Aara dilfar
Member
- Messages
- 46
- Reaction score
- 85
- Points
- 18
ஒற்றை நிலவின் மேல் இரண்டு மேகங்கள்.☁🌕☁
நிலவு - 35
முகம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டினுள் நுழைந்த தன் பேரனையும் நயனியையும் கண்ட தனலட்சுமி ஆறுதலடைந்தவராய் வாசலுக்கே சென்று அவர்களை வரவேற்றார்.
"அட வாங்கப்பா உங்களைப் பார்த்த பிறகுதான் நிம்மதியா இருக்கு. உன் ஊட்டுக்காரியக் கூட்டத்தான் அந்த ஓட்டம் ஓடினாயா?" தனலட்சுமியின் கேள்வியில் ஆதித்யன் சிரிக்க
"என்னடா சிரிப்பு வேண்டிக்கிடக்கு ஆளப்பாரு நான் இங்க பயந்தே போயிட்டேன்"
"ஏன் பாட்டி?"
"பிறகு பயப்படாம என்ன செய்வாங்க? நீ பாட்டுக்கு வந்த தாரா எங்கன்று கேட்ட கோயிலுக்குப் போயிருக்கா என்று நானும் சொன்னேன் எந்தக் கோயிலுன்னு கேட்ட பதில் சொன்னதுதான் தாமதம் நீ எப்போ வந்த எப்படி வந்த என்று கேட்குறதுக்குல்ல நின்ட எடத்துல உன்னைக் காணல்ல."
"அது வந்து பாட்டி...."
"சும்மா இழுக்காத எனக்கு எல்லாம் தெரியும்." அவர் ஒரு போடு போட மற்றையவர்கள் அதிர்ந்து விழித்தனர். ஆனால் நயனி மட்டும் அமைதி காக்க அவளை பார்த்தவாறே
"உனக்கு மேல உன் பொண்டாட்டி. இந்த நயனா என்னடான்னா வந்ததும் வராததுமா பூசாரியப் பார்க்கனும் இந்த தாரணிப்புள்ள கூடக் கொஞ்சம் கதைக்கனுமென்னு அவளை கூட்டிட்டு கோயிலுக்குப் போயிட்டு வாரேன் என்று போயிட்டா. வந்தவ சாப்பிடக்கூட இல்லை வந்த நீயும் அவ பின்னாடியே ஓடிட்ட அப்போதுல இருந்து இங்கதான் நின்னுட்டிருக்கேன். அதுசரி ஆதி நயனாவக் கூட்டிட்டிட்டுப் போகத்தான் உன்னை அனுப்புறதா காயு சொன்னா ஆனால் நீ எங்கப் பின்னாடியே வந்திருக்க அதுவும் நீ வரப் போற என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லல என்னப்பா ஊட்டுக்காரம்மாவ விட்டுட்டு இருக்க முடியல்லையோ?" பேரனை வம்புக்கிழுத்தார் தனலட்சுமி.
"ஓம் பாட்டி கொஞ்சங்கூட அவளை பிரிஞ்சு இருக்க முடியல்ல அதான் அவ பின்னாடியே நானும் வந்துட்டேன்" நயனதாராவைப் பார்த்தவாறே அவன்கூற அதனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தனலட்சுமிக்கோ
'அப்பாடா இவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளயும் இருந்த பிரச்சனை சரியாயிடுச்சு போல இது போதும் எனக்கு' எண்ணியவர் சிறிது நேரம் பேரன்களுடன் கிண்டலாகப் பேசிக் கொண்டிருக்க அதுவரை எதுவும் பேசாது இவர்களின் உரையாடலை சிறு சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நயனி
"அது சரி பாட்டி எங்க சாவித்ரி அத்தைய காணல்ல அதோட காவியா சஞ்சுக்கா யாரையும் காணல்ல எங்க எல்லோரும்? நாம வரும் போது இருந்தாங்களே."
"ஓம் பாட்டி நானும் கேக்கனுமென்று நினைச்சேன் நாங்க வந்து இவ்வளவு நேரமாயிடுச்சு அவங்க யாரையும் காணல்லயே எங்க அவங்க?" தாரணியும் கேட்க
"நயனாம்மா நீ வரும் போது எல்லோரும் இங்கதான் இருந்தாங்க நீதான் கால்ல சுடுதண்ணி ஊத்தின மாதிரி வந்த உடனேயே கோயிலுக்கு ஓடிட்டாயே பிறகு உனக்கு எப்படி தெரியுற ம்.... நாளைக்கு சஞ்சுவோட மச்சினருக்கு நிச்சயதார்த்தம் அதனால அவங்க எல்லோரும் சஞ்சனாவோட மாமியார் வீட்டுக்குப் போயிருக்காங்க. வவுனியாக்கு அநேகமா நாளை கழிச்சுத்தான் வருவாங்க."
"ஓ... அப்படியா?"
"சரி சரி இங்க நின்னு கதைச்சதெல்லாம் போதும் உள்ள போய் மிச்சக் கதையக் கதச்சுக்கலாம் இப்போ வாங்க உள்ள போகலாம்" என்று உள் அழைத்தவர் அவர்கள் வந்த பின்பும்
"அட வாம்மா மருமகளே வலதுகாலை வச்சு உள்ள வாம்மா"
"என்ன பாட்டிம்மா அதான் நாங்க வந்துட்டோமே திரும்பவும் வாம்மா மருமகளே என்று கூப்பிடுறீங்க என்னாச்சு பாட்டிம்மா?" நயனதாரா வினவ
"அம்மாடி நயனா நீதான் ஏற்கனவே வந்த மருமகளாயிற்றே நான் கூப்பிட்டது உன்னை இல்ல இனி நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போற மருமகளை அதான் உன்னோட உயிர்த்தோழி தாரணிய"
"பாட்டிம்மா" நயனதாரா இன்பமாய் அதிர தாரணியோ வெட்கத்துடன் தரை நோக்க சங்கரன் மெலிதாக புன்னகைக்க ஆதித்யனோ நடப்பது எதுவும் விளங்காது குழம்பினான். அவனின் குழப்ப முகத்தைப் பார்த்த தனலட்சுமி
"ஆதி இவங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர ஒருத்தர் விரும்புற விஷயம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் கண்ணா அதுவும் உனக்கு எக்ஸிடென்ட் ஆனப்பவே"
"என்ன சொல்லுறீங்க பாட்டி அப்பவேவா?"
