Kamali Ayappa
Member
- Messages
- 51
- Reaction score
- 91
- Points
- 18
2.2:
“எதுக்குக் கூப்ட்ட தளிர்” என்று லெனின் நிரஞ்சன் கேட்க, “அண்ணா. அது...” என்றுத் தயங்கினாள் தளிர்.
கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தவன், “எனக்கு நேரம் அதிகம் இல்ல” என்றுச் சொல்ல, “அது வந்து. இன்னைக்கு எனக்கு முதல் நாள் காலேஜ். நீயும் டெய்லி காலைல காலேஜுக்குத் தான போற. நானும் உன் கூடவே வரவா!” என்றாள் தளிர்.
“எதுக்கு?” என்றான் அவன், அவளை ஆழமாகப் பார்த்து.
“எதுக்கா? டேய். இப்போ காலேஜ் அட்மினிஸ்ட்ரேஷன் உன் கைல தான் இருக்கு. அதனால, நீ தினமும் காலேஜ் போற தானே. அப்படியே அவளைக் கூட்டிட்டுப் போனா என்ன?” என்றார் பூங்கொடி.
“எனக்குக் கூட்டிட்டுப் போக இஷ்டமில்ல” என்றான் லெனின். கேட்டது தாய் என்பதால் இந்தப் பதில். வேறு யாரேனுமாக இருந்திருந்தால், பதிலளிக்காமல் எழுந்துச் சென்றிருப்பான்.
“என்ன டா இஷ்டம்? அவ உன் தங்கச்சி தான! நீ தான்...” என்று பூங்கொடி தொடங்கும்போதே, “அம்மா ஸ்டாப்” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன்.
“ஒரே வயித்துல பிறந்த காரணத்துக்காக எல்லாம் அவங்க இஷ்டம் போல என்னால செய்ய முடியாதும்மா” என்றான்.
“என்னைப் பொறுத்தவரை தளிர், சந்தோஷ் யாரா இருந்தாலும். அவங்கள எனக்குப் போட்டியா தான் பார்ப்பேன்.
அப்பாவோட தொழில்ல எல்லாம் எனக்கு எந்த அளவுக்கு உரிமை இருக்கோ, அதே அளவுக்கு அவங்களுக்கும் இருக்கே. அதைப் பங்கிட்டுக் குடுக்கறதுல எனக்கு இஷ்டமில்ல.
இந்தச் சொத்து, பணம் இதெல்லாம் பங்குப் போட்டுக்கறதுல எனக்கு எதுவும் பிரச்சனை இல்ல.
ஆனா, இந்தத் தொழில், தலைமை எல்லாம் என்கிட்டயே தான் இருக்கணும். ஒரு காட்டுக்கு ஒரு ராஜா. அது நானா தான் இருக்கணும்” என்று சொன்னவன் கண்களில் அத்தனை வெறி.
“நிரஞ்சா. சம்பந்தமே இல்லாம பேசற நீ. அவ சின்னப் பொண்ணு டா. அதுவும் உங்க அப்பா என்ன தொழில் பண்றாரு? கொலை தான! ரத்த வெறிப் புடிச்சத் தொழில். அதுல என்ன இவ உனக்குப் போட்டியா வந்தா நிக்கப் போறா?
அதுலயும் அவளுக்கு நீன்னா கொள்ளப் பிரியம் டா” என்றார் பூங்கொடி.
“ஆமாம். அவளுக்கு என் மேல ரொம்ப ஆசை. நீங்க சொல்ற மாதிரி அவ சின்னப் பொண்ணு. இந்தக் கொலைப் பண்ற தொழிலுக்கு எல்லாம் போட்டிக்கு வர்ற அளவுக்கு அவளுக்கு உடம்புல சக்தி இல்ல. வரவும் மாட்டா.
ஆனா, அவளுக்கு மனசுல உறுதி அதிகம். ரொம்ப அதிகம்.
அந்த உறுதியும், பாசமும் சேர்ந்து என்ன செய்யும் தெரியுமா?” என்றவன் தந்தையைப் பார்த்தான்.
“இதோ. இந்த மனுஷன். ரெண்டு வருஷம் முன்ன வர, வெட்டு குத்து எல்லாம் தான் இவருக்கு மூச்சா இருந்துச்சு. ஆனா, இன்னைக்கு இந்தத் தொழிலை விட என்னவெல்லாம் சாத்தியக்கூறு இருக்குன்னு யோசிச்சிட்டு இருக்காரு. அதுக்குக் காரணம் யாரு.
