மீ.ரா
Member
- Messages
- 65
- Reaction score
- 86
- Points
- 18
அத்தியாயம்-34
முதல் பால் vs இரண்டாம் பால்
பெக்கி ஒரு விஷயத்தை எழுதும் போது என்ன நடக்கும் என்றால் திரும்பவும் அதே நிகழ்வை நம் மனதில் நடந்ததுபடி நினைப்போம். அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு நடக்கும் போது இருந்த உணர்வு மீண்டும் மனதில் எழும். அதனால் இந்த விஷயத்தை எழுதறது எனக்கு மீண்டும் அப்போது நான் உணர்ந்த அதே வலியை உருவாக்கும். நெஞ்சின் நடுவே பாரம் கூடும்.
மீனினி சின்ன வயதில் இருந்தே நிறைய சாப்பிடுவாள். அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவாள். அதனால் பத்து வயதில் அவளுடைய உடல் எடை ஐம்பதைத் தொட்டிருந்தது. அவள் உயரம் அதிகம் தான். நான் அவள் தோள்பட்டை அளவே இருப்பேன். பதிமூன்று வயதில் முப்பது கிலோவில் இருந்து முப்பத்தி ஒரு கிலோ ஏற்ற என்னுடைய டாக்டர் அவ்வளவு சிரமப்பட்டார்.
ஆனால் மீனுவின் நிலையே வேறு. அவள் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். பின்ஞ் ஈட்டிங்க் என்று அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிடும் வழக்கம் இருந்தது. அதே சமயம் சின்ன சிறு குழந்தைகள் பக்கத்து வீடுகளில் இருக்கும் குழந்தைகளுடன் விளையாட ஆசைப்படும். விளையாட ஆரம்பிக்கும். வெற்றியும் நானும் சின்ன வயதில் விளையாடிக் கொண்டே இருப்போம்.
மீனினி அந்த மாதிரி இல்லை. மீனினி வீட்டிலேயே அடைந்து கிடைந்தாள். வீட்டினர் மட்டும் தான் உலகம். அவர்கள் பெற்றோர்கள் பெருமையாக “ என் பொண்ணுக்கு பிரண்ட்ஸே கிடையாது “ என்று சொல்லும் அளவு வைத்திருக்கும்படி அவளது நடத்தை இருந்திருக்கிறது. என் பக்கத்தில் பெண்கள் என்றால் வீட்டோடு அடங்கி ஒடுங்கி இருந்தால் தான் நல்ல பெண் என்று கூறுவார்கள்.
இவ்வளவு ஏன் யுஜி படிச்சுகிட்டு இருக்கும் போது கல்லூரி விடுதியில் இருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பினால் நான் வேறேங்கும் செல்ல மாட்டேன். ஏனென்றால் இவ்வளவு நாள் வெளியில் இருந்திருக்கிறோம். அதனால் வீட்டில் இருப்பேன். அதற்கு என் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி “உங்க பொண்ணு இருக்கற இடமே தெரியாம அமைதியாக இருக்குதுங்க.” என்று என் அம்மாவிடம் பாராட்டிச் சென்றிருக்கிறார்.
இதெல்லாம் என்னைப் பற்றியா இப்படிப் பேசினார்கள் என்று வியந்த போன விஷயங்கள். அதே அம்மாள் நான் ஹாஸ்டல் டேவில் ஆடிய ஆட்டத்தைப் பார்த்திருந்தால் தெரிந்திருக்கும்.
ஆனால் மீனினிக்கு நண்பர்களே அவர்களின் கசின்ஸ் மட்டும் தான். அதுமட்டுமில்லாமல் அவளுக்கு சோஷியல் ஆன்சைட்டி இருந்திருக்கிறது. வகுப்பில் பதில் தெரிந்தாலும் எழுந்து பதில் சொல்லப் பயம். அகாடமியில் படிக்கும் போது கூட அப்படித்தான். அவள் பதில் கூறி நான் பார்த்ததில்லை.
“எனக்கு எல்லார் முன்னாடியும் பேச ரொம்ப பயம் கா. டீச்சர்ஸ்ட்ட பதில் சொல்லறதுக்கும் பயம்.”