"ஓமப்பா அப்பவேதான் எனக்கு இதுல முழு சம்மதம் இப்பதானே ஊருக்கு வந்திருக்கேன் இனி தங்கத்துகிட்டேயும் வாசுகிகிட்டேயும் கதைச்சு தாரணிம்மா வீட்டுல கதைக்க வேண்டியதுதான் அதுக்குப் பிறகு இவங்க கல்யாணம்தான்." அவர் கூறியதைக் கேட்ட மூவரும் மகிழ்ச்சியில் துள்ள மகிழ்ந்த போதும் தாரணியின் முகமோ சோகத்தைக் காட்டியது.
"என்ன தாரணி ஒரு மாதிரி ஆகிட்ட?" அவளை முதலில் கவனித்த ஆதித்யன் அவளிடம் வினவ ஒன்றுமில்லை என தலையாட்ட அப்போது
"இல்லைடி தாரு அவர் கேக்குறது சரிதான் உன் முகமே சரியில்லையே என்னாச்சுடி திடீரென்று உம்மன்னாம் மூஞ்சி ஆகிட்ட" அவள் அப்போதும் இல்லை என்று தலையசைக்க
"தாரணிம்மா என்ன யோசிக்குற உன்னோட கல்யாண விசயந்தானே கதைச்சிட்டிருக்கோம் நியாயமா நீ சந்தோசப்படனும் ஆனால் அந்த சந்தோசத்தோட சேர்த்து ஒருவித குழப்பமும் கவலையும் உன் முகத்துல நிறஞ்சிருக்கு என்னதான் பிரச்சனை என்று இந்த பாட்டிக்கிட்ட சொல்லும்மா"
"....." எதுவும் கூறாது அவள் மௌனம் சாதிக்க மீண்டும் நயனியும் தனலட்சுமியும் அவளை வற்புறுத்த சங்கரின் முகம் அமைதியைக் காட்ட அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யன் ஒரு முடிவெடுத்தவனாய்
"ஏய் ரவுடி பேபி உங்க வீட்டுல இந்தக் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கமாட்டாங்க அதைத்தானே யோசிக்குற அதனாலதானே உன் முகம் இப்படி ஒரு ரியக்ஸன காட்டுது எம் ஐ கரெக்ட்?" அவனின் கேள்வியில் அதிர்ந்து விழித்தாள் தாரணி அவளின் அதிர்ந்த தோற்றமே அதுதான் காரணம் என்பதை மற்றையவர்களுக்கு உணர்த்த தன்னை சுதாகரித்துக் கொண்ட தாரணியும் ஆம் என தலையசைத்தாள்.
"பாட்டிம்மா இதைப்பற்றி ஏற்கனவே நான் கரன்கிட்ட கதைச்சிருக்கேன். ஆனால் உங்களுக்கிட்டயும் சொல்லுறதுதான் முறை. எங்க வீட்டுல இந்த காதல் கல்யாணத்துக்கெல்லாம் ஒத்துகிட மாட்டாங்க. அதுவும் எங்கப்பாம்மா ஒத்துக்கிட்டாலும் என்னோட பெரியம்மாவும் மாமாவும் அதை நடக்க விட மாட்டாங்க. அதான் யோசனையா இருக்கு இதுக்காகத்தான் ஆரம்பத்துல அவரை புடிச்சிருந்தாலும் நான் கரனை விட்டு விலகிப் போனேன் ஆனால் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல என்னாலயும் தாங்க முடியாமத்தான் என் விருப்பத்தை ஒத்துக்கிட்டேன். இப்போ என்ன செய்யுறதுன்னு ஒன்றும் விளங்கல்ல உங்க எல்லோரோட சம்மதமும் கிடச்சி என் கரன் எனக்கு கிடச்சிருவாரென்று சந்தோசப்படுறதா? இல்லை எங்க வீட்டுல சம்மதிக்க மாட்டாங்கன்னு கவலைப்படுறதா? எனக்கு எதுவும் விளங்கல்ல பாட்டிம்மா"
"இங்கப்பாரும்மா தாரணி நீ இதப்பத்தி எல்லாம் யோசிச்சு குழம்பாத உங்க காதல் விசயம் யாருக்கும் தெரியாம பார்த்துக்கிடலாம் நாங்களே பொண்ணு கேட்டு வந்த மாதிரி இருக்கட்டும் சரியா?" அவரின் வார்த்தையில் ஆறுதலடைந்தவள்
"பாட்டிம்மா ஒரு விசயம் இப்போதைக்கு இந்தக் கல்யாணம் வேண்டாமே ஏன்னா நிச்சயமா எங்க வீட்டுல ஒத்துக்க மாட்டாங்க அதுக்குக் காரணம் நான் இப்போதான் கொலீஜூல ஃபெஸ்ட் இயர் முடிச்சிருக்கேன். இன்னும் இரண்டு வருஷத்துல மொத்தமா முடிஞ்சுடும். அதுக்குப் பிறகு கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாமே அப்படியில்லாம இப்பவே நீங்க பேச வந்தா அவங்களுக்கு சந்தேகம் வந்துடும் கல்யாணமும் கட்டித் தர மாட்டாங்க. மொத்தமா நான் என்னோட கரனை மறக்க வேண்டியதாயிருக்கும் எங்க பெரியம்மாக்கு இந்த காதல் கல்யாணமெல்லாம் அறவே பிடிக்காது அவங்க நினைக்குறதத்தான் செய்ய நினைப்பாங்க எங்க சந்தோசத்தைப் பத்தியெல்லாம் கொஞ்சமும் யோசிக்க மாட்டாங்க அவங்க பார்வையில காதல் என்றால் பாவம் என்று நினைக்குறவங்க அதனாலதான் சொல்லுறன் பாட்டி நானும் என் படிப்ப முடிச்சாத்தான் என்னாலயும் அவங்களை இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க வக்க முடியும். அப்படியில்லாட்டி என் படிப்பு பாழாக என் கரன்தான் காரணம் என்று பழி போட்டுவாங்க அந்த மாதிரி ஒரு களங்கம் என் கரனுக்கு வரக்கூடாது. எங்க காதலையும் கொச்சப்படுத்திடுவாங்க அதுமட்டுமில்ல இந்த விசயம் தெரிஞ்ச உடனே கண்டவனுக்கு என்னைக் கல்யாணமும் கட்டி வச்சுடுவாங்க. கரனில்லாத வாழ்க்கைய என்னால நினச்சுக்கூட பார்க்க முடியாது. அதுக்காகத்தான் யோசிச்சு இப்படியொரு முடிவெடுத்திருக்கேன். இதைப்பற்றி ஏற்கனவே கரன்கிட்ட கதைச்சுட்டேன். என்னோட நிலமைய நீங்களும் விளங்குவீங்க என்று நம்புறேன்" தாரணி பேசி முடிக்க நித்திலாவின் விசயத்திலும் இதுதான் நடந்திருக்கின்றதென நண்பர்கள் இருவரும் புரிந்து கொண்டார்கள்.