இதோ இவ தான்” என்று தளிரைக் கை காட்டினான்.
“டேய். இதுக்கும், நீ அவளைக் காலேஜ் கூட்டிட்டுப் போறதுக்கும் என்ன டா சம்பந்தம்?” என்றார் பூங்கொடி.
“என்ன சம்பந்தமா?
ஏன் மா. புகைப் பிடிச்சா நுரையீரல் வீணாப் போகும். தண்ணி அடிச்சா லிவர் வெந்துப் போகும்ன்னு உனக்குத் தெரியும் தான?
அப்பா தண்ணி அடிக்கும்போதும், சிகரெட் பிடிக்கும்போதும், நீயும் இதெல்லாம் நல்லதில்லைன்னு சொல்லியிருப்ப. ஆனா, எத்தனை தடவ? ஒரு மூணு தடவ? நாலு தடவ? அதுக்கப்புறம் அப்பா கேக்கலைன்னதும் சொல்றதை நிறுத்திட்ட.
ஆனா, இவளுக்கு அதெல்லாம் கெட்டதுன்னு தெரிஞ்ச வயசுல என்ன செஞ்சா தெரியுமா? ‘இது கெட்டது. இது தப்பு’ன்னு அப்பாகிட்ட சொன்னா. தினமும் சொன்னா. அவர் நிறுத்துற வரைக்கும். ஏன்னா, அவ உறுதியா நம்புனா, அவரை அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து வெளியவர வைக்கத் தன்னால முடியும்ன்னு உறுதியா நம்பனா.
அந்த மனவுறுதி அவளை என்ன வேணும்னா செய்ய வைக்கும்.
அதே மனவுறுதியால தான். அப்பா கைல இருக்கக் கத்தியோட ஆயுசு குறைஞ்சிக்கிட்டே இருக்கு. இப்பவோ அப்பவோன்னு கீழ விழக் காத்துக்கிட்டு இருக்கு.
இவளை நான் தினமும் காலேஜுக்குப் கூட்டிட்டுப் போனா, அவ என் கூட இருக்க அந்தக் கொஞ்ச நேரம் போதும். அவ என் மனச கலைக்க.
என்னை வீக் ஆக்குற யாரையும் நான் கிட்ட சேக்குறதில்ல” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன்.
“அவ சொல்றது உன் நல்லதுக்குத் தான!” என்று பூங்கொடி சொல்ல, “நல்லது கெட்டது. அதெல்லாம் நான் யோசிக்கறதில்ல. நான் ராஜாவா இருக்கணும். நான் சிங்க ராஜாவா இருக்கணும்” என்றவனை ஒரு ஓரமாக நின்று கமலியும், பாட்டியும் பார்த்துக்கொண்டு தான் இருந்தனர்.
“சுயநலவாதி!”, பாட்டியின் இதழ்கள் முனுமுனுத்தது.
அடுத்த நொடி அதே வார்த்தையைச் சொன்னார் பூங்கொடி.
“சுயநலம் பிடிச்சவன்டா நீ. சின்னப் பொண்ணோட ஆசையை நிறைவேத்தாம ஏதேதோ காரணம் சொல்ற. ஆனா, அந்தக் காரணத்தில் எல்லாம் உன்னைப் பற்றிய யோசனை மட்டும் தான் இருக்கு” என்றார் பூங்கொடி.
“ஆமாம்!” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன் சாதாரணமாக.
இதே முறையும் அதே வார்த்தையைச் சொன்னார் பாட்டி. ஆனால், கமலிக்குக் கேட்கும் வகையில்.
“யார சொல்ற பாட்டி?” என்றாள் அவள்.
“லெனின் நிரஞ்சனை. உன் ஹீரோவை” என்றார் பாட்டி.
“ஓஹ்! சுயநலவாதியா இருக்கறது தப்பில்லையே!” என்றாள் கமலி.
“சுயநலம் தப்பில்ல. சுயநலம், மனிதாபிமானம் இரண்டுக்கும் நடக்கும் போட்டியில் மனிதாபிமானம் ஜெயிக்கும் வரை சுயநலம் தப்பில்ல” என்றார் பாட்டி.
