Meerajo
Member
- Messages
- 33
- Reaction score
- 6
- Points
- 8
RD-22- சிவதாசன் எனும் நான்!...- அத்தியாயம்-15
சமீதா என்று தனது பெயரை மாற்றிக்கொண்டு, அலாவுதீன் கில்ஜியின் மாகாராணிக்குப் பணிப்பெண் வேடத்தில் இருக்கும் நிலா, சத்திகனைப் பார்த்ததும் வினாக்களைத் தொடுக்க, அவள் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்த சத்திகன்,
சீலன் கொடுத்தனுப்பிய குளிகை இருக்குமிடத்தைக் காட்டியது.
உடனே குளிகையை எடுத்துப் பார்த்தவள்,
"இந்தக் குளிகையைப் பார்த்தால்… அவர் தயாரித்தது போல் இல்லையே? யாரேனும் சித்தர் கொடுத்தார்களா சத்திகா?" என்று கேட்டதும்,
"ஆமாம்!" என்பதைப் போல் தலையசைத்தது சத்திகன்,
"சீலன் வேறு ஏதேனும் கூறினாரா? ஓலை எதுவும் அனுப்பவில்லையே?" என்று கேட்க,
நிலாவின் உச்சந்தலையை முகர்ந்து விட்டு, தள்ளி நின்று நிலாவைப் பார்த்தது சத்திகன்.
"அதாவது… அவர் என்னைப் பத்திரமாகவும், நேசத்துடனும் பார்த்துக் கொள்ளச் சொன்னார் என்கிறாயா?"
"ஆமாம்!" என்றது…
அப்பொழுது யாரோ குதிரை லாயத்தை நோக்கி வரும் சந்தடி கேட்டதும், குளிகையைத் தனது தலையை மறைத்து அணிந்திருந்த மேல் அங்கியின் நுனியில் முடிந்து, தனது கொண்டைக்குள் வேகமாகச் செருகி வைத்து அதனை, மேல் அங்கியால் நன்றாக மறைத்து, பிறகு, தான் குளிருக்கு இதமாகப் போர்த்தியிருந்த உள்ளன் சால்வையையும் தலை முழுவதும் போர்த்திக்கொண்டே, சட்டென்று ஐந்து குதிரைகளுக்கு அப்பால் தள்ளிச் சென்று, அங்கிருந்த சிறு திட்டில் அமர்ந்து கொண்டாள்.
சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்த காவலாளி, "நீ யாரம்மா? ஏன் இங்கே அமர்ந்திருக்கிறாய்?" என்று கேட்டதும்,
"நான் குதிரைசேனை வீரன் இளம்பொறையின் தங்கை. இங்கு மகாராணிக்குப் பணிப்பெண்ணாக இருக்கிறேன்... எனக்கு என் தமயனாரின் ஞாபகம் வந்ததால், அவரைக் காணும் பொருட்டு இங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கிறேன்." என்றாள்.
"இந்நேரத்தில் உன்னுடைய அறையைவிட்டு வெளியே வர அனுமதியில்லையே? அதோடு இங்கெயெல்லாம் வரக்கூடாதும்மா. புறப்படு… உன் அறைக்குச்செல்… இனியொருமுறை உன்னை வெளியிடங்களில் பார்த்தால் அரசவையில் கொண்டுபோய் நிறுத்திவிடுவேன்… புரிகிறதா?" என்று கூறியதோடு, நிலா, அவளது அறை இருக்கும் மாளிகைக்குள் செல்லும் வரை, உடன் சென்று, அவள் தலை மறைந்ததும், தன் பணியைத் தொடர்ந்தான்.
தனது படுக்கையில் சென்று படுத்த நிலா என்ற சமீதாவிற்கு உறக்கம் கண்களைச் சுழற்ற அயர்ந்து உறங்கினாள்.
சமீதா வெளியே சென்று வந்ததை, அதே கூடத்தில் தங்கியிருந்த ஒரு பெண் படுத்தநிலையில் இருந்தபடியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அமாவாசை முடிந்த அடுத்த நாள் காலை, சமையல்கூடத்தில் சமீதா வேலை செய்து கொண்டிருந்தபொழுது, திடீரென அரண்மனை வளாகத்தில் இருந்த அனைவருமே பதற்றமாக அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.
அதைக்கண்டு சமையல்கூடத்திலுள்ளோருக்கும் பதற்றம் தொற்றியது.
"என்னாயிற்று? என்னாயிற்று?" என்று தான் அனைவரும் கேட்டார்களே தவிர யாரும் நடந்த விஷயத்தைக்கூறினாரில்லை…
இங்கே இவ்வளவு களேபரம் நடக்கையில் சமீதா மட்டும் மிகவும் சிரத்தையாகக் கசாயத்தைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள்.
"சமீதா உன்னால் எப்படி இச்சூழ்நிலையிலும் நிதானமாகப் பணிசெய்ய முடிகிறது?" என்று ஒரு பெண் கேட்க,
"நாம் செய்வது உணவு தயாரிக்கும் பணி... அதிலும் நான் செய்து கொண்டிருப்பது காய்ச்சலை குணப்படுத்தும் கசாயத்தை. நம் கவனம் சிதறினால் பல உயிர்களுக்குப் பிரச்சினையாகிவிடக்கூடும்… அதனால்…"
"உன்னுடைய இந்த நல்ல எண்ணத்தால்தான் இவ்வளவு விரைவில் சமையல்கூடத்திற்குள் அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கிறாய். ஆனாலும் எதற்காக அனைவரும் இவ்வளவு பதற்றமாக இருக்கிறார்கள்? என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் கூட இல்லையா?" என்று கிண்டல் செய்தாள், நிலாவிற்கு உதவியாக இருந்த பணிப்பெண்.