அதுமட்டுமில்லாமல் முன் பின் தெரியாத ஆட்களிடமும் பேச பயம். கொஞ்சம் ஷோஷியல் ஆன்சைட்டி இருக்கிறது. சிறு வயதிலிருந்தே அவளுக்கு வீட்டில் எதும் பெரியதாக வேலைகள் இருந்ததில்லை. விளையாட எங்கும் சென்றதில்லை. மீனினிக்கு பிசிக்கல் ஆக்டிவிட்டி கிடையாது.
பள்ளிக் கூடத்தில் டீனேஜிற்கு பிறகு சில நண்பர்கள் அமைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அடிக்கடி அவளுக்குச் மனச் சோர்வாக இருக்கும். அடிக்கடி தற்கொலை எண்ணமும் வரும். இதெல்லாம் எதற்கு என்று மட்டும் தெரியவில்லை.
அகாடமியில் வகுப்பில் நாங்கள் அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அன்று பார்த்து நான் முதல் ரோவில் அமரவில்லை. மீனினிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். வழக்காமாக மாணவர்களுக்கு மைக் ஏதாவது விழா என்றால் மட்டும் தருவார்கள். சாதராணமாக வகுப்பு நடக்கும் போது மைக் மாணவர்களிடம் வராது. நார்மலாகப் பேசுவோம். அன்று வேறு சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தோம். பெண்களுக்கு உள்ள பிரச்சினைகள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். உனக்கே தெரியும் பெக்கி. பெண்கள் எந்த அளவுக்கு நசுக்கப்படுகிறார்கள் என்று.
முதல் முறை ஒரு மாணவன் பேசினான். அவன் எப்பவும் வகுப்பில் பதில் அதிகமாகப் சொல்லும் ஆட்களில் ஒருவன். ஐ மஸ்ட் சே ஹி இஸ் பிரிட்டி.
ஆனால் அன்று மட்டும் ஏதோ நடுங்கும் குரலில் பேசிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் இந்த விஷயத்தையும் மக்கள் முன் வந்து பேச வேண்டும் என்று சொன்னது காதில் விழுந்தது. எனக்கு அந்த உணர்வைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் அவ்வளவு பெரிய ஹாலில் எனக்குச் சரியாக காதில் அவன் பேசியது விழவில்லை.
அவன் பேசிய விஷயம் தான் மீனினியை என்னிடம் அந்த விஷயத்தைக் கூற வைத்தது. அவ அதைச் சொன்ன விதம் இருக்கே “அக்கா காபி குடிச்சேன் “ அப்படினு சொல்ற மாதிரி இயல்பா சொல்லிவிட்டு என் மனதில் பாரத்தை ஏற்றிவிட்டது தான் மிச்சம்.
கதவு நிலவில் சாய்ந்து கொண்டே “அக்கா ஐ வாஸ் ரேப்ட் டூயூரிங்க் சைல்ட்குட்.” மீனினி என்னிடம் சொன்னது இதுதான். அவ்வளவு சீக்கிரம் அசராத என்னையே அதிர்ச்சியாக்கின பெருமை அவளை மட்டுமே சேரும்.
“வாட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்? அத காஃபி குடிச்சங்கற மாதிரி சொல்ற?” என்று அதிர்ச்சியுடனே கேட்டேன்.
“எப்போ எப்படி ?”
“ஐஞ்சு வயசாக இருக்கும் போது.”
“அப்புறம் ஏன் யாருக்கும் சொல்லல?”
“எனக்கு டென்த் படிக்கும் போதுதான் நியாபகம் வந்தது.”
“ஏன் கிட்ட மட்டும் ஏன் சொன்ன?”
“உன் கிட்ட மட்டும்தான் கம்பர்ட்டபிளா பீல் செய்ய முடியுது.”
தண்ணீரை எடுத்து மட மட வென்று குடித்தேன். நெஞ்சின் நடுவே ஏறிய பாரம் குறையவே இல்லை.
அன்று இரவு உறங்குவதற்குள் நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தான் தெரியும். நான் சைக்காலஜி பீல்ட்ல இருந்திருந்தா எனக்கு இவ்வளவு அதிர்ச்சி இருந்திருக்காது. ஆஃப் பீல்ட் வந்துட்டு திரும்ப உள்ள போன மாதிரி இருந்தது.
அவளிடம் இந்த கன்பெஷனுக்கு பிறகு மறுபடியும் அமர வைத்துப் பேசினேன்.
