் கண்டுபிடிக்கும் தேவையை நீக்குவதற்காக பெரும்பாலும் இருபால் உயிரினங்களாகவே உள்ளன. சில உயிரினங்கள் தனது துணை உயிரினம் வெளியிடும் இரசாயன வாசனையைக் கண்டறிய வலுவான உணர்திறனைப் பெற்றுள்ளன.
இந்த ஆழ் பகுதியில், ஒளிச்சேர்க்கை செய்ய போதுமான சூரிய ஒளியும் மீன்களின் உயர் வளர்சிதை மாற்றத்திற்குத் தேவையான ஆக்சிஜனும் போதுமானதாக இல்லை. ஆதலால் ஆக்சிஜன் பயன்படுத்துவதைக் குறைப்பதற்கு ஏற்ப அவைகளுக்கு மெதுவாகவே உயர் வளர்சிதை மாற்றம் நடைபெறுகிறது. மேலும் பல மாதங்கள் கூட உணவு இல்லாமலும் இங்குள்ள உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. பெரும்பாலான உணவு கடலின் மேல் பகுதியில் இருந்து விழும் கரிம பொருட்களாலும் அல்லது கடலில் வாழும் உயிரினங்கள் இறந்து விழும்பொழுதும் கிடைக்கின்றது. இறந்த உயிரினங்களின் உடல் சிதையும் பொழுது சிறிதளவு ஆக்ஸிஜனும் இவற்றிற்குக் கிடைக்கும். மேலும், உணவு தேட ஆற்றலை வீணாக்காமல் இருக்க பதுங்கியிருந்து இரையைத் தாக்குகிறன.
ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆழமான கடல் தரையில் இரண்டு சதவீதத்திற்கும் குறைவான உயிரினங்களை மட்டுமே இதுவரை ஆராய்ந்துள்ளனராம். இன்றளவும் ஒவ்வொரு புதிய ஆராய்ச்சியின் போதும் பல புதிய இனங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன தான். ஆனால் அவை பற்றிய முழுத் தகவலையும் அறிந்து கொள்வது சற்று சிரமமாகத் தான் உள்ளது. கடலில், தரை மற்றும் மேற்பரப்பிற்கு இடையே தீவிர அழுத்த வேறுபாடு உள்ளதால் இந்த ஆழ்கடல் உயிரினங்கள் மேற்பரப்பிற்கு வந்து வாழ்வது சாத்தியமற்றது. இதே காரணத்தால் இந்த உயிரினங்களை மேலே கொண்டு வந்து ஆராய்ச்சி செய்யவும் இயலாது. எனவே நாம் கடலின் உள்ளே சென்றுதான் ஆராய முடியும்.
மரியானா அகழி என்னும் ஆழ்கடல் உலகம், பசுபிக் கடலின் அடியில், 7 மைல் ஆழத்தில் உள்ளது. உலகில் மிகவும் ஆழமான பகுதி இது. இந்த ஆழமான பகுதியில் வசிப்பதற்கு ஏற்ற சில பல வித்தியாசமான உடல் அமைப்பையும், செயல்திறனையும் இங்குள்ள உயிரினங்கள் பெற்றிருக்கின்றன. அதேபோல்தான் கிட்டத்தட்ட மனிதனின் முகமும் மிருகங்களின் உடலமைப்பையும் பெற்ற அதிசாந்திரனின் இனமும் இங்கு வாழ்வதற்கான தகவமைப்புகள் பலவற்றைப் பெற்றிருக்கின்றன..
இங்கு அதிசாந்திரனோ பெற்ற தந்தையாலையே சிறை வைக்கப்பட்டிருக்க, அங்கே நிலப்பரப்பில், தன்னிடம் ‘இங்கேயே இரு.. வந்து விடுகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டு செல்பவனை அதிர்வோடு பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த தன் தங்கையை நெருங்கிய மிகிரன், “நீ இங்கே இந்த சமயத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் அந்தரி? எங்கள் பின்னே எங்களுக்கே தெரியாமல் பின் தொடர்ந்து வந்தாயா? இது மட்டும் நமது தாய், தந்தையருக்கு தெரிந்தால் உன்னோடு சேர்ந்து நாங்களும் அல்லவா மாட்டிக்கொண்டு விழி பிதுங்கி கைகட்டி நிற்கவேண்டும். ஆமாம் இந்த வேளையில் நீ எங்கள் பின்னால் எதற்கு வர வேண்டும்? நீ எப்படி கடலுக்குள் சென்றாய்? உன்னை தூக்கி கொண்டு வந்தது யார்? எதற்காக இப்படி எதையோ வயிறு புடைக்க தின்று விழுங்கிவிட்டு திணறிக்கொண்டிருக்கும் மலைப் பாம்பு போல் அசையாமல் இருக்கிறாய்? என்ன இது உன் தேகமெல்லாம் அணிகலன்களாக இருக்கின்றது? இதையெல்லாம் யார் உனக்கு கொடுத்தது?என் வினாவிற்கானப் பதிலைக் கூற போகிறாயா இல்லையா? நான் கேட்டவைகளுக்கு பதிலுரைக்காமல் கடலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதன் அர்த்தம் என்ன? உன்னை தூக்கிக் கொண்டு வந்து இங்கு விட்டு விட்டு சென்றவன் வருவானென்று காத்திருக்கிறாயா? அல்லது என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறாயா?” என்றிட.