"சரி!சரி! பேச்சோடு நிற்காமல் வேலையும் நடக்கட்டும். சமீதா! நீ விரைவாக தயார் செய்து அனுப்பு…" என்று சமையல்கூட நிர்வாகி ஆமிரா உத்தரவு பிறப்பித்தாள்..
"எதற்காக இவ்வளவு அதிகமான கசாயம் தயாரிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்களென்று நான் தெரிந்துகொள்ளலாமா?" என்ற சமீதாவிடம்,
"திடீரென்று வானிலை மாறியதால் சுல்தானின் மெய்க்காப்பாளர் மற்றும் ஊழியர்களுக்கு உடல் நலம் கெட்டுவிட்டது.அதனால்தான் குறைந்தது இருபது பேருக்குத் தேவையான கசாயம் தயாரிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்." என்று விளக்கினார் ஆமிரா
"அத்தனை மனிதர்கள் நோயால் அவதியுற்றால் வைத்தியரிடமும் மருந்து வாங்கலாமே?" என்ற சமீதாவை, 'இவள் என்ன அர்த்தத்தில் இப்படி கேட்கிறாள்?' என்பது போல் பார்த்தவாறு,
"மருத்துவ அமைச்சர் அவர்களிடம், நீ பிரமாதமாக மருந்து தயாரிப்பதாக மகாராணி ஏதோ ஒரு சமயத்தில் கூறியிருக்கிறார். அந்த நம்பிக்கையால் அமைச்சரும் சம்மதித்ததால்தான், சுல்தானின் மெய்க்காப்பாளர்களுக்கு மருந்து தாயாரிக்கும் பணியை முழுவதுமாக உனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்…" என்று கூறிய ஆமிரா, சமீதாவைப் பார்க்க,
"மகாராணிக்கு என் மீதுள்ள நம்பிக்கையில் என் மனம் சிலிர்க்கிறது." என்றாள் சமீதா.
"இது உனக்கு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு தெரியுமா? இப்பொழுது நீ தயாரிக்கும் மருந்து சரியாக வேலை செய்து, நல்ல பலனைக் கொடுத்தால், நம் சுல்தானிய அரச குடும்ப வைத்தியரின் ஆஸ்தான வைத்தியராகி விடுவாய். மேலும் மகாராணியின் பணிப்பெண் என்ற பதவியிலிருந்து முன்னேறி, மகாராணியின் தோழி என்ற இடத்திற்குச் செல்லவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. இதை சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்." என்று ஆமிரா ஆலோசனையும் கூறினார்.
சமீதா என்ற நிலாவின் கண்களில் தன் லட்சியத்தின் வாயில்கதவு திறப்பது தெரிந்தது.
இந்துஸ்தானின் வலிமை மிகுந்த சுல்தானியப் பேரரசிற்கு எதிராக, பாண்டியப் பேரரசின் பிரதிநிதியாகக் களம் இறங்கிய தினத்திலிருந்து, வெற்றிபெரும் மார்க்கம் ஒன்றையே எண்ணி வாழ்ந்தவளுக்கு இது மிகப்பெரிய வாய்ப்பு தான்.
மனமும் உடலும் சோர்ந்து போகும்பொழுதெல்லாம் நங்கையின் கடைசி நிமிடங்களும், அவளுடைய வீரமுமே கண் முன்னால் வந்து நின்றது நிலாவிற்கு.
'என்றுமே நீ தனி ஆள் இல்லை நிலா!... எப்பொழுதும் உன்னருகில் நான் இருக்கிறேன்... அதோடு நீ தனியாள் இல்லை நிலா, நீ பாண்டிய பேரரசின் பிரதிநிதி! உன்னால் பாண்டியப் பேரரசுக்கே விடிவுகாலம் வர வேண்டும்! அதை நினைவில் கொள்! மனம் சோர்ந்து போகாதே!" என்று அடிக்கடி நங்கை சொல்வது போலவே தோன்றும் நிலாவிற்கு.
"ஆம் நங்கை! நம் லட்சியம் நிறைவேறும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை…' என்று தன் தோழியிடம் ஆத்மார்த்தமாகப் பேசிய நிலாவிற்கு, இங்கு வந்த சில தினங்களில் டெல்லி சாம்ராஜ்யத்தைக் கண்டு மலைத்துப் போய் அன்றிரவு சத்திகனிடம் (குதிரை) உரையாடியது நினைவு வந்தது…
"இவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டி அரசாளும் மன்னனையும், அவன் அரசையும் என்னால் வீழ்த்த முடியுமா சத்திகா?" என்று குதிரை லாயத்திலிருந்த சத்திகனிடம் கேட்டாள் சமீதா என்ற நிலா.
"முடியும் என்று நம்பித்தானே வந்தோம்!" என்று தானும் நிலாவிற்குத் துணையிருப்பதை, சைகையால் சுட்டிக் காட்டியது சத்திகன்.
"எப்படி? சாதாரண பணிப்பெண்ணால், இந்துஸ்தானத்தின் பெரும்பகுதிக்கு மன்னனாகிய அலாவுதீன் கில்ஜியை வீழ்த்த முடியுமா?"
"சாதாரண பெண்ணால் முடியாது. ஆனால் தன் தோழியை வதைத்தவனைப் பலிவாங்க வந்திருக்கும் உங்களால் அது எளிதாக முடியும்." என்றான் நிலா, சத்திகனிடம் பேசுவதைக் கேட்டபடி வந்த இளம்பொறை!