“இப்ப ஏன் உனக்கு சொல்லனும் தோணுச்சு?”
“இன்னிக்கு கிளாஸில் அந்த சொன்ன விஷயம் என்னை டிரிகர் செஞ்சுருச்சு. “
“எந்த அண்ணா? என்ன விஷயம்?”
“அதான் சங்கர் அண்ணா. “
“பிரண்ட் ரோ பாய். அவன் என்ன சொன்னான்?”
“அவன் சொன்னது நீ கேட்கலயா அக்கா?”
“அவன் ஏமோஷனலான பேசுனான். அது மட்டும் புரிஞ்சுது. ஆனா கண்டென்ட் என்னனு எனக்குக் கேட்கல.”
“அந்த அண்ணாவை சின்ன வயசாக இருக்கும் போது அவருக்குப் பாடம் எடுத்த டீச்சரே அவங்கள செக்ஸ்யுவல் ஆப்யூஸ் செஞ்சுருக்காரு. நிறைய தடவை. அதத்தான் அவரு சொன்னாரு. பொண்ணுங்க ரேப் பத்தி பேசுற எல்லாரும் அந்த அளவுக்கு ஆண்கள் ரேப் செய்யப்படறதப் பத்தி பேசறது இல்லை. ஏன் சட்டமும் கூட இல்லை. நிறைய ஆண்களும் இதை வெளியில் சொல்றதுக்கு முனவரது இல்லை. ஏன்னா பசங்களுக்கு இந்த மாதிரி நடந்துச்சுனு சொன்னா அத கேலியாகத்தான் பார்க்கிறாங்க. இந்த விஷயமும் வெளியில் பேசப்படனும் . இதத்தான் அந்த அண்ணா சொன்னாங்க. அதனால தான் எனக்கும் தைரியம் வந்துச்சு.”
“வீட்டுல தெரியுமா? “
“இல்லைக்கா சொல்ல தைரியம் இல்லை. ஆனால் ஒரு தடவை என்னோட பூயூச்சர் சிஸ்டர் இன் லாகிட்ட சொல்ல டிரை செய்துருக்கேன். அதுவும் இன் டைரக்டா. ஆனால் அது எல்லாம் நானே இமேஜின் பன்னிகிறேனு அப்படியே அத கண்டுக்கவே இல்லை. இவளே என்னைப் புரிஞ்சாகத்த எங்க சொல்ல. நான் இத வீட்டுல சொல்லி என்னை வீட்டுல ஏத்துக்காம ரிஜக்ட் செய்துட்டா என்னால அத மட்டும் தாங்கவே முடியாது.”
நான் தலையை மட்டும் ஆட்டினேன்.
அவளுக்கு தீடிரென்று டென்த் படிக்கும் போது தீடிரென்று நியாபகம் வந்திருக்கிறது. அதிலிருந்துதான் தான் இதுவரை காரணம் அறியாமல் அனுபவித்த வேதனைகளுக்கு காரணம் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் நினைவு வந்த பிறகு மேலும் அவள் நிலை மோசமடைந்ததே தவிர சரியாக வில்லை. ஒரு கட்டத்தில் தன் அப்பாவின் இயல்பான தொடுதலுக்குக் கூட எரிந்து விழுந்திருக்கிறாள்.
மிகுந்த மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகி இருக்கிறாள். அவளுடைய மூட் சுவிங்க்ஸ் , சூசைட் தாட்ஸ் குறையவே இல்லை. அதையும் மீறி எப்படி வாழ்ந்தாள் என்றால் எனக்குச சாகிற அளவுக்குத் தைரியம் பத்தாது என்பாள்.
பதினைந்து வருடத்திற்கு மேலாக நைட் டெடரில் வாழ்ந்திருக்கிறாள்.
நான் ஒரு தடவை இந்த் மாதிரி ஒரு விசயத்தைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணுக்கு தான் சிறுவயதில் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டது மறந்துவிட்டது. அது அறுபது வயதில் நினைவுக்கு வந்து கோர்ட்டில் வழக்குப் போட்டுவிட்டார், அவருக்கு செலக்டிவ் அம்னீசியா இருந்திருக்கிறது. தாங்க முடியாத ஒரு நிகழ்வை மனமே மறக்கடித்துக் கொள்ளும். அதுதான் அவர்களை தங்கள் வாழ்வில் மேலும் வாழ உதவும்.