அவனோ தன் தொண்டையில் இருக்கும் தண்ணீர் அனைத்தும் வற்றும் அளவிற்கு வினாக்களை எழுப்பிக் கொண்டிருக்க, விடையளிக்க வேண்டியவளோ இன்னும் வெறித்து நோக்கிக் கொண்டிருந்தால் நீலவண்ணக் கடல் அலைகளையே..!
கடல் அலைகளை வெறித்துக் கொண்டிருந்தவளுக்குத் தன் கண்ணத்தில் ஏதோ படுவது போலிருக்க சட்டென்று இமைகளைக் கொட்டி கண்களை அழுந்த மூடி திறந்து தன்னை மீட்டுக் கொண்டவள் தன்னை அடித்து விட்டு கைகளை உதறிக் கொண்டு இருக்கும் தன் தமையனை நிமிர்ந்து அச்சத்துடன் பார்த்தவளது விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் கரகரவென்று வெளியேறியது
ஆனால் அதன் பிறகு ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் எழுந்து நின்றவள் தன் மேல் இருக்கும் நகைகள் அனைத்தையும் பரபரவென்று கழட்டினாள் ஆனால், அவளையுமறியாமல் அவளுக்கே தெரியாமல் பவளமணி மாலையொன்று அறுந்து அவளுடைக்குள் விழுந்திருந்தது, அதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. அனைத்தையும் கழட்டி வைத்துவிட்டு அவள் முன்னேறி நடக்க ஆரம்பிக்க, மிகிரனோ தங்கையின் செயலில் அதிர்ந்து இருந்தவன் அவள் பின்னே ஓடினான்..
“இப்போது எங்கே செல்கிறாய் அந்தரி? நான் கேட்டவைகளுக்கு பதில் கூறாது, ஏன் இப்படி மௌனித்திருக்கிறாய்? உனது இந்நிலையைக் கண்டு எனக்கு அச்சமாக உள்ளது, எதுவாக இருந்தாலும் இதழ் திறந்து வார்த்தைகளை கொட்டி விடு அந்தரி. பிறகு தான் என்னால் ஏதேனும் செய்ய இயலும். இப்போது என் தோழர்கள் அனைவரும் அங்கு இருக்கிறார்கள்? இப்போது நீ அங்கு சென்றால் அனைவரும் உன்னைக் காண நேரிடும். இப்போது யாரும், எதுவும் சொல்லா விட்டாலும் ஏதாவது ஒரு சூழ்நிலையில் எங்களுக்குள் பிரச்சினை வரும் போது இதை அவர்கள் சுட்டிக் காட்ட நேரிடலாம். அப்போது அனைவரும் உன்னை கேள்விக்குறியோடும், என்னை சந்தேகக்கண்கொண்டும் பார்க்க நேரிடலாம். அதனால் தான் சொல்கிறேன், என் சொல் பேச்சை கேள் அந்தரி, முதலில் அவர்களை அழைத்துச் சென்று விட்டு விட்டு அதன் பிறகு உன்னை வந்து அழைத்துச் செல்கிறேன். என் மீது நம்பிக்கை இருந்தால் இங்கேயே இரு” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் முன்னே செல்ல.
மீண்டும் அந்தக் குடிலுக்குள் வந்து அமர்ந்துவிட்டாள் அந்தரி. வேகமாக தன் தோழர்கள் இருந்த இடத்திற்கு சென்றவன் அனைவரும் கடலில் கால்களை நனைத்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு விட்டு,“விரைவில் நாம் அனைவரும் இங்கு இருந்து கிளம்ப வேண்டும். சூரியன் உதிக்கும் நேரத்தில் நாம் இங்கு இருக்கக் கூடாது என்பது ஏற்கனவே என் தந்தையார் உரையாடிக் கொண்டிருந்ததிலிருந்து நான் அறிந்துக்கொண்டது. விரைந்து செல்லலாம் வாருங்கள்” என்று சொல்லி அனைவரையும் அழைத்துச் சென்றவன் எந்த இடத்தில் இருந்து வெளியேறினோம் என்பதை சரியாக நினைவில் வைத்து அந்த இடத்தில் சென்று மரத்தின் மீது விரல்களைப் பதித்திட மீண்டும் நுழைவாயில் திறந்தது. முதலில் அவர்களை உள்ளே இறக்கிவிட்டவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்க ஒரு மரத்துக்கு பின்னால் தன் தங்கை நிற்பதைப் புரிந்து கொண்டவன், ‘வா’ என்று சைகை செய்துவிட்டு அவர்கள் பின்னே தானும் இறங்கினான். அவர்கள் சிறிது தூரம் சென்றதும் சரியாக முன்புபோலவே வாயில் மூடும் சொற்ப நிமிடங்களுக்குள் தானும் உள்ளே இறங்கி இருந்தாள் அந்தரி..