"அண்ணா! தாங்களா?" என்று 'இந்தச் சமயத்தில் இளம்பொறை எப்படி இங்கே வந்தான்?' என்று அதிர்ச்சியாகக் கேட்ட நிலாவிடம்,
"இதில் ஆச்சரியம் கொள்ள என்ன இருக்கிறது? நான் சுல்தானிய குதிரைப்படை குதிரைகளைப் பழக்கும் பணியிலும் இருப்பதால், இந்தக் குதிரைலாயத்தின் அருகிலேயே நான் தங்குமிடமும் இருக்கிறது… அதிருக்கட்டும், தயவுசெய்து இன்னொன்றையும் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் மட்டும் தனியாகச் சத்திகன் அருகில் நிற்பதும், பேசுவதும் சத்திகனையும் நம் எதிரிகளிடம் காட்டிக்கொடுத்து விடும். அதே நேரத்தில், நீங்கள் சத்திகனிடம் பேச எண்ணும்போது நான் உங்கள் அருகில் இருந்தால், அண்ணனும், தங்கையும் பணி முடிந்தபிறகு சந்தித்துப் பேசிக் கொள்வதாகத் தோன்றும். இனிமேல் இங்கு வரும்பொழுது நான் இருக்கிறேனா? என்பதை உறுதிபடுத்திய பிறகு பேசுங்கள். நமக்கு ஏதேனும் நேர்ந்தாலும், நடந்த விபரங்களைச் சீலனிடம் கூற சத்திகன் நலமுடன் இருந்தே ஆக வேண்டும். சரிதானே?" என்று எச்சரிக்கை செய்தான் பாண்டிய தேசத்தின் குதிரைப் படையைப் பழக்கப்படுத்த வந்து, தற்போது நிலாவுக்குத் துணையாக டெல்லி சுல்தானின் குதிரைப் படை வீரனாக இருக்கும் இளம்பொறை.
"நீங்கள் சொல்வது சரியே! இன்னும் நான் கவனமாக இருக்கிறேன்." என்று தலையாட்டிய நிலாவிடம்,
"உங்களிடம் நான் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை… அன்று தனியொரு பெண்ணாக வீறுகொண்டு எழுந்து, என்னுடன் வந்த அந்த வீரப்பெண்மணியா நீங்கள்? ஒரு பெண், மனம் வைத்து விட்டால் முடியாதது என்று ஒன்று இருக்கிறதா என்ன? நம் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால் பல ராஜ்ஜியங்கள் சரிந்து வீழ்ந்தது பெண்ணால்தானே?… அப்படியிருக்க நீங்கள், வந்த சிறிது நாட்களிலேயே இப்படி மலைக்கிறீர்களே?!!" என்று இளம்பொறை பேசப்பேச, நிலாவிற்குப் பழைய உத்வேகம் வந்தது…
"பல தேசங்களுக்குச் சென்று குதிரைப்படைக் குதிரைகளை, பழக்கச்சென்றபோது கிடைத்த அனுபவத்தில், ஸ்ரீராமருக்கு அணில் உதவியதுபோல், என் அனுபவத்தில் பட்டதைக் கூறுகின்றேன்... ஒரு மனிதன் பகைக்கவே கூடாத மனிதர்களில் சமையல்காரரும், மருத்துவரும் மிகவும் முக்கியமானவர்கள்… நீங்கள் இவ்விரண்டு விஷயங்களில் கவனம் வையுங்கள்… அரண்மனை சமையல்கூடத்திற்குள் அல்லது அரண்மனை வைத்திய சாலைக்குள் செல்வதற்கான வழியைத் தேடுங்கள்… நீங்கள் எண்ணிவந்த காரியம் தானாக அரங்கேறும்." என்று கூறிவிட்டு விடைபெற்றான்.
'அன்று இளம்பொறை அண்ணா கொடுத்த ஆலோசனைதான் இன்றைய வெற்றியின் ஆதாரம்!' என்று மனதார இளம்பொறைக்கு நன்றி கூறினாள் நிலா...
அதே நேரத்தில் சமையல்கூடத்தின் வாயிலில் வந்து நின்றிருந்தான் இளம்பொறை! அவனைப் பார்த்ததும் அருகில் இருந்த பெண்ணிடம் வேலையை ஒப்படைத்துவிட்டு, இளம்பொறையின் அருகில் சென்றாள்.
"கவனமாக இருங்கள். இன்று இரவு உங்கள் இருப்பிடத்திற்கு அருகில் இருக்கும் மண்டபத்தில் காத்திருக்கிறேன்." என்று படபடவெனவும், நிலாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் வகையிலும் கூறிவிட்டு சட்டென்று அவ்விடத்தை விட்டு மறைந்தான் இளம்பொறை.
ஒரு நிமிடம் அதே இடத்தில் நின்றபடி இளம்பொறை சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிலா, 'ஏதோ நடந்திருக்கிறது…" என்று யோசித்தபடி, மீண்டும் கசாயம் தயாராகும் இடத்திற்கு வந்து அங்குப் பணி செய்து கொண்டிருந்த பணிப்பெண்ணிடம், "இன்று ஏன் எல்லோரும் பரபரப்பாக இருக்கிறார்கள்?" என்று கேட்டாள்.
அதற்கு அந்தப் பணிப்பெண், "ஏதோ பிரச்சனை நடந்து விட்டது போல, என்ன விபரம் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. மிகவும் ரகசியமாக வைத்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு தூரம் ரகசியம் காக்கிறார்கள் என்றால், அது நிச்சயம் நம் ராஜாங்கம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாகத் தான் இருக்கும்." என்று என்று கிசுகிசுப்பாகக் கூறினாள்.
கசாயம் தயாரானதும் பொறுப்பாளரிடம் கொடுத்துவிட்டு, மகாராணியின் அரண்மனைக்குச் சென்று விசாரித்த பொழுதும் நிலாவிற்கு, அரண்மனை அல்லோகலப் பட்டதற்கான காரணத்தை அறிய முடியவில்லை.