“அப்போ! என் ஹீரோ மனிதாபிமானம் இல்லாதவன்னு சொல்ல வரியா?” என்ற கமலியின் கேள்விக்கு, “எனக்குத் தெரியல. அதற்கான பதில் அவன் கிட்ட தான் இருக்கு. அவன் தான் சொல்லணும். இல்ல உணர்த்தணும்” என்றார் பாட்டி.
இவர்களின் பேச்சு சத்தம் கேட்டு, லெனின் நிரஞ்சனின் பார்வை இவர்கள் மீது விழுந்தது.
அதைக் கவனித்த பூங்கொடி, “உன்னைப் பார்க்கணும்ன்னு தான் டா காத்திருக்காங்க” என்றார்.
அவன் அவர்களைப் பார்க்க, “நாங்க வந்து...” என்றுத் தொடங்கினாள் கமலி.
“அவன் கேள்வியே கேக்கல. நீ எதுக்குப் பதில் சொல்ற?” என்று பாட்டி இடிக்க, “ஆன்ட்டி-ஹீரோ தான அவன். அவன் வாயைத் தொறந்து எல்லாம் அதிகம் பேசமாட்டான். அவன் கண்ணால தான் கேள்விக் கேட்பான்” என்று கமலி பதில் சொன்னாள்.
“இவ்ளோ நேரம் ரெண்டு பக்கத்துக்கு வசனம் பேசுனான். இப்போ வந்து அதிகம் பேசமாட்டான்னு சொல்ற?” என்று பாட்டி கேட்க, “இப்படியெல்லாம் சொன்னா தான் இவன ஆன்ட்டி-ஹீரோன்னு ஒத்துப்பாங்க. சும்மா இரு பாட்டி” என்றாள் கமலி.
அதற்குள் லெனின் இவர்களுக்கு அருகில் வந்திருந்தான்.
“யார் நீங்க?” என்று அவன் கேட்க, அவன் காதுக்கருகில் சென்று, “நான் தான் இந்தக் கதையோட ரைட்டர். நீங்க எல்லாம் என் கதைக்குள்ள இருக்கீங்க” என்று விளக்கினாள் கமலி.
“ஓஹ்! நீ தான் இந்தக் கதையோட எழுத்தாளர்ன்னா! அப்போ, நான் நீ சொல்ற மாதிரி தான்......” என்று அவன் புருவம் உயர்த்த, “நோ நோ நோ நோ... அப்படியெல்லாம் இல்ல. நான் சொல்ற மாதிரி தான் நீ கேட்கணும்ன்னு அவசியமில்ல. நான் அப்படிப்பட்ட ரைட்டர் இல்ல லெனி. நீ உன் இஷ்டம் போல பண்ணு. நான் உன் போக்குலே கதை எழுதுவேன்” என்றாள் கமலி.
“நைஸ். ஆமா, நீ என்னன்னு கூப்ட்ட?” என்று லெனின் கேட்க, “லெனி!” என்றாள் கமலி கண்ணடித்து.
“ஐ லைக் யு” என்றவன் பாட்டியைப் பார்த்தான். “இது யாரு?” என்று அவன் கேட்க, “அதுவா! என்னோட மனசாட்சி” என்றாள் கமலி.
“உன் மனசாட்சி ஏன் இவ்ளோ வயசாகி இருக்கு?” என்று லெனின் கேட்க, “அந்தச் சோகத்தை ஏன் லெனி கேட்கற. வெள்ளிக்கிழமை காலைல எங்க அம்மா பூஜைப் பண்ணாங்களா, சரி நம்பப் பங்குக்கு ஏதாவது வேண்டுவோம்ன்னு ஒரு வேண்டுதல் வச்சேன்” என்று சொல்ல, “என்ன வேண்டுதல்?” என்று கேட்டான் லெனின்.
“எனக்கு வயசு கம்மியா இருந்தாலும் நானும் மெச்சூர்டா கதை எழுதணும். அதுக்கு எனக்குத் துணைப் புரி ஆண்டவான்னு வேண்டிக்கிட்டேன்.
அந்த வேண்டுதலைக் கேட்ட கடவுள் இப்படி ஒரு வயசான மனசாட்சியை எனக்குக் குடுத்துட்டார் போல” என்றாள் கமலி.
“ஓஹ்! ஸோ ஸேட்!” என்ற லெனின், “உனக்கு ஒரு ஃப்ரீ அட்வைஸ். இந்த மனசாட்சி ந்யுஸன்ஸ் எல்லாம் நம்மளோடவே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தா நம்ப நெனச்சதைச் செய்யவே முடியாது.
