Erode Karthik
Active member
- Messages
- 315
- Reaction score
- 71
- Points
- 28
பகுதி6
புரவியில் புயல் வேகத்தில் சகோதரர்கள் இருவரும் சமவெளியை கடந்து கொண்டிருந்தனர்.மணல்பரப்பில் ஒரு குட்டி புழுதி புயலை கிளப்பியபடி இருவரும் விரைந்தனர்.சமவெளியை விரைவாக கடந்து மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்த ஆற்றின் கரையை அடைந்த போது அவர்கள் காவல் ஆட்களால் மறிக்கப்பட்டனர்.
“யார் நீங்கள்? “
“கடக நாட்டின் தூதர்கள்.!இதோ மன்னரின் முத்திரை மோதிரம்! “
“கொள்ளையர்களின் கையில் சிக்காமல் வெகு தந்திரமாக தப்பி விட்டீர்கள்.வேங்கி நாட்டிற்கு செல்லும் விருந்தினர்களை இந்த கடற்புரம் அன்புடன் வரவேற்கிறது.எமது நகரின் சட்டதிட்டங்களை மதிப்பது விருந்தினரின் கடமை! “
“அதற்கு எங்களால் குந்தகம் நேராது நண்பனே! “
ஆதித்தனும் அரிஞ்சயனும் அந்த கடற்புர நகரை பார்த்தபடி மெதுவாக நடை போட்டனர்.நிறைய வணிகர்கள் தங்களின் சரக்கை படகுகளில் ஏற்றுவதும் இறக்குவதுமாக இருந்தனர்.
“ஆதித்தா! இனி படகு மூலம்தான் நாம் பயணத்தை தொடர வேண்டும்! “
“ஆம்! பயணிகள் படகை தேடுவோம்! “
“சக்கர வியூகத்தில் அகப்பட்டிருக்கிறோம் ஆதித்தா! குதிரையை திருடி வந்தாலும் கொள்ளையர்களிடமிருந்து தப்ப முடியாது.துரத்தி வரும் வேங்கியின் படையை நதி தடுத்தாலும் கொள்ளையர்களை தாண்டி நாம் எப்படி கடகத்தை அடைவது? “
“அண்ணா! நமது நேரம் நன்றாக இருந்தால் வணிகர் குழு எதாவது வீரர்களின் பாதுகாப்புடன் சரக்கோடு கிளம்பும் நேரத்தில் நாம் குதிரையோடு இணைந்து கொள்ளலாம்.அதிர்ஷ்டம் துணையிருக்க வேண்டும்.மனதை தளர விடாதே! “
“அப்படி நடந்தால் ஆட்டை காளிக்கு பலியாகத் தருவேன்! “
இருவரும் ஒரு படகில் குதிரையுடன் ஏறினார்கள்.சில மணி நேர பயணத்திற்கு பின் அவர்கள் வேங்கியின் மண்ணில் கால் பதித்தார்கள்.முத்திரை மோதிரத்தை பார்த்தவுடன் வேங்கியின் வீரர்கள் பாதுகாப்புடன் கோட்டையை நோக்கி அழைத்து சென்றனர்.அரைநாள் பயண தூரத்தில் இருந்த வேங்கியை இருவரும் அடைந்த போது சூரியன் உச்சிக்கு வந்திருந்தது.வேங்கியின் மன்னன் மகிபாலனின் பேட்டிக்காக இருவரும் காத்திருந்த போதுதான் அமைச்சர் தண்டநாயகன் உள்ளே நுழைந்தான்.ஆதித்தனிடமிருந்து ஓலையை வாங்கி படித்த மகிபாலன் “நல்லது தூதர்களே! நீங்கள் விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கி ஒய்வெடுங்கள்.நாளை அபூதியிடம் பயிற்சிக்கு செல்லலாம்.!”என்றான்.
குறுக்கிட்ட தண்டநாயக்கன் “அஸ்வ சாஸ்திரம் கற்க வேங்கியை தேர்ந்தெடுக்க என்ன காரணம்? “என்றான் சந்தேக பார்வையுடன்.
“இங்கேதானே மோகினி என்னும் அடங்காத குதிரையும், அதை அடக்கியவரும் இருக்கிறார்கள்.மோகினியின் புகழ் பார் முழுவதும் பரவி கிடக்கிறதே? “என்றான் ஆதித்தன்.
“மோகினி எனக்கு புகழை தேடி தருகிறது!”என்றான் மகிபாலன்.
“சமயங்களில் ஆபத்தையும் தேடி தரும் வாய்ப்பு உள்ளது மன்னா!”என்றான் தண்ட நாயக்கன்.
“மன்னா! மற்றொரு வேண்டுகோள்.உங்களின் ஆஸ்தான ஓவியரிடம் ஓவியம் வரைய கற்று கொள்ள விரும்புகிறேன்.!”என்றான் ஆதித்தன்.