அன்று இரவு தன் இருப்பிடத்திற்கு வந்த நிலாவிற்கு இளம்பொறை, அவனை இரவு சந்திக்கச் சொன்னது ஞாபகம் வர, வழக்கம்போலப் பணிப்பெண்கள் அனைவரும் உறங்கும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தாள்.
அனைவரும் உறங்கவும், மெல்ல எழுந்து அருகிலிருந்த மண்டபத்திற்குச் சென்றாள்.
அந்த மண்டபம், சிறு விளக்கொலியில் மிகவும் பழமையான ஓவியம் போலிருந்தது. அந்த விளக்கின் ஒலியால் மண்டபத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே மங்கலான வெளிச்சத்தைப் பெற்றிருக்க, ஏனைய பகுதிகள் கருங்காலி மரத்தை அரைத்துப் பூசிக்கொண்டதைப் போல, இருண்டு காணப்பட்டது.
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஒருசில தேசாந்திரிகள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இருளில் பாதி, வெளிச்சத்தில் பாதியுமாகக் கிடந்ததைப் பார்க்கையில், மனித உறுப்புகளான கை, கால், உடலின் ஒரு பகுதி மட்டும் தனியாகக் கிடந்ததைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
இருட்டான பகுதியில் நின்றபடி நிலா, இருளுக்குத் தன் பார்வையைப் பழக்கபபடுத்திக் கொண்டிருந்தபொழுது அவளை ஒரு கரிய உருவம் நெருங்கியது…
தன் இடையில் செருகியிருந்த குத்துவாளை எடுத்துக்கொண்டு தன்னை நோக்கி வந்த உருவத்தை ஊற்று நோக்கினாள்.
உருவம் நெருங்க, நெருங்க வருவது யார் என்று நிலாவிற்குப் புரியும் பொழுதே, "நான் இளம்பொறை! குத்துவாளுக்கு வேலை கொடுத்துவிடாதீர்கள்!" என்று கூறிய வார்த்தைகளில் நகைச்சுவை இருந்தாலும், அவன் முகத்தில் சிறிய பதற்றம் இருந்ததைக் கவனித்த நிலா,
"என்னாயிற்று அண்ணா?" என்று கேட்டாள்.
"அலாவுதீனின் பிரியத்திற்குரிய படைத் தலைவரான மாலிக்காபூர், நம் பாண்டிய மன்னர்களின் அரண்மனையில் தங்கி இருந்திருக்கிறார். அதனால் கோபமுற்ற பாண்டிய சிற்றரசர்கள் சிலர் சேர்ந்து அரண்மனையை முற்றுகையிட்டு, போர் நடந்து இருக்கிறது…"
"அருமை!" என்றவளின் சந்தோசத்தைக்கண்ட இளம்பொறையின் முகத்திலும் சற்றே பதற்றம் குறைய,
"அது மட்டுமல்ல, வேறொரு சம்பவமும் நடந்திருக்கிறது. மாலிக்காபூரிடம் பிணையக் கைதியாக இருந்த பாண்டிய தேசத்து வீரர்கள், யானைப்படை, குதிரைப்படை அனைத்தும் மாயமாகி இருக்கிறது."
கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிய "பிறகு?" என்று சந்தோஷமாக அவசரப்படுத்தியவளிடம்,
"அதனால் மாலிக்காபூர் கடும் கோபத்தில் இருப்பதாகவும், சுல்தானிடம் ஆலோசனை பெறுவதற்காக இங்கே வந்துகொண்டிருப்பதாகவும் செய்தி வந்திருக்கிறது."
"வரட்டும்! வரட்டும்! அவருக்கும் சிறந்த கசாயம் ஒன்றை தயார் செய்துவிடுகிறேன்." என்று நிலா கூறிய விதத்தில் பதற்றம் சுத்தமாக மறைந்து அவளுடன் தன்னுடைய சந்தோசத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ளும் வகையில் சிறிய புன்னகை ஒன்றை சிந்தினான் இளம்பொறை.
"நீங்கள் மிகவும் கவனமாக இருங்கள். இனி நாம் இருவரும், சூழ்நிலை சரியாகும்வரை சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டாம். எனக்கு ஏதேனும் உதவி தேவை என்றால் நான் சத்திகனிடம் ஓலை எழுதி வைக்கிறேன். நீங்களும், உங்களுக்கு ஏதேனும் என்னிடம் கூற வேண்டும் என்றால் சத்திகன் மூலமாகவே எனக்குத் தூது அனுப்புங்கள்... வருகிறேன்." என்று கூறிவிட்டு, பதிலைக் கூட எதிர்பாராமல் மீண்டும் அந்த இடத்தை விட்டு வேகமாக மறைந்தான்.
'பிணையக் கைதிகள் மாயமான விஷயம், சீலனின் கைங்கர்யமாக இருக்குமோ?' என்று நினைத்த நிலாவிற்கு,
சீலனின் முகமும், தீட்சண்யமான விழிகளும், சற்றே முறுக்கிய மீசையும், மீசையிலிருந்து வெளிப்படும் புன்னகையும் கண்களிலாட,
வழக்கம்போல் வலது கையின் கட்டைவிரலும் ஆள்காட்டி விரலும் முறுக்கிய மீசையை, மேல் நோக்கி நீவி விட்டபடி, ஒற்றைப் புருவத்தை ஏற்றி இறக்கி, "எப்படி?" என்று சீலன் கேட்பது போல் தோன்றவும், மனதிற்குள் சிரித்தவாறு தன் இருப்பிடம் வந்து சேர்ந்தாள்
நிலா, இரவுநேரத்தில் அனைவரும் உறங்கியபிறகு வெளியே சென்று வருவதை, மீண்டும் அதே பணிப்பெண் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை-1317
சிவதாசனின் கர்ஜனை தொடரும்…
⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️
சமீதா என்று தனது பெயரை மாற்றிக்கொண்டு, அலாவுதீன் கில்ஜியின் மாகாராணிக்குப் பணிப்பெண் வேடத்தில் இருக்கும் நிலா, சத்திகனைப் பார்த்ததும் வினாக்களைத் தொடுக்க, அவள் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்த சத்திகன்,
சீலன் கொடுத்தனுப்பிய குளிகை இருக்குமிடத்தைக் காட்டியது.