நான் என்னோட மனசாட்சி எல்லாம் எப்போவோ கொன்னுட்டேன். இப்போ என்னோட முடிவு எல்லாம் இங்கிருந்து மட்டும் தான் எடுப்பேன்” என்றான் தலையில் கை வைத்து.
“இதோ இங்க. இங்க, நிமிஷத்துக்கு எழுபத்திரெண்டு முறைத் துடிச்சி, என்னை உயிரோட வச்சிக்கற வேலை மட்டும் தான் நடக்குது. வேற எந்தப் பாரத்தையும் நான் இங்கக் குடுக்கறதில்ல” என்று சொல்லும் போது அவன் கை நெஞ்சின் மீதிருந்தது.
“எது? என்னைக் கொல்லச் சொல்றானா? டேய்! பீஸ்ட்(Beast). உனக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா என்னைக் கொல்லச் சொல்லுவ!” என்று படபடப்பாகக் கேட்டார் பாட்டி.
“இங்க பாரு. இந்த மனசாட்சி எல்லாம் இதோ இப்படித் தான் கிய்யா முய்யான்னு சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருக்கும்.
ஓஹ்! என்னை நீ என்னன்னு சொன்ன? பீஸ்ட். அந்தப் பேர் கூட எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு பியுட்டி” என்றான் லெனின்.
“ரொம்ப திமிர் உனக்கு. நீ வேணும்னா பாரு. இந்தக் கதையோட முடிவுல நீ செத்து தான் போவ” என்று பாட்டி சொல்ல, “ச்ச! ச்ச! அப்படியெல்லாம் நடக்கவிட மாட்டேன் லெனி. எனக்குக் கதைல வர்ற ஸைட் கேரக்டர கூடக் கொன்னு பழக்கமில்ல. நீ ஹீரோ உன்னைப் போய் கொல்வேனா” என்று வழிந்தாள் கமலி.
“ஐ லைக் யூ மோர்!” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன் கமலியிடம்.
“என்ன சொன்ன? செத்துப்போவேனா? யார் தான் செத்துப்போக மாட்டா?
ஆனா, நான் சாகுறவரை எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி இருந்துட்டு சாவேன். மத்தவங்க என்னை மனுஷனா பாக்கறாங்களா? இல்ல பீஸ்ட்டா பாக்கறாங்களான்னு கவலை இல்லாம சாவேன்.
எனக்கு நான் ராஜாவா சாவேன்” என்று சொன்னவனை, ‘மரணம்’ என்ற வார்த்தை ஒருபோதும் அச்சுறுத்தப் போவதில்லை என்று உணர்ந்துக்கொண்டார் பாட்டி.
“இப்போ நான் போகணும். எனக்கு நேரமாச்சு” என்று லெனின் சொல்ல, “நானும் உன் கூடத் தான் வரணும். ஹீரோ இருக்க இடத்துல தான் எனக்கும் வேலை” என்று கமலியும் அவனுடன் நடக்க, பின்னால் சென்றார் பாட்டியும்.
வெளியே போகும் அண்ணனையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் தளிர்.
பெயருக்கு ஏற்றார் போல், அவள் மென்மையானவள். ஆனால், அழுது வடிபவள் அல்ல.
லெனின் சொன்னது போலவே அவள் உறுதியானவள். தேகம் உறுதியாய் இல்லாவிடில் என்ன? மனதின் திடம் போதாதா? நினைத்ததைச் சாதிக்க.
மனதில் உறுதியாகப் பதியவைத்துக்கொண்டாள் தளிர். ‘கால் மீ லெனி’ என்று உறுமிய இந்த அண்ணனை, அவள் ‘லெனி’ என்று ஒருபோதும் அழைக்கப்போவதில்லை என்று.
அழிக்க முடியாத அளவுக்குப் பதியவைத்துக்கொண்டாள். இன்று, ‘இவளை என்னோடு என் காரில் அழைத்துச் செல்லமாட்டேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு, வெளியேறும் இதே லெனின் நிரஞ்சனின் மகிழுந்தில் ஒரே ஒரு முறையேணும் பயணித்துவிடுவேன் என்று.
அந்த இல்லத்தை விட்டு வெளியே நடந்தவன் எண்ணமெல்லாம், ‘நான்... நான்.. நான்...’ என்ற வார்த்தையைச் சுற்றியே.
அவனையே பார்த்து நிற்கும் தளிரை அவன் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை.