ஆனால் மீனினி மறந்தாலும் அவள் ஆழ்மனதில் அது அப்படியே தான் இருந்திருக்கிறது. அதுதான் அவளுடைய அதிகப்படியான சாப்பிடுதல் , யாரிடமும் பழகாமை என்ற குணங்களை வலுப்படுத்தி இருக்கிறது.
மீனினி இதிலிருந்து எப்படியாவது எஸ்கேப் ஆக முயற்சி செய்திருக்கிறாள். அந்த டைவர்சன்தான் காதலில் விழ முயற்சி செய்திருக்கிறாள். ஆனாலும் அதுவும் வேலைக்காகவில்லை. தன்னை மட்டும் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு அன்பைச் செலுத்தும் ஒரு உறவைத் தேடினாள்.
இன்னமுன் என் மனதில் ஏற்பட்ட வலி அப்படியே இருக்கிறது. அவனைக் கொல்ல வேண்டும். மீனினியை சைல்ட்கூட் அடல்ட்கூட் என்று அனைத்தையும் பாழாக்கியது அவள் சிறு வயதாக இருக்கும் போது அவர்கள் வீட்டுக்கு அருகில் தங்கியிருந்த ஒரு பதினாறு வயது பையன். இப்போது அவனுக்கு வயதாகி விட்டது.
பக்கத்து வீட்டில் அடிக்கடி விளையாட அவளைத் தூக்கிச் செல்வான் அவன். அப்படி கிடைத்த ஒரு நாளில் மீனினியை இவ்வாறு செய்துவிட்டான். அதற்குப் பிறகுதான் மீனினி முழுதாக மாறிவிட்டாள்.
அலைவான்....
டைரி இயல்பாக இருக்க வேண்டும் என்று தமிழ் , ஆங்கிலம் , கொங்கு தமிழ் கலந்து எழுதி இருப்பேன். பிழைகளும் விட்டிருப்பேன். ஏனென்றால் பிழை இல்லாமல் எழுவது சாத்தியம் கிடையாது. நாம் எடிட் செய்யலாம். ஆனால் ஒரு பர்பெக்ட் டைரியைப் பார்க்க முடியாது.
முதல் பால் vs இரண்டாம் பால்
பெக்கி ஒரு விஷயத்தை எழுதும் போது என்ன நடக்கும் என்றால் திரும்பவும் அதே நிகழ்வை நம் மனதில் நடந்ததுபடி நினைப்போம். அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வு நடக்கும் போது இருந்த உணர்வு மீண்டும் மனதில் எழும். அதனால் இந்த விஷயத்தை எழுதறது எனக்கு மீண்டும் அப்போது நான் உணர்ந்த அதே வலியை உருவாக்கும். நெஞ்சின் நடுவே பாரம் கூடும்.
மீனினி சின்ன வயதில் இருந்தே நிறைய சாப்பிடுவாள். அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவாள். அதனால் பத்து வயதில் அவளுடைய உடல் எடை ஐம்பதைத் தொட்டிருந்தது. அவள் உயரம் அதிகம் தான். நான் அவள் தோள்பட்டை அளவே இருப்பேன். பதிமூன்று வயதில் முப்பது கிலோவில் இருந்து முப்பத்தி ஒரு கிலோ ஏற்ற என்னுடைய டாக்டர் அவ்வளவு சிரமப்பட்டார்.
ஆனால் மீனுவின் நிலையே வேறு. அவள் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். பின்ஞ் ஈட்டிங்க் என்று அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிடும் வழக்கம் இருந்தது. அதே சமயம் சின்ன சிறு குழந்தைகள் பக்கத்து வீடுகளில் இருக்கும் குழந்தைகளுடன் விளையாட ஆசைப்படும். விளையாட ஆரம்பிக்கும். வெற்றியும் நானும் சின்ன வயதில் விளையாடிக் கொண்டே இருப்போம்.
மீனினி அந்த மாதிரி இல்லை. மீனினி வீட்டிலேயே அடைந்து கிடைந்தாள். வீட்டினர் மட்டும் தான் உலகம். அவர்கள் பெற்றோர்கள் பெருமையாக “ என் பொண்ணுக்கு பிரண்ட்ஸே கிடையாது “ என்று சொல்லும் அளவு வைத்திருக்கும்படி அவளது நடத்தை இருந்திருக்கிறது. என் பக்கத்தில் பெண்கள் என்றால் வீட்டோடு அடங்கி ஒடுங்கி இருந்தால் தான் நல்ல பெண் என்று கூறுவார்கள்.