"பாட்டி தாரு என்னோட ஏற்கனவே சொல்லிட்டா எப்ப இருந்தாலும் அவதான் என் பொண்டாட்டி அதனால நானும் இரண்டு வருஷம் கழிச்சு கல்யாணம் கட்டிக்க சம்மதிச்சிட்டேன்." சங்கர் உறுதியாகக் கூற
"ஓம் பாட்டிம்மா தாரு வீட்டுல இந்தப் பிரச்சனை இருக்கு தாரு அம்மாப்பா ரொம்ப நல்லவங்க. அவங்க சம்மதிச்சுடுவாங்க ஆனால் இந்த பெரியம்மாவும் மாமாவும் அவங்கள சம்மதிக்க விடமாட்டாங்க." நயனியும் தன் பங்குக்கு தாரணி வீட்டைப் பற்றி எடுத்துரைக்க
"ஓ... இவ்வளவு சிக்கலிருக்கா சரிதாம்மா உன்னோட படிப்பு முடியட்டும் அதுக்குப்பிறகு நாம கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாம். இப்போதைக்கு தங்கத்துக்கிட்டயும் வாசுகிட்டயும் விசயத்தை சொல்லிடலாம் அவங்க கொஞ்சம் நிம்மதியா இருப்பாங்க"
"ஐயோ பாட்டி சொதப்பிடாதீங்க"
"ஏன்டா சங்கரு இப்படி சொல்லுறாய்?"
"அவங்களுக்கு தெரிஞ்சா அடுத்த நிமிசம் தாரணி வீட்டுக்குப் போயிடுவாங்க பொண்ணு கேட்டு அதுக்குப் பிறகு எல்லாம் கொலாப்ஸாகிடும்"
"ஐயோ அப்படியா சொல்லுற?"
"பாட்டிம்மா இப்போதைக்கு நம்ம ஐஞ்சு பேருக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிருக்கட்டும் மற்றவங்களுக்கு தெரிய வேணாமே ப்ளீஸ் பாட்டிம்மா" தாரணி கெஞ்சலாகக் கேட்க
"சரிம்மா நான் யாருட்டயும் சொல்லல்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ வந்து எங்களுக்கு கல்யாணம் கட்டி வைங்கோன்னு கேக்குறீங்களோ அன்றைக்கு எல்லாருட்டயும் சொல்லிக்குறேன் என்ன இது ஓகேவா?"
"டபுள் ஓகே பாட்டி" நால்வரும் கோரசாக கத்தினர்.
"சரி சரி பாட்டி வரும் போது பொண்டாட்டிய பார்க்குற ஆசையில சாப்பிடவே இல்லையா இப்போ பயங்கரமா பசிக்குது சாப்பாடு ரெடியா பாட்டி?" ஆதித்யன் தனலட்சுமியிடம் கேட்க
"ஓம் ஆதி கனகாகிட்ட அப்பவே சொல்லிட்டேன் எல்லாம் தயாரா மேசையில எடுத்து வச்சிருப்பா வாங்க சாப்பிடலாம் சங்கர் தாரணிம்மாவையும் கூட்டிட்டு வாப்பா"
"இல்ல பாட்டி நான் வீட்டுக்குப் போறேன் நீங்க மத்தவங்களை சாப்பிட கூட்டிட்டுப் போங்க"
"தாரணிம்மா இங்கப்பாரு நீ சொன்னதை நான் கேட்டனில்ல அப்போ நான் சொல்லுவத நீயும் கேட்கனும் தானே." அவள் தயக்கத்துடன் ஆம் எனத் தலையாட்ட
"அப்போ இன்றைக்கு எங்களோடதான் சாப்பிடுற சங்கரு கூட்டிட்டு வா ஆதி நீயும் உன் பொண்டாட்டிய கூட்டிட்டு வாப்பா" என்றவாறே தனலட்சுமி சாப்பாட்டறையை நோக்கி நடந்தார். அனைவரும் வந்தமர்ந்ததும்
"தாரணி இது உன்னோட வீடு மாதிரி நினச்சுக்கோ தயக்கமில்லாம நல்லா சாப்பிடு சங்கரு உன் வருங்கால ஊட்டுக்காரிய இப்பவே நல்லா கவனிச்சுக்கடா" என்று கட்டளையிட்டவர் நயனியின் புறம் திரும்பி
"அம்மாடி நயனா உனக்காகத்தான் கோழி, முட்டை என்று அசைவமா சமைக்கச் சொன்னேன் நாளையிலயிருந்து கோயில்ல நேர்ச்ச முடிக்குறவரை மச்சம் மாமிசம் எதுவும் சாப்பிடக் கூடாது தனி சைவ சாப்பாடுதான் சாப்பிடனும் அதுக்காகத்தான் அசைவம் சமைக்கச் சொன்னேன்"
"என்ன சொல்லுறீங்க பாட்டி அப்போ இரண்டு நாளைக்கு என் தாரா மச்சம் மாமிசம் எதுவுமே சாப்பிடக் கூடாதா?"
"கூடாதுப்பா."
"அப்போ எனக்கும் சைவமே செஞ்சுடுங்கோ அதுமட்டுமில்ல இந்த வேண்டுதல்ல என் தாராக்கூட என்னால என்னெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் நானும் செய்யப் போறேன் அவளுக்குப் பக்கத்துணையா கடைசி வர இருப்பேன்." உணர்ச்சி பொங்கச் சொன்ன தன் பேரனின் காதல் மனது முழுவதுமாய் பாட்டிக்குப் புரிய
"சரிப்பா அப்படியே செஞ்சுடலாம். ஒரு புருஷன் தன் பொண்டாட்டிக்கிட்ட அதுவும் இந்த மாதிரி நேரத்துல நான் உன் கூடத்தான் இருக்கேன் என்று உணர வைக்குறத விட அந்தப் பொண்டாட்டிக்கு வேற என்ன சந்தோசம் இருக்கப் போகுது சொல்லு. நயனா ஆதிக்கு நீ கிடச்சதுதான் அதிஷ்டம் என்று சொன்னேனில்ல இப்போ சொல்லுறேம்மா நீயும் ரொம்பக் கொடுத்துவச்சவதான் இப்படியொரு புருஷன் கிடச்சிருக்கானே அப்போ நீயும் அதிஷ்டக்காரிதான் நயனாம்மா." தன் கணவனை பெருமை பொங்கப் பார்த்தவாறே கண்கள் கலங்க ஆம் எனத் தலையாட்டினாள் நயனதாரா.
