- Messages
- 1,039
- Reaction score
- 1,132
- Points
- 113
அத்தியாயம் 3
சில்மிஷம் செய்யாதே சித்ரகுப்தா-6
ராகவ் கிருஷ்ணா குளியலறைக்குள் சென்றிருந்த நேரம் பார்த்து அவன் அறைக்குள் நுழைந்திருப்பது நடுக்கத்தையே உண்டாக்கியது சம்யுக்தாவிற்கு.
ஆனால், இந்த வாய்ப்பை விட்டால் இனி அவனிடம் பேசுவது கடினம் என்பதால் காபிகோப்பையோடு அவனுக்காக காத்திருந்தாள் அவள்.
குளித்து முடித்து வெளியில் வந்தவனோ தனது அறையில் அப்படியொருத்தி இருப்பதையே கண்டுகொள்ளாமல் தன் காரியமே கண்ணாக அலங்காரக் கண்ணாடியை நோக்கி நடந்தான்.
அவனை பயத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் அவனுக்கு பின்னால் வந்து நின்றுகொண்டு, "நீங்க கண்டிப்பா வெளிநாட்டுக்குப் போய் தான் ஆகணுமா சின்னய்யா...?" என்றாள் மெதுவாக.
தலை வாருவதை நிறுத்தியவன் அவள்புறம் திரும்பிப் பார்த்தானே ஒரு பார்வை! சம்யுக்தா குலை நடுங்கி விட்டாள்.
"இல்ல நீங்க நம்ம கிராமத்துக்கு வருவீங்கன்னு பெரியம்மா எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருப்பாங்க சின்னய்யா… இப்போப்போய் நீங்க வெளிநாடு போறது அவங்களுக்கு கஷ்டத்தைக் கொடுக்கும்..."
"கஷ்டம் அவங்களுக்கு மட்டும் தானா?... உனக்கில்லையா?... எனக்கில்லையா?..."
ராகவின் பார்வை தன்னை துளைத்தெடுக்க தலை குனிந்து கொண்டாள் சம்யுக்தா.
"சின்னய்யா, நீங்க நான் சொல்றதை புரிஞ்சிக்கவே மாட்டேங்குறீங்க... நீங்க வேற, நாங்க வேற சின்னய்யா... உங்களுக்கும் எனக்கும் ஏணி வச்சாக்கூட எட்டாது... பெரியம்மா உங்களுக்காக ஊர்ல பெரிய எடத்துல சம்பந்தம் பேசி முடிச்சிருக்காங்க... உங்களுக்கு நான் எந்த வகைலயும் பொருத்தம் கிடையாது சின்னய்யா..." என்று சற்றுமுன் தான் மனப்பாடம் செய்தது அனைத்தையும் கடகடவென்று அவனிடம் ஒப்பித்தாள் அவள்.
நெருங்கி வந்தவனோ கோபமாகக் கத்தினான். "எங்க என் கண்ணைப் பார்த்து சொல்லு... உனக்கு என்னைப் பிடிக்கலைன்னு...?"
சம்யுக்தாவின் குரலோ உள்ளேப்போனது. "என்னை இங்க நம்பி அனுப்பி வச்ச பெரியம்மாவுக்கு என்னால துரோகம் பண்ண முடியாது சின்னய்யா…"
இவ்வார்த்தைகளை சொல்லும் முன்னமே அவளது கண்களிரண்டும் கலங்கிவிட்டன. மனமோ சத்தமில்லாமல் கதறிக் கொண்டிருந்தது.
அவன் மிதமிஞ்சிய ஆத்திரத்தில் அவள் கொண்டு வந்த காபிகோப்பையை கண்ணாடியை நோக்கி வீசியெறிந்தான். பின், ஆங்காரமாகக் கத்தி அவளை தள்ளிவிட்டான். "போ இங்கயிருந்து!!!"
விழியிரண்டிலும் கண்ணீர் வழியவிட்ட சம்யுக்தா மெதுவாக தன் உள்ளக்கிடக்கை அவனிடம் சொன்னாள். "நீங்க இங்க இருந்து போயிட்டா நானும் திரும்ப எங்க கிராமத்துக்கே போயிருவேன் சின்னய்யா..."
ராகவோ சர்வ அலட்சியமாக, "ம்ம், அங்க தான் உன் மாமாப்பையன் இருக்கான் இல்ல?... அவனை கட்டிக்கிட்டு புள்ளக்குட்டியா பெத்துப்போடு, யாருக்கு கவலை?..." என்றான், காட்டுக்கத்தலாக.