:: :: :: :: :: :: :: ::
“எதுக்குக் கூப்ட்ட தளிர்” என்று லெனின் நிரஞ்சன் கேட்க, “அண்ணா. அது...” என்றுத் தயங்கினாள் தளிர்.
கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தவன், “எனக்கு நேரம் அதிகம் இல்ல” என்றுச் சொல்ல, “அது வந்து. இன்னைக்கு எனக்கு முதல் நாள் காலேஜ். நீயும் டெய்லி காலைல காலேஜுக்குத் தான போற. நானும் உன் கூடவே வரவா!” என்றாள் தளிர்.
“எதுக்கு?” என்றான் அவன், அவளை ஆழமாகப் பார்த்து.
“எதுக்கா? டேய். இப்போ காலேஜ் அட்மினிஸ்ட்ரேஷன் உன் கைல தான் இருக்கு. அதனால, நீ தினமும் காலேஜ் போற தானே. அப்படியே அவளைக் கூட்டிட்டுப் போனா என்ன?” என்றார் பூங்கொடி.
“எனக்குக் கூட்டிட்டுப் போக இஷ்டமில்ல” என்றான் லெனின். கேட்டது தாய் என்பதால் இந்தப் பதில். வேறு யாரேனுமாக இருந்திருந்தால், பதிலளிக்காமல் எழுந்துச் சென்றிருப்பான்.
“என்ன டா இஷ்டம்? அவ உன் தங்கச்சி தான! நீ தான்...” என்று பூங்கொடி தொடங்கும்போதே, “அம்மா ஸ்டாப்” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன்.
“ஒரே வயித்துல பிறந்த காரணத்துக்காக எல்லாம் அவங்க இஷ்டம் போல என்னால செய்ய முடியாதும்மா” என்றான்.
“என்னைப் பொறுத்தவரை தளிர், சந்தோஷ் யாரா இருந்தாலும். அவங்கள எனக்குப் போட்டியா தான் பார்ப்பேன்.
அப்பாவோட தொழில்ல எல்லாம் எனக்கு எந்த அளவுக்கு உரிமை இருக்கோ, அதே அளவுக்கு அவங்களுக்கும் இருக்கே. அதைப் பங்கிட்டுக் குடுக்கறதுல எனக்கு இஷ்டமில்ல.
இந்தச் சொத்து, பணம் இதெல்லாம் பங்குப் போட்டுக்கறதுல எனக்கு எதுவும் பிரச்சனை இல்ல.
ஆனா, இந்தத் தொழில், தலைமை எல்லாம் என்கிட்டயே தான் இருக்கணும். ஒரு காட்டுக்கு ஒரு ராஜா. அது நானா தான் இருக்கணும்” என்று சொன்னவன் கண்களில் அத்தனை வெறி.
“நிரஞ்சா. சம்பந்தமே இல்லாம பேசற நீ. அவ சின்னப் பொண்ணு டா. அதுவும் உங்க அப்பா என்ன தொழில் பண்றாரு? கொலை தான! ரத்த வெறிப் புடிச்சத் தொழில். அதுல என்ன இவ உனக்குப் போட்டியா வந்தா நிக்கப் போறா?
அதுலயும் அவளுக்கு நீன்னா கொள்ளப் பிரியம் டா” என்றார் பூங்கொடி.
“ஆமாம். அவளுக்கு என் மேல ரொம்ப ஆசை. நீங்க சொல்ற மாதிரி அவ சின்னப் பொண்ணு. இந்தக் கொலைப் பண்ற தொழிலுக்கு எல்லாம் போட்டிக்கு வர்ற அளவுக்கு அவளுக்கு உடம்புல சக்தி இல்ல. வரவும் மாட்டா.
ஆனா, அவளுக்கு மனசுல உறுதி அதிகம். ரொம்ப அதிகம்.
அந்த உறுதியும், பாசமும் சேர்ந்து என்ன செய்யும் தெரியுமா?” என்றவன் தந்தையைப் பார்த்தான்.
“இதோ. இந்த மனுஷன். ரெண்டு வருஷம் முன்ன வர, வெட்டு குத்து எல்லாம் தான் இவருக்கு மூச்சா இருந்துச்சு. ஆனா, இன்னைக்கு இந்தத் தொழிலை விட என்னவெல்லாம் சாத்தியக்கூறு இருக்குன்னு யோசிச்சிட்டு இருக்காரு. அதுக்குக் காரணம் யாரு.