"என்ன நயனி இது சின்னப்புள்ள மாதிரி கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டு பாட்டி சொல்லுற மாதிரி உன்னோட வாழ்க்கையில நான் வந்தத விட என் வாழ்க்கையில நீ வந்தது தான் நான் செஞ்ச புண்ணியம்." ஆதித்யனும் உணர்ந்து கூற
"நயனி யூ ஆர் லக்கிடி" தன் தோழிக்காக உண்மையாக சந்தோசப்பட்டாள் தாரணி ஏற்கனவே கணவனின் வார்த்தையில் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திலிருந்தவள் தன் தோழியும் பாராட்ட சிறகின்றி வானிலே பறந்தாள்.
"தாரணிம்மா நீயும் அதிஷ்டக்காரிதான் ஆனால் கல்யாணமான பிறகு பாரு எந்தளவுக்கு அதிஷ்டக்காரி என்று. சரி சரி சாப்பிடும்மா. நயனா நீயும் நல்லா சாப்பிடும்மா ஆதி உன் ஊட்டுக்காரிய கவனிக்குறது உன்னோட வேல" ஆதிக்கும் கட்டளையை பிறப்பித்தவர் இளசுகளுடன் தனக்கும் ஒருதட்டு வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்தார்.
சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அனைவரும் சிறிது நேரம் ஹாலில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். பின் சங்கர் தாரணியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு தானும் தன் வீட்டிற்கு செல்வதாய் அனைவரிடமும் விடை பெற தாரணியும் மற்றையவர்களிடம் கூறிக் கொண்டு தன் தோழியை அணைத்து கோயிலில் சந்திப்பதாய் கூறி விடைபெற்றாள். அவர்கள் சென்றதும் ஆதித்யன் நயனியை தன்னுடன் அழைக்க
"ஆதி, நயனா என்னோட தூங்கட்டும் ஏன்னா அவ கோயில்ல நேர்ச்சைய நிறைவேத்துற வரை சுத்த பத்தமா இருக்கனும். அதனால அவ என்கூடவே தூங்கட்டும் நீ போய் உன்னோட ரூம்ல தூங்குப்பா இன்னும் இரண்டு நாள் தானே பொறுத்துக்கோ என்ன?"
"என்ன இரண்டு நாளா?"
"ஓமப்பா, ரெண்டே நாள்தான் அதுசரி நயனா நீ கோயில் நேர்ச்ச முடிஞ்சதும் உங்க அம்மா வீட்டுக்குப் போறதாச் சொன்னயில்ல"
"என்ன? இல்ல இல்ல நாங்க எங்கயும் போகல்ல" ஆதித்யன் கட்டளையாகக் கூற
"உன் வீட்டம்மாதான் சொன்னா தீ மிதிச்ச பிறகு எங்கம்மா வீடுதான் வசதியின்னும் நான் போகனும் தடுக்கக் கூடாதுன்னும் சொன்னா"
"இல்ல பாட்டி அவ எங்கயும் போக மாட்டா என்னோட இங்கதான் இருப்பா"
"என்னம்மா நயனி அமைதியா நிக்குற"
"அது வந்து பாட்டிம்மா அவர்தான் சொல்லுறாரே பிறகு எப்படிப் போறது?" தனலட்சுமியிடமே அவள் கேள்வியைத் தொடுக்க
"அடப்பாவமே நானும் இதத்தானே சொன்னேன் அந்தப் பிடிவாதம் புடிச்ச இப்ப என்னடா என்றால் என் பேரன் ஒரு வார்த்தை சொன்னதும் மறுவார்த்தை கதைக்காம நிக்குற"
"அவர் சொன்ன பிறகு அப்பீல் ஏது பாட்டி?"
"பாட்டி அது சொல்லுறவங்க சொல்லனும்."
"அது என்னம்மோ உண்மைதான்டா நானும் எவ்வளவோ சொன்னேன் கேட்கவே இல்லை ஒரு வழியா ரெண்டுநாள் மட்டும் தங்க சம்மதிச்சா. ஆனால் பாரு நீ சொன்னதும் பொட்டிப் பாம்பா அடங்கிட்டாளே" அவரின் பேச்சில் தம்பதிகள் சிரிக்க
"சரி சரி சிரிச்சது போதும் ஊருல இருந்து வந்தது ஒருத்தருக்கும் ஓய்வில்ல ஆதி போப்பா போய் தூங்கு. நயனா என்கூட வாம்மா" என்றவாறு அவர் அறைக்குச் சென்றார். அவர் தலை மறைந்த அடுத்த நொடி தன் மனைவியை கை வளைவில் கொண்டு வந்தவன்
"என்ன தாரா ரெண்டு நாள் உன்ன விட்டுப் பிரிஞ்சிருக்கனுமா?" சோகமே உருவாகக் கேட்க
"ரெண்டு நாள்தானேங்க. பொறுத்துக்கலாம்"
"என்ன தாரா இப்படி சொல்லிட்ட அப்போ என்ன விட்டு இருக்குறதுல உனக்கு வருத்தமில்லையா?"
"வருத்தந்தாங்க ஆனால் அதைவிட இப்போ உங்களுக்காக வேண்டிக்கிட்ட இந்த வேண்டுதல் முக்கியமில்லையா? அதுமட்டுமில்ல இது நம்ம வாழ்க்கைக்கும் ரொம்ப நல்லதுங்க. இங்கப்பாருங்க, மூனு மாசமிருந்த நமக்கு இந்த ரெண்டு நாள் ஒன்னுமில்லதானே"
"அதுவும் இதுவும் ஒன்றா?"
"இல்லதாங்க ஆனால் வேற வழியில்லல்ல"
"நயனா இன்னும் அங்க என்ன செஞ்சுட்டிருக்க ஆதி நீ இன்னும் உன்னோட ரூமுக்குப் போகல்லையா?" அறையிலிருந்தவாறே தனலட்சுமி குரல் கொடுக்க
"இதோ வந்துட்டேன் பாட்டிம்மா" என்று கூறியவாறே அவன் பிடியிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்க அவனோ அவளை மேலும் இறுக்கி அணைத்தவன் அவள் நெற்றியில் தன் இதழ்களை மென்மையாகப் பதித்து விட்டு அவளிடமிருந்து தனக்கான முதல் அச்சாரத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட பின்னரே அவளை விடுவித்தான். அதில் வெட்கம் கொண்டவளாய் அவனை நோக்க முடியாது புள்ளி மானாய் துள்ளியோடியவளை தன் கண்களிலிருந்து மறையும்வரை இதழில் சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யன் தனதறை நோக்கிச் சென்றான்.
வளரும்.....