சம்யுக்தா அதற்கு நிதானமாக பதிலளித்தாள். "உங்களை விரும்பிட்டு எப்படி சின்னய்யா அவரை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது...?"
"என்ன?... என்ன சொன்ன?... மறுபடியும் சொல்லு?..."
"இல்ல… ஒன்னும் இல்ல..."
"இல்ல… நீ சொன்ன... நான் கேட்டேன்..." என்றவன் அவள் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கேட்க, தன் வெட்கம் விட்டு மீண்டும் தான் சொன்னதை திருப்பிச் சொன்னாள் சம்யுக்தா.
ஆனால், சந்தோஷத்தில் கூத்தாட வேண்டியவனோ அவள் கைகளை விட்டுவிட்டு விலகி நின்றான்.
எதையெதையோ எதிர்பார்த்து அவன் முகத்தைப் பார்த்திருந்த சம்யுக்தா, ஏன் என்று பாவமாகப் பார்த்தாள்.
"என்ன சம்யுக்தா நான் வெளிநாடு போகக்கூடாதுன்னு பொய் சொல்றியா?... என் அம்மாவுக்கு விசுவாசியா இருக்கலாம்னு பார்க்குறியா?..." என்றவனின் வாள்பேச்சு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவளை கூறுபோட்டது.
"உண்மையாவே நான் உங்களை விரும்புறேன் சின்னய்யா... என் மனசுப் பூரா இப்போ நீங்க தான் இருக்கீங்க... நீங்க என் தங்கச்சி படிப்புக்கு உதவி செஞ்சது, என் அக்கா புருஷனுக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்தது, என் அப்பா ஆபரேசனுக்கு உதவினதுன்னு எப்பவோ எனக்கு நீங்க குலசாமியா மாறிட்டீங்க... நீங்க வெளிநாடு போகக்கூடாது சின்னய்யா... போகவேக்கூடாது!! என்னால உங்களைப் பார்க்காம இருக்க முடியாது!!!" என்று முகத்தை மூடி அழுதாள்.
"இல்ல, எனக்கு நீ சொல்றதுல நம்பிக்கை இல்ல முக்தா... ஒருவேளை நீ என்னை உண்மையாவே விரும்பினா எனக்கு ஒரு முத்தம் கொடுத்து அதை கன்ஃபார்ம் பண்ணு..." என்று திமிராகக் கூறியவன் திரும்பிநின்று கொண்டான்.
முதலில் அவனை அதிர்ந்துப் பார்த்தவள் பின் தயங்கித் தயங்கியே அவனுக்கு முன்வந்து நின்றாள்.
கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனோ அவள் செய்யமாட்டாள் என்றெண்ணி விரைப்பாகவே நின்றிருந்தான்.
மென்பாதம் வைத்து அருகே வந்தவளோ மெள்ள எக்கி தலையை சரித்து அவன் கன்னத்தில் தன் முத்திரையைப் பதித்தாள்.
சம்யுக்தா முத்தம் கொடுக்கும் வரை நிதானித்தவன் அவள் முத்தம் கொடுத்தப்பின், "ஹேஹே... இது தான் பத்து வயசு பொண்ணுக்கூட கொடுக்குமே... இந்த கன்னத்து முத்தமெல்லாம் செல்லாது... நீ என் உதட்டுல முத்தம் கொடு, நான் நம்புறேன்..." என்றான் உறுதியாக.
விழிகளை அகல விரித்த சம்யுக்தா கைகளைப் பிசைந்துக்கொண்டு தற்போது என்ன செய்வதென்று திகைக்க, "சரி, நீ தர வேண்டாம்... நான் தர்றேன்... ஆனா, நான் முத்தம் தரும்போது நீ கண்ணை மூடினா நீ என்னை லவ் பண்ணலைன்னு அர்த்தம்... ம்ம்?..." என்றவாறே அவன் முன்னேற, எதையும் உணரமுடியாமல் அங்கேயே சமைந்துவிட்டாள் சம்யுக்தா.
முதலில் மலர்க்குவியலை ஏந்துவதுபோல் அவள் கன்னம் இரண்டையும் தன்னிருக்கைகளால் தாங்கியவன், மெள்ள உதட்டை நோக்கிக் குனிந்தான்.