இவ்வளவு ஏன் யுஜி படிச்சுகிட்டு இருக்கும் போது கல்லூரி விடுதியில் இருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பினால் நான் வேறேங்கும் செல்ல மாட்டேன். ஏனென்றால் இவ்வளவு நாள் வெளியில் இருந்திருக்கிறோம். அதனால் வீட்டில் இருப்பேன். அதற்கு என் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி “உங்க பொண்ணு இருக்கற இடமே தெரியாம அமைதியாக இருக்குதுங்க.” என்று என் அம்மாவிடம் பாராட்டிச் சென்றிருக்கிறார்.
இதெல்லாம் என்னைப் பற்றியா இப்படிப் பேசினார்கள் என்று வியந்த போன விஷயங்கள். அதே அம்மாள் நான் ஹாஸ்டல் டேவில் ஆடிய ஆட்டத்தைப் பார்த்திருந்தால் தெரிந்திருக்கும்.
ஆனால் மீனினிக்கு நண்பர்களே அவர்களின் கசின்ஸ் மட்டும் தான். அதுமட்டுமில்லாமல் அவளுக்கு சோஷியல் ஆன்சைட்டி இருந்திருக்கிறது. வகுப்பில் பதில் தெரிந்தாலும் எழுந்து பதில் சொல்லப் பயம். அகாடமியில் படிக்கும் போது கூட அப்படித்தான். அவள் பதில் கூறி நான் பார்த்ததில்லை.
“எனக்கு எல்லார் முன்னாடியும் பேச ரொம்ப பயம் கா. டீச்சர்ஸ்ட்ட பதில் சொல்லறதுக்கும் பயம்.”
அதுமட்டுமில்லாமல் முன் பின் தெரியாத ஆட்களிடமும் பேச பயம். கொஞ்சம் ஷோஷியல் ஆன்சைட்டி இருக்கிறது. சிறு வயதிலிருந்தே அவளுக்கு வீட்டில் எதும் பெரியதாக வேலைகள் இருந்ததில்லை. விளையாட எங்கும் சென்றதில்லை. மீனினிக்கு பிசிக்கல் ஆக்டிவிட்டி கிடையாது.
பள்ளிக் கூடத்தில் டீனேஜிற்கு பிறகு சில நண்பர்கள் அமைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அடிக்கடி அவளுக்குச் மனச் சோர்வாக இருக்கும். அடிக்கடி தற்கொலை எண்ணமும் வரும். இதெல்லாம் எதற்கு என்று மட்டும் தெரியவில்லை.
அகாடமியில் வகுப்பில் நாங்கள் அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். அன்று பார்த்து நான் முதல் ரோவில் அமரவில்லை. மீனினிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். வழக்காமாக மாணவர்களுக்கு மைக் ஏதாவது விழா என்றால் மட்டும் தருவார்கள். சாதராணமாக வகுப்பு நடக்கும் போது மைக் மாணவர்களிடம் வராது. நார்மலாகப் பேசுவோம். அன்று வேறு சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தோம். பெண்களுக்கு உள்ள பிரச்சினைகள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். உனக்கே தெரியும் பெக்கி. பெண்கள் எந்த அளவுக்கு நசுக்கப்படுகிறார்கள் என்று.
முதல் முறை ஒரு மாணவன் பேசினான். அவன் எப்பவும் வகுப்பில் பதில் அதிகமாகப் சொல்லும் ஆட்களில் ஒருவன். ஐ மஸ்ட் சே ஹி இஸ் பிரிட்டி.
ஆனால் அன்று மட்டும் ஏதோ நடுங்கும் குரலில் பேசிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் இந்த விஷயத்தையும் மக்கள் முன் வந்து பேச வேண்டும் என்று சொன்னது காதில் விழுந்தது. எனக்கு அந்த உணர்வைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் அவ்வளவு பெரிய ஹாலில் எனக்குச் சரியாக காதில் அவன் பேசியது விழவில்லை.