உடனே குளிகையை எடுத்துப் பார்த்தவள்,
"இந்தக் குளிகையைப் பார்த்தால்… அவர் தயாரித்தது போல் இல்லையே? யாரேனும் சித்தர் கொடுத்தார்களா சத்திகா?" என்று கேட்டதும்,
"ஆமாம்!" என்பதைப் போல் தலையசைத்தது சத்திகன்,
"சீலன் வேறு ஏதேனும் கூறினாரா? ஓலை எதுவும் அனுப்பவில்லையே?" என்று கேட்க,
நிலாவின் உச்சந்தலையை முகர்ந்து விட்டு, தள்ளி நின்று நிலாவைப் பார்த்தது சத்திகன்.
"அதாவது… அவர் என்னைப் பத்திரமாகவும், நேசத்துடனும் பார்த்துக் கொள்ளச் சொன்னார் என்கிறாயா?"
"ஆமாம்!" என்றது…
அப்பொழுது யாரோ குதிரை லாயத்தை நோக்கி வரும் சந்தடி கேட்டதும், குளிகையைத் தனது தலையை மறைத்து அணிந்திருந்த மேல் அங்கியின் நுனியில் முடிந்து, தனது கொண்டைக்குள் வேகமாகச் செருகி வைத்து அதனை, மேல் அங்கியால் நன்றாக மறைத்து, பிறகு, தான் குளிருக்கு இதமாகப் போர்த்தியிருந்த உள்ளன் சால்வையையும் தலை முழுவதும் போர்த்திக்கொண்டே, சட்டென்று ஐந்து குதிரைகளுக்கு அப்பால் தள்ளிச் சென்று, அங்கிருந்த சிறு திட்டில் அமர்ந்து கொண்டாள்.
சிறிது நேரத்தில் அங்கு வந்த காவலாளி, "நீ யாரம்மா? ஏன் இங்கே அமர்ந்திருக்கிறாய்?" என்று கேட்டதும்,
"நான் குதிரைசேனை வீரன் இளம்பொறையின் தங்கை. இங்கு மகாராணிக்குப் பணிப்பெண்ணாக இருக்கிறேன்... எனக்கு என் தமயனாரின் ஞாபகம் வந்ததால், அவரைக் காணும் பொருட்டு இங்கு வந்து அமர்ந்திருக்கிறேன்." என்றாள்.
"இந்நேரத்தில் உன்னுடைய அறையைவிட்டு வெளியே வர அனுமதியில்லையே? அதோடு இங்கெயெல்லாம் வரக்கூடாதும்மா. புறப்படு… உன் அறைக்குச்செல்… இனியொருமுறை உன்னை வெளியிடங்களில் பார்த்தால் அரசவையில் கொண்டுபோய் நிறுத்திவிடுவேன்… புரிகிறதா?" என்று கூறியதோடு, நிலா, அவளது அறை இருக்கும் மாளிகைக்குள் செல்லும் வரை, உடன் சென்று, அவள் தலை மறைந்ததும், தன் பணியைத் தொடர்ந்தான்.
தனது படுக்கையில் சென்று படுத்த நிலா என்ற சமீதாவிற்கு உறக்கம் கண்களைச் சுழற்ற அயர்ந்து உறங்கினாள்.
சமீதா வெளியே சென்று வந்ததை, அதே கூடத்தில் தங்கியிருந்த ஒரு பெண் படுத்தநிலையில் இருந்தபடியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அமாவாசை முடிந்த அடுத்த நாள் காலை, சமையல்கூடத்தில் சமீதா வேலை செய்து கொண்டிருந்தபொழுது, திடீரென அரண்மனை வளாகத்தில் இருந்த அனைவருமே பதற்றமாக அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.
அதைக்கண்டு சமையல்கூடத்திலுள்ளோருக்கும் பதற்றம் தொற்றியது.
"என்னாயிற்று? என்னாயிற்று?" என்று தான் அனைவரும் கேட்டார்களே தவிர யாரும் நடந்த விஷயத்தைக்கூறினாரில்லை…
இங்கே இவ்வளவு களேபரம் நடக்கையில் சமீதா மட்டும் மிகவும் சிரத்தையாகக் கசாயத்தைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள்.
"சமீதா உன்னால் எப்படி இச்சூழ்நிலையிலும் நிதானமாகப் பணிசெய்ய முடிகிறது?" என்று ஒரு பெண் கேட்க,
"நாம் செய்வது உணவு தயாரிக்கும் பணி... அதிலும் நான் செய்து கொண்டிருப்பது காய்ச்சலை குணப்படுத்தும் கசாயத்தை. நம் கவனம் சிதறினால் பல உயிர்களுக்குப் பிரச்சினையாகிவிடக்கூடும்… அதனால்…"
"உன்னுடைய இந்த நல்ல எண்ணத்தால்தான் இவ்வளவு விரைவில் சமையல்கூடத்திற்குள் அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கிறாய். ஆனாலும் எதற்காக அனைவரும் இவ்வளவு பதற்றமாக இருக்கிறார்கள்? என்று தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் கூட இல்லையா?" என்று கிண்டல் செய்தாள், நிலாவிற்கு உதவியாக இருந்த பணிப்பெண்.