இதோ இவ தான்” என்று தளிரைக் கை காட்டினான்.
“டேய். இதுக்கும், நீ அவளைக் காலேஜ் கூட்டிட்டுப் போறதுக்கும் என்ன டா சம்பந்தம்?” என்றார் பூங்கொடி.
“என்ன சம்பந்தமா?
ஏன் மா. புகைப் பிடிச்சா நுரையீரல் வீணாப் போகும். தண்ணி அடிச்சா லிவர் வெந்துப் போகும்ன்னு உனக்குத் தெரியும் தான?
அப்பா தண்ணி அடிக்கும்போதும், சிகரெட் பிடிக்கும்போதும், நீயும் இதெல்லாம் நல்லதில்லைன்னு சொல்லியிருப்ப. ஆனா, எத்தனை தடவ? ஒரு மூணு தடவ? நாலு தடவ? அதுக்கப்புறம் அப்பா கேக்கலைன்னதும் சொல்றதை நிறுத்திட்ட.
ஆனா, இவளுக்கு அதெல்லாம் கெட்டதுன்னு தெரிஞ்ச வயசுல என்ன செஞ்சா தெரியுமா? ‘இது கெட்டது. இது தப்பு’ன்னு அப்பாகிட்ட சொன்னா. தினமும் சொன்னா. அவர் நிறுத்துற வரைக்கும். ஏன்னா, அவ உறுதியா நம்புனா, அவரை அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து வெளியவர வைக்கத் தன்னால முடியும்ன்னு உறுதியா நம்பனா.
அந்த மனவுறுதி அவளை என்ன வேணும்னா செய்ய வைக்கும்.
அதே மனவுறுதியால தான். அப்பா கைல இருக்கக் கத்தியோட ஆயுசு குறைஞ்சிக்கிட்டே இருக்கு. இப்பவோ அப்பவோன்னு கீழ விழக் காத்துக்கிட்டு இருக்கு.
இவளை நான் தினமும் காலேஜுக்குப் கூட்டிட்டுப் போனா, அவ என் கூட இருக்க அந்தக் கொஞ்ச நேரம் போதும். அவ என் மனச கலைக்க.
என்னை வீக் ஆக்குற யாரையும் நான் கிட்ட சேக்குறதில்ல” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன்.
“அவ சொல்றது உன் நல்லதுக்குத் தான!” என்று பூங்கொடி சொல்ல, “நல்லது கெட்டது. அதெல்லாம் நான் யோசிக்கறதில்ல. நான் ராஜாவா இருக்கணும். நான் சிங்க ராஜாவா இருக்கணும்” என்றவனை ஒரு ஓரமாக நின்று கமலியும், பாட்டியும் பார்த்துக்கொண்டு தான் இருந்தனர்.
“சுயநலவாதி!”, பாட்டியின் இதழ்கள் முனுமுனுத்தது.
அடுத்த நொடி அதே வார்த்தையைச் சொன்னார் பூங்கொடி.
“சுயநலம் பிடிச்சவன்டா நீ. சின்னப் பொண்ணோட ஆசையை நிறைவேத்தாம ஏதேதோ காரணம் சொல்ற. ஆனா, அந்தக் காரணத்தில் எல்லாம் உன்னைப் பற்றிய யோசனை மட்டும் தான் இருக்கு” என்றார் பூங்கொடி.
“ஆமாம்!” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன் சாதாரணமாக.
இதே முறையும் அதே வார்த்தையைச் சொன்னார் பாட்டி. ஆனால், கமலிக்குக் கேட்கும் வகையில்.
“யார சொல்ற பாட்டி?” என்றாள் அவள்.
“லெனின் நிரஞ்சனை. உன் ஹீரோவை” என்றார் பாட்டி.
“ஓஹ்! சுயநலவாதியா இருக்கறது தப்பில்லையே!” என்றாள் கமலி.
“சுயநலம் தப்பில்ல. சுயநலம், மனிதாபிமானம் இரண்டுக்கும் நடக்கும் போட்டியில் மனிதாபிமானம் ஜெயிக்கும் வரை சுயநலம் தப்பில்ல” என்றார் பாட்டி.
“அப்போ! என் ஹீரோ மனிதாபிமானம் இல்லாதவன்னு சொல்ல வரியா?” என்ற கமலியின் கேள்விக்கு, “எனக்குத் தெரியல. அதற்கான பதில் அவன் கிட்ட தான் இருக்கு. அவன் தான் சொல்லணும். இல்ல உணர்த்தணும்” என்றார் பாட்டி.