அவன் பேசிய விஷயம் தான் மீனினியை என்னிடம் அந்த விஷயத்தைக் கூற வைத்தது. அவ அதைச் சொன்ன விதம் இருக்கே “அக்கா காபி குடிச்சேன் “ அப்படினு சொல்ற மாதிரி இயல்பா சொல்லிவிட்டு என் மனதில் பாரத்தை ஏற்றிவிட்டது தான் மிச்சம்.
கதவு நிலவில் சாய்ந்து கொண்டே “அக்கா ஐ வாஸ் ரேப்ட் டூயூரிங்க் சைல்ட்குட்.” மீனினி என்னிடம் சொன்னது இதுதான். அவ்வளவு சீக்கிரம் அசராத என்னையே அதிர்ச்சியாக்கின பெருமை அவளை மட்டுமே சேரும்.
“வாட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்? அத காஃபி குடிச்சங்கற மாதிரி சொல்ற?” என்று அதிர்ச்சியுடனே கேட்டேன்.
“எப்போ எப்படி ?”
“ஐஞ்சு வயசாக இருக்கும் போது.”
“அப்புறம் ஏன் யாருக்கும் சொல்லல?”
“எனக்கு டென்த் படிக்கும் போதுதான் நியாபகம் வந்தது.”
“ஏன் கிட்ட மட்டும் ஏன் சொன்ன?”
“உன் கிட்ட மட்டும்தான் கம்பர்ட்டபிளா பீல் செய்ய முடியுது.”
தண்ணீரை எடுத்து மட மட வென்று குடித்தேன். நெஞ்சின் நடுவே ஏறிய பாரம் குறையவே இல்லை.
அன்று இரவு உறங்குவதற்குள் நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தான் தெரியும். நான் சைக்காலஜி பீல்ட்ல இருந்திருந்தா எனக்கு இவ்வளவு அதிர்ச்சி இருந்திருக்காது. ஆஃப் பீல்ட் வந்துட்டு திரும்ப உள்ள போன மாதிரி இருந்தது.
அவளிடம் இந்த கன்பெஷனுக்கு பிறகு மறுபடியும் அமர வைத்துப் பேசினேன்.
“இப்ப ஏன் உனக்கு சொல்லனும் தோணுச்சு?”
“இன்னிக்கு கிளாஸில் அந்த சொன்ன விஷயம் என்னை டிரிகர் செஞ்சுருச்சு. “
“எந்த அண்ணா? என்ன விஷயம்?”
“அதான் சங்கர் அண்ணா. “
“பிரண்ட் ரோ பாய். அவன் என்ன சொன்னான்?”
“அவன் சொன்னது நீ கேட்கலயா அக்கா?”
“அவன் ஏமோஷனலான பேசுனான். அது மட்டும் புரிஞ்சுது. ஆனா கண்டென்ட் என்னனு எனக்குக் கேட்கல.”
“அந்த அண்ணாவை சின்ன வயசாக இருக்கும் போது அவருக்குப் பாடம் எடுத்த டீச்சரே அவங்கள செக்ஸ்யுவல் ஆப்யூஸ் செஞ்சுருக்காரு. நிறைய தடவை. அதத்தான் அவரு சொன்னாரு. பொண்ணுங்க ரேப் பத்தி பேசுற எல்லாரும் அந்த அளவுக்கு ஆண்கள் ரேப் செய்யப்படறதப் பத்தி பேசறது இல்லை. ஏன் சட்டமும் கூட இல்லை. நிறைய ஆண்களும் இதை வெளியில் சொல்றதுக்கு முனவரது இல்லை. ஏன்னா பசங்களுக்கு இந்த மாதிரி நடந்துச்சுனு சொன்னா அத கேலியாகத்தான் பார்க்கிறாங்க. இந்த விஷயமும் வெளியில் பேசப்படனும் . இதத்தான் அந்த அண்ணா சொன்னாங்க. அதனால தான் எனக்கும் தைரியம் வந்துச்சு.”
“வீட்டுல தெரியுமா? “
“இல்லைக்கா சொல்ல தைரியம் இல்லை. ஆனால் ஒரு தடவை என்னோட பூயூச்சர் சிஸ்டர் இன் லாகிட்ட சொல்ல டிரை செய்துருக்கேன். அதுவும் இன் டைரக்டா. ஆனால் அது எல்லாம் நானே இமேஜின் பன்னிகிறேனு அப்படியே அத கண்டுக்கவே இல்லை. இவளே என்னைப் புரிஞ்சாகத்த எங்க சொல்ல. நான் இத வீட்டுல சொல்லி என்னை வீட்டுல ஏத்துக்காம ரிஜக்ட் செய்துட்டா என்னால அத மட்டும் தாங்கவே முடியாது.”