"சரி!சரி! பேச்சோடு நிற்காமல் வேலையும் நடக்கட்டும். சமீதா! நீ விரைவாக தயார் செய்து அனுப்பு…" என்று சமையல்கூட நிர்வாகி ஆமிரா உத்தரவு பிறப்பித்தாள்..
"எதற்காக இவ்வளவு அதிகமான கசாயம் தயாரிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்களென்று நான் தெரிந்துகொள்ளலாமா?" என்ற சமீதாவிடம்,
"திடீரென்று வானிலை மாறியதால் சுல்தானின் மெய்க்காப்பாளர் மற்றும் ஊழியர்களுக்கு உடல் நலம் கெட்டுவிட்டது.அதனால்தான் குறைந்தது இருபது பேருக்குத் தேவையான கசாயம் தயாரிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்." என்று விளக்கினார் ஆமிரா
"அத்தனை மனிதர்கள் நோயால் அவதியுற்றால் வைத்தியரிடமும் மருந்து வாங்கலாமே?" என்ற சமீதாவை, 'இவள் என்ன அர்த்தத்தில் இப்படி கேட்கிறாள்?' என்பது போல் பார்த்தவாறு,
"மருத்துவ அமைச்சர் அவர்களிடம், நீ பிரமாதமாக மருந்து தயாரிப்பதாக மகாராணி ஏதோ ஒரு சமயத்தில் கூறியிருக்கிறார். அந்த நம்பிக்கையால் அமைச்சரும் சம்மதித்ததால்தான், சுல்தானின் மெய்க்காப்பாளர்களுக்கு மருந்து தாயாரிக்கும் பணியை முழுவதுமாக உனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்…" என்று கூறிய ஆமிரா, சமீதாவைப் பார்க்க,
"மகாராணிக்கு என் மீதுள்ள நம்பிக்கையில் என் மனம் சிலிர்க்கிறது." என்றாள் சமீதா.
"இது உனக்கு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு தெரியுமா? இப்பொழுது நீ தயாரிக்கும் மருந்து சரியாக வேலை செய்து, நல்ல பலனைக் கொடுத்தால், நம் சுல்தானிய அரச குடும்ப வைத்தியரின் ஆஸ்தான வைத்தியராகி விடுவாய். மேலும் மகாராணியின் பணிப்பெண் என்ற பதவியிலிருந்து முன்னேறி, மகாராணியின் தோழி என்ற இடத்திற்குச் செல்லவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. இதை சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்." என்று ஆமிரா ஆலோசனையும் கூறினார்.
சமீதா என்ற நிலாவின் கண்களில் தன் லட்சியத்தின் வாயில்கதவு திறப்பது தெரிந்தது.
இந்துஸ்தானின் வலிமை மிகுந்த சுல்தானியப் பேரரசிற்கு எதிராக, பாண்டியப் பேரரசின் பிரதிநிதியாகக் களம் இறங்கிய தினத்திலிருந்து, வெற்றிபெரும் மார்க்கம் ஒன்றையே எண்ணி வாழ்ந்தவளுக்கு இது மிகப்பெரிய வாய்ப்பு தான்.
மனமும் உடலும் சோர்ந்து போகும்பொழுதெல்லாம் நங்கையின் கடைசி நிமிடங்களும், அவளுடைய வீரமுமே கண் முன்னால் வந்து நின்றது நிலாவிற்கு.
'என்றுமே நீ தனி ஆள் இல்லை நிலா!... எப்பொழுதும் உன்னருகில் நான் இருக்கிறேன்... அதோடு நீ தனியாள் இல்லை நிலா, நீ பாண்டிய பேரரசின் பிரதிநிதி! உன்னால் பாண்டியப் பேரரசுக்கே விடிவுகாலம் வர வேண்டும்! அதை நினைவில் கொள்! மனம் சோர்ந்து போகாதே!" என்று அடிக்கடி நங்கை சொல்வது போலவே தோன்றும் நிலாவிற்கு.
"ஆம் நங்கை! நம் லட்சியம் நிறைவேறும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை…' என்று தன் தோழியிடம் ஆத்மார்த்தமாகப் பேசிய நிலாவிற்கு, இங்கு வந்த சில தினங்களில் டெல்லி சாம்ராஜ்யத்தைக் கண்டு மலைத்துப் போய் அன்றிரவு சத்திகனிடம் (குதிரை) உரையாடியது நினைவு வந்தது…
"இவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டி அரசாளும் மன்னனையும், அவன் அரசையும் என்னால் வீழ்த்த முடியுமா சத்திகா?" என்று குதிரை லாயத்திலிருந்த சத்திகனிடம் கேட்டாள் சமீதா என்ற நிலா.
"முடியும் என்று நம்பித்தானே வந்தோம்!" என்று தானும் நிலாவிற்குத் துணையிருப்பதை, சைகையால் சுட்டிக் காட்டியது சத்திகன்.
"எப்படி? சாதாரண பணிப்பெண்ணால், இந்துஸ்தானத்தின் பெரும்பகுதிக்கு மன்னனாகிய அலாவுதீன் கில்ஜியை வீழ்த்த முடியுமா?"
"சாதாரண பெண்ணால் முடியாது. ஆனால் தன் தோழியை வதைத்தவனைப் பலிவாங்க வந்திருக்கும் உங்களால் அது எளிதாக முடியும்." என்றான் நிலா, சத்திகனிடம் பேசுவதைக் கேட்டபடி வந்த இளம்பொறை!