நெஞ்சில் ஒரு குதிரைப் பந்தயமே நடந்தாலும் இமைமூடாமல் அவனையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சம்யுக்தா.
தனது உதடுகளை நாவால் தடவி ஈரப்படுத்திக் கொண்டவன் அவளது இதழ்களை ஆசையுடன் நெருங்கினான்.
அவன் உதட்டுக்கும் தன் உதட்டுக்கும் ஒரு சென்டிமீட்டர் இடைவெளி இருந்தபோது வரை கண்களைத் திறந்து கொண்டிருந்தவள், அவன் உதடு தன் உதட்டின் மேல்பட்டதும் பயத்தில் விழிகளை மூடிக் கொண்டாள், பின்னால் அவன் அதை வைத்துப் பெரிய பிரச்சினை ஒன்றை செய்யப்போகிறான் என்பதை அறியாமல்.
வெதுவெதுப்பான இதழ் பட்டவுடன், அது தொட்டு விலகிவிடும் என்றவள் காத்திருக்க, அவனது திட்டம் வேறுமாதிரி இருந்தது. செவ்விதழின் சாயம் போக்க முயன்றான் அந்தக் கள்வன்.
தொடர்ந்து அவள் சதைப்பற்றுள்ள கீழுதட்டையே ரசித்து ரசித்து சுவைத்துக் கொண்டிருந்தவன், மெதுவாக தன் நாவால் அவள் இதழ்களைப் பிளந்தான். அவனுக்கு எதிர்ப்பு எதுவும் தெரிவிக்காமல் அந்நொடி அவ்வுணர்ச்சிக்கு கட்டுப்பட்டாள் சம்யுக்தா. தன் கைகளை அவன் கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டுக்கொண்டு அவனுக்கு உடன்பட்டாள்.
மூச்சும் மூச்சும் கலந்து, நெஞ்சும் நெஞ்சும் மோதி, நாவும் நாவும் சண்டையிட்டு என அந்த முத்தம் அவர்களை ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருந்தது.
சம்யுக்தாவால் அந்த புது உணர்ச்சியை எதிர்கொள்ளவே முடியவில்லை. பனிப்பிரதேசத்தில் இருப்பதுபோல் கிடுகிடுவென்று நடுங்கினாள். அவள் நிலையை நன்கு புரிந்து கொண்ட ராகவ், அவளை மூச்சுவிட அனுமதித்தபடியே மேலும் உரிமை எடுக்க ஆரம்பித்தான்.
முதலில் முத்தத்திலேயே மயங்கித் திளைத்துக் கொண்டிருந்தவள் பின்பு தான் அவன் அத்துமீறலை கவனித்தாள். அவனது இரும்புக்கைகள் தன் பின்புறத்தில் மேடான இடத்தில் இருக்க படபடப்பாக உணர்ந்தாள். ஆனால், அவளை அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவிடாமல், நாவால் அவள் வாயில் இருந்த எச்சில் முழுவதையும் தான் உறிஞ்சிக்கொண்டான் அந்த சில்மிஷன்.
அவன் இதழ் வசியத்திற்கு கட்டுப்பட்டுக் கிடந்தவள் தன் உயிரையே அவன் இதழ் வழியே உறிஞ்சிக்குடிப்பது போல் இன்ப அவஸ்தைக்கு உள்ளானாள். முன்பு பயத்தில் சொருகிய அவளது கண்கள், இப்போது கிறக்கத்தில் சொருகிக் கிடந்தன.
அவன் அணைப்பில் அவளிடை ஏற்கனவே கன்றிப்போயிருக்க, இப்போது எலும்புகளையும் உடைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தான் அவன்.
தொடர்ந்து முத்தத்தில் புதுபுதுக்கலைகளை அவன் பயிற்றுவிக்க, அவனை எதிர்க்கவும் முடியாமல், ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியாமல் சோர்ந்து அவன் மீதே சாய்ந்தாள் சம்யுக்தா.
***************
ஆக, ஒரு முத்தக்காட்சிக்கு இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம். இதுவரை ஒருவருக்குக்கூட நான் உதட்டு முத்தம் கொடுத்ததில்லை. ஆனால், என் விவரிப்பு ஒரு அனுபவசாலியை மாதிரி இருக்கிறது. அதுவும் எச்சிலை உறிஞ்சிறது எல்லாம், ச்சைக்! எப்படியிருக்குமோ? எங்கு இப்படியெல்லாம் வாசித்தேனோ அங்கேயே அவ்வளவையும் வாந்தியெடுத்து வைத்திருக்கிறேன். ஒருவேளை இப்படியெல்லாம் எழுத மறுப்பிருக்காது என்று தான் நான் மகளிர் டாட் காம்மை தேர்வு செய்தேனோ? இருக்கலாம்!