இறுதியாக அவளது விழிகள் கடல் அலையை வெறுத்து நோக்கிவிட்டு அதன்பிறகே முன்புறம் திரும்பியது. அவள் இறங்கி உள்ளே ஓர் அடி எடுத்து வைத்த அடுத்த கணம் நுழைவாயில் மூடிக்கொண்டது..
எவ்வாறு வந்தார்களோ அதேபோல் அனைவரும் சத்தமில்லாமல் தங்களது இல்லத்திற்கு கிளம்பினார்கள். அதுமட்டுமின்றி அங்கிருந்து பறித்து வந்த கனிகளில் மீதம் இருந்ததை அனைவரும் உண்டு கொண்டே இல்லம் சென்று சேர்ந்தனர்.
பிரிவதற்கு முன்பு அனைவரையும் ஓரிடத்தில் ஒன்று கூட்டிய மிகிரன், “நாம் வெளியுலகிற்கு சென்றது பற்றி யாரும் எவரிடமும் கூறக்கூடாது. அதேபோல் இனிமேல் எவரையும் நான் இதுபோல் அழைத்துச் செல்ல போவதும் இல்லை. இப்படி எவருக்கும் தெரியாமல் நாம் செல்வது என்றும் பிரச்சனைகளையே கொண்டு வரும். ஆதலால் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டிய பின் நாம் செல்லலாம்” என்று சொல்லி அனைவரையும் அனுப்பி வைத்தவன் அவர்கள் அனைவரும் அவரவர் இல்லத்திற்குள் நுழைந்ததை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு தன் தங்கையின் கையைப் பிடித்து அழைத்துக்கொண்டு தன் இல்லம் நோக்கி நடையைக் கட்டினான்..
எவரென்றே தெரியாத
போதும்..!
எத்துணை அக்கறை
என்மீது இருந்திருந்தால்
உன்னுயிரில் பாதியை
பகிர்ந்தளித்திருப்பாய்..!
இதற்கு உபகாரமாய்
இன்னுயிரையும்
இழந்திடுவாள் உன்
உயிரை கடனாய் பெற்ற
அந்தரியிவள்...!!!!
- அற்புதமது பிறக்கும்..
https://www.sahaptham.com/community/threads/ஆர்கலி-ஈன்ற-அற்புதமே-comments.389/
தனக்கு கிடைத்திருக்கும் புதிய பெண்ணின், அதுவும் சாதாரண மானுடப் பெண்ணின் அறிமுகத்தைத் தன் தங்கைக்கும் தெரிவித்து, கூடவே அவளை அழைத்துக் கொண்டும், தங்கள் உலகில், தாங்கள் மிகவும் உயர்வாகக் கருதும் உயர்ந்த வகை நவரத்தின கல் பதிக்கப்பட்ட பிரத்யேக மாலை ஒன்றையும் அவளுக்கு பரிசாக அளித்து அவளைத் தங்கள் நட்பில் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தான் அதிசாந்திரன். அந்த நினைவோடு தான் அவளிடம்,‘திரும்பி வருகிறேன் இங்கேயே காத்திரு எங்கும் சென்று விடாதே’ என்று கூறி விட்டு கடலுக்குள் நுழைந்தான். ஆனால் கடலுக்குள் அவன் விழுந்த மறுகணம் அவனது கால்களிரண்டும் மறைந்து நீந்துவதற்கு ஏதுவாக வால்பகுதி முளைத்தது. அவன் எண்ணிய எண்ணமெல்லாம் நொடியில் தவிடு பொடியாகி விடும் அளவிற்கு, தன் இனத்தைச் சேர்ந்த பல வீரர்களால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு கையில் விலங்கிடப்பட்ட நிலையில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். தன் கையில் விலங்கு பூட்டியவரை அதிர்வுடன் நோக்கியவன், “ஏன் இவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் சிறிய தந்தையே?” என்று குழப்ப மிகுதியில் அவன் கேட்க.