“இதென்ன புதிரான வேண்டுகோள்? “
“என் அத்தை மகளுக்கு ஓவியம் என்றால் மிகவும் ப்ரியம்.அவளை மணக்க நான் ஓவியம் கற்று கொள்ள வேண்டுமாம்? நானும் சுயமாக முயற்சி செய்தேன்.நரியை வரைந்தால் பரி போல் இருக்கிறது.குருவற்ற வித்தை பாழ் என்பதை அனுபவம் உணர்த்தியிருக்கிறது.ஆகவே முறைப்படி கற்க உத்தேசித்துள்ளேன்.மன்னர் பிரான் மனம் வைத்தால் நான் மணமகனாகி விடுவேன்.குழந்தை பிறந்தால் உங்கள் பேரை வைத்து நன்றி பாராட்டுவேன்! “என்றான் ஆதித்தன்.
“ஆவண செய்தோம்.காலையில் அசுவ சாஸ்திரமும், மாலையில் ஓவியமும் கற்று கொள்ளும்.”என்றான் மகிபாலன்.
“அஸ்வ சாஸ்திரம் கற்க இரண்டு வாரங்கள் போதும் மன்னரே! ஆனால் ஓவியம் கற்க நீண்ட நாட்களாகும்.!”என்றான் தண்டநாயக்கன்.
“குதிரையை வரைந்து அது கழுதை என்று என் அத்தை மகள் நம்பினாலும் கூட போதும் நாயக்கரே!பிறக்கும் இரண்டாவது பெண் குழந்தைக்கு தண்டநாயகி என்று உமது பெயரை சூட்டுவேன்.மகிழ்ச்சிதானே? “என்றான் ஆதித்தன்.
“மந்திரியாரே! உம்மையும் பகடி செய்கிறான் இந்த இளைஞன்! வயதின் குறும்பு! “என்றான் மகிபாலன்.
“தூதனாக உதவி நாடி வந்ததால் பொறுக்கிறேன் மன்னரே! “என்றான் தண்டநாயக்கன் வெறுப்புடன்.
“மனம் புண்பட்டிருந்தால் மன்னியுங்கள் மந்திரியாரே! எங்களுக்கு விடை கொடுங்கள்! “என்றான் ஆதித்தன் பவ்யமாக.
இருவரும் விடை பெற்று விருந்தினர் மாளிகை நோக்கி புரவியுடன் நடைபோட்டனர் .
அவர்களை வெறுப்புடன் பார்த்த தண்ட நாய்க்கன் “எனக்கென்னவோ ஏதோ விபரீதத்தை நிகழ்த்தவே இவர்கள் வேங்கி வந்தது போல் தெரிகிறது.அபாயமானவர்கள்! “என்றான்.
புரவியில் புயல் வேகத்தில் சகோதரர்கள் இருவரும் சமவெளியை கடந்து கொண்டிருந்தனர்.மணல்பரப்பில் ஒரு குட்டி புழுதி புயலை கிளப்பியபடி இருவரும் விரைந்தனர்.சமவெளியை விரைவாக கடந்து மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்த ஆற்றின் கரையை அடைந்த போது அவர்கள் காவல் ஆட்களால் மறிக்கப்பட்டனர்.
“யார் நீங்கள்? “
“கடக நாட்டின் தூதர்கள்.!இதோ மன்னரின் முத்திரை மோதிரம்! “
“கொள்ளையர்களின் கையில் சிக்காமல் வெகு தந்திரமாக தப்பி விட்டீர்கள்.வேங்கி நாட்டிற்கு செல்லும் விருந்தினர்களை இந்த கடற்புரம் அன்புடன் வரவேற்கிறது.எமது நகரின் சட்டதிட்டங்களை மதிப்பது விருந்தினரின் கடமை! “
“அதற்கு எங்களால் குந்தகம் நேராது நண்பனே! “
ஆதித்தனும் அரிஞ்சயனும் அந்த கடற்புர நகரை பார்த்தபடி மெதுவாக நடை போட்டனர்.நிறைய வணிகர்கள் தங்களின் சரக்கை படகுகளில் ஏற்றுவதும் இறக்குவதுமாக இருந்தனர்.