என்னை வாட்ஸப் குழுவில் உள்ளோர் புகழ்ந்ததாலோ என்னவோ மியூட்டில் போட்டிருந்த அறிவிப்பை இப்போது ஆனில் வைக்கத் தோன்றியது.
***************
எப்போதும் காலையில் பூப்போட்ட குட்மார்னிங் மெசேஜ் அனுப்பும் மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளர் இன்று வழக்கத்திற்கு மாறாய் பமீலா ஷானு என்பவரை குழுவிலிருந்து நீக்கியிருந்தார். பமீலா ஷானுவை ஒருமுறை அவர் செல்ஃபி போட்டபோது பார்த்ததோடு சரி. அதற்கு மேல் எனக்கு அவரைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது. அப்போது தலையில் சேலைத் தலைப்பைப் போர்த்தி பார்க்க அப்புராணி போல் இருந்தார் அவர்.
மேலே தலைப்புப் பட்டையில் மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளர் டைப்பிங் என்று வந்ததால் அவரின் விளக்கத்திற்காக காத்திருந்தேன்.
கிளிங்… என்ற சப்தத்துடன், "அந்த துரோகியை நம்ம வெப்சைட்டை விட்டு விரட்டிட்டேன்ப்பா" என்றவர் சொன்னபோது, பலரும் அதற்கு ஆதரவு தெரிவித்தார்கள். எனக்கு புரியவில்லை.
ஒரு எழுத்தாளர், "மாதாஜி, நீங்க பண்ணின உதவியையெல்லாம் அவ மறந்திட்டாப் பாருங்க" என்றார்.
மகளிர் டாட் காம் உரிமையாளரோ, "ஆமா, அவக்கதையை நான் புத்தகம் போட்டிருக்கக்கூடாது. எவ்வளவு திமிர் இருந்தா அந்த மங்கை டாட் காம்ல அத்தியாயம் போடுவா?" என்று ஆத்திரப்பட்டார்.
"விடுங்க மாதாஜி, அவளைப் பத்தி இப்போவாவது தெரிஞ்சதேன்னு சந்தோசப்பட்டுக்கோங்க. நீங்க சொல்லி தான் அவளுக்கு நான் அமேசான் கிண்டில்ல எப்படி புக் போடணும்னு சொல்லிக் கொடுத்தேன். கையில ரெண்டு காசு பாக்க ஆரம்பிச்சதும் குணம் எப்படி மாறுது பாருங்க. நேத்து நைட் எனக்கு இந்த மாச கிண்டில் ராயல்டி வரலை; ஏன்னு தெரியலைக்கான்னு மெசேஜ் அனுப்பியிருக்கா. அவளுக்கு நான் இனி ரிப்ளை பண்ண போறதில்லை மாதாஜி. உங்களுக்கு வேணாம்னா இனி அவ எங்களுக்கும் வேணாம்"
"அந்த துரோகி இதுவரை பத்து அத்தியாயம் மங்கை டாட் காம்ல போட்டிருக்காப்பா. என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லல"
எனக்கு அந்த குழுவின் நோக்கம் ஞாபகம் வந்தது. அவர்கள் அதில் குறிப்பிட்டிருந்த துரோகி என்ற வார்த்தைக்கும் இப்போது தான் அர்த்தம் புரிந்தது.
திடீரென ஒரு எழுத்தாளர் என் பெயரை இழுக்கவும், என் கவனம் அதில் குவிந்தது.
"விஷம் மாதாஜி, உடம்பு பூரா விஷம் அவளுக்கு. முந்தா நேத்து என்கிட்ட ஷிவானி பத்தி கேட்டா. அந்தப்பொண்ணு எங்கயிருக்குது? என்ன பண்ணுது? மாதாஜிக்கு எப்படி தெரியும்னு"
"பொறாமை ஜில்லு, ஷிவானிக்கு ரீடர்ஸ் அதிகமா இருக்கிறதைப் பார்த்து அவளுக்குப் பொறாமை. ஷிவானிகிட்ட அவளைப் பத்தி சொல்லி எச்சரிக்கையா இருக்க சொல்லனும்"
"ஆமா, மாதாஜி"
எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையாக இருந்தது அவர்களது சம்பாஷணை. உண்மையில் அந்த பமீலா ஷானு செய்தது கூட எனக்கு தவறாகப் படவில்லை. அது அவருடைய கதை, அதை அவர் எங்கேப்போட்டால் இவர்களுக்கு என்ன என்று தான் எனக்குத் தோன்றியது.