Please share your comments here💙👇💙
www.sahaptham.com
நிலவு - 35
முகம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டினுள் நுழைந்த தன் பேரனையும் நயனியையும் கண்ட தனலட்சுமி ஆறுதலடைந்தவராய் வாசலுக்கே சென்று அவர்களை வரவேற்றார்.
"அட வாங்கப்பா உங்களைப் பார்த்த பிறகுதான் நிம்மதியா இருக்கு. உன் ஊட்டுக்காரியக் கூட்டத்தான் அந்த ஓட்டம் ஓடினாயா?" தனலட்சுமியின் கேள்வியில் ஆதித்யன் சிரிக்க
"என்னடா சிரிப்பு வேண்டிக்கிடக்கு ஆளப்பாரு நான் இங்க பயந்தே போயிட்டேன்"
"ஏன் பாட்டி?"
"பிறகு பயப்படாம என்ன செய்வாங்க? நீ பாட்டுக்கு வந்த தாரா எங்கன்று கேட்ட கோயிலுக்குப் போயிருக்கா என்று நானும் சொன்னேன் எந்தக் கோயிலுன்னு கேட்ட பதில் சொன்னதுதான் தாமதம் நீ எப்போ வந்த எப்படி வந்த என்று கேட்குறதுக்குல்ல நின்ட எடத்துல உன்னைக் காணல்ல."
"அது வந்து பாட்டி...."
"சும்மா இழுக்காத எனக்கு எல்லாம் தெரியும்." அவர் ஒரு போடு போட மற்றையவர்கள் அதிர்ந்து விழித்தனர். ஆனால் நயனி மட்டும் அமைதி காக்க அவளை பார்த்தவாறே
"உனக்கு மேல உன் பொண்டாட்டி. இந்த நயனா என்னடான்னா வந்ததும் வராததுமா பூசாரியப் பார்க்கனும் இந்த தாரணிப்புள்ள கூடக் கொஞ்சம் கதைக்கனுமென்னு அவளை கூட்டிட்டு கோயிலுக்குப் போயிட்டு வாரேன் என்று போயிட்டா. வந்தவ சாப்பிடக்கூட இல்லை வந்த நீயும் அவ பின்னாடியே ஓடிட்ட அப்போதுல இருந்து இங்கதான் நின்னுட்டிருக்கேன். அதுசரி ஆதி நயனாவக் கூட்டிட்டிட்டுப் போகத்தான் உன்னை அனுப்புறதா காயு சொன்னா ஆனால் நீ எங்கப் பின்னாடியே வந்திருக்க அதுவும் நீ வரப் போற என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லல என்னப்பா ஊட்டுக்காரம்மாவ விட்டுட்டு இருக்க முடியல்லையோ?" பேரனை வம்புக்கிழுத்தார் தனலட்சுமி.
"ஓம் பாட்டி கொஞ்சங்கூட அவளை பிரிஞ்சு இருக்க முடியல்ல அதான் அவ பின்னாடியே நானும் வந்துட்டேன்" நயனதாராவைப் பார்த்தவாறே அவன்கூற அதனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தனலட்சுமிக்கோ
'அப்பாடா இவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளயும் இருந்த பிரச்சனை சரியாயிடுச்சு போல இது போதும் எனக்கு' எண்ணியவர் சிறிது நேரம் பேரன்களுடன் கிண்டலாகப் பேசிக் கொண்டிருக்க அதுவரை எதுவும் பேசாது இவர்களின் உரையாடலை சிறு சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நயனி
"அது சரி பாட்டி எங்க சாவித்ரி அத்தைய காணல்ல அதோட காவியா சஞ்சுக்கா யாரையும் காணல்ல எங்க எல்லோரும்? நாம வரும் போது இருந்தாங்களே."
"ஓம் பாட்டி நானும் கேக்கனுமென்று நினைச்சேன் நாங்க வந்து இவ்வளவு நேரமாயிடுச்சு அவங்க யாரையும் காணல்லயே எங்க அவங்க?" தாரணியும் கேட்க
"நயனாம்மா நீ வரும் போது எல்லோரும் இங்கதான் இருந்தாங்க நீதான் கால்ல சுடுதண்ணி ஊத்தின மாதிரி வந்த உடனேயே கோயிலுக்கு ஓடிட்டாயே பிறகு உனக்கு எப்படி தெரியுற ம்.... நாளைக்கு சஞ்சுவோட மச்சினருக்கு நிச்சயதார்த்தம் அதனால அவங்க எல்லோரும் சஞ்சனாவோட மாமியார் வீட்டுக்குப் போயிருக்காங்க. வவுனியாக்கு அநேகமா நாளை கழிச்சுத்தான் வருவாங்க."
"ஓ... அப்படியா?"
"சரி சரி இங்க நின்னு கதைச்சதெல்லாம் போதும் உள்ள போய் மிச்சக் கதையக் கதச்சுக்கலாம் இப்போ வாங்க உள்ள போகலாம்" என்று உள் அழைத்தவர் அவர்கள் வந்த பின்பும்
"அட வாம்மா மருமகளே வலதுகாலை வச்சு உள்ள வாம்மா"
"என்ன பாட்டிம்மா அதான் நாங்க வந்துட்டோமே திரும்பவும் வாம்மா மருமகளே என்று கூப்பிடுறீங்க என்னாச்சு பாட்டிம்மா?" நயனதாரா வினவ
"அம்மாடி நயனா நீதான் ஏற்கனவே வந்த மருமகளாயிற்றே நான் கூப்பிட்டது உன்னை இல்ல இனி நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போற மருமகளை அதான் உன்னோட உயிர்த்தோழி தாரணிய"
"பாட்டிம்மா" நயனதாரா இன்பமாய் அதிர தாரணியோ வெட்கத்துடன் தரை நோக்க சங்கரன் மெலிதாக புன்னகைக்க ஆதித்யனோ நடப்பது எதுவும் விளங்காது குழம்பினான். அவனின் குழப்ப முகத்தைப் பார்த்த தனலட்சுமி
"ஆதி இவங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர ஒருத்தர் விரும்புற விஷயம் எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் கண்ணா அதுவும் உனக்கு எக்ஸிடென்ட் ஆனப்பவே"
"என்ன சொல்லுறீங்க பாட்டி அப்பவேவா?"
"ஓமப்பா அப்பவேதான் எனக்கு இதுல முழு சம்மதம் இப்பதானே ஊருக்கு வந்திருக்கேன் இனி தங்கத்துகிட்டேயும் வாசுகிகிட்டேயும் கதைச்சு தாரணிம்மா வீட்டுல கதைக்க வேண்டியதுதான் அதுக்குப் பிறகு இவங்க கல்யாணம்தான்." அவர் கூறியதைக் கேட்ட மூவரும் மகிழ்ச்சியில் துள்ள மகிழ்ந்த போதும் தாரணியின் முகமோ சோகத்தைக் காட்டியது.