அவன் மொழிந்ததைக் கேட்டு சினம் மிகுந்த வதனத்தோடு அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து கடுமையாக முறைத்த அவனது சிறிய தந்தை அரிணாங்கன், “வேண்டாம் அதி தேவையற்ற வார்த்தைகளை என்னிடம் உரைத்திடாதே? மிகுந்த சினத்தில் இருக்கிறேன், மீண்டும் மீண்டும் எதையேனும் உலறிக் கொண்டிருந்தாயேயானால் கன்னங்கள் சிவக்கும் அளவிற்கு அடி வாங்கிடுவாய் என்பதை நினைவில் கொள். நமது சட்டதிட்டங்கள், வழிமுறைகள் யாவற்றையும் மீறி நீ நடந்து கொண்டிருப்பது எனக்கு ஏற்கனவே அதிகளவு சினத்தையும், எரிச்சலையும் கொடுத்துள்ளது. இதில் மீண்டும் மீண்டும் நீயுரைக்கும் வார்த்தைகள் என் சினத்தை அதிகரிப்பதோடு உன்னை காயப்படுத்திடவும் எண்ண வைக்கின்றது ஆகையால் அமைதியாக வா! அதுவே உனக்கு நல்லது”என்றிட.
“தாங்கள் என்னிடம் ஏன் இவ்வாறு உரையாடுகிறீர்கள் சிறிய தந்தையே? ஒரு முறையை கூடத் தாங்கள் இவ்வாறு என்னிடம் கடுமையாக உரையாடியது இல்லை. அப்படியிருக்க இப்பொழுது மட்டும் என்னவாயிற்றென்று இப்படி எவரிடமோ வேண்டா வெறுப்பாக உரையாடுவது போல் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”
“மீண்டும் ஒருமுறை இது போல் தேவையில்லாத வார்த்தைகளை உதிர்த்தாயேயானால் இளவரசனென்று கூட பார்க்க மாட்டேன், அறைந்து வாயில் இருக்கும் பற்கள் அனைத்தையும் கீழே உதிர வைத்துவிடுவேன் நினைவில் கொள்!” என்று எச்சரித்துவிட்டு தன் கடல் குதிரையை அதிவேகத்தில் விரட்டியவாறு முன்னே சென்றார் அரிணாங்கன்.
முழுதாகப் பத்து அகவை மட்டுமே நிரம்பிய அதிசாந்திரனுக்கோ தன் சிறிய தந்தையின் செயலும், அவர் உரைக்கும் வார்த்தைகளும் எதற்கென்று புரியவில்லை. ‘அவர் தன் மீது சினம் கொள்ளும் அளவிற்கு தான் என்ன தவறிழைத்துவிட்டோம்?’ என்றும் அவனுக்கு புரியவில்லை. இருந்தும் ஒரு இளவரசனாகிய தன் கரங்களில் விலங்கிட்டு அழைத்துச் செல்வது ஏனோ அவனது மனதை புண்படுத்த எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அவர்களுடன் சென்றான். அவர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்றது அவனின் தந்தையும், தற்போது அவர்கள் வாழும் பகுதியை ஆட்சி செய்யும் அரசருமான அரிச்சிகனிடம் தான்.
கடல் கற்களினால் உருவாக்கப்பட்டு, முத்து, பவளம், நவரத்தினம், இன்ன பிற உயர்ந்தரக கற்களைக் கொண்டு அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அரியணையில் அமர்ந்து இருந்தார் அரிச்சிகன். அவரது அருகில் அவரது துணைவியார் சந்திரமதியும் கலக்கத்துடன் அமர்ந்திருக்க. அவர்கள் முன்பு இழுத்துக்கொண்டு நிறுத்தப்பட்டான் அதி.
மகனை அந்நிலையில் கண்டதும் பெற்றவள் துடிதுடித்து பதறியவராய் தன் மகனின் அருகில் சென்று அவன் தலையை வருடி கொடுத்தவாறு, “ஏன் கண்ணா இவ்வாறெல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? உன்னை யார் மேற்பரப்பிற்கெல்லாம் செல்ல சொன்னது? நம் இனத்தில் குறிப்பிட்ட அகவை நிரம்புவதற்கு முன் சிறு பாலகர்கள் யாரும் நிலப்பரப்பிற்கு செல்லக்கூடாது என்று விதிக்கப்பட்டிருந்த கட்டளையை மீறுவது தவறு தானே?” என்று சற்று சினம் கலந்த கவலையோடு கேட்டிட.
“சிறிய தந்தை போல், தாங்களும் ஏன் இத்தனை கடினமாக என்னிடம் உரையாடுகிறீர்கள் அன்னையே? நான் வேண்டுமென்றே அங்கு செல்லவில்லை தாயே! தங்கைக்கு அவ்விடத்தை காண்பிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், தங்கையின் பிறந்த தினத்தை கொண்டாடுவதற்காகவும் சென்றேன். இதில் தவறேதும் இருப்பதுபோல் எனக்கு தெரியவில்லையே?” என்று கூறியவனை முறைத்து பார்த்த அவனது தந்தை, “இங்கு எவர் தவறு செய்தாலும் அனைவருக்கும் வழங்கப்படும் அதே தண்டனைகள் தான் கொடுக்கப்படும். இங்கு எவருக்கும் பாரபட்சம் பார்ப்பது கிடையாது, அனைவருக்கும் ஒரேமாதிரியான தண்டனை வழிமுறைகள் தான்” என்றுரைத்து விட்டு காவலாளிகளை அழைத்து, “இளவரசனென்று பாராதீர்கள் இவனை இழுத்துச் சென்று அவனது அறையிலேயே ஒரு மண்டலம் சிறை வையுங்கள்” என்று கட்டளையிட.