“ஆதித்தா! இனி படகு மூலம்தான் நாம் பயணத்தை தொடர வேண்டும்! “
“ஆம்! பயணிகள் படகை தேடுவோம்! “
“சக்கர வியூகத்தில் அகப்பட்டிருக்கிறோம் ஆதித்தா! குதிரையை திருடி வந்தாலும் கொள்ளையர்களிடமிருந்து தப்ப முடியாது.துரத்தி வரும் வேங்கியின் படையை நதி தடுத்தாலும் கொள்ளையர்களை தாண்டி நாம் எப்படி கடகத்தை அடைவது? “
“அண்ணா! நமது நேரம் நன்றாக இருந்தால் வணிகர் குழு எதாவது வீரர்களின் பாதுகாப்புடன் சரக்கோடு கிளம்பும் நேரத்தில் நாம் குதிரையோடு இணைந்து கொள்ளலாம்.அதிர்ஷ்டம் துணையிருக்க வேண்டும்.மனதை தளர விடாதே! “
“அப்படி நடந்தால் ஆட்டை காளிக்கு பலியாகத் தருவேன்! “
இருவரும் ஒரு படகில் குதிரையுடன் ஏறினார்கள்.சில மணி நேர பயணத்திற்கு பின் அவர்கள் வேங்கியின் மண்ணில் கால் பதித்தார்கள்.முத்திரை மோதிரத்தை பார்த்தவுடன் வேங்கியின் வீரர்கள் பாதுகாப்புடன் கோட்டையை நோக்கி அழைத்து சென்றனர்.அரைநாள் பயண தூரத்தில் இருந்த வேங்கியை இருவரும் அடைந்த போது சூரியன் உச்சிக்கு வந்திருந்தது.வேங்கியின் மன்னன் மகிபாலனின் பேட்டிக்காக இருவரும் காத்திருந்த போதுதான் அமைச்சர் தண்டநாயகன் உள்ளே நுழைந்தான்.ஆதித்தனிடமிருந்து ஓலையை வாங்கி படித்த மகிபாலன் “நல்லது தூதர்களே! நீங்கள் விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கி ஒய்வெடுங்கள்.நாளை அபூதியிடம் பயிற்சிக்கு செல்லலாம்.!”என்றான்.
குறுக்கிட்ட தண்டநாயக்கன் “அஸ்வ சாஸ்திரம் கற்க வேங்கியை தேர்ந்தெடுக்க என்ன காரணம்? “என்றான் சந்தேக பார்வையுடன்.
“இங்கேதானே மோகினி என்னும் அடங்காத குதிரையும், அதை அடக்கியவரும் இருக்கிறார்கள்.மோகினியின் புகழ் பார் முழுவதும் பரவி கிடக்கிறதே? “என்றான் ஆதித்தன்.
“மோகினி எனக்கு புகழை தேடி தருகிறது!”என்றான் மகிபாலன்.
“சமயங்களில் ஆபத்தையும் தேடி தரும் வாய்ப்பு உள்ளது மன்னா!”என்றான் தண்ட நாயக்கன்.
“மன்னா! மற்றொரு வேண்டுகோள்.உங்களின் ஆஸ்தான ஓவியரிடம் ஓவியம் வரைய கற்று கொள்ள விரும்புகிறேன்.!”என்றான் ஆதித்தன்.
“இதென்ன புதிரான வேண்டுகோள்? “
“என் அத்தை மகளுக்கு ஓவியம் என்றால் மிகவும் ப்ரியம்.அவளை மணக்க நான் ஓவியம் கற்று கொள்ள வேண்டுமாம்? நானும் சுயமாக முயற்சி செய்தேன்.நரியை வரைந்தால் பரி போல் இருக்கிறது.குருவற்ற வித்தை பாழ் என்பதை அனுபவம் உணர்த்தியிருக்கிறது.ஆகவே முறைப்படி கற்க உத்தேசித்துள்ளேன்.மன்னர் பிரான் மனம் வைத்தால் நான் மணமகனாகி விடுவேன்.குழந்தை பிறந்தால் உங்கள் பேரை வைத்து நன்றி பாராட்டுவேன்! “என்றான் ஆதித்தன்.
“ஆவண செய்தோம்.காலையில் அசுவ சாஸ்திரமும், மாலையில் ஓவியமும் கற்று கொள்ளும்.”என்றான் மகிபாலன்.
“அஸ்வ சாஸ்திரம் கற்க இரண்டு வாரங்கள் போதும் மன்னரே! ஆனால் ஓவியம் கற்க நீண்ட நாட்களாகும்.!”என்றான் தண்டநாயக்கன்.
“குதிரையை வரைந்து அது கழுதை என்று என் அத்தை மகள் நம்பினாலும் கூட போதும் நாயக்கரே!பிறக்கும் இரண்டாவது பெண் குழந்தைக்கு தண்டநாயகி என்று உமது பெயரை சூட்டுவேன்.மகிழ்ச்சிதானே? “என்றான் ஆதித்தன்.
“மந்திரியாரே! உம்மையும் பகடி செய்கிறான் இந்த இளைஞன்! வயதின் குறும்பு! “என்றான் மகிபாலன்.
“தூதனாக உதவி நாடி வந்ததால் பொறுக்கிறேன் மன்னரே! “என்றான் தண்டநாயக்கன் வெறுப்புடன்.
“மனம் புண்பட்டிருந்தால் மன்னியுங்கள் மந்திரியாரே! எங்களுக்கு விடை கொடுங்கள்! “என்றான் ஆதித்தன் பவ்யமாக.
இருவரும் விடை பெற்று விருந்தினர் மாளிகை நோக்கி புரவியுடன் நடைபோட்டனர் .
அவர்களை வெறுப்புடன் பார்த்த தண்ட நாய்க்கன் “எனக்கென்னவோ ஏதோ விபரீதத்தை நிகழ்த்தவே இவர்கள் வேங்கி வந்தது போல் தெரிகிறது.அபாயமானவர்கள்! “என்றான்.