இவர்களின் பேச்சு சத்தம் கேட்டு, லெனின் நிரஞ்சனின் பார்வை இவர்கள் மீது விழுந்தது.
அதைக் கவனித்த பூங்கொடி, “உன்னைப் பார்க்கணும்ன்னு தான் டா காத்திருக்காங்க” என்றார்.
அவன் அவர்களைப் பார்க்க, “நாங்க வந்து...” என்றுத் தொடங்கினாள் கமலி.
“அவன் கேள்வியே கேக்கல. நீ எதுக்குப் பதில் சொல்ற?” என்று பாட்டி இடிக்க, “ஆன்ட்டி-ஹீரோ தான அவன். அவன் வாயைத் தொறந்து எல்லாம் அதிகம் பேசமாட்டான். அவன் கண்ணால தான் கேள்விக் கேட்பான்” என்று கமலி பதில் சொன்னாள்.
“இவ்ளோ நேரம் ரெண்டு பக்கத்துக்கு வசனம் பேசுனான். இப்போ வந்து அதிகம் பேசமாட்டான்னு சொல்ற?” என்று பாட்டி கேட்க, “இப்படியெல்லாம் சொன்னா தான் இவன ஆன்ட்டி-ஹீரோன்னு ஒத்துப்பாங்க. சும்மா இரு பாட்டி” என்றாள் கமலி.
அதற்குள் லெனின் இவர்களுக்கு அருகில் வந்திருந்தான்.
“யார் நீங்க?” என்று அவன் கேட்க, அவன் காதுக்கருகில் சென்று, “நான் தான் இந்தக் கதையோட ரைட்டர். நீங்க எல்லாம் என் கதைக்குள்ள இருக்கீங்க” என்று விளக்கினாள் கமலி.
“ஓஹ்! நீ தான் இந்தக் கதையோட எழுத்தாளர்ன்னா! அப்போ, நான் நீ சொல்ற மாதிரி தான்......” என்று அவன் புருவம் உயர்த்த, “நோ நோ நோ நோ... அப்படியெல்லாம் இல்ல. நான் சொல்ற மாதிரி தான் நீ கேட்கணும்ன்னு அவசியமில்ல. நான் அப்படிப்பட்ட ரைட்டர் இல்ல லெனி. நீ உன் இஷ்டம் போல பண்ணு. நான் உன் போக்குலே கதை எழுதுவேன்” என்றாள் கமலி.
“நைஸ். ஆமா, நீ என்னன்னு கூப்ட்ட?” என்று லெனின் கேட்க, “லெனி!” என்றாள் கமலி கண்ணடித்து.
“ஐ லைக் யு” என்றவன் பாட்டியைப் பார்த்தான். “இது யாரு?” என்று அவன் கேட்க, “அதுவா! என்னோட மனசாட்சி” என்றாள் கமலி.
“உன் மனசாட்சி ஏன் இவ்ளோ வயசாகி இருக்கு?” என்று லெனின் கேட்க, “அந்தச் சோகத்தை ஏன் லெனி கேட்கற. வெள்ளிக்கிழமை காலைல எங்க அம்மா பூஜைப் பண்ணாங்களா, சரி நம்பப் பங்குக்கு ஏதாவது வேண்டுவோம்ன்னு ஒரு வேண்டுதல் வச்சேன்” என்று சொல்ல, “என்ன வேண்டுதல்?” என்று கேட்டான் லெனின்.
“எனக்கு வயசு கம்மியா இருந்தாலும் நானும் மெச்சூர்டா கதை எழுதணும். அதுக்கு எனக்குத் துணைப் புரி ஆண்டவான்னு வேண்டிக்கிட்டேன்.
அந்த வேண்டுதலைக் கேட்ட கடவுள் இப்படி ஒரு வயசான மனசாட்சியை எனக்குக் குடுத்துட்டார் போல” என்றாள் கமலி.
“ஓஹ்! ஸோ ஸேட்!” என்ற லெனின், “உனக்கு ஒரு ஃப்ரீ அட்வைஸ். இந்த மனசாட்சி ந்யுஸன்ஸ் எல்லாம் நம்மளோடவே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தா நம்ப நெனச்சதைச் செய்யவே முடியாது.