அதிர்ந்து தன் கணவரை ஏறிட்டுப் பார்த்த சந்திரமதி,“இவன் நம் தமயன் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு தாங்கள் தண்டனையை வழங்கலாமே அரசே?” என்று கலக்கமாய் விளித்திட.
மிகுந்த சினத்தோடு தன் மனைவியை ஏறிட்டுப் பார்த்தவர்!“இல்லாளாக இருந்தாலும் சரி, பெற்ற பிள்ளையாக இருந்தாலும் சரி, சாதாரண குடிமக்களாக இருந்தாலும் சரி தவறிழைத்தோர்கள் அனைவரும் அரசரின் பார்வையில் குற்றவாளிகளாகத் தான் கருதப்படுவார்கள். நான் கொடுத்த தண்டனையில் எவ்வித மாற்றமுமில்லை. சிறுவன் என்று பாரபட்சம் பார்க்க வேண்டாம் இவனை இழுத்துச் சென்று அறையிலேயே சிறை வைத்திடுங்கள். அப்போதுதான் இனிமேல் எவரும் கட்டளையை மீறி மேற்பரப்பிற்கு செல்ல முனைய மாட்டார்கள். அங்கு நிலவும் ஆபத்துக்களையும், அதன் தீவிரத்தையும் அறிந்து கொள்ளும் வயது அவர்களுக்கு இல்லை. எடுத்துச் சொன்னாலும் புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவிற்கு அனைவரும் சிறுபிள்ளைகள். ஆதலால் இப்படியாவது அவர்கள் புரிந்து கொள்வதற்கு ஒரு வழி வகை கிடைக்கட்டும்” என்றிட. காவலாளிகளைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு தானே தன் மகனை அழைத்துச் சென்றார் சந்திரமதி..
ஆழ்கடலின் மையிருளிலும் ஜொலித்தது அவர்களது அந்த அற்புத கடல்மாளிகை. இறந்த கடல் வாழ் உயிரினங்களின் ஓடுகளைக் கொண்டு சுற்றிலும் அரண் எழுப்பி, இடையிடையே துளை விட்டு, அதன் மேற்பரப்பிலெல்லாம் இலை தழைகள் கொண்டு பின்னிப் பிணையப்பட்டிருக்க, அவ்விடத்தின் நுழை வாயில்களும் நீளவடிவிலான இலைத்தழைகளாலேயே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தழைகளை விலக்கிக்கொண்டு மகனுடன் உள்ளே நுழைந்தவர், அங்கே தூங்கியெழுந்து அழுது கொண்டிருக்கும் மகளைக் கண்டு துணுக்குற்றவர், மகனை அவனுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று அவன் எப்போதும் உவகையோடு உறங்கும் சிற்பிகளால் ஆன படுக்கையில் அமர வைத்து, கண் கலங்க அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவர் எதுவும் பேசாமல் அவனை அதில் படுக்க வைத்துவிட்டு சிற்பியினாலான கதவைச் சாத்தி திறவுகோல் கொண்டு பூட்டிவிட்டு, தன் பின்னால் நின்ற காவலாளிகளிடம் திறவுகோலைக் கொடுத்து விட்டு அழும் மகளைத் தேற்றச் சென்றார். இப்போது இவர்கள் வாழும் இப்பகுதியை குறிப்பிட்ட தொலைவு வரை பாதுகாப்பதும், இங்கு வாழ்பவர்களுக்கு தேவையானவற்றை செய்வதும் அதிசாந்திரனின் தந்தை - அரிச்சிகன் தான்.
கடல் தன்னுள் அதிகளவு நீரை மட்டும் அல்ல எண்ணற்ற கடல்வாழ் உயிரினங்களையும் கொண்டிருக்கிறது.. கடலின் சூரிய ஒளி மண்டலத்திற்குக் கீழே வாழும் உயிரினங்கள் ஆழ்கடல் உயிரினங்களாகும். இந்த உயிரினங்கள் நூற்றுக்கணக்கான பார் (அளவை) அழுத்தம், மிக சிறிய அளவு ஆக்சிஜன், மிக சிறிய உணவு, இருட்டு, அதீதக் குளிர் என கடினமான நிலைமைகளைச் சமாளிக்க வேண்டும் அதற்காகவே சில உடல் தகவமைப்முகளைப் பெற்றிருக்கிறன. அதாவது கடலின் 1000 மீ ஆழத்தில், 3 முதல் 100C வெப்ப நிலையில், 2 முதல் 1000 பார் (அளவை) அழுத்தத்தில் இந்த உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன.