"அண்ணா! தாங்களா?" என்று 'இந்தச் சமயத்தில் இளம்பொறை எப்படி இங்கே வந்தான்?' என்று அதிர்ச்சியாகக் கேட்ட நிலாவிடம்,
"இதில் ஆச்சரியம் கொள்ள என்ன இருக்கிறது? நான் சுல்தானிய குதிரைப்படை குதிரைகளைப் பழக்கும் பணியிலும் இருப்பதால், இந்தக் குதிரைலாயத்தின் அருகிலேயே நான் தங்குமிடமும் இருக்கிறது… அதிருக்கட்டும், தயவுசெய்து இன்னொன்றையும் புரிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்கள் மட்டும் தனியாகச் சத்திகன் அருகில் நிற்பதும், பேசுவதும் சத்திகனையும் நம் எதிரிகளிடம் காட்டிக்கொடுத்து விடும். அதே நேரத்தில், நீங்கள் சத்திகனிடம் பேச எண்ணும்போது நான் உங்கள் அருகில் இருந்தால், அண்ணனும், தங்கையும் பணி முடிந்தபிறகு சந்தித்துப் பேசிக் கொள்வதாகத் தோன்றும். இனிமேல் இங்கு வரும்பொழுது நான் இருக்கிறேனா? என்பதை உறுதிபடுத்திய பிறகு பேசுங்கள். நமக்கு ஏதேனும் நேர்ந்தாலும், நடந்த விபரங்களைச் சீலனிடம் கூற சத்திகன் நலமுடன் இருந்தே ஆக வேண்டும். சரிதானே?" என்று எச்சரிக்கை செய்தான் பாண்டிய தேசத்தின் குதிரைப் படையைப் பழக்கப்படுத்த வந்து, தற்போது நிலாவுக்குத் துணையாக டெல்லி சுல்தானின் குதிரைப் படை வீரனாக இருக்கும் இளம்பொறை.
"நீங்கள் சொல்வது சரியே! இன்னும் நான் கவனமாக இருக்கிறேன்." என்று தலையாட்டிய நிலாவிடம்,
"உங்களிடம் நான் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை… அன்று தனியொரு பெண்ணாக வீறுகொண்டு எழுந்து, என்னுடன் வந்த அந்த வீரப்பெண்மணியா நீங்கள்? ஒரு பெண், மனம் வைத்து விட்டால் முடியாதது என்று ஒன்று இருக்கிறதா என்ன? நம் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால் பல ராஜ்ஜியங்கள் சரிந்து வீழ்ந்தது பெண்ணால்தானே?… அப்படியிருக்க நீங்கள், வந்த சிறிது நாட்களிலேயே இப்படி மலைக்கிறீர்களே?!!" என்று இளம்பொறை பேசப்பேச, நிலாவிற்குப் பழைய உத்வேகம் வந்தது…
"பல தேசங்களுக்குச் சென்று குதிரைப்படைக் குதிரைகளை, பழக்கச்சென்றபோது கிடைத்த அனுபவத்தில், ஸ்ரீராமருக்கு அணில் உதவியதுபோல், என் அனுபவத்தில் பட்டதைக் கூறுகின்றேன்... ஒரு மனிதன் பகைக்கவே கூடாத மனிதர்களில் சமையல்காரரும், மருத்துவரும் மிகவும் முக்கியமானவர்கள்… நீங்கள் இவ்விரண்டு விஷயங்களில் கவனம் வையுங்கள்… அரண்மனை சமையல்கூடத்திற்குள் அல்லது அரண்மனை வைத்திய சாலைக்குள் செல்வதற்கான வழியைத் தேடுங்கள்… நீங்கள் எண்ணிவந்த காரியம் தானாக அரங்கேறும்." என்று கூறிவிட்டு விடைபெற்றான்.
'அன்று இளம்பொறை அண்ணா கொடுத்த ஆலோசனைதான் இன்றைய வெற்றியின் ஆதாரம்!' என்று மனதார இளம்பொறைக்கு நன்றி கூறினாள் நிலா...
அதே நேரத்தில் சமையல்கூடத்தின் வாயிலில் வந்து நின்றிருந்தான் இளம்பொறை! அவனைப் பார்த்ததும் அருகில் இருந்த பெண்ணிடம் வேலையை ஒப்படைத்துவிட்டு, இளம்பொறையின் அருகில் சென்றாள்.
"கவனமாக இருங்கள். இன்று இரவு உங்கள் இருப்பிடத்திற்கு அருகில் இருக்கும் மண்டபத்தில் காத்திருக்கிறேன்." என்று படபடவெனவும், நிலாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் வகையிலும் கூறிவிட்டு சட்டென்று அவ்விடத்தை விட்டு மறைந்தான் இளம்பொறை.
ஒரு நிமிடம் அதே இடத்தில் நின்றபடி இளம்பொறை சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த நிலா, 'ஏதோ நடந்திருக்கிறது…" என்று யோசித்தபடி, மீண்டும் கசாயம் தயாராகும் இடத்திற்கு வந்து அங்குப் பணி செய்து கொண்டிருந்த பணிப்பெண்ணிடம், "இன்று ஏன் எல்லோரும் பரபரப்பாக இருக்கிறார்கள்?" என்று கேட்டாள்.
அதற்கு அந்தப் பணிப்பெண், "ஏதோ பிரச்சனை நடந்து விட்டது போல, என்ன விபரம் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. மிகவும் ரகசியமாக வைத்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு தூரம் ரகசியம் காக்கிறார்கள் என்றால், அது நிச்சயம் நம் ராஜாங்கம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயமாகத் தான் இருக்கும்." என்று என்று கிசுகிசுப்பாகக் கூறினாள்.
கசாயம் தயாரானதும் பொறுப்பாளரிடம் கொடுத்துவிட்டு, மகாராணியின் அரண்மனைக்குச் சென்று விசாரித்த பொழுதும் நிலாவிற்கு, அரண்மனை அல்லோகலப் பட்டதற்கான காரணத்தை அறிய முடியவில்லை.