இப்போது அவர்கள் மாறிமாறி கழுவி ஊற்றுவதைப் பார்த்தால் இவ்வளவு நாள் 'ஷானு ஷானு' என்று அவருடன் அவர்கள் கொஞ்சிக் குழாவியதுகூட நடிப்பு தானோ? என்றும் பட்டது. அசூயையுடன் மீண்டும் குழுவை மியூட்டில் போட்டேன்.
**************
கடந்த இரண்டு வாரங்களில் ஒருமுறைக்கூட நான் அந்தக் குழுவை எட்டிப் பார்க்கவில்லை. மாதாஜி… யாரை சொல்கிறேனென்று புரிகிறதல்லவா? எனக்கு செயற்கையாக அவ்வாறு அழைக்கப் பிடிக்கவில்லை. அவரிடம் பேசும்போதெல்லாம் 'மேம்' தான். அவர் இன்று ஃபேஸ்புக் குழுவில் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டிருந்ததால் தான் மீண்டும் அந்த குழுவிற்குள் சென்று பார்க்க வேண்டுமென்றே எனக்குத் தோன்றியது.
பார்ப்பதற்கு முன், அந்த அறிவிப்பு என்னை இரண்டுமுறை வாசிக்க வைத்தது. "இதுவரை எந்தப் பெண்கள் டாட் காம்மும் செய்ய முன் வராத ஒரு காரியத்தை மகளிர் டாட் காம் செய்யவிருக்கிறது, அன்பர்களே! ஆம், அது தன் உறுப்பினர்களுக்கு சன்மானம் அளிக்கப்போகிறது. புலவர்களுக்கு அரசன் பொற்காசுகளை அள்ளி வழங்குவது போல் மகளிர் டாட் காம்மும் அதன் எழுத்தாளர்களுக்கு ஊதியம் வழங்கப்போகிறது" என்பது தான் அந்த இனிய செய்தி.
வாசிக்க வாசிக்க பல கனவுகோட்டைகள் என்னுள் எழும்ப ஆரம்பித்தன. தற்போது அதிக வாசகர்களை கொண்டுள்ள கதைகளில் என் கதையும் ஒன்று என்பதால் ஜிவ்வென்று இருந்தது எனக்கு.
இதைப்பற்றி முழுமையாக தெரிந்துகொள்ள வாட்ஸப் குழு சென்று பார்த்தேன். என் கனவுகோட்டை அனைத்திலும் இடி வந்து விழுந்தது. "செல்லங்களே! சும்மா உல்லுல்லாய்க்கு தான் ஃபேஸ்புக்ல அப்படியொரு போஸ்ட் போட்டேன்பா" என்பதுடன் ஏகப்பட்ட ஸ்மைலீஸ் அனுப்பியிருந்தார் மாதாஜி.
எனக்கு வந்த கோபம், ஆத்திரம் எதுவும் மற்றவர்களுக்கு வராதது எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. அங்கே உரையாடல் பெட்டியில், "சூப்பர் மாதாஜி; யூ ஆர் கிரேட்" என்றவர்கள் அனைவரும் இங்கு கெக்கேபிக்கே என்றிருந்தார்கள். கோபத்தில் கைப்பேசியை அணைத்துவிட்டு படுத்துவிட்டேன். பிறகு, என்னால் வேறென்ன தான் செய்ய முடியும்?
*************
யோசித்துப் பார்த்தால் மகளிர் டாட் காம் ஃபேஸ்புக் குழுவும், கல்லூரி விடுமுறை நாட்களில் நான் உணர்ந்த தனிமையும் தான் என்னை எழுதத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். மகளிர் டாட் காமில் இதுவரை பதினைந்து அத்தியாயங்கள் பதிவிட்டிருக்கிறேன். ஆனால், இப்போதுவரை அது குறித்து எதுவும் தெரியாது என் பெற்றோருக்கு. அடிக்கடி, "அப்படி அந்த செல்லுல என்ன தான் இருக்கோ? தூக்கி ஒடைக்கப்போறேன் பாரு" என்று மட்டும் என் அம்மா மிரட்டுவார். எனக்கும் இதை அவர்களிடம் சொல்ல ஆர்வமில்லை. சொன்னால் நிச்சயம் வெட்டிவேலை என்றே சொல்வார்கள்.