புதிதாக கிடைக்கபெற்ற புதைபடிவத்திலிருந்து முற்றாக தாவரங்களை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்த மிகப்பழமையான கடல்வாழ் விலங்கினமும் வாழ்ந்ததாக இக்கால அறிவியல் வல்லுநர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.
சீனாவில் கிடைத்த புதைபடிமங்களை ஆராய்ந்த அவர்கள், வினோதமான வகையில் சுத்தியல் போன்ற தலைவடிவம் கொண்ட அந்த உயிரினம், கடல்நீருக்கு அடியில் இருந்த தாவரங்களையே உணவாகக் உட்கொண்டனவாம்.
அடோபொடெண்டாடஸ் என அழைக்கப்படும் அந்த உயிரினம், அகண்ட தாடைகளையும், பட்டையான கூர்வடிவப் பற்களையும் கொண்டுள்ளன. அக்கூர்மையான பற்களைக் கொண்டு கடலுக்கு அடியில் இருந்த பாறைகளைச் சுற்றி வளர்ந்திருக்கும் தாவரங்களை சுரண்டி அவை உணவாக உட்கொள்ளுமாம்.
இந்த உயிரனத்துடன் சமகாலத்தில் வாழ்ந்த ஊர்வன விலங்கினங்கள் மீன் மற்றும் இதர உயிரனங்களை அல்லது தமது இனத்தையே அடித்து உண்ணும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தன எனவும் கூறுகின்றனர்
இங்கு வாழும் உயிரினங்களுக்கு இருட்டினில் உணவினைக் கண்டுபிடிக்கவும் மற்ற உயிரினங்களிடமிருந்து தப்பிக்கவும் , சிறப்புத் தகவமைப்பும் தேவைப்படுகிறது. பெரும்பாலான உயிரினங்கள் மிகப் பெரிய கண்களும், கூம்பு போன்ற அமைப்பும் மற்றும் அதிக உணர்திறன் கொண்டதாகவும் இருக்கின்றன. இதில் சில வகை உயிரினங்கள் புறப்பார்வைக்குப் பதிலாக பெரிய உணர்வுப்புழைகளையும் (கரப்பான் பூச்சியின் மீசை போன்ற அமைப்பு) கொண்டுள்ளன. மேலும் இவை இனப்பெருக்கம் செய்ய தனது துணையைக் கண்டுபிடிக்கும் தேவையை நீக்குவதற்காக பெரும்பாலும் இருபால் உயிரினங்களாகவே உள்ளன. சில உயிரினங்கள் தனது துணை உயிரினம் வெளியிடும் இரசாயன வாசனையைக் கண்டறிய வலுவான உணர்திறனைப் பெற்றுள்ளன.
இந்த ஆழ் பகுதியில், ஒளிச்சேர்க்கை செய்ய போதுமான சூரிய ஒளியும் மீன்களின் உயர் வளர்சிதை மாற்றத்திற்குத் தேவையான ஆக்சிஜனும் போதுமானதாக இல்லை. ஆதலால் ஆக்சிஜன் பயன்படுத்துவதைக் குறைப்பதற்கு ஏற்ப அவைகளுக்கு மெதுவாகவே உயர் வளர்சிதை மாற்றம் நடைபெறுகிறது. மேலும் பல மாதங்கள் கூட உணவு இல்லாமலும் இங்குள்ள உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. பெரும்பாலான உணவு கடலின் மேல் பகுதியில் இருந்து விழும் கரிம பொருட்களாலும் அல்லது கடலில் வாழும் உயிரினங்கள் இறந்து விழும்பொழுதும் கிடைக்கின்றது. இறந்த உயிரினங்களின் உடல் சிதையும் பொழுது சிறிதளவு ஆக்ஸிஜனும் இவற்றிற்குக் கிடைக்கும். மேலும், உணவு தேட ஆற்றலை வீணாக்காமல் இருக்க பதுங்கியிருந்து இரையைத் தாக்குகிறன.
ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆழமான கடல் தரையில் இரண்டு சதவீதத்திற்கும் குறைவான உயிரினங்களை மட்டுமே இதுவரை ஆராய்ந்துள்ளனராம். இன்றளவும் ஒவ்வொரு புதிய ஆராய்ச்சியின் போதும் பல புதிய இனங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றன தான். ஆனால் அவை பற்றிய முழுத் தகவலையும் அறிந்து கொள்வது சற்று சிரமமாகத் தான் உள்ளது. கடலில், தரை மற்றும் மேற்பரப்பிற்கு இடையே தீவிர அழுத்த வேறுபாடு உள்ளதால் இந்த ஆழ்கடல் உயிரினங்கள் மேற்பரப்பிற்கு வந்து வாழ்வது சாத்தியமற்றது. இதே காரணத்தால் இந்த உயிரினங்களை மேலே கொண்டு வந்து ஆராய்ச்சி செய்யவும் இயலாது. எனவே நாம் கடலின் உள்ளே சென்றுதான் ஆராய முடியும்.