"என்ன தாரணி ஒரு மாதிரி ஆகிட்ட?" அவளை முதலில் கவனித்த ஆதித்யன் அவளிடம் வினவ ஒன்றுமில்லை என தலையாட்ட அப்போது
"இல்லைடி தாரு அவர் கேக்குறது சரிதான் உன் முகமே சரியில்லையே என்னாச்சுடி திடீரென்று உம்மன்னாம் மூஞ்சி ஆகிட்ட" அவள் அப்போதும் இல்லை என்று தலையசைக்க
"தாரணிம்மா என்ன யோசிக்குற உன்னோட கல்யாண விசயந்தானே கதைச்சிட்டிருக்கோம் நியாயமா நீ சந்தோசப்படனும் ஆனால் அந்த சந்தோசத்தோட சேர்த்து ஒருவித குழப்பமும் கவலையும் உன் முகத்துல நிறஞ்சிருக்கு என்னதான் பிரச்சனை என்று இந்த பாட்டிக்கிட்ட சொல்லும்மா"
"....." எதுவும் கூறாது அவள் மௌனம் சாதிக்க மீண்டும் நயனியும் தனலட்சுமியும் அவளை வற்புறுத்த சங்கரின் முகம் அமைதியைக் காட்ட அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யன் ஒரு முடிவெடுத்தவனாய்
"ஏய் ரவுடி பேபி உங்க வீட்டுல இந்தக் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கமாட்டாங்க அதைத்தானே யோசிக்குற அதனாலதானே உன் முகம் இப்படி ஒரு ரியக்ஸன காட்டுது எம் ஐ கரெக்ட்?" அவனின் கேள்வியில் அதிர்ந்து விழித்தாள் தாரணி அவளின் அதிர்ந்த தோற்றமே அதுதான் காரணம் என்பதை மற்றையவர்களுக்கு உணர்த்த தன்னை சுதாகரித்துக் கொண்ட தாரணியும் ஆம் என தலையசைத்தாள்.
"பாட்டிம்மா இதைப்பற்றி ஏற்கனவே நான் கரன்கிட்ட கதைச்சிருக்கேன். ஆனால் உங்களுக்கிட்டயும் சொல்லுறதுதான் முறை. எங்க வீட்டுல இந்த காதல் கல்யாணத்துக்கெல்லாம் ஒத்துகிட மாட்டாங்க. அதுவும் எங்கப்பாம்மா ஒத்துக்கிட்டாலும் என்னோட பெரியம்மாவும் மாமாவும் அதை நடக்க விட மாட்டாங்க. அதான் யோசனையா இருக்கு இதுக்காகத்தான் ஆரம்பத்துல அவரை புடிச்சிருந்தாலும் நான் கரனை விட்டு விலகிப் போனேன் ஆனால் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல என்னாலயும் தாங்க முடியாமத்தான் என் விருப்பத்தை ஒத்துக்கிட்டேன். இப்போ என்ன செய்யுறதுன்னு ஒன்றும் விளங்கல்ல உங்க எல்லோரோட சம்மதமும் கிடச்சி என் கரன் எனக்கு கிடச்சிருவாரென்று சந்தோசப்படுறதா? இல்லை எங்க வீட்டுல சம்மதிக்க மாட்டாங்கன்னு கவலைப்படுறதா? எனக்கு எதுவும் விளங்கல்ல பாட்டிம்மா"
"இங்கப்பாரும்மா தாரணி நீ இதப்பத்தி எல்லாம் யோசிச்சு குழம்பாத உங்க காதல் விசயம் யாருக்கும் தெரியாம பார்த்துக்கிடலாம் நாங்களே பொண்ணு கேட்டு வந்த மாதிரி இருக்கட்டும் சரியா?" அவரின் வார்த்தையில் ஆறுதலடைந்தவள்
"பாட்டிம்மா ஒரு விசயம் இப்போதைக்கு இந்தக் கல்யாணம் வேண்டாமே ஏன்னா நிச்சயமா எங்க வீட்டுல ஒத்துக்க மாட்டாங்க அதுக்குக் காரணம் நான் இப்போதான் கொலீஜூல ஃபெஸ்ட் இயர் முடிச்சிருக்கேன். இன்னும் இரண்டு வருஷத்துல மொத்தமா முடிஞ்சுடும். அதுக்குப் பிறகு கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாமே அப்படியில்லாம இப்பவே நீங்க பேச வந்தா அவங்களுக்கு சந்தேகம் வந்துடும் கல்யாணமும் கட்டித் தர மாட்டாங்க. மொத்தமா நான் என்னோட கரனை மறக்க வேண்டியதாயிருக்கும் எங்க பெரியம்மாக்கு இந்த காதல் கல்யாணமெல்லாம் அறவே பிடிக்காது அவங்க நினைக்குறதத்தான் செய்ய நினைப்பாங்க எங்க சந்தோசத்தைப் பத்தியெல்லாம் கொஞ்சமும் யோசிக்க மாட்டாங்க அவங்க பார்வையில காதல் என்றால் பாவம் என்று நினைக்குறவங்க அதனாலதான் சொல்லுறன் பாட்டி நானும் என் படிப்ப முடிச்சாத்தான் என்னாலயும் அவங்களை இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க வக்க முடியும். அப்படியில்லாட்டி என் படிப்பு பாழாக என் கரன்தான் காரணம் என்று பழி போட்டுவாங்க அந்த மாதிரி ஒரு களங்கம் என் கரனுக்கு வரக்கூடாது. எங்க காதலையும் கொச்சப்படுத்திடுவாங்க அதுமட்டுமில்ல இந்த விசயம் தெரிஞ்ச உடனே கண்டவனுக்கு என்னைக் கல்யாணமும் கட்டி வச்சுடுவாங்க. கரனில்லாத வாழ்க்கைய என்னால நினச்சுக்கூட பார்க்க முடியாது. அதுக்காகத்தான் யோசிச்சு இப்படியொரு முடிவெடுத்திருக்கேன். இதைப்பற்றி ஏற்கனவே கரன்கிட்ட கதைச்சுட்டேன். என்னோட நிலமைய நீங்களும் விளங்குவீங்க என்று நம்புறேன்" தாரணி பேசி முடிக்க நித்திலாவின் விசயத்திலும் இதுதான் நடந்திருக்கின்றதென நண்பர்கள் இருவரும் புரிந்து கொண்டார்கள்.