நான் என்னோட மனசாட்சி எல்லாம் எப்போவோ கொன்னுட்டேன். இப்போ என்னோட முடிவு எல்லாம் இங்கிருந்து மட்டும் தான் எடுப்பேன்” என்றான் தலையில் கை வைத்து.
“இதோ இங்க. இங்க, நிமிஷத்துக்கு எழுபத்திரெண்டு முறைத் துடிச்சி, என்னை உயிரோட வச்சிக்கற வேலை மட்டும் தான் நடக்குது. வேற எந்தப் பாரத்தையும் நான் இங்கக் குடுக்கறதில்ல” என்று சொல்லும் போது அவன் கை நெஞ்சின் மீதிருந்தது.
“எது? என்னைக் கொல்லச் சொல்றானா? டேய்! பீஸ்ட்(Beast). உனக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா என்னைக் கொல்லச் சொல்லுவ!” என்று படபடப்பாகக் கேட்டார் பாட்டி.
“இங்க பாரு. இந்த மனசாட்சி எல்லாம் இதோ இப்படித் தான் கிய்யா முய்யான்னு சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருக்கும்.
ஓஹ்! என்னை நீ என்னன்னு சொன்ன? பீஸ்ட். அந்தப் பேர் கூட எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு பியுட்டி” என்றான் லெனின்.
“ரொம்ப திமிர் உனக்கு. நீ வேணும்னா பாரு. இந்தக் கதையோட முடிவுல நீ செத்து தான் போவ” என்று பாட்டி சொல்ல, “ச்ச! ச்ச! அப்படியெல்லாம் நடக்கவிட மாட்டேன் லெனி. எனக்குக் கதைல வர்ற ஸைட் கேரக்டர கூடக் கொன்னு பழக்கமில்ல. நீ ஹீரோ உன்னைப் போய் கொல்வேனா” என்று வழிந்தாள் கமலி.
“ஐ லைக் யூ மோர்!” என்றான் லெனின் நிரஞ்சன் கமலியிடம்.
“என்ன சொன்ன? செத்துப்போவேனா? யார் தான் செத்துப்போக மாட்டா?
ஆனா, நான் சாகுறவரை எனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி இருந்துட்டு சாவேன். மத்தவங்க என்னை மனுஷனா பாக்கறாங்களா? இல்ல பீஸ்ட்டா பாக்கறாங்களான்னு கவலை இல்லாம சாவேன்.
எனக்கு நான் ராஜாவா சாவேன்” என்று சொன்னவனை, ‘மரணம்’ என்ற வார்த்தை ஒருபோதும் அச்சுறுத்தப் போவதில்லை என்று உணர்ந்துக்கொண்டார் பாட்டி.
“இப்போ நான் போகணும். எனக்கு நேரமாச்சு” என்று லெனின் சொல்ல, “நானும் உன் கூடத் தான் வரணும். ஹீரோ இருக்க இடத்துல தான் எனக்கும் வேலை” என்று கமலியும் அவனுடன் நடக்க, பின்னால் சென்றார் பாட்டியும்.
வெளியே போகும் அண்ணனையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் தளிர்.
பெயருக்கு ஏற்றார் போல், அவள் மென்மையானவள். ஆனால், அழுது வடிபவள் அல்ல.
லெனின் சொன்னது போலவே அவள் உறுதியானவள். தேகம் உறுதியாய் இல்லாவிடில் என்ன? மனதின் திடம் போதாதா? நினைத்ததைச் சாதிக்க.
மனதில் உறுதியாகப் பதியவைத்துக்கொண்டாள் தளிர். ‘கால் மீ லெனி’ என்று உறுமிய இந்த அண்ணனை, அவள் ‘லெனி’ என்று ஒருபோதும் அழைக்கப்போவதில்லை என்று.
அழிக்க முடியாத அளவுக்குப் பதியவைத்துக்கொண்டாள். இன்று, ‘இவளை என்னோடு என் காரில் அழைத்துச் செல்லமாட்டேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு, வெளியேறும் இதே லெனின் நிரஞ்சனின் மகிழுந்தில் ஒரே ஒரு முறையேணும் பயணித்துவிடுவேன் என்று.
அந்த இல்லத்தை விட்டு வெளியே நடந்தவன் எண்ணமெல்லாம், ‘நான்... நான்.. நான்...’ என்ற வார்த்தையைச் சுற்றியே.
அவனையே பார்த்து நிற்கும் தளிரை அவன் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை.
:: :: :: :: :: :: :: ::