மரியானா அகழி என்னும் ஆழ்கடல் உலகம், பசுபிக் கடலின் அடியில், 7 மைல் ஆழத்தில் உள்ளது. உலகில் மிகவும் ஆழமான பகுதி இது. இந்த ஆழமான பகுதியில் வசிப்பதற்கு ஏற்ற சில பல வித்தியாசமான உடல் அமைப்பையும், செயல்திறனையும் இங்குள்ள உயிரினங்கள் பெற்றிருக்கின்றன. அதேபோல்தான் கிட்டத்தட்ட மனிதனின் முகமும் மிருகங்களின் உடலமைப்பையும் பெற்ற அதிசாந்திரனின் இனமும் இங்கு வாழ்வதற்கான தகவமைப்புகள் பலவற்றைப் பெற்றிருக்கின்றன..
இங்கு அதிசாந்திரனோ பெற்ற தந்தையாலையே சிறை வைக்கப்பட்டிருக்க, அங்கே நிலப்பரப்பில், தன்னிடம் ‘இங்கேயே இரு.. வந்து விடுகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டு செல்பவனை அதிர்வோடு பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த தன் தங்கையை நெருங்கிய மிகிரன், “நீ இங்கே இந்த சமயத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் அந்தரி? எங்கள் பின்னே எங்களுக்கே தெரியாமல் பின் தொடர்ந்து வந்தாயா? இது மட்டும் நமது தாய், தந்தையருக்கு தெரிந்தால் உன்னோடு சேர்ந்து நாங்களும் அல்லவா மாட்டிக்கொண்டு விழி பிதுங்கி கைகட்டி நிற்கவேண்டும். ஆமாம் இந்த வேளையில் நீ எங்கள் பின்னால் எதற்கு வர வேண்டும்? நீ எப்படி கடலுக்குள் சென்றாய்? உன்னை தூக்கி கொண்டு வந்தது யார்? எதற்காக இப்படி எதையோ வயிறு புடைக்க தின்று விழுங்கிவிட்டு திணறிக்கொண்டிருக்கும் மலைப் பாம்பு போல் அசையாமல் இருக்கிறாய்? என்ன இது உன் தேகமெல்லாம் அணிகலன்களாக இருக்கின்றது? இதையெல்லாம் யார் உனக்கு கொடுத்தது?என் வினாவிற்கானப் பதிலைக் கூற போகிறாயா இல்லையா? நான் கேட்டவைகளுக்கு பதிலுரைக்காமல் கடலையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதன் அர்த்தம் என்ன? உன்னை தூக்கிக் கொண்டு வந்து இங்கு விட்டு விட்டு சென்றவன் வருவானென்று காத்திருக்கிறாயா? அல்லது என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறாயா?” என்றிட.
அவனோ தன் தொண்டையில் இருக்கும் தண்ணீர் அனைத்தும் வற்றும் அளவிற்கு வினாக்களை எழுப்பிக் கொண்டிருக்க, விடையளிக்க வேண்டியவளோ இன்னும் வெறித்து நோக்கிக் கொண்டிருந்தால் நீலவண்ணக் கடல் அலைகளையே..!
கடல் அலைகளை வெறித்துக் கொண்டிருந்தவளுக்குத் தன் கண்ணத்தில் ஏதோ படுவது போலிருக்க சட்டென்று இமைகளைக் கொட்டி கண்களை அழுந்த மூடி திறந்து தன்னை மீட்டுக் கொண்டவள் தன்னை அடித்து விட்டு கைகளை உதறிக் கொண்டு இருக்கும் தன் தமையனை நிமிர்ந்து அச்சத்துடன் பார்த்தவளது விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் கரகரவென்று வெளியேறியது
ஆனால் அதன் பிறகு ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் எழுந்து நின்றவள் தன் மேல் இருக்கும் நகைகள் அனைத்தையும் பரபரவென்று கழட்டினாள் ஆனால், அவளையுமறியாமல் அவளுக்கே தெரியாமல் பவளமணி மாலையொன்று அறுந்து அவளுடைக்குள் விழுந்திருந்தது, அதை அவள் அறிந்திருக்கவில்லை. அனைத்தையும் கழட்டி வைத்துவிட்டு அவள் முன்னேறி நடக்க ஆரம்பிக்க, மிகிரனோ தங்கையின் செயலில் அதிர்ந்து இருந்தவன் அவள் பின்னே ஓடினான்..