"பாட்டி தாரு என்னோட ஏற்கனவே சொல்லிட்டா எப்ப இருந்தாலும் அவதான் என் பொண்டாட்டி அதனால நானும் இரண்டு வருஷம் கழிச்சு கல்யாணம் கட்டிக்க சம்மதிச்சிட்டேன்." சங்கர் உறுதியாகக் கூற
"ஓம் பாட்டிம்மா தாரு வீட்டுல இந்தப் பிரச்சனை இருக்கு தாரு அம்மாப்பா ரொம்ப நல்லவங்க. அவங்க சம்மதிச்சுடுவாங்க ஆனால் இந்த பெரியம்மாவும் மாமாவும் அவங்கள சம்மதிக்க விடமாட்டாங்க." நயனியும் தன் பங்குக்கு தாரணி வீட்டைப் பற்றி எடுத்துரைக்க
"ஓ... இவ்வளவு சிக்கலிருக்கா சரிதாம்மா உன்னோட படிப்பு முடியட்டும் அதுக்குப்பிறகு நாம கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாம். இப்போதைக்கு தங்கத்துக்கிட்டயும் வாசுகிட்டயும் விசயத்தை சொல்லிடலாம் அவங்க கொஞ்சம் நிம்மதியா இருப்பாங்க"
"ஐயோ பாட்டி சொதப்பிடாதீங்க"
"ஏன்டா சங்கரு இப்படி சொல்லுறாய்?"
"அவங்களுக்கு தெரிஞ்சா அடுத்த நிமிசம் தாரணி வீட்டுக்குப் போயிடுவாங்க பொண்ணு கேட்டு அதுக்குப் பிறகு எல்லாம் கொலாப்ஸாகிடும்"
"ஐயோ அப்படியா சொல்லுற?"
"பாட்டிம்மா இப்போதைக்கு நம்ம ஐஞ்சு பேருக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிருக்கட்டும் மற்றவங்களுக்கு தெரிய வேணாமே ப்ளீஸ் பாட்டிம்மா" தாரணி கெஞ்சலாகக் கேட்க
"சரிம்மா நான் யாருட்டயும் சொல்லல்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ வந்து எங்களுக்கு கல்யாணம் கட்டி வைங்கோன்னு கேக்குறீங்களோ அன்றைக்கு எல்லாருட்டயும் சொல்லிக்குறேன் என்ன இது ஓகேவா?"
"டபுள் ஓகே பாட்டி" நால்வரும் கோரசாக கத்தினர்.
"சரி சரி பாட்டி வரும் போது பொண்டாட்டிய பார்க்குற ஆசையில சாப்பிடவே இல்லையா இப்போ பயங்கரமா பசிக்குது சாப்பாடு ரெடியா பாட்டி?" ஆதித்யன் தனலட்சுமியிடம் கேட்க
"ஓம் ஆதி கனகாகிட்ட அப்பவே சொல்லிட்டேன் எல்லாம் தயாரா மேசையில எடுத்து வச்சிருப்பா வாங்க சாப்பிடலாம் சங்கர் தாரணிம்மாவையும் கூட்டிட்டு வாப்பா"
"இல்ல பாட்டி நான் வீட்டுக்குப் போறேன் நீங்க மத்தவங்களை சாப்பிட கூட்டிட்டுப் போங்க"
"தாரணிம்மா இங்கப்பாரு நீ சொன்னதை நான் கேட்டனில்ல அப்போ நான் சொல்லுவத நீயும் கேட்கனும் தானே." அவள் தயக்கத்துடன் ஆம் எனத் தலையாட்ட
"அப்போ இன்றைக்கு எங்களோடதான் சாப்பிடுற சங்கரு கூட்டிட்டு வா ஆதி நீயும் உன் பொண்டாட்டிய கூட்டிட்டு வாப்பா" என்றவாறே தனலட்சுமி சாப்பாட்டறையை நோக்கி நடந்தார். அனைவரும் வந்தமர்ந்ததும்
"தாரணி இது உன்னோட வீடு மாதிரி நினச்சுக்கோ தயக்கமில்லாம நல்லா சாப்பிடு சங்கரு உன் வருங்கால ஊட்டுக்காரிய இப்பவே நல்லா கவனிச்சுக்கடா" என்று கட்டளையிட்டவர் நயனியின் புறம் திரும்பி
"அம்மாடி நயனா உனக்காகத்தான் கோழி, முட்டை என்று அசைவமா சமைக்கச் சொன்னேன் நாளையிலயிருந்து கோயில்ல நேர்ச்ச முடிக்குறவரை மச்சம் மாமிசம் எதுவும் சாப்பிடக் கூடாது தனி சைவ சாப்பாடுதான் சாப்பிடனும் அதுக்காகத்தான் அசைவம் சமைக்கச் சொன்னேன்"
"என்ன சொல்லுறீங்க பாட்டி அப்போ இரண்டு நாளைக்கு என் தாரா மச்சம் மாமிசம் எதுவுமே சாப்பிடக் கூடாதா?"
"கூடாதுப்பா."
"அப்போ எனக்கும் சைவமே செஞ்சுடுங்கோ அதுமட்டுமில்ல இந்த வேண்டுதல்ல என் தாராக்கூட என்னால என்னெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் நானும் செய்யப் போறேன் அவளுக்குப் பக்கத்துணையா கடைசி வர இருப்பேன்." உணர்ச்சி பொங்கச் சொன்ன தன் பேரனின் காதல் மனது முழுவதுமாய் பாட்டிக்குப் புரிய
"சரிப்பா அப்படியே செஞ்சுடலாம். ஒரு புருஷன் தன் பொண்டாட்டிக்கிட்ட அதுவும் இந்த மாதிரி நேரத்துல நான் உன் கூடத்தான் இருக்கேன் என்று உணர வைக்குறத விட அந்தப் பொண்டாட்டிக்கு வேற என்ன சந்தோசம் இருக்கப் போகுது சொல்லு. நயனா ஆதிக்கு நீ கிடச்சதுதான் அதிஷ்டம் என்று சொன்னேனில்ல இப்போ சொல்லுறேம்மா நீயும் ரொம்பக் கொடுத்துவச்சவதான் இப்படியொரு புருஷன் கிடச்சிருக்கானே அப்போ நீயும் அதிஷ்டக்காரிதான் நயனாம்மா." தன் கணவனை பெருமை பொங்கப் பார்த்தவாறே கண்கள் கலங்க ஆம் எனத் தலையாட்டினாள் நயனதாரா.