நான் தலையை மட்டும் ஆட்டினேன்.
அவளுக்கு தீடிரென்று டென்த் படிக்கும் போது தீடிரென்று நியாபகம் வந்திருக்கிறது. அதிலிருந்துதான் தான் இதுவரை காரணம் அறியாமல் அனுபவித்த வேதனைகளுக்கு காரணம் தெரிந்திருக்கிறது. ஆனால் நினைவு வந்த பிறகு மேலும் அவள் நிலை மோசமடைந்ததே தவிர சரியாக வில்லை. ஒரு கட்டத்தில் தன் அப்பாவின் இயல்பான தொடுதலுக்குக் கூட எரிந்து விழுந்திருக்கிறாள்.
மிகுந்த மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகி இருக்கிறாள். அவளுடைய மூட் சுவிங்க்ஸ் , சூசைட் தாட்ஸ் குறையவே இல்லை. அதையும் மீறி எப்படி வாழ்ந்தாள் என்றால் எனக்குச சாகிற அளவுக்குத் தைரியம் பத்தாது என்பாள்.
பதினைந்து வருடத்திற்கு மேலாக நைட் டெடரில் வாழ்ந்திருக்கிறாள்.
நான் ஒரு தடவை இந்த் மாதிரி ஒரு விசயத்தைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணுக்கு தான் சிறுவயதில் வன்புணர்வு செய்யப்பட்டது மறந்துவிட்டது. அது அறுபது வயதில் நினைவுக்கு வந்து கோர்ட்டில் வழக்குப் போட்டுவிட்டார், அவருக்கு செலக்டிவ் அம்னீசியா இருந்திருக்கிறது. தாங்க முடியாத ஒரு நிகழ்வை மனமே மறக்கடித்துக் கொள்ளும். அதுதான் அவர்களை தங்கள் வாழ்வில் மேலும் வாழ உதவும்.
ஆனால் மீனினி மறந்தாலும் அவள் ஆழ்மனதில் அது அப்படியே தான் இருந்திருக்கிறது. அதுதான் அவளுடைய அதிகப்படியான சாப்பிடுதல் , யாரிடமும் பழகாமை என்ற குணங்களை வலுப்படுத்தி இருக்கிறது.
மீனினி இதிலிருந்து எப்படியாவது எஸ்கேப் ஆக முயற்சி செய்திருக்கிறாள். அந்த டைவர்சன்தான் காதலில் விழ முயற்சி செய்திருக்கிறாள். ஆனாலும் அதுவும் வேலைக்காகவில்லை. தன்னை மட்டும் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு அன்பைச் செலுத்தும் ஒரு உறவைத் தேடினாள்.
இன்னமுன் என் மனதில் ஏற்பட்ட வலி அப்படியே இருக்கிறது. அவனைக் கொல்ல வேண்டும். மீனினியை சைல்ட்கூட் அடல்ட்கூட் என்று அனைத்தையும் பாழாக்கியது அவள் சிறு வயதாக இருக்கும் போது அவர்கள் வீட்டுக்கு அருகில் தங்கியிருந்த ஒரு பதினாறு வயது பையன். இப்போது அவனுக்கு வயதாகி விட்டது.
பக்கத்து வீட்டில் அடிக்கடி விளையாட அவளைத் தூக்கிச் செல்வான் அவன். அப்படி கிடைத்த ஒரு நாளில் மீனினியை இவ்வாறு செய்துவிட்டான். அதற்குப் பிறகுதான் மீனினி முழுதாக மாறிவிட்டாள்.
அலைவான்....
டைரி இயல்பாக இருக்க வேண்டும் என்று தமிழ் , ஆங்கிலம் , கொங்கு தமிழ் கலந்து எழுதி இருப்பேன். பிழைகளும் விட்டிருப்பேன். ஏனென்றால் பிழை இல்லாமல் எழுவது சாத்தியம் கிடையாது. நாம் எடிட் செய்யலாம். ஆனால் ஒரு பர்பெக்ட் டைரியைப் பார்க்க முடியாது.