முதலில் வெறும் வாசகியாக இருந்த சமயமும் இப்படி தான் கையில் கைப்பேசியுடனே அலைவேன். தலையணை உயரமுள்ள பொன்னியின் செல்வனையும், வேள்பாரியையும் கூட நான் கைப்பேசியில் தான் வாசித்தேன். நிஜம், அப்படியானது எனது வாசிப்பு வெறி.
ஆனால், அப்போது விட இப்போது தான் கைப்பேசியை ரொம்ப உற்றுப் பார்க்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். கண்களிரண்டும் சிலநேரம் வறண்டுவிட்டன போல் தோன்றுகின்றன. இமையை இறுக்கி மூடினால் வலி உயிர் போகிறது. இதில் எப்படி வாசித்துத் திருத்தினாலும் அத்தியாயத்திற்கு ஐந்து பிழையேனும் தப்பி விடுகின்றன.
எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்தே எனது நண்பர்களுடன் உரையாடும் நேரத்தையும் வெகுவாக குறைத்து விட்டேன். ஏன் என்று துருவியவர்களிடம் ஒருமுறை நான் உண்மையை சொன்னது தான் என்னை என் பேராசிரியர் வரை இழுத்துச்சென்று விட்டது.
விஷயத்தை கேள்விப்பட்டவர் என்னை தன்னறைக்கு வரச்சொல்லி அனுப்பியிருந்தார். நானும் தயங்கியபடியே சென்றேன். என்னை ஏறயிறங்க பார்த்தவர், "ஏதோ கதையெழுதுறியாமே" என்றபோது உண்மையில் நடுங்கிவிட்டேன்.
பிறகு, நான் கூச்சத்துடன் அனைத்தையும் விளக்கி முடிக்க, அவர் சொன்ன பதில் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. "தமிழ் டிப்பார்ட்மெண்ட் செமினாருக்கு சரவணன்னு ஒரு ரைட்டர் சீப் கெஸ்ட்டா வந்திருக்காராம். எழுதுறது பத்தியும், அதை புத்தகமா வெளியிடுறது பத்தியும் பேசுறாராம். இது என் பீரியட் தானே? பெர்மிஷன் லெட்டர் தரேன், போறியா?" என்றவர் கேட்டபோது சொல்ல முடியாத உணர்ச்சிப் பேரலைகளால் மூழ்கடிக்கப்பட்டேன் நான்.
அனுமதி கடிதத்துடன் சென்றபோது கடைசி வரிசையிலேயே எனக்கு இடம் கிடைத்தது.
அமர்ந்து சிறப்பு விருந்தினர் பேசுவதனைத்தையும் குறிப்பெடுத்தேன். இடையில் அவர் ஒரு கேள்வி கேட்டார். எங்கள் யாருக்குமே அதற்கு விடை தெரியவில்லை. இறுதியில் அவரே சொன்னார், "தமிழில் அதிக பக்கங்கள் எழுதிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்" என்று.
அப்போது தான் முன்பே நான் அந்த எழுத்தாளரின் நாவல் ஒன்றை தரவிறக்கம் செய்தது ஞாபகம் வந்தது. நாவலின் தலைப்பு ஏழாம் உலகம். ஆனால், மூன்று பக்கத்திற்கு மேல் என்னால் அந்த நாவலை வாசிக்க முடியவில்லை.
அதன்பின் அவர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சாரு நிவேதிதா, பெருமாள் முருகன், மனுஷ்ய புத்திரன் என்று யார்யாரைப் பற்றியோ பேசினார். எனக்கு தொடர்ந்து கொட்டாவியாக வந்துகொண்டிருந்தது. திடீரென எனக்கொரு சந்தேகம், இவருக்கு மாதாஜியைப் பற்றி தெரியுமா?
அவரது விரிவுரையின் முடிவில், ஏதாவது சந்தேகமிருந்தாலோ உதவி தேவைப்பட்டாலோ அழைக்கும்படி அவரது தொலைபேசி எண்களை பகிர்ந்தார். அதை குறித்துக்கொண்டதோடு சரி, அதன்பின் அவரை அழைக்கும் எண்ணமே எனக்கு வரவில்லை.