"என்ன நயனி இது சின்னப்புள்ள மாதிரி கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டு பாட்டி சொல்லுற மாதிரி உன்னோட வாழ்க்கையில நான் வந்தத விட என் வாழ்க்கையில நீ வந்தது தான் நான் செஞ்ச புண்ணியம்." ஆதித்யனும் உணர்ந்து கூற
"நயனி யூ ஆர் லக்கிடி" தன் தோழிக்காக உண்மையாக சந்தோசப்பட்டாள் தாரணி ஏற்கனவே கணவனின் வார்த்தையில் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்திலிருந்தவள் தன் தோழியும் பாராட்ட சிறகின்றி வானிலே பறந்தாள்.
"தாரணிம்மா நீயும் அதிஷ்டக்காரிதான் ஆனால் கல்யாணமான பிறகு பாரு எந்தளவுக்கு அதிஷ்டக்காரி என்று. சரி சரி சாப்பிடும்மா. நயனா நீயும் நல்லா சாப்பிடும்மா ஆதி உன் ஊட்டுக்காரிய கவனிக்குறது உன்னோட வேல" ஆதிக்கும் கட்டளையை பிறப்பித்தவர் இளசுகளுடன் தனக்கும் ஒருதட்டு வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்தார்.
சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அனைவரும் சிறிது நேரம் ஹாலில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். பின் சங்கர் தாரணியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு தானும் தன் வீட்டிற்கு செல்வதாய் அனைவரிடமும் விடை பெற தாரணியும் மற்றையவர்களிடம் கூறிக் கொண்டு தன் தோழியை அணைத்து கோயிலில் சந்திப்பதாய் கூறி விடைபெற்றாள். அவர்கள் சென்றதும் ஆதித்யன் நயனியை தன்னுடன் அழைக்க
"ஆதி, நயனா என்னோட தூங்கட்டும் ஏன்னா அவ கோயில்ல நேர்ச்சைய நிறைவேத்துற வரை சுத்த பத்தமா இருக்கனும். அதனால அவ என்கூடவே தூங்கட்டும் நீ போய் உன்னோட ரூம்ல தூங்குப்பா இன்னும் இரண்டு நாள் தானே பொறுத்துக்கோ என்ன?"
"என்ன இரண்டு நாளா?"
"ஓமப்பா, ரெண்டே நாள்தான் அதுசரி நயனா நீ கோயில் நேர்ச்ச முடிஞ்சதும் உங்க அம்மா வீட்டுக்குப் போறதாச் சொன்னயில்ல"
"என்ன? இல்ல இல்ல நாங்க எங்கயும் போகல்ல" ஆதித்யன் கட்டளையாகக் கூற
"உன் வீட்டம்மாதான் சொன்னா தீ மிதிச்ச பிறகு எங்கம்மா வீடுதான் வசதியின்னும் நான் போகனும் தடுக்கக் கூடாதுன்னும் சொன்னா"
"இல்ல பாட்டி அவ எங்கயும் போக மாட்டா என்னோட இங்கதான் இருப்பா"
"என்னம்மா நயனி அமைதியா நிக்குற"
"அது வந்து பாட்டிம்மா அவர்தான் சொல்லுறாரே பிறகு எப்படிப் போறது?" தனலட்சுமியிடமே அவள் கேள்வியைத் தொடுக்க
"அடப்பாவமே நானும் இதத்தானே சொன்னேன் அந்தப் பிடிவாதம் புடிச்ச இப்ப என்னடா என்றால் என் பேரன் ஒரு வார்த்தை சொன்னதும் மறுவார்த்தை கதைக்காம நிக்குற"
"அவர் சொன்ன பிறகு அப்பீல் ஏது பாட்டி?"
"பாட்டி அது சொல்லுறவங்க சொல்லனும்."
"அது என்னம்மோ உண்மைதான்டா நானும் எவ்வளவோ சொன்னேன் கேட்கவே இல்லை ஒரு வழியா ரெண்டுநாள் மட்டும் தங்க சம்மதிச்சா. ஆனால் பாரு நீ சொன்னதும் பொட்டிப் பாம்பா அடங்கிட்டாளே" அவரின் பேச்சில் தம்பதிகள் சிரிக்க
"சரி சரி சிரிச்சது போதும் ஊருல இருந்து வந்தது ஒருத்தருக்கும் ஓய்வில்ல ஆதி போப்பா போய் தூங்கு. நயனா என்கூட வாம்மா" என்றவாறு அவர் அறைக்குச் சென்றார். அவர் தலை மறைந்த அடுத்த நொடி தன் மனைவியை கை வளைவில் கொண்டு வந்தவன்
"என்ன தாரா ரெண்டு நாள் உன்ன விட்டுப் பிரிஞ்சிருக்கனுமா?" சோகமே உருவாகக் கேட்க
"ரெண்டு நாள்தானேங்க. பொறுத்துக்கலாம்"
"என்ன தாரா இப்படி சொல்லிட்ட அப்போ என்ன விட்டு இருக்குறதுல உனக்கு வருத்தமில்லையா?"
"வருத்தந்தாங்க ஆனால் அதைவிட இப்போ உங்களுக்காக வேண்டிக்கிட்ட இந்த வேண்டுதல் முக்கியமில்லையா? அதுமட்டுமில்ல இது நம்ம வாழ்க்கைக்கும் ரொம்ப நல்லதுங்க. இங்கப்பாருங்க, மூனு மாசமிருந்த நமக்கு இந்த ரெண்டு நாள் ஒன்னுமில்லதானே"
"அதுவும் இதுவும் ஒன்றா?"
"இல்லதாங்க ஆனால் வேற வழியில்லல்ல"
"நயனா இன்னும் அங்க என்ன செஞ்சுட்டிருக்க ஆதி நீ இன்னும் உன்னோட ரூமுக்குப் போகல்லையா?" அறையிலிருந்தவாறே தனலட்சுமி குரல் கொடுக்க
"இதோ வந்துட்டேன் பாட்டிம்மா" என்று கூறியவாறே அவன் பிடியிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்க அவனோ அவளை மேலும் இறுக்கி அணைத்தவன் அவள் நெற்றியில் தன் இதழ்களை மென்மையாகப் பதித்து விட்டு அவளிடமிருந்து தனக்கான முதல் அச்சாரத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட பின்னரே அவளை விடுவித்தான். அதில் வெட்கம் கொண்டவளாய் அவனை நோக்க முடியாது புள்ளி மானாய் துள்ளியோடியவளை தன் கண்களிலிருந்து மறையும்வரை இதழில் சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யன் தனதறை நோக்கிச் சென்றான்.
வளரும்.....
Please share your comments here💙👇💙
ஒற்றை நிலவின் மேல் இரண்டு மேகங்கள் - Comments
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