அன்று இரவு தன் இருப்பிடத்திற்கு வந்த நிலாவிற்கு இளம்பொறை, அவனை இரவு சந்திக்கச் சொன்னது ஞாபகம் வர, வழக்கம்போலப் பணிப்பெண்கள் அனைவரும் உறங்கும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தாள்.
அனைவரும் உறங்கவும், மெல்ல எழுந்து அருகிலிருந்த மண்டபத்திற்குச் சென்றாள்.
அந்த மண்டபம், சிறு விளக்கொலியில் மிகவும் பழமையான ஓவியம் போலிருந்தது. அந்த விளக்கின் ஒலியால் மண்டபத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே மங்கலான வெளிச்சத்தைப் பெற்றிருக்க, ஏனைய பகுதிகள் கருங்காலி மரத்தை அரைத்துப் பூசிக்கொண்டதைப் போல, இருண்டு காணப்பட்டது.
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஒருசில தேசாந்திரிகள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இருளில் பாதி, வெளிச்சத்தில் பாதியுமாகக் கிடந்ததைப் பார்க்கையில், மனித உறுப்புகளான கை, கால், உடலின் ஒரு பகுதி மட்டும் தனியாகக் கிடந்ததைப் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
இருட்டான பகுதியில் நின்றபடி நிலா, இருளுக்குத் தன் பார்வையைப் பழக்கபபடுத்திக் கொண்டிருந்தபொழுது அவளை ஒரு கரிய உருவம் நெருங்கியது…
தன் இடையில் செருகியிருந்த குத்துவாளை எடுத்துக்கொண்டு தன்னை நோக்கி வந்த உருவத்தை ஊற்று நோக்கினாள்.
உருவம் நெருங்க, நெருங்க வருவது யார் என்று நிலாவிற்குப் புரியும் பொழுதே, "நான் இளம்பொறை! குத்துவாளுக்கு வேலை கொடுத்துவிடாதீர்கள்!" என்று கூறிய வார்த்தைகளில் நகைச்சுவை இருந்தாலும், அவன் முகத்தில் சிறிய பதற்றம் இருந்ததைக் கவனித்த நிலா,
"என்னாயிற்று அண்ணா?" என்று கேட்டாள்.
"அலாவுதீனின் பிரியத்திற்குரிய படைத் தலைவரான மாலிக்காபூர், நம் பாண்டிய மன்னர்களின் அரண்மனையில் தங்கி இருந்திருக்கிறார். அதனால் கோபமுற்ற பாண்டிய சிற்றரசர்கள் சிலர் சேர்ந்து அரண்மனையை முற்றுகையிட்டு, போர் நடந்து இருக்கிறது…"
"அருமை!" என்றவளின் சந்தோசத்தைக்கண்ட இளம்பொறையின் முகத்திலும் சற்றே பதற்றம் குறைய,
"அது மட்டுமல்ல, வேறொரு சம்பவமும் நடந்திருக்கிறது. மாலிக்காபூரிடம் பிணையக் கைதியாக இருந்த பாண்டிய தேசத்து வீரர்கள், யானைப்படை, குதிரைப்படை அனைத்தும் மாயமாகி இருக்கிறது."
கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிய "பிறகு?" என்று சந்தோஷமாக அவசரப்படுத்தியவளிடம்,
"அதனால் மாலிக்காபூர் கடும் கோபத்தில் இருப்பதாகவும், சுல்தானிடம் ஆலோசனை பெறுவதற்காக இங்கே வந்துகொண்டிருப்பதாகவும் செய்தி வந்திருக்கிறது."
"வரட்டும்! வரட்டும்! அவருக்கும் சிறந்த கசாயம் ஒன்றை தயார் செய்துவிடுகிறேன்." என்று நிலா கூறிய விதத்தில் பதற்றம் சுத்தமாக மறைந்து அவளுடன் தன்னுடைய சந்தோசத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ளும் வகையில் சிறிய புன்னகை ஒன்றை சிந்தினான் இளம்பொறை.
"நீங்கள் மிகவும் கவனமாக இருங்கள். இனி நாம் இருவரும், சூழ்நிலை சரியாகும்வரை சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டாம். எனக்கு ஏதேனும் உதவி தேவை என்றால் நான் சத்திகனிடம் ஓலை எழுதி வைக்கிறேன். நீங்களும், உங்களுக்கு ஏதேனும் என்னிடம் கூற வேண்டும் என்றால் சத்திகன் மூலமாகவே எனக்குத் தூது அனுப்புங்கள்... வருகிறேன்." என்று கூறிவிட்டு, பதிலைக் கூட எதிர்பாராமல் மீண்டும் அந்த இடத்தை விட்டு வேகமாக மறைந்தான்.
'பிணையக் கைதிகள் மாயமான விஷயம், சீலனின் கைங்கர்யமாக இருக்குமோ?' என்று நினைத்த நிலாவிற்கு,
சீலனின் முகமும், தீட்சண்யமான விழிகளும், சற்றே முறுக்கிய மீசையும், மீசையிலிருந்து வெளிப்படும் புன்னகையும் கண்களிலாட,
வழக்கம்போல் வலது கையின் கட்டைவிரலும் ஆள்காட்டி விரலும் முறுக்கிய மீசையை, மேல் நோக்கி நீவி விட்டபடி, ஒற்றைப் புருவத்தை ஏற்றி இறக்கி, "எப்படி?" என்று சீலன் கேட்பது போல் தோன்றவும், மனதிற்குள் சிரித்தவாறு தன் இருப்பிடம் வந்து சேர்ந்தாள்
நிலா, இரவுநேரத்தில் அனைவரும் உறங்கியபிறகு வெளியே சென்று வருவதை, மீண்டும் அதே பணிப்பெண் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை-1317
சிவதாசனின் கர்ஜனை தொடரும்…
⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️⚔️