“இப்போது எங்கே செல்கிறாய் அந்தரி? நான் கேட்டவைகளுக்கு பதில் கூறாது, ஏன் இப்படி மௌனித்திருக்கிறாய்? உனது இந்நிலையைக் கண்டு எனக்கு அச்சமாக உள்ளது, எதுவாக இருந்தாலும் இதழ் திறந்து வார்த்தைகளை கொட்டி விடு அந்தரி. பிறகு தான் என்னால் ஏதேனும் செய்ய இயலும். இப்போது என் தோழர்கள் அனைவரும் அங்கு இருக்கிறார்கள்? இப்போது நீ அங்கு சென்றால் அனைவரும் உன்னைக் காண நேரிடும். இப்போது யாரும், எதுவும் சொல்லா விட்டாலும் ஏதாவது ஒரு சூழ்நிலையில் எங்களுக்குள் பிரச்சினை வரும் போது இதை அவர்கள் சுட்டிக் காட்ட நேரிடலாம். அப்போது அனைவரும் உன்னை கேள்விக்குறியோடும், என்னை சந்தேகக்கண்கொண்டும் பார்க்க நேரிடலாம். அதனால் தான் சொல்கிறேன், என் சொல் பேச்சை கேள் அந்தரி, முதலில் அவர்களை அழைத்துச் சென்று விட்டு விட்டு அதன் பிறகு உன்னை வந்து அழைத்துச் செல்கிறேன். என் மீது நம்பிக்கை இருந்தால் இங்கேயே இரு” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் முன்னே செல்ல.
மீண்டும் அந்தக் குடிலுக்குள் வந்து அமர்ந்துவிட்டாள் அந்தரி. வேகமாக தன் தோழர்கள் இருந்த இடத்திற்கு சென்றவன் அனைவரும் கடலில் கால்களை நனைத்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு விட்டு,“விரைவில் நாம் அனைவரும் இங்கு இருந்து கிளம்ப வேண்டும். சூரியன் உதிக்கும் நேரத்தில் நாம் இங்கு இருக்கக் கூடாது என்பது ஏற்கனவே என் தந்தையார் உரையாடிக் கொண்டிருந்ததிலிருந்து நான் அறிந்துக்கொண்டது. விரைந்து செல்லலாம் வாருங்கள்” என்று சொல்லி அனைவரையும் அழைத்துச் சென்றவன் எந்த இடத்தில் இருந்து வெளியேறினோம் என்பதை சரியாக நினைவில் வைத்து அந்த இடத்தில் சென்று மரத்தின் மீது விரல்களைப் பதித்திட மீண்டும் நுழைவாயில் திறந்தது. முதலில் அவர்களை உள்ளே இறக்கிவிட்டவன் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்க ஒரு மரத்துக்கு பின்னால் தன் தங்கை நிற்பதைப் புரிந்து கொண்டவன், ‘வா’ என்று சைகை செய்துவிட்டு அவர்கள் பின்னே தானும் இறங்கினான். அவர்கள் சிறிது தூரம் சென்றதும் சரியாக முன்புபோலவே வாயில் மூடும் சொற்ப நிமிடங்களுக்குள் தானும் உள்ளே இறங்கி இருந்தாள் அந்தரி..
இறுதியாக அவளது விழிகள் கடல் அலையை வெறுத்து நோக்கிவிட்டு அதன்பிறகே முன்புறம் திரும்பியது. அவள் இறங்கி உள்ளே ஓர் அடி எடுத்து வைத்த அடுத்த கணம் நுழைவாயில் மூடிக்கொண்டது..
எவ்வாறு வந்தார்களோ அதேபோல் அனைவரும் சத்தமில்லாமல் தங்களது இல்லத்திற்கு கிளம்பினார்கள். அதுமட்டுமின்றி அங்கிருந்து பறித்து வந்த கனிகளில் மீதம் இருந்ததை அனைவரும் உண்டு கொண்டே இல்லம் சென்று சேர்ந்தனர்.
பிரிவதற்கு முன்பு அனைவரையும் ஓரிடத்தில் ஒன்று கூட்டிய மிகிரன், “நாம் வெளியுலகிற்கு சென்றது பற்றி யாரும் எவரிடமும் கூறக்கூடாது. அதேபோல் இனிமேல் எவரையும் நான் இதுபோல் அழைத்துச் செல்ல போவதும் இல்லை. இப்படி எவருக்கும் தெரியாமல் நாம் செல்வது என்றும் பிரச்சனைகளையே கொண்டு வரும். ஆதலால் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டிய பின் நாம் செல்லலாம்” என்று சொல்லி அனைவரையும் அனுப்பி வைத்தவன் அவர்கள் அனைவரும் அவரவர் இல்லத்திற்குள் நுழைந்ததை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு தன் தங்கையின் கையைப் பிடித்து அழைத்துக்கொண்டு தன் இல்லம் நோக்கி நடையைக் கட்டினான்..
எவரென்றே தெரியாத
போதும்..!
எத்துணை அக்கறை
என்மீது இருந்திருந்தால்
உன்னுயிரில் பாதியை
பகிர்ந்தளித்திருப்பாய்..!
இதற்கு உபகாரமாய்
இன்னுயிரையும்
இழந்திடுவாள் உன்
உயிரை கடனாய் பெற்ற
அந்தரியிவள்...!!!!
- அற்புதமது பிறக்கும்..
https://www.sahaptham.com/community/threads/ஆர்கலி-ஈன்ற-அற்புதமே-comments.389/
